Jump to content

Happiness Davidson

Plotkarakter
  • Content count

    150
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Happiness Davidson last won the day on February 15 2018

Happiness Davidson had the most liked content!

About Happiness Davidson

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    D&M

Profile Fields

Recent Profile Visitors

603 profile views
  1. [1837/1838]And they lived happily ever after...

    Oh, sorry hoor, dat haar eigen bruiloft haar zo overvallen was omdat IEMAND niet van tevoren had gedacht om iets te zeggen. Als hij gisteren iets had gezegd zou ze zich al veel beter hebben gevoeld... of op zijn minst vanochtend? Of vijf minuten voordat ze moesten gaan? Maar nu had ze geen enkele tijd gehad om er aan te wennen en plotseling had ze een andere achternaam en een ring om haar vinger die knelde. "Ja, ja," knikte ze. Dat had ze zelf geregeld, haar verschijnseldiploma, eigenlijk zodra haar tante dood was neergevallen... Oké, oké, niet zo snel, maar toch, ze voelde zich er een klein beetje schuldig over dat ze zich niet had opgesloten in huis het afgelopen jaar, maar ja, dan was dit haar alsnog overvallen. "Ik ben zo wel klaar om te gaan." Hoopte ze. Ze ging in ieder geval niet dood, Zach, maar ze deed haar uiterste best om een beetje te lachen om zijn grapje. "Nee, joh, natuurlijk niet." Dacht ze. Ze was de enige die er nog over was, dus wie weet... "Nou, zullen we gaan?" zei ze maar, terwijl ze het laatste glas teruggaf en een moedige glimlach op haar gezicht zette. "Ik kan niet wachten tot ik de zaal zie!" Hoewel...
  2. [1837/1838] Back Home

    Het was lastig om liefdesadvies te geven terwijl je zelf nooit een vriendje had gehad. Ja, ze was natuurlijk verloofd, maar dat was anders, want ze had de verloving niet zelf uitgekozen. Om nou te zeggen dat hij haar opgedwongen was was ook weer zoiets, maar ehm, ja, eigenlijk wel. Ze zat vast aan Zachary en hij was wel aardig, hoor, maar aan het einde van de dag had ze er niets over te zeggen, of hij haar nou bloemen gaf of niet. "Oh jee, ik weet er niet zo heel veel vanaf," gaf ze een beetje schuchter toe en ze trok haar zijden shawl wat hoger op haar schouders terwijl ze erover nadacht. "Ik denk dat je haar veel complimentjes moet geven? En bedanken als ze dingen voor je doet. En misschien kun je proberen haar favoriete plek in de bibliotheek of in het klaslokaal voor haar te bewaren?" Dat moest vast, als er zoveel mensen rondliepen op Zweinstein. "En veel aandacht besteden aan haar favoriete hobby's, denk ik."
  3. [1837/1838]And they lived happily ever after...

    Zach, het maakte haar echt helemaal niets uit wat ze wel of niet te drinken kreeg, zolang ze maar iets kreeg te drinken. Ze glimlachte een beetje zwakjes en op de één of andere manier kreeg ze er toch: "Water," uit, maar dat was ook zo'n beetje het enige wat ze kon zeggen tot ze een koel glas water in de handen kreeg, vast van iemand die er wel aan gewend was dat bruiden niet altijd even goed op hun voeten konden blijven staan, en gretig wat slokken nam. En daarna even wat adem haalde. Alles kwam wel goed, ze zouden er wel uit komen en het was niet alsof ze het nu nog om kon draaien. Ja, oké, technisch gezien kon ze de bruiloft nog laten annuleren, maar die schaamte zou ze echt niet kunnen trekken, hoor. "Oh nee, er is niets," glimlachte ze moedig naar haar man, terwijl ze het glas weer teruggaf aan de bediende. "Ik heb weinig gegeten, dus een beetje leeghoofdig... en dan met de spanning..." Alsof ze genoeg tijd had om spanning op te kunnen bouwen. "Als ik straks iets eet voel ik me veel beter." Hoopte ze. Op dit moment moesten ze eerst maar eens Hotel Astoria weten te bereiken. "Waar ligt dat?" vroeg ze nieuwsgierig. "In Londen? Volgens mij ben ik er wel eens langs gelopen..." Maar nooit naar binnen geweest. Ja, wat moest zij nou met een hotel? Ze had haar eigen huis. Een hotel. Met kamers om in te overnachten. De bruidsnacht. "Mag ik nog een glas water?" vroeg ze zwakjes.
  4. [1837/1838]And they lived happily ever after...

    Mrs Davidson. Dat was ze dan, de laatste Morgenstern, een familie die volledig was opgelost in een andere familie. Er zou, behalve als ze ergens een paar neven en nichten had waar ze nooit van had gehoord, nooit meer een Morgenstern op de aarde bewandelen, tenminste niet één uit dezelfde familie als de hare. En al haar geld, haar bezittingen, alles was nu van Zachary. Zo hoorde het, probeerde ze zichzelf streng te vertellen, zodat ze niet flauw viel, maar ze voelde zich wel licht in haar hoofd en heus niet alleen vanwege zijn kus. Een beetje beverig glimlachte ze naar hem terug. Mrs Davidson. "Het is net een droom," fluisterde ze maar terug, want ze moest iets tegen hem zeggen. Gelukkig kon ze zich nu wel vastgrijpen aan zijn arm, terwijl ze onder gejuich de kerk verlieten. "Waar is de receptie?" vroeg ze, hoewel het op zich weinig uitmaakte, want ze kende de plek vast niet... Het zou wel niet op haar eiland zijn, anders had ze allang wel iets gemerkt, dus misschien zijn ouderlijk huis, of een hotel of... Oh nee, ze hadden het nooit gehad over waar ze nu gingen wonen! Moest ze naar Cambridge verhuizen? Zouden ze bij hun ouders intrekken? "Zach," zei ze zwakjes, terwijl ze zich extra hard aan hem vastklampte. "Ik denk dat ik iets moet drinken."
  5. [1837/1838] Back Home

    Hoera, ze hielp! Happiness glimlachte enthousiast naar Noah, ze werd er altijd zo gelukkig van als ze andere mensen kon helpen, omdat ze dan altijd zo vrolijk waren. Vrolijke mensen waren het leukste en als het aan Nessie lag, maakte ze de hele wereld vrolijk! "Ooh," knikte ze, terwijl ze naar Noah's verhaal luisterde, maar op zich... Als Blanche echt zo populair was en iedereen dol op haar was, zou ze dan ooit gaan voor een jongen zoals Noah? Er was niets mis met Noah, hoor! (Behalve dat zijn benen het niet deden...) En het was echt een romantisch verhaal, maar niet zo één met een snel en makkelijk happy end. Maar was het juist niet dat dat het zoveel romantischer maakte? "Ik ben verloofd," knikte ze, alsof dat het antwoord was op haar vraag. Maar Zachary was knap en slim en best wel aardig, dus dat was genoeg, toch? "Maar dan moet je veel lieve dingen voor haar doen, denk ik, zodat ze je ziet staan! Hoe vaak praat je met haar?"
  6. [1837/1838]And they lived happily ever after...

    "Ja, natuurlijk vind ik hem prachtig," zei Nessie snel, want Zachary had hier heel veel moeite in gestoken, in alles wat ze nu meemaakte, en dat betekende dat ze toch op zijn minst lief moest doen over de jurk. Het was maar een bruiloft, maakte het echt uit dat het niet in haar favoriete stijl jurk was of dat de bloemen niet klopte of dat, oh jeetje, dat waren wel heel veel mensen. Ze bloosde wel lief. "Als er iemand geweldig uit ziet ben jij dat wel, Zachary." Klopte ook wel, haar toekomstige man was altijd prachtig gekleed en gekapt, modieuzer dan Happiness ooit zou kunnen zijn. De priester kende ze niet, had ze überhaupt nooit ontmoet, de getuigen waren vreemdelingen voor haar en ze herkende behalve Zach's ouders niet eens de mensen op de eerste rij, maar Happiness hield moedig een glimlach op haar gezicht terwijl ze zich door Zachary bij het altaar liet plaatsen. Diep ademhalen, vertelde ze zichzelf, dan kwam alles goed. Zolang ze maar diep adem bleef halen. En op het juiste moment ja zei. Dat deed ze bijna hardop, toen hij ineens in haar oor begon te fluisteren, dank je wel dat je haar liet schrikken, Zach, maar ze wist alles net in te slikken. Ze glimlachte lief, knikte even naar hem en richtte toen weer haar aandacht op de priester. "Happiness Felicia Morgenstern, neemt u Zachary Charles Davidson tot uw echtgenoot?" "Ja, natuurlijk," zei Nessie braaf, want ze brak nooit een belofte. En daarna werd de vraag keurig aan Zach gesteld en als hij niet plotseling van mening veranderde was ze over enkele seconden getrouwd. Ze had toch weg moeten rennen.
  7. [1837/1838] Back Home

    Aaah, hij dacht van wel! Enthousiast klapte Nessie haar handen in elkaar, ze sprong nog net niet op en neer als een kleuter die zonet een prachtige nieuwe pop had gekregen, maar dat enthousiasme verdween direct toen Noah vermeldde dat Blanche hem niet leuk-leuk vond. "Aww," zei ze zachtjes en ze trok meelevend haar gezicht in een... meelevende blik. Dat werkt, toch? "Goh, wat vinden meisjes eigenlijk leuk..." Wat vond zij leuk? "Kleine cadeautjes, denk ik? Bloemen, bloemen werken altijd goed! En chocolaatjes." Oh, die bonbons konden soms zo zalig zijn, vooral bonbons met fruit erin waren haar favoriet. Eigenlijk jammer dat er bijna altijd iets anders in zat. Waarom begreep niemand hoe fantastisch chocolade en fruit werkten als combinatie? "En als je ze veel aandacht geeft!" En dansen, Nessie vond dansen leuk, maar dat wist ze keurig binnen te houden, hoor. "Wat voor meisje is Blanche?" vroeg ze nieuwsgierig. "Wat is haar grootste hobby?"
  8. [1837/1838] Back Home

    "Gewoon niet," zei Nessie, een beetje afwijzend, terwijl ze haar schouders ophaalde, want ze had echt geen zin om aan een wildvreemde uit te moeten leggen dat haar tante haar de eerste zeventien jaar van haar leven binnen hield en toen dood neer viel, op Nessie's bruiloft nog wel! Dat hoefden vreemden toch niet te weten? Er waren vast genoeg mensen die wel van haar af wisten, in de juiste kringen, maar ze dacht niet dat Noah tot die kringen behoorde, daarvoor leek zijn rolstoel toch iets te gammel en zijn kleding toch niet net genoeg. "Ehm... ja, een beetje." Ehm... Blanche? "Geen idee," zei Nessie, met een lichte blos. "Ik denk het niet, als ze jou niet mag... Vriendschap is dat beide mensen elkaar mochten, toch?" Ze kon zich niet eens voorstellen dat je iemand mag die jou niet mocht... Was dat niet duidelijk? "Of vind je haar leuk leuk?" Nieuwsgierigheid fonkelde in haar ogen, want romantiek was zo prachtig, daar wilde ze alleen maar meer over horen!
  9. [1837/1838] Back Home

    Ja, eh, Emily Waterford zei haar op dit moment ook nog weinig, dus glimlachte Happiness een beetje moeilijk en schudde ze haar hoofd. "Nee, denk ik niet... maar ik ken niet zoveel mensen, hoor." Ze had geen idee of Emily iemand was die ze hoorde te kennen, blijkbaar wel, maar waarvan? En waarom? En hoe? Nee, dat zei de jongeman er allemaal niet bij en eerlijk gezegd was dat best wel wat verwarrend. "Ehm, het is wel oké." Nessie haalde een beetje ongemakkelijk haar schouders op. "Ja, op zich wel alleen..." Vooral nu haar tante dood was. Er kwam een brok in haar keel te zitten die ze moeilijk weg kreeg. "Heb je veel vrienden op Zweinstein?" vroeg ze, in de hoop een beetje van gespreksonderwerp te kunnen wisselen.
  10. [1837/1838]And they lived happily ever after...

    In alle eerlijkheid, Happiness had inderdaad een klein tikje expres het idee van een nieuwe bruiloft ontweken. Deels omdat elke keer als ze dacht aan een bruiloft ze moest denken aan haar arme, arme tante, en deels... omdat het haar eigenlijk wel beviel om volwassen te zijn en dingen voor zichzelf te mogen bepalen. Haar hele leven lang had haar tante haar strak onder de duim gehouden, ze was nauwelijks van haar eiland afgeweest laat staan dat ze geld mocht uitgeven wanneer ze wilde en in haar eentje even mocht gaan winkelen! Dus toen ze die gelegenheid eenmaal had, wilde ze er ook even flink van genieten. Oh, ze wilde de verloving niet verbreken, ze wist dat Zachary met haar wilde trouwen en het was een belofte die ze echt niet kon verbreken, maar ze wilde op zijn minst even genieten. Maar op de één of andere manier stelde ze het onderwerp steeds weer uit. Maar geen zorgen, Zach, toen hij haar plotseling naar een kerk trok en de deuren ineens open gingen en het OEPS een bruiloft was, voelde ze zich heel erg schuldig. "Oh," zei ze, een beetje geschrokken, een beetje van plan om weg te rennen, een beetje beschaamd en dus vooral heel erg schuldig. "Ik ehm..." Ze glimlachte maar wat naar hem, want als hij een hele bruiloft had gepland zonder dat ze er vanaf wist was het vast vooral omdat hij het niet met haar durfde te bespreken... En dat kwam omdat ze zo afstandelijk was geweest, natuurlijk. "Nou ehm... Dat verklaart de jurk wel," grapte ze een beetje. Het was een mooie jurk, hoor, hoewel niet helemaal haar smaak... En de kerk was ook niet met haar favoriete bloemen ingericht. "Zullen we maar dan?"
  11. Happiness Morgenstern was misschien niet de meest uitbundige fangirl die er bestond ter wereld, maar wel de meest fangirl achtige die ik heb, dus hallo, hier komt Nessie! Ze was er nog steeds niet aan gewend dat ze nu willekeurig wanneer ze wilde naar buiten mocht, nadat ze jarenlang op een eiland was opgesloten, maar in al die jaren had ze wel alle tijdschriften en kranten doorgespeurd op zoek naar elke melding van het normale leven en dus hield ze van beroemde tovenaars en heksen. Ze waren zo fantastisch, met hun moedige daden en prachtige uiterlijk of alle andere dingen waar tovenaars beroemd voor werden. Dus ja, dat grote interview van Liam Haysward had ze ook uitgebreid gelezen. Niet dat ze ooit dacht dat ze hem zou zien op straat! "Ooh," zuchtte ze, toen ze hem plotseling zag lopen, samen met een andere jongeman die ze niet herkende en dus Niet Belangrijk was. "Wat is hij knap!" Dat laatste zei ze vooral tegen zichzelf. Sorry, Zach, jij bent ook heel knap, hoor. "Meneer Haysward!" riep ze, terwijl ze even met haar arm zwaaide. "Oh, mag ik alstublieft een handtekening?" Ze stak het eerste de beste voorwerp in haar handen naar voren, het nieuwste boek over de romantische avonturen van lady Penelope en haar ridder die ze net had gekocht. "Ik zou u zo dankbaar zijn," smeekte ze. Hij was beroemd!
  12. [1837/1838] Back Home

    Oh, gelukkig, hij kon zelf aan de kant rollen, dus Happiness trippelde opgelucht achter hem aan, want zijn rolstoel leek wel een beetje ingewikkeld, hoor, straks zat er een rem op of zoiets en welke van de knopjes moest ze dan in vredesnaam indrukken om de rem eraf te halen en waren dat wel knopjes of gewoon schroeven? En ze was onhandig, dus misschien dat ze het ding zelfs gesloopt, terwijl hij hem nog nodig had. "Nee, ik zit niet op Zweinstein," gaf ze toe. Was ze nooit naar geweest, zelfs. Ze had het wel eens gezien, vanaf een afstandje, maar dat was ook alles. "Wie is Emily?" Ze kende helemaal geen Emily, dus ze zou moeilijk kunnen zeggen dat ze 'net als' Emily was. "Er zijn vast duizenden redenen waarom mensen niet naar Zweinstein gaan," gaf ze een beetje zwakjes op. "Mijn tante wilde graag dat ik thuis les kreeg." Omdat ze bang was dat Nessie anders zou verdrinken, oeps. "Aangenaam, Noah!" Ze glimlachte liefjes naar hem en boog haar hoofd even. Een echte knik zou ze hem niet geven, want dat kon hij niet terug doen. Dus. "Ik ben Happiness Morgenstern, maar je mag me wel Nessie noemen, hoor." Deden heel veel mensen, want Happiness was zo'n mond vol.
  13. [1837/1838] Back Home

    "Nou, ik weet zeker dat er wel spreuken voor zijn," gaf Happiness toe, met een lichte blos op haar gezicht, "maar ik weet ze niet..." Ze was niet zo huishoudelijk ingesteld, moest ze toegeven, omdat ze altijd bedienden had gehad die dat soort dingen voor haar deden. En nog steeds, Zachary moest maar nooit verwachten dat ze voor hem ging koken of schoonmaken of zijn sokken zou stoppen, want wat zou dat een ramp worden. "Jij weet ze toevallig ook niet?" smeekte ze een beetje, maar toch haastte ze zich even snel naar binnen om wat servetjes op te halen en vervolgens weer naar buiten. "Nee, op zich niet," gaf Nessie toe, kleding was ook maar kleding... maar toch was het een beetje stom als je de rest van de dag rond moest lopen met een vlek. "Ik denk dat we een beetje in de weg staan... moet ik je naar de zijkant rollen?" Ze gebaarde een beetje nutteloos naar zijn rolstoel, want eh... ja, rolstoelen?
  14. [1836/1837]Round and round like a horse on a carousel, we go

    Enthousiast klapte Nessie in haar handen toen Zach beloofde de knuffel voor haar te winnen, want het was zo'n mooie knuffel! Echt gigantisch en van zacht wol, voor zover Nessie kon zien, dus ja, ze wilde hem. En ze zou hem hmmm... Unique noemen! Unique the Unicorn. "Ooh, mooi schot!" kirde Nessie perfect, als de enthousiaste verloofde die ze op dit moment ook echt was. Zachary was best wel indrukwekkend met dat geweer zo en ze had nooit verwacht dat hij in één keer raak zou schieten, maar nu zou die knuffel vast wel van haar zijn! Misschien dat ze er zelfs twee kon krijgen, dan kon Zach er ook één mee naar huis nemen en hadden ze allebei een knuffel! Was dat niet romantisch? "Oh..." De vraag die hij stelde overviel haar een beetje en Nessie fronste twijfelend haar wenkbrauwen. "Ik weet het niet..." gaf ze aarzelend toe. Ze wilde Zachary niet kwetsen, eerlijk waar niet, maar haar vrijheid van de afgelopen tijd had haar best wel bevallen. En daarbij was hij ook niet echt perfect geweest tijdens hun vorige 'bruiloft', maar dat kon ze natuurlijk wijten aan de stress. "Wanneer zou jij willen trouwen dan?"
  15. [1837/1838] Back Home

    Zondag 18 juni 1837 - 's middags - net buiten de ijssalon Happiness was dol op alle soorten zoete eten, eerlijk waar, maar ijsjes waren toch wel één van haar favoriete dingen ooit, samen met champagne. Ooh, was er champagne-ijs? Nu had ze net de ijssalon verlaten, dus was het te laat om te vragen of er champagne-ijs was, maar ze was zo erg afgeleid dat ze al half omgedraaid was, waardoor ze plotseling tegen iets opbotste en haar ijsje zo oeps in iemands schoot landde. "Oh nee!" riep Happiness klagelijk uit, en ze moest eerlijk gezegd wel een klein beetje huilen, want nu was haar ijsje verpest! Kon ze wel zo vragen of er champagne-ijs was. En nu pas herinnerde ze zich dat het ijsje iemand anders had geraakt, een jongen die in een rolstoel zat. Ja, hij kon er vast een ijsje bij gebruiken. "Het spijt me, meneer," zei ze triest. "Zal ik wat servetjes voor u halen? Ik eh..." Ze ging maar niet zelf wrijven, dank je wel. "Ik weet geen toverspreuk om ijs er zonder vlekken uit te krijgen, denk ik." Voor @Noah Leadley!
×