Jump to content

Pearl Sanders

Democratie & Magie
  • Content count

    337
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Pearl Sanders last won the day on July 13 2017

Pearl Sanders had the most liked content!

About Pearl Sanders

  • Birthday October 31

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

905 profile views
  1. [1838/1839] Would you, could you, in the dark?

    November 1838 - Seaton Delaval Hall “I'm a little monster. Cuddling is my special attack.” Sommige mensen stonden gewoon te positief in het leven om echt last te hebben van monsters onder het bed. Konden het verleden achter zich laten en verder gaan. Pearl was graag zo'n iemand geweest. Ze probeerde het wel. Ze uitte zich altijd zonnig. Gaf het ook wel aan als er kleine dingen waren of als ze iets niet leuk vond. Pearl maakte van haar hart geen moordkuil... Maar er was wel een monster. En het monster had een naam. Fletcher. Maar Lawrence was haar teddyberen ridder, die alle monsters weg hield vanonder het bed.
  2. [1838/1839]Be happy for the both of us

    Het voordeel van je man -onofficieel was Lawrence gewoon haar echtgenoot, maar Lydia had de eer om zijn ring te mogen dragen- blind vertrouwen, was dat het ook niet angstaanjagend was, wanneer je ergens geblinddoekt heen gebracht werd. Pearl had wel een paar keer gegiecheld en als er een oneffenheid was in het pad, dan had ze heus wel in zijn hand geknepen. Tegelijkertijd had ze ervan genoten, het niet eng gevonden, maar het was natuurlijk wel spannend. "Zo grappig... Nu lijkt het net of ik alles zoveel beter kan horen!" Met verbazing en bewondering keek Pearl de ruimte rond. Ze had onder de sjaal haar ogen ook nog keurig dicht gehad. Gewoon. Dat hoorde als iemand je ging verrassen. Ze wist niet precies wat ze had verwacht, want aan Lawrence viel altijd vrij weinig af te lezen. En niet alleen de ruimte was prachtig, maar er waren ook ontelbaar veel bloemen en boeketten en verheugd sloeg ze haar handen voor haar mond. Ze draaide, in Lawrence arm, een rondje om haar as. "Oh, honey, dit is echt... geweldig. Wat mooi... Oh kijk! Die details op het plafond en ah... Het uitzicht... Het is echt adembenemend..." Pearl keek weer met een lacht opzij en maakte een sprongetje naar Lawrence toe, ze pakte zijn gezicht teder in haar handen en kuste hem innig. Dat mocht, want Lavender was toch nog te klein om het zich te herinneren en verder hadden ze helemaal geen publiek. "Wat prachtig... Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen... Mijn eigen restaurant... Of lunchroom... Ja, iedereen zal wel honger hebben, nadat ze een hele dag aan het strand hebben gespeeld of op een boot zijn geweest... Dit is toch best een beetje bij ons in de buurt? Wat lekker, zo dichtbij huis." Pearl kuste Lawrence nog een keer. "Is dit een vervroegd verjaardagscadeautje?" En meteen ook een kerstcadeau en alles erbij. Het was zo groot! Daar konden al het soort cadeautjes die zij voor Lawrence bedacht niet tegenop hoor. "Je bent geweldig. Ik vind dit zo lief. Oh... Je moet wel één schilderij uit kiezen hoor. Dat hang ik dan boven de haard, als ereplek. Dat vind ik leuk... Mooi. Symbolisch. Vind je niet?" In het wagentje vermaakte Lavender zich inmiddels prima met het kijken naar haar eigen handen en voeten, terwijl ze driftig op een speen aan het sabbelen was.
  3. [1838/1839] Love comes in all sorts of packages.

    Het was inderdaad wat veel informatie en Pearl was nu alweer het woord vergeten voor de stof die ogen donkerder maakte, maar interessant vond ze het wel. En ze vond het ook altijd toch best wel sexy als Lawrence weer heel erg veel wist. Zijzelf was daar niet zo goed in en daarom kon ze het van een ander des te meer waarderen. "En de haren kunnen dus ook nog helemaal veranderen? Wel jammer als ze deze hanenkam kwijt raakt." Ze lachte half. Ze pakte een kopje thee aan en genoot gewoon van het samenzijn, van Lavender in Lawrence' armen en even niets hoeven. Natuurlijk bleef ze wel een heleboel denken, maar dat was onvermijdelijk. "Ja, Lydia sowieso...Die als eerste..." Die had haar zo gesteund tijdens de zwangerschap en die had zo meegeleefd, was met zoveel dingen mee geweest.En Pearl hield nog steeds ook zo dolveel van de vrouw. Wat Pearl betrof, zou Lydia gewoon de tweede moeder zijn van het meisje hoor. Dat was toch wel zo gezellig. En Lydia was ook een stuk verstandiger en verantwoordelijker dan zij en die had rondom de babyfase toch een beetje meer ervaring. "En daarna de jongens... die willen vast hun zusje ontmoeten. Ach, ze leken ook helemaal zenuwachtig de afgelopen dagen. Dacht jij dat ook?" Ze knikte ook op de andere suggesties. "De rest dan morgen doen?" Ze gaapte. "Want ik ben stiekem wel een klein beetje moe."
  4. [1838/1839] Love comes in all sorts of packages.

    "Oh, dan zal ik Lydia even bedanken." Want als Lawrence het niet was geweest, en zijzelf waarschijnlijk ook niet, dan kon het haast niemand anders zijn. Of ze was met haar gatenkaasgeheugen echt een belangrijkste speler vergeten. Zou het haar zus Jade zijn geweest? Ach, het maakte ook niet uit. Het stond snoezig en dan zou Lavender het vast vaker wel gaan dragen en dan zou de schenker van het mutsje zich vast vanzelf wel een keer melden. Ze trok het weer wat beter over het hoofdje van het meisje; was wel zonde van de hanenkam, maar ze hield op deze manier wel een stoere kuif. "Ik kijk nu al uit naar de eerste wandelingen in de zon, in de kinderwagen," babbelde Pearl inderdaad verder. "En ik ben nu al zo benieuwd naar haar stem en persoonlijkheid." Ze kuste weer zijn wang. "En zou ze meer van leren houden, of ook liever met haar handen werken, zoals ik?" Lawrence was zo ontzettend slim. Pearl zag het zo gebeuren dat haar dochter intelligenter zou zijn dan zijzelf. "Maar ze wordt sowieso een schoonheid." Ze aaide voorzichtig over de wang van het kindje, die nu voor het eerst ook haar ogen half opendeed. "Oh, kijk nou.... wat een gekke kleur ogen." Het was nog een beetje een onbestemde kleur, alsof het nog alle kanten op zou kunnen gaan, zowel bruin als blauw. Zelfs grijs of groen zou nog kunnen. "Hebben alle baby's dat?"
  5. [1838/1839] Love comes in all sorts of packages.

    Eigenlijk wilde Pearl nu heel weinig van Lawrence, of eigenlijk, ze wilde weinig meer dan dat hij haar al gaf. Ze vond het heel fijn dat hij er was, dat hij nu naast haar zat, dat hij het kindje even van haar overnam, dat hij lief was voor haar en voor de baby. Wat meer kon iemand zich eigenlijk wensen? Bij Lawrence spraken zijn daden voor zich, meer dan dan gekleurde wangen van emotie dat deden en dat was prima. Ze hield van hem. Lavender smakte wat tevreden en hield haar ogen gesloten. Ze reageerde wel op het aaien van haar wang, door de huid net iets meer tegen zijn vingers te drukken. Pearl bekeek het met de te verwachten bewondering. "Ahh, dag schatje. Ja, dat is jouw papa, hè," sprak ze liefkozend tegen het kleine meisje. Ze keek weer op naar Lawrence. "Dat mutsje staat haar zo schattig. Had jij dat uitgezocht of Lydia?" Of misschien was ze het zelf wel geweest en was ze het weer vergeten. Die laatste fase van de zwangerschap was ze voortdurend alles vergeten en dat zou waarschijnlijk nog wel een tijdje zo blijven. Met een beetje moeite -haar buikspieren waren nog waardeloos- richtte Pearl zich op en kuste ze Lawrence teder op zijn wang. "Ik ben zo blij dat je er bent." En dat meende ze. "Ik ben nu even zo gelukkig." Zo gelukkig dat ze er spontaan tranen van in de ogen kreeg. Ze lachte half om zichzelf en kuste hem maar nog eens. "Ik hou van je."
  6. [1838/1839] Love comes in all sorts of packages.

    Het was fijn toen hij er eindelijk was. Ze wilde hem zo graag zijn dochter laten zien dat het wachten voor haar gevoel heel erg lang had geduurd. Pearl glimlachte naar hem, glimlachte breder bij de kus. "Het gaat wel. Ik voel me vooral heel raar, maar dankzij de heler geen pijn... Misschien daarom een beetje raar. Alsof ik op wolken zit." Of was dat teveel informatie? Ach, de man was een dokter, hij kon vast wel wat hebben. Ze lachte zachtjes. "Ja, mooi he... Wat een dos haar... Ik ben benieuwd welke kleur het uiteindelijk wordt. Dat hoeft niet hetzelfde te zijn, zei ze," doelend op de heler. "Kom je naast me zitten?" Dan kon Pearl een beetje leunen en misschien kon ze Lavender dan ook nog wel bij Lawrence in zijn armen leggen ook. "Ik vind de naam wel passen," babbelde ze verder. "Ben je er ook nog steeds blij mee?" Ze aaide het meisje over de wang. "Lavender Hastings..." Dat paste beter dan Lavender Sanders, dat had teveel dezelfde klanken. Misschien herhaalde ze het ook nog wel een keer om er gewoon zeker van te zijn dat Lawrence haar dochter wel echt zou erkennen als de zijne. Pearl was nog te vol van alles wat er vandaag gebeurd was en met allemaal dingen die ze heel belangrijk vond (zoals die erkenning), dat ze er eigenlijk helemaal niet mee bezig was of Lawrence wel enthousiast genoeg was en of hij wel alles voelde wat iemand hoorde te voelen. "Wil je haar even vasthouden?", vroeg ze, toen ze echt wel even realiseerde dat je bij Lawrence soms moest zeggen of vragen wat voor anderen sneller vanzelfsprekend een mogelijkheid was.
  7. Woensdag 29 augustus 1838 - Pearls kamer Seaton Deleval Hall - Als Lawrence terug is van werk. “Nobody remembers the moment of birth. Nobody remembers the moment of death. So between both you better do memorable things." Trots. Dat was eigenlijk het eerste wat bij Pearl opkwam. Ze was zo ontzettend trots. En verliefd. Het was een klein mensje en zij had het gemaakt. En zij had het op de wereld gezet. Het was helemaal compleet. En heel klein. En nog een beetje gerimpeld. Daarbij was het hilarisch dat het meisje een hanenkam had; ze was geboren met een enorme dos zwart haar. De heler had wel gezegd dat dat nog ging uitvallen en niets zou zeggen over de uiteindelijk haarkleur. Het zou zelfs nog hoogblond kunnen worden. Vanzelfsprekend had Pearl het niet kunnen laten de haartjes recht overeind te kammen. Het zag er zo schattig uit. En het meisje kon het hebben hoor. Lavender. Die naam hadden Lawrence en zij samen uitgezocht. Ze was er nog steeds blij mee. Het paste perfect. Het kleine hummeltje rook net zo lekker. Lavendel is ook een heel lekkere geur, as je het niet hoeft te associëren met toilet verfrisser, want daar gaat het meestal mis. Helemaal fris en fruitig, gewassen en omgekleed, zat Pearl met het kleine meisje in haar armen te wachten op Lawrence. Hij was zojuist thuisgekomen van zijn werk en hij was vast door de heler, een vrouwelijke collega, op de hoogte gesteld van alle ins en outs die hij zou willen weten. Overigens was dat ook omdat het nogal snel was gegaan allemaal... Het was vandaag begonnen nadat de man naar zijn werk was gegaan en de heler was vervolgens maar net op tijd geweest om de geboorte te begeleiden. Dus dat Lawrence het moment supreme gemist had, lag volledig buiten zijn schuld. Met een glimlach keek ze op. "Hoi lieverd... Kijk... ze slaapt..." Wat zou hij van de hanenkam vinden? [OOC: Prive met Ann]
  8. IC Buitenwereld Mededelingen

    In kleine kring kondigen Lawrence Hastings en Pearl Sanders de geboorte aan van hun dochter. Lavender Hastings Geboren op 29 augustus 1838
  9. [1837/1838] The world has its way with us long before we're born.

    "Gelukkig kwam het ook uit. Want je kan dat niet sturen toch? Met je gedachten? Magisch?" Er was zoveel mogelijk met magie dat je soms echt geen idee had waar de grenzen laten. Ook voor mensen die magie konden, was deze wereld soms nog magisch en wonderlijk, zoals van een dreuzelgeboren kind dat voor het eerst zijn voet zette op de Wegisweg. Het was jammer dat de jurken van Lydia er mogelijk niet meer waren. Pearl knikte. "Dan moeten we daar maar een middagje winkelen voor inplannen? Ergens vroeg op de ochtend? Dan is het nog wat rustiger?" Want Pearl wist heus wel dat Lydia niet zo van drukte hield. "Of we kunnen een kleermaker vragen?" Als ze liever helemaal niet de stad inging en daar dan echt nog niet met een uur weg kon. Ze boog naar voren om Lydia's hand vast te pakken en glimlachte warm naar haar. "Ik vind je echt zo lief. Met wat je allemaal voor me doet." "Ik hou van je." Want dat kon je niet vaak genoeg zeggen tegen de mensen voor wie je dat voelde, toch? "Ja, dat klinkt wel als Lawrence. Gezond is heel belangrijk." Pearl lachte. "En dat ze over een jaar of zes goede cijfers haalt op school." En dat kwam vast allemaal wel goed. Hopelijk zou het meisje een beetje het verstand hebben van haar vader en meer het karakter van haar moeder. Vooral Lawrence zou dat prettig vinden, dacht Pearl, omdat Lawrence zich soms druk maakte over hoe hij was. "Ahw ja, ach, de F'jes. Ik ben zo benieuwd op hun reactie als de kleine er eenmaal is... Ze worden vast en zeker heel beschermend, echte grote broers."
  10. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    Julienne was niet de enige die het een lastig gesprek vond. Pearl ook, namelijk. Het meisje gaf vrij weinig respons op de vragen die Pearl stelde en ze leek het ook niet echt een heel leuk gespreksonderwerp te vinden. De vrouw glimlachte voorzichtig en dronk haar mok met chocolademelk leeg, ze glimlachte naar haar jonge werknemer en besloot dat het misschien maar het beste was om het gesprek vergevingsgezind en wat subtiel te beëindigen. "Oh, het is een lange dag geweest, niet waar? Ik voel me opeens zó moe." Ze wreef over haar buik. "Zullen we er maar een einde aan breien? Aan vandaag? Morgen weer een nieuwe dag." En dan konden ze wel verder praten, of heel ergens anders over praten. Het kwam wel goed. Daar had Pearl alle vertrouwen in. Ongemakkelijk was niet erg, maar je hoefde het niet langer te laten duren dan nodig... En de volgende keer dan weer beter. "Nog een fijne avond, he, ga je nog leuke dingen doen vanavond?", vroeg Pearl rustig. "Ik niet," ze lachte. "Gewoon lekker op de bank met een kop thee en dan vroeg naar bed."
  11. [1837/1838] The world has its way with us long before we're born.

    Het was bij Pearl dan haast weer niet opgekomen dat je er ook voor kon kiezen om niet naar het geslacht te vragen, want als de helers het wisten, waarom dan jij zelf niet? Het was toch niet alsof het een geheim moest blijven? En anders vond ze zelf wel dat ze het niet geheim hoefde te houden. Alles aan deze zwangerschap was tegen de regels van hoe het eigenlijk hoorde en dan al bekend maken dat het een meisje werd, moest dan nog een van de meest onschuldige onderbrekingen zijn. "Maar als je dan aan de baby dacht? Was het dan in jouw hoofd een jongen of een meisje?", vroeg ze nieuwsgierig. Pearl humde en knikte. "Ah, ja... Dat hoort eigenlijk he, een zoon? Als je getrouwd bent..." Daar hadden al haar mannelijke vrienden het wel eens over gehad; dat ze ooooit wanneer ze getrouwd waren, in de verre verre toekomst, dat ze dan een zoon wilden. Over een dochter hoorde je ze nooit. Maar Pearl leek dat juist wel gezellig. "Jij kan haar dan alle nette meisjesachtige regels en etiquette leren... Want ik ben daar niet zo goed in." Het was een opluchting dat Lydia het niet erg vond, ze streelde met haar duim over de rug van haar hand. "Graag. Dan ga ik je wel vaker vragen. Het is toch spannend, zoiets, en samen is het sowieso gezelliger." Pearl knikte bij de vraag. "Ja, eigenlijk gaat het wel goed. Ik vind het wel leuk dat ik nu een buikje krijg, eigenlijk. Eerst zag je niets... Was jij ook sneller buiten adem?", vroeg ze nieuwsgierig. "Trappen zijn echt vervelend..." Normaal ging ze ze toch wel half rennend op, nu moest ze eerder rustig naar boven wandelen en dat ging vrij traag. "En ik moet binnenkort maar voor nieuwe kleding winkelen, denk ik, want het gaat allemaal niet meer zo lekker zitten." Hmm. "Of kan ik jouw oude zwangerschapsjurken lenen?" Zoveel verscheelden ze nu ook weer niet van maten. 'Wat denk je dat lawrence ervan vindt dat het een meisje wordt?"
  12. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    Pearl knikte snel. "Ja, het gaat prima. Daar zei ik het ook niet om." Ze nam nog een slokje van de chocolademelk. "Meer dat het dan voor jezelf gewoon erg vermoeiend is." Daar bedoelde ze verder niets mee? Of misschien was het toch een poging Julienne subtiel aan te moedigen nog wel op haar aanbod in te gaan? Maar dat wist Pearl niet zeker. Ze had het niet met die intentie gezegd, dacht ze, maar ze ging nu wel aan zichzelf twijfelen. "Ja, waarschijnlijk wel. Als je een vader had gehad, dan was hij gaan werken en dan had je moeder dat niet hoeven doen..." Mm, daar had Julienne wel een punt. Misschien moest Pearl dan na de geboorte van de baby maar stoppen met werken of het in ieder geval niet vijf dagen in de week doen, want dan zou haar kind haar ook veel moeten missen. Lawrence werkte natuurlijk ook gewoon. Lydia was er wel en een gouvernante, maar dat was toch anders. "Had je geen nanny?", vroeg ze maar even voor de zekerheid om te kunnen inschatten hoeveel de situaties op elkaar leken. "Is dat het enige?", vroeg Pearl verbaasd. "Dan kan ik morgen zo drie echtgenoten voor je regelen. Je hebt toch wel iets meer eisen?" Aardig... Dat was zelfs nog maar een milde uitdrukking voor een karaktereigenschap.
  13. [1837/1838] Winter songs and summer girls

    Lydia was ook gelukkig en Pearl hield haar hand stevig vast, terwijl ze nog steeds ook wat onstabiel tegen de vrouw aanleunde. Met een lachje schudde ze haar hoofd. Nee, ze wilde niet meer iets drinken. "Ja, laten we..." Voorzichtig probeerde Pearl Lydia overeind te hijsen, zodat ze, op elkaar steunend, naar boven konden gaan. Ze zouden bij elkaar slapen. Ze zouden voor het eerst de nacht in elkaars armen doorbrengen. Pearls hart maakte allerhande sprongetjes en salto's en mogelijk had dat ook te maken met dat de wereld nog steeds een beetje draaierig was door alle alcohol. Op dit moment was de wereld perfect. Want Lawrence was content (en dat was een goed resultaat) en Lydia was gelukkig en Pearl was gelukkig... Iedereen was gelukkig. Hoe ze precies de trap op waren gekomen, wist Pearl niet meer de volgende ochtend. Of wat er gebeurd was, zodra ze eenmaal in bed waren beland. Maar Pearl had haar kleding nog aan en bonkende hoofdpijn. Dus het was een zeer aannemelijke gok dat de twee gewoon in slaap waren gevallen, nadat ze uiteindelijk de slaapkamer hadden bereikt. Maar wel in elkaars armen! [OOC: topic done <3]
  14. Eind april 1838 - Op een bewolkte vrijdagmiddag - Een koets in Engeland en later Seaton Deleval Hall - Pearl is +/- 20 weken zwanger. “There is no preparing for parenthood; only research as a form of prayer and manic speculation.” Zoals Lawrence had gevraagd had Pearl uiteindelijk wel een eigen heler gekozen in het ziekenhuis, van de afdeling gynaecologie en verloskunde en ging ze daar nu met enige regelmaat op controle. Vandaag was een belangrijke controle geweest, want het was de termijn waarop het hartje echt goed te onderzoeken was en ze ook met zekerheid konden zeggen wat het geslacht van het kindje zou worden. Natuurlijk kon het wel eerder, met wat meer intensieve spreuken en dan was er nog wel een wat grotere marge dat ze het fout hadden. Daarom had Pearl nog even willen wachten, tot nu toe, totdat ze alles met een veel grotere zekerheid hadden kunnen zeggen. Ze was zenuwachtig geweest. Heel erg. Daarom was ze ook heel erg blij dat Lydia had meegewild. Alles rondom de zwangerschap was toch wat meer een vrouwending. Lawrence mocht dan wel een Heler zijn, maar dit was niet echt zijn gebied van expertise en hij wilde dit gedeelte ook niet meemaken als heler en dus mocht hij het ondergaan als de gemiddelde partner en dat was wat meer van de zijlijn. Al bleef het Pearl... Zodra ze thuis was, hoorde Lawrence dus vanzelf nog wel alles en deelde ze al haar gedachten en zorgen en stelde ze een heel deel van de vragen die ze pas op de weg naar huis had bedacht. Ze was ook niet het type dat vooraf een lijstje maakte met alles wat ze wilde weten. Dus vergat soms ook wel eens wat. De laatste tijd wat meer. Het scheen een kwaal van de zwangerschap te zijn. Nog een reden dat het goed was dat er iemand mee was. "Het wordt een meisje," zei Pearl, nog steeds verwonderd, tegen Lydia toen ze eenmaal in de koets zaten. "Allebei was leuk geweest, natuurlijk, maar ik denk dat ik ook wel het liefst een meisje wilde... Het voelde denk ik ook als een meisje, maar aan de andere kant is het ook wel een gek idee dat er een jongetje in je buik zit, omdat je zelf een vrouw bent." De vrouw glimlachte opgewekt naar haar vriendin. "Hoe was dat voor jou?" Oh. "En vond je het echt niet erg dat ik je had meegevraagd voor vandaag?" [OOC: Met Gianna en later ook Ann <3]
  15. [1837/1838] Words were different when they lived inside of you.

    "Ja, maar er staan altijd zoveel enge dingen in, dat ik dan de medicatie helemaal niet meer wil lezen. Soms staat er zelfs dat als bijwerking de dood op kan treden. Waarom zou ik het dan innemen? Dan was dat kwaaltje toch zo erg niet hoor..." Het was altijd zo ongezellig en de aandacht gericht op alles wat er mis zou kunnen gaan. Pearl glimlachte naar hem, stal een kusje tussen het gesprek door. "Je bedoelt met de magie? Ja, dat lijkt me ook wel verstandig... Er gebeuren soms maar al te maffe dingen." Pearl kon best als vaste klant op de afdeling 'magische milde ongevallen' worden bestempeld. En dan vooral bij de specialist 'Buizende bezweringen'. "Kan mijn smaak veranderen?" Ah, dat was toch wel heel onfortuinlijk. "Kan ik mijn werk als bakker dan überhaupt nog wel doen? Met of zonder magische foefjes?" Of, jakkes... "Dan moet ik zeker gewoon het recept volgen?" Bloemennamen dus. Dat was wel leuk om over na te denken. "Zijn er ook stoere jongensbloemennamen? Anders moeten we in dat geval een andere categorie bedenken." Ze glimlachte. "Tulp klinkt wel tof voor een jongen..." Of, mmm..."Cedar? Al is dat meer een boom." Flora was flora. "Of Moss!" Ze giechelde. Ja, namen bedenken was nog niet nodig, maar het was wel leuk. Pearl schudde haar hoofd. "Nee, samen is beter..." Als Lawrence het deed en Pearl moest daarna weer naar Lydia, dan was dat een stuk lastiger. Het was niet alsof je ging vertellen dat je per ongeluk iemands antieke potje suiker had kwijtgemaakt. "Laten we het nu maar doen. Dan is het achter de rug?" Want anders ging ze het uitstellen en dan nog meer uitstellen en dan zou Lydia het op een zeker moment vanzelf wel zien aan haar buik. "Dit is zeker niet iets wat je per liedje of mooie zelfgemaakte poster kan vertellen, he?"
×