Jump to content

Pearl Sanders

Democratie & Magie
  • Content count

    317
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Pearl Sanders last won the day on July 13 2017

Pearl Sanders had the most liked content!

About Pearl Sanders

  • Birthday October 31

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

735 profile views
  1. [1837/1838] Winter songs and summer girls

    Het duurde misschien een minuut voordat Pearl wist wat ze moest zeggen. Had ze het allemaal goed begrepen? Was het de alcohol? Sliep ze al en droomde ze? Pearl kneep zichzelf even in haar arm en moest constateren dat ze echt nog helemaal wakker was. Ze keek van Lawrence, naar Lydia en weer terug. Ze bevochtigde haar droog geworden lippen met haar tong en nam eerst nog maar een slokje van het glas water dat naast haar stond. Ze veegde de enkele tranen van haar wangen; met het antwoord dat Lawrence gegeven had, was er inderdaad geen reden meer om te moeten huilen. "Lydia... Lawrence heeft gelijk... Blijf alsjeblieft." Ze keek nog even vragend en ongelovig, alsof de man tegenover zojuist een groot wonder had tentoongesteld... Nu had hij dat eigenlijk ook, maar dan met woorden en zijn daden en met zijn blijk van hoe zeer hij openstond voor... alles? Zelfs voor een relatie met drie personen en dat Lydia en pearl dus ook van elkaar mochten houden en dat terwijl dat illegaal was. Ze stond op, wankelde een beetje, want alcohol en liep naar Lawrence om hem weer innig te knuffelen. "Je bent geweldig. Ik hou van je... Ik hou van je... Vind je dat echt? Met zijn drieën?" Pearl draaide zich half om naar Lydia en keek haar met nog ingehouden enthousiasme aan, voor zover dat lukte, want alcohol. "We moeten een groepsknuffel doen! Lydia... Is dit niet geweldig?" Het was geweldig. "Oh, misschien kunnen we ook met zijn drieën bij elkaar slapen?" Want...van alcohol kreeg je echt de beste ideeën.
  2. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    "Oh," zei Pearl verbaasd en aan haar stem was duidelijk te horen, ook al was het feitelijk maar één klank, dat ze het niet zo goed begreep waarom Julienne dit aanbod afwees. "Wil je het ook niet proberen? Zonder dat je dan ergens verder aan vast zit?" Ze glimlachte vriendelijk vragend en nam een slokje van haar chocolademelk. "Ik zou de hulp echt heel goed kunnen gebruiken, maar... maar... als je het zeker weet? Dan ga ik wel op zoek naar iemand anders." Dan moesten ze misschien maar een vacature uitzetten, bijvoorbeeld, voor iemand die Pearl tijdelijk kon vervangen of misschien moesten ze dan sowieso maar een extra hulp in de keuken aannemen, maar daar moest Pearl het dan eerst verder met Amber over hebben. Dat was namelijk weer wat anders dan enkel iemand promotie en een beetje opslag te geven. Verder was Pearl niet van plan om ongemakkelijke stiltes te laten vallen. "Hoe gaat het verder met je? Thuis? Je had een klein nichtje, toch?" Ze glimlachte geïnteresseerd en begon met de stapeltjes knoeten in verschillende enveloppen te stoppen en in sierlijke letters alvast ieders naam op het envelopje te schrijven. "Praat ze inmiddels al een beetje?" Want ik ga er nu maar even vanuit dat Julienne er misschien wel een keer iets over heeft gezegd, omdat het waarzeggerij evenement pas ná dit topic is en Pearl het nog niet van de roddel-tamtam kan hebben gehoord.
  3. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    "Dankjewel," zei Pearl zonnig. Het was inderdaad wel goed nieuws, nu Lawrence haar niet uit huis ging zetten en ze wat dat betreft wel verzekerd was van een redelijke toekomst. Nu ging ze gewoon een kind krijgen, samen met haar geliefde en de rest...was even de rest. Reputatie was wel een dingetje, maar daar kon ze toch niets aan veranderen nu en zolang ze haar vrienden had, maakte de mening van anderen nu ook weer niet zoveel uit. "Ja, een beetje vooruit plannen, want er is straks een tijdje dat ik even echt niets kan doen natuurlijk. Dus als we nu al beginnen, terwijl ik nog wel gewoon kan werken, dan hebben we straks geen stress." Tenzij Julienne het bakken echt niet in de vingers zou kunnen krijgen uiteraard. Even keek Pearl verbaasd. Het meisje leek het helemaal verkeerd op te vatten. "Lieverd, het is voor tijdens werktijd. Je helpt mij in de keuken, ik leer je dingen, je krijgt gewoon betaald." De vrouw glimlachte naar haar. "Dan leer je het ook beter, dan werken we gewoon de aanvragen weg en het aanvullen van het standaard assortiment. Dan krijg je meteen mee wat de hectiek in de keuken is, hoe je die organisatie doet, dat het allemaal een beetje loopt en dan krijg je ook in de vingers waar de meeste vraag naar is... En dan kunnen we het ook gewoon meteen verkopen." Dus dan maakte ze niet in de avond wat dingen, die de volgende dag alweer minder vers waren en afgekoeld. "Ik heb je een beetje hiermee overvallen, niet?" Oeps. "Sorry... Enthousiasme..."
  4. "Dat vind ik goed. Echt. Ik heb toch vertrouwen in je vaardigheden als heler." Pearl vertrouwde hem waarschijnlijk het meest van allemaal, want hij gedroeg zich altijd heel objectief en dacht rustig na. Lawrence was verstandig en rustig en had zijn vakkennis goed op orde. Daarbij voelde ze zich bij hem veilig. Dus als er intieme testen plaats moesten vinden, dan liever bij hem dan bij wie dan ook, inclusief vrouwelijke helers. "Ja, dat zou ik..." Ze humde even. "Ik wist eerst nooit of ik kinderen wilde, omdat ik dan verantwoordelijk zou moeten worden en verstandig en geen gekke, gevaarlijke, alcoholrijke dingen zou mogen doen..." Pearl pakte Lawrence hand en haalde diep adem. "En nu, met jou, leek het me wel heel erg leuk, maar ik ben een ongetrouwde vrouw en dat is allemaal heel erg ingewikkeld. En dat is het ook. Dus ik zou dat nooit zomaar doen, zeker niet omdat ik bang ben dat het dingen alleen maar slechter zou kunnen maken..." Ze beet op haar lip. Al was deze speech misschien niet nodig geweest, want als Lawrence had gedacht dat het wél opzet was geweest, dan had hij dat waarschijnlijk wel gezegd, hem kennende. Even voelde ze opluchting, want hij zou haar niet op straat zetten en daarna keek ze hem met grote ogen aan. "Van een ander?" Ze keek hem niet begrijpend aan. "Het is van jou... Ik zou niet eens weten welke andere man..." Ze ging de laatste tijd eigenlijk vooral met vrouwen om, zoals Amber en Julienne en Lydia. Met haar mannelijke vrienden had ze vooral per uil contact, want iedereen was druk of getrouwd. Dus dan ging je niet meer zo snel stappen. Of ze waren van de aardbodem verdwenen, zoals Elliot. Maar dan sprak je er tenminste ook niet mee af en kon je ook niet zwanger van ze worden. Maar ze mochten dus blijven. Lawrence sprak in meervoud. Het klonk vreemd, maar op een bepaalde manier ook heel erg aangenaam... Het paste en zo leek het alsof hij het nu al had geaccepteerd. Pearl glimlachte naar hem en omhelsde hem dan ook meteen in een impuls. "Nee, sorry, ik was gewoon heel erg bang dat je al deze problemen en gedoe met reputatie niet wilde, want... wij zijn niet getrouwd... en vanwege alle schandalen die het geeft, wil je het vast niet erkennen... en straks gaan mensen je met de nek aankijken?" Ze humt "Daarom dat ik dacht dat ik het had verpest en dat je misschien zou willen dat ik zou vertrekken?" Ze drukte een zachte kus op zijn lippen. "Maar dank je... Dank je, dank je, dank je...Je bent geweldig." Huh? "Maar ik wil niet iemand anders als heler?" Pearl keek hem vragend aan. "Ik... Dat..." Oh, Lawrence zou natuurlijk niet zelf de bevalling doen. Ze keek hem even aan, dacht na, aarzelde. "Over een tijdje? Dan kan ik eraan wennen? Wil jij dan nog wel de eerste controle doen? Ik wil niet meteen dat een vreemde..."
  5. Even keek ze wat ongelukkig. "Ja, echt..." Ze knikte nogmaals ter bevestiging. "Ik weet het zeker. Ik heb een testje gedaan, maar je mag het wel herhalen als je wilt?" Verder had ze ook allerlei passende symptomen, waarvan het uitblijven van menstruatie niet de minste was. Het was niet alsof ze een paar dagen te laat was, eerder al ruim een maand nu. "En dat deed ik ook, maar misschien..." Waren ze niet van goede kwaliteit? Of was er een andere oorzaak geweest waardoor het niet even goed had gewerkt? Ze wist het niet precies. Lawrence was daar meer de expert in. "Het is niet expres..." Ze keek hem wat onzeker aan. "Dat denk je toch niet?", want dat zou wel kwalijk zijn. Goed, ze maakte soms heus wel wat plannetjes, maar nooit met slechte intentie of om Lawrence ergens in te luizen. Daarbij was dit nou ook niet echt de manier dat ze wilde dat Lydia achte de affaire kwam, maar ze zouden het haar toch op een zeker moment moeten gaan vertellen. "Eh?" Hoe ze wilde dat hij reageerde? "Lief, begripvol, niet boos... En dat je zegt dat alles wel goed komt en dat je me niet op straat zal zetten?" Ze humde. "Dat is waar ik op hoop..., maar dat is misschien wel een hoop om te vragen, want je bent getrouwd en dit is niet goed voor je reputatie... En Lydia..." Pearl beet op haar lip. "Die zal vast niet zo reageren." Welke vrouw zou ooit zo reageren? Ondanks dat Lydia wel wist dat Pearl en Lawrence een affaire hadden, was het toch weer anders wanneer die affaire daadwerkelijk zwanger werd. "Hoe erg heb ik dingen nu verpest? Op een schaal van 1 tot 17?"
  6. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    "Ja, een voetenbadje is wel een heel goed idee. Misschien moest ik daar maar eens om vragen thuis." Daar gebeurde dat soort dingen ook met de hand, vanwege het dreuzelpersoneel, maar dan hoefde je het niet zelf te doen. Niet dat Pearl dat normaal erg vond, dingen zelf doen, maar nu ze zo moe was en als je al eenmaal pijnlijke voeten had, dan was dat toch wel een erge luxe dat je enkel nog hoefde te gaan zitten en verder nergens meer aan hoefde te denken. Met een lachje keek ze het meisje aan. "Ja, daarom wil ik het je toch leren. Het maakt helemaal niet uit dat je het nog niet kan. Misschien bak je er helemaal niets van." Ze grijnsde even om zichzelf. "Maar misschien vind je het wel heel erg leuk en dan kan je er misschien nog wel een carrière in krijgen?" Pearl glimlachte. "Daarbij ben ik zwanger en ga ik steeds minder kunnen doen en als jij het tijdelijk wat van me over zou kunnen nemen..." De vrouw knipoogde even. "Nog niet aan de rest vertellen hoor... Het is nog niet drie maanden..." Amber wist het natuurlijk al wel, maar het overige personeel nog niet. "En met meer verantwoordelijke taken krijg je ook meer loon..." En nu wist Pearl verder niet hoe Juliennes financiële situatie was, maar met het lage loon wat ze nu kreeg, zou ze het vast best pittig hebben en ook al zou ze het nu wel redden, dan was een beetje meer ademruimte en niet elke halve knoet om moeten draaien wel een fijne gedachte zijn. "Maar alleen als je wilt hoor? Alleen ik moest als eerste aan jou denken van het personeel wie ik zou willen opleiden tot mijn hulp in de keuken." Pearl glimlachte vriendelijk. "Denk er anders maar even over na." Ondertussen hadden de stapeltjes zich eerlijk uitgesorteerd en het was best een aardig bedrag wat ze per persoon zouden krijgen; 20 knoeten.
  7. [1837/1838] Winter songs and summer girls

    "Oh... ja..." Pearl lachte half, ook een beetje nerveus. "Ja, het is ook niet niets... Dit... Gosh... Dat mijn kusjes iemand kunnen doen flauwvallen." Ze humde. "Is daar niet zo'n medisch woord voor," vroeg ze, terwijl ze ook wel wist dat ze over dit onderwerp misschien beter haar mond kon houden, maar Pearl was niet zo goed in haar mond houden, zeker niet als ze nerveus was en nog minder als ze alcohol op had. En nu ook Lawrence niet zo boos leek te zijn, was die blokkade ook weer van de weg. "Syncope. Toch?" En ja, dat klopt. Ze luisterde namelijk daadwerkelijk wel wanneer Lawrence iets vertelde over zijn werk. Met behulp van Lawrence liet Pearl zich op de bank zetten. Ze steunde op hem, want haar benen deden hun werk niet meer naar behoren. "Ah, wat moest ik toch zonder je...", sprak ze wat loom, haar woorden wat slepend. "Ja, we hebben wel teveel gedronken...", erkende Pearl meteen.. "Ennem..." Had het meer voeten in de aarde? Ja? Wilde ze dat zeggen? Nee? Wilde ze tegen Lawrence zeggen? Nog meer nee. Wilde ze liegen? Nog heel veel meer nee, plus één. Ze haalde haar schouders op. "Lydia zei dat ze van me houdt... En ik hou ook van haar..." Ze fronste. "Maar ik..." Ze sprak verder zonder geluid te maken, zodat alleen Lawrence kon liplezen wat ze zei. "Hou ook van jou." Pearl zuchtte diep en pakte haar hoofd met twee handen beet, "Ik snap het niet meer." Ze kreunde even. "Zijn we gek geworden?" Waarschijnlijk, ja. "Of is het toch de drank?" Mm... Ze keek even naar Lydia en toen weer naar Lawrence en voelde toen tranen opkomen... Dat was zeker weten de alcohol. "Waarom kunnen we niet gewoon met zijn drieën één gelukkige familie zijn?" Misschien was een ontnuchteringsdrankje toch de genadiger optie geweest. En nu liepen de tranen over haar wang. Zomaar.
  8. Er was geen mijnenveld, het was geen strikvraag. Met een uitspraak over het eten kon Lawrence helemaal niets verkeerd zeggen. Ze luisterde eigenlijk niet eens echt naar zijn antwoord, want eigenlijk was Pearl met heel andere dingen bezig. Paniek probeerde een voet aan de grond te krijgen in haar hoofd, maar tot nu toe wist Pearl zich redelijk onder controle te houden. Tot dusver leek Lawrence niet heel erg veel door te hebben van wat er aan de hand was. Maar als hij het wel doorhad, zou ze het misschien ook niet meteen merken. Deed er niet toe. Pearl glimlachte vluchtig. "Oh, nou, af en toe normaal is ook best prettig, toch, anders dan zie je niet meer dat wat je anders hebt met de speciale effecten iets bijzonders is." Ze wist niet zeker of het nou aardig wat ze zei over de kokkin? Het was niet onaardig bedoeld in ieder geval. "Eh, nee, dank je. Ik neem thee." Zou dat opvallen? Ze nam wel vaker thee, toch? Alhoewel dat meestal was wanneer er iets aan de hand was. Dat was nu ook. Ze humde. "Ja, dat zulke borrels nog steeds verplicht zijn he... Al hadden we bij mij in de winkel er ook wel eentje, maar dat was vooral met heel veel koffie en taart." Dat was sowieso al winst op kleffe cake."En jij wordt tenminste niet gezoend door allemaal vreemde mannen." Hoopte ze voor hem. Goh, hoe het met haar ging? "Ehm..." Dit was waarschijnlijk wel het juiste moment om iets te zeggen? Voordat ze straks een uur aan het babbelen waren over de oorsprong van nieuwjaarsborrels en ze dan maar besloot dat ze het beter een andere keer kon zeggen. "Nou..." Goed bezig, Pearl, nu zou ze hem alleen maar ongerust maken. "Op zich wel... Het gaat op zich wel..." Ze fronste even, zocht naar woorden. Ze kwam er nog steeds niet uit. Al die weken nadenken en nog steeds wist ze niet hoe ze het moest zeggen of wat ze moest zeggen.... Ook niet op het moment zelf, dus. Je hoopte dan toch altijd dat Merlijn je wat inspiratie zou geven, maar helaas... "Het is namelijk zo..." Ze keek hem niet aan. "Dat ik ehm... je iets moet vertellen." Ze haalde diep adem. "En ik vind het heel erg moeilijk." Pearl beet op haar lip. "Want ik weet niet hoe je gaat reageren." Ze haalde een hand door haar haren en keek hem niet aan. "Maar ik móet het je vertellen." Haar stem was inmiddels een beetje gaan trillen. "Want het gaat jou ook aan..." Ze zocht toch even snel zijn ogen op met haar blik. "Ehm." Pffff. Ze moest maar gewoon met de billen bloot. "Ik ben zwanger."
  9. 19 januari 1838 - Na het avondeten - Kantoor van Lawrence - Seaton Deleval Hall "And now here is my secret, a very simple secret: It is only with the heart that one can see rightly; what is essential is invisible to the eye." Hoelang wist ze het al? Misschien drie weken nu. En nog steeds had ze niets gezegd. Ze kon het niet zeggen, durfde het niet te zeggen. Ze had nu al zoveel avonden liggen nadenken, piekeren eerder, maar ze kon onmogelijk voorspellen hoe haar leven eruit zou gaan zien, vanaf het moment dat ze haar mond open zou doen. Pearl voelde er zich gespannen over. Het hielp niet mee dat haar hele lichaam een beetje van slag was en die zenuwen maakten het alleen maar erger. Al moest ze toegeven dat ze het erger had verwacht. Ze hoefde niet te spugen, maar ze had de hele dag wel last van een soort weeïge misselijkheid, die ervoor zorgde dat je toch net wat minder snel enthousiast opsprong, of waardoor je sterk ruikende ingrediënten bij het bakken of koken toch maar links liet liggen. Afgelopen nacht had Pearl weer wakker gelegen. Ze bleef verschillende scenario's afspelen in haar hoofd. Ze moest het eerst aan Lawrence bekennen, maar daarna ook aan Lydia. Ze wist niet tegen welke van de twee gesprekken ze meer opzag. Zou Lydia erop staan dat Pearl zou vertrekken uit hun huis? Dit maakte het toch allemaal wat serieuzer en ernstiger dan het eerst was. Dit zou ook direct meer invloed hebben op Lydia's reputatie. Zou Lawrence er heel erg van schrikken, voor zover hij daartoe in staat was? Zou er nog iets overblijven van haar vriendschap/ voorzichtige verliefdheid met Lydia? Zou de derde poging van de affaire nu ook weer voorbij zijn? Zou ze misschien haar baan verliezen? Als Amber erachter kwam dat Pearl ongetrouwd een kind zou krijgen van een getrouwde man? Ze was zwanger... Zwanger van Lawrence. Nu kon ze het nog even verborgen houden, maar voor hoelang? Haar leven stond op het punt om ineen te storten, hoewel ze het niet zeker wist en terwijl dit eigenlijk het mooiste was wat iemand kon overkomen. De vrouw hield van kinderen en ze had graag op een dag moeder willen worden. Maar nu... Dit... Van Lawrence. Waarom had ze niet wat voorzichtiger gedaan? Had ze de anticonceptiedrankjes toch niet met een aanbieding van de markt moeten kopen? Maar het had stom gevoeld om er bij Lawrence om te vragen en zelf had ze het recept niet meer gehad en de aanbieding was er eerder geweest, dan dat ze de moeite had genomen het recept van het drankje op te zoeken. Stom.. Ja, stom... Maar dat was altijd makkelijk gezegd achteraf. Pearl klopte aan bij het kantoor van Lawrence. Liet zichzelf binnen, nadat de man te kennen had gegeven dat ze binnen mocht komen. Ze glimlachte naar hem, dat ging vanzelf, maar ditmaal verdween de glimlach weer snel van haar gezicht. Ook had ze geen pretlichtjes in haar ogen. Ze had zichzelf helemaal bij elkaar geraapt om toch maar openheid van zaken te geven. Ze wilde niet dat haar straks ook nog verweten kon worden dat ze het had verzwegen. De vrouw haalde diep adem, forceerde een nieuwe glimlach. "Hey... Hoe is het?" Ze liep naar het toe, groette hem dit keer niet met een kus en ging op de rand van het bureau zitten. "Eten was lekker he, vanavond?" Ugh.... Uitstelgedrag. Maar ze kreeg hetgeen waarvoor ze kwam nog niet over haar lippen. [OOC: privé met Ann!]
  10. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    "Nee, ik hoef niet. Ik proef de hele dag al tussen het bakken door," glimlachte Pearl. Ze had de laatste tijd wel wat minder magische foefjes, want het was niet meer alleen zichzelf aan wie ze moest denken. "Maar neem zoveel je wilt, het is nu nog vers en lekker. Morgen moeten we het weggooien." Ze nam een slokje van de chocomel. "Mag altijd, he, trouwens. Als er iets over is aan het einde van de dag, dan mag je het wel meenemen. Wat dan over blijft, breng ik altijd naar het weeshuis of het armenhuis." Oh, nu klonk het dan misschien net of Julienne van de armen zou stelen, maar zo bedoelde Pearl het helemaal niet. Ze wilde gewoon dat het meisje zich vrij genoeg voelde om aan het einde van de dag af en toe iets lekkers te pakken. Pearl knikte en sommeerde de pot. Ze maakte het ding open en kieperde de muntjes op de tafel. Met een spreuk liet ze het geld nu eerlijk verdelen over de hoeveelheid personeel die er was. "We gaan straks weten hoeveel het is. Maar ik gok dat het misschien haast wel een sikkel per persoon is. Sommige klanten zijn zo royaal... Niet te geloven." Het hielp ook wel dat ze veel fans hadden in de elitekringen van de maatschappij en die hoefden vaak hun wisselgeld niet terug. Dan liep de hoeveelheid fooi bijzonder snel op. "Met mij gaat het goed," glimlachte ze. "Alleen soms krijg je van die dagen staan wel last van ... alles. Maar we mogen niet klagen." Pearl genoot van haar baan en zou op dit moment weinig kunnen bedenken wat ze liever deed. Na het compliment bloosde ze een beetje. "Nou, dat zal vast wel meevallen, maar ik ben blij dat mijn baksels in de smaak vallen. Het is vast de liefde en het plezier wat ze proeven." Pearl glimlachte en nam nog een slok, waarna ze de slagroomsnor van haar bovenlip weg likte. "Heb je het een beetje naar je zin bij ons?" Want hoewel Pearl dit geweldig vond, geloofde ze best dat dit niet ieders droombaan was. "Als je het een beetje wilt afwisselen en ook een dag in de week in de keuken wil helpen? Dan kan ik je ook wel leren bakken? En hoe je versieringen maakt?" Ze ging dan wel niet meer naar Zweinstein, maar nieuwe dingen leren moest haar, als voormalig Ravenklauw, toch trekken?
  11. "Goh, ik zou het niet weten, eigenlijk... Ik denk niet dat ik de vrouwen die zo erg onder de indruk van een man zijn, spreek? Want die zitten alleen maar zwijmelend thuis op de bank." Pearl grinnikte zachtjes en schudde olijk haar hoofd. "Fout. Je mag wel verder raden, maar ik ga het je toch niet vertellen. Wij vrouwen mogen ook wel deze onschuldige geheimpjes hebben, toch?" Dat dit er over een paar maanden toe zou leiden dat ze dronken Lydia al dansend stond te zoenen had Pearl ook niet kunnen raden. Veilig in zijn armen sloot Pearl haar ogen en genoot ze, zo stil als ze kon zijn, van zijn strelingen door haar haren. Lang mocht dat daarom ook niet duren, wat ze grinnikte om zijn opmerking. "Meer oefening, he?" Haar ogen gingen weer open en ze keek hem met een kleine twinkeling aan. "Dat soort subtiele hints had ik helemaal niet van je verwacht." Ze grijnsde een beetje, streelde over zijn borst, knikkend op zijn vraag. "Ja, ik ben heel gelukkig. Met jou." [OOC: topic done]
  12. [1837/1838] Winter songs and summer girls

    Oeps. Dat was nooit de bedoeling geweest... Het flauwvallen van Lydia niet, maar ook niet dat Lawrence het zou zien en juist op het verkeerde moment binnenliep. Nouja, het was ook wel het goede moment, want Pearl was nog in de ban van de zoen en daarna in de ban van de verbijstering en zij had Lydia waarschijnlijk nooit op tijd opgevangen, voordat ze hard met haar hoofd op de stenen vloer zou zijn geland. En dus was het maar beter dat Lawrence er wel was, want... wie weet hoe erg mis alles anders helemaal was gegaan. Een beetje beteuterd keek Pearl naar Lawrence en daarna naar Lydia. Ze beet op haar lip en ze wilde nu ook weer niet alle schuld bij de alcohol leggen. Het was een leugen, dacht ze... Ze wist het niet eens zeker. De alcohol had niet geholpen in wat ze deden, maar was het de oorzaak van wat ze voelden. Haar brein dwarrelde een beetje en ze leek gedachten niet echt goed vast te kunnen grijpen. Ze wankelde een beetje, door de verstoring in haar motoriek en ging prompt op de pianokruk zitten. "Sorry...", mompelde ze naar Lawrence... Maar ook naar Lydia. "Ik weet niet..." Ze wist een hele hoop niet. Ze wist niet wat haar was overkomen. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Ze wist niet wat ze moest doen. Ze moest misschien maar gewoon weggaan. "Komt het weer goed met Lydia?" Zou je iemand echt ziek kunnen maken? Als je als vrouw een vrouw kuste? Was Pearl ziek? Was Lydia ziek? Waren ze allebei ziek? Bij wie was het begonnen? Maar Pearl hield van Lawrence... maar ook van Lydia. Ze voelde zich niet ziek... Maar nu was Lydia flauwgevallen en Lawrence keek voor zijn doen afkeurend... Of misschien las ze dat wel in zijn blik, omdat ze verwachtte dat hij het zou afkeuren en dat hij jaloers zou zijn... en boos... omdat zij hem had verraden in hun affaire? En dat alleen al klonk weer zo krom dat het recht was. Aaah. En haar brein kon van alle alcohol nog steeds niet nadenken. "Ja... eh... we hebben gedanst... en gedronken..." Praten ging nog slechter dan denken. "Ben je boos?" Dat was belangrijk om te weten. "Sorry."
  13. [15+, wegens verwijzingen naar seksuele handelingen] "Hoezo is dat wreed?", vroeg Pearl met een lachje. "Ik ben nieuwsgierig en het is toch geen tekortkoming meer?" Ze streelt zijn lippen en kuste hem weer zachtjes. "Misschien dat ik je een heel klein beetje uitlach, maar dat is dan niet kwaad bedoelt. Ik denk dat ik je vooral heel erg schattig ga vinden. En schattig is goed, hoor, zeker als we onder elkaar zijn. Als we met anderen zijn dan zal ik wel zeggen dat je altijd stoer en mannelijk bent, een alfa, de sterke leider, de man bij wie ik aan niets anders kan denken dan kittens, want dat hoort, toch?" Ze glimlachte. "Waar denk jij dat vrouwen het over hebben als ze onder elkaar zijn?" Dat vroeg ze zich nu opeens af. Ze had hem wel eens verteld waar zij en Lydia het over hadden, al was dat meer een grapje geweest, dan hetgeen waar ze het daadwerkelijk over hadden. "Streng en knorrig," ze giechelde. "Aww. Daar krijg je alleen maar rimpels van tussen je wenkbrauwen." Ze kuste hem direct ook maar op die plek. "Ik ben bang dat ik zo'n verschrikkelijk type was, dat met groepsopdrachten was vergeten haar deel te maken, of het helemaal verkreukeld en half afgemaakt inleverde." Pearl glimlachte breed. "Oh, je zou vast een hekel aan me hebben gehad als je me toen al had gekend... Misschien was ik wel je nagels gaan lakken of bloemetjes in je haar gaan weven... Ik was een beetje een plaaggeest op de middelbare school... Dat werd later ook wel minder... Als je leert dat aan andere mensen denken ook belangrijk is en de wereld niet om je vrienden en jou draait... Dat vergeet je als tiener soms een beetje." Pearl had het fatsoen erbij te blozen. "Dus ik was ook geen leuke puber, denk ik, voor anderen, al vond ik mezelf heel leuk..." De zachte kusjes werden beantwoord. Pearl leunde er met een glimlach meer in. "Dat is wel echt een perfect beleefde belediging. Geweldig. Dat moet zo grappig zijn geweest. Het gezicht van de leraar..." En daarna dat van Lawrence. "Kon de man er echt niet om lachen? Ook niet later?" Dan liep het verhaal toch nog een beetje af. "Zelfspot is wel belangrijk, denk ik." Kijk, en dat was zo prettig aan Lawrence; ze zei dat het ook snel mocht en dus werd ze meteen opgetild. Terwijl hij zich ontkleedde, ontdeed zij zich ook van haar bovenjurk, de onderjurk mocht hij zelf uitpakken. Ze schoof zich, onder de lakens, in zijn armen. "Ja, beloofd." Ze keek hem met een glimlach aan en haalde diep adem. "Ik vind het wel spannend, zeg ik heel eerlijk, omdat het zolang geleden is en ik niet... ik zou het heel stom vinden als ik dan straks in paniek raak en dat dat helemaal niet aan jou ligt en dan ben ik bang dat je het wel zo opvat... Maar dit is angst voor de angst. Ik wil niet meer bang zijn... Ik wil zo graag weer genieten... Doe ik al, maar ook hiervan... Met jou..." Pearl legde haar hand op zijn wang en kuste hem zachtjes. "Ik vertrouw je volledig en ik ben gek op je..." Haar blik werd weer iets speelser en ze kreeg een lachje op haar gezicht. "En je bent gewoon heel erg goed in bed..." Ze bevochtigde haar lippen. "Dus..." Pearl liet haar hand onder de dekens verder naar beneden afdwalen en ze liet weinig twijfels bestaan over wat ze wilde... Ze stopte Lawrence later ook niet, want het ging goed. En het was fijn. Tevreden nestelde ze haar hoofd op zijn schouder, de ogen gesloten, een brede glimlach op haar gezicht, zijn hand op haar blote bil, haar borsten tegen zijn torso gedrukt. "Jep... Nog steeds goed in bed."
  14. “Hoezo was je geen leuke tiener?”, vroeg Pearl lachend, verbaasd, maar bovenal nieuwsgierig. “Oh, heb je daar nog foto’s van. Ik ben wel benieuwd. Je keek vast heel erg serieus. Dat doe je nu nog wel vaak, eigenlijk…” Ze kust zijn mondhoeken. “Maar ik vind dat ergens wel schattig eigenlijk. Misschien omdat ik zelf nooit zo ernstig kan zijn… Bijna nooit. Het staat je goed. Het maakt je mysterieus, eigenlijk. Niet nors. Dat hebben andere mensen wel eens heen. Of bij vrouwen noemen ze dat dan een ‘resting bitch face’ en dat is dan niet zo positief. Stel dat je steeds moet uitleggen ‘Ik ben niet boos, dat is gewoon mijn gezicht’,” ze grinnikte even, “dat lijkt me toch danig ongemakkelijk.” “Deed jij dat vroeger ook wel eens,” vroeg ze, voordat ze zei wat hij dan vroeger gedaan zou moeten hebben, “van die doodles maken in de rand… kant…hoe noem je dat stukje voordat je begint te schrijven? De marge? Nou, hoe dan ook…daar… van die kleine tekeningetjes, omdat de leraar saai was, of omdat je het niet meer snapte over welke rare formule ze het nu ook weer hadden?” Ze humde, kuste Lawrence tussendoor weer innig terug. “Daar stond mijn huiswerk dus vol van, omdat ik met enige regelmaat tijdens het maken van huiswerk compleet was afgeleid. Ik heb ook zó vaak maar een halve opdracht ingeleverd, omdat ik het dan weer vergeten was af te maken. En dan kreeg je weer strafwerk. Maar dat was eigenlijk vooral gezellig.” Ze masseerde hem achter zijn oren en bestudeerde zijn gezicht. “Heb jij ooit wel eens strafwerk gehad?” Ze kon het zich niet voorstellen. Blozen deed ze echter wel, toen Lawrence zij dat zij het beste was wat hem was overkomen! Hij loog niet. Dus dan meende hij het echt! En dat was een heel erg groot compliment. Ze keek hem dan ook stralend aan, schoof zich iets dichter tegen hem aan. Ze ging verder met zijn knoopjes, totdat zijn blouse open om zijn lijf hing. “Je bent zo mooi…” Ze streelde met haar wijsvinger over zijn torso. “Zullen we ons anders langzaam naar bed verplaatsen?”, stelde ze hem voor, haar blik innemender, de stem een halve fluistering. “Snel mag ook…”, grapte ze er echter weer snel achteraan, om vooral maar geen spanning toe te laten. Ze wilde dit… Of ze wilde het op zijn minst weer proberen.
  15. Vrijdag 2 februari 1838 - Na sluitingstijd - In de winkel van Amber&Pearl “Oh my dear. When has cake ever been for hunger? It's for flavor, and, in this case, comfort.” "Oef... Wat een drukte. Dat hebben we maar mooi weer overleefd," zei Pearl met een lachje tegen Julienne. "Heb jij nog wel voeten over?" Ze had het meisje de hele avond druk heen en weer zien lopen en geen moment echt pauze zien nemen. Hard werk moest worden beloond en zulke bewonderenswaardige inzet al helemaal. Daarbij vond Pearl het meisje ook heel aardig. Dus als ze een beloning en wat gezelligheid kon combineren, dan was dat alleen maar beter niet waar? "Heb je trek in een kopje chocomel?", vroeg ze opgewekt. "Met een lekkere dot slagroom?" Ze grijnsde een beetje. "Zoiets kan je me natuurlijk niet in mijn eentje laten drinken." Je moest bescheiden mensen soms een beetje een zetje geven om zulke lekkernijen te accepteren. "Even bijkomen, hoor." Pearl stond vrolijk hummend de chocolademelk klaar te maken en wees ondertussen ook naar de vitrine waar nog wat stukjes taart, over na sluitingstijd stonden. "Kies maar een plak uit, welke je wilt, om te vieren dat de fooienpot vol is." Pearl glimlachte. "Ik denk dat ik ieder zijn deel geef met Valentijnsdag, vind je dat geen leuk idee? De dag van de liefde? Dat je dan een gift krijgt van alle liefde die de klanten hebben voor ons en onze producten?" Het was wel mooi symbolisch, vond Pearl. Pearl zwaaide wat rond met haar staf en dankzij een bekwaam rijtje aan huishoudelijke spreuken kwam de boel in de winkel op gang en hoefde Julienne en Pearl verder zelf niets meer aan het schoonmaken te doen. "Zo," ze zette twee dampende mokken chocolademelk met slagroom op een tafeltje. "Hoe gaat het met je? Het was zo druk, dat we vandaag helemaal geen tijd hebben gehad op te kletsen." [OOC: Privé met Gianna]
×