Jump to content

Pearl Sanders

Democratie & Magie
  • Content count

    305
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Pearl Sanders last won the day on July 13 2017

Pearl Sanders had the most liked content!

About Pearl Sanders

  • Birthday October 31

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

697 profile views
  1. [15+, wegens verwijzingen naar seksuele handelingen] "Hoezo is dat wreed?", vroeg Pearl met een lachje. "Ik ben nieuwsgierig en het is toch geen tekortkoming meer?" Ze streelt zijn lippen en kuste hem weer zachtjes. "Misschien dat ik je een heel klein beetje uitlach, maar dat is dan niet kwaad bedoelt. Ik denk dat ik je vooral heel erg schattig ga vinden. En schattig is goed, hoor, zeker als we onder elkaar zijn. Als we met anderen zijn dan zal ik wel zeggen dat je altijd stoer en mannelijk bent, een alfa, de sterke leider, de man bij wie ik aan niets anders kan denken dan kittens, want dat hoort, toch?" Ze glimlachte. "Waar denk jij dat vrouwen het over hebben als ze onder elkaar zijn?" Dat vroeg ze zich nu opeens af. Ze had hem wel eens verteld waar zij en Lydia het over hadden, al was dat meer een grapje geweest, dan hetgeen waar ze het daadwerkelijk over hadden. "Streng en knorrig," ze giechelde. "Aww. Daar krijg je alleen maar rimpels van tussen je wenkbrauwen." Ze kuste hem direct ook maar op die plek. "Ik ben bang dat ik zo'n verschrikkelijk type was, dat met groepsopdrachten was vergeten haar deel te maken, of het helemaal verkreukeld en half afgemaakt inleverde." Pearl glimlachte breed. "Oh, je zou vast een hekel aan me hebben gehad als je me toen al had gekend... Misschien was ik wel je nagels gaan lakken of bloemetjes in je haar gaan weven... Ik was een beetje een plaaggeest op de middelbare school... Dat werd later ook wel minder... Als je leert dat aan andere mensen denken ook belangrijk is en de wereld niet om je vrienden en jou draait... Dat vergeet je als tiener soms een beetje." Pearl had het fatsoen erbij te blozen. "Dus ik was ook geen leuke puber, denk ik, voor anderen, al vond ik mezelf heel leuk..." De zachte kusjes werden beantwoord. Pearl leunde er met een glimlach meer in. "Dat is wel echt een perfect beleefde belediging. Geweldig. Dat moet zo grappig zijn geweest. Het gezicht van de leraar..." En daarna dat van Lawrence. "Kon de man er echt niet om lachen? Ook niet later?" Dan liep het verhaal toch nog een beetje af. "Zelfspot is wel belangrijk, denk ik." Kijk, en dat was zo prettig aan Lawrence; ze zei dat het ook snel mocht en dus werd ze meteen opgetild. Terwijl hij zich ontkleedde, ontdeed zij zich ook van haar bovenjurk, de onderjurk mocht hij zelf uitpakken. Ze schoof zich, onder de lakens, in zijn armen. "Ja, beloofd." Ze keek hem met een glimlach aan en haalde diep adem. "Ik vind het wel spannend, zeg ik heel eerlijk, omdat het zolang geleden is en ik niet... ik zou het heel stom vinden als ik dan straks in paniek raak en dat dat helemaal niet aan jou ligt en dan ben ik bang dat je het wel zo opvat... Maar dit is angst voor de angst. Ik wil niet meer bang zijn... Ik wil zo graag weer genieten... Doe ik al, maar ook hiervan... Met jou..." Pearl legde haar hand op zijn wang en kuste hem zachtjes. "Ik vertrouw je volledig en ik ben gek op je..." Haar blik werd weer iets speelser en ze kreeg een lachje op haar gezicht. "En je bent gewoon heel erg goed in bed..." Ze bevochtigde haar lippen. "Dus..." Pearl liet haar hand onder de dekens verder naar beneden afdwalen en ze liet weinig twijfels bestaan over wat ze wilde... Ze stopte Lawrence later ook niet, want het ging goed. En het was fijn. Tevreden nestelde ze haar hoofd op zijn schouder, de ogen gesloten, een brede glimlach op haar gezicht, zijn hand op haar blote bil, haar borsten tegen zijn torso gedrukt. "Jep... Nog steeds goed in bed."
  2. “Hoezo was je geen leuke tiener?”, vroeg Pearl lachend, verbaasd, maar bovenal nieuwsgierig. “Oh, heb je daar nog foto’s van. Ik ben wel benieuwd. Je keek vast heel erg serieus. Dat doe je nu nog wel vaak, eigenlijk…” Ze kust zijn mondhoeken. “Maar ik vind dat ergens wel schattig eigenlijk. Misschien omdat ik zelf nooit zo ernstig kan zijn… Bijna nooit. Het staat je goed. Het maakt je mysterieus, eigenlijk. Niet nors. Dat hebben andere mensen wel eens heen. Of bij vrouwen noemen ze dat dan een ‘resting bitch face’ en dat is dan niet zo positief. Stel dat je steeds moet uitleggen ‘Ik ben niet boos, dat is gewoon mijn gezicht’,” ze grinnikte even, “dat lijkt me toch danig ongemakkelijk.” “Deed jij dat vroeger ook wel eens,” vroeg ze, voordat ze zei wat hij dan vroeger gedaan zou moeten hebben, “van die doodles maken in de rand… kant…hoe noem je dat stukje voordat je begint te schrijven? De marge? Nou, hoe dan ook…daar… van die kleine tekeningetjes, omdat de leraar saai was, of omdat je het niet meer snapte over welke rare formule ze het nu ook weer hadden?” Ze humde, kuste Lawrence tussendoor weer innig terug. “Daar stond mijn huiswerk dus vol van, omdat ik met enige regelmaat tijdens het maken van huiswerk compleet was afgeleid. Ik heb ook zó vaak maar een halve opdracht ingeleverd, omdat ik het dan weer vergeten was af te maken. En dan kreeg je weer strafwerk. Maar dat was eigenlijk vooral gezellig.” Ze masseerde hem achter zijn oren en bestudeerde zijn gezicht. “Heb jij ooit wel eens strafwerk gehad?” Ze kon het zich niet voorstellen. Blozen deed ze echter wel, toen Lawrence zij dat zij het beste was wat hem was overkomen! Hij loog niet. Dus dan meende hij het echt! En dat was een heel erg groot compliment. Ze keek hem dan ook stralend aan, schoof zich iets dichter tegen hem aan. Ze ging verder met zijn knoopjes, totdat zijn blouse open om zijn lijf hing. “Je bent zo mooi…” Ze streelde met haar wijsvinger over zijn torso. “Zullen we ons anders langzaam naar bed verplaatsen?”, stelde ze hem voor, haar blik innemender, de stem een halve fluistering. “Snel mag ook…”, grapte ze er echter weer snel achteraan, om vooral maar geen spanning toe te laten. Ze wilde dit… Of ze wilde het op zijn minst weer proberen.
  3. Vrijdag 2 februari 1838 - Na sluitingstijd - In de winkel van Amber&Pearl “Oh my dear. When has cake ever been for hunger? It's for flavor, and, in this case, comfort.” "Oef... Wat een drukte. Dat hebben we maar mooi weer overleefd," zei Pearl met een lachje tegen Julienne. "Heb jij nog wel voeten over?" Ze had het meisje de hele avond druk heen en weer zien lopen en geen moment echt pauze zien nemen. Hard werk moest worden beloond en zulke bewonderenswaardige inzet al helemaal. Daarbij vond Pearl het meisje ook heel aardig. Dus als ze een beloning en wat gezelligheid kon combineren, dan was dat alleen maar beter niet waar? "Heb je trek in een kopje chocomel?", vroeg ze opgewekt. "Met een lekkere dot slagroom?" Ze grijnsde een beetje. "Zoiets kan je me natuurlijk niet in mijn eentje laten drinken." Je moest bescheiden mensen soms een beetje een zetje geven om zulke lekkernijen te accepteren. "Even bijkomen, hoor." Pearl stond vrolijk hummend de chocolademelk klaar te maken en wees ondertussen ook naar de vitrine waar nog wat stukjes taart, over na sluitingstijd stonden. "Kies maar een plak uit, welke je wilt, om te vieren dat de fooienpot vol is." Pearl glimlachte. "Ik denk dat ik ieder zijn deel geef met Valentijnsdag, vind je dat geen leuk idee? De dag van de liefde? Dat je dan een gift krijgt van alle liefde die de klanten hebben voor ons en onze producten?" Het was wel mooi symbolisch, vond Pearl. Pearl zwaaide wat rond met haar staf en dankzij een bekwaam rijtje aan huishoudelijke spreuken kwam de boel in de winkel op gang en hoefde Julienne en Pearl verder zelf niets meer aan het schoonmaken te doen. "Zo," ze zette twee dampende mokken chocolademelk met slagroom op een tafeltje. "Hoe gaat het met je? Het was zo druk, dat we vandaag helemaal geen tijd hebben gehad op te kletsen." [OOC: Privé met Gianna]
  4. Het had iets ontwapenends, aandoenlijks, de manier waarop Lawrence verrast kon zijn. Hoe hij zich kon mee laten slepen in een kus en hoe dat even het enige in de wereld kon zijn, waar hij mee bezig was. Ze glimlachte breed en ze liet zich begeleiden naar de sofa. Hij hoefde haar ook niet mee te trekken, want ze volgde hem gewillig, met meer dan met, ze wilde met hem meelopen, ze wilde bij hem zijn. Ze wilde tegen hem aan kroelen, ze wilde bij hem zijn. Ze wilde genieten van dit echte moment samen en even te kunnen doen alsof Lawrence helemaal en alleen van haar was. Als ze terug waren van het reisje, zou ze hem met alle liefde weer delen met Lydia, maar nu even niet. Met een lachje kuste Pearl terug, nam ook een slokje en keek hem met een glimlach aan. "Ik weet wel dat jij dat leuk vindt," lacht ze, "maar nu voel ik me weer als een meisje van vijftien, dat voor de eerste keer verliefd is als ik dingen ga uitkramen over kriebels in mijn buik." Ze grinnikt. "En ik geloof wel dat ik dat altijd heb gehad. Zolang als ik me kan herinneren in ieder geval. Ik weet dat mijn zus vroeger wel eens gek werd van al mijn gebabbel en al mijn wilde ideeën. En ik denk dat mijn leren soms wel eens zuchten een hand voor het gezicht hebben geslagen, vanwege mijn invulling van een opdracht." Pearl hield haar hoofd schuin en besloot tussen haar geklets door nog maar een kus te stelen. "Het is denk ik maar goed dat ik uiteindelijk voor het carrièrepad snoep maken en taarten bakken heb gekozen, want daar kan je zoveel gekke ideeën en creativiteit in kwijt." "En anders had ik jou niet ontmoet..." En dat zou eeuwig zonde zijn. Pearl streelde langs Lawrence' wang en begon hem zachtjes in zijn hals te kussen. Gesterkt met de leuke avond, de wijn en de wetenschap dat Pearl de grenzen aangaf waarin Lawrence zich mocht bewegen, durfde ze weer verder te gaan... verder te gaan dan maanden.... jaren tijd. Langzaam bewogen haar vingers strelend over zijn borst naar de knoopjes van zijn overhemd. "Ik hou van je."
  5. SHOUT!

    Aaah, weer even een setje showen <3 Ode aan G!
  6. [1837/1838] Winter songs and summer girls

    Zachtjes giechelde Pearl. het was zo intiem, zo gezellig, zo fijn met z'n tweetjes. De muziek van de piano voerde Pearl ook zo dromerig mee in de sfeer van het moment. Daarbij was de alcohol in haar lijf zo zalig en verwarmend en dan had ze het nog niet eens over het geweldige gevoel van Lydia's armen om haar middel. Pearl keek haar beste vriendin aan, dompelde zich onder in de mooie blik van haar ogen en ging als vanzelf wat stralender lachen. Via hun ogen leken ze verbonden, het was werkelijk een kijkje in de ziel van de ander. En de woorden van de vrouw verwarmden haar hart. Ondanks dat Pearl op Lawrence verliefd was en ze alweer een tijdje een relatie met hem had, hield ze dus ook van Lydia. In ieder geval vriendschappelijk, maar Pearl kon al een tijdje niet meer ontkennen dat er ook een bepaalde aantrekking was. Met een zekere tederheid streelde ze wat haren weg uit Lydia's gezicht. "Je bent zo mooi, net porselein, zo'n fijn, mooi gezichtje..", fluisterde ze. "Ik ga niet weg... Nooit weg, zolang je wilt dat ik blijf...", want Pearl koon niet beloven altijd te blijven, omdat ze niet wist hoe onvergeeflijk Lydia de affaire met Lawrence vond. Daar wilde ze niet over nadenken. Nee, ze wilde liever nadenken over hoe mooi, lief, leuk en aantrekkelijk Lydia was. Ze wilde geen afstand. Ze wilde juist dichterbij de vrouw komen. Ze moest laten zien dat ze ook van Lydia hield, met meer dan woorden alleen. "Altijd bij je... Ik hou ook van jou..." En toen kuste ze de vrouw zachtjes op haar lippen.
  7. "Wie wordt er niet vrolijk van lekker eten?" Nu was Pearl niet arrogant, maar ze durfde wel van zichzelf te zeggen dat ze goed kon koken. Het was ook leuk en amusant om dan te experimenteren met magie in voedsel. Welk feest was daar beter voor geschikt dan Halloween? "Ja, ik denk dat het wel beter is als het personeel een vrije dag heeft, want anders moet ik me veel meer inhouden, maar als het lastig is, dan moet je het gewoon zeggen. Dan hou ik daar gewoon rekening mee en dat is helemaal niet erg. Het gaat erom dat het een leuk feest is en dan moeten mensen zich niet in bochten moeten wringen." Zeker, Lawrence niet. Lawrence had gelijk. Dit was nu wie Pearl was. Ze was nu wat ouder, volwassener geworden misschien, en ze was minder zorgeloos. Dat was niet perse erg. Hij leek haar zo te accepteren hoe ze was en hij leek nog steeds te genieten van hun samenzijn. Ze glimlachte naar hem en knikte. "Ja, hoe beter ik je leer kennen, hoe geweldiger ik je vind. Je bent lief... En ik voel me veilig bij je. Je hebt altijd het beste met me voor. Zonder jou..." Wie weet waar ze dan was geëindigd. En zonder Lydia, want de vrouw stond altijd voor haar klaar. Lawrence en Lydia, dat echtpaar was het afgelopen jaar zo ontzettend belangrijk voor haar geworden. Ze gaf om hen beiden zielsveel. Naar Lydia bleef altijd wel dat brokje schuldgevoel bestaan, vanwege deze affaire, maar ze had het echt geprobeerd, maar ze kon haar verliefdheid niet ontkennen... en op deze manier, leek het wel te kunnen en hoefde het niemand echt heel erg te kwetsen? Of wilde ze dat gewoon graag zo bedenken... Gelukkig bood de rest van de avond, met de muziek en in het concertgebouw, genoeg afleiding om die gedachten weer van zich af te schudden. "Ik kom nog even met je mee. Wijntje?" Ze kuste hem terug met een glimlach. "In je armen slapen klinkt wel verleidelijk. Dat wil ik wel weer proberen." Ze had altijd beter geslapen in zijn armen, alsof ze zich dan in een veilig coconnetje, weg van de rest van de wereld, had gewikkeld. "En ik neem je graag mee." Ze lachte half. "Jij bedankt, dat je altijd openstaat voor al mijn gekke ideeën. De een is wat beter geslaagd, dan de ander, maar vanavond was geweldig. Ik zag je stiekem wel een beetje genieten." Pearl streelde over zijn wang en kuste hem opnieuw, nu iets minder voorzichtig. "Mm... Ik krijg nog altijd van die fijne kriebels in mijn buik van je kussen." Ze bloosde een beetje en lachte weer. "Oh, en je vindt het nooit erg dat ik bijna alles eruit flap wat ik denk." Feitelijk was dat wat maakte dat het zo goed tussen hen werkte, natuurlijk.
  8. [1837/1838] Winter songs and summer girls

    Met een brede lach keek Pearl naar Lydia omhoog. Ze strekt haar armen uit en liet zich omhoog trekken. Ze wankelde lichtjes en voelde hoe het effect van de alcohol zich zo heerlijk door haar lichaam verspreidde. Ze was nog niet dronken, maar de wereld was voor nu zoveel makkelijker, leuker en luchtiger. Ze genoot ervan dat ze Lydia zag genieten, ze genoot ervan dat de vrouw zoveel plezier had en kon lachen, ze bewonderde hoe Lydia zich weer zoveel beter voelde dat ze zelf met ideeën kwam en hoe ze Pearl voor was met wilde initiatieven, zoals nu; de wens om samen te dansen. Met een lachje sloeg Pearl haar armen om de vrouw heen. Ze zouden de steun aan elkaar ook wel nodig hebben, zouden ze nog iets willen doen wat in de verte op dansen leek. En samen heen en weer wiegen en een beetje deinen op de muziek van de piano was exact wat er gebeurde. Pearl glimlachte breed en een lichte blos –wat natúúrlijk door de alcohol kwam- verscheen op haar kaken. “Net als jij,” antwoordde ze zwoel. “Bruin haar heeft zoveel karakter.” Ze hield haar hoofd schuin, keek Lydia aan met een vrolijke twinkeling in haar ogen. “Jij bent mijn brownie en ik jouw blondie.” Ze grijnsde breed en wist zelf ook wel dat dit heel kazig was om te zeggen, maar het was leuk om te zeggen. Het maakte haar aan het giechelen. Pearl boog zich iets voorover en kust Lydia op haar wang. “Ik vind je lief… Je bent mijn allerbeste vriendinnetje…” Ze trok Lydia dan ook iets dichter naar haar toe, om van de gezamenlijke dans tegelijk ook een innige knuffel te maken.
  9. "Fijn, dat ze het zo naar haar zin heeft. Ik vond de Schouwersopleiding ook wel iets voor haar, voor zover ik haar ken, natuurlijk." Pearl humde en nam nog een slokje van haar wijn. "Misschien is het leuk om een keer een etentje te organiseren? Voor Evangeline en haar man en misschien ook je nicht? Ik regel het allemaal wel, dan hoeven we Lydia er niet mee te belast- oh! Ik zou ook zelf kunnen koken. Dat is wel leuk? Dan doe ik er wel wat magische effecten door het eten? Voor met Halloween?" Want Halloween was bijna een belangrijkere feestdag dan kerst was. "Of moet je dan werken?" Het was nu juli. Dus op zich zou dat genoeg tijd moeten zijn voor Lydia dat ze zich hierop kon voorbereiden en genoeg tijd voor Lawrence om te zorgen dat hij tegen die tijd vrij was. Ja, misschien was het vreemd dat Pearl als bij-vrouw dit soort dingen organiseerde, maar Pearl vond het zelf leuk, Lawrence leek het allemaal wel best te vinden en Lydia zei er waarschijnlijk niets van. "Ah , geweldig. Ik heb het nu niet meegenomen. Maar dat kunnen we dan wel thuis doen?", knikte Pearl en knikte weer opnieuw. "Ja hoor. Je kan je er verder niet in verslikken. Als je de vlinders aanraakt, verdwijnen ze. Het zijn net een soort zeepbellen, denk ik. Dus dat kan prima. Het is ook verwerkt in een muffin. Dus het zijn geen kleine, gladde snoepjes waar een jong kind zich makkelijk in kan verslikken." Even keek de vrouw vragend. "Nog gezellig ook? De vlinders, bedoel je?" "Weet je nog, een van onze eerste dates, dat we ook zo bij een terras zaten? En dat we niet konden wachten tot we ergens met zijn tweetjes waren? In het hotel of samen in het water? Alle gekke dingen die we deden?" Er was een hoop gebeurd sindsdien. Ze waren twee keer gestopt met de affaire, maar nu waren ze er weer voor de derde keer aan begonnen. Het was de tijd voor Fletcher, voor Rey, allemaal zo zorgeloos. Pearl voelde een steek van gemis, van heimwee, terug naar die tijd. Misschien ook wel het ongecompliceerde wat ze had met Lawrence, maar vooral ook met zichzelf. Ze zuchtte even en zocht Lawrence's hand over de tafel. "Denk je dat we ooit weer zo worden? Ik mis het wel."
  10. "Kalligraferen?!", riep ze verheugd en verbaasd aan. Pearl keek Lawrence aan met pretlichtjes in haar ogen. "Echt?" Ze grinnikte zachtjes. "Oh... Zeg me dat je het gebruikt om met de hand alle kerstkaarten te gebruiken en dat je er een stiekem genoegen uit haalt om de lusjes van de g een extra krul mee te geven?" Ze grijnsde een beetje, lachte zachtjes en werd weer ietsje serieuzer. "Nee..Maar echt? Dat is wel een leuke vaardigheid." Er viel een seconde stilte. "We zouden een keer samen taarten kunnen versieren? Dan mag jij de letters schrijven?" Was dat niet leuk? "Is er binnenkort iemand jarig waarvoor we dat zouden kunnen doen?" Hmm. "Evangeline?" Pearl bekeek de kleding nog eens, hield haar hoofd een beetje schuin. "Ja, ik zie haar dit ook wel dragen." Voor zover ze het meisje kende natuurlijk. Niet zo heel goed waarschijnlijk, maar vast wel uit verhalen en van foto's bij Lawrence thuis. "Hoe gaat het met haar?" Want dat leek soms ook een beetje zorgelijk te zijn. Ze reikte over de tafel naar zijn hand en pakte deze vast, streelde zachtjes met haar duim over zijn handrug. Pearl hoopte geen al te vervelend onderwerp aan te snijden, maar het was wel belangrijk soms over dit soort dingen te spreken en misschien kon ze nog eens ergens mee helpen of een wijs woord roepen, omdat ze er vanaf een afstandje naar kon kijken. Uiteraard werd het meteen geregeld. Lawrence was veilig, betrouwbaar en liet je nooit bij een punt komen dat je begon te aarzelen wat de meest handige volgende zet was om dingen voor elkaar te krijgen, want dan had hij het al voor gedaan. Misschien dat ze in het verleden, voor alles met Fletcher en Rey, er nog wel een sport van had willen maken om hem voor te zijn en dat zij dan -tada- bij wijze van verrassing alles al had geregeld, maar tegenwoordig liet ze zich dit dus allemaal wat gemakkelijker aanleunen. Op zich hoefde Lawrence dan verder ook nog niet te klagen dat zij te weinig initiatief toonde... Maar ze had gewoon een klein beetje gas teruggenomen. "Ja! Ik heb nog best leuke dingen ontdekt. En dat ging heus niet allemaal in één keer goed, hoor. Alleen dat waren effecten die niet zo heel ernstig waren. Dus dan hoefde ik niet naar de eerste hulp. Ik heb nieuwe smaken cupcakes. De ene is dat als je loopt dat elke stap het geluid maakt alsof er een eend kwaakt." Pearl giechelde zachtjes. "En de andere is dat wanneer je lacht, dat er dan een zwerm vlinders, illusies natuurlijk, uit je oren komt." Ze glimlachte hem opgewekt toe. "Die twee zijn zo grappig in combinatie. Ik geloof dat mijn hele kamer vol met vlinders zat op gegeven moment, toen ik de slappe lach had gekregen van de eenden." "En ik had wel iets uitgeprobeerd, in voorbereiding op Halloween, maar die durfde ik tot op heden nog niet te proeven. De bedoeling is dat wanneer je glimlacht, dat mensen dan aan haaien moeten denken. Maar.. mm.." Voor je het wist gebeurde er veel ergere dingen en dan zou nu niet zij maar een omstander daar mogelijk het slachtoffer van zijn, en dat hield haar een beetje tegen tot nu. "Of wil jij samen met mij proefpersoon zijn?"
  11. Met een lach keek Pearl naar de kleding die ter plekke veranderde en ze slaakte een zucht van verlichting. "Dit is echt zoveel beter." Ze bekeek de kleding goedkeurend, streelde over de stof met haar handen. "Dit is echt zoveel lichter. Knap dat je dit zo uit je hoofd kunt, trouwens! Ik vond jou helemaal niet het type om Italiaanse damesmode te kennen." Pearl knipoogde hem vrolijk toe en dacht er verder niet zo over. Ze vond het ook niet erg dat Lawrence dit deed. Ze was nog steeds volledig gekleed, keurig. Dus het was niet alsof ze het gevoel kreeg dat Lawrence iets of meer van haar wilde...of niet meer dan ze zelf wilde. Want Pearl wilde natuurlijk wel meer van de man. Het zou gedurende deze zonnige date ook erg moeilijk worden om daar niet aan toe te geven. En dat was dan geregeld. Ze zouden straks naar de tentoonstelling gaan. Er was zoveel te doen en te beleven. Ze hoopte dat ze aan de overnachting en twee volle dagen hier in Frankrijk genoeg zouden hebben. "Misschien kunnen we dan ook wel naar een concert vanavond? Als er nog kaarten zijn?" Maar als je genoeg geld had, en dat had Lawrence, dan was er haast altijd wel iets te regelen. "Dat gebouw moet echt fenomenaal zijn. Dus alleen al daar lopen en alle architectuur zien en de balkonnetjes en kunstwerkjes op het plafond en in de vloer...en ik gebruik vast alle verkeerde termen... Het is mooi." "Nee, dat was geen uitnodiging. Dat zijn vrouwenavondjes. Je zou het vast ook helemaal niet leuk vinden om de hele avond ons geroddel aan te horen?" En daarbij wist Pearl niet of Lydia ook wel zo vrijelijk zou praten als Lawrence er wel bij was. Pearl keek de man met een lachje aan. "Oh, van alles... hoe goed je het doet op je werk... your cute butt... hoe we bewonderen hoe je al die bloedstollende situaties aankan." Ze knipoogde naar hem. "Hoe was het trouwens met die man afgelopen? Die was gestruikeld en bij een Boeman in de kast was gevallen?"
  12. Olijk keek Pearl hem aan over de rand van de menu kaart, die ze vervolgens gebruikte om zichzelf wat koelte toe te waaien. "Oh ja, daar hou ik zeker van. maar ik vergeet steeds hoe ongeschikt de Engelse mode is in warme landen. Dus als ik nu een keer eraan denk om iets zomers aan te trekken met slechts een enkele laag, dan zal ik vast een stuk minder klagen." Ze lachte opgewekt. "Ja, ik hou van de zon en de zon van mij. Ik krijg er sproetjes van. Ze noemen dat vast niet voor niets 'a sun kissed face'. Hoewel er ook genoeg mensen zijn die een hekel aan hun sproeten hebben. Vooral in de adellijke kringen, maar daar hebben ze iets tegen de zon. Toch?" Pearl praatte nu eenmaal veel, zeker vergeleken met Lawrence, maar dat was niet erg. Dat maakte juist dat ze een goed duo waren. Lawrence luisterde, zij sprak, ze vonden elkaar aangenaam en zo was het reuzegezellig. "Maar de tentoonstelling lijkt je niet leuk?" Oh. Ze had gedacht dat Lawrence juist wel de wat meer educatieve ondernemingen leuk zou vinden. Ze glimlachte breed. Het maakte niet uit. "Is er iets wat jij graag zou doen? Je mag alles kiezen? Van een boek lezen op een terrasje tot ons begeven in het drukke uitgaansleven en wild dansen op de nieuwste muziek." Dat laatste zei ze met een brede lach, want ze schatte de kans dat Lawrence dát zou kiezen nihil in. "Van wat voor muziek houd je eigenlijk? Klassiek? Je lijkt me niet het type voor D-Niall?" Zelf vond ze het wel grappig, maar ze moest het nu ook weer niet te vaak luisteren. "Weet je dat Lydia en ik de laatste tijd wel eens een piano-avondje organiseren? Wanneer jij lekker weg bent. En dan hebben we allerlei muziekstukken, die we samen proberen, en dan roddelen we over alles en iedereen... en jou... Onder het genot van een goed glas wijn." Ze glimlachte. Echt geheim was het natuurlijk niet. Als ze zich niet vergiste had hij wel eens subtiel een fles wijn achtergelaten die ze moesten proberen.
  13. Een schuldgevoel bracht Pearl ertoe om in ieder geval een brief te schrijven. Verzenden durfde ze echter niet. De ontvanger zat er namelijk vast niet op te wachten. Hij zou de brief misschien wel verbranden, voordat hij hem ook maar gelezen had. Kon ze het hem kwalijk nemen? Ja, misschien wel, maar begrijpen deed ze het ook. Zouden Reyad en zij ooit weer normaal contact met elkaar kunnen hebben? Als de beste vrienden die ze ooit waren? Of was alles verwoest? En alles verloren? Lieve Reyad, als ik dat nog mag zeggen, Ik betreur hoe dingen tussen ons zijn gegaan. Ik hoop dat we op een dag weer met elkaar kunnen spreken en ook kunnen bespreken wat er allemaal is gebeurd. Weet dat ik vele jaren zielsveel van je heb gehouden en dat het zo zonde is dat al wat is gebeurd tussen ons is komen te staan. Het spijt me dat ik op het laatst je liefde niet kon beantwoorden. Het was misschien te intens, of niet het juiste moment. Wellicht is er teveel gebeurd of heeft Fletcher teveel kapot gemaakt. Nog altijd denk ik positief aan onze vriendschap terug en graag vergeet ik wat er de laatste periode is gebeurd. Wel moet ik waarheidsgetrouw toegeven dat ik je kwalijk neem hoe we uit elkaar zijn gegaan. Nooit heb ik je voor willen liegen of aan een lijntje willen houden, zo eerlijk mogelijk als de brij in mijn hoofd het toestond heb ik je alles verteld, of heb ik je deelgenoot gemaakt van mijn gevoelens en emoties zodra ik daartoe in staat was. Ik had niet verwacht dat je me zo onverbiddelijk, zo acuut, de deur zou wijzen. Het spijt mij dat ik niet meer verliefd op je kon zijn, dat ik gevoelens heb gekregen voor een ander. Ik wilde je niet kwetsen en misschien in een andere tijdslijn was alles anders gelopen. Toch wens ik je het beste toe. Ik hoop dat je gelukkig bent in Amerika en dat je daar een mooi leven op hebt kunnen opbouwen. Ik hoop dat je iemand hebt gevonden die wel je liefde kan beantwoorden en die je wel geeft wat je verdient. Het spijt me dat ik dat niet kon. Het spijt me als dat onze vriendschap heeft gekost. Alle goeds, lieve Rey. Laat je alsjeblieft iets van je horen? Pearl. Nee, het was beter als deze woorden nooit bij Reyad zouden komen. Ze zouden vast niet goed vallen.
  14. Juli 1837 - Frankrijk - Marseilles - op het zonnig terrasje van een magisch hotel. “You don't love someone because they're perfect, you love them in spite of the fact that they're not.” Op de kermis hadden ze weer voor het eerst gezoend, heimelijk, en met een behoorlijke lading schuldgevoel in de richting van Lydia. Althans, daar had Pearl last van gehad. Sindsdien was het langzaam steeds weer een beetje meer geworden. Vanaf wanneer precies, kon Pearl niet exact aanraden, maar op dit moment kon ze wel met zekerheid zeggen dat Lawrence en zij een relatie hadden. Een affaire, want hij was natuurlijk al getrouwd, met Lydia... haar beste vriendin, om het allemaal maar lekker ingewikkeld te maken. En ze woonde daar in huis, maar het was beter als het personeel het niet wist. Heel gecompliceerd. Ja. Maar ze was verliefd. Op dit moment kon ze dat heerlijke gevoel helemaal vrij laten, laten gaan, er gehoor aan geven. Ze waren in Frankrijk, samen, weg van alles en iedereen en alle mogelijke complicaties. - Nu rekende Pearl Lydia overigens niet als complicatie, want de vrouw had altijd zoveel afspraken staan dat ze er heel vaak niet was als Lawrence en Pearl thuis waren. Daarbij was Pearl een complicatie voor Lydia en niet andersom. Nooit niet. Nee. Wist Lydia dan alleen weer niet, dacht Pearl-. Ze zaten op een terrasje. Pearl droeg een grote zonnehoed, om haar ogen te beschermen tegen het felle licht van de zon en ook haar huid een beetje, want de blanke Engelse teint werd al snel zo rood als de schalen van een kreeft. "Het is echt zo warm... alsof de lucht je aan het knuffelen is, vind je niet?", vroeg Pearl opgewekt aan Lawrence. "Ik stel voor dat we hier een ijskoffie drinken, en dan de verkoeling opzoeken in het water. Dit keer heb ik wel zelf een badpak meegenomen." Dit keer had ze namelijk geweten waar ze heen gingen. Dit keer zouden ze ook zelfs een nachtje blijven in het hotel, want Lydia had een over ander evenement met een theeproeverij met vriendinnen dat het hele weekend zou duren. Dus ach, dan konden Pearl en Lawrence samen ook even weg, niet waar? "Oh, trouwens, ik had gezien dat er in het museum hier een tentoonstelling is met allemaal werken van Delacroix en ook magische schilders in vergelijkbare stijl. Daar wilde ik graag heen." Over het algemeen ging Lawrence wel akkoord met wat Pearl voorstelde, maar ze keek hem toch even vragend aan, want ze wilde nu ook weer niet overkomen alsof ze de baas van hen twee was. "Het is allemaal kunst met emotie en gevoel," en dat was eigenlijk wel heel interessant om dat juist met Lawrence te gaan bekijken. Hij had immers verteld dat hij minder emoties kon voelen en dat hij daar moeite mee had -zoals elke man-. Dus ze was dan wel benieuwd hoe verschillend zij de verschillende schilderijen zouden interpreteren. [Privé met Ann <3]
  15. [1836/1837] The finest in match making

    Natuurlijk was het netter als ze wel Lydia zouden zoeken. Misschien zouden ze zich zorgen moeten maken om haar? Maar ze had gezegd dat ze met een vriendin ging kletsen. Lawrence en Pearl waren hoogstens een kwartier in het reuzenrad geweest. Wat kon er nu misgaan in die tijd? Zoveel kon er toch niet gebeuren op een kermis? En na een kwartier was je vast nog midden in het ophalen van herinneringen. Misschien waren ze zelf wel in een attractie gegaan? Daar hoefden ze heus niet bij te storen? Dus nee, voor Pearl was het nog te vroeg om zich zorgen te maken. Misschien als Lydia over een kwartier nog steeds nergens in beeld was? Dat ze dan toch wat actiever ging zoeken? Lydia kwam immers niet over het type dat zich in zeven sloten tegelijk begaf zodra je haar uit het oog verloor. "Toen ik nog klein was, denk ik. De eerste herinnering aan een kermis is van toen ik een jaar of zeven - acht was, denk ik? Ik herinner me nog alle kleurtjes en de muziek, de lachende gezichten, de zon, de zorgeloze onbezonnen sfeer. Ik heb toen nog een tijdje geroepen dat ik met de Kermis mee wilde, maar dat vonden mijn ouders nooit zo'n goed idee." Goh. In plaats daarvan bakte ze nu taarten, was ze gescheiden en woonde ze bij haar getrouwde vrienden in en leek de derde ronde van een affaire met deze bezette man te zijn gestart. Misschien hadden ze toch ooit voor die kermis moeten kiezen. "Ik zou er toch wat meer magische foefjes aan toe hebben gevoegd. Misschien dat het knettert op je tong. Of dat je alleen nog maar zingend kan spreken voor de eerste tien minuten nadat je een hapje hebt genomen?" Ze lachte hem toe. "En jij? Wat zou jij een leuk effect vinden?" Ze liet haar hand subtiel langs de zijne strelen, maar pakte zijn hand niet vast. Ze waren immers in het openbaar. En Lydia zou terug kunnen komen -meh, dat gaf toch een steek van schuldgevoel-. Maar Lawrence was gewoon te leuk om te weerstaan, en zij bleek zwak als het ging om weerstand bieden aan verleiding. "Zullen we ballen gaan gooien?" Kon best met een ijsje in een hand.
×