Jump to content

Dax Appleby

Heksen Hoog
  • Content count

    211
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Dax Appleby last won the day on January 12

Dax Appleby had the most liked content!

About Dax Appleby

  • Rank
    I'm sexy and i know it
  • Birthday August 21

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    HH
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,167 profile views
  1. Lief? Nou, goed. Daar wilde hij het wel voor doen. Hij glimlachte luchtig en knikte. "Als je er niet op zit te wachten, moet je het wel zeggen he..." Want omdat Will het zo luchtig accepteerde, had Dax toch wel een beetje het idee dat hij zichzelf voor schut zette. Misschien was de ander niet verliefd? Niet op de manier die Dax nu bij zichzelf had ontdekt. Ha. Wat een akelig gevoel. Zou Maddie zich zo hebben gevoeld bij hem? En al die andere meiden? Omdat hij ook altijd zo luchtig bleef en casual en niet zoveel prijs gaf van zijn gevoelens en ware gedachten. Hij lachte echter wel bij alle vragen. "Ja, uitbrakdag. Gewonnen gisteren, dus yay.. En ik heb morgen ook nog vrij. Dus ik wilde een nachtje blijven slapen? Als het mag?" Ah, nee, nu leek hij wel echt te hard van stapel te lopen. Dit was inmiddels gewoon gênant. "Maar ik had geen plannen met hoe die tijd in te vullen... Had jij al plannen?" Wacht dat had hij al gezegd. "Voor morgen?" En beteuterd keek hij zeker. Alles wat hij had voorbereid ging letterlijk in rook op. Hij keek een beetje beschaamd terwijl Will de boel bluste, opruimde en schoonmaakte. "Ik had er wel wat water bij gedaan. Die instructie heb ik gekregen..." Alleen de rest niet. Dat was waarschijnlijk voor de hand liggend geweest voor mensen die konden koken, maar dus niet voor Dax. Hij bloosde een beetje bij de kus op zijn neus. "Het gaat goed met Merry. Ze vindt het leuk dat ik zo'n goede vriend onder de dreuzels heb... Misschien is ze wel bang dat ik anders teveel in het elitaire leventje ga rollen? Als volbloed en Zwerkbalster." Hij lachte half. "Jij houdt me een beetje nuchter?" Al kon Dax het zich absoluut niet voorstellen dat hij ooit spatjes zou krijgen. Dax pakte het biertje aan en lachte. "Ja, maar het was dus de bedoeling om ervoor te zorgen dat jij na een lange werkdag gewoon eten had staan..., maar goh, burgers?" Dat was misschien toch wel altijd zijn favoriet, al maakte Will erg goede pasta. "Als je eerst even een verfrissende duik wilt nemen, mag ook hoor." Hij lachte weer en nam een slokje uit het flesje. Hij probeerde net zo luchtig te doen als Will, maar hij werkte dat het hem vandaag zwaarder viel. Misschien was het ook wel omdat hij met een bepaald idee en bepaald gevoel hierheen was gekomen en nu liep alles anders dan hij dacht. Was het zelfzuchtig? Dat nu hij wist wat hij voelde, dat hij ook wilde dat Will dat voelde en/ of toonde? Ach. Waarom ook niet? Hij was zichzelf nu aan het kwellen. Waarom niet met de billen bloot? "Ik had wel een plan... Eigenlijk... voor vanavond." Hij haalde weer een hand door zijn haar en lachte even. "Ik wilde iets tegen je zeggen..." Ah, nu kon hij niet meer terug. Tenzij hij echt een of andere flauwe rotsmoes ging verzinnen. "Ik vind je leuk... Echt leuk. Ehm... Leuk leuk?" Viel het op dat hij zich hier nog nooit eerder aan had gewaagd?
  2. Dat Will zoveel niet zei of niet deelde, omdat Dax dat misschien niet of minder leuk zou vinden, was bij de jongen zelf totaal niet opgekomen. Hij had er geen idee van dat Will behoefte had aan meer, dat dit eigenlijk niet houdbaar was en dat hij minder oppervlakkig wilde zijn. Dax vond die dingen inderdaad moeilijk en doorgaans ook wat ongemakkelijk, maar hij had eerder juist wel met Will willen oefenen en een poging gedaan opener te zijn, ook over de moeilijke dingen. Alleen de laatste keer was dat plots omgeslagen in kussen en dat leek tegenwoordig altijd de activiteit van eerste keuze. Dus waarom zou hij dan moeilijke gesprekken aangaan. Het ging toch goed? En hij deed voor zijn doen ook best veel moeite voor Will. Nu zelfs nog een beetje meer en dat was zijn manier van laten zien wat hij niet kon zeggen. Dax kleurde. "Ja... Eigenlijk wel. Dus ik wilde je gewoon even tussendoor zien." Hij trok een mondhoek op. "Dat is zeker veel te klef?" Want hij wist dus ook niet hoe serieus dit allemaal voor Will was, want die zei daar ook nooit echt iets over, en nu hij zich realiseerde dat hij verliefd was, wilde hij dat de ander dat ook was en was onzekerheid eigenlijk veel lastiger te verdragen. Maar hij was welkom. Altijd. Dus dat was positief. "Nee, ik ook geen plannen. Jij was mijn enige plan. Ik lust wel wat koffie. En je kent me. Ik ben altijd voor strippen en in water rond splashen..." Hij lachte half en liep mee terug naar de keuken... Waar inmiddels een behoorlijke rookontwikkeling was ontstaan, omdat het eten inmiddels overgaar en aangebrand was geworden. "Huh... Hoe kan dat nou weer..." Hij had alle instructies opgevolgd. Behalve die dat je gas ook weer uit moest draaien. En dat je altijd bij je pannen moest blijven.
  3. Het klopte dat Dax niet kon koken. Hij deed het ook nooit. In dit geval was het ook niet daadwerkelijk koken, maar meer een kwestie van opwarmen en dat ging ook niet fantastisch, want binnen enkele minuten zou door geur wel duidelijk worden dat het eten te lang boven een te hete vlam stond. Dus of ze daadwerkelijk zouden kunnen eten van hetgeen wat Dax had meegebracht, bleef nog de vraag. Met een lachje keek Dax naar Will. “Wat maakt het mij nou weer uit dat je vies bent.” Dat was magisch heus wel weer op te lossen. “Ik kom hier heus niet om te zien hoe fris en fruitig je bent tijdens zwaar fysiek werk…” Hij grinnikte. “Jij vindt het toch ook niet erg als ik bezweet ben na een wedstrijd?” Want dat was eerder regel dan uitzondering. Met een brede glimlach beantwoordde hij de knuffel en de kus, hield Will daarna nog even vast. “Nee, het is een verrassing. Dus ik ben blij dat je me niet had verwacht.” De jongeman grijnsde weer, knikte toen vlug. “Ja, ja, geen zorgen… Er komt geen stiekeme nare boodschap ofzo…” Dat, net als een kraai, een spontaan Daxbezoek een voorbode van onheil zou zijn. Hij haalde zijn schouder op. “Ik eh… Ik miste je gewoon.” “Kom ik wel gelegen?”
  4. September 1838, ja, loopt nog steeds erg achter - In het dorp zonder naam, Schotland - Tweede helft van de middag “I want to hear his laugh. I want to see him smile. I want to watch him look at the stars and to see the stars in his eyes.” Heel wat maanden waren voorbij gegaan. Will en Dax zagen elkaar nog steeds regelmatig. In ieder geval bij elke volle maan, wanneer Merry in een 'minder goede bui' was, maar toch ook nog wel geregeld tussendoor; bijvoorbeeld bij Zwerkbalwedstrijden, een spontaan dagje uit naar de Ardennen om daar te gaan kanoën, of om een middag in de Alpen te gaan wandelen. Ze wisselden de wereld waarin ze verbleven af, magisch of non-magisch. Het was gezellig, ze kusten, klooide wat aan (soms ook 15+), maar de serieuzere gesprekken bleven toch een beetje vermeden. Dax hoopte echter in zijn daden wel te laten zien dat hij Will waardeerde en om hem gaf en ging er vanuit dat het toch wel duidelijk was dat hij graag met de man omging, want anders hadden ze toch nooit zo vaak afgesproken? Toch was er met de maanden wat verandert bij Dax. Hij merkte dat wanneer hij Will even niet zag, dat hij de man daadwerkelijk begon te missen. Dat hij ervan baalde wanneer Will er niet was en hij hem iets wilde laten zien, of vertellen. Dat hij het miste om tegen dat grote lijf aan in slaap te vallen. Dat hij de hele tijd maar aan hem moest denken en er stiekem over fantaseerde hoe het zou zijn als ze gewoon wat langer samen zouden zijn. Niet meteen samenwonen -yikes, dat was wel weer heel serieus meteen-, maar bijvoorbeeld als ze een week vakantie zouden hebben. Bij Merlijn, hij was verliefd. Dat was ook de reden dat hij op een willekeurige vrije dag in september in het huisje van Will verscheen. Die was waarschijnlijk nog wel aan het werk, maar dat maakte niet uit. Dax zette met een glimlach een bosje veldbloemen in een vaas. Het moest natuurlijk niet te overdreven, want het mocht niet opvallen, maar dit was vast nog wel iets wat een vrijgezelle man op zijn keukentafel zou zetten. Hij had ook iets van Merry's leftovers meegenomen om op te warmen en al snel begonnen etensgeuren de keuken en de rest van het huisje te vullen. Toen Dax dacht dat alles bij de pannen wel op rolletjes liep, wandelde hij met een grijns de werkplaats binnen. "Verrassing!" [OOC: prive met Ann]
  5. [1837/1838] Everything about you resonates happiness

    Het klopte dat Dax voor nu niet alles zei wat hij dacht. Hij dacht zoveel dat het er gewoon niet allemaal tegelijkertijd uit kon... Daarbij was het ook nieuw, en eng, en was in één keer zijn hele wereld anders. Of nee, de wereld was niet anders, maar hij was anders. Of zijn beeld over zijn zelf was anders. Deze kus, hoe fijn ook, riep zoveel vragen op, voornamelijk over zichzelf en wie hij was en wat het allemaal kon betekenen, dat hij domweg niet wist wat hij erover moest zeggen of vragen. Hij wilde ook niet ongevoelig of kwetsend overkomen. Want alles wat hij zich over zichzelf afvroeg, zou hij ook over de ander kunnen afvragen. En hij wilde niet dat Will dacht dat hij negatief over gem dacht, want dat was dus helemaal niet het geval. Hij had geen zin in gedoe... Buiten al het gedoe als de ander nu al een relatie zou verwachten, want van dat laatste wist hij al dat hij er helemaal niet goed in was en dat dat over het algemeen misliep en dat hij daar doorgaans hard van weg wilde lopen. Niet dat Dax doorhad dat Will doorhad dat Dax ergens mee zat. Want hij lachte gewoon en hij deed gezellig. Niet aan het handje. Ze pakten de spullen weer in en klommen weer op de paarden -voor Dax was het klimmen, Will deed het een stuk gracieuzer-. Het was verder een gezellige avond. Uiteraard was er nog wat sprake van kusjes en knuffelen, maarr verdere actie en met name verdere moeilijke gesprekken werden achterwege gelaten. [OOC: topic done]
  6. [1837/1838] Everything about you resonates happiness

    "Ik zou je echt heus niet aangeven... Misschien als je me vertelde dat je een heksenjager was en dat je op het beste moment zat te wachten me het hoekje om te sturen... Dat zou ik wel vervelend hebben gevonden." Hij grinnikte. "Of als je gewoon een botte, stomme hork was geweest... Maar dan had ik gewoon niet nog een keer met je afgesproken." Er waren niet zo heel veel mensen die Dax niet mocht. Hij vond mensen soms wel saai, ja, of een beetje zeuren, maar goed... dan ging je er gewoon niet in je vrije tijd mee om. Mensen aangeven en verklikken ging hem dan wel weer te ver hoor. Als iedereen elkaar nou gewoon een beetje met rust zou laten en wat ruimte zou gunnen, dan hoefden er toch helemaal niet zoveel ruzies en problemen te zijn? "Ik kan maar één persoon verzinnen die ik echt stom vind." Hij trok zijn neus op. "Liam Haysward." Nou was het voor het effect wel jammer dat Will waarschijnlijk geen idee had wie de man was. "Een Jager van het Londense team... Niet dat dat erg is. Maar zijn attitude." Verschrikkelijk. "Je eet nooit kip?", vroeg hij vervolgens lachend. "Daar geloof ik niets van." Dus Will was dan net zo gevaarlijk voor een kip als Merry, alleen ging het er net iets beschaafder aan toe. Dat stukje grammatica nam hij maar gewoon aan. Ondanks dat Will een dreuzel was, leek hij hier een beter gevoel voor te hebben dan Dax zelf. Eenmaal gereset, leunde Dax tevreden tegen Will aan. "Ja... Ik vind hoe we normaal zijn ook heel gezellig. Dat kan toch nog steeds ook?" Of zou het nu net als bij meiden opeens veranderen in gezeur en allemaal onuitgesproken verwachtingen en regels waaraan je moest voldoen, terwijl je eerder met alle liefde wel al je tijd aan iemand besteedde, maar met pushen werd dat gewoon vervelend. "Alleen dan met een beetje bonus erbij als we daar zin in hebben?" Het betekende nog niets, toch? Gewoon een beetje ontdekken. Kon best. Toch?
  7. [1837/1838] Everything about you resonates happiness

    Voor een moment keek Dax heel verbaasd, lachte vervolgens hardop. "Ah! Touché. Nee, want meisjes vind je niet leuk. Goed punt." Dat was weer een zorg minder. Al vroeg hij zich nog wel af waarom het cliché dan altijd weer was dat dit soort mannen heel vrouwelijk waren. Of dat waren de types die opvielen... Of waar je het makkelijkst iets van kon vinden. Tegen Will zou je vast niet zo snel zeggen dat hij een mietje was. Tegen Dax toch hopelijk ook niet..., maar goed. Tot op heden had hij zelf niet geweten wel eens een man... Dat was overigens niet waar.... Hij trok zijn wenkbrauwen op. "Ik heb wel een keer eerder met een jongen gezoend. Op school. Voor een weddenschap. Maar dat was... Daar voelde ik echt helemaal niets bij. Bij meiden dan nog meer..." Hij lacht half. "Dus dit was gewoon ook nooit zo bij me opgekomen." Dat het nu opeens zijn allerliefste hobby zou worden. "Ja, mensen vinden het krankzinnig en vies en onnatuurlijk en allemaal meer van dat soort onaardige dingen. Maar dat vinden ze vast ook van Merry... En dat zeggen ze ook van snuls...Snullen, weet jij het juiste meervoud? " Dus Will had daarin wel een punt dat men gewoon gemeen was over alles wat afweek van de norm. "Ik vind je wel interessant." Voor 'leuk' of 'verliefd' was het nog iets te snel misschien. Hij lachte naar Will. "Aaaah. Waarom heb ik dit nu weer... Kan je me niet gewoon weer kussen, of zo? Dan hoef ik niet na te denken."
  8. [1837/1838] Everything about you resonates happiness

    Waanzinnig leuk. Vond hij het erg? Dat zou eigenlijk wel moeten. Dit soort dingen hoorde je abnormaal en onnatuurlijk te vinden. Misschien zelfs een beetje smerig. Alleen Dax merkte dat zijn hart een sprongetje maken tot zijn eigen verbazing. Hij wist niet wat hij daarvan moest maken. Net als de kus, hoe hij daar van genoot, hoeveel fijner het was dan alle kussen die hij had gehad bij elkaar -en dat waren er behoorlijk wat-. Maar was hij dan... Betekende dit dat hij... Hij kwam toch niet over als... een mietje? "Eh... Ik lijk toch niet op een meisje?" Goed, ja, misschien niet de beste eerste reactie nu weer, maar het was wel hetgeen waar hij zich het meest druk over maakte op dit moment. En verder... "Ik... Nee, het was heel erg fijn... Beter. Fijner." Best en fijnst, eigenlijk. Aantrekkelijk. Hij wilde meer, maar wilde tegelijkertijd niet te gulzig overkomen. En hij was in de war over het feit dat hij dat wilde. Was er dan iets mis met hem? Zou het komen door zijn vader? "Ik voel me nu niet echt krankzinnig..." En Will leek ook niet iemand die compleet zijn verstand was verloren. "Hoe weet je dat je op mannen valt?"
  9. [1837/1838] Everything about you resonates happiness

    Hey! Hij bedoelde het helemaal niet onaardig, maar Will was gewoon groot. Zwaar had Dax geen oordeel over. En dat was erg nadelig als je hard en hoog ging. Niet dat hij de natuurkundige onderbouwing achter deze stelling precies wist, maar hij wist wel dat het toch voordelen had om niet te groot en gespierd te zijn en Will was dat nu eenmaal wel, zeker in vergelijking met tovenaars die over het algemeen toch een minder fysiek actief dagprogramma hadden. "Ja, het gaat al eeuwen goed. Dus dan moeten wij het ook wel kunnen, toch?", lachte Dax. "En als het misgaat... ach, hebben we weer iets te lachen..." Vooral Irwin zou hen waarschijnlijk smakelijk uitlachen als ze het voor elkaar hadden gekregen om een gruwelijk brouwsel te produceren. Maar goed, dit deel van het gesprek was naar de achtergrond verdwenen, net als de rest. Het was nodig dat Will zijn geheugen opfriste. Dax keek hem aan, hield zijn blik vast, wilde niet weten hoe rood zijn wangen waren. Hij wist het gewoon even niet. Hij was in de war. Hij wist niet wat hij moest denken, vinden, zeggen. Het was fijn geweest, geweldig. Misschien was dat hetgeen wat hem juist zo van zijn stuk had gebracht. Anders had hij het kunnen weglachen en dan was het klaar geweest. "Mm, dat is wel attent naar dat hypothetische meisje toe," knikte Dax, trok zijn mondhoek eveneens op. "Eh... Vind je mij leuk?" Vast een stomme vraag, normaal gesproken. Dat je als man meteen dacht dat je homoseksuele vriend meteen voor je viel. Alleen had Will hem gekust. Dus was de vraag wel gerechtvaardigd. Maar voordat Will kans kreeg om antwoord te geven, kuste Dax hem alweer. Wat langer misschien dit keer en met ook wat meer durf. De jongen keek hem na afloop verontschuldigend aan. "Sorry... wilde even kijken of het gevoel erbij hetzelfde bleef..."
  10. [1837/1838] Everything about you resonates happiness

    "Als je dat papiertje hebt, dan gelooft ook meteen iedereen dat je gewoon een een tovenaar bent. Super handig." Dax lachte en schudde vervolgens zijn hoofd. Het idee van Will op een bezem was haast lachwekkend. Alsof je een trol op een stokpaardje liet rijden (vanwege zijn grootte, niet vanwege zijn knapheid. Hij wist eigenlijk niet waarom hij er dat bij moest denken van zichzelf.) "Nee... Moet je ook echt een stevige bezem hebben. En een wat grotere, want anders raak je uit balans... En dat gaat wel weer ten koste van snelheid en wendbaarheid." Hij humde. "Nee... Jij op een bezem is gewoon een slecht idee. Tenzij je niet hoger wilt dan een halve meter boven de grond, en niet sneller dan een schildpad op zondag." Het was niet alsof Dax perse een voorkeur had waar ze zouden gaan bierbrouwen. Hij glimlachte en knikte. "ja, bij jou is goed..." Het leek ook wel beter te passen in de schuur van een smid dan in de tuin van een Zwerkbalspeler. Zeker als ze het op de dreuzelse manier zouden gaan doen. "Ik ben erg benieuwd..." Naar Wills huis, zijn schuur, zijn dorp. Alles. Het moest daar allemaal wel heel schattig zijn. "Is er ergens een bierbrouwer in jouw dorp of in de buurt? Dan kunnen we ook kijken hoe het moet, enzo." Anders moesten ze eerst van alles gaan lezen en bestuderen en daar had hij het geduld en de concentratie over het algemeen niet voor. "Geen zin in gedoe en geklaag?", vroeg Dax inderdaad verder met een lachje. Hij wilde nog een paar andere dingen zeggen. Over dat hij dat ook wel snapte, maar dat je dan gewoon zelf een leuke, goede vriendin moest uitzoeken en dat het dan wel zou meevallen. Alleen daar kwam het nooit van. Hij was een seconde later ook alles vergeten wat hij wilde zeggen, nog kon zeggen... Hij vergat zelfs compleet na te denken. De wereld leek even stil te staan, toen Wills lippen op de zijne kwamen te liggen. Het voelde alsof er een bom warmte in zijn borstkas explodeerde. Roodheid steeg dan ook op naar zijn wangen. Nadat de eerste verrassing voorbij was, kuste Dax terug. Dit was wel iets dat hij kon... haast als vanzelf kon doen, behalve dat er nu niets als vanzelf was. Het voelde weer als een eerste kus. Hij voelde zich weer nerveus, wilde echt dat de ander fijn vond wat hij deed. Maar wat zou Will fijn vinden? Wat vond een man fijn? Wat vond hijzelf fijn? Dax wist het even niet meer. En dat was heel erg, maar kon hem tegelijkertijd niets schelen. De jongen voelde zich compleet in verwarring. Verward, maar gelukkig. Met een schaapachtige, brede glimlach keek Dax naar Will, nadat de kus verbroken was. "Hmm?" Waarom zou hij moeten lachen? "Was dit een grapje?" Hij hoopte toch van niet en haalde even wat onzeker een hand door z'n haar. "Ehm..", lachte voorzichtig. "Waar hadden we het over?"
  11. [1837/1838] Everything about you resonates happiness

    Het was wel een opluchting dat Will hem geen puberaal gedrag vond vertonen. Dat zou hij waarschijnlijk erger vinden dan hij ooit van zijn levensdagen toe zou geven. Niet dat hij zijn best deed om heel volwassen over te komen, want dat zou in zijn geval vast alleen maar heel erg vreemd overkomen. Ha. Het idee. "Zie je me al voor je? Met zo haar gekamd in een zijscheiding en met een keurig pak aan, met een leren tas, met een apart vakje voor veren en inktpotten?" Hilarisch. Deed er niet toe dat er voor Will vast wat gedachtestappen waren overgeslagen en deze opmerking redelijk random kwam. Dax grinnikte. "Ja. Dat zal. Dan gaan mensen meteen van het ergste uit, denk ik? Denken ze vast dat ik een ongeval heb gehad...of nee, want dat kan je niet zelf vertellen als dat ernstig is geweest. Of dat eh..." Goh, het was nog best lastig te bedenken wat hij zijn vader zou kunnen vertellen als hij oprecht met 'niet schrikken' zou willen beginnen. Misschien als hij zou willen overstappen naar een ander Zwerkbalteam? Maar dat leek toch niet helemaal het soort gesprek te zijn waar Will op doelde. "Ah! Je hebt nu toch een paar wedstrijden gezien. Dus nu kan je er over meepraten. Hoef je niet meteen een expert over de techniek te zijn. Al verwacht ik dat natuurlijk wel na al mijn privé uitleg daarover." Hij grijnsde, meende er natuurlijk helemaal niets van. Hij nam nog een slokje van zijn drinken. "Oh. Dat lijkt me ook lachen om een keer samen te proberen; bier brouwen. Het wordt waarschijnlijk niet te drinken, maar is toch geestig om een keer samen uit te proberen?" Al leek bierbrouwen meer een solistische hobby te zijn, zolang je niet de ambitie had om het professioneel aan te pakken. Toch leek het Dax leuker om het samen te doen... Hoe meer reden om dingen samen te kunnen doen, hoe beter. Braaf begon hij van het pasteitje te eten. "Oh, ik was helemaal vergeten te eten." Duh. Glimlachte toen met een mond vol naar Will, voelde zijn wangen opbollen, moest daarom weer lachen, waardoor hij begon te proesten door een kruimel die verkeerd zijn keel in schoot. "Agh" En ehm... Goh. Welk zwaar onderwerp? "Ik weet toch niet welke zware onderwerpen er allemaal bij je onder de oppervlakte verscholen liggen?" Dus dan werd het een beetje gokken. "Je teleurstelling in de vrouwelijke helft van de bevolking?" Om het toch maar over meiden te hebben, want dat was voor Dax in de oppervlakte juist weer wel een makkelijk onderwerp.
  12. Romantisch? Dat was een woord dat Dax niet bij zichzelf vond passen. Toch betrapte hij zich er op dat wanneer hij alleen was, dat zijn hand dan haast als vanzelf naar een van de verborgen zakken in zijn gewaad ging, om er dan een foto uit te halen. En dan kon hij heel even kijken naar zijn geliefde. Het was een foto van hen samen. Als je het zag dan kon het maar zo een foto van twee vrienden zijn, maar Dax wist wel beter. En elke keer dat hij ernaar keek, verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht.
  13. [1837/1838] Everything about you resonates happiness

    Dat was altijd een confronterend moment; hoe oud waren je ouders eigenlijk. Dax rekende in zijn hoofd. "Ja, hij is negenendertig, geloof ik. Of veertig." Dat was inderdaad niet super oud. Hij grinnikte in zichzelf, omdat hij al voor zich zag dat hij dat wel oud zou noemen en daar Will mee zou beledigen. Ha. Hij zou dan vast met een mooie boog zo het water in worden geworpen. "Mm... Ja, hij zal me soms nog best als een kind...puber... beschouwen. Maar eerlijk gezegd gedraag ik me vast ook nog zo." Hij grijnsde. "Kan het hem dan ook niet echt kwalijk nemen." Dax keek daarna weer wat serieuzer. "Maar het is ook gewoon een soort van gewoonte... Als ik nu wel opeens heel serieus zou doen, dan zou dat meteen echt zo'n ding zijn. Als ik mijn vader zou vragen of we even kunnen praten, dan verwacht hij denk ik minstens een slecht nieuws gesprek." En dat maakte de drempel om eraan te beginnen ook weer een stuk hoger. Maar Will vond het niet erg, die serieuze gesprekken. Dax knikte instemmend. "Ja. Ben echt blij dat ik je heb leren kennen, man. Lijkt gewoon al veel langer, ofzo. In ieder geval veel hechter dan ik met m'n meeste vrienden ben? Daar gaat het toch ook wel vaak over meiden. En bier. En Zwerkbal." Ook heus wel andere dingen hoor, maar over het algemeen was Dax niet de persoon met wie men besloot een serieus gesprek te hebben. Eigen schuld? Of hij was er gewoon echt slecht in en bleef er op deze manier ook slecht in. Dax lachte kort hardop. "Ah, nee... Pfff. Ben wel blij dat je m'n pa niet ben. Dat zou echt awkward zijn." Hij kon niet precies onder woorden brengen waarom, maar nee... Will als zijn vader, dat was... Dat zou echt een negatieve invloed hebben op de band die hij nu voelde. Het was toch bijzonder dat Will serieuze gesprekken juist fijn vond voor een lome middag. Dat had hij echt nooit durven gokken. "Nog serieuze zaken die jij wilt bespreken? Het hoeft natuurlijk niet eenzijdig te zijn." Hij lachte half. Vond het toch maar lastig om dan nu zomaar weer iets anders zwaars aan te snijden. Hij wilde liever dat Will hem leuk en gezellig vond, dan iemand met teveel issues. "En met Merr... Ja, soms wel, maar meestal gaan we gewoon heel intensief sporten als we ons even rot voelen ofzo... Tenzij ik dan net een wedstrijd heb gehad... Maar dan ben ik ook weer niet zo praterig." Mmm. "Misschien moet ik maar 's vragen of ze dat mist." Hij schudde zijn hoofd. "Vervelend niet. Ongemakkelijk wel. Weet gewoon nooit wat te zeggen en hoe te reageren. En dan bang dat ik door een stom grapje of lompe opmerking juist iemand kwets, ofzo" Hij haalde zijn schouders op. "Dus dat kunnen we misschien ook oefenen? Je bent nu vooraf gewaarschuwd..."
  14. [1837/1838] Everything about you resonates happiness

    "Je vindt het heerlijk dat ik de meisjes op feestjes niet aankan?", grinnikte Dax. "En bedankt... Je geniet van mijn miserie..." Fronste even. "Dat is een woord, toch?" Het klonk zo vreemd, en hoe langer hij erover nadacht hoe vreemder het werd, maar hij zou ook niet weten wat het anders was. En Will kwam wel slim over, want die had veel te veel met Irwin gepraat én was tien jaar ouder. Dus dan wist je dat soort dingen. Dax knikte. "Ja, misschien. Het komt wel goed... Ik heb er ook geen haast mee. En ik heb Merry... Dus het zou de boel misschien ook alleen maar ingewikkelder maken." Hij gaapte even, uit tevredenheid overigens en niet omdat hij zich verveelde. En of hij er veel last van had gehad? Hij haalde zijn schouders op. Zijn vader was er gewoon weinig geweest, ze hadden niet echt gesprekken. Hij had geen stabiele basis met een vrouw op kunnen bouwen, behalve misschien met Daphne -Irwins moeder-, omdat hij daar nu eenmaal vaak ging spelen na een basisschooldag of in vakanties ging eten als zijn vader weer was werken of een date had of wat de beste man dan ook aan het doen was. Nu was het vast ook wel een beetje overdreven. Op genoeg dagen was David er ook wel geweest en dan hadden ze gewoon wat gegeten en gesprekken gehad over oppervlakkige dingen en vooral over Zwerkbal en vooral had Dax altijd alles mogen doen wat hij wilde en alle spullen gekregen die zijn hartje begeerden. Toch voelde het niet echt alsof de avonden er veel toe deden. "Ik had misschien wel graag af en toe over mijn moeder gesproken, of dat hij haar ook miste? Of willen weten of hij het mij kwalijk nam? Of over andere dingen praten dan meisjes en Zwerkbal? Maar hij is daar gewoon niet goed in. Ik ook niet, overigens." Dus misschien was het maar beter dat ze dat nooit hadden gedaan, want nu was dat tenminste ook niet op een ramp uitgedraaid. "Waarom maak je je bad dan niet groter? Kan ik wel mee helpen." Want dat dat niet zo makkelijk gedaan als gezegd was, was geen realisatie die makkelijk bleef hangen. Dax grinnikte. "Oh, ja, als je het niet kan Sommeren is een rommelige werkplaats natuurlijk super onhandig." Hij nam nog een slokje bier "Echt sorry van al die serieuze gesprekken. Al spijt dat je de klok rond met me moet doorbrengen. Iets wat je liever zou doen? Noem het maar en ik doe zonder mopperen mee." Want het laatste wat Dax wilde zijn was een blok aan het been, te serieus, te intens, te zwaar.
  15. [1837/1838] Everything about you resonates happiness

    Uiteraard had ook Dax geprobeerd een oplossing te bedenken, maar hij was er zelf nog niet echt uitgekomen. Iets met rare tijden? Goh, ja, wat was er nou zo onregelmatig? Hij wist het niet zo goed. "Ja... Nou, als ze iets vindt, dan mag het van mij natuurlijk gewoon. Officieel heb ik daar iets over te zeggen..." Maar onofficieel... Merry zou hem waarschijnlijk vierkant in zijn gezicht uitlachen als hij plots de dominante echtgenoot uit wilde gaan hangen. Hij zichzelf ook, overigens. Die rol zou hij zichzelf enkel aanmeten in de vorm van een grapje. De jongeman grinnikte. "Mm... Nee. Of wel? Ik denk dat zij het niet zo goed had getrokken om met me samen te wonen... Ze ontwerpt jurken en heeft het vrij hoog in de bol? Nu ik bekend begin te worden, vind ze het misschien wel jammer, want ze leek me vooral als gratis reclame voor haar kleding te willen gebruiken, maar... Mmm... Ik ben blij dat jij me wel kan waarderen." Hij grijnsde, vond zijn eigen uitdagende opmerking best grappig. Knikte daarna, keek weer ietsje serieuzer. "Mm... Ja, maar weet je wat het is met meiden... Ze kunnen best leuk zijn hoor, maar zodra 'de jacht' eraf is, dan ga ik me altijd zo snel vervelen. Ze doen ook allemaal ongeveer hetzelfde... Zelfs zoenen is na een tijdje de lol wel vanaf." Dan was het met Merry veel beter zo, vriendschappelijk. Daar kon je gewoon lekker mee lachen en maffe dingen doen, samen sporten en kwam dat extra stukje er tenminste niet bij kijken. "Komt vast door mijn pa... Die had altijd scharrels, liefjes voor een dag... Nooit het voorbeeld gehad van een relatie. Misschien kan ik zoiets wel helemaal niet, ofzo?" Het klonk aannemelijk. Hij lachte weer naar Will. "Ja, nee... Hoeft toch ook niet. Tenzij je zo'n kanjer weet te vinden als Merry, lijkt trouwen en samenwonen me ook alleen maar erg vermoeiend." Dus hij kon dat van Will dan ook wel weer begrijpen. Hij grinnikte. "Ah, opruimen he? Dan zou je echt nooit met mij kunnen samenwonen. Ik ben kampioen sloddervos." Al kreeg iemand dan juist wel gelegenheid om op te ruimen. "Waarom ruim je graag op?" Gewoon uit nieuwsgierigheid. Dat het gespreksonderwerp iets met meisjes te maken moest hebben, was alweer vergeten. Dax liet de dopjes van de nieuwe biertjes afknallen en vouwde een arm achter zijn hoofd. "Pfoe...dreuzeldingen die ik wil zien... Ik weet eigenlijk niet wat dreuzels allemaal hebben of doen of wat er nou zo anders is dan wat wij hebben, want ik ben nog nooit bij een dreuzel thuis geweest... Oh, misschien hoe jullie douche of bad werkt?" Want die hadden ze dus niet? "En de keuken, want die vind je bij ons ook zo geweldig." Genoeg te doen.
×