Jump to content

Maia de Liedekerken

Ravenklauw Klassenoudste
  • Content count

    150
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Maia de Liedekerken last won the day on September 28 2016

Maia de Liedekerken had the most liked content!

About Maia de Liedekerken

  • Birthday October 31

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Derdejaars Raaf, IC HM, WW
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

564 profile views
  1. [1836/1837] Pagets always deserve better

    "Oh." Henry hield van de nacht. Blijkbaar gingen zijn feesten de hele nacht door? Maia ging altijd braaf naar bed om tien uur in de avond. "Bent u dan niet bang in het donker?" Maia wel. Kwam dat nog als een verrassing? Aan de andere kant was de nacht wel een stuk rustiger en stiller, waren er minder mensen en dan was je tenminste niet zo zichtbaar, maar dat woog toch niet helemaal op dat er 's nachts vaak personen met verkeerde intenties rondliepen. "Ik heb nog nooit glühwein gedronken." Henry zou Maia nog aan veel eerste ervaringen kunnen helpen. Gelukkig dan geen skiën. Wat opgelaten schudde Maia haar hoofd. "Nee, ik.. nee." Ze mocht nooit naar buiten in de tijd dat ze thuis was geweest. Haar vader wilde niets liever dan haar verstoppen en haar bestaan ontkennen. Op Zweinstein leerde men geen paardrijden. Dus dat kon ze niet. En wandelen was dus saai. Er was weinig wat Maia daar aan kon doen, want ze kon ook niet zwemmen, of klimmen, of varen, of...wat dan ook. Ja, als ze dit allemaal moest leren, dan hield ze deze zomer geen vrij moment voor zichzelf over. "Oh, dat lijkt me vervelend? Om geen goede band te hebben met uw tweelingzus?" Niet dat zij een goede band had met haar familie, op haar moeder na. "Ik heb één oudere broer, maar hij is niet magisch. Hij kan wel paardrijden." Voor het geval dat dat een belangrijke kwalificatie was voor Henry. "En verder zijn er ook heel wat ooms en tantes, maar die ken ik niet zo goed." Die kende ze niet, maar dat was ook weer zo stom om te zeggen. Ze wilde niet haar zielige verhaal ophangen over hoe ze was opgegroeid. Hij vond haar zonder een dergelijke verhaal toch vast al een loser.
  2. [1836/1837] Zonnige winterdag

    Aan Maia's accent was behalve het beschaafde vooral ook heel erg te horen dat ze niet uit Engeland kwam. Ze had eerder een iets Franse tongval, omdat ze van origine uit Luxemburg kwam. Ayden keek naar haar en hun blikken kruisten elkaar. Voorzichtig glimlachte ze terug, hoewel ze al snel verlegen de ogen weer neersloeg. "Oh, ik kom wel kijken als Ravenklauw tegen Huffelpuf speelt." Mmh. En ze moest vast mee van Henry als zijn afdeling speelde. "Of Huffelpuf tegen Zwadderich." Arme Damian. Maia had het zeer met hem te doen. Het ongemak stroomde uit al zijn poriën en tot overmaat van ramp liet hij ook nog eens al zijn spullen uit handen vallen. "Damian was met huiswerk bezig," verklaarde ze, want ze dag haar afdelingsgenoot niet meer zo snel uit zijn woorden komen. "Ik was een wandeling aan het maken." Om haar hoofd leeg te maken, omdat ze zich verdrietig voelde, omdat ze afleiding wilde...maar niet in de vorm van menselijke interactie. Niet dat ze dat ooit hardop zou zeggen. "Ik vindt het leren van non-verbale spreuken bij Verweer wel nuttig? En hoe je je moet verdedigen tegen Boemannen. En dat soort dingen." Boemannen waren overigens echt verschrikkelijk, zo eng. Gelukkig hoefden ze zulke lessen niet vaak te doen, want ten overstaande van de hele klas je angsten confronteren was nogal wat. Wat? Moest zij op spullen passen, terwijl zij samen gingen vliegen. Ze beet op haar lip. Ze wilde eigenlijk liever weer verder wandelen. Hier een beetje met haar ziel onder de arm wachten totdat de twee jongens klaar waren, stond niet echt op haar verlanglijstje. Ze knikte. "Ja, eh, dat is goed, als je wilt...", vroeg ze aan Damian.
  3. [1836/1837] Pagets always deserve better

    Maia knikte, bevestigde dat ze wel van warmte hield, niet wetende dat ze nu waarschijnlijk haar lot bezegelde dat ze in de zomervakantie vulkanen moest gaan beklimmen, met Henry, in iets meer hitte dan haar lief was. Arm kind. Ik voorzie nu al appelflauwtes, bevangen worden van de hitte en letterlijk geen stap meer kunnen verzetten omdat al je spieren verzuurd zijn en je longen overuren maken, want een conditie had Maia niet. Ze kon wandelen... Ja. Ze kon wandelen. Waarschijnlijk leerde ze dan liever hoe je je botten kon breken in de sneeuw, terwijl je een poging deed je balans te vinden op twee planken, die men doodleuk onder je voeten had gebonden. Maia is niet zo'n sporter... voor het geval dat nog niet zo was opgevallen. "Waarom is het zonde als de dagen langer worden?" Dat was toch juist handig. Dan was er langer licht, dan kon je langer lezen en schrijven, zonder dat je ogen hard moesten werken bij een flikkerend haardvuur en je uiteindelijk de lichtvlekken voor je ogen zag dansen, terwijl de letters als mieren over je papier kropen. "Dus zelf houdt u van de korte donkere dagen met kou en sneeuw? En een haardvuur en warme chocomel?" Ze vroeg het laatste hoopvol, want dan was er nog iets wat ze beiden leuk konden vinden aan de winter. "En sneeuwpoppen maken." Want dat had ze met Ben gedaan. Dat had ze toen wél leuk gevonden. "Ik hou wel van wandelen in tuinen." Op plekken waar de wegen makkelijk begaanbaar waren en waar je kon kijken naar bloemen en planten of een mooie fontein. Ze hield niet zo van bospaden waar je ieder moment kon struikelen over een boomstronk, omdat je je voet niet hoog genoeg had opgetrokken, of waar je plots tot halverwege je kuiten in de modder weg kon zakken. "En u?" Ze won echt de originaliteitsprijs voor vragen stellen, hoor. "Heeft u nog broers en zussen?", deed ze een poging om een nuttige en geïnteresseerde vraag te stellen. "Als ik me niet vergis, heeft u een jongere zuster in Ravenklauw, toch?" Eigenlijk was dit echt heel saai om te vragen, maar ze wist gewoon niets beters. Misschien moest ze eens aan Agatha vragen of zij nog tips had hoe je een normaal gesprek met een jongen kon voeren. Zij had al twee vriendjes gehad.
  4. [1836/1837] New mistakes and experiments

    "Misschien een leeg lokaal?" En ja, daar kwam Maia wel eens en heus niet om heel enge of duistere dingen te doen, hoor. Ze zat daar dan gewoon huiswerk te maken of een boek te lezen. Het was gewoon fijn om soms helemaal alleen te zijn, want dan hoefde je je voor even geen zorgen te maken hoe je erbij zat of hoe je op andere mensen overkwam. Ze zou in elke houding kunnen zitten, ze zou zonder terughoudendheid kunnen lachen om grappige passages in haar boek en al dat soort dingen. Het was niet erg als ze geluid maakte of iets geks deed, want er was niemand die het zou horen of zien. Het was even ontspannen en even bijkomen van het constant wél goed moeten presteren. Bij zijn tweede vraag aarzelde Maia even. "Oh. Ehm. Wat wil jij?" Misschien had Maia wel een lichte voorkeur dat de man erbij aanwezig was, want hij was een leraar en leraren wisten altijd wat te doen als er wat verkeerd ging of wanneer Desmond en zij er niet meer uit zouden komen. Alleen kon het echter wel zo zijn dat Desmond het liever zonder leraar deed, want dan was het toch wat minder een eigen prestatie en misschien zou hij zich dan nutteloos en overbodig voelen. Dat wilde ze echt niet, want ze was Desmond heel erg dankbaar voor alles wat hij nu deed, voor haar. Hij deed dit voor haar. Dus hij mocht kiezen.
  5. [1836/1837] Zonnige winterdag

    Gelukkig, ze was lief en dus niet een betweterige, nerderige Ravenklauwer. Het was een opluchting dat het werd gewaardeerd en ze glimlachte dus naar Ayden. "Graag gedaan." Deze basale vormen van communicatie was ze allemaal nog wel machtig. "Ja, ik denk het. En de gecombineerde lessen zijn vaak heel druk." En dan was Maia er altijd heel erg goed in om zich naar de achtergrond te laten verdwijnen. Het was dus heel erg goed mogelijk dat de Huffelpuffer haar gemist had tot nu toe. Ergens was Maia opgelucht dat ze nu niet in Damiens schoenen stond. Stel dat haar werd aangeboden om te proberen te vliegen, dan had ze dat namelijk eigenlijk niet durven weigeren, want het was een heel vriendelijk aanbod, maar tegelijkertijd zou ze zo ontzettend bang zijn dat ze een flater zou slaan. En het waren natuurlijk dat niet alleen Ayden en Damien voor wie ze af zou gaan, maar ook voor alle jongens -en meisjes- die nu aan het trainen waren voor zwerkbal. Dat zei ze echter niet, want ze wilde niet (nog) meer druk op de jongere Ravenklauwer leggen. Ze glimlachte hem wel bemoedigend toe. Eigenlijk wilde nu ook wel weer verder gaan met haar wandeling, maar het voelde heel onbeleefd om nu al weg te lopen. Daarom bleef Maia staan. "Speel je al lang Zwerkbal?", vroeg ze aan Ayden om ook nog maar iets aan het gesprek bij te dragen. Zo ja, dan had hij vast twee magische ouders. Zo nee, dan had hij vast gewoon veel aanleg en talent. "Zit je in het team?" Zou hij later professioneel speler willen worden? Een vraag die ze niet stelde, want het moest niet op een kruisverhoor gaan lijken.
  6. [1836/1837] Let's get lost

    Maia, die vast tot jullie verbazing, in Ravenklauw zat, schrok zich een hoedje toen Henry enthousiast zijn arm door de hare haakte en haar met de volle overtuiging mee naar rechts trok. Wat nu als ze verkeerd zat? Ze wilde helemaal die verantwoordelijkheid niet dragen dat ze beslissingen moest nemen! maar nu was ze per ongeluk toch in die rol gedruk en dat was al stressvol genoeg. Helaas was dat blijkbaar nog niet genoeg -wat had ze het lot misdaan?!- want het volgende moment gooide iemand een sneeuwbal in Henry's gezicht! Blijkbaar was het haar taak om er iets van te zeggen? Kon hij dat zelf niet? Ojee. Ze hield niet van streng optreden. Ze wist ook heel zeker dat ze dat eigenlijk nog nooit had gedaan, want ze zocht doorgaans toch altijd meer een pacifistische oplossing voor een probleem. Of ze liet het gewoon iemand anders oplossen. Ze kreeg nu al vochtige handpalmen bij het vooruitzicht dat ze ergens iets van moest zeggen. Tot overmaat van ramp schoot tegelijkertijd iemand met zijn hoofd en schouders door een klein gat in de ijsmuur en kwam vast te zitten. En...dat was nog iemand die ze kende ook. Het was was Damian, een jongen uit haar afdeling. Help. Wat moest ze nou doen? Het kleine meisje bood in ieder geval haar excuses aan. Dat was goed. Zou het voldoende zijn? Wilde Henry dat ze alsnog er iets van zijn. Ze schraapte haar keel, zocht haar stem, die toch wel een tikkeltje onvast en helemaal niet zo zelfverzekerd klonk. "Ehm... Nee. Dit is Lord Paget. Je... Bedankt voor je excuses. Ehm." Haar ogen schoten naar Damian. "Om het goed te maken kan je vast helpen om die jongen te bevrijden..." Wie er verder moest helpen wist ze niet. Ja, Maia kon zelf helpen, maar ze was zo sterk als een Pygmeepuff op een uitslaapdag. Dus dat zou vast weinig bijdragen. Maia keek naar Henry en hoopte vurig dat hij zo tevreden zou zijn.
  7. [1836/1837] New mistakes and experiments

    Bweh, aah, nee. Nu werd ze nog rood ook. Ze schudde haar hoofd. "Nouja, ik durf wel, maar niet hier." Het volume waarop ze sprak daalde tot fluisterniveau. Gelukkig as dat in een bibliotheek niet zo heel er. Zo kreeg je tenminste ook niet op je kop. "Straks kijken er andere mensen." En ja, dat vond ze nog altijd best wel heel erg eng. Want voor haar gevoel, ondanks dat het tegendeel al meermaals was bewezen, was nog altijd dat mensen haar een monster zou vinden of haar op een andere manier als verschrikkelijk weg zouden zetten. En een leraar? Ze schudde snel haar hoofd. Er hoefde niet per se iemand bij, want hoe meer ervan afwisten, hoe meer... Oh wacht... "Misschien professor Foulkes-Davenport? Van Fabeldieren?" Hij was in ieder geval heel aardig. "Hij heeft vroeger ook in Ravenklauw gezeten." Dus dan wist je meer dan leraren van andere afdelingen en dan was je sowieso slim genoeg om nieuwe problemen op te lossen. Dus daar zou ze wel vertrouwen in hebben.
  8. [1836/1837] Pagets always deserve better

    Logeren? Oh hemel, dat was... snel. Ze kende elkaar net en nu wilde hij al dat ze de zomervakantie met hem doorbracht? Nu ja, het kon best zijn dat dat moest. Alleen had Maia dat feit misschien ergens een beetje willen negeren? Ze zou de komende zomer immers bij Ben gaan logeren, en hij bij haar, maar dat ging natuurlijk niet meer door nu hij naar Amerika was vertrokken. En met Henry? Oh. Ze voelde zich nu al nerveus, echt waar. Dan waren ze pas verloofd en na de zomer zou hij dan vast en zeker op haar zijn uitgekeken, want ze vast zonder twijfel veel te saai voor deze jongeman. Ze zuchtte inwendig, probeerde aan de buitenkant niets te laten merken, maar ze was op het moment een beetje verstrikt geraakt in een spiraal van catastrofaal denken. Oops. Ze moest natuurlijk wel nog iets zeggen ook. "Ja." Fantastisch. En daar was zijn arm. Maia slikte moeizaam. Ze wilde hem niet aanraken. Was dat stom? Ze voelde daar echt een enorme drempel voor. Alleen haar hand niet op zijn arm leggen, zorgde waarschijnlijk voor een nóg ongemakkelijker situatie. Want dit was hoe het hoorde en als ze niet meedeed, was ze onbeleefd. Of misschien zag hij dat wel als een regelrechte afwijzing. En hij leek net al een beetje gepikeerd, omdat hij dacht dat ze kritisch was naar zijn educatie. En dus legde ze maar haar hand op zijn arm, waarbij de tegenzin hopelijk niet al teveel van haar gezicht afstraalde. Sorry, Henry, het was niets persoonlijk, maar hij was geen Benedict en ze kende hem pas net. Overigens wist Maia niet wat er verkeerd was aan haar antwoord. Ze hoorde de spot heus wel. Het was toch echt één van de twee opties die hij haar had gegeven. "Ja. In de winter heb ik het zo koud," verdedigde ze snel haar antwoord. Was er iets met de lente? Was ze daar misschien niet dartel genoeg voor? "De herfst altijd zulke prachtige kleuren, niet? En de lucht ruikt dan zo kruidig en aards." Ja, als je in een toren zat opgesloten, dan waren dat soort kleine veranderingen en opvallendheden het hoogtepunt van je dag. En toen viel een stilte. Want Maia wist gewoon niet wat ze verder moest zeggen. Gelukkig waren ze aan het wandelen. Dan hadden ze in ieder geval nog íets te doen. Dit was een ramp, ramp, ramp.
  9. [1836/1837] Zonnige winterdag

    Maia probeerde geruststellend naar hem te glimlachen. "Dat deed ik ook altijd, hoor, maar nu... je moet ook zoveel praktijk kunnen. En de praktijk is vaak net anders dan de theorie dat ik het tegenwoordig maar zoveel mogelijk met ketel oefen." Maar ze vond het wel lastig. "Dat is voor iedereen persoonlijk natuurlijk." Het was gek dat ze nu zoveel makkelijker kon praten nu ze doorhad dat de ander ook nerveus en verlegen was en een beetje ongemakkelijk in het contact. Zo voelde het veel minder alsof je jezelf tegenover iemand moest bewijzen, alsof de ander een heel gemeen oordeel zou vellen als je er even niet uitkwam. "Er is ook een zwerkbalteam in Ravenklauw. Ik kan je wel wat mensen wijzen die spelen?" Al weet ik eigenlijk helemaal niet wie de Zwerkballers in Ravenklauw zijn, maar goed, Maia vast wel. "Want met de regels kan ik je ook niet heel goed helpen." Maar de jongen die nu aan kwam lopen misschien weer wel. Alleen zij ging natuurlijk niet zeggen dat hij zoiets moest uitleggen, want dat ging ze nimmer voor een ander bepalen. Maia glimlachte terug. Deze jongen was vriendelijk. Ook al was hij veel zelfverzekerder en een sporter. Ook hij kwam best vriendelijk over. Zowaar wordt Maia op een dag misschien dus toch nog een tikkeltje socialer. "Als je maar geen kou vat." De jongen was vervolgens zo vriendelijk om een beginnetje te maken met de uitleg. Ze streek een pluk haar achter haar oren en knikte toen hij aangaf echt weer te moeten bewegen. "Natuurlijk." Al was de uitleg voor Damian en niet voor haar. Ze ging dan ook niet echt in op het aanbod bij de uitleg aanwezig te zijn, want misschien wilden ze haar daar ook wel helemaal niet bij hebben. "Ik ben Maia trouwens. Hoofdmonitor van Ravenklauw. Als je ooit een hulp nodig hebt... met huiswerk..." Ugh. Waarom zei ze dat nu weer... Daar had hij vast geen zin in. En veel mensen vonden huiswerk maken en studeren maar suf.
  10. [1836/1837] Zonnige winterdag

    "Voor toverdranken?" Vroeg Maia verbaasd. "Kan jij dat? Zonder dat je ook een ketel in de buurt hebt om te oefenen?" Zij kon dat niet. Of zou hij recepten uit zijn hoofd aan het leren zijn? Dat had zij ook gedaan in het begin; alles maar uit het hoofd leren, zodat je hopelijk in de praktijk genoeg zou weten om op terug te vallen en zo maar niet voor gek te staan. Misschien was Damian wel precies zo, maar dat was ook weer zowat om meteen aan iemand te vragen. "Nee, natuurlijk zit je niet in de weg. Ik was een wandeling maken. En ik zag je zitten." Dus ze wilde even kijken of alles wel goed met hem ging. Was dat stom? Was dat overbezorgd? Had ze dat niet moeten doen? Vond hij haar nu een bemoeial? "En ik ken de regels ook niet zo heel erg goed. Maar het is inderdaad wel leuk om naar te kijken." Het was wederom iets wat zeer welkome afleiding gaf. Als je keek naar hoe de spelers aan het rondvliegen waren, dan kon je heel eventjes voorkomen dat je gedachten naar pijnlijke plekken gingen en weer in het kamertje vol gemis doken. Verbaasd, en eigenlijk als vanzelf, zwaaide Maia terug naar de Huffelpuffer op de bezem. Ze kende hem helemaal niet. Maar de vriendelijkheid werd zeer gewaardeerd. Het volgende moment uitte ze een kreetje en dook ze wat ineen -onnodig, want de bal kwam niet eens in de buurt, maar als je schrok dacht je daar niet logisch over na-. De jongen kwam naar hen toe. Ze glimlachte wat verlegen. "Ik was een wandeling aan het maken en ik kwam Damian tegen. De kou gaat wel. Ik heb een mantel die bespreukt is, zodat hij je warm houdt." Die had ze van Henry gekregen, haar verloofde. Mogelijk omdat hij probeerde vriendelijk te zijn, of omdat hij zich zorgen maakte om haar gezondheid, of omdat ze eruit zag alsof ze niet goed tegen kou kon. Daar had hij dan overigens helemaal gelijk in trouwens. "Het lijkt me kouder als je stilstaat nadat je bezweet bent van het sporten?" Was ze zo sociaal genoeg? Ze keek er nu al naar uit zich straks weer ergens in haar eentje terug te trekken met een boek.
  11. [1836/1837] Zonnige winterdag

    Met een glimlacht kwam Maia naast Damian zitten. Hij zat een leerjaar onder haar en was ook redelijk stil, net als zij. En ze was natuurlijk hoofdmonitor. Dus ze probeerde wel een beetje op de leerlingen te letten. Elise, de andere HM, mocht zich wel met de drukke en de bijdehante leerlingen bezighouden. Dan deed zij dat wel met de stille. Dat was veiliger en fijner. Wat deed Maia overigens buiten? Ze had liefdesverdriet. En het hielp bij het leegmaken van het hoofd als je buiten liep, je de wind om je oren voelde kietelen en je op afstand naar andere leerlingen kon kijken. Of iets minder afstand dus. Want nu liep ze dus vrijwillig op Damian Leigh af. Per ongeluk stapte ze op een half kapotte plank, die daarbij vervaarlijk kraakte. Blijkbaar had een beuker de vorige keer de tribune hier goed te pakken gehad. En niemand had het nog gerepareerd. Moest ze daar iets van zeggen als HM zijnde? Niet tegen Damian, natuurlijk, maar wel tegen de concierge. Mmh. Een probleem voor later. "Hey Damian," zei ze zachtjes. Ze zag wel dat hij een beetje een blos op zijn wangen had, maar daar zei ze niets van. Zij voelde zich zo vaak ongemakkelijk en onprettig en opgelaten, dat ze daar een ander heus niet mee ging confronteren. "Hoe gaat het met je?" Ze keek ook naar de lucht. De trainende jongens haalden op hun bezems de gekste capriolen uit. "Ben je hier om naar Zwerkbal te kijken?" Dat was niets geks. Bijna iedereen was fan. Dus haar vraag was misschien weinig origineel en heel voor de hand liggend, maar dan had je ten minste iets om over te praten.
  12. [1836/1837] Pagets always deserve better

    Gevoelens? Ja, natuurlijk begreep ze wel dat Henry gevoelens had, maar dat hij dat toegaf en blijkbaar ook erkende dat hij over die emoties gedichten schreef, was wel bijzonder. Zeker omdat hij Zwadderich deed. Ze had het vooroordeel dat die lui ontkende überhaupt in staat te zijn tot gevoelens anders dan wraak en het genieten van andermans ellende. Misschien was dat gebaseerd op dat toch de meeste van de personen die haar ooit gepest hadden in de groene afdeling zaten. "Wat mooi dat u over zoveel kunt schrijven." En nee, ze verwachtte helemaal niet dat hij een gedicht voor haar zou schrijven. Ze zou er in ieder geval niet om vragen. Het idee al... ze wilde deze jongen nergens toe verplichten. Hij werd er al toe verplicht de rest van zijn leven met haar door te moeten brengen. "Ik kom uit Luxemburg. Daar hebben ze geen bergen. Maar het is er wel mooi." Dat wist ze dan vooral van het uitzicht uit haar torenkamer en de zeldzame ritjes met de koets door het landschap. "Mijn familie heeft er twee kastelen, ten midden van heuvels en een bos." Oh nee, nu klonk ze vast heel opschepperig. Ze beet op haar lip, want dat was niet de bedoeling. "U ziet het vast nog eens." Met een feestdag of... ooit. "Wanneer wilt u naar Amerika?" Ze deed echt heel heel heel erg haar best om een normale conversatie te voeren. Ook Maia kwam overeind. Zou hij nu verwachten dat ze aan zijn arm zou lopen. Hij was een stuk langer dan zij, merkte ze al wel. En breder. Maar dat lag misschien ook aan dat zij zo frêle gebouwd was. "Meer een lentetype?" Zei dat iets over iemand? Door de sneeuw wandelen met Ben was wel leuk geweest. En sneeuwpoppen bouwen met hem samen ook. Toch vond ze het fijner als het weer warmer werd buiten, als de wereld weer groener werd, als er bloemetjes tussen het gras omhoog kwamen en er overal weer jonge dieren waren. "En u? Zomer of herfst?" Want zijn vraag precies spiegelen kwam dan vast weer heel erg lui over. En een helemaal nieuwe vraag bedenken was lastig. Elke vraag leek toch niet goed genoeg te zijn, of te kritisch, of misschien vond hij haar dan wel raar. Het liefst wilde ze gewoon van hem weten wat hij nu van haar verwachtte en wilde en dan zou ze proberen daaraan te voldoen. Ook wilde ze weten hoe hij dacht over studerende vrouwen. Ze had niet zoveel ambitie om later een werkende vrouw te worden, maar studeren wilde ze wel graag. Maar ja, dat soort vragen stelde je allemaal niet.
  13. [1836/1837] Pagets always deserve better

    "Ja." Maia hield van lezen. Daar was bij haar weten overigens toch helemaal niets mis mee? Het was fijn, rustig en veilig. Je kon ervaringen opdoen via de ogen van de karakters uit de boeken, avonturen beleven zonder zelf een seconde in gevaar te zijn. Sommige boeken deden haar hart sneller kloppen. Bij andere verhalen raakte je dan weer zo gehecht aan de personages dat je ze zelfs een beetje kon missen als het boek was uitgelezen en er geen vervolg meer op kwam. Haar eigen leven zou vast nooit zo spannend woorden als die van de protagonisten waarvan ze de levens las, maar dat vond zij niet erg. Ze kreeg echter het idee dat haar nieuwe verloofde toch een heel stuk meer van haar verwachtte, dan dat Ben had gedaan. Ben... Als ze aan hem dacht, dan kon ze nog zijn lippen, in die vluchtige kus, op de hare voelen. Dan zag ze weer de blik van pijn in zijn ogen. En dan miste ze hem zoveel dat ze daadwerkelijk pijn kreeg in haar buik en in haar hart. Ze kon dan niet meer eten en ze kreeg een brok in haar keel. Ze beet op haar lip en balde haar vuisten om zo maar de tranen heel erg hard weg te duwen. Focus! "Waar schrijft u gedichten over?" Of moest je dat niet vragen als hij ze eigenlijk ook niet echt wilde laten lezen. "En waar beklimt u dan bergen?" Want echte bergen hadden ze niet in Engeland. Je had in Schotland natuurlijk wel de Ben Nevis, maar dat was maar nét een berg te noemen en daar kwam je ook aan de top door te wandelen -had ze van horen zeggen-. Daar was dan weinig klimmen aan. "We kunnen nu wel een wandeling over het terrein maken?" Want hoewel ze nou niet echt dolgraag met hem alleen was, was dit ongemakkelijke gesprek voeren met allemaal toeschouwers misschien nog wel erger.
  14. [1836/1837] Pagets always deserve better

    Hij wilde haar showen? Showen! Van het idee kreeg ze het nu al Spaans benauwd. Ze hield haar adem even in, keek hem wat ongelukkig aan. Al probeerde ze haar blik zo snel mogelijk weer op neutraal te krijgen. Niet dat dat lukte, want ze kreeg teveel de zenuwen van deze jongen. Als ze nog geen faalangst had en prestatiedruk ervoer, dan had ze dat waarschijnlijk nu wel ontwikkeld. Aan wie zou hij haar dan willen showen? De gehele adel? Hemeltje lief. Ze was helemaal niet geschikt als zijn verloofde. Maar zag je haar dat al zeggen? Nee he. Nou moest ze vervolgens ook nog op les. Drie lessen maar liefst. Ze beet op haar lip. "Ik kan wel de keuzevakken Kunst, Muziek en Dans oppakken?", stelde ze voor. Ze zou het daar heel erg druk mee gaan krijgen, maar dan deed ze wel alles wat hij wilde en nog een beetje extra. Ze had er nu al spijt van, want dansles betekende vast dat je anderen ook aan moest raken en elkaar aan moest kijken en dat je opviel als je over je voeten struikelde of op iemands tenen trapte. "Misschien samen op Dansles? Dan leren we elkaar een beetje aanvoelen?" En dan was het vooral heel erg maar één persoon met wie ze dat allemaal moest doen, want anders dan was het straks ook nog elke week een ander. En dan ging ze bij nog veel meer mensen af. Ze was nu ongemerkt best een beetje assertief, maar dat was puur uit overlevingsdrang en niet zozeer zodat ze Henry dan ook met extra lessen opzadelde. Ojee. "Nee... Nee... Dat bedoelde ik niet." De punten van haar haren werden spierwit en het trok wat verder omhoog, tot ongeveer op haar schouder. "Ik..ik was gewoon benieuwd wat...waar uw talenten liggen. Eh.. Wat u leuk vindt om te doen?" Ze duwde een streng haar achter haar oor en keek wat ongelukkig naar haar handen die op schoot lagen. "Nee, u bent vast meer dan geschikt." Ergens maar goed, want zij was minder dan geschikt. Hopelijk vulde elkaar dat dan een beetje aan.
  15. [1836/1837] Let's get lost

    Een van de gelukkigen die bij Henry in de buurt liep, was Maia. Helemaal niet om huiswerk te ontwijken, want ze had gráág huiswerk gedaan om Henry te ontwijken, maar helaas had ze dat allemaal al af. Daarbij kon ze het ook niet maken om tegen haar verloofde te zeggen dat ze geen tijd met hem wilde doorbrengen. Ze dacht niet dat ze ooit snel aan hem zou wennen. Het leek voor haar alsof álles wat ze zei of deed niet goed genoeg was of toch op zijn minst een stukje beter had gekund. En toen waren ze opeens in een doolhof. En dat was een opluchting, want ze had juist op het punt gestaan om te vertellen dat ze piano had gekozen als instrument. Ze vreesde dat dat dan net weer niet het goede instrument zou zijn. Dus dat dit nieuwsfeitje werd uitgesteld, vond ze helemaal niet erg. Waar de uitgang was, wist Maia niet, maar ze wist wel dat je normaal niet de weg moest nemen die direct op de uitgang af leek te gaan. Alleen ze had geen idee waar nu een doolhof was. En dat je niet het pad moest nemen waar hoger gras groeide, maar dit was een doolhof van ijs. Dus dat schoot ook niet op. "Rechts", zei ze zachtjes. Ze moesten toch iets kiezen en voor nu leken beide kanten even onlogisch te zijn. Ze ging wel voor de zekerheid maar wat dichter bij Henry staan, zodat ze hem niet kwijt zou raken in het doolhof, want ze wist vrij zeker dat hij haar dat dan weer vast persoonlijk kwalijk zou nemen.
×