Jump to content

Maia de Liedekerken

Ravenklauw Klassenoudste
  • Content count

    248
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Maia de Liedekerken last won the day on July 12 2018

Maia de Liedekerken had the most liked content!

About Maia de Liedekerken

  • Birthday October 31

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Vijfdejaars Raaf, IC HM, WW
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

831 profile views
  1. [1837/1838] Eindfeest

    "Er zijn wel dierentuinen, in ieder geval voor dreuzels. Of er ook magische dierentuinen zijn, weet ik niet." Want een land als Luxemburg had vast wel een dierentuin? In de buurt van de hoofdstad. Of dat hoopte ze. Anders zou ze zich nu wel een beetje schamen. En ze had ook niet echt de tijd om het nog op te zoeken voordat ze naar Luxemburg toe gingen. "Anders gaan we met kerst in de wintervakantie?" Als ze het niet zouden vergeten, maar ze wilde alvast een soort plan B inbouwen voor het geval ze het mis had. "Ja, je bent zoveel beter met mensen dan ik," gaf ze toe. Het was ook gewoon waar! Haar vader was heel erg moeilijk, maar het kon niet anders dan dat Henry dat beter aan zou pakken dan zij. Slechter kon namelijk niet echt, want Maia zei over het algemeen helemaal niets tegen de man. "Misschien valt het dan allemaal wel mee. Ik hoop echt dat je het daar leuk vindt..." En zo niet... Ja, dan werden het drie hele lange maanden... Misschien konden ze dan wel terug naar een van de kastelen van Henry's familie. Dat durfde ze nu nog niet helemaal voor te stellen... Ze moest zich ook niet zo aanstellen... Ze zat het nu allemaal te catastroferen en dan zou je zien dat het allemaal meeviel.
  2. [1836/1837] To handle yourself, use your head; to handle others, use your heart.

    "Maar hoe kan het iemand nou niet uitmaken? Als je pech hebt, dan heeft het invloed op je hele leven..." Dat was in ieder geval bij Maia zo, maar zoveel impact had het vast niet bij iedereen. Er waren altijd uitzonderingen en er waren vast ook altijd ouders of mannen die er niet zo heel veel om gaven, dat moest wel, maar het bleef lastig om voor te stellen. "Nee, de komende paar jaar trouwen we nog niet... Tot die tijd hoef ik me ook niet bezig te houden met meer dan kussen..., denk ik?" Ze hadden nu ook nog niet eens gekust en het hoorde niet dat je als vrouw ook maar iets meer deed dan dat, maar Maia wist niet of ze het Henry zou weigeren als hij dat echt zou willen... Al was dat, wederom, iets wat ze zich niet voor kon stellen. "Oh, ik ben verloofd met een Zwadderaar..." Maia glimlachte vluchtig. "Dus ik denk dat ik dat huis ook als voorkeur hoor op te geven." Maar ze kon het niet helpen om toch aan Ben te moeten denken. "Maar als ik helemaal goudeerlijk ben, dan is het denk ik Griffoendor.... Zij zijn zo galant en ridderlijk en komen voor je op... en durven altijd wel het initiatief te nemen..." En dat was iets wat ze eigenlijk heel prettig vond; als ze kon meeliften op de energie en de durf van een ander. Met een zucht keek het meisje naar haar boek. Er was nog een hoop te doen voor de toetsen voor het einde van het jaar, maar ze had er echt helemaal geen zin meer in. Gelukkig was het ook al bijna etenstijd. Misschien zou ze daarna nog wat motivatie weten te vinden. "Zullen we zo naar de Grote Zaal? Vind je het leuk om bij mij aan de tafel te eten?"
  3. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    "Pardon?", Florents ogen werden groot en vol woede. Hoe durfde deze jongen, nog niet eens volwassen!!!, zo tegen hem te praten?! "Jongeman, het lijkt me gepast als je let op je toon... Zo praat je niet tegen je meerdere, tegen een volwassene.... Als je mijn zoon was geweest..." Ja, dan had hij waarschijnlijk wel een pak slaag gekregen met een riem of een wandelstok. Oh, Florent had zich niet zelf verlaagd tot fysiek geweld, uiteraard, maar dat zou hij dan een bediende laten doen... Kon hij nu niet maken. Maia slikte moeizaam en keek even naar Henry. "Ik wil weg...", zei ze haast onverstaanbaar, op het moment dat haar vader zijn likeur achterover sloeg. "Dit wordt alleen maar erger..." Want nu kwam er dus ook nog alcohol bij kijken en haar vader en alcohol waren niet de beste combinatie ooit... Florent sloeg zijn borrelglaasje terug op de tafel. "En je deductieve redenering is helaas foutief, jongeman. Ik ben helemaal niet jaloers... maar ik schaam me voor het feit dat mijn bloedeigen dochter al zo verdorven is... al vanaf de geboorte doordrenkt is van het onnatuurlijke... En vrouwen kunnen daar gewoon niet mee omgaan." "Ik ben je bloedeigen dochter niet," klonk het toen zachtjes, maar heel beslist, uit Maia's mond. "Pardon?! Hoe durf je-" "Het is Daniel Bennet... Ik heb hem ontmoet op school..." Gelukkig had ze dit Henry al een keer verteld. "Caroline?!" "Ik heb Oud en Nieuw bij hen gevierd..." "Ik dacht dat we hadden afgesproken dat je in vakanties op die school bleef?!" Maia schudde haar hoofd. "Niet meer..." "Caroline?" "Lieverd, probeer even te kalmeren...", suste Maia's moeder nog een beetje. "Mama heet eigenlijk Carrot..." Florent brieste. "Maia! En nou is het genoeg!" En Maia's dapperheid eindigde toen ze met een de vlakke hand een klap in haar gezicht kreeg van haar 'vader'. Ze snikte en keek naar haar schoot. Ze was inderdaad brutaal geweest, te brutaal... En ze had er nu alweer spijt van. "Zie," zei Florent, overtuigd van zijn gelijk... "Vrouwen kunnen niet met dergelijke macht en vrijheid omgaan."
  4. [1836/1837] To handle yourself, use your head; to handle others, use your heart.

    Daar zat wel wat in, dat iedereen zijn eigen problemen had en dat het voor iedereen dan ook op zijn eigen manier, in zijn eigen referentiekader, problemen had. Iedereen had ouders, iedereen moest luisteren. "Hoe komt het dan toch dat sommigen zich zo vogelvrij gedragen?" Die hadden waarschijnlijk geen strenge ouders, of, toegegeven, waren het vooral de jongens die zo deden... Of de meisjes uit grote gezinnen met meerdere dochters, dan leek het soms ook wel allemaal wat minder uit te maken... Maar eigenlijk had ze dat te weinig geobserveerd om er echt een zinnige uitspraak over te doen. Kinderen... Maia zou met Henry later vast ook kinderen moeten krijgen. Natuurlijk kwam dat niet als een verrassing, maar het was wel een realisatie waar ze van moest slikken. "Ja? Mij lijkt het doodeng." Er was vast zoveel dat mis kon gaan en kinderen opvoeden leek haar ook helemaal niet makkelijk. Al zou een vrouw bij een familie als de Pagets vast ondersteuning hebben van gouvernantes en dat soort dingen, maar die moest je als vrouw des huizes vast wel een beetje aansturen? Of dat je in ieder geval een mening had van wat je wel en niet wilde in de opvoeding? Ahh, ze had geen idee... Het enige wat ze had meegekregen van de opvoedkunsten van haar ouders, was dat je een kind best elf jaar kon opsluiten in een toren. Dat wilde ze liever niet ooit zelf herhalen. "Ambitie? Dus iemand uit Zwadderich, bijvoorbeeld?" Want die stonden daarom bekend. "Hoewel Griffoendor zou ook wel kunnen, want die houden wel weer van doorpakken... Of Ravenklauw, want dan heb je weer de hele slimme en die kunnen vast ook wel grote dingen bereiken..." Oftewel iedereen, behalve iemand uit Huffelpuf? Maar dat klonk ook niet aardig? "Of Huffelpuf, want dat zijn doorzetters?" Goed, maar nu kwam dus iedereen in aanmerking... En dat was misschien ook niet handig.
  5. [1837/1838] Eindfeest

    Er reden mensen op Olifanten?! Maar hoe dan? "Magische mensen?" Dat moest haast wel. "Want hoe komen dreuzels anders op een olifant?" Daar kon je vast geen trappetje naast zetten? Ze kon zich niet voorstellen dat het dier dan rustig zou blijven staan. "En ik vond paarden al zo hoog." Al vond ze die, nu ze de vorige zomer een beetje had leren rijden, wel al een stuk minder eng. En Maia vond het nobel van Henry, dat hij het erbij kon laten. Ze knikte met een glimlach naar hem. "Ja, dat is wel beter misschien. Anders komt er straks ruzie en dan is het toch altijd weer moeilijker om je vrolijk te voelen." Maia kon na zoiets in ieder geval niet zo makkelijk een knop omzetten. Een confrontatie bleef over het algemeen nog heel lang aan haar knagen, waarbij ze zich voortdurend afvroeg of het aan haar had gelegen en of de ander nu niet heel erg negatief over haar zou denken. "Oh, wat een wonderlijke wereld... Ik wist van de helft van de dieren hier niet eens dat ze bestonden!" En ze waren allemaal zo mooi en bijzonder. En de meesten waren ook heel erg schattig. "Misschien kunnen we in de vakantie ook naar een dierentuin?" Ze was daar nog nooit geweest, maar nu ze dit zag, was dat toch eigenlijk wel iets waar ze een keer heen wilde. Maia lachte wat ongemakkelijk. Ehh... Nee, ze durfde het helemaal niet aan dat Henry haar vader ontmoette. Ze sloeg even haar ogen neer. "Ehm... Hij is heel anders dan jouw vader..." Dat was het meest aardige wat ze erover kon zeggen. "Hij is wat minder... gemoedelijk in de omgang." Dat klonk niet heel negatief, toch? Ze wilde heus niet haar vader afbranden, voordat Henry de man had ontmoet en zijn eigen mening had kunnen vormen.
  6. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    De man trok een wenkbrauw op. Hoorde hij het nu goed? Was deze jongen nu werkelijk zo brutaal? Zo zag je maar weer; iemand kon zo'n goede achtergrond hebben, maar zodra er ook maar een drupje magie bij kwam, dan werd iemand volledig verpest. Florent keek naar zijn vrouw en schudde afkeurend zijn hoofd. Hij zuchtte, alsof het hem allemaal maar heel erg veel moeite kostte. "Nee, heb je ooit gehoord van een vrouw die haar man slaat?" Hij lachte honend. "Dat is toch bespottelijk?" Hij keek naar zijn vrouw voor bevestigend, die maar glimlachte, want haar echtgenoot ervan proberen te overtuigen dat hij ongelijk had, was vrijwel onmogelijk. "En ik had gehoopt dat het bij jou het brein wat minder had aangetast. Je bent immers toch een Paget, een man... Dan is je hoofd minder kwetsbaar voor hysterie en dat soort zaken." Hij stak en hap met worteltjes in zijn mond. "Of dat was in ieder geval mijn theorie. Hoe denk jij daarover?" Over de fragiele kwetsbaarheid van het vrouwelijk brein, bedoelde Florent dan uiteraard. En Maia zweeg ondertussen. Ze keek ongelukkig naar haar bord en schoof met haar vork wat van de worteltjes over haar bord. De eetlust was volledig verdwenen. Ze keek even voorzichtig naar Henry, durfde hem haast niet aan te kijken nu ze zich steeds en steeds kleiner voelde worden. "Sorry," zei ze zachtjes naar hem. Maia schaamde zich ten eerste dood voor haar vader en ten tweede was ze er nu toch ergens wel bang voor dat Henry een stuk negatiever over haar zou gaan denken.
  7. [1836/1837] To handle yourself, use your head; to handle others, use your heart.

    “Denk je dat het echt onderschatten is?” vroeg Maia peinzend. Ze kon het zich bijna niet voorstellen. Op de school leken de meisjes elkaar toch ook niet echt te onderschatten, maar ze kon er ook niet echt een andere verklaring voor verzinnen. “Zonde is het wel.” Het was eigenlijk wel een deprimerend onderwerp van gesprek. Zeker omdat er helemaal geen oplossingen te bedenken waren, in ieder geval niet hier en niet nu. Maia knikte. “Ik dacht dat het als je niet van adel was, dat het dan allemaal weer wat makkelijker was, maar dat is het dan nog steeds niet?” Blijkbaar niet. Ze glimlachte bemoedigend. “Ik hoop dat je een manier vindt om wel gewoon gelukkig te worden.” Ze speelde met de veer in haar handen. “Maar daar heb je toch vast helemaal geen man voor nodig..” Ze lachte voorzichtig, want wat ze nu zei, was eigenlijk wel heel schandalig en absoluut niet gepast voor een jongedame. Ze moest er dan ook meteen om blozen. Gelukkig viel het gebloos ongeveer ook samen met het compliment over haar ogen. Dat hoefde Maia dus niet alsnog of opnieuw te doen. “Oh, dank je.” Dat was echt heel lief van Agatha om te zeggen. “Jij ook, hele warme ogen, zoals van een hertje… met mooie lange wimpers, heel sprekend.” Ja, ogen waren gewoon het mooiste aan iemand, vond Maia. “En een lach… Als iemand kuiltjes in zijn wangen heeft…” Dat had iets schattigs en was ontwapenend. “En waar knap je op af?” Ze giechelde. “Een slecht gebit… Of als iemand de hele tijd boeren laat…” Jongens waren soms maar vieze wezens.
  8. [1837/1838] Eindfeest

    Bijna zou Henry verhaal gaan halen, maar toch niet helemaal? “Dat is misschien wel verstandig? Want er zitten ook wel hele gevaarlijke dieren met hele grote tanden bij.” Maia wees naar een olifant aan de andere kant van de Grote Zaal en die had wel echt hele grote slagtanden. “Al ziet die er wel vriendelijk uit…” maar wederom zei voorkomen niet alles. “We zouden ook naar een afdelingshoofd kunnen?” Maia had nog wel vertrouwen in de professoren op de school. Met lichte bewondering keek het meisje naar de giraffe. Ze pakte Henry’s arm en wandelde met hem mee. “Ongelooflijk hoe lang die nek is. Is het ook een magisch dier?” Dat moest haast wel, want hoe bleef die nek anders zo fier recht staan? Als het niet magisch was, dan zou het toch zomaar in tweeën moeten knakken? “Heb je een beetje zin in de vakantie?”, vroeg Maia om de conversatie verder gaande te houden. Zij stond er dubbel in. Ze vond het wel heel leuk om haar moeder weer te zien, maar in haar vader had ze minder trek. Als ze daar alleen al aan dacht, dan voelde ze meteen al de spanning in haar buik borrelen. “Ik ben heel benieuwd wat je van het kasteel vindt.”
  9. Derde week van juni 1838 - Kasteel Beaufort, Luxemburg - Tijdens het diner. "They will not force us They will stop degrading us They will not control us We will be victorious" Florent Joseph de Liedekerken en Caroline (Carrot voor tovenaar en heksen) hadden Maia en Henry vriendelijk ontvangen, nadat ze waren gearriveerd met de dreuzelkoets. Het was vooral Caroline geweest, die het woord had gedaan. Maia had weer haar kamer in de toren toegewezen gekregen, alleen dit keer zonder dat de deur op slot ging en Henry's kamer was aan de andere kant van het kasteel, in de gastenvleugel en met uitzicht op het tot ruïne verworden oude kasteel van de familie. De volgende dag was er een feest geweest, ter ere van de verloving. Een verloving met een Paget moest immers gevierd worden en de jongen moest voldoende waardering en lof krijgen. Henry moest vooral heel erg het gevoel krijgen dat hij geliefd was, gewenst, dat de familie blij was met de verloving, met hem en dat hij als een uitstekende match werd gezien. En dat stukje magie werd vooral maar even genegeerd. Net als Maia. Met alle festiviteiten achter de rug en zonder alle gasten slopen oude gewoontes er natuurlijk steeds meer en meer weer in. Zo ook het eerste diner waar voor het eerst alleen het gezin aan tafel zat; vader, moeder, broer, Maia én Henry. Nu kon Caroline de anti-magische opmerkingen niet meer verbloemen, want als Florent de enige was die sprak, kon je niet zo makkelijk inhaken op iets wat een ander zei. Caroline keek af en toe wat verontschuldigend naar Maia, maar ook naar Henry. Ze zei er echter maar weinig van, want ze wilde haar man niet tegen de haren strijken. Daar werd hij over het algemeen immers niet veel beter te pruimen van. "Gelukkig heeft dat kind", waarmee Florent Maia bedoelde uiteraard, "nu wel wat meer kleur," humde hij. "Natuurlijk, blank is in de mode, maar vroeger was ze echt krijtwit. Heel onogenlijk. Net een pasgeboren vogeltje, waarbij alle botten nog de verkeerde kant op lijken te steken." Florent lachte, vond zichzelf heel grappig. Maia werd rood en keek naar haar bord. "Och, dat viel heus wel mee," suste Caroline een beetje. "Helemaal niet," ging de man er met opgetrokken wenkbrauwen overheen. "Dat komt vast door die magische genen... Kan niet anders dan dat je daar gewoon wat misvormd en mismaakt van wordt... Het is ook niet gezond. En onnatuurlijk...Opsluiten heeft duidelijk niet geholpen." De man glimlachte naar Henry. "Als je zou willen proberen de magie eruit te slaan, dan heb je mijn zegen hoor..." Want de man negeerde voor het gemak dat deze Paget ook een magische achtergrond had. [OOC: Privé met Gianna. PS: Deze post is geschreven terwijl ik al 43 minuten in de wachtrij van de IKEA klantenservice hang...]
  10. [1836/1837] To handle yourself, use your head; to handle others, use your heart.

    Zou het echt zo werken? Dat je dingen als waarheid accepteerde omdat het zo vaak werd gezegd? "Ja, maar ook de meerderheid denkt er zo over,"zei ze hardop en peinzend. "Maar vrouwen lijken het dan ook te vinden, toch?" Was het niet zo dat je juist altijd meer meisjes over andere meisjes hoorde roddelen over wat ze allemaal verkeerd en schandelijk deden? Jongens hoorde je dat niet zo vaak doen. "Wat erg..." Nee zeggen, zelfs als je ware liefde zich aandiende. "Maar ja, familie heeft nu eenmaal heel erg veel macht over je." Zeker als vrouw. Je kon niets doen zonder hun toestemming; de toestemming van de pater familias, meestal je vader maar het kon ook je broer zijn, of die van je man. Als je wilde werken, dan had je toestemming nodig. Als je wilde studeren, dan had je toestemming nodig. "Ze zijn wel verantwoordelijk voor je..." En moesten voor je zorgen en dat soort dingen. Gelukkig brachten piemels dus ene heel luchtigere toon in het gesprek. Maia keek weer naar het plaatje en giechelde weer. "Ja, en dat rimpelige ding wat er zo zielig achter hangt... Het is echt een heel raar zaakje." Ze knikte. "Ja..." Het gegiechel hield aan. "Wat vinden vrouwen eigenlijk hun belangrijkste lichaamsdeel?" Maia zou het van zichzelf eigenlijk niet eens weten... "Mijn ogen, denk ik." Dat was toch wel heel anders dan wat een man zou vinden of zeggen, waarschijnlijk.
  11. [1837/1838] Eindfeest

    Het viel mee. Ze kreeg geen preek over te nerveus en te angstig zijn, maar in plaats daarvan een glimlach en een aai over haar arm. Maia glimlachte terug naar Henry en pakte maar zo nonchalant mogelijk zijn arm en besteedde verder zo min mogelijk aandacht aan haar schrikmomentje van zojuist. Kuch. Goed. Het voelde nou ook weer niet zo onaangenaam om tegen Henry aan te botsen. "Uit Amerika helemaal?" Wauw. Het schoolhoofd had dan, toegegeven, wel heel erg veel moeite gedaan voor de aankleding van dit feest. Maia bleef iets achter Henry, terwijl hij dapper op het beest afstapte. In de magische wereld kon iets wat er heel schattig uitzag het volgende moment zomaar je strot doorbijten of je bewusteloos doen neervallen. Ze was dus nog niet zomaar overtuigd door de grote warme ogen van het dier. Het leek echter allemaal mee te vallen. Maia wilde net een stap naar voren doen om het aaien ook uit te proberen, toen er een dikke klodder spuug in Henry's gezicht landde. Het dier had waarschijnlijk net gegeten, want de klodder was groenig van kleur. Maia lachte half, met haar gezicht vol afgrijzen, want ew ew ew.... Ze sloeg haar hand voor haar mond, want Henry leek er niet echt van te houden als je om hem lachte en dat niet was omdat hij een grapje maakte. "Henry... Gaat het?" Met een vlug spreukje liet ze de klodder Verdwijnen en een schone, witte zakdoek vloog uit de zak van haar gewaad en veegde zijn neus en wang weer helemaal schoon en droog. "Misschien is het een mannetje en vind hij het niet leuk dat je hem zacht vindt?"
  12. [1837/1837] Sugar will leave a lover's kiss on your lips.

    "Her heart was a secret garden and the walls were very high." En de muren waren gemaakt van boeken. Maia was niet verliefd op iemand, niet meer. Ze was ooit verliefd geweest op Ben, maar hij was met zijn familie naar Amerika gereisd. Hij kon er niets aan doen, want hij moest mee met zijn familie. Ze nam het hem daarom ook niet kwalijk. Daarbij had ze het zelfs ook nooit maar tegen hem gezegd. Ze hadden één kus gedeeld, bij zijn afscheid. Soms kon ze de kus nog voelen op haar lippen. Het bleef iets magisch; een eerste kus met iemand waarvan je hield. Ze zou hem nooit vergeten en soms, nog steeds, mist ze Ben nog altijd een beetje. Het was geen diepe rauw pijn, maar een zeurend, op de achtergrond aanwezig gevoel. Ben was iemand die haar precies had geaccepteerd zoals ze was, maar binnen haar grenzen een vrolijke dans had uitgevoerd en hij had haar zo uitgedaagd om zijn dansvloer, haar muren dus, steeds iets verder uit te breiden. Nu was er niemand van wie ze hield, op de manier zoals je van een geliefde houdt. Niemand van vlees en bloed. Maia hield van boeken. Het was haar eigen fijne veilige wereld om in de hoek van een stoel te zitten, knieën opgetrokken en een boek op schoot. Zo kon je naar andere tijden en andere werelden reizen, je leerde nieuwe vrienden en nieuwe geliefden kennen, je leefde mee, je deed op een veilige manier ervaringen op, je deelde plezier en verdriet en je kreeg op onvoorstelbare wijze een kijkje in het leven van de personages. Als een boek uit was, zeker als het een serie was geweest, kon je zelfs een soort heimwee voelen, een gemis, het gevoel van afscheid... Maar op dit moment zat ze weer in de fase van hofmakerij; haar vingers streelden over de kaft. Ze voelde zich verheugd, want ze zou een nieuwe wereld en nieuwe personages leren kennen. Het was de eerbiedige liefde voor een nieuw boek.
  13. [1837/1838] Eindfeest

    Het was alweer in oktober geweest dat Maia en Henry elkaar voor het eerst hadden gekust. Inmiddels was het alweer mei. De ongemakkelijkheid van die eerste verkeerde kus was nu wel weer naar de achtergrond gezakt. Het was ook in oktober geweest dat ze hun eerste 'goedgekeurde' kus hadden, volgens Henry in ieder geval. Dat deze ze nu af en toe wel vaker, vooral wanneer ze samen piano speelden en ze de muziekkamer voor hen alleen hadden. Kussen in het openbaar was namelijk echt not done en dat was ook niet wat Maia zomaar zou durven. Daarbij durfde ze haar hand ervoor in het vuur te steken dat Henry dat vast ook ongepast en niet voor een dame van haar stand zou vinden. Het schooljaar was alweer afgelopen. Volgend jaar zou Maia naar het vijfde jaar gaan! Het jaar van de S.L.I.J.M.B.A.L.-examens! De tijd ging zo snel, het was duizelingwekkend, maar ze keek er wel naar uit. Stel dat ze dat nou heel erg goed deed, misschien had ze dan een goede aanleiding om eindelijk met Henry bespreekbaar te maken dat ze wilde studeren, want ja, dat had ze inderdaad nog steeds niet gedaan... Deze zomervakantie zou Maia weer doorbrengen bij Henry's familie, want zeker nu ze wist dat de akelige dreuzel niet haar biologische vader was, had ze minder behoefte om daar heen te gaan. Misschien zouden ze ergens in de vakantie wel langsgaan voor een paar dagen, als tussenstop op een klein koetsreisje door Frankrijk en Luxemburg, maar dat waren tot dusver ideeën geweest. Of het daadwerkelijk door zou gaan, dat zouden ze ergens de komende weken wel horen. Het enige wat hen nog restte dit schooljaar was het eindfeest. Dat klonk vrij gemakkelijk, maar Zweinstein zou Zweinstein niet zijn als een mannelijke professor er weer eens voor zou zorgen dat het een grote chaos werd. Met grote ogen, van verbazing en een tikkeltje afkeuring, luisterde Maia naar de speech van het nieuwe schoolhoofd. Ze stond naast Henry en keek dan ook naar hem op, nadat professor Damarcus van het podium was gevallen. Ze wilde er haast iets over zeggen, toen er vlak boven hun hoofd een grote vogel met een vleugelspanwijdte van wel drie meter heen scheerde. Maia gaf een kreetje en uit schrik deed ze ook een stap weg van de vogel, maar dat was dan net toevallig recht in Henry's armen, alsof ze bij hem bescherming zocht. Oh. Maia lachte wat ongemakkelijk naar Henry, want ze wilde niet als bange muis overkomen. Ze was gewoon geschrokken. "Zullen we een drankje halen?", stelde ze voor. "En dan onder het genot van dat drankje de dieren bekijken?" Wel op een veilige afstand, dankuwel. "Ik weet van de helft denk ik niet eens wat het zijn... Jij?" Die bijvoorbeeld. Ze wees naar een heel wollig dier, met een beetje lange nek... En hele warme bruine ogen.
  14. [1836/1837] To handle yourself, use your head; to handle others, use your heart.

    "Ja, het is toch wel raar, dat jongens erover opscheppen en dat meisjes dat niet horen te doen... Maar als iedereen deed wat ze hoorden te doen, dan hadden jongens niets om over op te scheppen... Of ze moeten gewoon minder stom doen als meisjes het wel doen..." Dat laatste zei ze eigenlijk voor Agatha, want zelf wilde Maia zich wel keurig gedragen tot haar huwelijk, zoals van haar werd verwacht. Het idee dat mensen kwaadaardige roddels achter je rug om zouden verspreiden? Die gedachte alleen al deden haar ingewanden samenknijpen. Het kon leuk zijn voor vrouwen? Dat was op zich wel nieuwe informatie. "Echt?" Waarom zou Agatha daarover liegen? Ja, dat wist Maia ook niet. "Ja, dat past wel weer beter bij dat óók weer wordt gezegd dat vrouwen onverzadigbaar zijn." Ze haalde diep adem. "Ze zeggen eigenlijk altijd wel heel veel slechte en negatieve dingen over vrouwen, he?" Wat je ook deed, het kon altijd negatief worden uitgelegd en het leek erop dat dat ook regelmatig gebeurde... Als je iemand had beledigd of ontevreden had gemaakt, dan pakte dat al snel verkeerd uit en het was onmogelijk om iedereen tevreden te houden... Daarom was het beter om maar gewoon zo onzichtbaar mogelijk te zijn... Dan had je de minste kans dat mensen je stom zouden vinden... of zoiets? "Maar wat nou als je ooit verliefd wordt? En hij ook op jou? En hij vraagt je ten huwelijk? Moet je dan nee zeggen?" Mocht familie dat van je vragen als je uit de klasse van Agatha kwam? Maia had eigenlijk geen idee. Zij moest trouwen. "Het lijkt wel of we uit een omgekeerde wereld komen..." Met rode wangen giechelde Maia mee. "Oh ja.... Nu je het zegt... Zouden ze er nooit per ongeluk op gaan zitten?" Het was echt een heel raar slurfje met een raar zakje erachter. "Raar te bedenken dat dit deel van hun lichaam haast heilig voor ze is."
  15. [1837/1838] Dreams of glitter and gloss

    Met het noemen van de boekenclub kon het niet anders dan dat Maia's glimlach inderdaad iets breder werd. "Oh, daar ga ik dan vast wel gelijkgestemden vinden." En als mensen net zoveel van boeken hielden als dat zij deed, dan hadden ze in ieder geval iets om over te praten en dan waren ze misschien net als zij ook wel niet zo heel erg soepel in het aangaan van gesprekken of heel ad rem met snelle antwoorden en gevatte weerwoorden; iets waarvan Maia toch altijd wel met de mond vol tanden stond. "En het is ook wel fijn dat je al mensen kent..." Want een nieuwe groep, waar je niemand kende... dat was echt materiaal voor angstdromen. Bah, nee... Daar kon ze niet zo goed mee omgaan. Dus hopelijk zaten er wat oude bekende van Ravenklauw bij de opleiding die ze wilde gaan doen... En anders... En anders dan zou ze zich gewoon op haar studie storten en het sociale deel maar achterwege laten. Vanzelfsprekend liep Maia mee de hoek om, ze volgde haar nichtje heel keurig eigenlijk, want die wist duidelijk de weg en ze had geen logische reden nu heel erg hard weg te rennen, hoor. "Zelf punten? Gewoon zomaar?" Maia's ogen werden groot. "En dat kijken ze helemaal niet na?" Dat was...dat was echt vals spelen! Daarom dat Zwadderich zeker zo vaak won. Oh! Wat oneerlijk. "Gaf je ze ook...gewoon? Om te winnen? Als je zag dat je bijna een beetje gelijk liep?" Dat zou toch niet? Dat was haast crimineel om te doen! En zo was er van een sportieve wedstrijd niets meer over. Of dan moesten ze het misschien zelf ook doen... Alleen dat zou Maia weer nooit durven. Dat zou ze misschien met Elise moeten bespreken over hoe ze hier iets tegen gingen doen. "En ehm... Nou... Sommige mensen vinden het...wel erg als... nou ja... iemand voor eh... problemen zorgt?" Het was nooit prettig om iets potentieel onaardigs te zeggen tegen iemand die je dierbaar was, al leek Heaven er niet echt héél erg mee te zitten. Het maakte Maia inderdaad niet heel erg uit waar ze zat. Zij wilde vooral dat Heaven tevreden was met waar ze zaten en op de overgebleven stoel tegenover Heaven, nam het meisje dus plaats. "Oh, leuk uitzicht op het winkelende publiek," zei ze met een bescheiden glimlach, want Maia wist wel weer dat Heaven graag naar andere mensen keek. En het liefst dan ook nog over roddelde als het even kon, maar dat was prima. Maia vond het eigenlijk nog best leuk om naar dat soort dingen te luisteren. Als het maar niet over een van haar vrienden ging. Maia bekeek de kaart en glimlachte half. "Het staat er in kleine lettertjes onder beschreven als je met de vinger over de naam gaat," zei ze vlug. "Dat is eh... voor de mensen die graag een verrassing bestellen..." Want die waren er om een of andere reden. "Ehm... High Tea doen? Dat heet eh.. Dragons delight. Op de kaart."
×