Jump to content

Maia de Liedekerken

Ravenklauw Klassenoudste
  • Content count

    256
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Maia de Liedekerken last won the day on July 12 2018

Maia de Liedekerken had the most liked content!

About Maia de Liedekerken

  • Birthday October 31

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Vijfdejaars Raaf, IC HM, WW
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

889 profile views
  1. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    "Echt?", vroeg Maia met een lichte verbazing in haar stem. "Je bent nu altijd zo keurig en modieus gekleed..." Ze kon het zich bijna niet voorstellen dat hij allerlei verschillende verkleedkleren had. Ze lachte half. "Nu ben ik wel een beetje nieuwsgierig naar welke soorten pakjes je allemaal had?" Als ze dat mocht weten, en ergens hoopte ze het misschien wel ooit te zien. Maia's gedachten gingen niet naar over vijf jaar en naar haar eigen kinderen, hoor. Ze dacht dan eerder aan spreuken om de kleding te vergroten en ze dan bij Henry zelf aan te zien. Dat zou wel goed van pas komen bij Henry's fantasie om 'prinses opgesloten in de toren' te spelen. Misschien was het wel prettig dat Henry verder niet inging op haar jeugd. Maia voelde zich al 'zielig' genoeg, zonder dat ze op de ellende van vroeger in zouden gaan. Daarbij had haar verloofde nu zojuist haar vader ontmoet en waarschijnlijk had ze ook niet echt meer worden nodig, zodat hij zich een voorstelling van de situatie zou kunnen maken. "Ja..." Als je met Henry op stap was, dan was er over het algemeen geen tijd om je te vervelen. Eenmaal bij de herberg ging Henry voortvarend aan de slag. Maia lachte naar hem en keek even naar Henry, ze concentreerde zich en langzaam namen haar haren de kleur van Henry's haar over en daarna kreeg ze ook dezelfde oogkleur. "Zo? Dan lijken we misschien iets meer op elkaar?" Ze durfde niet zo goed de vorm van haar hoofd te veranderen, want dat was nog best moeilijk met de concentratie en het moest ook niet weer zomaar terug veranderen, maar haren en ogen had ze inmiddels wel onder controle. Sinds die eerste keer met Desmond was ze zelf echt wel aan de slag gegaan met oefenen namelijk. "Ik heb nog niet zoveel gegeten..." Maar ze wilde liever ook weer niet te lang zo zichtbaar rondlopen, want ze zou het misschien niet uren volhouden? "Zullen we op de kamer eten? Dat kan wel als broer en zus, toch?"
  2. [1837/1838] Eindfeest

    Het werkte hoor... Henry had Maia vurig aan het blozen gekregen. Zij was zijn prijs. Dat klink alsof hij (tegenwoordig) in ieder geval wel echt heel erg blij met haar was. En hij vond haar heel erg mooi. Dus dat waren wel grote bekentenissen, hoor. Een jaar geleden dacht ze echt nog wel dat hij haar een soort blok aan zijn been vond. Inmiddels waren ze natuurlijk wel veel meer aan elkaar gewend en was Maia wel iets minder verlegen in zijn buurt. Die grijns was overigens wel weer iets wat haar een beetje weke knieën gaf. Bij Merlijn... Waar sloeg dat nu weer op? Het kwam vast omdat hij zoveel lieve dingen zei en ze nu zo dicht bij hem danste, in zijn armen... De sfeer en de muziek hielpen niet mee... En misschien had er toch per ongeluk een beetje alcohol gezeten in haar drankje? Morgen zou ze zich vast weer normaal voelen als ze naar hem keek. Was ze jaloers? Nou ja... Eh. Niet echt? Dat anderen Henry ook leuk vonden, was dan alleen maar een compliment dat ze een leuke verloofde had, toch? En ze waren nog niet getrouwd en Henry was een man... En zij waren toch niet echt zo... romantisch aan elkaar verbonden? Ze hadden geen liefdesverklaring uitgewisseld, of iets dergelijks, of hoe dat ook mocht werken. "Mag ik jaloers zijn?", vroeg ze daarom maar, want zowel 'ja' als 'nee' voelde als het verkeerde antwoord.
  3. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    Met een lach op haar gezicht luisterde Maia naar het verhaal over de piraten. Ze grinnikte zachtjes. "Ik kan me jou helemaal niet voorstellen met piratenkleren aan, hoewel er zijn wel eens afbeeldingen van rijke piraten. Daar is de kleding op zich wel heel mooi van, maar met heel veel kleurtjes." En het klassieke Britse was over het algemeen toch wat meer in aardetinten. Ze was nu eigenlijk wel benieuwd hoe Bordeauxrood Henry zou staan. "Ik fantaseerde vroeger altijd over weglopen... Of om lakens aan elkaar te knopen zoals in de boeken... Of mijn haar zolang te laten groeien dat iemand eraan naar boven kon klimmen." Wat ze dan weer niet had gedurfd als Transformagiër, want stel dat ze was betrapt of stel dat ze het niet meer terug had gekregen? Ze zou haar vader ertoe in staat hebben gezien haar te doden als ze echt te erg werd... of teveel een monster... Omdat ze zich zo inhield en goed gedroeg, werd ze nog getolereerd, opgesloten in een toren en verborgen voor de rest van de wereld. Even hield Maia haar adem in, maar zo dichtbij Henry was eigenlijk wel fijn. Ze glimlachte en aarzelde even, maar legde haar hoofd toen toch tegen hem aan. Ze waren nog nooit zo intiem geweest, maar met alles wat er net gebeurd was, voelde dit veilig en troostend. "Ik heb nog nooit iets in Luxemburg gedaan," zei ze zachtjes. "Mijn vader...hij... Tot ik naar Zweinstein mocht, woonde en verbleef ik alleen in de toren. De groene toren..." Ze humde. "Dat is waarom dat ene dienstmeisje me de 'groene prinses' noemde." Dat was heus niet omdat Henry, vanwege Zwadderich, een groene prins was. Ha. Daar wist het personeel toch ook helemaal niets vanaf. "Dus...elke stad, bos, museum... Is even nieuw voor mij als voor jou?" Dus feitelijk konden ze alles doen waar Henry nieuwsgierig naar was.
  4. [1837/1838] Eindfeest

    Henry vond haar het knapste meisje. Oh... Zo had ze zichzelf nooit gezien. Ze wist heus wel dat ze niet lelijk was, hoor. Daar was ze niet zo onzeker over. Niet dat ze zichzelf heel erg knap wilde noemen, want ze zag altijd wel meisjes die ze op een bepaalde manier wel meer kon bewonderen of mooier kon vinden. Hetgeen wat het meeste aan haar mankeerde was haar uitstraling en dat ze vast gewoon een beetje raar was. Ze vond het eng om dingen te zeggen omdat ze dan dacht dat mensen het raar zouden vinden wat ze zei, of dat ze straks iets doms zei. Ze wilde niet dat mensen haar zouden uitlachen of negatief over haar zouden denken. Ze wilde gewoon liever niet opvallen... Want dan zouden er vast altijd wel mensen gemeen gaan doen. Maar Henry vond haar het knapste meisje van de school, of in ieder geval van het vorige bal waar hij was geweest. En dat liet haar toch wel een beetje stralen en haar met een verlegen lach, en schittering in haar ogen, naar hem opkijken. "Kan je prijzen winnen op het bal?", vroeg ze nieuwsgierig. "Dan heb je vast wel eens wat gewonnen." Want in tegen Henry opkijken was Maia ook heel goed. Met een lachje draaide ze in zijn armen. Ah! Als ze maar niet over haar voeten struikelde. Ze luisterde met een giecheltje naar hoe hij vond dat ze nu ook het knapste stel waren. Hij leek er behoorlijk van te genieten, van dat idee. Ze zag hem zelden zo enthousiast over iets. Hij was wel vaak enthousiast... maar je had gradaties... en dit onderwerp stond toch wel redelijk bovenaan. "Ik zou er geen weten te bedenken...", zei Maia. Dacht ondertussen wel na of ze iemand knapper vond, maar het dansen en Henry's lach waren behoorlijk afleidend. Dus heel ver met nadenken kwam ze niet. "Ik denk dat jij wint, hoor." Misschien dat ze dan vanavond in bed wel bedacht welke ene jongen ze dan wel knapper had gevonden. Maar als Henry dan zo knap was, he... "Zijn er veel meisjes verliefd op je?" Niet dat ze daar jaloers op was, hoor. Zo'n relatie hadden Henry en zij niet, toch?
  5. [1837/1838] Eindfeest

    Maia knikte maar bij zijn belofte dat het vast leuk werd. "En anders dan ehm... kan ik je de omgeving wel laten zien? Te paard." Want dat kon ze nu een beetje, met een rustige merrie en als Henry verder de leiding nam. Kijk, al zijn harde werken en vele lessen van de vorige vakantie hadden zo hun vruchten afgeworpen. Maia kon nu dingen (op beginnersniveau, maar dat was voldoende om het wel samen te kunnen doen). Henry was vrolijk. Dus haar voorstel was goed geweest. Hij liet er ook verder geen gras over groeien en voordat ze het wist, stond Maia ten midden van de vuurvliegjes, met prachtige muziek in Henry's armen. Ze kon zich bijna voorstellen dat ze zich nu verliefd kon voelen. Alleen was ze dat dus niet. Ergens was dat jammer. Toch kon ze wel genieten van de mooiheid van het moment en het even comfortabel zijn in een klein moment met haar veeleisende verloofde samen. "Het debutantenbal? Oh, weet ik niet... Je weet hoe...ik had me vast in een hoekje verstopt?" Ze lachte half, om het maar niet al te serieus te laten klinken. Al was het wel waar. "Zou ik je aandacht hebben getrokken?" Ze glimlacht. Maar zou hij zijn vader hebben gevraagd om naar haar hand te mogen dingen? Vast niet. Hij had een meisje als Blanche Ingram vast leuker gevonden... Of iemand zoals haar nicht Heaven Priest... "Ja, jij ook...galagewaden staan je altijd heel erg goed..." Een pak of een uniform, dat had toch altijd wel iets...
  6. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    Als Henry later die dag zijn koffer zou openen, zou hij moeten bekomen van een figuurlijke hartverzakking, want er zaten kreukels in zijn nette gewaden en zijn ondergoed was niet op kleur gesorteerd. Één bol sokken was zelfs binnenstebuiten opgerold en zijn tandenborstel zat in hetzelfde vakje als een haarborstel zonder dat daar een laagje bescherming tussen zat. Je begrijpt dat dit een hele zware avond zou gaan worden... Henry was lief. Hij had Maia de hele tijd gesteund en ze sloot even haar ogen toen hij haar voorhoofd kuste. Ze was hem dankbaar, wist uiteraard niet hoe ze dat verder moest tonen en liet zich de koets in helpen. Ze was blij dat hij ervoor koost naast haar te zitten en niet tegenover haar. Ze aarzelde heel even, maar besloot toen wat op te schuiven en tegen hem aan te komen zitten. Ze legde haar hoofd tegen zijn arm en hield haar adem in afwachting van zijn reactie, of hij dit wel vond kunnen. Ondertussen luisterde ze naar de mogelijkheden van 'hoe nu verder'. "Nee, laten we het niet vertellen. Dat is... niet echt heel positief? En je familie vindt het vast leuk als we in de toekomst ervoor kiezen naar hen te gaan?" Want dat werd dan vast opgevat alsof zij de eerste keus waren van Henry en Maia en dat zij gewoon leuker werden gevonden. En dat was niet eens een leugen. Behalve dan dat Maia's familie niet meer echt een optie was om te kiezen. Details. Naar een herberg... samen... uitstellen naar huis te gaan. Dat klonk spannend. Maia keek hem met een lachje aan. "Nu voelt het net of we samen weglopen." Ze glimlachte naar hem, want dat was vast niet wat hij wilde uitstralen, zoiets rebels... Of juist wel, want het was wel dapper en mannelijk. "Maar je bent hoe dan ook nu mijn held." Met alles wat hij voor haar deed, over had en dat hij haar toch op zijn manier wel probeerde te beschermen.
  7. [1837/1838] Eindfeest

    Hoe kon ze het nou niet leuk vinden? Dat was een vraag die ze liever niet wilde beantwoorden en ergens hoopte ze ook dat het misschien, een paar jaar verder, nu wel mee zou vallen en dat Henry dat antwoord nooit zou krijgen. Ze stelde zich vast aan, zag teveel beren op de weg. "Ik wil gewoon graag dat je er een goede indruk van krijgt," en dat was niet eens een echte leugen. "Dus dat is vast wat me nerveus maakt." En argumenten blijven herhalen viel vast ook niet op. Maia knikte. Dat was een leuk idee. Ze glimlachte en kon niet vermoeden dat Henry al wilde gaan oefenen met samen in een huis doorbrengen zonder familie er verder bij. Dan zou ze zich vast ook weer druk kunnen gaan maken over de volgende vakantie, want als iemand dat wilde, dan betekende dat vast het een en ander, maar dat kon ze dan niet zelf sturen, want alles wat zij als vrouw daarin deed of initiatief mee nam, zag Henry als dat ze losbandig was. Lastig hoor. "Wil je samen dansen? Bij het veld met de vuurvliegjes?", stelde ze voorzichtig voor. Ze wist dat je als vrouw een idee eigenlijk zo moest brengen zodat de man dacht dat hij het zelf had bedacht, maar hoe ze dat aan moest pakken, wist ze nu nog niet hoor. Ze zou het nog wel een keer aan Heaven vragen, maar voor nu hoopte ze dat een dergelijke directe vraag ook zou werken.
  8. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    Dat het even duurde voordat Henry in actie was gekomen, maakte niet uit. De tijd verloop heel vreemd nu en een tijdlang had ze alleen maar de warmte en het getintel van haar wang gevoeld, maar nu was het fijn... Henry's arm om haar heen voelde veilig. Ze liet zich meesturen en liet hem volledig de leiding nemen. Dat was nu misschien ook wel nodig. Ze was nog helemaal overdonderd van alles wat er net was gebeurd. Ze schaamde zich ook, maar tegelijkertijd overmeesterde een loodzwaar gevoel van verdriet haar. Haar 'vader' had dus daadwerkelijk een hekel aan haar en dat zal nooit veranderen. En haar moeder zou het nooit echt voor haar opnemen.... en Merlijn mocht weten wat Carrot Priest in Florent de Liedekerken zag, waardoor ze Caroline was geworden en alles wat magie in zich had verloochende. De bediende had Henry gehoorzaamd. Een kleine twintig minuten laren stond de koets klaar, waren alle tassen ingepakt en stonden de twee buiten. Frisse lucht deed goed en, ondanks dat ze nog een beetje rode ogen had en een lelijke plek op haar wang, zag Maia er een stuk beter uit. Ze omhelsde Henry en legde haar hoofd tegen zijn borst. "Dankjewel. Je was zo dapper en lief. Bedankt dat je voor me opkwam?" Ze snifte even, maar wist nieuwe tranen in te houden. "Wat doen we nu?" Maia keek op naar Henry, want op dit moment was het wel prettig als hij die leiderschapsrol behield. Waarschijnlijk moesten ze nu terug naar Henry's familie, maar dan moesten ze vertellen wat er was gebeurd en die afgang... Daar zag ze nu al tegenop.
  9. [1837/1838] Eindfeest

    "Er zijn wel dierentuinen, in ieder geval voor dreuzels. Of er ook magische dierentuinen zijn, weet ik niet." Want een land als Luxemburg had vast wel een dierentuin? In de buurt van de hoofdstad. Of dat hoopte ze. Anders zou ze zich nu wel een beetje schamen. En ze had ook niet echt de tijd om het nog op te zoeken voordat ze naar Luxemburg toe gingen. "Anders gaan we met kerst in de wintervakantie?" Als ze het niet zouden vergeten, maar ze wilde alvast een soort plan B inbouwen voor het geval ze het mis had. "Ja, je bent zoveel beter met mensen dan ik," gaf ze toe. Het was ook gewoon waar! Haar vader was heel erg moeilijk, maar het kon niet anders dan dat Henry dat beter aan zou pakken dan zij. Slechter kon namelijk niet echt, want Maia zei over het algemeen helemaal niets tegen de man. "Misschien valt het dan allemaal wel mee. Ik hoop echt dat je het daar leuk vindt..." En zo niet... Ja, dan werden het drie hele lange maanden... Misschien konden ze dan wel terug naar een van de kastelen van Henry's familie. Dat durfde ze nu nog niet helemaal voor te stellen... Ze moest zich ook niet zo aanstellen... Ze zat het nu allemaal te catastroferen en dan zou je zien dat het allemaal meeviel.
  10. [1836/1837] To handle yourself, use your head; to handle others, use your heart.

    "Maar hoe kan het iemand nou niet uitmaken? Als je pech hebt, dan heeft het invloed op je hele leven..." Dat was in ieder geval bij Maia zo, maar zoveel impact had het vast niet bij iedereen. Er waren altijd uitzonderingen en er waren vast ook altijd ouders of mannen die er niet zo heel veel om gaven, dat moest wel, maar het bleef lastig om voor te stellen. "Nee, de komende paar jaar trouwen we nog niet... Tot die tijd hoef ik me ook niet bezig te houden met meer dan kussen..., denk ik?" Ze hadden nu ook nog niet eens gekust en het hoorde niet dat je als vrouw ook maar iets meer deed dan dat, maar Maia wist niet of ze het Henry zou weigeren als hij dat echt zou willen... Al was dat, wederom, iets wat ze zich niet voor kon stellen. "Oh, ik ben verloofd met een Zwadderaar..." Maia glimlachte vluchtig. "Dus ik denk dat ik dat huis ook als voorkeur hoor op te geven." Maar ze kon het niet helpen om toch aan Ben te moeten denken. "Maar als ik helemaal goudeerlijk ben, dan is het denk ik Griffoendor.... Zij zijn zo galant en ridderlijk en komen voor je op... en durven altijd wel het initiatief te nemen..." En dat was iets wat ze eigenlijk heel prettig vond; als ze kon meeliften op de energie en de durf van een ander. Met een zucht keek het meisje naar haar boek. Er was nog een hoop te doen voor de toetsen voor het einde van het jaar, maar ze had er echt helemaal geen zin meer in. Gelukkig was het ook al bijna etenstijd. Misschien zou ze daarna nog wat motivatie weten te vinden. "Zullen we zo naar de Grote Zaal? Vind je het leuk om bij mij aan de tafel te eten?"
  11. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    "Pardon?", Florents ogen werden groot en vol woede. Hoe durfde deze jongen, nog niet eens volwassen!!!, zo tegen hem te praten?! "Jongeman, het lijkt me gepast als je let op je toon... Zo praat je niet tegen je meerdere, tegen een volwassene.... Als je mijn zoon was geweest..." Ja, dan had hij waarschijnlijk wel een pak slaag gekregen met een riem of een wandelstok. Oh, Florent had zich niet zelf verlaagd tot fysiek geweld, uiteraard, maar dat zou hij dan een bediende laten doen... Kon hij nu niet maken. Maia slikte moeizaam en keek even naar Henry. "Ik wil weg...", zei ze haast onverstaanbaar, op het moment dat haar vader zijn likeur achterover sloeg. "Dit wordt alleen maar erger..." Want nu kwam er dus ook nog alcohol bij kijken en haar vader en alcohol waren niet de beste combinatie ooit... Florent sloeg zijn borrelglaasje terug op de tafel. "En je deductieve redenering is helaas foutief, jongeman. Ik ben helemaal niet jaloers... maar ik schaam me voor het feit dat mijn bloedeigen dochter al zo verdorven is... al vanaf de geboorte doordrenkt is van het onnatuurlijke... En vrouwen kunnen daar gewoon niet mee omgaan." "Ik ben je bloedeigen dochter niet," klonk het toen zachtjes, maar heel beslist, uit Maia's mond. "Pardon?! Hoe durf je-" "Het is Daniel Bennet... Ik heb hem ontmoet op school..." Gelukkig had ze dit Henry al een keer verteld. "Caroline?!" "Ik heb Oud en Nieuw bij hen gevierd..." "Ik dacht dat we hadden afgesproken dat je in vakanties op die school bleef?!" Maia schudde haar hoofd. "Niet meer..." "Caroline?" "Lieverd, probeer even te kalmeren...", suste Maia's moeder nog een beetje. "Mama heet eigenlijk Carrot..." Florent brieste. "Maia! En nou is het genoeg!" En Maia's dapperheid eindigde toen ze met een de vlakke hand een klap in haar gezicht kreeg van haar 'vader'. Ze snikte en keek naar haar schoot. Ze was inderdaad brutaal geweest, te brutaal... En ze had er nu alweer spijt van. "Zie," zei Florent, overtuigd van zijn gelijk... "Vrouwen kunnen niet met dergelijke macht en vrijheid omgaan."
  12. [1836/1837] To handle yourself, use your head; to handle others, use your heart.

    Daar zat wel wat in, dat iedereen zijn eigen problemen had en dat het voor iedereen dan ook op zijn eigen manier, in zijn eigen referentiekader, problemen had. Iedereen had ouders, iedereen moest luisteren. "Hoe komt het dan toch dat sommigen zich zo vogelvrij gedragen?" Die hadden waarschijnlijk geen strenge ouders, of, toegegeven, waren het vooral de jongens die zo deden... Of de meisjes uit grote gezinnen met meerdere dochters, dan leek het soms ook wel allemaal wat minder uit te maken... Maar eigenlijk had ze dat te weinig geobserveerd om er echt een zinnige uitspraak over te doen. Kinderen... Maia zou met Henry later vast ook kinderen moeten krijgen. Natuurlijk kwam dat niet als een verrassing, maar het was wel een realisatie waar ze van moest slikken. "Ja? Mij lijkt het doodeng." Er was vast zoveel dat mis kon gaan en kinderen opvoeden leek haar ook helemaal niet makkelijk. Al zou een vrouw bij een familie als de Pagets vast ondersteuning hebben van gouvernantes en dat soort dingen, maar die moest je als vrouw des huizes vast wel een beetje aansturen? Of dat je in ieder geval een mening had van wat je wel en niet wilde in de opvoeding? Ahh, ze had geen idee... Het enige wat ze had meegekregen van de opvoedkunsten van haar ouders, was dat je een kind best elf jaar kon opsluiten in een toren. Dat wilde ze liever niet ooit zelf herhalen. "Ambitie? Dus iemand uit Zwadderich, bijvoorbeeld?" Want die stonden daarom bekend. "Hoewel Griffoendor zou ook wel kunnen, want die houden wel weer van doorpakken... Of Ravenklauw, want dan heb je weer de hele slimme en die kunnen vast ook wel grote dingen bereiken..." Oftewel iedereen, behalve iemand uit Huffelpuf? Maar dat klonk ook niet aardig? "Of Huffelpuf, want dat zijn doorzetters?" Goed, maar nu kwam dus iedereen in aanmerking... En dat was misschien ook niet handig.
  13. [1837/1838] Eindfeest

    Er reden mensen op Olifanten?! Maar hoe dan? "Magische mensen?" Dat moest haast wel. "Want hoe komen dreuzels anders op een olifant?" Daar kon je vast geen trappetje naast zetten? Ze kon zich niet voorstellen dat het dier dan rustig zou blijven staan. "En ik vond paarden al zo hoog." Al vond ze die, nu ze de vorige zomer een beetje had leren rijden, wel al een stuk minder eng. En Maia vond het nobel van Henry, dat hij het erbij kon laten. Ze knikte met een glimlach naar hem. "Ja, dat is wel beter misschien. Anders komt er straks ruzie en dan is het toch altijd weer moeilijker om je vrolijk te voelen." Maia kon na zoiets in ieder geval niet zo makkelijk een knop omzetten. Een confrontatie bleef over het algemeen nog heel lang aan haar knagen, waarbij ze zich voortdurend afvroeg of het aan haar had gelegen en of de ander nu niet heel erg negatief over haar zou denken. "Oh, wat een wonderlijke wereld... Ik wist van de helft van de dieren hier niet eens dat ze bestonden!" En ze waren allemaal zo mooi en bijzonder. En de meesten waren ook heel erg schattig. "Misschien kunnen we in de vakantie ook naar een dierentuin?" Ze was daar nog nooit geweest, maar nu ze dit zag, was dat toch eigenlijk wel iets waar ze een keer heen wilde. Maia lachte wat ongemakkelijk. Ehh... Nee, ze durfde het helemaal niet aan dat Henry haar vader ontmoette. Ze sloeg even haar ogen neer. "Ehm... Hij is heel anders dan jouw vader..." Dat was het meest aardige wat ze erover kon zeggen. "Hij is wat minder... gemoedelijk in de omgang." Dat klonk niet heel negatief, toch? Ze wilde heus niet haar vader afbranden, voordat Henry de man had ontmoet en zijn eigen mening had kunnen vormen.
  14. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    De man trok een wenkbrauw op. Hoorde hij het nu goed? Was deze jongen nu werkelijk zo brutaal? Zo zag je maar weer; iemand kon zo'n goede achtergrond hebben, maar zodra er ook maar een drupje magie bij kwam, dan werd iemand volledig verpest. Florent keek naar zijn vrouw en schudde afkeurend zijn hoofd. Hij zuchtte, alsof het hem allemaal maar heel erg veel moeite kostte. "Nee, heb je ooit gehoord van een vrouw die haar man slaat?" Hij lachte honend. "Dat is toch bespottelijk?" Hij keek naar zijn vrouw voor bevestigend, die maar glimlachte, want haar echtgenoot ervan proberen te overtuigen dat hij ongelijk had, was vrijwel onmogelijk. "En ik had gehoopt dat het bij jou het brein wat minder had aangetast. Je bent immers toch een Paget, een man... Dan is je hoofd minder kwetsbaar voor hysterie en dat soort zaken." Hij stak en hap met worteltjes in zijn mond. "Of dat was in ieder geval mijn theorie. Hoe denk jij daarover?" Over de fragiele kwetsbaarheid van het vrouwelijk brein, bedoelde Florent dan uiteraard. En Maia zweeg ondertussen. Ze keek ongelukkig naar haar bord en schoof met haar vork wat van de worteltjes over haar bord. De eetlust was volledig verdwenen. Ze keek even voorzichtig naar Henry, durfde hem haast niet aan te kijken nu ze zich steeds en steeds kleiner voelde worden. "Sorry," zei ze zachtjes naar hem. Maia schaamde zich ten eerste dood voor haar vader en ten tweede was ze er nu toch ergens wel bang voor dat Henry een stuk negatiever over haar zou gaan denken.
  15. [1836/1837] To handle yourself, use your head; to handle others, use your heart.

    “Denk je dat het echt onderschatten is?” vroeg Maia peinzend. Ze kon het zich bijna niet voorstellen. Op de school leken de meisjes elkaar toch ook niet echt te onderschatten, maar ze kon er ook niet echt een andere verklaring voor verzinnen. “Zonde is het wel.” Het was eigenlijk wel een deprimerend onderwerp van gesprek. Zeker omdat er helemaal geen oplossingen te bedenken waren, in ieder geval niet hier en niet nu. Maia knikte. “Ik dacht dat het als je niet van adel was, dat het dan allemaal weer wat makkelijker was, maar dat is het dan nog steeds niet?” Blijkbaar niet. Ze glimlachte bemoedigend. “Ik hoop dat je een manier vindt om wel gewoon gelukkig te worden.” Ze speelde met de veer in haar handen. “Maar daar heb je toch vast helemaal geen man voor nodig..” Ze lachte voorzichtig, want wat ze nu zei, was eigenlijk wel heel schandalig en absoluut niet gepast voor een jongedame. Ze moest er dan ook meteen om blozen. Gelukkig viel het gebloos ongeveer ook samen met het compliment over haar ogen. Dat hoefde Maia dus niet alsnog of opnieuw te doen. “Oh, dank je.” Dat was echt heel lief van Agatha om te zeggen. “Jij ook, hele warme ogen, zoals van een hertje… met mooie lange wimpers, heel sprekend.” Ja, ogen waren gewoon het mooiste aan iemand, vond Maia. “En een lach… Als iemand kuiltjes in zijn wangen heeft…” Dat had iets schattigs en was ontwapenend. “En waar knap je op af?” Ze giechelde. “Een slecht gebit… Of als iemand de hele tijd boeren laat…” Jongens waren soms maar vieze wezens.
×