Jump to content

Maia de Liedekerken

Ravenklauw Klassenoudste
  • Content count

    183
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Maia de Liedekerken last won the day on July 12

Maia de Liedekerken had the most liked content!

About Maia de Liedekerken

  • Birthday October 31

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Vierdejaars Raaf, IC HM, WW
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

  1. [1837/1838] I'll write you a love song

    Samen muziekspelen was een moment waarop Maia wel wat meer kon ontspannen bij Henry. Nu was ze echt nog heel erg slecht en daarvoor moest ze heel erg veel oefenen. Inmiddels, na de zomer en het continueren van de lessen hier op Zweinstein, kon ze echter wel al een drietal heel eenvoudige liedjes spelen -eigenlijk waren het meer deuntjes- zonder nog heel erg te aarzelen of foutjes te maken. Het was dan heel erg leuk als zij die melodietjes speelden en Henry daar doorheen wat ingewikkeldere muziek speelden. Ze wist niet of hij wat improviseerden of dat het bestaande lijnen van muziek waren, maar het klonk mooi en ze was onder de indruk. Ze hoefden niet zo heel erg veel te praten, maar ze hadden het wel fijn met elkaar. En toen kwam Eleanora hen storen. "Oh. Hoi," zei ze zachtjes ter begroeting. "We zijn wat melodieën door elk-...", was Maia naïef begonnen met antwoord geven op haar schoonzusjes vraag. Die was alleen verder gegaan met spreken zonder op een daadwerkelijk antwoord te wachten. De woorden van haar tweede vraag drongen langzaam tot Maia door. Met grote ogen keek ze naar Henry en ze werd toch wel best wel heel erg rood. Ze schudde haar hoofd. Nee, dat wist ze nog niet. "Oh... ehm..." Ze keek snel weer naar haar vingers op de blanke pianotoetsen, maar een noot aanslaan voelde op het moment ongepast. "Ik ehm..voel me gevleid." Of moest ze nu zeggen dat zij ook verliefd was? Alleen dat was ze niet? Dacht ze? Ze wist het niet. Ze vond Henry wel aardig? Lief ook soms. Maar dat was niet al verliefd toch? Maar dat hoorde je natuurlijk vast wél te zijn wanneer je verloofd was. Op Ben was ze uiteindelijk ook verliefd geworden, maar dat was pas na een jaar?
  2. [1837/1838] Let no one tell you I haven't tried

    Henry wilde hier blijven? Daar had Maia niet op gerekend. Ze kleurde, knikte en probeerde zo snel mogelijk recht te praten dat ze het echt wel heel erg leuk vond dat ze hier waren. "Jawel, ik vind het hier heel leuk. Ze hebben zoveel prachtige boeken, in allerlei verschillende drukken en de kaften zijn prachtig afgewerkt. En op Zweinstein heb je wel veel lesboeken en informatieve boeken, maar minder boeken die je kan lezen voor de ontspanning en dan zie je hier weer kasten vol verhalen en andere werelden waar je je in kan dompe-." Ze kapte zichzelf af. 'Oh, sorry. Ik ratel." Uiteraard moest ze toen zelfs weer dieper blozen. Ze knikte opnieuw. Ze wilde zeker wel eerst een boek uitkiezen en aanschaffen. "Ik dacht alleen dat... dat.. jij het misschien.. niet.. zo leuk zou vinden?" Ze keek naar de grond. "Dus..ehm..vind jij het wel leuk? Ehm.. We kunnen boeken over paarden uitzoeken?" Henry hield van paarden. Dat was dan een soort compromis. Was het onaardig om eraan toe te voegen dat dat soort boeken vast veel plaatjes hadden? Waarschijnlijk wel en dus hield ze daarover maar haar mond.
  3. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Als je een heel weeshuis kon vullen, dan had je best wel een groot huis. Maia's ouders konden ook een heel weeshuis kwijt in hun kasteel, twee kastelen zelfs. Dus dat waren twee weeshuizen, maar dat zouden ze nooit doen. Zeker niet met magische kinderen. Ze vonden Maia al teveel en na Maia was er ook nooit de behoefte geweest aan een derde kind. In dat opzicht deden Desmonds ouders het dan alweer een stuk beter. Waar Henry woonde kon je ook veel meer mensen kwijt dan er nu woonde... Misschien hielden rijke mensen gewoon van ruimte? Dat begreep Maia wel. Ze hield zelf ook wel van ruimte, of toch minstens dat het ergens niet te druk was. Dus daar ging ze verder niet over oordelen. "Ja, dat is zo." Ze had even niet bedacht dat Caspian natuurlijk ook de andere twee zou gaan missen. Ze knikte instemmend met zijn suggestie. "Dat klinkt wel logisch. Dan denkt hij vast dat hij er straks niet meer bijhoort?" En je zo voelen was heel erg naar. "Misschien moeten we hem een leuke kaart sturen? Zodat hij zich dan wat minder zo voelt?"
  4. [1836/1837] To handle yourself, use your head; to handle others, use your heart.

    "Het spijt me van Raine..." Niet dat Maia er ook maar iets aan kon doen. zij was immers niet het andere meisje dat Raine leuk had gevonden of ze hoopte in ieder geval dat zij dat toch niet was, want dat zou wel heel erg onwenselijk, ongepast en ongemakkelijk zijn. Het was echter net zo onvoorstelbaar als onmogelijk. Dus dat zat wel goed. Verder wist Maia echter niet zo goed wat ze erover moest zeggen, want misschien zei ze wel het verkeerde en dan kwetste ze Agatha, of Agataha was nog verdrietig en dan kwetste ze Agatha of ze vroeg iets heel erg ongepasts en dan waren de rapen helemaal gaar. "Zoenen?!" Met hele rode wangen keek Maia naar Agatha. "Oh..." Ben had haar één keer een kusje op de mond gegeven, vlak voordat ze voor altijd afscheid hadden moeten nemen. "Je bedoelt dan gewoon een kort kusje op de lippen?" Ze schraapte wat ongemakkelijk de keel. "Of echt zoenen." Dat wat de ouderejaars wel eens zomaar openlijk op feestjes deden enzo. Dat hoorde je inderdaad niet te doen als jongedame. Waarschijnlijk ook niet als je verloofd was. Zou Henry dat leuk vinden? En waarom dacht ze daar nu aan! Aah. "En verder?", probeerde ze verder te vragen alsof het allemaal de normaalste zaak van de wereld was. Wat niet goed lukte, overigens.
  5. [1837/1838] If this isn't love

    Dit moest ze onthouden: Henry hield heel erg veel van paarden. Volgens Agatha was het belangrijk te weten wat je verloofde leuk vond, want dan kon je dus samen dingen doen, die de ander heel erg leuk vond en als je daar dan zelf ook een beetje enthousiast over deed, dan zou dat helpen dat Henry haar ook een beetje leuk zou vinden. Nu was ze niet van plan om er over te gaan liegen hoor. Maia had ook helemaal geen hekel aan paarden, of paardrijden. Ze had met beide zaken te weinig ervaring om er echt een goed onderbouwde mening over te hebben. Ze vond paarden alleen wel heel erg groot en dus een beetje eng, maar dat was allemaal wel overkomelijk. “Krijg ik een eigen pony?”, vroeg ze verbaasd. Ze kon het echter niet helpen dat dat oprecht een kleine glimlach op haar gezicht bracht. Dat was wel heel bijzonder, voor haar. Ze wist natuurlijk helemaal niet dat het hebben van een pony blijkbaar onderdeel was van de basisuitrusting van een Paget. “Dan zal ik maar snel extra mijn best doen met het leren van paardrijden.” Met Henry samen. Dat vond hij dan leuk en zou dan goed zijn voor hun band samen. Ze bevond zich zowaar eens een keer in een win-winsituatie. Ze moest het dan alleen nog wel ook even gaan dóen, maar dat was van later zorg. “Ja, ik ben erg benieuwd hoe het eruit ziet als een ervaren ruiter rijdt,” zei ze naar alle eerlijkheid. Ze had nog nooit echt iemand van dichtbij zien rijden en Henry gaf de indruk wel echt te weten wat hij deed. Per ongeluk vleide ze hem zo alleen nog maar meer, al was dat niet opzettelijk de bedoeling…Als ze het doorhad, zou ze natuurlijk alleen maar erg gaan blozen. Dat andere advies van Agatha trouwens, zoenen, daar durfde ze echt nog niet zo aan te beginnen, hoor. Maia legde haar arm op de zijne en liet zich als een heuse adellijke jongedame begeleiden naar een bankje in de schaduw. “Ah, dankjewel Henry,” hij was heus heel attent. Zeker toen hij ook snel het bankje voor haar schoonmaakte en ervoor zorgde dat ze helemaal gemakkelijk –en schoon- naar hem kon kijken. Zowel ruiter als paard –zie je wel dat ze op elkaar leken- lieten een heel enthousiaste demonstratie zien van hoe plezierig paardrijden was, hoeveel iemand ervan kon genieten en dat het meer was dan enkel rondjes rijden en gezapige ritjes maken. Niet dat Maia gezapige ritjes erg zou vinden. Toen Henry was uitgereden en weer de stal uitkwam, stond Maia op van het bankje en kwam ze hem met een glimlach tegemoet. “Je bent echt een heel goede ruiter.” De beste die ze ooit had gezien, maar ook de enige. Dus zo’n compliment vond ze dan weer stom om te maken. “Volgens mij voelen Silverflash en jij elkaar heel goed aan.” Ah, ze kleurde een beetje, omdat ze zich nu een slijmbal voelde, maar ze voelde zich om een of andere reden toch wel wat geprest om wat te zeggen over hetgeen waar ze net naar had zitten kijken. “Is het niet eng als Silverflash zulke hoge sprongen maakt?”
  6. [1836/1837] New mistakes and experiments

    Voor een moment was Maia natuurlijk erg verbaasd dat Desmond haar zo streng toesprak, want dat was ze helemaal niet zo van hem gewend. Rationeel wist ze ook heus wel dat hij ergens gelijk had, maar tegelijkertijd was dat helder nadenken met een paniekhoofd ook wel heel erg moeilijk. En hoe deed je dat eigenlijk? Kalmeren? Ze voelde zich helemaal niet kalm en het was ergens dan wel weer heel verleidelijk om in paniek te raken over het feit dat je niet kalm kon worden. Dus dan raakte je in paniek over je paniek? Konden mensen dat? Vast wel? En anders zouden ze nu over haar wel een case-rapport kunnen gaan schrijven, want ze ging het bijna bewijzen. Desmond was heel erg lief. 'Dus als zij het kunnen, kan jij het ook.' Dat hielp wel een beetje. Alleen vond Maia anderen altijd veel beter dan zichzelf. Dus dat anderen iets konden was helemaal geen garantie dat zij het ook zou kunnen. Ze knikte echter wel, haar gezicht met een heel verloren uitdrukking en haar magere lichaam wat ineengedoken. Ze probeerde een beetje te letten op haar ademhaling. Misschien moest ze helemaal niet denken aan hoe ze eruit zag? Nee! niet aan denken. Niet denken aan waar je niet aan mocht denken! Maar dat was allemaal best wel heel erg moeilijk. En dus probeerde ze zich ergens anders op te concentreren.. Op Desmond, zodat ze maar niet aan de eerdergenoemde paniekgedachten dacht. Ze zou gewoon naar Desmond kijken en proberen te blijven ademen... Je raadt het al. Maia's gezicht begon langzaam te transformeren in dat van Desmond, ware ze een soort interactieve spiegel.
  7. [1837/1838] Ain't no better way to say hello

    Ergens wist Maia niet zeker of ze haar vader wel aardig vond. En dat was heel ernstig, want je hoorde je ouders aardig te vinden toch? Niet dat ze de man die haar had opgevoed aardig vond. Nee, ze durfde zelfs te stellen dat ze aan heer de Liedekerken een hekel had en ja, daar voelde ze zich schuldig over. Misschien waren vaders wel nooit aardig? Alleen dat was ook niet waar, want Maia vond de vader van Henry, lord Paget, wél aardig. Het leek er in ieder geval op dat de man haar niet echt heel interessant vond. Waarom was hij dan hier? Als hij haar niet echt wilde leren kennen? Maia beet op haar lip en knikte maar. Ze wist ook niet waarom haar moeder over haar had verteld aan meneer Bennet als ze niet had gewild dat hij over haar wist. En ja, ze snapte dat haar moeder ook was vreemdgegaan. Het was gewoon misdadig. Moeder wist dan weer niet dat hij nu hier was... en dat leek hem niet te interesseren. "Het is wel een beetje moeilijk. Je moet je wel concentreren en niet in paniek raken." Maia glimlachte vluchtig. Haar vader reageerde er goed op en hier toonde hij wel interesse in. Dus dan was het iets goeds toch? Maar dit was dan net weer iets waar ze niet zo gemakkelijk over praatte... Alsof er iets was waar ze wel gemakkelijk over sprak. Dit was echt zó ongemakkelijk. "Ik ken Chase wel van gezicht... Niet echt van.. persoon? Ehm.." Dus daar konden ze ook niet over praten. En haar schoonouders waren dood. Maia knipperde even, fronste toen. "Ehm. Gecondoleerd?" Maar haar vader leek niet echt heel erg verdrietig. Wat ze verder nog wilde weten? NU ja.. Alsof ze een rijtje vragen voor hem had klaarliggen. Ze wilde hem gewoon beter leren kennen. "Ehm... wat zijn uw meest prominente karaktereigenschappen? Eh.. Herkent u iets van uzelf in mij? Ehm.. Wat..nu..wat betekent het dat ik nu uw dochter ben.. ehm?" Wilde hij dat ze langskwam in de vakantie? Of hem brieven schreef? Hij kon haar niet erkennen, want ze was al van haar andere vader. Ah. Ingewikkeld dit.
  8. [1837/1838] Let no one tell you I haven't tried

    "Ja, dat klopt. Hij had me zijn collectie laten zien," antwoordde Maia met een glimlachje. "Hij wist er ook heel veel over te vertellen. Dat was heel interessant. Wist je dat het pronkstuk uit zijn collectie nog afstamt uit de Romeinse tijd, wat hij via een museum dat moest sluiten op de kop heeft weten te tikken en hij daar nog ruzie voor heeft gemaakt met een andere edelman, zo ernstig dat hij bijna een deuk in de hoed van een ander wilde slaan?" Dus dat moest er echt extreem heftig aan toe zijn gegaan. Toen hield ze snel haar mond, want Henry wist dat verhaal natuurlijk allang en dan zou ze hem vast vervelen door hem allemaal dingen te vertellen die hij al kende. Huh? Snel keek Maia op. "Ja, pinguïns..." En toen besefte ze zich dat ze eigenlijk geen idee had wat Henry over Pinguïns had gezegd of waar hij het überhaupt over had gehad. Ze lachte wat verontschuldigend. "Sorry." Ze beet op haar lip en deed snel haar boek dicht en deed het in het mandje wat achter hen aan was komen te zweven. Dat gebeurde blijkbaar vanzelf als je meer dan vijf boeken had aangeraakt. "Wat zei je?" Want het was heus niet dat het haar niet interesseerde! Alleen hij praatte veel! En dan kon je soms gewoon een beetje afgeleid raken. Zeker omdat er dan letters onder haar ogen waren en dan ging de rest eigenlijk vanzelf. Haar blik viel ondertussen op de sectie met klassieke boeken. Maia probeerde zich te concentreren op wat Henry nu vertelde. Dat was moeilijk. Je moest haar echt niet hier, of in een bibliotheek, neerzetten als je wilde dat ze alle aandacht voor je had. "Wil je in het park wandelen?" Zij vond het hier wel leuker, maar het maakte haar onrustig dat Henry het hier vast niet zo leuk vond en dat zij dan vast ook niet genoeg aandacht voor hem had.
  9. [1837/1838] If this isn't love

    De Pagets deden zo ontzettend veel! Het duizelde Maia een beetje en snel knikte ze maar. "Oh, ja, natuurlijk. Dat is wel druk, ja." Dan was zoiets als naar een uitkijkpunt reizen natuurlijk niet zo handig in te plannen. Ze konden dat vast makkelijk in de ochtend doen, maar dan sliep Henry natuurlijk. Dat was niet erg, want dan had ze even wat tijd voor zichzelf. Maak je geen zorgen Maia, binnenkort ga je met alle feestje ook tot vijf uur in de ochtend op moeten blijven en dan lig je 's ochtends ook nog heus in je bed, te wensen dat het minder laat was geworden de avond ervoor. Al lag die beslissing dan niet helemaal bij jezelf. Jammer, maar helaas. Het zou vast tegen het einde van de vakantie wel een beetje gaan wennen. Of dat was de ijdele hoop die ze nu had.... Dat ze aan dit leven bij de Pagets wel zou wennen. Maia wist nu nog niet dat haar biologische familie nog vele malen erger was. Succes, lieverd. "Het is een heel mooi dier," beaamde Maia. "De vacht glanst heel mooi. Ze zien er heel gezond uit." Dat was wat iemand wilde horen over een paard, toch? Of een pony? Of wat het verschil ook mocht wezen. Vervolgens kwam er nog een véél grotere viervoeter op Henry af. Ah! Want het was ook zijn paard. Dat was logisch. "Silverflash," Maia glimlachte. "Als u wilt, kunt u nu ook wel even rijden? Het lijkt me wel leuk om even te kijken? De boeken lopen niet weg." Meestal in ieder geval. Ze streek een losgeschoten lok achter haar oren. "Ja. Hij is groot. Heel indrukwekkend. U past bij elkaar." Oh hemel, nu had ze iets flirtends gezegd. Ze kleurde er spontaan heel rood van. Oh...dat was...ze bedoelde nog het grote...grote Henry en groot paard...maar...ugh. Moest ze het herstellen? Maar dat voelde haast nog stommer om te doen. Aah... Waarom was er geen handleiding voor dit soort dingen!?
  10. [1836/1837] New mistakes and experiments

    Het was heel moeilijk om je op je ademhaling te concentreren als je in paniek was, Desmond! Niet dat Maia dat zei, want daar was ze te aardig voor, maar ze dacht het stiekem wel! Aaah! Tja, paniek en stress maakt mensen hun gedachten over het algemeen ook niet vriendelijker, hè. "Wat als ik nooit meer normaal word?", vroeg ze met overslaande en ietwat schrille stem! "Straks vind ik nooit meer mijn eigen kleuren terug!" Tranen sprongen in haar ogen. "Dan ben ik straks voor altijd een monster!" Een knipperlicht-monster of een discobal, al bestonden die beide termen nog niet in 1837. "Je moet een leraar halen!" Want die hadden uiteraard altijd een oplossing voor alles.
  11. [1836/1837] To handle yourself, use your head; to handle others, use your heart.

    Daar had Agatha absoluut gelijk in. Henry was een en al zelfverzekerdheid. Het was bijna niet voor te stellen dat iemand gewoon nooit leek te twijfelen aan wie hij was en wat hij deed. Hij was wie hij was en had daar vrede mee, was daar tevreden mee en verwachtte ook eenvoudigweg dat anderen hem op die manier accepteerden, nee, dat niet alleen. Dat ze hem gewoon goed en geweldig zouden vinden om wie hij was. Dat was zo anders dan Maia was, zij twijfelde over alles en was er erg goed in om zichzelf naar beneden te praten of er maar gewoon vanuit te gaan dat zij het verkeerd had gedaan. "Doen alsof alles wat hij doet geweldig is..." Oh, dat was moeilijk. Goed. Dat zou ze in de vakantie, zodra ze niet met haar gehéle lichaamshouding weggaf dat ze nerveus van hem werd en onzeker was, wel kunnen proberen? Want ze moest dat natuurlijk niet doen als er zo doorheen te prikken was en Henry zag dat ze het helemaal niet meende? Want dan maakte ze het vast alleen maar erger. En ha, zo heb ik een verklaring waarom Maia dit pas na de zomervakantie ergens gaat uitproberen om te doen. "Volgens mij vindt hij het niet erg als ik hem om hulp vraag... En hij zoekt mij ook wel op." Maia drong zich over het algemeen toch niet zo op bij mensen. "Maar als ik het idee krijgt dat hij me zat is, dan zal ik hem inderdaad wel de ruimte geven." Dat zou dan toch aansluiten bij wat ze het liefste deed. Dus dat moest wel lukken. "Maar hoe zorg jij dat... dat een jongen je dan interessant blijft vinden?" Want Henry zou Maia vast oersaai vinden zodra hij haar wat beter zou kennen.
  12. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    "Dat is wel gezellig, toch? Jullie huis was toch best groot?" Want als je in een heel klein huisje woonde en je sliep al met drie mensen in één bed, dan was het minder gezellig. De Thwaites waren echter rijk genoeg, zover Maia wist. Dus dat hoefde dan vast geen probleem te zijn. Nadenkend keek ze in de richting van de Griffoendor-tafel. Al zat Caspian daar natuurlijk niet meer, omdat hij afgelopen lente was afgestudeerd. "Misschien vond hij het moeilijk iemand veel beter te leren kennen en dan te moeten missen omdat het schooljaar weer is begonnen?" Een andere reden wist Maia ook niet meteen, behalve als deze Rebecca heel erg onaardig was, maar dat leek niet zo te zijn. Anders was Desmond vast ook niet zo enthousiast geweest.
  13. [1837/1838] Let no one tell you I haven't tried

    De eerste weken van het schooljaar waren best wel even wennen geweest. Ze had de hele vakantie bij de familie Paget doorgebracht. Het waren hele aardige mensen, maar ze waren enorm aanwezig, enorm extravert, altijd ergens mee bezig en ze hadden gewoon hoge verwachtingen van het leven. Het voelde haast als vakantie om weer terug op school te zijn. Echter miste Maia stiekem ook wel de bedrijvigheid om zich heen en het was heel fijn geweest dat ze, ondanks dat ze overal maar heen werd gesleurd en zich met grote regelmaat zeer ongemakkelijk had gevoeld, het idee had gekregen dat men haar er graag bij wilde hebben en dat ze niet werd vergeten. Het was dan wel een beetje jammer dat ze anders moest zijn dan ze was, maar goed. Details. Een mens kon niet alles hebben. Nu, dit weekend, had Maia weer met Henry afgesproken. Het was zijn initiatief en hij had voorgesteld naar Zweinsveld te gaan. Natuurlijk had ze 'ja' gezegd. Wat anders? Daarbij had ze ook geen 'nee' willen zeggen. Ze vond haar verloofde namelijk wel aardig. Hij was wel heel zelfverzekerd en assertief, moeilijk om tegenin te gaan en had veel verwachtingen, maar inmiddels kon ze wel naast hem lopen en met hem afspreken zonder dat ze zich verschrikkelijk zenuwachtig voelde. Nu ja, voor vandaag wel weer een beetje, nervositeit, want op Zweinstein was het toch weer net iets anders dan tijdens de vakantie? Of was dat alleen voor haar gevoel? "Ja, ik hou van lezen." Dus ze wilde graag naar binnen. Ze wist echter dat Henry nu ook weer niet zo dol was op boeken, maar het was zijn idee. Dus dan was het goed dat ze juist naar binnen wilde, toch? Maia glimlachte maar en knikte snel. "Sommige boeken zijn ook heel mooi. Heel mooi gebonden. Net kleine kunstwerkjes. Die staan ook heel mooi in een kast, best indrukwekkend nog?" Het was een wat halfslachtige poging om Henry ook een reden te geven enthousiast te kúnnen zijn over boeken. Een mooie boekenkast gevuld met allemaal zeldzame edities kon nog best indruk op iemand maken namelijk. Binnen liep ze naar de sectie met de nieuwe publicaties. "Is er een genre dat je leuk vindt om te lezen?" Ja, ergens tijdens de vakantie was ze vast overgestapt op tutoyeren, kan vast niet anders. Maia pakte een boek, bladerde er een beetje door. uiteraard werd haar aandacht getrokken door een interessante passage en begon ze te lezen. Hiermee vergat ze -sorry Henry- de rest van de wereld voor een ogenblik en stond er dus ook voor het eerst in Henry's bijzijn volledig ontspannen bij zonder bezig te zijn met wat ze deed en wat anderen daar wel niet van konden denken.
  14. [1837/1838] Derde, vierde en vijfdejaars: Dit is alweer een slecht idee

    Maia eindigde met Eleonora en Ayden, want... Eleonora was haar toekomstige schoonzusje en Ayden rekende ze toch wel als een vriend. Dan was er ook nog Virginia, die kende ze eigenlijk niet zo goed, maar het was wel iemand uit ravenklauw. Dus het is logisch als de twee wel minstens een keer met elkaar gesproken hebben. Dus bij deze beslis ik dat, Lily. Dit was dan al met al best wel een comfortabel groepje. In theorie was er dan ook nog wel ruimte voor Henry, maar Maia wist niet zeker of Henry wel met zijn zusje en met háár in één groepje wilde, of liever bij zijn eigen vrienden. En Agatha's advies van Henry ophemelen en doen alsof ze zijn hulp heel hard nodig had, vond ze prima bij muziekles, maar bij lessen waar ook kennis bij kwam kijken, was dat toch een beetje te moeilijk om dat overtuigend te spelen. Dus nu maar even niet. Ze glimlachte wel naar Henry, want hij mocht ook weer niet denken dat Maia hem er niet bij wilde hebben. Veranderen in leraren! Dat was ongeveer heiligschennis! Maar het was ergens ook wel een leuk idee. "Hoe komen we aan een haar van het schoolhoofd?" Van professor Astoria moest nog wel lukken. Oh nee, overwoog ze het echt om dit te doen? Maia voelde zich nu een enorme rebel en intens slecht, maar... het was een heel klein beetje leuk? En zolang de anderen er het voortouw in namen, dan durfde ze wel met hen mee te doen. "Of we maken als positief drankje Barrufio's breinelixer? En als negatief drankje hiksap? Alleen zijn dat wel twee moeilijke dranken..." Dat was dan meer iets voor de vijfdejaars eigenlijk om te doen, maar als ze goed haar best deed en misschien wat hup van de docente kon krijgen, dan kwam Maia misschien nog wel een heel eind? Ieder moest tweed dranken maken... Dus eigenlijk kon iedereen wel zijn/ haar eigen idee uitvoeren.
  15. [1836/1837] Pagets always deserve better

    Oh oops. "Oh , ik dacht...omdat u dan... een bijvoeglijk naamwoord nodig heeft, zodat men weet dat het over u gaat." Maia glimlacht vluchtig. 'Het is toch beter als iemand 'Henry' zegt en iedereen weet meteen dat ze daar u mee bedoelen? Net zoals ze het nu over baby Henry hebben... naar hem moet speciaal verwezen worden?" Zo had ze het in ieder geval bedoeld. Maia hoopte maar dat het genoeg was. Het zou stom zijn als ze op hun eerste ontmoeting echt al een cruciale fout had gemaakt en deze jongen dusdanig had beledigd, dat het niet meer te repareren was. "Ik weet niet waarom ze niet voor een magische gouvernante hebben gekozen... Ik heb het nooit gevraagd." Het stelde haar echter ergens wel een beetje gerust dat Henry... het echt totaal niet eens was met de keuzes van haar vader. Hij leek het niet eens een beetje een terechte beslissing te vinden dat ze in de toren was opgesloten en weg was gehouden van ... nou ja, praktisch de hele wereld, totdat ze naar Zweinstein was gegaan. "Ik ken mijn vader niet zo goed," gaf ze heel zachtjes toe. Ha, ze moest eens weten. Haar dreuzelvader was niet eens haar echte vader. Daar ging ze voorlopig echter nog niet achter komen. Dat was maar goed ook, want met Henry praten was voorlopig uitdaging genoeg. Maia knikte. "Ja, laten we teruggaan." Het was haar, moest ze eerlijk toegeven, nog meegevallen hoe de kennismaking was gegaan. Ze was er echter nu wel weer klaar mee. Dat was overigens niet persoonlijk hoor, Henry, dit kostte haar gewoon heel erg veel energie. "Het was een genoegen om u te ontmoeten." Dat was immers wel zo beleefd om te zeggen. Zouden ze het lang met elkaar uithouden?
×