Jump to content

Maia de Liedekerken

Ravenklauw Klassenoudste
  • Content count

    217
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Maia de Liedekerken last won the day on July 12

Maia de Liedekerken had the most liked content!

About Maia de Liedekerken

  • Birthday October 31

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Vierdejaars Raaf, IC HM, WW
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

692 profile views
  1. [1836/1837] To handle yourself, use your head; to handle others, use your heart.

    Voor nu was Maia gerustgesteld over het feit dat je blijkbaar niet zo heel erg veel fout kon doen met iemand zoenen. Ze moest niet bijten, nou dat ging lukken en verder moest het vanzelf gaan en een man, Henry, zou het vast wel leuk vinden om te doen en dan hoefde ze alleen de aanzet te geven en daarna nam hij die leiding vast van haar over. Dus behalve een laadruimte aan moed, had ze hier verder niet zoveel voor nodig. Daar zou ze een half jaar overigens heel anders over denken -bedankt Agatha-, maar dat kon ze nu natuurlijk nog helemaal niet weten. "Gelukkig!, zei ze opgelucht, want dat zou kussen anders wel gevaarlijk maken. Maar het was onschuldig en niet moeilijk. Veilig en aangenaam. Op deze manier werd ze er wel een beetje meer nieuwsgierig naar. Met Ben was het toen ook goed gegaan. En ze had het fijn gevonden. En ze was nog niet verliefd op Henry, maar misschien kwam dat wel vanzelf als ze met Henry zoende, want ze was het hem ergens wel verplicht ooit van hem te houden of toch zoveel mogelijk. "Word je verliefd van zoenen?", vroeg ze Agatha in navolging van haar gedachte. Het was intiem en intiem zijn was iets voor verliefde mensen, toch? "En naakt zoenen?" Maia giechelde even. "Ik geloof niet dat een jongen me ooit zelfs maar zonder kousen heeft gezien! De enige die Maia ooit naakt had gezien was haar moeder. Ook bij de meisjes op school, kleedde Maia zich toch altijd netjes om achter een kamerscherm of in de badkamer. Dus het idee dat ze ooit haar kleren uit zou doen bij Henry. Help. Ze werd er helemaal knalrood -inclusief rode haren- en giebelig van. "Dat heb jij toch nog nooit gedaan?" Want dat ging wel weer een beetje ver. Alsjeblieft, Agatha, vind dat boek!
  2. All i want is for you to come to ruin

    Hert was het eerste familiefeest waar Maia echt bij was, bij de Bennets. Kerst had Maia bij de familie Paget gevierd; erg leuk, veel eten, veel cadeautjes, veel spelletjes, veel liedjes samen zingen bij de piano, veel druk. Daar was ze nauwelijks van bijgekomen, want Maia vond drukte en constant sociaal en gezellig moeten zijn nog steeds moeilijk, nu ze alweer dat volgende feest had. Misschien vond ze het feest bij haar 'eigen' familie nog wel een stuk enger, want ze ontmoette nu allemaal nieuwe halfzussen -Chase had ze al een keer ontmoet- en ook de vrouw van Daniel, die vast niet blij was om te zien dat er een nieuw lid bij de bastaardkliek was gearriveerd. Dus na de speech van Aria zat ze er een beetje geschrokken en overdonderd bij. Was dit echt? Was dit een grap? "Misschien is het tot middernacht? Als een spectaculair begin van het nieuwe jaar?" Maar daar leek het niet echt op, zeker niet toen Chase zich écht pijn deed! Snel sprong Maia op en liep ze naar haar halfbroer toe, knielde ze naast hem neer. "Gaat het, heb je je erg pijn gedaan?" Ze wist wel een paar basale Helerspreuken... Ze schudde haar hoofd. "Mensen gaan ons vast wel missen, toch?" Mensen zoals Henry, de andere Pagets? Chase helpen was ook een goed excuus om buiten het gekat van Claira en Cassandra te blijven. Maia dacht niet dat ze Claire erg aardig vond. "We kunnen vast delen?", zei ze heel zachtjes, ergens spijt dat ze überhaupt wat zei in dit gezelschap. "En anders dan slapen de banken vast ook goed..." "Maar dat is vast niet nodig..." Sprak zij weinig hoopvol.
  3. [1837/1838] Ain't no better way to say hello

    Het was maar goed dat Maia niet wist dat Daniel haar saai vond en absoluut niet belangrijk, want daar zou ze dan waarschijnlijk maar moeilijk overheen komen. Ze had al een niet-biologische vader die haar niets vond en die haar dus het liefst in een toren opsloot. Als haar echte vader haar dan eigenlijk ook niet liever in zijn leven wilde hebben, dan zou dat toch wel een erg harde klap in het gezicht zijn, ondanks dat ze de man nog geen uur kende en ze al deze nieuwe informatie nog niet eens volledig had kunnen verwerken. Daniel Bennet, je verdient Maia niet. "Ik vind het belangrijk...", zei ze zachtjes. Maar of het dan voor Daniel, of haar siblings, belangrijk was, wist ze niet. Ze keek even opzij en knikte naar hem. Hij wilde vanaf nu wel haar voorbeeld zijn. "Wat.. ehm.. vindt u een belangrijke eigenschap of kenmerk..of familietrek... voor wat ik van u zou kunnen leren?" Ja, hallo, ze wist nog steeds vrijwel niets van de Bennets, eigenlijk. En ze vond dit gesprek met haar vader ook nog steeds spannend. Dus daar ging ze gewoon wat typische vragen van stellen. Oh, nee, als Daniel haar was komen erkennen, dan had Maia vast niet thuis mogen blijven. Dan had Daniel haar misschien moeten opvoeden, maar hij had ook een eigen vrouw en die had dat vast niet gewild. Dan was ze zo'n verloren meisje met een boze stiefmoeder geworden. Zou hij haar dan naar een weeshuis hebben gebracht of toch wel zelf voor haar gezorgd? Allemaal vragen die ze hem echt niet ging stellen. Het had ook weinig zin om daarover te mijmeren en ze wilde het eerlijke antwoord vast niet horen. "Nee, dat is waar," antwoordde ze dus maar neutraal. "Ehm... Zijn er nog dingen die u wilt zien van het terrein? De boomgaard staat er mooi bij in deze periode van het jaar."
  4. Zaterdag 28 oktober 1837 - Muziekkamer - In de middag - vaste pianomomentje van Henry en Maia - 3 dagen voor Maia's verjaardag. “Heaven knows we need never be ashamed of our tears, for they are rain upon the blinding dust of earth, overlying our hard hearts.” Zoals gewoonlijk was Maia ruim op tijd voor haar afspraak met Henry. Ze wilde altijd op tijd zijn en zo laten zien dat ze zijn afspraken met hem belangrijk vond, maar vandaag gad ze toch wel een beetje spijt van die beslissing. Maia was namelijk bloednerveus. Een week geleden was Eleanora Paget namelijk binnengelopen en die had verkondigd dat Henry verliefd op haar was, en nog wat andere dingen, en toen het meisje eenmaal weg was, had Maia -na een half jaar- eindelijk de moed gevat om Henry te kussen en daarmee het advies van Agatha opgevolgd. Alleen dat was dus helemaal misgelopen... En nu wist Maia zich absoluut geen houding te geven. Ze wist niet wat ze moest doen als Henry er straks was. Ze wist niet of ze er nog iets over moest zeggen? Ze wist niet of ze wel weer gewoon piano konden spelen? Ze wist niet of hij überhaupt wel zin had om met haar in dezelfde ruimte te zijn, nadat ze zich zo losbandig had gedragen. Nerveus bladerde ze een beetje door de bladmuziek en ze probeerde het stukje van vorige week te oefenen, maar haar vingers trilden teveel en de concentratie was ver te zoeken. Dit werd niets. En toen kwam Henry binnen. Snel stond Maia op en wist toen eigenlijk niet meer waarom ze was gaan staan. Dat deed ze eigenlijk nooit. Ongemakkelijk maakte ze een knix voor hem. Beleefdheid was altijd een oplossing nietwaar. Met etiquette kon je toch nooit de plank misslaan? "Euh... Goedemiddag... Henry..." Of had ze hem nu Lord Paget moeten noemen? Alleen dat zou echt zó ongemakkelijk en raar voelen, dat ze gewoon voor zijn voornaam had gekozen. "Hoe... eh... gaat het met je, vandaag?" Ze kauwde wat onzeker op haar wang. Ze durfde echt niets over vorige week te zeggen hoor. Als hij daarover wilde praten, dan moest hij er misschien ook maar zelf over beginnen. [OOC: Privé met Gianna]
  5. [1837/1838] I'll write you a love song

    Oh nee, oh nee, oh nee, oh nee! Ze had het helemaal verkeerd gedaan!! Henry duwde haar hand weg en de blik in zijn ogen was allesvernietigend. Hij leek helemaal niets van haar te weten. Agatha had niets gezegd over wat je moest doen als een jongen je niet wilde kussen! Maar ze kon zelf ook wel bedenken dat henry haar dan dus helemaal niet leuk vond. Dan vond hij het vast ook verschrikkelijk om met haar te moeten trouwen en... hoe moest dit nou? Hoe moest ze hem ooit onder ogen komen? Maia schaamde zich dood. Ze had het zo eng gevonden en nu helemaal verpest. Wat zou Henry wel niet van haar denken? Hij vond haar misschien wel ontzettend vrijpostig en alle perkten te buiten treden. Hoe ging ze hier ooit overheen komen? Snel stond ze op. "Ja, volgende week." Maia duwde haastig al haar spullen in haar tas. "Tot dan." Ze vluchtte. "Doei". [OOC: topic uitgeschreven!]
  6. [1837/1838] If this isn't love

    Vanavond zou ze, waarschijnlijk, leren kaarten. Goed. Dat was iets wat ze wel aankon. Dat was te overzien. Misschien zou ze het een beetje verkeerd doen, maar dat was nog wel te overleven. Het zou erger zijn als Henry vanavond meteen wilde gaan dansen en ze dan ook niet wist wat ze deed, maar op een andere manier veel erger voor schut zou staan. kaarten was dan prima en veilig en rustig zittend en dan kon je je in het ergste geval nog een beetje achter je kaarten verstoppen. "Oh, in Wales ben ik ook nog nooit geweest. Hoe is het landschap daar? En in Londen wel, voor de inkopen voor Zweinstein, aan het begin van het schooljaar. Op de Wegisweg. Verder niet." Ze glimlachte snel. "Staat het huis midden in de stad? Of meer in een buitenwijk." Veel vragen voor haar doen, maar dat leidde misschien een beetje af van haar ongemak rondom het naar Luxemburg gaan en ze wilde geen dood vogeltje lijken. "Wat wil je gaan studeren?", vroeg Maia met niets minder dan oprechte interesse. "En hulp vragen is fijn..." Zeker als je dan net ergens mee moest beginnen. Dan zou je toch helemaal niet weten wat er allemaal bij kwam kijken en of je wel aan alles had gedacht? Ze zou doodsbang zijn dat ze iets zou vergeten en over het hoofd had gezien. Zulke dingen waren altijd meer werk dan je je vooraf kon voorstellen. Ze knikte dan ook bij zijn vraag. "Ja, een beetje wel." Ze keek een beetje benauwd. "Daar komt vast meer bij kijken dan enkel het runnen van een huishouden?" En dat leek haar al een hele klus. "Oh, en het organiseren van feesten?" Help, hoe moest ze dit ooit gaan doen?
  7. [1836/1837] To handle yourself, use your head; to handle others, use your heart.

    Je kon dus ook mensen zoenen waar je niet verliefd op was. Over het algemeen kon je anderen dus gewoon zoenen. Maia was verloofd met Henry en dus zou ze hem gewoon moeten kunnen zoenen, zonder dat hij daar moeilijk over zou doen. Dat was wel een geruststelling, al durfde ze het zelf voor nu nog even niet. Ze wist ook niet wanneer ze het wel zou durven, maar tot die tijd kon ze dan maar beter zoveel mogelijk informatie verzamelen. "Je weet zeker dat dat niet erg is? Want alle volwassenen doen er heel geheimzinnig over?" Misschien was dat wel omdat zoenen leidde tot 'de rest' en Maia wist nog niet precies wat die rest was, maar dat was waarschijnlijk iets wat alleen voor binnen het huwelijk bedoeld was. "Ik kan me ook haast niet voorstellen dat het niet ongemakkelijk is de eerste keer. Ik doe dan vast alles fout..." Het ging bij Maia vast niet zoals het ging in de romantische boeken of de liefdesgedichten uit de tijd van ridders en jonkvrouwen. En Henry was wel aardig. Dus dat zou in theorie wel goed moeten komen, dan. Ah, ze werd nu al zenuwachtig bij het idee. Misschien was het beter nog even te wachten of misschien zou Henry wel het initiatief voor de eerste zoen nemen. Dat zou het allemaal al de helft makkelijker maken... Maar dan was het weer niet iets waarmee zij hem had blij gemaakt. Het was ingewikkeld. Maia wist niet of ze het allemaal nog wel snapte. Ze sloot even haar ogen. Ze wilde het goed doen met haar relatie. Agatha wist van alle mensen nog het beste hoe je met jongens om moest gaan en hoe je een vriendje kreeg. Dat was dus leuke dingen samen doen en zoenen. Check. Ongesteldheid was dus voor kinderen en Maia kreeg grote ogen. Ze wilde nog helemaal geen kinderen. "Dat kan toch niet gebeuren door zoenen, he? Want dan moet ik dat misschien toch maar niet doen." Ze beet op haar lip. Misschien hadden op Zweinstein wel veel meisjes stiekem gezoend en hadden er daarom de afgelopen jaren wel regelmatig meisjes met dikke buiken rondgelopen. Dat was wel een enge gedachten. Dus nee. Dan moest ze misschien ook maar met zoenen wachten tot na het huwelijk.
  8. [1837/1838] Yohoho, let it burn, let it burn!

    Stilletjes stond Maia een aardappel te schillen. Ze had, buiten het klaarmaken van ingrediënten voor Toverdranken, nog nooit gekookt in haar leven. En nu leek het schillen van een aardappel best wel een beetje op hoe je wortels moest schillen voor in een elixer. In theorie zou dit dus goed moeten komen, maar het meisje kon niet ontkennen dat ze zich op het moment echt heel erg onhandig voelde. Even keek ze op, toen ze kabaal en een dreigende ruzie hoorde bij de tafel van Zwadderich. Oh help... het was haar collega Hoofdmonitor Phoenix versus haar halfbroer Chase. Maia beet op haar lip en maakte zich wat kleiner. Ze wilde niet zo dicht voor de kerst de ruzie van een andere afdeling gaan bedisselen. Dat wilde ze nooit, maar nu helemaal niet. Ze keek vluchtig of ze ergens Henry kon ontwaren en of ze aan zijn blik kon aflezen wat hij ervan vond. Voorlopig leek de ruzie gesust, want Chase mocht voor vierentwintig uur hoofdmonitor zijn? Wat nou als Chase hem zijn badge niet zou teruggeven? Hoe werkte dat dan eigenlijk? Geen vragen die het meisje hardop zou stellen. Het was ook niet echt haar probleem, natuurlijk, eigenlijk... En ze wilde liever niet moeten kiezen tussen familie en...mede hoofdmonitoren? Wel wilde ze extra vragen stellen aan haar broer, want dat mocht ze, toch, als Ravenklauwer? Dan maakte ze alleen maar de staande reputatie waar. "Maar Chase, hoe wil je dan het kerstfeest terugveroveren? Ben je niet bang dat we dan straks allemaal honger hebben?" Want dan werd iedereen straks chagrijnig en een groot druk feest was al niet Maia's favoriete avondbesteding, maar een groot druk feest met chagrijnige en boze mensen was een regelrechte nachtmerrie.
  9. [1837/1838] Let no one tell you I haven't tried

    Door het zo zorgvuldig behandelen van de boeken scoorde Henry zeker punten. Maia bekeek het met een glimlachje en met wat minder terughoudendheid legde ze haar hand op zijn arm. Iemand die zo vriendelijk was voor boeken, ging vast ook heel zachtaardig met zijn vrouw om -in de toekomst. Met hoe ze de jongen nu had leren kennen, in de vakantie en tussendoor op Zweinstein, kreeg ze wel het idee dat Henry haar als een prinses zou behandelen. Nou moest zij nog leren zich ook als een prinses te gedragen en niet als een verlegen kerkmuis. "Zijn de boeken niet te zwaar?" Dat bedoelde ze natuurlijk om te vragen of hij het niet vervelend vond om haar spullen de hele weg te moeten dragen, maar zodra ze het had uitgesproken, bedacht ze zich dat dat vast overkwam alsof ze dacht dat hij niet sterk was. "Oh, nee, zoiets doe jij natuurlijk met gemak, met zoveel als je sport thuis..." Ze glimlachte vluchtig. Het was niet gelogen, hoor! Maar nu voelde ze zich weer suf dat ze dit had gezegd. Ze keek snel naar de omgeving en hoopte zo haar blos te verbloemen. Verloofd zijn was maar lastig... En dat zou het voorlopig ook nog blijven. [OOC: Topic done!]
  10. [1837/1838] I'll write you a love song

    Oh, dit had helemaal averechts gewerkt. Volgens Agatha was dat wat jongens leuk vonden en het had dingen beter moeten maken en niet... dit. Nu was zelfs Henry ongemakkelijk en hij was normaal gesproken altijd de drijvende veer achter hun communicatie en Maia was hem er meestal redelijk dankbaar voor dat ze dan gewoon achter hem aan kon hobbelen en zijn leiding kon volgen. Door zijn vragen had ze dan altijd wel iets te zeggen en vielen er niet echt veel ongemakkelijke stiltes. Nu wel. Maia keek wat ongelukkig toen Henry ook nog zijn hand terugtrok en de situatie een soort climax van ongemakkelijkheid bereikte. Ze schudde haar hoofd; ze wilde geen piano meer spelen. "Nee... Ik ehm..." Ze dacht ook niet dat Henry nog wilde spelen. Ze kauwde op haar wang en keek voorzichtig naar de jongen. Ze voelde zich verloren. Ze had echt géén idee hoe ze dit nu weer kon oplossen en hoe het beter gemaakt kon worden. En natuurlijk konden ze nu zo dit lokaal verlaten en ieder hun eigen weg gaan, maar dan... Dan durfde ze hem echt niet meer op korte termijn onder ogen te komen, hoor. "Eh..." Maia legde haar hand op het puntje van Henry zijn knie. Ze slikte haar zenuwen weg en verzamelde alle moed die ze nog had. Als Henry nu nee zou zeggen, dan... zou ze hier overigens nooit meer aan beginnen, maar het was het enige wat ze voor nu kon bedenken. "Mag ik een herkansing?" Maia deed haar best op een glimlach, maar ze bleef gewoon nerveus. "Ik denk dat ik het...zo graag goed wilde doen dat ik eh... dat het.. nu stom ging?" Oh, ze voelde zich zo voor schut staan.
  11. [1837/1838] I'll write you a love song

    Oh, heilige Hectare, dit ging helemaal niet goed. Nu dacht Henry dat Maia hem niet wilde kussen en dat was niet waar... Was dat niet waar? Nu ja, ze vond het wel heel erg spannend om hem te kussen, maar het was niet alsof ze het niet wilde. Wilde ze het dan wel? Ze wilde dat Henry en zij het fijn met elkaar hadden en ze wilde niet dat hij haar stom of saai zou vinden en Agatha had gezegd dat kussen een leuke activiteit was om samen te doen. Dat kon ze nu natuurlijk niet vertellen. Dat maakte het vast alleen maar ongemakkelijker, en -nog belangrijker- ze kon haar vriendin natuurlijk nu niet verraden. "Oh...", zei ze aarzelend, ook nog steeds wegkijken. "Het is niet dat ik het niet wil... Maar..." Ze wist niet hoe ze dit moest zeggen. Hoe moest ze dit uitleggen. "Ik...heb ik het verkeerd gedaan?" Hij had haar hand nog steeds vast. Met haar vrije hand streelde ze over zijn hand met haar vingertoppen. "Je... je keek zo... ongelukkig net... en ik wilde niet...je..ik...oh..." Ze legde haar hand nu op haar wang. "Ik wilde... wilde het beter maken? Maar ik... heb geen ervaring met... kussen..." Ze was en bleef rood. Ja, ze was één keer gekust door Ben, maar toen had ze ook niet geweten wat haar was overkomen. Toen was het fijn geweest, wel spannend en eng, maar vooral heel erg duidelijk fijn. Nu was het meer paniek, maar mogelijk ook omdat ze het zelf had gedaan en het werd langzamerhand wel duidelijk dat ze het verkeerd had gedaan. "Sorry."
  12. [1837/1838] I'll write you a love song

    Aaah. Help, help, help. Maia wilde niet aanwezig zijn bij een ruzie en zeker niet bij een ruzie tussen haar verloofde en toekomstige schoonzusje en ze wilde er nog minder bij betrokken worden en dat ze nog kanten moest kiezen ook, want ze moest met beiden nog een leven door… Dus dat was heel ongemakkelijk. Al zou ze uiteraard voor Henry kiezen, want daar moest ze net een beetje meer mee door dan met Eleanora. Gelukkig kwam het niet zover. Minder gelukkig eindigde het met dat Ellie opsprong, naar Henry gilde en het lokaal uitstormde. Verbijsterd keek Maia het meisje na en knipperde met haar ogen, van schrik, toen de deur met behoorlijk geweld werd dichtgesmeten. “Volgens mij is ze van streek,” zei Maia zacht, al voegde deze opmerking vast maar weinig toe. Wat onzeker keek ze opzij naar Henry. Henry, die verliefd op haar was en die nu haar hand vasthield, er voorzichtig in had geknepen als troost en die zich voor het eerst sinds de verloving even ongemakkelijk leek te voelen als zij. Ze glimlachte naar hem en kneep ook zachtjes terug nu. Uiteraard was het ook dit moment dat Agatha’s advies van voor de zomer weer bij Maia boven kwam drijven. Jongens hielden van zoenen. Henry was verliefd. Hij voelde zich nu rot. Hij wilde graag dat zij zich bij hem op haar gemak voelde. Was dit dan een moment om iemand te kussen? Maia bloosde al bij het idee en keek nu natuurlijk alweer veel te lang naar Henry, zonder iets te zeggen. Ah. Ze durfde niet. Maar ze kon ook niet zeggen waar ze aan had zitten denken… en ze wist niet anders te verzinnen… En Henry keek steeds meer alsof hij dacht dat Maia hem nu een soort oersukkel vond… En dus overbrugde het meisje maar de kleine afstand tussen hun gezichten… En kuste ze hem kort en vluchtig op zijn mond. Ze keek hem daarna een beetje verschrikt aan, geschrokken van zichzelf, de wangen vuurrood. “…” Ze wilde iets zeggen, maar er kwam alleen een soort piepje uit haar keel. Maia sloeg haar ogen neer en vroeg zich af of dit wel goed genoeg was voor wat Agatha had bedoeld.
  13. [1837/1838] If this isn't love

    Het was lief, hoor, dat Henry haar zo gerust wilde stellen, maar het idee op een onbekend, hoog en groot paard te zitten bleef een beetje spannend. Ze glimlachte voorzichtig naar hem en knikte. “Het komt vast goed,” knikte ze, meer voor zichzelf dan voor hem. “Je kan het me vast heel goed leren met alle ervaring die je hebt,” of wanneer een ervaren stalmeester het haar zou leren. Ze wist eigenlijk niet wie al haar lessen zou verzorgen hier in de vakantie. Genoeg om over te piekeren op de korte termijn. Ze probeerde het maar een beetje los te laten. Als ze zich over alles druk zou gaan maken over alles wat hier op haar afkwam, dan zou ze een zenuwinzinking overhouden aan deze zomer. Henry legde graag dingen uit, ontdekte Maia al snel. Ze luisterde aandachtig naar zijn verhalen. “We kunnen het wel een keer proberen?”, stelde ze met een voorzichtige glimlach voor. “Je kan het vast vele malen beter dan ik… Maar we kunnen ook wel kegelen of kaarten. Al zal je me dat ook moeten leren.” Want dat soort spelletjes had ze dus ook nog nooit gedaan. Het was maar lastig, hoor. Alles was nieuw, behalve lezen. En dat was natuurlijk weer het enige wat Henry niet graag deed. Ze deed heus haar best. ‘Als je dat leuk vindt?” Wan misschien was Henry het op de n duur ook wel zat dat dingen samendoen betekende dat alles altijd op het niveau van een complete beginner moest. Eigenlijk wist Maia niet of ze volgend jaar naar Luxemburg wilde, toch knikte ze. “We kunnen er wel heen,” zei ze een beetje aarzelend. “Of een paar weken daar en dan de rest bij jouw familie?” Want het idee om drie maanden in Luxemburg te zijn bij haar ouders, maakte haar een tikkeltje benauwd. Zonder Henry zat ze dan weer gewoon in haar toren, maar met… Ze had geen idee hoe het zou verlopen. Stel dat ze dan élke dag met haar vader en broer zou moeten eten? Dat zou zo ongemakkelijk zijn. “Dan kan ik je wel rondleiden…” Of daartoe in ieder geval een poging wagen. Maia nam nog een slokje van de limonade en liet haar blik over de tuinen dwalen. “Wordt dit later allemaal van jou?” En daarmee dus ook van haar, maar dat was nog niet helemaal doorgedrongen. “Vind je dat niet spannend? Dat je in de toekomst ook dreuzels moet… aansturen?” Of hoe werkte dat?
  14. [1837/1838] Ain't no better way to say hello

    Op het spottende commentaar ging Maia niet in. Ze wist eenvoudigweg niet hoe en het was ongemakkelijk. Dus dan zei ze beter maar gewoon niets. Ze wist ook niet wat haar vader verwachtte dat ze zou zeggen en ze wilde niet verkeerd gokken. En moest ze haar moeder nu verdedigen. Dat hoorde, toch? Het waren maar ingewikkelde praktijken. "Ik zal het hem vragen...", wanneer wist ze nog niet, maar ze ging zich erop voorbereiden het hem een keer te vragen. Misschien moest ze ermee wachten totdat ze zeker wist dat het een beter moment was. Misschien nadat ze een keer hadden gekust, zoals Agatha had voorgesteld. Nu... Die had niet letterlijk gezegd dat ze Henry moest kussen, maar wel dat jongens dat leuk vonden om te doen... Het bleef een beetje eng en spannend. "Ik wil graag Magische Literatuur studeren." Een beter excuus om veel te kunnen en mogen lezen was er immers niet. Maia wilde geen koken studeren. Ze zou het nooit ergens voor gebruiken. Er zou nooit van haar verwacht worden dat ze kon koken. Maia had nog nooit in haar leven gekookt. Dus waarom zou ze er nu mee beginnen? Vurig blozend en een beetje schuchter knikte Maia op zijn vraag. "Ja, " antwoordde ze een beetje bedremmeld. Was dat verkeerd? "Het gaat al beter..." Vroeger zei ze nog veel minder en had ze helemaal niet zelf vragen durven te stellen. Maia vond het al heel wat hoe ze nu gewoon een relatief normaal gesprek had met haar vader, die ze net had leren kennen en ook nog van die schok had moeten bekomen. Ze keek opzij, een beetje beschaamd en toen maar snel weer voor zich uit. "Ik hoop het. Ehm. Ik zal... binnenkort wel kennismaken met Chase?" Uit zichzelf. Merlijn. "Hij woont in de eh... Cornwall toren, toch?" Dit soort informatie probeerde ze, vanwege haar positie als Hoofdmonitor, allemaal een beetje bij te houden. "Sinds mijn geboorte?!" En waarom kwam hij dan nu pas? Een te kritische vraag misschien. En hij was het vergeten! Dus weer een vader voor wie ze eigenlijk niet belangrijk was? Maia beet op haar lip en knikte. "Dat denk ik wel..." Ze haalde diep adem. "Dat is toch belangrijk?" Of niet? "U bent toch mijn vader... Dan... Dan maakt u een groot deel uit van wie ik ben? En van mijn leven... En... Als voorbeeld?" En al van dat soort dingen.
  15. [1837/1838] Dreams of glitter and gloss

    "Ik wil denk ik Magische Literatuur studeren. Niet dat ik weet wat ik er daarna mee zou willen doen. Ik hoef waarschijnlijk ook niet te werken, natuurlijk. Met Henry..." Maia kon zich niet voorstellen dat Henry er blij van zou worden als ze een baantje zou nemen, want dat zou betekenen, in hun kringen, dat hij haar niet zelf kon onderhouden en niet voldoende voor haar kon zorgen. Ja, ze had het hier ook al eens met haar vader over gehad.Ze moest het misschien toch maar eens bespreekbaar gaan maken met Henry. Moeilijk, hoor. Die naam had ze wel eens gehoord. "Dat is de sterspeler van de London Lions, toch?" Afdelingsgenoten hadden het vaak genoeg over teams en het team van Londen werd natuurlijk relatief vaak besproken. Dus deze naam herkende ze dan ook wel. "Boos zonder reden?" Wanneer waren mensen nou boos zonder reden? Er moest toch wel altijd iets zijn. Al was het een onbegrijpelijke reden. "Misschien had hij wel een slechte dag?," probeerde ze eerst, maar het verhaal werd alleen maar vreemder. "Hij klinkt als een heel onaangenaam persoon." Ze knikte instemmend. "Ja, ik vind ze maar heel lastig begrijpen...", zei ze met de minuscule ervaring die zij met mannen had. Het was inderdaad begonnen met regenen. Maia trok haar kraag wat hoger en deed een provisorisch spreuk, zodat het water van hun mantels af geleed, in plaats van dat ze straks als twee verloren doorweekte kuikentjes in Zweinsveld zouden arriveren. "Op Zweinstein is er vast mee structuur. Maakte dat het makkelijker?" Daar kon ze zich wel iets bij voorstellen. Ze knikte instemmend. "Ja, ik vind het hier erg leuk. Ik ga me er steeds meer thuis voelen." En het was al beter dan thuis. Dus.
×