Jump to content

Raine Salisbury

Magisch Verbond
  • Content count

    386
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Raine Salisbury last won the day on February 1 2018

Raine Salisbury had the most liked content!

About Raine Salisbury

  • Rank
    Making all the girls wet
  • Birthday March 16

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,086 profile views
  1. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Het ding was dat als je eenmaal was begonnen, dat je het dan ook wel af wilde maken. Eenmaal binnen begon de opwinding toch wel te werken en met dat proces in gang was getreden, ging Raine vanzelf minder nadenken en daarmee werd het dan ook minder ongemakkelijk. (En misschien was het toch ook wel een beetje dat 'nu hij hier toch mee bezig was'. Het was niet alsof het Elara uitmaakte of hij er nu wel of niet van had genoten). En dat je als man seksueel misbruikt kon worden kwam in ieder geval niet in die bewoording in hem op. Dat was toch een onmogelijke gedachte, ook al voelde het op sommige momenten misschien wel zo...zonder dat hij er die betekenis aan kon of durfde te geven, zelfs niet voor zichzelf. "Geen zin meer?", vroeg hij een beetje van zijn stuk gebracht, want dit kwam onverwacht. En hallo, als Tabitha geen zin meer in je had, dan deed je als jongen wel iets heel erg verkeerd. "Hoezo niet?" Hij ging niet verder, maar hield haar nog wel vast. "Sinds wanneer heb jij geen zin meer?"
  2. [1838/1839] Would you, could you, in the dark?

    December 1838 - 's Avonds in bed in het Zomerhuis. “All monsters must die except the beautiful ones” Urgh! Tabitha! Ze bezorgde hem slapeloze nachten. Zwanger. Van hem. Ze was nu al zeven maanden zwanger ongeveer, zoiets. Of acht. Hij wist het precies en hij wilde er ook niet naar vragen. Ze deed namelijk altijd zo gevoelig als het over de dikker wordende buik ging. maar goed. Dat was allemaal het probleem niet zo. Waar hij wakker van kon liggen was het idee dat Elara overal achter zou komen. Dat hij alles zou verliezen wat hem dierbaar was. Summer was ook niet meer de oude. Vriendschappen van Zweinstein verwaterden toch wel weer nu je elkaar niet dagelijks zag en hij het druk had met studeren en werken.... Als hij maar niet zou eindigen als een loser.
  3. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    "Auw! Nee....ahh...Tabby...dat is gevoelig..", kreunde hij. Moest ze nou echt zo hardhandig doen? Goed misschien was het voor haar ook een beetje vervelend dat zijn... dat hij niet zo enthousiast was als de vorige keer. "Sorry... gewoon..veel aan mijn hoofd. Dat heeft niets met jou te maken... Echt niet..." En nu gewoon niet meer zo hard aan zijn leuter trekken, alsjeblieft, dankjewel. Raine aaide Tabitha door haar haren en haalde diep adem. Hij probeerde gewoon aan alles te denken wat hem op kon winden. Zoals bijvoorbeeld Elara in haar ondergoed en al dat soort vergelijkbare dingen. Het hielp wel een beetje. Moesten ze nu wel snel doorpakken. "Kom hier..." Met een beetje geluk was hij dan nog hard genoeg om naar binnen te kunnen en eenmaal daar dan kwam het altijd vanzelf wel goed, want ongeacht het meisje was het daar altijd erg aangenaam. Zo dacht hij er niet over wanneer hij dit met Elara deed hoor! Maar wel een beetje met Tabitha. Maar Tabitha was ook zo'n meisje waarmee je dat mocht denken... Ze werd dan alleen wel weer de moeder van zijn eerste kind. Dus eigenlijk moest hij positiever over haar denken... Deed hij wel weer zodra ze eenmaal moeder was, of iets dergelijks. Zou ze dit nou nog steeds met veel andere mannen doen? Wilde hij niet weten.
  4. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Euhm. Shit. Oh. Okay. Afwijzen was dus géén optie. Raine lachte half, wilde Tabitha natuurlijk niet boos maken. Een boze Tabitha was angstaanjagend én behoorlijk problematisch. Hij schudde snel zijn hoofd. "Nee... Nee..., natuurlijk niet." Hij trok een mondhoek op. "Ha... Hoe zou ik jou nou kunnen weerstaan. Onmogelijk." Raine glimlachte vluchtig, hoopte dat dit een beetje een acceptabele redding was. De jongen ging met zijn handen onder haar rokken, vond haar billen en kneep er stevig in. Tabitha leek zo'n meisje te zijn wat van een beetje hardhandig hield. Snel maakte hij toen zijn riem los, deed zijn broek niet verder naar beneden dan nodig was om het functioneel te laten zijn... Ehm.. Ja, moesten de andere onderdelen ook wel functioneel zijn. Goed, hij ging natuurlijk niet toegeven dat het hem niet lukte om hard genoeg te worden. "Je praat wel erg veel, voor iemand die hier zin in heeft... Ik weet wel een andere plek waar je mond nu zinvol werk kan verrichten." Zou ze het erg vinden? Op haar knieën in een vieze steeg? Als aanmoediging begon hij haar al naar beneden te sturen.
  5. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Raine liet zich meevoeren en verzorgen, terwijl hij ondertussen wat jammerende klanken uitstootte. Hij keek heel zielig zo, met die doek op zijn hoofd. "Een litteken? Dat verpest dan vast mijn hele gelaat." En hij was best een knappe jongen! Hij wilde straks niet een of andere Quasimodo lijken. En ja, dat boek kan hij gelezen hebben, want dat kwam uit in 1831 en de nerd in mij is heel blij met dit feitje, want een recent en succesvol boek -vast al vertaald door een overactieve tovenaar- legitiem kunnen gebruiken is altijd fijn. "Er zit niets anders op dan je te vertrouwen," zei hij lijdzaam en keek Agatha aan. "Zou je me nog aantrekkelijk vinden als ik littekens van brandwonden op mijn gezicht zou hebben?", vroeg hij haar ernstig. Niet dat Agatha's antwoord voor elke vrouw op aarde telde, natuurlijk, maar het was wel handig om een beetje een indruk te krijgen van hoe zijn toekomst eruit zou gaan zien. Zou Elara bijvoorbeeld dan nog wel met hem willen trouwen? "Je weet wel goed wat je doet," of dat hoopte hij in ieder geval maar, "zou je echt iets mee moeten doen. Verpleegkundige worden? Dan kan je nog beter voor iemand zorgen dan als assistent..." En dan kreeg ze ook een sexy uniform aan. Als haar bezoek dan nou niet ietsje groter werd, dan zou ze echt de droom zijn van elke zieke man in het ziekenhuis. En van elke dokter... Nee, dat was gevaarlijk voor haar. Dus beter hield ze dan maar een bescheiden cup. Anders kon hij haar ook niet beschermen, want hij zou niet in een ziekenhuis gaan werken. Met die informatie was als assistente op het ministerie misschien toch wel weer een beter carrièrepad. Raine legde zijn hand op haar wang en streelde haar daar met zijn duim. "Je bent lief..." Meende hij hoor. "Fijn dat we nu toch weer normaal met elkaar kunnen praten..."
  6. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Was het positief of negatief wanneer je slecht was in liegen? Op dit moment voelde het alsof hij was betrapt en dat was nooit goed. Raine lachte wat ongemakkelijk en hoopte maar dat ze dat momentje snel zou vergeten. Of nee, ontkennen was gewoon altijd beter. "Oh, dat valt toch wel mee? Ik loog niet hoor! Ik ben alleen wat gespannen, daarom komt het er misschien wat stroef uit." Dat klonk best geloofwaardig toch. Hij deed zijn best om nonchalant te glimlachen naar Tabby, maar dat was behoorlijk lastig als je dus alles behalve ontspannen was. In haar borsten masseren was hij dan wel weer goed. Raine kon het niet helpen daar toch een beetje trots om te lachen. En misschien...als hij haar hiermee tevreden stelde, dat ze hem dan verder wel wat meer met rust zou laten? Een tevreden vrouw betekende immers minder problemen, niet waar? Dat zou Elara ooit wel begrijpen...eh..nee...want hij had Tabby bezwangerd en nu had hij voorspel met haar zodat Elara het niet zou ontdekken. Nee, die zou dat niet begrijpen. Nou ja... het was dan maar een extra geheimpje op de stapel. Tabitha had er zin in, want de rokken gingen ook al omhoog. Raine lachte half. "Oh, eh..." Dat ging wel echt te ver, niet waar? "Daar helpt een massage vast niet bij?" Zei hij het zo voorzichtig genoeg dat hij haar niet boos zou maken? Hij wilde haar ook niet afwijzen, hoor, nee, want dan had hij vast juist wel weer een probleem.
  7. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    De jongen knikte. "Ja, volgens mij wel. Zo'n half-kat is dan misschien wel leuker? Dan worden ze in ieder geval niet té groot." Ondeugend was natuurlijk lastig te voorspellen. Waren alle wezentjes dat niet een beetje wanneer ze nog jong en klein waren? Net als bij mensen. Of puppies? "We bewaren het bedenken van een naam verder wel totdat we het diertje hebben, denk je niet?" Anders dan waren ze straks de hele avond bezig met lijsten aan namen te bedenken en dat was ook weer een beetje zonde van de tijd als er behalve dat niets gebeurde. Ja, het was inderdaad vermoeiend. Ze moesten alles aan miss Silvershore vragen. Aan de andere kant hadden ze nu wel een gratis woonruimte en dat was ook wat waard. Zo konden ze een beetje sparen en het enige wat echt van je werd verwacht was dat je op het Magisch Verbond zou stemmen. Niet dat ze dat letterlijk zeiden, maar het voelde wel heel ondankbaar als je dat niet deed, terwijl zij zorgden voor een dak boven je hoofd en een warme maaltijd in je maag. Raine had zich ook maar direct bij de partij ingeschreven zodra hij was afgestudeerd. Geen probleem hoor... Hij wilde best zijn ziel verkopen, als hij er zo zelf beter van werd. "Eh... Ik denk het wel. Het ruikt goed. Zal ik een stukje vlees doorsnijden?" Hij pakte een vork en prikte er maar zo in. "Auw...", riep hij geschrokken uit, toen er hete spatten olie op zijn arm en gezicht terecht kwamen. "Auw, auw...bah...wat is dit nou weer..." Verder was hij niet kleinzerig, hoor.
  8. [1838/1839] Let me steal this moment from you now

    Raine was ook meegelopen met het groepje eerstejaars. Hij was vergeten in welk groepje hij was ingedeeld en van deze herkende hij in ieder geval wat mensen en dus had hij zich hier maar bij aangesloten in de overtuiging dat hij dan vast ook alles zou zien wat hij moest weten en dan was het in ieder geval nog een beetje gezellig? "Hey Phoe, hoe is't?", groette hij Phoenix, terwijl Raine met de handen in de zakken naast hem kwam lopen. "Vind jij dat bruisende enthousiasme van de rondleiders ook zo vermoeiend?" Ze waren eerstejaars van de universiteit, hoor, niet van Zweinstein; ze hoefden heus niet als kleuter behandeld te worden. Maar dat werden ze ook niet, want waarschijnlijk leidde iemand zelden een kleuter naar een donkere en afgesloten kelder en de enkeling die dat wel deed was gewoon een tikkeltje gestoord in de bovenkamer. Misschien waren de rondleiders dat ook wel, bij nader inzien. Een uur? Anders kwam er water? Bij Merlijns harige kont, wat was dit? "Eh... iemand een idee wie die oudere jaars waren... Ik wil geen paniek scheppen hoor, maar zijn die lui überhaupt wel van de universiteit?" Kon toch? Hadden ze op Zweinstein niet geleerd overal kritisch over te zijn? Omdat iets nooit was waar het op leek? En vergissingen vaak leidden tot pijn en ongemak? "Ah, Mogie is er ook," merkte hij toen op, knikte even vriendelijk naar het meisje in het schijnsel van Phoenix' staf, maar kon het niet helpen heel erg hard te moeten lachen toen ze water in haar gezicht kreeg. "Ja, hoor, schat, is zeker goed. Misschien moeten we daar even verder kijken of er een opening is. Raine maakte een magische paraplu, die hij beschermend voor zich hield, terwijl hij dezelfde kant op ging als waar hij Imogens stem had gehoord. "Phoe, schijn eens bij..." Kijk eens, hoe vloeiend hij zich had opgeworpen als alfa-mannetje.
  9. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    [OOC: 15+ seksuele handelingen] "Ja, dat is wel een goed idee...", gaf Raine toe. "Ga dat maar regelen en laat het vooral maar lijken of die buurvrouw jou dankbaar moet zijn..." Dus niet alsof Tabby zwanger was en in nood, maar alsof zij die buurvrouw dus een gunst zou doen dat zij in ruil voor andere babykleertjes alle oude spullen mocht hebben van de drie zussen. Het was altijd beter als mensen niet het idee hadden dat je bij ze in het krijt stond. "Ik ben niet bang!", ontkende hij meteen die beschuldiging. Want hij was dus wel bang, maar dat ging hij niet toegeven en alle angst bij elkaar meegenomen en afgewogen, ging hij een dergelijk insinuatie nog steeds niet accepteren, hoor... "Maar je bent wel aardig, hoor.." Kwam hij haar maar snel wel weer tegemoet, want hij wilde haar niet boos maken. Ze was zwanger en iedereen wist dat je bij zwangere vrouwen nu eenmaal eerder dat punt van krankzinnige woede kon bereiken. Voelen?! Wow... Wacht... Eh... Elara zou dat vast niet goed vinden... Maar oh... Nu was ze haar knoopjes al aan het losmaken. Raine lachte half en keek even naar Tabitha. Hoeveel zou het kwaad kunnen? "Ze zijn vast erg gevoelig...", bracht hij er nog een beetje tegenin, maar hij begon al uitzicht te krijgen op haar mooie blanke boezem en ook hij had door dat er niemand in de buurt was. En ze was al zwanger... Dus wat was het ergste wat er nu kon gebeuren? Hij wist voor zichzelf dat hij Elara leuker vond dan Tabitha? En dat hij van de een wel hield en van de ander niet... Dan maakte het toch niet zoveel uit? "Zal ik ze dan maar een beetje voor je masseren?" En daar zou hij het echt bij houden hoor... Hij kende zijn grenzen... zei hij tegen zichzelf. Ondertussen gleed hij met zijn handen in haar jurk en begon haar haar borsten eerst voorzichtig, later wat gulziger, te bevoelen, te strelen en te betasten. En oh, oops, had hij nou ook al een tepel gevonden om mee te spelen?
  10. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Dat was wel handig, stel dat Agatha dat zou gaan studeren en ze zou hem dan kunnen helpen in de politiek. "Oh ja, en dan kan je natuurlijk ook de tegenstander bestuderen en dan helpen bedenken hoe je zorgt dat de ander het slechter gaat doen bij een campagne of wat de ander van slag zou brengen." Het voelde een beetje als winnen door vals spelen, maar daar was niet echt iets mis mee. Winnen was winnen en in sommige situaties was dat het belangrijkste waar alles om draaide, niet waar? "Ehhh..." Ja, hij had ooit wel opgelet bij Fabeldieren. "Ze zijn heel groot, en pluizig en ze hebben een leeuwenstaart?" Er was iets met de staart. "En oren met pluimpjes." Hij zat wel in de buurt toch? Ach, als Agatha hem maar geloofde, want het was niet alsof de professor Fabeldieren nu ook maar een beetje in de buurt was. Hij had zelf ook een achtergrond met dreuzelouders. Dus als die vreemde dieren en hun uiterlijk was niet iets waar je mee op was gegroeid en dat je het dan maar allemaal uit je hoofd wist. "Hunter is inderdaad ook wel stoer," stemde hij met haar in. Vrouwen waren duidelijk beter in het verzinnen van namen. Dat was ook niet zo vreemd. Zij hoorden toch ook met een voorstel te komen, stel dat ze zwanger waren. De man had natuurlijk uiteindelijk wel het laatste woord, maar die hoefden het dan weer niet te verzinnen. "Maar inderdaad net als haar neef... Nou, misschien is het wel een compliment voor de kerel." Hij grinnikte. Juffrouw Silvershore kon hen toch niet horen. Toch was het spannend om in haar huis zulke opmerkingen te maken. "Ja, dat klinkt ook weer te overdreven. "Bliksem kan ook? Of Turbo?" Die klonken ook kort en krachtig. Raine stond op en ging bij het vlees staan en opletten. Hij roerde een beetje in de pan en draaide soms de stukjes om. "We moeten misschien een keer buiten gaan eten, dat je zo stukken vlees op een rooster boven het vuur roostert. Dat deden ze bij mij vroeger wel eens. Vooral als er net een koe was geslacht ofzo." En dan was er weer veel vlees beschikbaar. "Jij wel eens zoiets gedaan?" Met vuur en vlees spelen was dan weer echt iets voor mannen. Met bier.
  11. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    [ooc: warning, lichtelijk homofobe uitspraak] Luiers en eten dus. Misschien kon Raine dat soort dingen ook wel regelen. Dat was misschien makkelijker. Hij ging wel even kijken wat hij kon doen en dan zou ze dat als wijze van verrassing zien en dan helemaal blij zijn dat hij onverwacht zoveel voor haar had gedaan en misschien kwam hij er dan mee weg haar de volgende keer wat minder geld te geven... En als het niet lukte, tja, dan wilde ze de volgende keer vast minstens evenveel geld als dat ze vandaag had gekregen. "En kleertjes? Je hebt alleen maar zussen. Als het een jongen wordt, dan moet het wel een paar leuke jongenspakjes aan, hoor. Niet alleen maar roze. Dan wordt het straks een mietje." En daar zat hij dus echt niet op te wachten. Eh... hij zat er sowieso niet op te wachten, hoor! Maar anders zou hij zich er gewoon nog meer voor schamen... Dieper kon je niet zinken als vader. Het was een meevaller dat Tabitha niet tussen Elara en hem wilde komen te staan. Ze zou er niet achter komen. Hij keek misschien net iets opgeluchter dan hij wilde. "Dank je, Tabitha. Dat waardeer ik echt heel erg." Het was een beetje gênant haar zo te moeten bedanken. maar ze wilde hem vernederen, toch? Dus dat dat dan nu een beetje was gelukt, vond ze dan vast alleen maar prettig om te merken. Raine lachte wat ongemakkelijk. "Ja, nou, voor nu werk ik er alleen nog..." Prima dat ze tegen hem opkeek en dacht dat hij het geweldig zou doen hoor, maar stel dat hij nu dan nooit Minister van Toverkunst werd, dan was dat toch een beetje beschamend, alsof hij had gefaald. Daarom eh... moest hij dit misschien maar een béétje temperen. "Nou, dat preuts valt vast wel mee... Hij doet denk ik alsof..., want hij lijkt ook zo keurig dat je denkt dat hij nooit iemand in elkaar gaat slaan. Nou, dat valt dus mooi tegen." Dat was vast een strategie. Zo zou niemand het geloven als je hem dan een keer ergens voor aanklaagde. Misschien als genoeg mensen het deden, dat hij er dan op een gegeven moment niet meer mee wegkwam. "Kan je het niet proberen voor me?" Kon ze toch wel even doen? In het beste geval kreeg ze dan geld van een adellijke familie en was James zijn baan kwijt. In het slechtste geval... kwam het via James bij Elara en had hij een probleem... Mm. Euh. Voorzichtig aaide Raine over Tabby's rug en schudde zijn hoofd. "Het is al een tijdje geleden, he... Dus nee, dat doet nu geen pijn meer..." Maar hij had niet echt het idee dat ze anders zin had gehad zijn verbanden te wisselen. "Zijn je borsten nou groter geworden?" Wat?! Hij voelde ze tegen zich aan, okay... Dan moest hij daaraan denken. Kon toch gebeuren...
  12. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    "Psychologie... Dan kan je zo door mensen heen kijken, toch? Weet je precies wat ze denken..." Dat was net een andere tak van sport, Raine, maar dat gaf niet... Hij vond het in ieder geval maar een enge studie en niets voor een meisje als Agatha. "En wat doet sociologie precies?" Het klonk een beetje vaag, eigenlijk. "Wat kan je daarmee worden?" Want dat was uiteindelijk het meest belangrijk, natuurlijk. Zie, ze zou het nooit van hem hebben gevraagd... Daarom was het zo makkelijk om aan te bieden. "Ja, nee, is het ook...verre van ideaal, maar ik zou je toch niet aan je lot over kunnen laten. Het was dan vast een lapzwans geweest als het nodig was geweest.." Hij trok een mondhoek op. "Maar gelukkig is er allemaal helemaal niets van waar en is het ook allemaal niet nodig. Dan kan je gewoon trouwen met de persoon van wie je houdt." Raine grijnsde en knipoogde. "Al kandidaten op het oog?" "Ik zal het binnenkort wel aan miss Silvershore vragen," beloofde de jongen. "Nog een voorkeur voor kneazle of niet of half?" De vrouw zou vast wel wat adresjes weten voor een beetje een leuke kat. En anders zouden ze het met een vuilnisbakkie doen, vond Raine ook best. Zo gevraagd, zo gedaan. Raine schonk hen beiden wat sap in en ging naast haar op een kruk zitten. Ze leek het niet meer nodig te vinden dat hij iets aan het koken deed. Dus dan ging hij dat verder ook niet doe. "Mmm..." Een naam. "Dat vind ik altijd het moeilijkste he.." Hij nam een slokje, keek peinzend voor zich uit. "Ligt aan het soort kat wel. Maar als het van die blauwe ogen heeft en een grote pluizige staart dan is Princess wel grappig... Of Dauphine... Of zoiets ultra overdreven..." Hij grinnikte. "Jij?" Het gesprek was eigenlijk minder ongemakkelijk dan hij dacht. Blijkbaar had Agatha niet zo'n hekel aan hem.
  13. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Nu Tabitha zo dankbaar leek, zelfs even wat liever was, moest Raine toch een beetje glimlachen. Hij voelde zich haast schuldig dat hij haar eerder niet echt had geloofd of had gedacht dat ze er alleen maar een slaatje uit probeerde te slaan. Ze leek echt omhoog te zitten en als hij er wat beter over nadacht, dan had ze natuurlijk ook wel veel kosten die eraan zaten te komen, zoals een wiegje en kleertjes en... dat soort dingen. "Ik kan wel kijken of ik misschien via-via wat spullen voor je kan regelen? Dan zeg ik dat het voor een nichtje is." Een waterdicht alibi, natuurlijk. Hij deed echt zijn best! Hij zuchtte. "Nou, jawel, maar... Ik hou van Elara en als die hierachter komt..." Dan was hij toast. Daarom moest hij niet teveel met Tabitha gezien worden en moest al helemaal niemand hem in verband brengen met haar zwangerschap. Waarom begreep ze dat nou niet. Raine keek even moeilijk. "Ik doe mijn best, okay, ik kan jullie denk ik wel één keer per maand zien?" Ze waren ook gewoon vrienden geweest. Dan zou het ook niet teveel opvallen, toch? "William Fox, klinkt haast als een karakter uit een boek. Ik vind het wel mooi klinken. Jij?" Het had natuurlijk wel iets dat hij de naam zelf had bedacht... Nu ze het zo benoemde... Eigenlijk was er wel iemand waar Raine een appeltje mee te schillen had... "Kan je James Graham niet de schuld geven? De schoolinspecteur?" Want dat die man een schandaal op zijn dak kreeg, beviel hem eigenlijk wel. "Die heeft me ooit in elkaar geslagen, wist je dat? Hij is helemaal niet zo netjes als hij lijkt."
  14. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Waarom zou iemand nog willen studeren als ze ook bij hem kon werken? Het was toch al heel wat dat hij haar die functie aanbood zonder dat ze had hoeven studeren? Heel gul en dergelijke... Hij paste dan wel een beetje op haar. "Wat zou je willen studeren?", vroeg hij met een lachje. Het was vast iets waarbij ze een man nog meer kon verwennen en plezieren, bijvoorbeeld die studie om te leren koken of... hij wist eigenlijk niet wat andere typisch vrouwelijke studies waren. "Nee, er zit maar één Sara Saint op school. Ze heeft wel nog een tweelingzus." Maar hoe die heette, daar moest hij dan even wat beter over gaan nadenken hoor. "Misschien haal je die twee door elkaar?" Dat was best realistisch toch. Net als de zusjes Fox, die kon je ook zo met elkaar verwarren. "En goed zo... Want anders had je wel echt veel problemen gehad..." Hij glimlachte half. "Dan was ik wel met je getrouwd hoor..." Kon hij makkelijk aanbieden, want het was niet zo. Leek hij toch weer een beetje een held... Nu was het alleen wel te hopen dat ze niets had gehoord over Tabby, want dan viel hij nu wel hard door de mand, maar het leek er niet op. Anders had ze dat onderwerp vast al aangesneden... Raine knikte. "Ja, lijkt me wel gezellig. Ik zal het zaterdag wel vragen. Is wel leuk ook voor de kleintjes, niet? En geen hond, want dat is teveel werk. Een pad is saai... Uilen zijn functioneel en daar hebben we er al één van." Maar die werd door de huiself verzorgd. Dus daar hadden ze verder niet zoveel omkijken naar. "En een rat... Wie wil er nou een rat... Ongedierte... Net als een duif, maar die mag je toch niet op Zweinstein." Hij grijnsde. "Weet je wat ik graag zou willen? Een draak. Maar dat mag nooit." Het was leuk om over te fantaseren. Het vlees? Oh, oops. "Eh, nee, dat had ik nog niet gedaan..." Hij was niet zo bekwaam in koken. "Kan ik nog iets doen? Ehm... Zal ik ons wat te drinken inschenken?" Dat was ook nuttig en een stuk gezelliger dan je vingers vies maken met olie en kruiden.
  15. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    “Nou, dan boft hij wel,” zei Raine met een knikje, terwijl hij inderdaad constateerde dat de taken die ze noemde best onschuldig waren. Het kon natuurlijk zijn dat Agatha dingen voor hem verzweeg en het ging hem ook allemaal misschien niet aan, maar het meisje leek ontspannen en ze bloosde niet, keek niet zenuwachtig. Ja, ja, Raine was een ware levende leugendetector *kuch*, hij had het altijd zo goed door wanneer vrouwen tegen hem logen… “Ik ken niemand die zo zorgzaam is als jij.” Dat was een compliment, zeker van Raine. “Die functie is je dan zeker wel op het lijf geschreven.” Hij glimlachte vluchtig. “Misschien kan je wel ooit de mijne worden als ik een hoge functie heb. Dan kan je nu vast oefenen op die Caspian.” Hij grijnsde scheef en veegde maar wat aarde van een aardappel om ook nuttig bezig te zijn. “Sara?”, vroeg hij met een frons. “Dat brave bijbelmeisje?” Raine was nu ook weer niet zo bezig met Huffelpuffers dat hij al door had gehad dat ze een nogal enorme karakterverandering had doorgemaakt. Daarbij zat ze ook een paar jaar lager dan hij en was ze daarmee wat minder interessant geweest. “Maar, eh, je bent niet zwanger, toch?” Van Caspian bijvoorbeeld… Of van iemand anders… Niet van hem, gelukkig, maar Agatha zou er vast nooit iemand mee chanteren… In tegenstelling tot sommigen… Onveilig onderwerp dus. Ehm. Iets anders… Maar dit keer kwam dat onderwerp vanzelf. “Een huiself?” Raine trok verbaasd zijn wenkbrauwen op. “Goh, geen idee of dat kan, maar waarom zou iemand dat willen? Of willen proberen?” Iew. “En eh… past dat?” Oh wacht. “Sorry. Je bent een meisje.” Ja, goed gezien jongen. “Dan horen we het daar zeker niet echt over te hebben.” Hij lachte vluchtig. Dus… Moest hij nu weer op zoek naar een nieuw gespreksonderwerp. Pff. Ging niet echt lekker soepel vandaag. “Zouden we hier een huisdier mogen?”, vroeg hij toen, want Raine was in de veronderstelling dat vrouwen het graag over schattige diertjes hadden. “Een kat of kneazle is misschien wel leuk? En ook te combineren met werk.” En dan kon Summer zich daar ook mee bezig houden overdag, wanneer hij aan het werk was. Misschien voelde ze zich dan wat minder eenzaam.
×