Jump to content

Raine Salisbury

Magisch Verbond
  • Content count

    393
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Raine Salisbury last won the day on February 1 2018

Raine Salisbury had the most liked content!

About Raine Salisbury

  • Rank
    Making all the girls wet
  • Birthday March 16

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,135 profile views
  1. [1838/1839][15+] Baby, tell me lies

    Hij kon de honger van haar lippen proeven. Raine beantwoordde de kus. Hij had geen idee waaraan hij dit had verdiend, maar het kon hem eigenlijk niets schelen. Hij had ergens een stemmetje dat zei dat hij dit beter niet kon doen en dat hij Elara had, maar die werd uit het raam gegooid en alle deuren en ramen werden vakkundig gesloten. De jongen knikte. "Ja... is goed..." Hij zag geen reden om niet mee te komen. Met Agatha was het toch ook wel heel anders dan het met Tabby was gegaan een tijdje terug. Agatha zou altijd anders zijn; liever, empatischer, zorgzamer... Alles was hij wel kon waarderen in een vrouw. "Jouw kamer is prima..." Hij zou niet weten waar anders? En om een of andere reden waren de keurige banken van miss Silvershore niet zo uitnodigend voor dit soort activiteiten. Raine liet er geen gras over groeien, tilde Agatha op en troonde haar mee naar haar kamer. Hij stal nog een kus van haar lippen, kon het er niet helpen er een beetje bij te grijnzen -want hij vond het echt wel wat hebben te winnen van Caspian-. "Nog even inhalen waar wij nooit aan toe waren gekomen?" Omdat hij zo'n goede jongen was, die een jong en naïef meisje als Agatha natuurlijk niet zomaar het slechte pad op zou leiden. Maar nu... Had hij niet zo heel veel bezwaren, had zelfs niet geleerd van Tabby en dacht niet na over drankjes. Hij vroeg zich zelfs niet af waarom Agatha opeens interesse in hem had. Het brein en de penis streden duidelijk om wie de essentiële bloedtoevoer zou krijgen. Het brein won dit keer niet.
  2. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Voor een moment was Raine verbaasd, vanwege de hard dichtslaande deur. En net moest hij nog zachtjes doen! Daar had hij moeite voor gedaan! Wat wilde Tabitha nou helemaal? En in die verbazing lukte het haar dan ook prima om hem naar het bed toe te krijgen. Hij liep wat struikelend achterover, tot het bed in zijn knieholten kwam en hij dus daadwerkelijk achterover viel -gelukkig wel op een matras, niet op de grond-. Raine trok Tabitha met zich mee en maakte van de houding maar gebruik om haar te zoenen en zijn handen op haar billen te leggen. "Ha. Wat had je nu in gedachten? Jij bovenop?" Het idee...
  3. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Ha! Dit was een triomfantelijk moment, want zie je nou wel, Tabitha wilde hem gewoon en ze had heus niet opeens geen zin meer in hem. Tegelijkertijd was het jammer, want nou moest hij ermee verder en dan moest hij natuurlijk wel presteren. Als het hem nu nog niet goed zou lukken, dan zou dat wel een kleine schandvlek op zijn reputatie worden. En die vlek werd alleen maar groter moest Elara er dan achter komen. Daarom moest hij er, om zijn relatie te redden, nu eigenlijk gewoon mee doorgaan. Logica. Snap je? Kon hij vast ooit wel zo aan zijn liefje uitleggen, moest het zover komen. Liever niet. "Natuurlijk doe ik zachtjes...", wat een uitdaging was als je werd meegesleurd. Had ze haast ofzo? Hij volgde haar maar. Zij wist het beste waar te staan op de traptreden om niet teveel herrie te maken. Al kon hij het niet helpen toch wat gestommel te veroorzaken. Woops. "Heb je een kraakvrij bed? Of wil je liever op de grond?", fluisterde hij haar ondertussen toe, met een grijns. Hij was wel benieuwd naar haar kamer. Hoe meisjesachtig zou het zijn?
  4. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    "Ik heb er wel zin in!", protesteerde hij, ook al was het helemaal niet waar. "Ik heb gewoon veel aan m'n hoofd... geef me even de tijd om de knop om te zetten zeg..." Hij schudde zijn hoofd en trok Tabby weer dichter in zijn armen. Hij was niet van plan haar te laten gaan, want als ze dit dan verder zou vertellen 'Raine kreeg hem niet omhoog', dan zou zijn hele reputatie naar de knoppen zijn én dan zou Elara waarschijnlijk ook wel doorhebben dat hij niet braaf zorgde dat er niets omhoog te krijgen was. "Er is niets mis met me... Misschien wil ik het gewoon niet zo... Niet eh..." Hij kneep in haar billen. "We doen het steeds maar in hetzelfde standje en dat verveelt me misschien wel... Heb je niet wat spannenders te bieden?" Zo, nu was het tenminste weer haar schuld. Ha!
  5. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    De jongen knikte. "Ja, want dan kan ik net even ontspannen thuiskomen van werk, zonder dat ik dan ook nog allemaal klusjes moet doen. Dat uurtje even zitten voor het eten is heel kostbaar. Zeker als jij dan het eten maakt; je kookt zoveel beter dan ik. Kan ik echt even genieten." Raine glimlachte naar Agatha, legde kort zijn hand op de hare. "Kan wel toch? Dan neem ik wel in de zomer het grasmaaien in de tuin van je over." Want dan moest één keer in de twee weken in het weekend en dat was dus echt gelijkwaardig aan elkaar qua zwaarte, enzo. "Mm... ik kan je wel af en toe masseren," plaagde hij, "als het zo zwaar is?" Want hij nam haar baan toch net iets minder serieus dan zijn eigen. Sorry, schat. "Ah, saai... Helemaal niet. Heel verstandig van je hoor, vooruit te werken."Hij glimlachte half, wilde dat ze weer net zo lief en schattig deed als net. En hem zijn zin gaf. "Als je nog ergens tijd hebt om een drankje te doen in de tuin...Schijnt vannacht heel helder te zijn... Mooie sterren?" Hij knipoogde naar haar. "Maar anders ga ik heel saai ook maar wat inlezen voor mijn werk verder..." En dan waarschijnlijk in een heel ongunstige positie in slaap vallen en morgen wakker worden met nekpijn.
  6. [1838/1839][15+] Baby, tell me lies

    Eigenlijk was Raine niet zoveel bijzonders aan het doen. Hij had gewerkt. Was onschuldig wat dingen aan het opruimen. Hij ging er vanuit dat Agatha zo zou gaan koken en hij had alvast magisch de afwas in gang gezet en het vuilnis buiten gezet en nu wilde hij net wat drinken voor zichzelf gaan pakken, zodra hij straks heerlijk ontspannen op de bank kon ploffen, wat kon gaan tekenen of lezen en daar dan -zeker als er voor hem werd gekookt- de komende uren niet meer vanaf hoefde te komen. Even bijkomen. Hij keek al de hele dag naar dit uurtje uit. Liep iets anders. Niet perse minder goed dan hij zelf in gedachten had gehad. Agatha kwam binnen en keek minder goed uit dan normaal, want normaal ging zij wel aan de kant als hij met drinken liep, maar dit keer leek ze hem niet te hebben gezien... Hij haar wel, maar ook iets te laat om fatsoenlijk uit te kunnen wijken. "Hela." Maar voordat hij verder iets kon zeggen, hing Agatha al aan zijn lippen. En Raine kuste terug, trok haar direct dichter tegen zich aan, probeerde zonder te kijken zijn drinken weg te zetten -mislukte, maar kon hem niet schelen, kon Agatha straks wel weer opruimen- en sloeg toen zijn beide armen om haar heen. "Oh, dat is me nog eens een begroeting" Raine keek naar het meisje, ooit zijn vriendin, daarna zijn ex, nu een vriendin maar inmiddels een stuk ouder, vrouwelijker en aantrekkelijker. Dat wat er eerst aan haar ontbrak, zat er nu dubbel goed aan. "Mm... Wat wil je vanavond doen?" En stiekem hoopte hij natuurlijk maar op één ding.
  7. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Vrouwen waren echt onbegrijpelijk. Het ene moment stonden ze schattig te blozen en ongemakkelijk naar beneden te kijken en het volgende gaven ze je allemaal opdrachten en leken ze zo snel mogelijk weg te willen van de aanraking. Raine trok een wenkbrauw op en knikte, hield de handdoek dan maar zelf tegen zijn gezicht gedrukt. "Wat een dag," verzuchtte hij maar, om verder te praten, terwijl Agatha zich met het koken bezig hield. "Zeg, wil je in de toekomst niet mijn kook-corvee overnemen? Zet ik wel het vuilnis buiten. En dat was magisch echt een van de makkelijkste klusjes die er waren. "Daar zou je me echt zo mee helpen..." Hij glimlachte maar en keek een beetje smekend. Als dat niet werkte, dan wist hij het ook niet meer. "Dus eh... Vanavond na het eten nog plannen?"
  8. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Het ding was dat als je eenmaal was begonnen, dat je het dan ook wel af wilde maken. Eenmaal binnen begon de opwinding toch wel te werken en met dat proces in gang was getreden, ging Raine vanzelf minder nadenken en daarmee werd het dan ook minder ongemakkelijk. (En misschien was het toch ook wel een beetje dat 'nu hij hier toch mee bezig was'. Het was niet alsof het Elara uitmaakte of hij er nu wel of niet van had genoten). En dat je als man seksueel misbruikt kon worden kwam in ieder geval niet in die bewoording in hem op. Dat was toch een onmogelijke gedachte, ook al voelde het op sommige momenten misschien wel zo...zonder dat hij er die betekenis aan kon of durfde te geven, zelfs niet voor zichzelf. "Geen zin meer?", vroeg hij een beetje van zijn stuk gebracht, want dit kwam onverwacht. En hallo, als Tabitha geen zin meer in je had, dan deed je als jongen wel iets heel erg verkeerd. "Hoezo niet?" Hij ging niet verder, maar hield haar nog wel vast. "Sinds wanneer heb jij geen zin meer?"
  9. [1838/1839] Would you, could you, in the dark?

    December 1838 - 's Avonds in bed in het Zomerhuis. “All monsters must die except the beautiful ones” Urgh! Tabitha! Ze bezorgde hem slapeloze nachten. Zwanger. Van hem. Ze was nu al zeven maanden zwanger ongeveer, zoiets. Of acht. Hij wist het precies en hij wilde er ook niet naar vragen. Ze deed namelijk altijd zo gevoelig als het over de dikker wordende buik ging. maar goed. Dat was allemaal het probleem niet zo. Waar hij wakker van kon liggen was het idee dat Elara overal achter zou komen. Dat hij alles zou verliezen wat hem dierbaar was. Summer was ook niet meer de oude. Vriendschappen van Zweinstein verwaterden toch wel weer nu je elkaar niet dagelijks zag en hij het druk had met studeren en werken.... Als hij maar niet zou eindigen als een loser.
  10. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    "Auw! Nee....ahh...Tabby...dat is gevoelig..", kreunde hij. Moest ze nou echt zo hardhandig doen? Goed misschien was het voor haar ook een beetje vervelend dat zijn... dat hij niet zo enthousiast was als de vorige keer. "Sorry... gewoon..veel aan mijn hoofd. Dat heeft niets met jou te maken... Echt niet..." En nu gewoon niet meer zo hard aan zijn leuter trekken, alsjeblieft, dankjewel. Raine aaide Tabitha door haar haren en haalde diep adem. Hij probeerde gewoon aan alles te denken wat hem op kon winden. Zoals bijvoorbeeld Elara in haar ondergoed en al dat soort vergelijkbare dingen. Het hielp wel een beetje. Moesten ze nu wel snel doorpakken. "Kom hier..." Met een beetje geluk was hij dan nog hard genoeg om naar binnen te kunnen en eenmaal daar dan kwam het altijd vanzelf wel goed, want ongeacht het meisje was het daar altijd erg aangenaam. Zo dacht hij er niet over wanneer hij dit met Elara deed hoor! Maar wel een beetje met Tabitha. Maar Tabitha was ook zo'n meisje waarmee je dat mocht denken... Ze werd dan alleen wel weer de moeder van zijn eerste kind. Dus eigenlijk moest hij positiever over haar denken... Deed hij wel weer zodra ze eenmaal moeder was, of iets dergelijks. Zou ze dit nou nog steeds met veel andere mannen doen? Wilde hij niet weten.
  11. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Euhm. Shit. Oh. Okay. Afwijzen was dus géén optie. Raine lachte half, wilde Tabitha natuurlijk niet boos maken. Een boze Tabitha was angstaanjagend én behoorlijk problematisch. Hij schudde snel zijn hoofd. "Nee... Nee..., natuurlijk niet." Hij trok een mondhoek op. "Ha... Hoe zou ik jou nou kunnen weerstaan. Onmogelijk." Raine glimlachte vluchtig, hoopte dat dit een beetje een acceptabele redding was. De jongen ging met zijn handen onder haar rokken, vond haar billen en kneep er stevig in. Tabitha leek zo'n meisje te zijn wat van een beetje hardhandig hield. Snel maakte hij toen zijn riem los, deed zijn broek niet verder naar beneden dan nodig was om het functioneel te laten zijn... Ehm.. Ja, moesten de andere onderdelen ook wel functioneel zijn. Goed, hij ging natuurlijk niet toegeven dat het hem niet lukte om hard genoeg te worden. "Je praat wel erg veel, voor iemand die hier zin in heeft... Ik weet wel een andere plek waar je mond nu zinvol werk kan verrichten." Zou ze het erg vinden? Op haar knieën in een vieze steeg? Als aanmoediging begon hij haar al naar beneden te sturen.
  12. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Raine liet zich meevoeren en verzorgen, terwijl hij ondertussen wat jammerende klanken uitstootte. Hij keek heel zielig zo, met die doek op zijn hoofd. "Een litteken? Dat verpest dan vast mijn hele gelaat." En hij was best een knappe jongen! Hij wilde straks niet een of andere Quasimodo lijken. En ja, dat boek kan hij gelezen hebben, want dat kwam uit in 1831 en de nerd in mij is heel blij met dit feitje, want een recent en succesvol boek -vast al vertaald door een overactieve tovenaar- legitiem kunnen gebruiken is altijd fijn. "Er zit niets anders op dan je te vertrouwen," zei hij lijdzaam en keek Agatha aan. "Zou je me nog aantrekkelijk vinden als ik littekens van brandwonden op mijn gezicht zou hebben?", vroeg hij haar ernstig. Niet dat Agatha's antwoord voor elke vrouw op aarde telde, natuurlijk, maar het was wel handig om een beetje een indruk te krijgen van hoe zijn toekomst eruit zou gaan zien. Zou Elara bijvoorbeeld dan nog wel met hem willen trouwen? "Je weet wel goed wat je doet," of dat hoopte hij in ieder geval maar, "zou je echt iets mee moeten doen. Verpleegkundige worden? Dan kan je nog beter voor iemand zorgen dan als assistent..." En dan kreeg ze ook een sexy uniform aan. Als haar bezoek dan nou niet ietsje groter werd, dan zou ze echt de droom zijn van elke zieke man in het ziekenhuis. En van elke dokter... Nee, dat was gevaarlijk voor haar. Dus beter hield ze dan maar een bescheiden cup. Anders kon hij haar ook niet beschermen, want hij zou niet in een ziekenhuis gaan werken. Met die informatie was als assistente op het ministerie misschien toch wel weer een beter carrièrepad. Raine legde zijn hand op haar wang en streelde haar daar met zijn duim. "Je bent lief..." Meende hij hoor. "Fijn dat we nu toch weer normaal met elkaar kunnen praten..."
  13. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Was het positief of negatief wanneer je slecht was in liegen? Op dit moment voelde het alsof hij was betrapt en dat was nooit goed. Raine lachte wat ongemakkelijk en hoopte maar dat ze dat momentje snel zou vergeten. Of nee, ontkennen was gewoon altijd beter. "Oh, dat valt toch wel mee? Ik loog niet hoor! Ik ben alleen wat gespannen, daarom komt het er misschien wat stroef uit." Dat klonk best geloofwaardig toch. Hij deed zijn best om nonchalant te glimlachen naar Tabby, maar dat was behoorlijk lastig als je dus alles behalve ontspannen was. In haar borsten masseren was hij dan wel weer goed. Raine kon het niet helpen daar toch een beetje trots om te lachen. En misschien...als hij haar hiermee tevreden stelde, dat ze hem dan verder wel wat meer met rust zou laten? Een tevreden vrouw betekende immers minder problemen, niet waar? Dat zou Elara ooit wel begrijpen...eh..nee...want hij had Tabby bezwangerd en nu had hij voorspel met haar zodat Elara het niet zou ontdekken. Nee, die zou dat niet begrijpen. Nou ja... het was dan maar een extra geheimpje op de stapel. Tabitha had er zin in, want de rokken gingen ook al omhoog. Raine lachte half. "Oh, eh..." Dat ging wel echt te ver, niet waar? "Daar helpt een massage vast niet bij?" Zei hij het zo voorzichtig genoeg dat hij haar niet boos zou maken? Hij wilde haar ook niet afwijzen, hoor, nee, want dan had hij vast juist wel weer een probleem.
  14. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    De jongen knikte. "Ja, volgens mij wel. Zo'n half-kat is dan misschien wel leuker? Dan worden ze in ieder geval niet té groot." Ondeugend was natuurlijk lastig te voorspellen. Waren alle wezentjes dat niet een beetje wanneer ze nog jong en klein waren? Net als bij mensen. Of puppies? "We bewaren het bedenken van een naam verder wel totdat we het diertje hebben, denk je niet?" Anders dan waren ze straks de hele avond bezig met lijsten aan namen te bedenken en dat was ook weer een beetje zonde van de tijd als er behalve dat niets gebeurde. Ja, het was inderdaad vermoeiend. Ze moesten alles aan miss Silvershore vragen. Aan de andere kant hadden ze nu wel een gratis woonruimte en dat was ook wat waard. Zo konden ze een beetje sparen en het enige wat echt van je werd verwacht was dat je op het Magisch Verbond zou stemmen. Niet dat ze dat letterlijk zeiden, maar het voelde wel heel ondankbaar als je dat niet deed, terwijl zij zorgden voor een dak boven je hoofd en een warme maaltijd in je maag. Raine had zich ook maar direct bij de partij ingeschreven zodra hij was afgestudeerd. Geen probleem hoor... Hij wilde best zijn ziel verkopen, als hij er zo zelf beter van werd. "Eh... Ik denk het wel. Het ruikt goed. Zal ik een stukje vlees doorsnijden?" Hij pakte een vork en prikte er maar zo in. "Auw...", riep hij geschrokken uit, toen er hete spatten olie op zijn arm en gezicht terecht kwamen. "Auw, auw...bah...wat is dit nou weer..." Verder was hij niet kleinzerig, hoor.
  15. [1838/1839] Let me steal this moment from you now

    Raine was ook meegelopen met het groepje eerstejaars. Hij was vergeten in welk groepje hij was ingedeeld en van deze herkende hij in ieder geval wat mensen en dus had hij zich hier maar bij aangesloten in de overtuiging dat hij dan vast ook alles zou zien wat hij moest weten en dan was het in ieder geval nog een beetje gezellig? "Hey Phoe, hoe is't?", groette hij Phoenix, terwijl Raine met de handen in de zakken naast hem kwam lopen. "Vind jij dat bruisende enthousiasme van de rondleiders ook zo vermoeiend?" Ze waren eerstejaars van de universiteit, hoor, niet van Zweinstein; ze hoefden heus niet als kleuter behandeld te worden. Maar dat werden ze ook niet, want waarschijnlijk leidde iemand zelden een kleuter naar een donkere en afgesloten kelder en de enkeling die dat wel deed was gewoon een tikkeltje gestoord in de bovenkamer. Misschien waren de rondleiders dat ook wel, bij nader inzien. Een uur? Anders kwam er water? Bij Merlijns harige kont, wat was dit? "Eh... iemand een idee wie die oudere jaars waren... Ik wil geen paniek scheppen hoor, maar zijn die lui überhaupt wel van de universiteit?" Kon toch? Hadden ze op Zweinstein niet geleerd overal kritisch over te zijn? Omdat iets nooit was waar het op leek? En vergissingen vaak leidden tot pijn en ongemak? "Ah, Mogie is er ook," merkte hij toen op, knikte even vriendelijk naar het meisje in het schijnsel van Phoenix' staf, maar kon het niet helpen heel erg hard te moeten lachen toen ze water in haar gezicht kreeg. "Ja, hoor, schat, is zeker goed. Misschien moeten we daar even verder kijken of er een opening is. Raine maakte een magische paraplu, die hij beschermend voor zich hield, terwijl hij dezelfde kant op ging als waar hij Imogens stem had gehoord. "Phoe, schijn eens bij..." Kijk eens, hoe vloeiend hij zich had opgeworpen als alfa-mannetje.
×