Jump to content

Raine Salisbury

Magisch Verbond
  • Content count

    369
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Raine Salisbury last won the day on February 1 2018

Raine Salisbury had the most liked content!

About Raine Salisbury

  • Rank
    Making all the girls wet
  • Birthday March 16

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

987 profile views
  1. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    "Ja, precies..." Als je rijk was, dan kon je gewoon mensen inhuren. Misschien kon Raine ooit ook wel een eigen assistente inhuren. Zij zou dan alle saaie klusjes kunnen doen en zijn schouders masseren, drinken voor hem halen...Hij humde. "Op welke manier help je Caspian eigenlijk?" Want dat kon van alles betekenen en hij moest natuurlijk wel zorgen dat vrouwen geen last kregen van foute mannen. Als hij het deed, was het anders. "Ja, dat is natuurlijk zo. Ergens jammer. Als het in de vakantie was, dan konden veel meer leerlingen en studenten ook wat makkelijker naar de wedstrijden komen..." Dat was alleen het geval met internationale toernooien, zover Raine wist, maar dan waren het landteams en niet gewone clubs en dat soort wedstrijden vielen dan vast buiten het gewone seizoen. En als dit niet klopt met de lore... dan heeft Raine dat gewoon allemaal fout gedacht. "Nee, als de studie straks begint, dan blijf ik ook werken. Werkervaring is belangrijk, weet je... En sommige dingen leer je alleen in de praktijk. Dat heb jij vast ook wel al gemerkt." Hij glimlachte. En daarbij was het wel de bedoeling dat ze langzaam zelfstandig werden. Raine was klaar met Zweinstein en boven de zeventien en het was niet de bedoeling dat hij oneindig op de zak van de Silvershores bleef teren. Raine knikte en gaf de helft van de aardappels aan Agatha. "Ja, thanks..." En het was meteen een reden om zelf minder zijn best te doen. Agatha was misschien te laat geweest, maar had al veel meer voor elkaar gekregen dan hij. Dus ze was nu vast ook sneller. Zijn bijdrage zou vast niet veel uitmaken... "Ja, precies. Komt wel goed dus. Fijn." Hij glimlachte. En wist nu eigenlijk niet meer waar het over te hebben want alle oppervlakkige babbelonderwerpen waren zo wel besproken verder. Raine ging maar een beetje met een doekje wat schillen over de tafel schuiven en keek opzij naar Agatha. "Dus eh..." Denk, denk, denk... "Oh...hoorde ik nou dat je op het eindfeest nog een grote ruzie heb gehad?" Want ze vond het vast leuk om het daarover te hebben...
  2. [1837/1838] There's no turning back

    Had ze hier plezier aan? Nee, waarschijnlijk niet... Maar daar ging het niet om, toch? "Je hebt geluk dat het je niet al veel eerder is overkomen! Je hebt er vast al eerder over nagedacht hoe je het zou moeten aanpakken als het mis zou gaan..." Oftewel: slet. Hij haalde nog eens diep adem en haalde een hand door zijn haar. Hij telde tot tien en probeerde wat te kalmeren, want hij moest haar niet bozer maken dan ze al was... Straks zou ze het letterlijk door de gang gaan schreeuwen om hem een hak te zetten en dan was alles verloren. Dan kon hij haar niet meer ergens bij weg trekken... Misschien moest hij haar lippen maar op elkaar plakken. Permanent. Dan was het opgelost... Nou ja, niet echt... En dat zou hij dan ook weer niet doen, want dat ging hem dan weer net iets te ver, maar... Tabby moest ... ze kon best een beetje dimmen, niet waar? "Ja, nou! Ik kan toch moeilijk in dat tehuis gaan werken! En het zit ook in jouw buik... Het is niet alsof ik kan zeggen van 'nou, geef maar aan mij'." Dus ja, dan kwam het uiteindelijk wel allemaal op haar schouders terecht. Geld.Het kwam allemaal neer op geld. "Als ik slaag.... Dan heb ik een baan..." En dus geld... En hij had dan niet heel erg veel kosten voor zijn onderhoud, want hij kon bij de SIlvershores in dat tehuis blijven wonen. Dat was in ieder geval het geval totdat hij plaats moest maken voor een ander kansarm dreuzelkind. Hij humde en keek een tikkeltje ontevreden. "Ik weet nog niet hoeveel ik precies ga verdienen en wat ik overhoud. Ik kan je geen bedrag beloven..." Hij zuchtte weer, want hij vond dit allemaal maar oneerlijk en zwaar. "Maar ik zal je wel iets opsturen... Beloofd..." "Kan ik dan nu gaan? Ik heb zo een examen...." Oh. "En laat je me dan nu met rust? En vertel je het aan niemand?"
  3. [1838/1839] If only you chose to run

    Met een gepijnigde blik wreef Raine met zijn hand door zijn gezicht. Hij had het gevoel alsof er meerdere stenen op zijn maag lagen. Hij humde en schudde zijn hoofd. "Nee, ik kan het me nog niet voorstellen..." Helemaal niet, zelfs. Hij was er gewoon niet aan toe. "En ik kan er niet van genieten, ik wil er niet van genieten, Tabby... Je dreigt het steeds maar aan iedereen te vertellen! Hoe kan ik er dan van genieten! Het geeft me alleen maar stress... Volgens mij zag ik in de spiegel zelfs een eerste grijze haar..." Om maar even aan te tonen hoe ernstig het allemaal wel niet was. "Maar ik denk wel dat het een knap kind.... Wat? Een mini-Raine?" Hij keek Tabitha met grote ogen aan. "Wordt het een jongen?" Een erfgenaam... Een zoon... Phew.... Hij hield zich voor de zekerheid maar even extra aan de lantaarnpaal vast. "Sjonge..." Hij wist niet wat hij moest zeggen. "Heb je al over een naam nagedacht?" Als het maar niet Raine Junior werd, want dat zou moeilijke vragen oproepen.
  4. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Raine kon het niet helpen te grinniken. "En wilde ze hem een assistente geven omdat hij het zo goed doet? Of omdat hij er niets van bakt en nog zijn hoofd zou vergeten als deze niet vast zat?" Hij knipoogde. "Is 'ie een beetje adequaat? Die baas van je?" Vast niet, dacht Raine, hij vond Caspian bij deze al een prutser. "Is hij wel aardig tegen je?" En deed hij geen vunzige dingen, want die stereotype verhaaltjes van bazen met hun assistenten kwam ergens vandaan natuurlijk. "Maar gefeliciteerd. Je klinkt er heel enthousiast over." Dus dat was in ieder geval iets. "Wanneer is hun volgende wedstrijd? Je krijgt zeker kaartjes van de baas." Op zijn minst toch wel.... "En dan bonnen voor een drankje en een snack?" Hij lachte. "Zou ik er wel proberen uit te slepen, hoor..." Hij knipoogde. "Ik wil dan wel met je mee, hoor." Och, een beetje aanpappen met je ex om gratis naar een Zwerkbalwedstrijd te gaan, kon geen kwaad, toch? Dat moest Elara toch ook wel begrijpen? Dat hij die kans echt niet kon laten liggen? "Financiën en planning," zei Raine met een halve glimlach. "Ik werk voornamelijk bij het archief om ervoor te zorgen dat alle officiële documenten zorgvuldig worden opgeborgen." Kon hij het zo een beetje belangrijk laten klinken. "Heeft best wat verantwoordelijkheid." Ja, want je zou maar zo per ongeluk het verkeerde formulier kunnen kopiëren. "En ik heb nu natuurlijk toegang tot allemaal geheime informatie..." Niet echt, maar dat klonk wel spannend. "Maar daar mag ik natuurlijk niet meer over vertellen." En zo voorkwam hij moeilijke vragen daarover. "Ah, goed zo, opleiding is belangrijk, zegt miss Silvershore altijd." Raine pakte een volgende aardappel en hij vroeg zich af hoeveel hij er nog moest schillen voordat het eindelijk genoeg was? Wat een rotklusje. En oneerlijk dat hij dit soort dingen als man ook moest doen. "Niet zwaar? Werken en leren naast elkaar?" Hoeveel kon een vrouw aan?
  5. [1837/1838] Fire is catching! Let it burn, burn, burn!

    Ah, spontaan hield Raine toch zoveel van zijn beste vriend... Of in ieder geval een heel stuk meer. "Ah, dank je, perfect... Ja... Ik was gewoon alle nachten bij jou... In de periode dat ze van mij zwanger had moeten raken..." Perfect alibi dus. "Gewoon ontkennen... slim..." Waarom had hij dat niet al eerder gedaan... Waarschijnlijk omdat het in het echt allemaal niet zo werkte, maar met deze hoeveelheid alcohol op, leek de wereld een heel stuk makkelijker. "IK HEB NIETS GEDAAAAAN", schreeuwde hij dan ook overmoedig naar het meer en lachte daarna hardop. Ah, dat was heerlijk om een keer te kunnen doen. Hij voelde zich als een koning. Raine knikte enthousiast bij Razz' idee. "Ja, man, puik plan. Laten we dat doen. Ha! Rondje rond de toren. Kunnen we die nerdjes van Blauw even lekker laten schrikken?" Hij grijnsde en zag al voor zich hoe ze op de ramen van de toren zouden bonzen, terwijl ze dan in hun boekjes verzonken waren. Haha! Dit werd echt hilarisch!
  6. [1837/1838] There's no turning back

    Oh! Dat verschrikkelijke kreng! Dat rottige wicht! Wat een vals secreet! Unnngh! Zonder te twijfelen stormde Raine achter Tabitha aan, maar hij was al te laat, want voordat hij haar aan heer arm mee kon sleuren, had de heks Laura al aangesproken. Hij lachte half, humorloos, en wist voor een moment even niet hoe hij zich eruit kon kletsen. Ze konden ook niet doen alsof ze een relatie hadden, want Elara... Hij kon haar dus ook niet mee hebben gevraagd naar het eindfeest, want Elara... Losjes legde hij zijn hand op haar schouder en forceerde snel een wat betere glimlach op zijn gezicht. Ugh! Dit ging helemaal mis. "We hebben waarschijnlijk een geheime voorraad drank gevonden! En we gaan nu kijken of de geruchten kloppen, voordat anderen ons te snel af kunnen zijn. Ieder anders die je erover hoort, moet je maar zeggen dat het in de atronomietoren ligt. Verder mondje dicht he?!" "Kom...", sommeerde hij Tabitha en hij stuurde haar nu bij haar schouder met hem mee. "Wat doe je?", siste hij naar haar. "Dat kan je niet maken... Je maakt mijn hele leven kapot zo! Het is echt niet eerlijk wat je doet..." Hij zuchtte. "Ik help toch... Ik had net allemaal oplossingen voor je bedacht..." Ja, hij had verloren. "Wat wil je dat ik doe?"
  7. [1838/1839] If only you chose to run

    Het was helemaal niet zo leuk om te realiseren hoe makkelijk je te chanteren was. Tabitha had verzocht om zijn aanwezigheid en hij had in zijn eerste uil terug wel wat tegengesputterd, maar zodra Tabitha was begonnen met dreigen, was hij vrij snel gezwicht. En tada... Nu stond hij hier... Op de afgesproken locatie, onder een lantaarnpaal. Hij had een lange werkdag achter de rug gehad en tegen zijn zusje gezegd dat hij een borrel had met collega's (voor het geval dat ooit iemand zou vragen wat Raine op deze bewuste dinsdagavond was gaan doen). Hij stond met zijn handen in de zakken nors naar de grond te kijken, toen hij een veel te vrolijke stem hoorde. Raine keek op en bromde. "Ja, dat hadden we toch afgesproken." Feitelijk had zij het geëist, maar goed... Dat zeggen was iets teveel een aanslag op zijn trots en druiste ongeveer tegen al zijn overtuigingen in. Hij fronste. "Moet het zo luid?" Wat had hij een spijt dat hij haar ooit tot zijn vrienden had gerekend en dat hij in haar verleidingen was getrapt. Zo'n spijt, maar hij kon er, behalve met Raspberry, met niemand over praten. Het aan Elara bekennen en daarna Tabitha laten stikken was ook geen optie. Hij zou Elara dan zo goed als kwijt zijn en een zwangere vrouw aan haar lot overlaten deed een reputatie weinig goed. Met verbazing keek Raine naar het cadeautje. "Daddy?', vroeg hij, en hij kon een ondertoon van afschuw niet uit zijn stem houden. Maar voor hij het wist had hij de pet op zijn hoofd. "Niet doen!," siste hij en trok het ding met de snelheid weer van zijn hoofd. "Ik ben er nu toch. Wat wil je van me?" Ze kon haar eisen vast ook kenbaar maken zonder hem verder te vernederen!
  8. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    "Caspian Thwaite?", vroeg hij, een tikkeltje verbaasd. Dat was toch die mooiboy van een jaar boven hem in Zweinstein? Raine trok een wenkbrauw op. "Ik wist niet dat jullie met elkaar omgingen? Hoe ben je aan een baantje bij hem gekomen?" Dat de jongen een Zwerkbalteam had opgekocht had natuurlijk wel in de krant gestaan en daarom dat Raine wel wist dat de jongen überhaupt personeel had kunnen aannemen. "Was het ook altijd al je favoriete team? Of vanaf nu pas?" Of Agatha van Zwerkbal hield, wist hij eigenlijk niet, maar daar ook vraagtekens bij gaan zetten, klonk wel weer erg kritisch en hij wilde ten eerste niet jaloers overkomen, want dat was niet zo. Ten tweede wilde hij ook weer niet Agatha's plezier verpesten, want ze keek zo enthousiast en hij was er nu heus wel weer overheen dat zij hém had gedumpt. Hoor. Met een frons haalde Raine opnieuw zijn hand door zijn haar en veegde de schil er inderdaad uit. Had hij weer; zat je met je ex te kletsen, zette je jezelf voor schut. Agatha zou hem nu vast stiekem zitten uitlachten... "Ja, ik werk ook. Je moet natuurlijk wel onderaan de ladder beginnen, maar het is echt een eer om rond zulke inspirerende mensen te mogen zijn." Wat vooral bluf was, want op zijn afdeling zaten vooral de stoffige types en hij kon niet direct een anecdote vertellen, die Agatha heel interessant zou vinden, behalve dat iemand misschien na een heftige discussie een bureau had opgeblazen en Raine de hele middag door het gehele kantoor snippers had moeten verzamelen en repareren. "Maar ben je nou echt gestopt met Zweinstein?"
  9. [1837/1838] There's no turning back

    "Nee, nee", herhaalde hij dan ook nog maar eens een keer. "We gaan het niet aan iedereen vragen..." Hij schudde zijn hoofd. "Niet iedereen hoeft te weten dat ik me ook door je goedkope aanbod heb laten verleiden..." Hij voelde zich in het nauw en klem zitten en de ellende die hem nu boven het hoofd leek te hangen, maakte hem er niet echt aardiger op. Hij hield er niet van als iemand hem in de tang had. Wie wel? Geen idee, maar Raine niet. "Hoever ben je nu precies?" Ja, dat kon hij misschien wel zelf uitrekenen, maar het was niet echt alsof hij daar de concentratie voor had op het moment. Daarbij had Raine ook helemaal geen verstand van 'vrouwenzaken'. "Kon de zuster je dat vertellen?" "Er is toch dat tehuis... Ga je daar toch heen..." Al die rijke volbloed tovenaar met hun projectjes voor zielige gevallen. Dan leek het net alsof ze zich niet beter voelden dan de rest van de wereld. "Of je zoekt een baan..." Hij maakte een wegwuivend gebaar. "Waar je wél voor betaald krijgt, in plaats van je uit te sloven voor je ouders." Genoeg opties. "Zie, je hebt mij niet nodig."
  10. [1837/1838] Examens

  11. [1837/1838] All I can say is, 'Damn the exam!'

    Vrijdagmiddag 18 mei - P.U.I.S.T-examen Duelleren. "There is no trap so deadly as the trap you set for yourself." Ze was zwanger?! En hij was de vader!! Hoe kon hij zoveel pech hebben in zijn leven?! Het was niet eerlijk! Hij wilde niet vastzitten in zo'n oppervlakkige troela als het stomste zusje van de gezusters Fox! Elara zou hem afmaken! Hij was dood, dood, dood! Hoe kwam hij af van deze chantage! Hij wilde dit niet? Misschien moest hij kijken of hij dingen in haar drinken kon doen... Zodat de zwangerschap tot een einde zou komen. Of misschien moest hij maar gewoon zorgen dat Tabitha zelf van de wereld zou verdwijnen. Maar hij was geen moordenaar. En hij sloeg geen vrouwen of kinderen. Wat kon hij doen? Hij zat vast. Raine had zoveel frustratie, zoveel woede... En dit nieuws kwam vlak voor zijn laatste examen. Hij was er met zijn hoofd niet bij -weer- en hij moest ook nog eens de nodige agressie kwijt. Professor Hastings kon op het dak gaan zitten met haar keurige regels en het verbod op geweld. WRAAAAAAAH! Cijfer: Z [OOC: topic done <3]
  12. [1837/1838] All I can say is, 'Damn the exam!'

    Donderdagmiddag 17 mei 1838 - P.U.I.S.T-examen Kruidenkunde. "Show me a hero, and I'll write you a tragedy." Dankzij Elara was Raine behoorlijk goed geworden in Kruidenkunde. De opdracht was dan verder ook het probleem niet. Ze kon trots op hem zijn. Trots... Morgen was het laatste examen van school. Vanaf dan zou hij zich beter gedragen, nam hij zich voor. Wat op Zweinstein was gebeurd, bleef op Zweinstein. Hij werd straks volwassen en dan zou hij het proberen... Haar echt trots te maken... Hij zou proberen rekening met haar te houden. Hij hield van haar. Dan kon hij het best opnieuw proberen, toch? Elara zou hem vast en zeker ook alles geven wat ze kon, dan kon hij dat wel een beetje teruggeven... Misschien moest hij nog een keer voorstellen dat ze samen weg zouden rennen. Elara was zijn roos en hij zou haar van al dat elitaire onkruid redden. Dit sprookje zou een goed einde krijgen. Cijfer: B.
  13. [1837/1838] All I can say is, 'Damn the exam!'

    Dinsdagmiddag 15 mei 1838 - P.U.I.S.T-examen Verweer tegen de Zwarte Kunsten. "Some nights are made for torture, or reflection, or the savoring of loneliness." Het voordeel van dit examen was dat je even geen tijd had om na te denken. Eerst was je zeer intensief bezig met het blokkeren van felle en vlugge spreuken en te zorgen dat je niet in scheve kronkels ondersteboven aan het plafond hing en vervolgens kwam er een spreuk die je hele geest over wilde nemen en je allemaal gênante dingen wilde laten doen. Het was moeilijk om te weerstaan... Het stemmetje in zijn hoofd wilde dat hij zou kruipen, slijmen, alsof hij een klein mieterig, waardeloos wezentje was... Hij moest doen alsof de professor voor hem een koning was, een heerser, zijn God, zijn alles... Nou dus mooi niet he... Daar had hij dus helemaal geen zin in.... Hij had al een vriendin en die was al veeleisend genoeg. Cijfer: B
  14. [1837/1838] All I can say is, 'Damn the exam!'

    Vrijdagmiddag 11 mei 1838 - P.U.I.S.T.-examen Verzorging van Fabeldieren. "But in the Scottish Highlands, with their dark, brooding mountains and eerie highland lakes, villagers warned of deadly water-kelpies and spirit characters that packed a bit more punch." In sommige situaties kon je het er gewoon niet zonder kleerscheuren vanaf brengen. Zijn relatie met Elara was gewoon erg delicaat. Nu ging het goed, maar zou ze ooit achter zijn slippertje in april komen, dan zou je hem waarschijnlijk weer terugvinden op de ziekenzaal. Zo explosief was zijn meissie wel. Het was gewoon erg ingewikkeld. Hij wilde haar niet kwijt, echt niet. Ze kwamen ook steeds weer bij elkaar uit. Als ze niet bij elkaar waren, dan miste hij haar, dan wilde hij alles voor haar doen en zijn leven beteren. Als ze wel bij elkaar waren, dan begon het weer te kriebelen. De nieuwsgierigheid wat er nog verder was, wat hij nog meer kon krijgen, de bevestiging dat hij nog aantrekkelijk was en dat hij onweerstaanbaar voor andere vrouwen was. Maar hij kon niet zonder haar en zij had allemaal eisen en nogal gewelddadige represailles. In sommige situaties kon je het er gewoon niet zonder kleerscheuren vanaf brengen. Cijfer: S
  15. [1837/1838] All I can say is, 'Damn the exam!'

    Donderdagmiddag 10 mei 1838 - P.U.I.S.T.-examen Spreuken en Bezweringen. "What good is the warmth of summer, without the cold of winter to give it sweetness." Waarom zou iemand een monogame relatie willen hebben? Dat was dan vast uit onzekerheid? De angst dat je man iemand anders leuker zou vinden of dat je niet aantrekkelijk genoeg was? Dat hoefde het toch helemaal niet te betekenen? Het gaf gewoon wat variatie... bigamie... Als je elke dag pap at, dan werd je dat op den duur ook beu, zelfs als je honing of suiker of krentjes of wat dan ook toevoegde... Een vrouw moest overigens wel monogaam zijn, want ze was het eigendom van de man met wie ze trouwde. En het was niet de bedoeling dat ze het kind van een ander zou baren. En anders hoefde je toch pas minstens trouw te zijn ná het huwelijk? Nee, hij was nog niet klaar om een dergelijke verbintenis aan te gaan. Hij hield van Elara echt waar, maar die gedachte maakte hem benauwd. Hij deed zijn best hoor, monogaam te zijn. Voor zijn krullenbol was het heel erg belangrijk. Hij werd er ook steeds beter in te liegen en stiekem te doen. Hij wilde haar immers niet kwetsen. Zo lief was hij. Zonder moeite liep Raine een rondje in de zomerse zwembroek zonder het koud. De examinator was trouwens echt een MILF. Met een kleine grijns hield Raine zijn buik wat meer in en zorgde hij dat zijn biceps goed zichtbaar waren. Cijfer: B
×