Jump to content

Vasilisa Silvershore

Plotkarakter
  • Content count

    175
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Vasilisa Silvershore last won the day on February 4

Vasilisa Silvershore had the most liked content!

About Vasilisa Silvershore

Profile Fields

Recent Profile Visitors

581 profile views
  1. [1836/1837] Should we stay, should we go

    De bazin begon direct te stamelen dat ze goed personeel had, dat fouten natuurlijk wel eens voor konden komen en bla, bla, bla. Vasilisa staarde haar aan, niet echt onder de indruk in alle eerlijkheid. "Hm," antwoordde ze maar tegen de bazin en ze keerde zich om naar haar nieuwe beste vriendin. "Het lijkt erop dat dit restaurant niet echt op het niveau zit van de andere eetgelegenheden in de straat, denk je niet?" Ze tsskte zachtjes. "Ik dacht al, deze plek ziet er zo ouderwets uit, hier kan nooit een goed restaurant zitten, maar ik dacht, ik geef het eens het voordeel van de twijfel." Ze zuchtte dramatisch en schoof haar tas wat hoger op haar arm. "Nou, dan ga ik maar ergens anders naar op zoek. Iets dat wel om zijn klanten geeft."
  2. [1836/1837] Nothing says love like a dog

    "Geen idee, eigenlijk," gaf Lissa toe, want ze had het nooit uitgebreid met Eric erover gehad. "Ik wil katten en honden, de rest van de dieren zijn ook leuk, hoor..." Maar die kon je niet zo goed aaien of op schoot nemen of mee in bed slapen. Oh, ging vast wel, maar zolang het een vacht had mocht het vast niet van Eric. "We hebben wel een uil..." Maar echt verzorgen deed Lissa ook nou weer niet. Het was gewoon een postbode. "Misschien moet ik één van die Egyptische katten proberen..." stelde ze voor, vooral tegen zichzelf, terwijl ze Tibby verwoed bleef aaien. Ja hallo, als je de kans kreeg moest je hem grijpen, toch? "Die zonder vacht. Een kat blijft nou eenmaal een kat." Maar ze waren vast niet zo fijn om te aaien... Vasilisa zuchtte diep. "Sorry dat ik u zo lastig val," zei ze, met geen greintje spijt.
  3. [1836/1837] Nothing says love like a dog

    Nou ja, Eric was behoorlijk allergisch geweest voor Sasha, tot het niveau dat hij erdoor in het ziekenhuis terecht was gekomen, maar gelukkig had hij toen alsnog besloten dat Sasha mocht blijven, tot eh... dat kleine probleempje dat ze hem aan het chanteren was en toen plotseling die foto verloor. "Ja, het was echt lastig," pruilde ze, want ze had zo haar best gedaan om Sasha te kunnen houden! Helaas, helaas... "Oh nee, gelukkig niet!" Het asiel, wat een vreselijke plek! "Ik heb een goede vriendin, zij heeft mijn honden over genomen. En mijn katten, want die moesten ook weg." Ze vertrok haar gezicht. "Af en toe kom ik nog eens langs om ze te bezoeken, maar het is natuurlijk helemaal niet meer hetzelfde!" En dat was echt vreselijk. Waarom moest Eric nou allergisch zijn? Dat was het allerergste wat hij ooit tegen haar had kunnen doen!
  4. [1836/1837] Let's go down and dip our feet in the river

    "Ach," zei Lissa, vol medelijden, want enigskind zijn leek haar daadwerkelijk het meest vreselijke ter wereld ooit. Was het dan niet vreselijk stil thuis? Zonder al die kinderen? En met wie moest je dan spelen! "Dat lijkt me echt vreselijk," pruilde ze er nog even extra bij. "Was het niet vreselijk eenzaam?" Ach ja, de man. Daar had Vasilisa weinig vertrouwen in, het was niet dat Eric haar slecht leek met kinderen (ze had hem gezien met zijn neefjes en hij was altijd een goede oom geweest), maar Lissa zou Lissa zijn als ze niet wat slechte dingen over Eric wilde bedenken. Maar ja, dat kon ze natuurlijk niet hardop zeggen, dus glimlachte ze maar een beetje liefjes. "Oh, ja, ik zou zeker willen dat mijn kinderen een broer of zus hebben! Zo alleen is ook maar zo..." Ze wuifde de omschrijving weg. "Ik weet niet of ik een heel groot gezin zou willen hebben, maar toch minstens drie kinderen." Het liefste drie meisjes, dat leek haar zo leuk om te hebben, alleen maar dochters! "Wat zijn jullie plannen voor een tweede? Of meer?" Thomasin was wel keurig na haar bruiloft bevallen, maar het had er echt dichtbij gezeten, dus wat betekende dat, dat ze meer kinderen wilden en er haast achter zat? Of dat het kleintje meer een ongelukje was geweest?
  5. [1836/1837] Nothing says love like a dog

    Ja hallo, Lissa moest toch ergens liggen? Wat is er nou weer mis met een kelder! Lekker rustig, ligt niet in de weg... Je kunt haar moeilijk midden in de gang leggen D< Een jongen, genaamd Tibby! "Wat een schattige naam," kirde Lissa vrolijk verder, terwijl ze Tibby over zijn oren woelde. Ach, wat was zijn hond lief! Echt de schattigste hond die Lissa in een jaar tijd had gezien, behalve als ze bij Esmé langs ging om haar eigen honden te bezoeken. Ze pruilde toen Isaiah de vraag stelde. "Mijn man gebeurde er," antwoordde Lissa duister en haar wenkbrauwen drongen zich woedend aan elkaar op. Aka ze fronste, ik weet niet of die beeldspraak werkte. "Hij is allergisch voor honden," zuchtte ze. "Maar wie kan er nou allergisch zijn voor dit schatje?" kirde ze weer tegen de hond, want ja hoor, zo werkte het, Lissa.
  6. [1836/1837] Should we stay, should we go

    Oh, dit was perfect. Nee, dit was meer dan perfect, dit was geweldig. Met een glimlach keerde Vasilisa zich naar de baas, want er was niets leukers dan mensen laten weten dat je het geld had waarvoor ze alles moesten doen. "Ik had al een hele tijd geleden," overdreef Lissa, met een spijtige glimlach, "soep besteld. Het duurde al heel lang voordat ik eindelijk bediend werd en toen kreeg ik alleen maar een salade!" Ze wapperde even met haar hand richting haar tafel. "En toen ik de ober op zijn fout wilde wijzen was hij nergens te vinden! Dit lijkt me toch niet wat u van uw personeel verwacht?" Nee, beaamde de bazin, dat was inderdaad niet zo. "En dit is vast niet de eerste fout die de ober heeft gemaakt..." Dus, kom zelf even tot de conclusie dat hij ontslagen moet worden en doe dat vlak voor het gezicht van Vasilisa en Caroline, dank je wel.
  7. [1836/1837] Let's go down and dip our feet in the river

    Lissa keek inderdaad zuur, ze keek zo zuur dat het een wonder was dat de limonade in de buurt niet spontaan zuur werd, want dit was dus niet de bedoeling van dat ze Felicia mee had genomen. Ja, het was een beetje een risico geweest, Felicia kwam nou eenmaal uit de gevangenis, maar daarvoor was het wel een aardig meisje geweest. Een beetje raar, misschien, en met een ietwat grote mond, maar wel aardig. Lissa had gehoopt dat Azkaban die grote mond er wat uit had gehaald, maar... helaas dus niet. "Moeten we echt over dit soort nare onderwerpen praten?" deed Lissa een poging, maar Felicia legde vrolijk uit: "Oh, een paar maanden maar. Ze dachten dat ik een moord had begaan, maar het was allemaal een misverstand."[/b ]Lissa nam een slok wijn, maar ondertussen wierp ze wel een blik op het gezicht van Felicia. Ze keek wel vrolijk, maar toch leek er een treurige hint aan haar glimlach te zitten. [b]"Het is... geen prettige plek." "Dus, lady Hastings," besloot Lissa weer in te breken, deels vanwege Felicia, deels vanwege het nare onderwerp en deels gewoon omdat dit echt geen gespreksonderwerp was voor zo'n prachtige dag, "Ik hoorde dat u laatst bent bevallen! Wat fijn!"
  8. Damesclub De Gouden Roos

    Het evenement voor juni (ik ben ietwat te laat, sorry!) is een les in het schikken van bloemen! Gegeven door ene meneer Guglielmo Ambrosi en zijn assistente Desideria Accardo, in het clubhuis van De Gouden Roos. Het evenement vindt plaats op zondag 11 juni 1837. Gasten mogen meegenomen worden, maar moeten vanwege de materialen zich wel aangeven van tevoren. Vanuit mij komt er geen topic, dus voel je vrij er één te maken als je er zin in hebt <3
  9. [1836/1837] Nothing says love like a dog

    Het mocht, dus tevreden begon Lissa het hondje op zijn hoofd te kroelen, terwijl ze bleef kirren wat het een prachtige hond was. Nu wil ik Tibby niet godmodden, maar je moest wel een heel chagrijnige hond zijn als je dat niet leuk vond. Die ben ik wel eens tegen gekomen, hoor. Robin's beagle </3 keek me aan alsof ze niet kon wachten tot ik weer weg was. Bedankt, Femke. "Ik heb geen hond meer," pruilde Lissa ondertussen, tegen de jongeman. "Vroeger wel gehad, maar toen gebeurde er iets vreselijks..." Namelijk dat de foto werd gestolen waar ze haar man mee chanteerde en dat die toen besloot om eindelijk gebruik te maken van het feit dat hij dodelijk allergisch was voor honden door de honden weg te sturen. Ze had het Eric natuurlijk nog steeds niet vergeven. "Is het een meisje of een jongen?" vroeg ze verder. "En hoe heet ie? Je hebt vast een prachtige naam!" Dat laatste was alweer niet tegen Isaiah.
  10. [1836/1837] Should we stay, should we go

    Kijk, dit was precies wat Lissa nou wilde! Het onderwerp sloeg geheel nergens op, soep was niet het meest belangrijke in haar leven, maar Vasilisa hield graag van klagen en meer dan dat hield ze ervan als mensen aan haar kant stonden. Deden ze veel te weinig, vond Lissa, en dus was juffrouw ze wist haar naam niet eens direct verklaard tot haar allerbeste vriendin van de wereld. Vandaag, dan. "Nee, inderdaad!" knikte Lissa tevreden. "Het is echt vreselijk. Ze zouden hem op zijn minst moeten ontslaan." En dat vond Lissa leuk, dus fleurde ze nog meer op dan ze al deed. "En als jouw soep ook zo slecht is, kunnen we ook direct klagen over de kok?"
  11. [1836/1837] Nothing says love like a dog

    Dinsdag 9 mei 1837 - einde van de middag - een hondenpark voor magisch London Eigenlijk zou Vasilisa moeten bedenken dat Eric haar nooit en dan ook nooit meer een hond zou laten hebben, gezien hij er zo allergisch voor was als de pest en oh ja, het kleine akkefietje waarbij ze hem gechanteerd had, maar toch kon ze het niet laten om te hopen dat op een dag, Eric het niet erg zou vinden als ze ineens thuis kwam met een puppy. Lissa had het nog niet geprobeerd, ze dacht dat ze misschien een paar jaar moest wachten voor ze weer met een hond aan zou komen, want het was echt hartverscheurend om afstand te moeten doen van een hond. Maar af en toe, gewoon omdat het kon en omdat ze het miste om een hond te kunnen aaien, liep ze eens naar het hondenpark in de buurt. En dat was waar ze Isaiah tegen kwam. Niet dat ze hem kende, niet dat het haar enigszins uitmaakte, want hij had een hond die kwispelde toen hij zag dat Lissa hem wilde aaien "Ah, mag het?" smeekte ze Isaiah, "Mag ik je hond aaien? Wat een schatje is het! Oh ja, jij bent een schatje!" Je begreep vast ook wel dat dat laatste niet tegen Isaiah bedoelt was.
  12. [1836/1837] Let's go down and dip our feet in the river

    Laat het duidelijk zijn dat Lissa Thomasin op dit moment niet mocht. Nu was de lijst van mensen die Lissa wel mocht behoorlijk klein, zelfs in een genereuze bui bestond het merendeel van die lijst uit familieleden en dieren, en haar geweldige man stond helemaal niet op de lijst, ach wat jammer nou, vond Eric vast tragisch, maar Thomasin Hastings mocht dan wel een lady zijn, maar ook uitgesproken. En Lissa hield alleen van haar eigen stem. "Oh, dat klinkt prachtig," zei ze toch redelijk gretig, want het was een gedoe, hoor, om voor elke maand iets te vinden en als anderen het aanboden om de organisatie op zich te nemen, nam Lissa daar graag gebruik van. "Laten we hopen op goed weer, ik ben zeer benieuwd naar uw rozentuin!" Lissa was dol op rozen, in alle eerlijkheid, en thee drinken in een prachtige tuin kon nooit kwaad. De opmerking over conditie beantwoordde ze alleen met een glimlach, want... tja. "Ach, dank u wel, ik heb veel hulp gehad." Lissa glunderde, een compliment beviel altijd goed, en ze was ook daadwerkelijk trots op hoe alles was gegaan. "En ik hoop u natuurlijk ook vaker te zien!" Ze wilde echt daadwerkelijk dat haar club een succes was, en hoe meer vrouwen van goede afkomst mee zouden doen, hoe beter. Lord Whiteshore... nee, dat was zeker geen optie voor Felicia. Iemand van adel zou toch zeker niet gaan voor juffrouw 'ik kom net uit de gevangenis'? Natuurlijk, ze was onschuldig, maar toch... Maar Liam Haysward... "Ik heb connecties met die familie," zei ze enthousiast. Ja, haar vriendschap met April kon je op dit moment beter niet aanhalen, maar misschien wel om eens een koppelpoging te ondernemen tussen meneer Haysward en liefste Felicia? Ja, zijn reputatie was niet zo fantastisch, maar eh... nogmaals, Felicia kwam uit de gevangenis. "Lijkt je dat niet leuk, Felicia?" "Ach, misschien, maar meneer Haysward zal het vast druk hebben..." Kwam wel goed.
  13. [1836/1837] Should we stay, should we go

    Verrassing: eigenlijk dacht ik toen ik de post schreef al dat het grappig zou zijn als Caroline daadwerkelijk van niets wist. Muahahaha. Ben je lekker toch niet koppig bezig. Aan de ene kant vond Lissa het vreselijk irritant dat de jongedame niet direct begreep dat Lissa het slachtoffer in deze situatie was, want hallo, waar was haar medeleven? Maar aan de andere kant, dat daadwerkelijk helemaal niet aan de andere kant lag maar gewoon één stapje opzij van Lissa's daadwerkelijke gevoelens, besloot ze dus dat Caroline Carrington, ook al wist ze haar naam niet, haar ridder op het metaforisch paard moest spelen. Ja, Caroline miste daar wat kenmerken voor, zo had ze geen paard, leek ze niet op een ridder en oh, was ze ook nog eens niet mannelijk, maar Lissa wierp een blik rond haar directe omgeving en Caroline was zo'n beetje het lijkt-het-meeste-op-een-man in Lissa's omgeving. Het feminisme wint vandaag, jongens. "Mijn bestelling is verkeerd," pruilde Lissa naar Caroline. "Ik heb ook soep besteld, maar in plaats daarvan kreeg ik dit!" Verontwaardigd gebaarde ze naar haar eigen bord. "En de ober lijkt in het niets verdwenen. Echt, in dit restaurant ga ik nooit meer komen, wat jij?'
  14. Damesclub De Gouden Roos

  15. Vrijdag 21 april 1837 - 's avonds - boven de kust van Malta De hele dag lang hadden ze heerlijk boven Europa gedobberd, weg van het koude Engeland en richting de warme landen rond de middellandse zee. Zodra ze waren vertrokken wist Lissa al direct dat dit het beste idee was dat ze de afgelopen tijd had gehad. Ja, eenhoornveulens knuffelen was leuk hoor, eerlijk waar, maar een tripje naar Malta was toch veel prachtiger? Maar ze had natuurlijk wel alle leuke ideeën voor zichzelf bewaard, want ze wilde er wel bij zijn, hoor. Maar goed, Malta dus. Ze waren een paar uur geleden aangekomen en nu was het tijd voor het avondeten. Zo op het dek, met een prachtig uitzicht over het eiland en de strand. Er werden cocktails gemaakt, er was heerlijk eten en de wind was misschien nog wel een tikje frisjes, maar magische verwarmers zorgden toch voor een heerlijke temperatuur. "Is dit niet vreselijk gezellig?" zei ze tevreden tegen de vrouw aan de rechterkant van haar. "Dit is echt het beste tripje wat we tot nu toe hebben gepland!" Tevreden wierp ze een blik naar haar linkerkant, waar de nog altijd bleke Felicia Harding zat. Ja, het was niet Lissa's idee geweest om haar mee te nemen, maar ze ging heus niet tegen haar vriendinnen zeggen dat ze haar was opgedwongen. Dan was het maar haar taak om Felicia in de maatschappij te introduceren. "Eigenlijk moeten we snel een man voor je vinden, liefje," zei ze, terwijl ze voor Felicia een glas sangria inschonk. "Dan kun je altijd mee op dit soort tripjes!" Ik houd van ironie. Voor de damesclub <3
×