Jump to content

Desmond Thwaite

Ravenklauw Vierdejaars
  • Content count

    203
  • Joined

  • Last visited

About Desmond Thwaite

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC KO, DM

Profile Fields

Recent Profile Visitors

787 profile views
  1. [1837/1838] Correct me

    Oh. Dat was best wel sneu. Een beetje verslagen staarde Desmond naar zijn hand, waar nog een paar kruimeltjes aardappel aanzaten. Het allerliefste wilde hij die hand afvegen, want aardappels voelden behoorlijk vies vooral als ze gekookt waren, maar hij voelde zich te bezwaard om dat te doen, eigenlijk. Hij had iemand een aardappel in haar gezicht gegooid, het minste wat hij kon doen was die kruimels op zijn hand laten zitten! "Het spijt me," zei hij zachtjes, terwijl hij naast Ethel neerhurkte en per ongeluk de aardappelkruimelhand uitstak om haar een schouderklopje te geven. Die fout bedacht hij zich later pas, toen hij zijn hand weer wegtrok, en een smeer aardappel op haar schouder zag zitten. Shit. "Je kunt niet zomaar je magie verliezen, toch? Dus alles komt vast wel weer goed! Misschien is je toverstok gewoon kapot en een nieuwe kopen is zo gepiept, toch?" Hij hoopte dat hij een beetje troostend was. Betwijfelde dat eigenlijk. "Zullen we het samen opruimen?' stelde hij voor. "Dan zal ik je geen strafwerk geven."
  2. [1837/1838] Eindfeest

    Lyre was niet de enige die verliefd was op dit eindfeest, Desmond was het ook! Niet dat hij wist van Lyre's gevoelens of dat Lyre wist van zijn gevoelens, dat waren van die dingen die je echt nog niet deelde als het allemaal nog zo nieuw was. Dit was de eerste keer dat hij verliefd was en hij vond het eerlijk gezegd behoorlijk verwarrend. Plotseling waren zijn gedachten gevuld door haar en hij was een paar weken geleden zelfs vergeten zijn huiswerk te maken omdat hij met haar een spelletje had gedaan. Ja, zij had hem gevraagd en hoe had hij nee kunnen zeggen? En sindsdien kon hij echt niets anders dan aan haar denken, aan de manier waarop ze lachte, hoe zenuwachtig hij zich voelde als hij bij haar in de buurt was en hoe mooi ze was. Dus, Desmond had zichzelf heel netjes aangekleed vandaag (volgens advies van Heaven Priest, hoor, niet volgens zijn eigen advies, dus alles matchte goed bij elkaar) en zijn haar netjes achterover gekamd met behulp van een beetje olie en hij zag er echt op zijn allerbest uit toen hij op het eindfeest terecht kwam. Zijn blik viel op Lyre en hij zwaaide even vrolijk naar haar. En liep toen door om naast Theresa te gaan staan. "Hallo," zei hij, een klein tikje ademloos want hij vergat haast hoe hij adem moest halen. Wat had Caspian hem ook alweer verteld toen hij om advies vroeg? Oh ja, geef haar complimentjes. "Je ziet er echt heel mooi uit vandaag!' En laat zien dat je veel geld hebt. "Wil je dat ik iets voor je koop?"
  3. [1837/1838] Correct me

    Zie je wel, dit was het ultieme bewijs dat ze schuldig was! Hoe wist Desmond eigenlijk niet, maar ze had het vast expres kapot gemaakt en nu deed ze ook expres alsof ze het niet kon repareren! "Ja, ja," zei hij, terwijl hij zijn wenkbrauwen optrok. "Dit is vast allemaal een excuus!" Eigenlijk moest hij haar nu magie laten doen als bewijs met dat ze hier allemaal over loog! En gelukkig had Desmond daar echt een briljant idee voor, dus hij greep een aardappel van tafel en gooide die recht in Ethels gezicht.
  4. [1837/1838] From the dining table

    Twat... dat was nou al de tweede keer dat professor Damarcus zijn naam verkeerd uitsprak en Desmond fronste bezorgd zijn wenkbrauwen. Eén keer kon nog wel, wel een beetje beschamend voor arme professor Damarcus, natuurlijk, dat hij niet alle achternamen van zijn leerlingen kende, maar twee keer betekende toch echt dat Desmond hem moest verbeteren, hoor, dus hij zei vrolijk: "Het is Thwaite, meneer. Niet twat! Met een ai." Hij glunderde vrolijk naar de professor, ook al was de rest... interessant. "Waarom zou u dat doen?" vroeg Desmond verbaasd. "Mag dat wel volgens de schoolregelementen?" Leek hem van niet... "Wilt u anders mijn regelboekje even lenen?" Desmond begon driftig door zijn tas te zoeken. "Je zou denken dat ze die wel aan schoolhoofden gaven," zei hij ondertussen verwonderd tegen Theresa. Raar, hoor.
  5. Soms waren meisjes rare wezens, hoor. Desmond fronste van Rebecca naar Cadwyn en weer terug, en vervolgens naar Caspian, want nu wist hij niet echt wat hij moest doen. Rebecca en Cadwyn wilden hem per se mee hebben, ook al zou hij niet eens mee zwemmen, maar Caspian vond het allemaal wel weer prima... Ingewikkeld, dus. "Maar als ik ga lezen ga ik niet zwemmen," fronste hij, "dus wat is er dan leuk aan als ik mee ga?" Plus mensen gingen dan of tegen hem praten waardoor hij niet kon lezen, of ze klaagden achteraf dat hij alleen maar bezig was geweest met lezen dus. "Desmond," zuchtte zijn moeder, terwijl ze hem streng aankeek. "Rebecca is nieuw hier, dus je gaat gewoon mee zwemmen." "Ja maar -" "Desmond." "Oké, oké," zuchtte Desmond dramatisch en met een duistere blik op Rebecca, want nu was het natuurlijk allemaal haar schuld, sjokte hij naar boven, om even later in zwemkleding en al weer beneden te komen. Hij had wel een boek mee.
  6. [1837/1838][EN] Make me better

    The cake and the chocolate looked really good and Desmond was itching to dig into him, but the mystery of the girl was much more interesting. He didn't remember her name, he had probably never talked to her before, but who just quits a perfectly good expression to work? "That sounds weird," he frowned at her. "Wouldn't it be better to stay in Hogwarts so you could get a better paying job later on?" He didn't know exactly how much she was paid here, but he didn't think it would be very much. Especially for such a young girl... "I don't think you made a very smart decision." Desmond truly meant well, it made him sad to think that someone had to quit Hogwarts just to work in a little shop like this, Desmond until now hadn't really considered who would work here in the first place... Who would want to work at a coffee place? Wasn't that boring?
  7. [1837/1838][EN] Make me better

    "I'll have the one with cinnamon, please!" Desmond was still staring at her, he had to admit, even as soon as she told him that he probably knew her from Hogwarts. Yes, indeed, he was slowly starting to place her... A few years older than him, he believed, never really in the same class, but... he still saw her around from time to time. "Where you a Ravenclaw?" he asked, and as soon as he said that, it clicked. Yes, she had been! She didn't have a lot of friends, from what he remembered, but he had seen her around often enough, mostly in the library. "Why aren't you in Hogwarts anymore?" he asked curiously, while tilting his head a little, to get a different perspective. "Aren't you bored, working in a coffee shop?" She was a Ravenclaw! What Ravenclaw didn't want to stay in school?
  8. [1837/1838][EN] Make me better

    Hello, it was Desmond! Desmond that had wandered into the coffee shop, not because he particularly liked coffee (he was more a hot chocolate person), but because he heard good things about the cake. Desmond, whose favourite shop apparently didn't open on Sundays, so who could either go back to Hogsmeade and then Hogwarts, to sulk in the library, or who could use this as an excuse to buy a piece of cake. He didn't really need an excuse, of course, he was perfectly capable of buying a piece of cake whenever he wanted to, but still, it was nice to have a reason. The world made more sense if everything was for a reason. "Good morning," he greeted the girl behind the counter, hardly registering her presence other than that she asked him what he wanted, and he glanced at the cakes protected behind the glass. "Ooh, how about a piece of that chocolate strawberry cake? And do you also sell hot chocolate?" He finally glanced up to her face... and frowned. "You look familiar..."
  9. Study-club extreme; on ice

    Desmond hield van studeren en Desmond hield van avonturen beleven en tot nu toe had hij nog niet bedacht dat je die twee best met elkaar kon combineren, maar één van zijn vrienden was op dat fantastische idee gekomen, dus nu stond hij hier, op een paar schaatsen! Te studeren! "Oh ja, ik wel!" riep Desmond enthousiast, hoewel hij helemaal niet zo goed was in voorlezen. Had de neiging om over de woorden heen te struikelen, stukken over te slaan, zijn weg kwijt te raken... oh en totaal niet op te letten terwijl hij aan het voorlezen was, dus terwijl hij met zijn neus in het boek zat en alles opdreunde, botste hij zo, frontaal, tegen iemand op. "Oeps!" zei Desmond, op de grond. "Sorry!"
  10. [1837/1838] From the dining table

    In het begin: hoera! Desmond juichte toen Theresa een leraar wist te raken, hij kon even niet zo snel zien wie, maar dat maakte weinig uit, toch? De meeste leraren op Zweinstein waren hartstikke aardig, de Johnsons bijvoorbeeld zouden vast zelf dingen terug gaan gooien. Jeetje, elke keer als het over de leraren als groep gaat begin ik direct de Johnsons erbij te halen als voorbeeld. In ieder geval, Desmond had over het algemeen positieve ervaringen met de leraren, dus hij ging er voor geen moment vanuit dat er wel eens leraren zouden zijn die het er niet mee eens waren. "Vijf punten voor Ravenklauw!" riep hij blij. "Goeie worp, Theresa!" En toen: oh nee! Zijn grote grijns droop van zijn gezicht af en hij staarde verbijsterd, verdrietig en teleurgesteld naar professor Damarcus. Ja, oké, de man was over het algemeen een tikje chagrijnig, maar hij had nog niet strafwerk gekregen van de professor... of volgens mij sowieso nooit strafwerk. "Het spijt me, professor," piepte hij, terwijl hij een schone servet greep en naar de beste man haastte. "Wacht, laat me helpen het schoon te maken!" Ja, het was al redelijk schoon, maar hij voelde zich schuldig en dit was tenminste iets wat hij kon doen. "En er lijkt ook wat in uw haar te zitten..." Dus hij stak zijn servet al uit naar het haar van professor Damarcus, zonder op toestemming te wachten. Wat, de man zou hier toch ook niet boos over worden?
  11. [1837/1838] From the dining table

    Desmond was een hele verantwoordelijke klassenoudste, eerlijk waar! Hij brak nooit een regel, probeerde altijd anderen te helpen en al dat andere klassenoudstengedoe, maar soms... soms... soms... was het toch wel heel verleidelijk om eens een keer iets anders te doen. Dus toen er een groep ouderejaars met sneeuwballen ging smijten, sneeuwballen! wie had dat nou bedacht, wat briljant!, kon hij het niet weerstaan om zijn eigen voedsel te pakken (want hij had geen sneeuwballen, oké), op tafel te springen en lachend kippenpootjes rond te slingeren. Ja, ja, een verspilling van eten, maar ach, Desmond had nooit geleerd dat er iets als schaarste bestond. "Vijf punten voor wie een leraar raakt!" schreeuwde hij er nog eens bij.
  12. [1837/1838] Correct me

    Ah nee, waarom moest ze nou gaan huilen?! Desmond voelde zich altijd vreselijk als mensen gingen huilen, dan voelde hij zich helemaal schuldig over dat hij iemand zoiets aan had gedaan dat ze er van moest gaan huilen. En hij had ook het gevoel dat mensen dat hadden geleerd, want de laatste tijd moest bijna iedereen huilen die hij strafwerk probeerde te geven en dus kwamen ze er vaak nog mee weg ook... Maar niet vandaag! Vandaag greep hij in! "Ja, ja," zei hij streng en zijn Strenge Klassenoudste Gezicht™ werd nog strenger. "Ik geloof er helemaal niets van! Alle mensen zeggen dat ze onschuldig zijn! Dus, heb je soms iemand die je een alibi kan verschaffen?" Want hij had gehoord dat dat een ding was.
  13. [1837/1838] Correct me

    Donderdag 18 januari 1838 - 's avonds - vlak voor de ingang van de Grote Zaal Desmond was nu al best wel een jaar klassenoudste, gok ik zo, uit mijn hoofd, en hij deed er ook hartstikke zijn best voor om een goede klassenoudste te zijn. Hij hielp eerstejaars, hielp sowieso iedereen die hulp nodig had ook al vroegen ze daar niet om dus Margaux heeft nu direct een hekel aan hem, #shoutout, maar er was ook een deel van klassenoudste zijn wat hij eigenlijk niet zo heel leuk vond: als iemand iets verkeerds deed moest hij ze strafwerk geven. Gelukkig had Desmond daar de perfecte oplossing voor gevonden: hij gaf ze gewoon heel snel strafwerk en holde er dan vandoor zodat hij alles kon vergeten! Dus toen hij de Grote Zaal binnen kwam wandelen en daar Ethel Maclise zag, omringd door allerlei gebroken borden, zette hij zijn strenge-klassenoudste-gezicht op. "Twee weken nablijven!" En nu moest ze 'oké' zeggen en dan mocht hij eten, dank je wel. Privé!
  14. Vrijdag 12 januari 1838 - 's avonds - een rustig hoekje van de leerlingenkamer Opgelucht keek Desmond op toen Elise Stonetree, Hoofdmonitor van Ravenklauw, de leerlingenkamer binnen stapte en hij zwaaide ook direct naar haar dat ze hem moest komen helpen. "Elise, Elise! Ik heb je hulp nodig!" Vast niet zo enthousiast, want het was Elise, kwam ze maar zijn kant uit, want iedereen wist dat Desmond urenlang door kon zeuren en sowieso was het handiger om dingen snel met hem af te ronden. "Ik betrapte deze twee zonet," zei Desmond tegen haar, terwijl hij streng naar de jongedame en jongeheer voor hem keek. "Ze waren aan het..." Hij keek even om zich heen en boog zich naar haar toe om te fluisteren: "zoenen. In het midden van de leerlingenkamer!" Hij keek haar met grote, onschuldige ogen aan. "Wat voor straf moet ik daarvoor geven?" Privé! Behalve als je graag door Desmond betrapt wilt zijn, natuurlijk!
  15. ['37] Icecream and fingernails

    Maar wat was er nou zo leuk aan om al je zakgeld uit te geven voor iemand anders? Desmond snapte er nog steeds niets van, hij begreep echt niet waar Lyre zo moeilijk allemaal over deed. Hij kon het betalen, zij niet, dus waarom deed ze er nou zo moeilijk over? "Nou, oké dan," mompelde hij, want hij ging hier echt niet over doorzeuren. Gelukkig gingen ze snel weer over naar het echte onderwerp van de dag: het ijsje dat Lyre wilde hebben. "Ja natuurlijk! En ook zo'n vuurwerkspettertje!" grijnsde hij naar haar en hij nam het juiste aantal munten al uit zijn zak. "En wat zullen we nu doen?" vroeg hij, terwijl hij aan zijn ijs begon te likken en de winkel uitslenterde. "De boekenwinkel? Of de fopwinkel?" Of iets anders?
×