Jump to content

Dantalion Colt

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    42
  • Joined

  • Last visited

About Dantalion Colt

Recent Profile Visitors

570 profile views
  1. [1837/1838] Leave me feeling dirty, 'cause you can't understand

    Dante zat in een interne tweestrijd. Adeline eenmaal in zijn huis binnenlaten, was al zo moeilijk geweest. Haar hier laten schuilen was een domme beslissing. Elke zenuw van zijn hersenen schreeuwde hem toe hoe hij zijn eigen leven in gevaar bracht door een meisje dat zijn vertrouwen, zijn liefde had misbruikt. Langs de andere kant wilde hij haar een kans geven. Een kans zich te verontschuldigen, op zen minst een uitleg te geven aan haar daden, haar keuzen. Al was hij er niet klaar voor. Elk woord dat ze sprak klonk als vergif, de zoveelste leugen om haar eigen hachje te redden. Zichzelf, zichzelf, ze dacht enkel aan zichzelf, waarom kon hij dat niet gewoon inzien. Alleen waarom zou ze dan naar hem zijn gegaan? Waarom had ze zich de schaamte niet bespaard van de confrontatie met hem. Ze had familie, dat wist hij. Hij had haar zus weleens ontmoet. Waarom ging ze niet naar haar? Daar was ze vast beter af. "Als je zelf wilt koken ga je gang. Ik heb wel niet veel in huis." Ze mocht zijn keuken gebruiken, maar alleen omdat hij zelf niet kon koken. Alleszins dat was toch hij het voor zichzelf verantwoorde.
  2. [15+][1838/1839] Midzomernacht 4 - Royalty

    Wel Dante zou zijn dronken keuzevermogen vaker moeten inschakelen, want wauw en verder dan die wauw gingen zijn gedachten niet. Ze was een blondine en op de een of andere manier had hij altijd meer iets voor brunettes gehad, maar dit meisje, al had ze geen haar ze bleef prachtig. Natuurlijk zag hij niet alles door dat masker, maar Dante wist dat hij hier de schat van de avond had gevonden. Hij sloeg dan ook zijn arm om haar heen en trok haar dichter naar zich toe zodat niemand zijn drakenbuddy bij hem weg kon kapen. "Nee we gaan hem niet verslaan, dat zou zonde zijn." Dante was altijd tegen dierenleed geweest. Er waren slechte mensen op de wereld, maar dieren die waren in zijn ogen nooit slecht, het waren gewoon dieren, die afgaan op hun instincten en zou je ze daarom moeten straffen? "Als we hem vinden dan gaan we hem proberen te berijden!" Hij zei het misschien net iets te enthousiast, maar vliegen op een draak leek hem geweldig. "En als we hem niet vinden, wel dan zullen we iets ander moeten berijden." elkaar bijvoorbeeld. Het was midzomernacht, als hij een oneerbaar voorstel wilde doen, was dit zijn kans.
  3. [1837/1838] Leave me feeling dirty, 'cause you can't understand

    Dante draaide zich met zijn rug naar haar toe, zodat ze zich kon omkleden. Het was niet alsof hij haar niet eerder naakt had gezien, alsof hij het beeld van haar welvingen de laatste maanden niet voor zijn geest had gehaald. Alleen om er daarna spijt van te hebben. Toen hij zich opnieuw omdraaide bleef er niets meer van de jurk over. Hij vond het jammer dat hij het haar niet had zien doen. Had er spijt, aarzeling in haar ogen gelegen? Al die tijd was hij kwaad op haar geweest, wilde hij zich wreken voor wat ze hem had aangedaan. Het begon met een jurk vergruizelen, maar het was niet genoeg, compenseerde niet met de pijn die hij had gevoeld. Hij dacht er niet aan dat het haar misschien ook weleens zwaar kon vallen. Een leven overladen met luxe. Ze had er zelf voor gekozen en nu moest ze er de gevolgen van dragen. Ze had geld nodig. Waarom had ze hem dat niet eerder gezegd? Hij had heus wel naar wat extra klussen kunnen vragen. Hij had heus wel een job overdag kunnen vinden. Nee het eerste waar zij aan had gedacht was hem dumpen voor een ander, iemand rijker. Het deed extra pijn te weten dat ze hem niet had laten vallen voor iemand waarvoor ze meer gevoelens had. Nee ze had hem verlaten voor geld, voor glinsterende edelstenen en chique wagens. "Ik ben niet in de stemming om hierover te praten. Kom ik zal je tonen waar je kunt slapen." en nee dat was niet bij hem in bed. Hij nam haar mee naar de piepkleine tuin achter zijn rijtjeshuis, met een nog kleiner tuinhuisje. Nu wist Adeline ook wel dat dit tuinhuis vanbinnen heel wat meer ruimte bevatte dan langs de buitenkant deed uitschijnen. "Ssst wij zijn het maar." suste Dante de drie terzielers die nerveus snoven bij hun binnenkomst. Hij nam haar mee naar de achterkant van de stal. Onder hooi en materiaal lag een luik verborgen. Een kleine trap bracht hen in een ruimte onder de stal. "Ik gebruik deze plek voor rommel en oud gereedschap dat ik niet langer nodig heb. Hier zal je het veiligst de nacht kunnen doorbrengen." Meer viel er in zijn ogen niet te melden. Hij draaide zich om, bleef aarzelend staan op de trap. "Heb je al iets kunnen eten en drinken vandaag?"
  4. [15+][1838/1839] Midzomernacht 4 - Royalty

    Een dag veranderde in twee. Twee werden er drie. Hoe langer Adeline bij hem onderdook, hoe meer Dante vreesde dat ze ontdekt zou worden. Hij had gehoopt dat Earnest na een paar dagen de zoektocht wel zou opgeven. Ze was gewoon een meisje. Met zijn kapitaal had hij zo iemand nieuw, maar nee. Earnest was een man van eer. Een man die zich wreekte wanneer hem kwaad was toegedaan. De juwelen die ze had meegenomen konden hem weinig schelen, de daad op zich daarentegen. Het was beschamend en Adeline moest en zou op haar plaats worden gezet. In het kort Dante kampte met heel veel stress. Zijn oplossing, drinken. Misschien niet de beste methode, maar zeker effectief. Hij had nood om even te ontsnappen aan de dagelijkse sleur van het leven en waar kon dat beter dan op de midzomernacht. Zijn masker stelde niet veel voor. Hij had het haastig gebricoleerd met restjes karton en stukken gekleurd papier. Hij was hier dan ook niet om met zijn masker te pronken. Reeds vrij aangeschoten kuierde hij langs de kraampjes. Ja zo'n kelk die zichzelf steeds automatisch aanvulde was een fantastische uitvinding. Hopelijk zouden ze die dingen mee naar huis mogen nemen. Wat hij nog miste was wat gezelschap. Iemand die zijn dronkenmansverhalen wilde aanhoren. Hij zocht een willekeurig slachtoffer. "Hey een kasteel is niks zonder een draak toch. Zullen we samen gaan zoeken waar die zich heeft verscholen?"
  5. [1837/1838] Leave me feeling dirty, 'cause you can't understand

    "Voor even? Net zoals onze relatie maar voor even was, tot je iemand rijker vond." Earnest zou haar vast stevig hebben aangepakt. Hij zag geen andere reden waarom Adeline haar rijkeluisleventje zou ontvluchten. Hij kende haar, dacht haar te kennen. Ze was aangetrokken tot goud, tot alles wat glansde, als een ekster. Ze was trots, te trots om ooit zomaar terug bij hem aan te kloppen. Waarom dacht hij zelfs aan het tonen van medeleven na wat ze hem had aangedaan? Omdat hij zich ooit in eenzelfde situatie had bevonden? Omdat hij toch nog gevoelens voor haar had, ondanks wat hij zichzelf voorhield? Hij keek haar niet aan. Zijn blik speurde de straat af. Hoe langer Adeline hier stond hoe groter het risico werd dat iemand hen zou zien. "Kom binnen" Hij deed de deur verder open, zodat ze onder zijn arm naar binnen kon glippen. "Ben je er zeker van dat je alles hebt opgeborgen. Het zou me niet verbazen, moest Earnest een opsporingspreuk over zijn kostbaarheden hebben uitgesproken. Alles wat je van hem hebt gekregen, je jurk, juwelen, vernietig het nu. Voor hij beseft dat je bent vertrokken. Hij is niets van niets hoofd van de bende" Earnest was een berekend man, iedereen een stap voor. Ze konden niets aan het toeval achterlaten. Daarbij moest Dante toegeven dat hij met plezier zou toekijken hoe Adeline al die dure spullen tot gruis zou verwerken. Even verdween hij in de slaapkamer en kwam terug met één van zijn afgedragen hemden. "Hier je kunt deze aandoen in de plaats, als je je daar niet te goed voor voelt natuurlijk."
  6. [1837/1838] Leave me feeling dirty, 'cause you can't understand

    Dante's hart was gebroken toen Ella was verdwenen. Echter haar heeft hij nooit meer gezien, nooit meer iets van vernomen. Stukje bij beetje verwerkte hij zijn pijn. Nu leek het soms wel alsof ze niet eens had bestaan. Bij Adeline was het anders. Elke race zag hij haar, arm in arm met Earnest, pronkend, zijn nieuwste aanwinst. Keer op keer werd hij eraan herinnerd hoe ze hem had laten vallen. Hoe ze hem had ingeruild voor diamanten en champagne. Haar telkens zien maakte het moeilijker, oh zoveel moeilijker. Hoe kon hij vergeten wat ze ooit hadden gehad als ze steeds weer in zijn buurt verscheen, zo begeerlijk, doch zo onbereikbaar. Het was niet ongebruikelijk dat er s'nachts bij hem werd aangeklopt. Hij was lid van een bende. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze hem last minute nodig hadden als back-up voor de een of andere klus. Waarschijnlijk een levering van illegale wapens die onverwachts was aangekomen of iets dergelijks. Hij had zijn pet reeds opgezet, één arm in de mouw van zijn jas, opende de deur... Enkele seconden keek hij haar sprakeloos aan. Hij had dit moment wel eens voorgesteld. Adeline die terug voor zijn deur stond, haar excuses aanbood, smeekte om vergeving. Echter nu haar hier te zien, nu ze in levende lijve voor hem stond, met het nieuws dat ze Earnest had bestolen. Hij wist niet hoe te reageren, kreeg geen woord over zijn lippen en kon haar slechts verbaasd aanstaren. "Denk je echt dat ik je hier nog binnen ga laten. Na wat je me hebt aangedaan. Daarbij denk je nu echt dat dit een veilige schuilplaats is. Straks denkt Earnest nog dat het mijn idee was om van hem te stelen. Nee bedankt hier meng ik me niet in. Je mag zelfs blij zijn dat ik je niet persoonlijk aangeef." En toch hield hij zijn deur nog steeds open, alsof zijn onderbewuste wilde tonen hoe graag hij haar terug in zijn leven wilde.
  7. [1837/1838] A kiss may be grant but it won't pay the rental

    Was hij nu gelukkig, nu hij de waarheid wist? Voelde hij zich werkelijk beter wetende dat zijn baas achter zijn rug zijn vriendin een prachtige ketting had geschonken. Wie weet wat had hij haar nog allemaal gegeven. Dante ging al lang genoeg om met Earnest om te weten dat één ketting maar een kleinigheid was voor hem. Nu was hij haar kwijt. Hij zou nog achter haar aan kunnen gaan, maar daar had hij teveel zelfrespect voor. Wie weet wat had ze nog meer met hem gedaan dan enkel zijn geschenken aannemen. Als hij echt zoveel zelfwaarde had als hij zichzelf voordeed dan stopte hij met zijn job, verliet hij de bende. Echter daartoe zou hij zich nooit kunnen zetten. De bende was zijn thuis. Earnest was als een vader. Een verschrikkelijke vader, maar wel één die hem uit het weeshuis had gehaald. Wie weet zou hij haar nog zien op wedstrijden, haar arm in de zijne. De gedachte aan dat beeld alleen al. Zou ze echt van hem houden? Hoe had hij dit achter zijn rug om kunnen laten gebeuren? Hoe had hij het niet kunnen merken? In stilte bleef hij aan de tafel zitten, de seconde tellend vooraleer hij zijn jas aantrok en een fles whiskey opentrok voor onderweg naar de pub. Hij wilde deze avond zo snel mogelijk vergeten, de pijn verzachten. OOC: Dante uitgeschreven
  8. [1837/1838] A kiss may be grant but it won't pay the rental

    "Oh dus ik, de enige van ons twee die überhaupt werkt, ben lui?" Begreep Adeline haar eigen logica zelfs, want hij deed dat in ieder geval niet. "Het spijt me hoor dat ik vroeger niet de kans heb gekregen om aan een magische school te gaan studeren of een fancy diploma te behalen. Het is niet dat jij van de jouwe zo'n nuttig gebruik maakt en nee het is niet dat, dat me ergert. Het is jouw mentaliteit, het altijd maar meer willen terwijl we gelukkig kunnen zijn met wat we hebben ook al is het niet het meest dure. We hebben toch eten, we hebben toch een huis en kleding." Ja goedkope producten van de lokale markt, niets exotisch, een krap huis dat best eens een opknapbeurt kon gebruiken en tweedehands kleding, maar waarom kon dat niet genoeg zijn? "Wel is dat wat jij wil doen, vertrekken, samen met diegene die je die ketting heeft gegeven , die vriendin van je of nee je had hem op straat gevonden zeker?"
  9. [1837/1838] You'll cheer up my blues

    "Wacht je wilt niet verloofd zijn?" Dantalion has sowieso al weinig notie van hoe verlovingen en huwelijken eraan toe gingen in rijke families, wanneer hij dronken was was zijn denk en inlevingsvermogen al helemaal waardeloos. "Oh is je vader dood? Eeuhm wel een toost op hem dan?" Hij hief zijn flacon op en nam een slok waarna hij hem naar Elara uitstak. Ouders en ouderkwesties was nog iets wat Dante maar moeilijk begreep gezien hij zelf in een weeshuis was opgegroeid. Hij wist heus wel dat niet alle ouders, goede ouders waren, maar toch had hij stiekem altijd willen weten wie zijn moeder en vader waren, zelfs al waren ze geen goede mensen. Wel als ze nog niet dood waren toen hij in het weeshuis zat, waren ze dat waarschijnlijk nu wel. "En laten we ook drinken op je chique nieuwe achternaam, al vond ik Burrows persoonlijk leuker klinken." In werkelijkheid vond hij haar nieuwe achternaam vooral een teken dat ze voor eeuwig met hem gebroken had, dat ze nu een nieuwe familie had en haar tijd bij hem voorbij was. Ze was een Graham en Grahams gingen niet om met Colts. Behalve voor deze ene nacht. Vooraleer hij haar het raam uit hielp was er echter nog één ding dat hij moest doen. Hij trok Elara in een stevige omhelzing, bang dat het misschien weleens de laatste ooit zou zijn. "Het lijkt alsof je het niet bepaald makkelijk hebt gehad de laatste tijd en ergens voel ik me schuldig dat ik er niet was om je te helpen, maar ik ben zo blij je terug te zien. Oke laten we dan nu vertrekken vooraleer James Graham en zijn hele entourage in je kamer staan want ik heb momenteel niet het coördinatiegevoel om hem aan te kunnen." Hij had waarschijnlijk ook niet het coördinatiegevoel om zichzelf en Elara veilig op een terzieler te vervoeren, maar hij vertrouwde zijn dieren genoeg om hem daarin te helpen. Hij hielp Elara het raam uit te klimmen, al was het vooral zij die hem moest helpen niet in de diepte te storten toen hij het raam uit sprong.
  10. [1837/1838] A kiss may be grant but it won't pay the rental

    "Ik iets te verbergen? Adeline ik ben eerlijk met je geweest sinds we elkaar hebben ontmoet. Ga je gang, doorzoek mijn kleerkast, mijn spullen. Ik kan je verzekeren dat daar geen kostbare juwelen bij zitten." reageerde hij gepikeerd. "Het maakt mij helemaal niet uit als je geld binnenbrengt. Wil je een job, goed voor mij, dat kan me allemaal niet schelen. Wat mij wel uitmaakt is dat iemand je dit soort cadeaus geeft en ik niet eens mag weten wie die persoon is. Dit is niet iets wat een vriendin voor je koopt voor je verjaardag. Daarbij is het niet de eerste keer dat ik hier vreemde spullen heb zien liggen. Zoals dat boeket van een paar weken terug, dat waren nu ook niet bepaald veldbloempjes." Hun discussie kon eindeloos doorgaan, telkens elkaar weerleggen. Dante griste het juweel hardhandig van de tafel en trok zijn jas van de kapstok. "Je wilt er zo graag vanaf, wel waarom niet nu. We gaan naar een juwelier, een pandjeswinkel. Waarschijnlijk gaan ze ons niet eens geloven als we zeggen dat dit echte edelstenen zijn. Kijk naar ons Adeline. We zijn niet het soort mensen dat dit zich dit soort dingen ooit zal kunnen veroorloven. Als je die realiteit niet aankunt dan, wel dan, dan kun je beter vertrekken."
  11. [1837/1838] You'll cheer up my blues

    "Dat heb ik toch al gezegd, ik kom je ontvoeren. Natuurlijk kan je wel, het is heus niet moeilijk, gewoon even op de terzieler kruipen en dan gaan we vieren dat je terug bent." zei hij ditmaal luider en trager zodat ze hem duidelijk zou verstaan, al klonk het slechts meer gelispeld dan voorheen. Hij trok enkele schuiven open en begon de inhoud achter zich te gooien. Elara was immers met de meerderheid van haar spullen vertrokken, dus die zouden ze terug mee moeten nemen. Al zou het meer hebben geholpen als hij die spullen effectief in de tas stak die ze onder haar bed vandaag had gehaald. "Wacht ben je verloofd? Sinds wanneer? Nee Elara je moet niet trouwen, het is de slechtste beslissing die je ooit kunt maken, want alle vrouwen zijn monsters en ze zullen toch maar je hart breken door te verdwijnen of je te laten zitten voor een ander. Wel bijna alle vrouwen, jij niet natuurlijk. Jij bent slim en aardig en je had gelijk over... over je weet wel." Hij had nog niet de kracht om haar naam uit te spreken. Zelfs wanneer Elara hem zei, deed het pijn, al klonk het nog met zo'n afkeer. Somber plofte hij neer op Elara's bed. Waar had hij die fles gin ook alweer neergezet. Hij had ook geen idee waar dat zomerhuis was, al kwetste het hem wel dat ze verkoos om daarheen te gaan in plaats van mee te gaan met hem. Was zijn huis dan niet goed genoeg. Had dit rijkeluisleventje haar al even ijdel gemaakt als je weet wel wie. Hij durfde het haar niet vragen, bang voor het antwoord. Waar was die gin trouwens. Het zou zonden zijn de fles te verliezen. Ze was nog halfvol, aha daar lag ze op een stoel. Hij nam nog enkele slokken en smakte met zijn lippen. "Heb je trouwens nog ergens een veer en perkament. Ik wil een brief schrijven aan James. Niet voor echt natuurlijk, maar dat lijkt me wel grappig. Beste Sir Graham niet alleen is Elara weg, ik heb ook overal in je badkamer overgegeven behalve in de wc, groeten" Dat van die badkamer was niet waar, nog niet. Zijn maag lag nogal overhoop. Dat James hem dan waarschijnlijk kon lokaliseren was Dante vergeten, want ja dronken mensen zijn nu eenmaal niet de meest snuggere personen.
  12. [1837/1838] A kiss may be grant but it won't pay the rental

    "Geen idee is er een reden dan dat ik je niet zou kunnen vertrouwen? Wie geeft je trouwens zo'n juwelen cadeau en waarom?" Hij had nooit geweten dat ze zo'n rijke vrienden had en hij had ze zeker nooit ontmoet. Ze vond dus dat hij dramatisch was? Had hij niet het recht om haar hiernaar te vragen? Chique juwelen die uit het niets opdoken dat was verdacht. Daarbij zou hij haar sowieso op hebben gewacht. Echter vroeger was dat met een poging tot zelf eten bereiden geweest, met een stevige omhelzing en een kus op haar lippen zodra ze de deur binnen wandelde. Nu had hij slechts vragen, twijfels en verwijten voor haar. "Nu weet ik zeker dat je liegt, alsof jij zo'n ketting ooit zou verkopen zonder er eerst mee rond te paraderen. Is de waarheid dan zo erg, zo verschrikkelijk dat je hem voor mij verborgen moet houden?"
  13. [1837/1838] You'll cheer up my blues

    midden juli 1837 ____________________________ De ramen van het Montrose landhuis lagen er donker en verlaten bij. Niet dat Dante echt nog helder kon zien. Hij was dronken, te dronken om nu nog op een terzieler rond te vliegen. Hij voelde zich gewoon zo eenzaam, zo verdrietig en er was maar één iemand die hem zou kunnen opbeuren. Elara had dus blijkbaar toch gelijk gehad. Adeline was een fout geweest. Ze had nooit van hem gehouden, hem gebruikt om zodra ze de kans kreeg hem te dumpen voor zijn baas. Het ergst van al was dat Dante de bende niet kon verlaten. Het was zijn thuis, een andere bende zou hem niet vertrouwen en elders was er niet bepaald nood aan terzielerruiters. Het huis was gigantisch, hij moest zeker een paar keer zijn rondgecirkeld voor hij uiteindelijk Elara's krullenbol in één van de bedden opmerkte. Nu moest hij gewoon zo dicht mogelijk zien te komen, als dat raam eens stil bleef staan, zou dit een stuk makkelijker zijn. Hij liet bijna zijn toverstok vallen bij het uitspreken van de alohomara spreuk om haar raam te openen. Nu moest hij alleen nog door het raam zien te kruipen. Als hij zijn voet op het kozijn plaatste en dan kracht zette en sprong... Hij zag niet waarop hij viel, maar het was pijnlijk, een tafel of iets dergelijks. Hij hoorde ook iets breken, gelukkig was het niet de fles gin die hij had meegebracht. "Elara ssshhtt niet zoveel lawaai maken." zei hij en drukte zijn vinger op zijn lippen terwijl hij zwalpend overeind kwam. "Okey ik kom je ontvoeren, maar kan je misschien wel even zelf op de terzieler kruipen, dat zou enorm helpen, dankjewel."
  14. [1837/1838] A kiss may be grant but it won't pay the rental

    Ze hield zich van de domme en dat maakte het alleen nog maar erger. Alsof ze de ketting niet eens zag. Hij schoof het juweel naar haar toe. De edelstenen knarsten over het hout van de tafel. Dit was niet de manier waarop je met dit soort sieraden hoorde om te gaan, maar het kon Dante niet schelen hoeveel dat ding in feite waard was. Hij had het nooit breed gehad, maar daar had hij zich ook nooit om bekommerd. Hij was perfect tevreden met zijn simpele bescheiden bestaan. "Je kunt bijvoorbeeld beginnen met hoe je hier aan komt en die gespeelde onschuld laat je ook maar beter achterwege, het helpt niet echt." Hij had moeite zijn stem niet te verheffen, niet zijn vuist op de tafel te beuken. Een stemmetje in hem zei dat zijn woede niet gegrond was, dat hij Adeline een kans moest geven zichzelf nader te verklaren, maar haar gedrag, hoe ze hiermee omging, haast hooghartig, dat deed hem koken vanbinnen.
  15. Dit voelde heel fout, zo niet zichzelf. Dante had zich nooit in de rol gezien van een overbezorgd vriendje, die zijn vriendin opwachtte aan de keukentafel, wachtend op haar terugkomst gevuld met twijfel en beschuldigingen. Echter hier zat hij dan, wachtend op Adeline. Hoe kon hij ook anders. Voor hem lag de prachtige ketting die hij toevallig had gevonden tussen haar kleding toen hij op zoek was geweest naar een proper shirt. Verbaasd had hij het juweel bestudeerd. De schitterende smaragden, die hem met hun fonkeling leken te bespotten. Dantalion had het haar nooit zien dragen. Hij had het haar ook nooit cadeau gedaan. Zijn opleiding in de bende had hem geleerd valse van echte edelstenen te leren onderscheiden, niet dat het veel verschil had gemaakt. Hij zou noch voor de één noch voor de ander hebben kunnen betalen. Zou Adeline dit juweel hebben gestolen? Waarom? Het was enorm kortzichtig om haar daarover te beoordelen terwijl hij zelf deel uitmaakte van een bende die wel wat ergere criminele activiteiten op hun naam had dan louter de diefstal van een juweel en toch wrong het binnenin hem. Het was vooral de reden die hem interesseerde, Adelines motief. Oh waarom was hij er zelf zo zeker van dat ze dit had gestolen. Wie weet had ze het juweel gewoon op straat gevonden en was van plan de rechtmatige eigenaar te zoeken. Ja alsof ze het dan tussen haar kleding zou verbergen. Er zat niets anders op dan haar te confronteren met de feiten. De deur werd geopend. De halsketting lag tussen hen beide in, grijnzend op de tafel. Op zijn gezicht zou ze het hangende onweer allicht kunnen aflezen. "Dus vertel." zei hij en knikte naar het juweel. Meer woorden ging hij er niet aan vuil maken, ze zou wel weten waar hij op doelde.
×