Jump to content

Dantalion Colt

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    37
  • Joined

  • Last visited

About Dantalion Colt

Recent Profile Visitors

532 profile views
  1. [1837/1838] Leave me feeling dirty, 'cause you can't understand

    "Voor even? Net zoals onze relatie maar voor even was, tot je iemand rijker vond." Earnest zou haar vast stevig hebben aangepakt. Hij zag geen andere reden waarom Adeline haar rijkeluisleventje zou ontvluchten. Hij kende haar, dacht haar te kennen. Ze was aangetrokken tot goud, tot alles wat glansde, als een ekster. Ze was trots, te trots om ooit zomaar terug bij hem aan te kloppen. Waarom dacht hij zelfs aan het tonen van medeleven na wat ze hem had aangedaan? Omdat hij zich ooit in eenzelfde situatie had bevonden? Omdat hij toch nog gevoelens voor haar had, ondanks wat hij zichzelf voorhield? Hij keek haar niet aan. Zijn blik speurde de straat af. Hoe langer Adeline hier stond hoe groter het risico werd dat iemand hen zou zien. "Kom binnen" Hij deed de deur verder open, zodat ze onder zijn arm naar binnen kon glippen. "Ben je er zeker van dat je alles hebt opgeborgen. Het zou me niet verbazen, moest Earnest een opsporingspreuk over zijn kostbaarheden hebben uitgesproken. Alles wat je van hem hebt gekregen, je jurk, juwelen, vernietig het nu. Voor hij beseft dat je bent vertrokken. Hij is niets van niets hoofd van de bende" Earnest was een berekend man, iedereen een stap voor. Ze konden niets aan het toeval achterlaten. Daarbij moest Dante toegeven dat hij met plezier zou toekijken hoe Adeline al die dure spullen tot gruis zou verwerken. Even verdween hij in de slaapkamer en kwam terug met één van zijn afgedragen hemden. "Hier je kunt deze aandoen in de plaats, als je je daar niet te goed voor voelt natuurlijk."
  2. [1837/1838] Leave me feeling dirty, 'cause you can't understand

    Dante's hart was gebroken toen Ella was verdwenen. Echter haar heeft hij nooit meer gezien, nooit meer iets van vernomen. Stukje bij beetje verwerkte hij zijn pijn. Nu leek het soms wel alsof ze niet eens had bestaan. Bij Adeline was het anders. Elke race zag hij haar, arm in arm met Earnest, pronkend, zijn nieuwste aanwinst. Keer op keer werd hij eraan herinnerd hoe ze hem had laten vallen. Hoe ze hem had ingeruild voor diamanten en champagne. Haar telkens zien maakte het moeilijker, oh zoveel moeilijker. Hoe kon hij vergeten wat ze ooit hadden gehad als ze steeds weer in zijn buurt verscheen, zo begeerlijk, doch zo onbereikbaar. Het was niet ongebruikelijk dat er s'nachts bij hem werd aangeklopt. Hij was lid van een bende. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze hem last minute nodig hadden als back-up voor de een of andere klus. Waarschijnlijk een levering van illegale wapens die onverwachts was aangekomen of iets dergelijks. Hij had zijn pet reeds opgezet, één arm in de mouw van zijn jas, opende de deur... Enkele seconden keek hij haar sprakeloos aan. Hij had dit moment wel eens voorgesteld. Adeline die terug voor zijn deur stond, haar excuses aanbood, smeekte om vergeving. Echter nu haar hier te zien, nu ze in levende lijve voor hem stond, met het nieuws dat ze Earnest had bestolen. Hij wist niet hoe te reageren, kreeg geen woord over zijn lippen en kon haar slechts verbaasd aanstaren. "Denk je echt dat ik je hier nog binnen ga laten. Na wat je me hebt aangedaan. Daarbij denk je nu echt dat dit een veilige schuilplaats is. Straks denkt Earnest nog dat het mijn idee was om van hem te stelen. Nee bedankt hier meng ik me niet in. Je mag zelfs blij zijn dat ik je niet persoonlijk aangeef." En toch hield hij zijn deur nog steeds open, alsof zijn onderbewuste wilde tonen hoe graag hij haar terug in zijn leven wilde.
  3. A kiss may be grant but it won't pay the rental [1837]

    Was hij nu gelukkig, nu hij de waarheid wist? Voelde hij zich werkelijk beter wetende dat zijn baas achter zijn rug zijn vriendin een prachtige ketting had geschonken. Wie weet wat had hij haar nog allemaal gegeven. Dante ging al lang genoeg om met Earnest om te weten dat één ketting maar een kleinigheid was voor hem. Nu was hij haar kwijt. Hij zou nog achter haar aan kunnen gaan, maar daar had hij teveel zelfrespect voor. Wie weet wat had ze nog meer met hem gedaan dan enkel zijn geschenken aannemen. Als hij echt zoveel zelfwaarde had als hij zichzelf voordeed dan stopte hij met zijn job, verliet hij de bende. Echter daartoe zou hij zich nooit kunnen zetten. De bende was zijn thuis. Earnest was als een vader. Een verschrikkelijke vader, maar wel één die hem uit het weeshuis had gehaald. Wie weet zou hij haar nog zien op wedstrijden, haar arm in de zijne. De gedachte aan dat beeld alleen al. Zou ze echt van hem houden? Hoe had hij dit achter zijn rug om kunnen laten gebeuren? Hoe had hij het niet kunnen merken? In stilte bleef hij aan de tafel zitten, de seconde tellend vooraleer hij zijn jas aantrok en een fles whiskey opentrok voor onderweg naar de pub. Hij wilde deze avond zo snel mogelijk vergeten, de pijn verzachten. OOC: Dante uitgeschreven
  4. A kiss may be grant but it won't pay the rental [1837]

    "Oh dus ik, de enige van ons twee die überhaupt werkt, ben lui?" Begreep Adeline haar eigen logica zelfs, want hij deed dat in ieder geval niet. "Het spijt me hoor dat ik vroeger niet de kans heb gekregen om aan een magische school te gaan studeren of een fancy diploma te behalen. Het is niet dat jij van de jouwe zo'n nuttig gebruik maakt en nee het is niet dat, dat me ergert. Het is jouw mentaliteit, het altijd maar meer willen terwijl we gelukkig kunnen zijn met wat we hebben ook al is het niet het meest dure. We hebben toch eten, we hebben toch een huis en kleding." Ja goedkope producten van de lokale markt, niets exotisch, een krap huis dat best eens een opknapbeurt kon gebruiken en tweedehands kleding, maar waarom kon dat niet genoeg zijn? "Wel is dat wat jij wil doen, vertrekken, samen met diegene die je die ketting heeft gegeven , die vriendin van je of nee je had hem op straat gevonden zeker?"
  5. You'll cheer up my blues [1837]

    "Wacht je wilt niet verloofd zijn?" Dantalion has sowieso al weinig notie van hoe verlovingen en huwelijken eraan toe gingen in rijke families, wanneer hij dronken was was zijn denk en inlevingsvermogen al helemaal waardeloos. "Oh is je vader dood? Eeuhm wel een toost op hem dan?" Hij hief zijn flacon op en nam een slok waarna hij hem naar Elara uitstak. Ouders en ouderkwesties was nog iets wat Dante maar moeilijk begreep gezien hij zelf in een weeshuis was opgegroeid. Hij wist heus wel dat niet alle ouders, goede ouders waren, maar toch had hij stiekem altijd willen weten wie zijn moeder en vader waren, zelfs al waren ze geen goede mensen. Wel als ze nog niet dood waren toen hij in het weeshuis zat, waren ze dat waarschijnlijk nu wel. "En laten we ook drinken op je chique nieuwe achternaam, al vond ik Burrows persoonlijk leuker klinken." In werkelijkheid vond hij haar nieuwe achternaam vooral een teken dat ze voor eeuwig met hem gebroken had, dat ze nu een nieuwe familie had en haar tijd bij hem voorbij was. Ze was een Graham en Grahams gingen niet om met Colts. Behalve voor deze ene nacht. Vooraleer hij haar het raam uit hielp was er echter nog één ding dat hij moest doen. Hij trok Elara in een stevige omhelzing, bang dat het misschien weleens de laatste ooit zou zijn. "Het lijkt alsof je het niet bepaald makkelijk hebt gehad de laatste tijd en ergens voel ik me schuldig dat ik er niet was om je te helpen, maar ik ben zo blij je terug te zien. Oke laten we dan nu vertrekken vooraleer James Graham en zijn hele entourage in je kamer staan want ik heb momenteel niet het coördinatiegevoel om hem aan te kunnen." Hij had waarschijnlijk ook niet het coördinatiegevoel om zichzelf en Elara veilig op een terzieler te vervoeren, maar hij vertrouwde zijn dieren genoeg om hem daarin te helpen. Hij hielp Elara het raam uit te klimmen, al was het vooral zij die hem moest helpen niet in de diepte te storten toen hij het raam uit sprong.
  6. A kiss may be grant but it won't pay the rental [1837]

    "Ik iets te verbergen? Adeline ik ben eerlijk met je geweest sinds we elkaar hebben ontmoet. Ga je gang, doorzoek mijn kleerkast, mijn spullen. Ik kan je verzekeren dat daar geen kostbare juwelen bij zitten." reageerde hij gepikeerd. "Het maakt mij helemaal niet uit als je geld binnenbrengt. Wil je een job, goed voor mij, dat kan me allemaal niet schelen. Wat mij wel uitmaakt is dat iemand je dit soort cadeaus geeft en ik niet eens mag weten wie die persoon is. Dit is niet iets wat een vriendin voor je koopt voor je verjaardag. Daarbij is het niet de eerste keer dat ik hier vreemde spullen heb zien liggen. Zoals dat boeket van een paar weken terug, dat waren nu ook niet bepaald veldbloempjes." Hun discussie kon eindeloos doorgaan, telkens elkaar weerleggen. Dante griste het juweel hardhandig van de tafel en trok zijn jas van de kapstok. "Je wilt er zo graag vanaf, wel waarom niet nu. We gaan naar een juwelier, een pandjeswinkel. Waarschijnlijk gaan ze ons niet eens geloven als we zeggen dat dit echte edelstenen zijn. Kijk naar ons Adeline. We zijn niet het soort mensen dat dit zich dit soort dingen ooit zal kunnen veroorloven. Als je die realiteit niet aankunt dan, wel dan, dan kun je beter vertrekken."
  7. You'll cheer up my blues [1837]

    "Dat heb ik toch al gezegd, ik kom je ontvoeren. Natuurlijk kan je wel, het is heus niet moeilijk, gewoon even op de terzieler kruipen en dan gaan we vieren dat je terug bent." zei hij ditmaal luider en trager zodat ze hem duidelijk zou verstaan, al klonk het slechts meer gelispeld dan voorheen. Hij trok enkele schuiven open en begon de inhoud achter zich te gooien. Elara was immers met de meerderheid van haar spullen vertrokken, dus die zouden ze terug mee moeten nemen. Al zou het meer hebben geholpen als hij die spullen effectief in de tas stak die ze onder haar bed vandaag had gehaald. "Wacht ben je verloofd? Sinds wanneer? Nee Elara je moet niet trouwen, het is de slechtste beslissing die je ooit kunt maken, want alle vrouwen zijn monsters en ze zullen toch maar je hart breken door te verdwijnen of je te laten zitten voor een ander. Wel bijna alle vrouwen, jij niet natuurlijk. Jij bent slim en aardig en je had gelijk over... over je weet wel." Hij had nog niet de kracht om haar naam uit te spreken. Zelfs wanneer Elara hem zei, deed het pijn, al klonk het nog met zo'n afkeer. Somber plofte hij neer op Elara's bed. Waar had hij die fles gin ook alweer neergezet. Hij had ook geen idee waar dat zomerhuis was, al kwetste het hem wel dat ze verkoos om daarheen te gaan in plaats van mee te gaan met hem. Was zijn huis dan niet goed genoeg. Had dit rijkeluisleventje haar al even ijdel gemaakt als je weet wel wie. Hij durfde het haar niet vragen, bang voor het antwoord. Waar was die gin trouwens. Het zou zonden zijn de fles te verliezen. Ze was nog halfvol, aha daar lag ze op een stoel. Hij nam nog enkele slokken en smakte met zijn lippen. "Heb je trouwens nog ergens een veer en perkament. Ik wil een brief schrijven aan James. Niet voor echt natuurlijk, maar dat lijkt me wel grappig. Beste Sir Graham niet alleen is Elara weg, ik heb ook overal in je badkamer overgegeven behalve in de wc, groeten" Dat van die badkamer was niet waar, nog niet. Zijn maag lag nogal overhoop. Dat James hem dan waarschijnlijk kon lokaliseren was Dante vergeten, want ja dronken mensen zijn nu eenmaal niet de meest snuggere personen.
  8. A kiss may be grant but it won't pay the rental [1837]

    "Geen idee is er een reden dan dat ik je niet zou kunnen vertrouwen? Wie geeft je trouwens zo'n juwelen cadeau en waarom?" Hij had nooit geweten dat ze zo'n rijke vrienden had en hij had ze zeker nooit ontmoet. Ze vond dus dat hij dramatisch was? Had hij niet het recht om haar hiernaar te vragen? Chique juwelen die uit het niets opdoken dat was verdacht. Daarbij zou hij haar sowieso op hebben gewacht. Echter vroeger was dat met een poging tot zelf eten bereiden geweest, met een stevige omhelzing en een kus op haar lippen zodra ze de deur binnen wandelde. Nu had hij slechts vragen, twijfels en verwijten voor haar. "Nu weet ik zeker dat je liegt, alsof jij zo'n ketting ooit zou verkopen zonder er eerst mee rond te paraderen. Is de waarheid dan zo erg, zo verschrikkelijk dat je hem voor mij verborgen moet houden?"
  9. midden juli 1837 ____________________________ De ramen van het Montrose landhuis lagen er donker en verlaten bij. Niet dat Dante echt nog helder kon zien. Hij was dronken, te dronken om nu nog op een terzieler rond te vliegen. Hij voelde zich gewoon zo eenzaam, zo verdrietig en er was maar één iemand die hem zou kunnen opbeuren. Elara had dus blijkbaar toch gelijk gehad. Adeline was een fout geweest. Ze had nooit van hem gehouden, hem gebruikt om zodra ze de kans kreeg hem te dumpen voor zijn baas. Het ergst van al was dat Dante de bende niet kon verlaten. Het was zijn thuis, een andere bende zou hem niet vertrouwen en elders was er niet bepaald nood aan terzielerruiters. Het huis was gigantisch, hij moest zeker een paar keer zijn rondgecirkeld voor hij uiteindelijk Elara's krullenbol in één van de bedden opmerkte. Nu moest hij gewoon zo dicht mogelijk zien te komen, als dat raam eens stil bleef staan, zou dit een stuk makkelijker zijn. Hij liet bijna zijn toverstok vallen bij het uitspreken van de alohomara spreuk om haar raam te openen. Nu moest hij alleen nog door het raam zien te kruipen. Als hij zijn voet op het kozijn plaatste en dan kracht zette en sprong... Hij zag niet waarop hij viel, maar het was pijnlijk, een tafel of iets dergelijks. Hij hoorde ook iets breken, gelukkig was het niet de fles gin die hij had meegebracht. "Elara ssshhtt niet zoveel lawaai maken." zei hij en drukte zijn vinger op zijn lippen terwijl hij zwalpend overeind kwam. "Okey ik kom je ontvoeren, maar kan je misschien wel even zelf op de terzieler kruipen, dat zou enorm helpen, dankjewel."
  10. A kiss may be grant but it won't pay the rental [1837]

    Ze hield zich van de domme en dat maakte het alleen nog maar erger. Alsof ze de ketting niet eens zag. Hij schoof het juweel naar haar toe. De edelstenen knarsten over het hout van de tafel. Dit was niet de manier waarop je met dit soort sieraden hoorde om te gaan, maar het kon Dante niet schelen hoeveel dat ding in feite waard was. Hij had het nooit breed gehad, maar daar had hij zich ook nooit om bekommerd. Hij was perfect tevreden met zijn simpele bescheiden bestaan. "Je kunt bijvoorbeeld beginnen met hoe je hier aan komt en die gespeelde onschuld laat je ook maar beter achterwege, het helpt niet echt." Hij had moeite zijn stem niet te verheffen, niet zijn vuist op de tafel te beuken. Een stemmetje in hem zei dat zijn woede niet gegrond was, dat hij Adeline een kans moest geven zichzelf nader te verklaren, maar haar gedrag, hoe ze hiermee omging, haast hooghartig, dat deed hem koken vanbinnen.
  11. Dit voelde heel fout, zo niet zichzelf. Dante had zich nooit in de rol gezien van een overbezorgd vriendje, die zijn vriendin opwachtte aan de keukentafel, wachtend op haar terugkomst gevuld met twijfel en beschuldigingen. Echter hier zat hij dan, wachtend op Adeline. Hoe kon hij ook anders. Voor hem lag de prachtige ketting die hij toevallig had gevonden tussen haar kleding toen hij op zoek was geweest naar een proper shirt. Verbaasd had hij het juweel bestudeerd. De schitterende smaragden, die hem met hun fonkeling leken te bespotten. Dantalion had het haar nooit zien dragen. Hij had het haar ook nooit cadeau gedaan. Zijn opleiding in de bende had hem geleerd valse van echte edelstenen te leren onderscheiden, niet dat het veel verschil had gemaakt. Hij zou noch voor de één noch voor de ander hebben kunnen betalen. Zou Adeline dit juweel hebben gestolen? Waarom? Het was enorm kortzichtig om haar daarover te beoordelen terwijl hij zelf deel uitmaakte van een bende die wel wat ergere criminele activiteiten op hun naam had dan louter de diefstal van een juweel en toch wrong het binnenin hem. Het was vooral de reden die hem interesseerde, Adelines motief. Oh waarom was hij er zelf zo zeker van dat ze dit had gestolen. Wie weet had ze het juweel gewoon op straat gevonden en was van plan de rechtmatige eigenaar te zoeken. Ja alsof ze het dan tussen haar kleding zou verbergen. Er zat niets anders op dan haar te confronteren met de feiten. De deur werd geopend. De halsketting lag tussen hen beide in, grijnzend op de tafel. Op zijn gezicht zou ze het hangende onweer allicht kunnen aflezen. "Dus vertel." zei hij en knikte naar het juweel. Meer woorden ging hij er niet aan vuil maken, ze zou wel weten waar hij op doelde.
  12. [1836/1837] Yours to keep, yours to lose

    Nog altijd Earnest Haynes ______________________________ "Oh ik geloof zeker dat hij zijn best doet, meer dan zijn best waarschijnlijk, maar is dat genoeg?" Earnest liet hun glazen champagne even bijvullen voor hij verder ging met zijn relaas. Al was het maar om nogmaals te verduidelijk dat geld voor hem geen probleem was, dat hij zou zorgen dat haar glas, haar noden steeds vervult zouden zijn. "Nu de liefde nog jong en pril is heb je genoeg aan elkaar, maar denk eens aan je toekomst. Nu deel je dat huisje met jullie tweeën, maar wat als er kinderen bijkomen. Dante gaat niet eeuwig kunnen racen. Natuurlijk zal hij voor mij mogen blijven werken. De jongen is als een zoon voor mij, maar wat hij nu verdient is veel ten opzichte van wat de toekomst hem brengen zal. Is het dat werkelijk allemaal waard? Is dat echt het leven dat je de rest van je leven wilt leiden, terwijl het zoveel beter zou kunnen. Adeline ik ga het zeggen zoals het is, maar ik zou je alles geven, alles wat je hart begeert en het enige wat je daarvoor hoeft te doen is bij Dante weg te gaan. Hij ziet je ware schoonheid niet, is zich niet bewust van de schat die hij in handen heeft. Hij is jong. Hij komt er vast snel overheen, zo zijn jonge mannen nu eenmaal. Ik weet dat dit verzoek wat veel kan zijn, maar denk er alsjeblieft een keer over na."
  13. [1836/1837] Yours to keep, yours to lose

    Ik ga verder met Dantes account omdat ik het wachtwoord van de tijdelijke altijd vergeet en te lui ben om in te loggen sorry, maar bij deze Earnest dus ______________________________________________________________________________________________________________________________________________________ "Adeline" Hij leek haar naam te proeven, te walsen in zijn mond, als een goed glas wijn. Hij vestigde zijn blik op Dante, daarna weer op haar. "Nee hij doet het helemaal niet slecht, maar hij zou zoveel beter kunnen doen." en met hij bedoelde hij niet Dante, maar haar. Earnest was niet het soort man dat rond alles doekjes wond, dat was iets voor politici die belangen hadden bij hoe het volk naar hen keek. Echter directheid was niet altijd de beste manier om een vrouw voor je te winnen, zeker niet een vrouw die reeds bezet was. Als hij datgene wilde krijgen naar waar hij verlangde, zou hij voorzichtig te werk moeten gaan. Wikken en wegen, polsen naar wat het was dat zij wilde en zien hoe hij haar dat kon geven en er zo zijn profijt uit haalde. "Het spijt me. Ik wil niet onbeleefd overkomen, maar het moment dat ik u zag, dacht ik meteen aan Dantes kleine huisje. Ik ben er zelf enkele keren geweest voor zaken en kan zeggen dat een vrouw als u in zijn plaats niet thuishoort. Het is als een prachtige roos, die met moeite bloeit op een hoop vuilnis, terwijl zij in een prachtig perk met voldoende water en zonlicht hoort te staan. Toen vroeg ik mij af wanneer de laatste keer was dat Dante een nieuwe jurk voor u heeft gekocht. Een dame als u hoort beladen te worden met geschenken, juwelen, prachtige kleding, het beste eten..."
  14. [1836/1837]I feel like the other woman, but in a total different way

    "Niet vereerd, maar op zijn minst een beetje dankbaar. De laatste paar jaar heb ik voor je gezorgd, je onderhouden, dat is niet iets wat zomaar in een vingerknip gebeurd. Er komt werk en geld bij kijken en op dit moment lijkt het alsof je dat niet lijkt te beseffen Elara. Wat je ex-vriendje betreft. Nee je hebt hem niet zomaar meegesleurd, maar je hebt wel geprobeerd een meisje waarmee hij ging op te blazen. Het lijkt wel alsof jij jezelf alles kan permitteren en ik het maar goed moet vinden. Een schorsing nadat je probeerde iemand op te blazen, geen probleem, zoiets moet allemaal gewoon kunnen. Maar als ik dan eindelijk eens iemand ontmoet. Iemand waarvan ik hou. Iemand die ook van mijn houdt, dan is dat opeens het einde van de wereld ." Hij zou nog enkele dagen kwaad zijn. Denken dat wat hij deed het juiste was. Voet bij stuk houden. Hij was altijd nogal een weerbarstig iemand geweest. Zeker toen hij jonger was. Als hij dacht dat hij gelijk had zou hij zijn eigen mening blijven aanvechten en in combinatie met Elara's koppigheid, die de zijne evenaarde leidde dat tot desastreuze gevolgen. "Het enige wat ik wil is dat je gelukkig bent, een thuis hebt en als dat bij de Graham's is ga dan naar hen. Ik wens je veel plezier. Die dames rol zal je goed af gaan. Het zijn allemaal van die omhoog gevallen wichten die denken dat de aarde rond hen draait." Misschien zou hij haar nooit meer terugzien en op dit moment voelde hij nog niet wat dat voor impact op hem zou hebben. Hij hoorde het harde geluid van een toeslaande deur. Gefrustreerd greep hij naar een van de flessen alcohol die hij had opgeborgen, de welke maakte hem al niet uit. "Ik ga naar de terzielers. Ik heb even nood aan alleen zijn. Het spijt me dat dit zo is moeten gaan Adeline. Elara is normaal echt een geweldige meid, maar blijkbaar heb ik me toch in haar vergist." Ook hij sloeg de deur keihard dicht. Al was het maar om een beetje van zijn frustraties kwijt te raken. OOC: Uitgeschreven
  15. [1836/1837]I feel like the other woman, but in a total different way

    Dante had zich deze ontmoeting zo anders voorgesteld. Vooral Elara's reactie was niet zoals hij had gehoopt. Deels was dat zijn schuld. Hij voelde zich werkelijk schuldig dat hij haar was vergeten. Echter, was ze stilaan ook niet oud genoeg geworden om zelf van het station naar zijn huis te gaan? Ook de woorden die daarna kwamen, waren meer dan kwetsend. Alsof hij nooit om haar had gegeven. Natuurlijk gaf Dante om haar, dat deed hij nog altijd. Waarom moest Elara de situatie zo opblazen? "Wel als ik me niet vergis is dit nog altijd mijn huis. Mijn huis waar ik in laat wonen wie ik wil en dat ben jij, maar dat is ook Adeline!" zei hij resoluut. "Ik moet je toch niet op de hoogte stellen van elk detail van mijn leven. Zeker niet nu je de Grahams toch zoveel leuker vindt. Laten we trouwens niet vergeten wie van ons twee het was die met een schorsing voor de deur stond, nadat ze de zogenaamde minnares van haar zogenaamd vriendje had proberen op te blazen. Daar had je me misschien ook eerder van op de hoogte kunnen brengen?"
×