Jump to content

Heaven Priest

Magisch Verbond
  • Content count

    258
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Heaven Priest last won the day on November 22 2017

Heaven Priest had the most liked content!

About Heaven Priest

Profile Fields

Recent Profile Visitors

814 profile views
  1. [1836/1837] Music is the strongest form of magic

    Er zouden massa’s redenen kunnen zijn waarom Heaven zoal door de gangen van de universiteit zou kunnen struinen en op dit moment langs Keanes muziek kwam, maar Heaven was niet het type om een reden nodig te hebben om doorheen een gang te wandelen. Niet echt. Heaven had een miljoen redenen om alles goed te praten voor zichzelf, om zichzelf te zien als iemand die krassen maakte zonder littekens te vormen in een wereld waar opengereten wonden de norm schenen te worden, maar het concept van doorheen een gang wandelen was wat simpeler. Want ze was gewoon ergens naartoe op weg geweest. En nu was ze afgeleid, want er klonk muziek en Heaven was sneller afgeleid en nieuwsgieriger dan goed voor haar was. Je weet wel. Precies die eigenschap die ertoe geleid had dat ze even gezellig het concept van Daddy Issues had verheven tot een heel Elektracomplex om u tegen te zeggen. Ze kende Keane niet goed, kon dat eerlijk zeggen. Hij had altijd vagelijk in haar kennissenkring gezeten doordat hij met Daniella bevriend was, maar heel veel moeite om hem beter te leren kennen dan zo nu en dan zijn bestaan op feestjes erkennen en hem als roddelsubject gebruiken had ze niet gedaan – en bijgevolg wist ze voor geen meter dat hij het type was om triestige muziek te spelen met de deur open zodat iedereen het kon horen. Kwam ze dan bij deze achter, met een nieuwsgierige tred de kamer in en dat geweldige besef dat het de bedoeling was dat ze wat zei als de pianist in kwestie je verbaasd om je aanwezigheid aankeek. ‘Oh, eh, sorry als ik stoor,’ zei ze dus maar, want dat was beleefd, had ze het idee, ook al klonk het als het tegenovergestelde van berouwvol. ‘Ik wist niet dat je speelde.’ Want ze wist nauwelijks wat over hem. Zei heel veel en zo. ‘Welk lied was dat? Ik heb het volgens mij nog nooit gehoord.’ Ja, nee, verontschuldigen en daarna een subtiele exit was net wat teveel gevraagd. Ze was hier nu toch – kon ze net zo goed gezellig gaan doen.
  2. Kinkshaming ur sleepattern Margaux

    ‘Dat kan wel,’ gaf Heaven toe, ‘het komt alleen niet zo vaak voor.’ Kijk toch, ze was haar Volwassen Wijsheid™ aan het delen – ze was een geweldige zus. In se wist ze niet zo goed waar dat soort dingen aan lagen, een gebrek aan eetlust, misschien, of het verlangen te savoureren, maar zelf had ze het zelden. Nu had ze zelf ook niet echt zo’n hechte band met eten, niet echt, ze vond eten lekker, ze hield ervan om het te doen, maar ze was een sociale eter, in se. Als ze echt van een maaltijd wilde genieten, had ze er een hele ervaring met een hele hoop andere mensen bij nodig. ‘Eh,’ antwoordde ze op de volgende vraag, niet zo goed wetend wat ze erop moest antwoorden. Wist zij veel waarom het zo was dat mensen slaap nodig hadden. ‘Omdat we moeten rusten. Anders hebben we geen energie meer om te leven, zeg maar.’ Dat klonk niet als een cirkelredenering, toch? Mooi. ‘Als we 24/7 wakker zouden zijn, zouden we niet meer kunnen functioneren, denk ik’. Ze glimlachte, lichtjes, naar haar broer. ‘Als jij nooit zou slapen, zou je geen prinsessen kunnen redden.’
  3. Confession book!

    You Name: Heaven Priest Age: 18 Where do you live: Leeds Hogwarts House: Zwadderich What are your hobbies: Getting the aesthetic right What do you want to be when you grow up: Kunsthistorica – on my wayyy What do you want for your birthday: *insert crisis door keuzestress* Your favourites Your favourite colour and flower: Violet, rozen Your favourite heroes in fiction: Patroclus Your favourite heroines in fiction: Antigone ik heb zonet besloten dat heaven een greek myth hoe is let me live Your favourite food and drink: Alles waar aardappelen in zitten, thee Your favourite names: Pas – wisselt like elke dag Your pet aversion: Trage mensen, zowel in denken als in stappen Your favourite Season: Lente Your favourite motto: A witch bows to no man a.k.a. ik heb dat ooit gepind op heavens pinterest ok Your favourite spell: Sommeren Your favourite book: Het laatste boek dat ik gekocht heb Your favourite Holliday: Kerstmis Your favourite memory of us: De eerste keer dat onze ouders weg waren, ik in charge was en we een geïmproviseerd feestje gingen bouwen <3 #margauxverzintdingenhello Your favourite sweets: Zure snoepjes in het algemeen tbh Us How did we meet: Eh, jij werd geboren en ik stond aan je wieg What is our relationship: Broer/zus Are we friends: Sure What is your favourite thing to do together with me: Mijn gelijk krijgen What do you love about me: Je idealisme What do you hate about me: Dat je altijd in de badkamer zit als ik erin moet How would you describe me: 50% koppigheid, 40% ambitie om een ridder te zijn, 5% losse dromen en 5% slechte timing Are we going to be friends forever: You’re not getting rid of me, Valor <3 Something else you want to say? Ga naar bed
  4. Heaven giechelde. ‘Als iedereen zo dol op me was, had er vast nooit iemand geprobeerd om me op te blazen.’ Het was niet iets waar ze nog echt vaak aan dacht, alleen als de situatie erop begon te lijken, alleen als ze met een bepaald type explosieve spreuken moest omgaan, en dat moest niet vaak, maar dat soort dingen kwamen weleens opborrelen met genoeg drank op, #truestory #niemandheeftooitgeprobeerdommijopteblazenmaaralsnog. Ze nestelde zich wat tegen Felicia aan, alsof Felicia alles wat goed was in het levens belichaamde en ze dat dicht-, dichtbij wilde houden. Alsof ze anders weg zou gaan, en daarmee alles wat ze symboliseerde. En dat was onzin, dat wist ze, maar Heaven was ook gewoon een aanhankelijk persoon en dus had ze ook niet echt een reden nodig hiervoor die ergens opsloeg. ‘Ik heb altijd mysterieus willen zijn,’ gaf ze toe. ‘Maar hey, ik ken echt niemand die jou ooit beu is, dus niet gaan doen alsof er geen bal aan jou is. Ik kan minstens vijf mensen noemen die jou zowat willen zijn, en daar is een reden voor.’ Ze was klaar om de hele lijst van mensen die ze ooit naar Felicia had zien kijken op de daarvoor toepasselijke manier op te noemen, oké, ze had het nooit zo goed bijgehouden, maar ze was er zeker van dat ze dit uit haar hoge hoed kon halen. Was niet zo moeilijk ook. Het was lastig om niet meer op Felicia te willen lijken. ‘Ik weet niet eens meer hoe we precies vriendinnen zijn geworden, maar ik ben blij dat het gebeurd is.’
  5. Ho, de twee mensen hier hadden totaal verschillende ideeën wat de tijdsbesteding betrof en hoezo moest Heaven zo opeens Daniella weghalen? Ze was hier alleen maar omdat Daniella hier had willen zijn – was het dan niet raar om haar ook nog even weg te halen, zo van, schat, ’t was leuk, die vijf minuten hier, maar ik bedenk me nu pas dat ik geen zin heb om bij jouw vriend rond te hangen, want ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik de indruk had dat die me erbij wou hebben, ja, sorry, ik sta hier pas bij stil nadat het Kleine Zusje me onsubtiel opdraagt om je hier weg te halen, maar dat is toeval? Ze wilde niet eens weg. Niet echt. Dit was een mooi huis, oké, en Heaven had een boon voor schone architectuur. Ik heb geen idee hoe het huis van de psycho-Ingrams eruit ziet, maar ze zijn rijk, dus eh, dit is vast wel oké. ‘Kunnen we Valentine niet gewoon wakker maken?’ stelde ze voor. ‘Hij vindt het vast leuk om je te zien. Weet je waar zijn kamer is?’ En als hij het niet geweldig vond dat Daniella hier stond, ging ze lobbyen voor een ander, want een lief moest het 24/7 leuk vinden om wakker gemaakt te worden, oké, dat was gewoon een ding. ‘Als je ons te luid vindt, kan ik je kamer wel geluidsdicht toveren?’ stelde ze vervolgens voor, zoals Beschonken Momfriends™ dat deden, ergens vergetend dat Heaven en dronken toveren zelden een goed koppel vormde. Kwam wel goed.
  6. [1836/1837] Such a fool to pay his price

    ‘Wie was er gisteren hier?’ vroeg ze, in de deuropening leunend van haar vaders slaapkamer, zonder hem de tijd te gunnen degelijk wakker te worden. Had Angel ook niet gedaan. ‘Hoezo?’ ‘Die persoon is hier wat vergeten.’ ‘Ah? Wat dan?’ ‘Een schetsblok.’ ‘Dan moeten we dat teruggeven.’ Ze rolde met haar ogen. ‘Dat gaat gemakkelijker als ik weet om wie het gaat.’ ‘Oh, Maxwell Ayers, aardige jongen, zit nog op Zweinstein.’ ‘Wat deed hij hier…’ ‘Ik ben bevriend met zijn ouders.’ ‘En?’ ‘Hij is een ziener – leek me wel grappig om hem eens wat te laten voorspellen.’ Sinds wanneer deed haar vader zelfs aan dit soort dingen… ‘Ik ga later wel langs Zweinstein om het terug te geven.’ ‘Je kwam in zijn voorspelling voor, wist je dat?’ Ze antwoordde niet, keek haar vader voornamelijk aan. Wat moest ze hier in vredesnaam mee? Waarzeggerij was onzin, de enige persoon die zicht had op de wegen die nog niet achter de rug waren, was God, en ze vond het vreselijk irritant als zieners haar erop wilden wijzen dat dat niet zo zou zijn. ‘Nu ja, hij had het niet over je. Maar er is een tekening van je.’ ‘Zag ik.’ ‘Als je hem ziet, moet je er eens naar vragen.’ ‘En waarom zou ik dat doen?’ ‘Oh, hij loog tegen me. Ik wil gewoon weten wat hij tegen jou zegt.’ Eh. ‘Onthoud ik.’ OOC: Uitgeschreven <3
  7. [1836/1837] Such a fool to pay his price

    Wie had haar in vredesnaam getekend? Er was geen reden om haar te tekenen, al helemaal niet als ze niet eens wist wie haar tekende, al helemaal niet als ze naar het schijnt hadden moeten zoeken naar haar naam, al helemaal niet als ze haar gingen afbeelden als angstig en doorgedraaid. Raine had haar nooit zo getekend en wauw, ze kon nu pas echt appreciëren dat ze nooit eerder een potloodversie had moeten zien van hoe ze eruit zag na een mentale crash.
  8. [1836/1837] Such a fool to pay his price

    De enige van wie Heaven wist dat die haar ooit getekend had, was Raine, en er was iets fundamenteel verschillend aan wat ze hier voor haar neus zat. Dit… was chaotisch, een ruwe schets waaruit niet zo duidelijk zou moeten blijken dat zij het was als het in feite deed (nu ja, het feit dat haar naam er in een hanenpoten boven stond, hielp ook – al wist ze niet wat de doorkraste woorden daar deden) (“celeste star eden angel angela? heaven heaven heaven HEAVEN”), er zat iets dringends aan de potloodlijnen die ze nooit in Raines tekeningen had gezien, net alsof ze een fata morgana was dat men nu, nu, nu moest vastleggen, of anders zou ze nooit iets anders zijn dan enkel die illusie van een verlossing. Ze was verdomme geen fata morgana en ze was ook niet iemands verlossing, en ergens snapte ze niet dat dat soort gedachten in haar hoofd kwamen rondspoken. De laatste keer dat ze het gevoel had gehad dat ze de mentale boeien die ze om haar eigen polsen kon zien als ze haar best deed alles slechter voor te stellen dan het eigenlijk was, zo weg kon schuiven, was dat geëindigd in een wrak van een hart en daar had ze geen zin in. Niet echt.
  9. [1836/1837] Such a fool to pay his price

    Ze bladerde doorheen het schetsblok, er ergens op gokkend dat de Gast ergens zijn naam had moeten neerpennen, tot ze bij een portret van zichzelf kwam en zonder echt te weten wat ze hiervan zou moeten denken ernaar staarde. Eh. Juist, ja. Dan zou ze moeten kennen wie dit had achtergelaten, toch? In elk geval goed genoeg om een portret te verdienen.
  10. [1836/1837] Such a fool to pay his price

    ‘Ken je de naam van wie er gisteren was?’ vroeg ze aan Angel, haar per ongeluk midden in een zin onderbrekend. ‘Nee,’ antwoordde ze nukkig. ‘Luisterde je wel? Waar had ik het over?’ Eh. ‘De buren?’ Dat was het verkeerde antwoord, zo bleek, toen Angel boos de keuken uit stormde om hun, nee, alleen Angels vader wakker te maken en om hem te vertellen dat Heaven de slechtste zus ooit was, want hoe durfde ze geen aandacht aan haar te besteden. Als ze het niet had herkend, had ze met haar ogen gerold.
  11. [1836/1837] Such a fool to pay his price

    Dat schetsblok was wellicht van die Mysterieuze Gast Die Angel Niet Had Mogen Zien, nam ze aan, en het was in dat licht ongetwijfeld niet heel netjes om het erbij te pakken en het open te slaan, nauwelijks luisterend naar het geratel van haar zus terwijl die at en het concept van met de mond toe eten negeerde. Het leek niet echt op het schetsblok dat Raine indertijd had gehad, maar hij was zowat de enige persoon die ze kende die tekende, dus ze zou er niet meteen een oordeel over kunnen vellen over hoeveel dat precies zei. De tekening op het eerste vel bevestigde vooral dat het In Elk Geval Niet Raine was geweest. De stijl was anders – of hey, misschien was Raines stijl in de tijd dat ze niet meer over zijn schouders heen keek als ze aandacht wilde, maar ergens ook te verwonderd was om wat er zoal uit zijn potloden kwam als ze vijf seconden niet keek om haar missie voor aandacht al te stevig door te zetten zodanig veranderd dat ze het niet meer zou herkennen. Wist zij veel. Ze had niet echt meer zicht op wat hij zoal met zijn leven deed.
  12. [1836/1837] Such a fool to pay his price

    ‘Is dat van jou?’ ‘Hm?’ ‘Dat ding daar.’ ‘Dat schetsblok?’ ‘Ja. Is dat van jou?’ ‘Nah. Hier is je boterham.’ ‘Van wie is dat dan?’ ‘Is hier iemand begonnen met tekenen dat je weet?’ ‘Nee…’ ‘Dan weet ik het ook niet.’ ‘Er kwam gisteren wel iemand langs!’ ‘Ah?’ ‘Ja, ik mocht hem niet zien, dus papa bracht me naar de buren.’ Vond je het leuk daar?’ ‘Ja! Ze hadden taart voor me.’
  13. [1836/1837] Such a fool to pay his price

    12 november 1836 Heaven kwam niet elk weekend terug naar huis, maar dit weekend, ja, dit weekend toevallig wel. Wat zowat de enige reden was dat ze een hand doorheen haar bruine haren haalde en de keuken binnenliep, meer bezig met Angel vanop een afstandje toe te roepen dat ze, nee, niet zomaar even elke zwerfhond die ze uit het raam zag in huis kon gaan nemen. Naar het schijnt was dat een bijzonder lastig concept, en dus moest ze al haar concentratie gebruiken om vanuit de keuken de discussie verder te zetten, en wel in die mate dat ze dat schetsblok op het aanrecht nauwelijks had zien liggen. Nu ja, ze zag het wel, maar ze had er aanvankelijk niet echt bij stilgestaan. Ze zou bij God niet kunnen zeggen wie er precies zou moeten tekenen in dit huishouden, maar ze was zo vaak weg dat het haar niet zou verbazen als het iemand in haar afwezigheid had opgepakt. Kon best. En dus negeerde ze het weer, in de kastjes rommelend om Angel in haar hongerige behoeften te voorzien, gezien dat simpele feit dat haar moeder het niet meer de moeite vond om thuis rond te hangen en haar vader nog in zijn bed lag, en het was pas toen Angel er de aandacht op vestigde, in een poging haar aandacht af te leiden van dat ze op de tafel zat en dat mocht niet, Angel, echt waar, zo moeilijk is het niet om dat te onthouden.
  14. He sees you when you’re sleeping And he knows when you’re awake

    Heaven kwam nooit in dit soort hotels. Dit soort pracht en praal kende ze niet, de decadentie die zichzelf hier vanuit elke hoek de kamer inblies, was er één die ze nooit, nooit eerder gezien had en ze vond het fantastisch. De rekening was vast wat minder fantastisch, maar eh, Daniella ging dat regelen. En dus kon ze gewoon zonder zich schuldig te voelen om zich heen kijken, verwonderd als een klein kind, en van alles gebruik te maken en te genieten, en ergens was Daniella Adler de beste persoon om dat soort dingen mee te doen. Omdat Daniella wist hoe je het leven van een bon vivant moest aanpakken. Omdat ze wist hoe ze intens moest genieten, hoe ze alles van zich af moest laten glijden, omdat ze Heaven ook telkens meesleurde in dat schaamteloze idee dat het enige wat ertoe deed de instant gratificatie was en het koninklijke gevoel van luxe. ‘Uitzicht... Ik wil sterren.’ Heaven wilde altijd sterren. Aan de hemel, in het water van het bad in de klassenoudstebadkamer, in haar ogen als het even kon, en bij deze ook aan het plafond van de hotelkamer. Ze nam de uitzichtstaak van Daniella over, zorgde even voor een sterrenhemel zoals ze die in haar dromen zag en zette zichzelf vervolgens, heel onelegant allemaal, in kleermakerszit op haar bed. ‘Het is hier zo mooi,’ verzuchtte ze, niet voor de eerste keer. ‘Laten we een herinnering aan ons achterlaten!’ De laatste keer dat ik dit in een post dropte, werd er een muur in vuur en vlam gezet, maar ehhh, Heaven is minder pyromaan, dus dit komt wel goed. ‘Vinden ze vast niet erg.’
  15. Wat wilde ze dat Felicia haar leerde? Eh. Kon ze niet gewoon even een stoomcursus krijgen over hoe ze op haar kon lijken of zo? Ze had nooit haar vinger volledig kunnen leggen op Felicia, al was het maar omdat het zo… Felicia’s ding was om altijd meer te zijn dan ze leek. Heaven was zelf niet zo, had niets mysterieus aan zich – ze was simpelweg Heaven, en dat was niet spectaculair, niet indrukwekkend, gewoon een wisselvallig meisje, met een luide lach en luidere meningen en niet veel meer te bieden dan dat. En Felicia… als Heaven de aarde in zich droeg, had Felicia de Melkweg in haar zak zitten. Hoe zei je dat? Nog belangrijker, hoe zei je dat als de alcohol die je doorheen je strot had gegooid je de toegang ontzegde tot de welsprekendheid die je normaalgesproken al nauwelijks had? ‘Pfffft, voor mij zou het veel moeilijker zijn dan voor jou,’ protesteerde Heaven. ‘Jij kan alles zonder moeite of zo, het is niet eerlijk.’ Maar het was niet het type oneerlijkheid dat haar frustreerde, het was enkel en alleen een feit dat Felicia zoveel… meer was dan zij. En dat was prima. Echt. Ze snapte zo nu en dan gewoon niet zo goed wat ze Felicia als vriendin nu eigenlijk te bieden had dat ze nog altijd vriendinnen bleven. Overigens, ja, Heaven was het type dat wat duidelijker was over haar onzekerheden betreffende de geest die ze met zich mee droeg als ze dronken was, sorry, schat, het was in elk geval niet offensief bedoeld. Meer verwonderd. ‘Wat wil ik dat je me leert…’ Eh. ‘Weet ik niet.’ Tja. ‘Jij bent zo mysterieus, zeg maar? Je bent zoveel… méér dan de eerste indruk en ik ben gewoon precies die eerste indruk.’ Ze giechelde, moest ergens denken aan de afgelopen eerste indrukken die ze had achtergelaten en aan hoe waar ze in se waren. ‘En ik wil leren hoe je zo goed staat in die jurk,’ vervolgde ze. ‘Dat model staat mij nooit. Hoe doe je dat?’
×