Jump to content

Heaven Priest

Magisch Verbond
  • Content count

    362
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Heaven Priest last won the day on June 30

Heaven Priest had the most liked content!

About Heaven Priest

Profile Fields

Recent Profile Visitors

993 profile views
  1. [1837/1838] Dreams of glitter and gloss

    ‘Oh, ja, veel meer vrijheid,’ knikte Heaven, want… dat was ook zo, Heaven had tien keer meer vrijheid daar (vooral op academisch vlak, maar ook wel op, je weet wel, vlak van bedtijden en al dan niet naar de lessen gaan). Het punt was alleen dat Heaven voor geen meter met vrijheid omkon – maar hé, gelukkig werkte haar vader op de universiteit zodat er gezellig een oog op haar gehouden kon worden, heel erg bedankt, hoor. ‘Het is allemaal wat lastiger om in te plannen, hoor.’ Had er soort van mee te maken dat ze totaal niet kon plannen en te impulsief was om niet op elk plan van een vriendin ooit ja te zeggen en dan, goh, nergens meer tijd voor te hebben. En ja, ze had nu ook een aantal opdrachten liggen, maar dat kon ze vast wel op een avond afwerken! Als ze niet werd meegevraagd naar het één of ander dan. ‘Wat zou jij eigenlijk willen studeren?’ vroeg ze nieuwsgierig. Maia zou vast wel gaan studeren – als Heaven het deed, waarom dan niet iemand die van die Geïnteresseerde vragen stelde als “hoe zijn de vakken?”. Ze kon zich echt niet voorstellen dat zij zoiets zou vragen. Zei meer over haar dan over Maia, zei meer over Heavens visie op de universiteit dan de universiteit zelf en Maia’s idee van verder studeren, maar ah. ‘Liam Haysward, je weet wel, die ene zwerkballer,’ antwoordde Heaven, ergens blij dat Maia ernaar gevraagd had. Ze hield van dit soort verhalen vertellen, oké, al was het maar omdat het zo typisch wat voor haar was om ruzie te beginnen maken met het type beroemdheid waar de meeste mensen simpelweg starstruck bij zouden zijn. Gewoon. Het was fijn als er iets het label van typisch Heaven kon krijgen. Wist ze al een beetje beter wat “typisch Heaven” zou moeten inhouden. ‘Hij was raar. Eerst was hij boos op me zonder reden.’ Oké, ze was zelf bits geweest, maar dat maakte niet uit. Beroemdheden waren dat soort dingen vast wel gewend. ‘En toen sloeg hij om om de één of andere reden en wilde hij met me naar bed en toen ik niet meteen ja zei, ging hij maar weg.’ Ze klakte met haar tong. ‘Mannen, hoor. Niets mee aan te vangen!’ Ze volgde met alle liefde Maia richting de werkelijke richting (Zweinstein was écht veranderd, hoor, sinds wanneer moest ze langs hier… Of misschien was het gewoon dat ze veel meer in de kerkers had rondgehangen dan de moeite van al die trappen te doen, maar ugh) en probeerde de juiste woorden te vinden om te zeggen dat ze Zweinstein op zich niet miste, niet echt, Heaven ging graag verder, maar wel het leven, of zo, dat ze daar geleid had. De wereld waarin ze vertoefd had. Zoiets. Op Zweinstein was het iets simpeler geweest om te navigeren door alle leugens onder de mantel der liefde dan in de buitenwereld, waar ze plots volwassen genoeg werd geacht om met allerlei waarheden die ze niet wilde weten door te gaan. ‘Ehhh. Zweinstein was.. gemakkelijker?’ Maia mocht dat opvatten zoals ze zelf wilde. ‘Maar het is wel fijn om wat meer ruimte te hebben, zeg maar. Zit jíj graag op Zweinstein? Oh, ew, is het nu begonnen met regenen?’
  2. [1836/1837] Kinkshaming ur sleepattern Margaux

    ‘Waarom heb jij zo’n hekel aan gaan slapen?’ vroeg ze vermoeid, niet eens zeker of ze het wel wilde weten. Gewoon. Valor hield van de nacht en wilde nooit gaan slapen en later, later zou hij vast dolgelukkig worden van het nachtleven en haar achterna gaan op dat vlak, maar nu niet. Nu zorgde hij alleen maar voor grijze haren. En ze was te jong ervoor, dus dat mocht hij ook niet doen. ‘Heel even dan, oké? En later ga ik een sterrenhemel in je kamer maken, je weet wel, zoals ze op Zweinstein in de Grote Zaal hebben.’ Ze wist niet hoe, niet echt, maar ze zocht het wel uit en dan kon Valor vanuit zijn bed alle sterren zien en ging hij misschien wat eerder naar bed. ‘En daarna echt naar bed!’
  3. [1837/1838] Dreams of glitter and gloss

    Met een dramatisch gebaar trok Heaven Maia aan haar hand omhoog om haar alvast richting Zweinsveld te begeleiden, want ze had écht geen geduld om hier te staan koekeloeren terwijl Maia eroverheen geraakte dat er iemand tegen haar sprak. ‘Oh, met mij is alles prima, hoor. Druk, dat wel! Als je wat vrije tijd over hebt, mag je die best naar mij sturen als je wil.’ Misschien dat ze wat meer vrije tijd zou hebben als ze niet altijd overal heen wilde, maar ew, stom plan, FOMO was nog stommer dan van hot naar her rennen en dus deed ze het maar zo. ‘Ik maak altijd wel wat mee,’ zei ze, ‘dus hé, als je ooit je leven saai vindt, zal ik je eens meenemen.’ Ze dacht niet dat Maia het heel goed zou doen in het nachtleven, maar misschien moest haar rebelse kant gewoon nog ontluiken. Die van haar had zichzelf ook pas laten zien toen ze vijftien was of zo – maar toen was ze ook wel weer intens gaan rebelleren en ze was nog altijd niet aan het uitbollen, dus wie weet wat dat werd. Ha. Maia met de Priest-puberteit. Dat wilde ze zien. ‘Ik heb zo’n beroemdheid ontmoet, maar hij was stom,’ vertelde ze. ‘Zo’n type dat vindt dat de hele wereld om hem moet draaien, weet je wel.’ En dat was verschrikkelijk, want de wereld moest om haar draaien, HALLO, hoezo had hij de memo niet gehad, tsk. ‘Oh, en ik heb een vriendin die nu boos op me is dat haar lief met mij zit te flirten terwijl ik niet eens wat terugzei. Wist je dat “hallo” hetzelfde is als ermee trouwen? Wat doe je daar zelfs mee…’ Ze krabde aan haar achterhoofd. ‘En Zweinstein is echt veranderd sinds ik weg ben, hoor, hoe komen we vanaf hier ook alweer naar de uitgang?’ Misschien moest ze vaker langskomen.
  4. [1836/1837] Parks and playgrounds are the soul of a city.

    Pfft, niemand deed Heaven ooit een gunst om iets over haar te vergeten. Als puntje bij paaltje kwam, wilde Heaven alles van haar, alles over haar gememoriseerd en dan alsnog de beslissing om haar in hun leven te behouden. En God, ja, dat was onzin, vast, maar als mensen er niet toe bereid waren, konden ze alvast weer weg, dagdag, het was alles of niets, want Heaven deed precies hetzelfde voor een ander, en Liam Haysward had alvast geen goede beurt gemaakt op dat punt (en had meteen de kans op er één te geven verspeeld, sorry, schat) en dus rolde ze ostentatief haar ogen bij zijn halve preek over haar gedrag. Was hij haar vader of zo… ‘Daar ga ik thuis wel even over huilen,’ zei ze, voor ze zich omdraaide en zich probeerde te herinneren wat ze nu alweer aan het doen was geweest. Uh. Goh. OOC: Topic klaar! <3
  5. Hij kon dat soort dingen niet zeggen, hij kon het gewoon niet zeggen zonder zijn naam in haar rug te kerven, hij kon dat soort dingen niet zeggen op die toon, rustig en rationeel en net alsof er niets achterzat, dit enkel en alleen de wetenschappelijk aangetoonde feiten waren. Gewoon niet. Hij kon haar dit gewoon niet áándoen - maar hij deed het wel, alsof het niets was, en uit geen enkel woord bleek dat zij niets voor hem was, maar ze wilde niet zijn wat ze voor hem was. Ze wilde gewoon… méér zijn. Alles. Maar dat wilde hij niet, hij wilde gewoon de waarheid die haar moeders werkelijkheid dicteerde en dat was dan leuk voor hem, maar Heaven wilde iets helemaal anders. ‘Hoor je jezelf praten?’ siste ze, een stap zijn richting zettend en een blik werpend op het kleine flesje rond zijn hals. Kutflesje. Ze hadden daar nooit aan moeten beginnen - ze haatte dat ding, haatte het. Het had niets goeds gebracht, niet de rust waarnaar ze op zoek was geweest en niet de bevestiging dat ze niet gestoord was. Nu, nu voelde ze zich alleen maar koortsiger dan ooit. ‘Die andere jongens boeien me niet,’ meldde ze, alsof het een eenvoudig feit was, iets dat iedereen wist. Mensen hadden lucht nodig om te ademen, planten hadden water nodig om door te gaan en zij, zij had Olyvar nodig, of hij dat nu wilde of niet. Met een fel gebaar pakte ze het flesje en smeet ze het op de grond – als zij het niet in één fles kon houden, waarom, waarom zou hij dat dan wel moeten doen? ‘En waarom zou je dat niet kunnen zijn?’ vroeg ze, verhit en smekend en alles tegelijkertijd, want dat was verdomme wat Olyvar met haar deed en ze wilde dat hij het eindelijk, eindelijk ook eens voelde.
  6. [1836/1837] A brand new war begins

    Heaven lachte. ‘Wat ben je toch tolerant,’ zei ze zangerig. ‘Alles mag er wel zijn.’ En Heaven wilde er ook zijn, wilde er ook mogen zijn, maar niet als het alleen was omdat alles er mocht zijn. Het concept van een elite was zo geromantiseerd als het maar kon zijn in haar inwendig universum - maar alleen als ze er deel van mocht zijn. Zo niet was het alleen maar onrechtvaardig, tenslotte. Waarom hen wel en zij niet, wat hadden zij dat zij niet had, en wie oh wie had dit besloten. ‘Iemand?’ Goh. Nee. Werd ze soms een beetje stekelig van, al helemaal als ze besefte dat iedereen allang een ander tot Liefde Van Hun Leven had benoemd en ew, al helemaal als onze lieftallige Elena King ging zeuren over haar alleenstaand gedoe. Ze hoopte dat Valor onderhand een andere prinses had om te redden. ‘Iemand om mee te dansen wel.’ Ze glimlachte, zoetjes. ‘En jij? Heb jij iemand thuis zitten?’
  7. Hij was een geest toen, wilde Heaven zeggen, en hij had niet willen geloven dat hij dood was en iets aan hem was zodanig hypnotiserend geweest dat ze het gewoon niet meer had gezien op een gegeven moment en alleen maar hem had gewild en toen had haar moeder laten vallen dat hij haar vader was en toen was hij weer tot leven gekomen, ze wist niet eens hoe, en toen was hij zo dichtbij geweest dat ze alles kon hebben wat hij wilde, maar dan weer niet, want hij was haar vader en bovendien hield hij meer van haar moeder dan hij ooit van haar zou doen. En toen ze dat vervolg in haar eigen hoofd hoorde, wilde ze het al helemaal niet meer zeggen. Gewoon. Omdat het enige wat daarop zou volgen een klaagzang zou zijn van dat er op de één of andere manier nooit iemand was die haar als belangrijkste op de lijst had staan. En het was egoïstisch om te willen, maar ze was er verdomme ook wel weer overheen dat ze dat was. Zoals elk zelfmedelevend mens nam ze de cake met alle liefde aan, want yay, cake, en alle hartzeer en frustratie leek altijd kleiner als er iets was om de holle plekken in de maag op te vullen. Of zoiets. Het klonk goed, vond ze, en dus mocht het dan bij deze ook zo zijn. De werkelijkheid was wat je ervan maakte. ‘Ja, precies!’ Hij was een Klootzak™ en dat moest hij zo zien en dan kon iedereen officieel doen alsof Heaven nooit iets verkeerds had gedaan in haar hele leven. ‘Ik snap echt niet waarom iemand zoiets zou doeeeen,’ zei ze enigszins zeurderig. ‘Hij kon net zo goed rechtstreeks naar haar gaan.’ Dan had zij er geen last van gehad. Ze propte een iets te grote hap cake in haar mond voor ze verder ging. ‘Mannen zijn kut.’ Heel erg. ‘En je zit zo ver weeeeeg.’ Ze trok een pruillip. ‘Ik mis je.’
  8. ‘Nu als je helpt met hem te schrijven!’ zei ze, vrolijk en serieus en ook niet serieus en vooral lacherig, uiteindelijk, nog een slok nemend om net een stapje verder in haar roes te kunnen zitten, het net twee seconden langer te kunnen behouden, net alsof er niet meer en meer mensen weggingen en ze hier met elke persoon weg niet meer die twee vriendinnen werden die eeuwig bleven plakken en waaraan je in dronken bui echt niets had. ‘Jij weet vast hoe je iets moet verwoorden zodat hij geen nee kan zeggen.’ Omdat Felicia alles kon. Daarom. Gewoon. En omdat Heaven niet om mensen gaf als ze ze niet op een voetstuk had staan, de helft van de tijd. Ze giechelde. ‘Oh, nee.’ Ze hield van aandacht en van gewild worden, echt, maar seks zelf was leuker met iemand die je lichaam nog enigszins kende, die meer deed dan besluiten dat het ~wel oké voor de nacht~ was, dus als Felicia haar eigen partners nog een beetje wist uit te kiezen, had ze het vast beter dan zij. En dat deed Felicia vast, want Heaven vond Felicia eigenlijk altijd een tikje kieskeurig, sorry, schat. ‘Jongens zijn sowieso meestal niet zo interessant.’ Tot ze dat wel waren, maar ze waren ook kut. Vooral als ze haar vader waren. En ew. ‘Denk je dat we altijd vrienden blijven?’ informeerde ze. ‘Ik spreek nu al zoveel mensen van Zweinstein niet meer…’ En dat gingen ze niet zijn, want IEMAND moest per se haar eigen dood in scène zetten, maar hé, het lag voor een keer eens niet aan Heaven.
  9. 4 november 1837 Heaven had wellicht niet genoeg te doen in haar leven en even wellicht veel te veel om dit soort dingen te doen, Heaven had een heel leven waarbij ze aan de helft nauwelijks aandacht aan besteedde om zich dan weer bezig te gaan houden met iets wat haar aandacht niet behoefde, maar Heaven was ook het type dat daar niet over nadacht – echt, leuk persoon, ik zou er zelf gek van worden, maar de rpg blijkbaar niet – en dus ging Heaven neuriënd naar Zweinstein, naar de leerlingenkamer van Ravenklauw om haar schattig nichtje Maia op te zoeken en mee te vragen naar Zweinsveld om eens een kop thee te drinken of wat veertienjarigen (was Maia veertien? Vijftien? Zoiets) dan ook deden. Werd vast gezellig. Al was het maar omdat Heaven alles gezellig maakte als ze daar zin in had. Ze zou met haar aartsvijanden aan tafel kunnen zitten en het alsnog leuk vinden, puur omdat ze koppig genoeg was om ze op de één of andere manier toch te ontwapenen. Ze moest ergens talent voor hebben. ‘Maia!’ zei ze enthousiast toen ze het meisje vond. ‘Hoe is het, schat? Ik hoor je bijna nooit meer!’ Goh, Heaven, misschien moest je ooit je post doornemen om te zien of dat ergens opsloeg. Wist zij veel of Maia ooit schreef. Ze glimlachte vrolijk naar haar, voelde ergens de neiging om haar onder haar hoede te nemen totdat ze dat schild van verlegenheid afschudde, want ew. Nee, ze vond Maia heel lief, hoor, dat was precies de reden dat ze haar vrijwillig kwam opzoeken, maar ze wist eigenlijk nooit zo goed wat ze met het type aanmoest dat bang leek te zijn voor elk woord uit haar mond. Letten op welke woorden eruit rolden? Ew. ‘Heb je tijd om eens naar Zweinsveld te gaan? Er is een nieuw theehuis geopend waar ik graag naartoe wil gaan. Is vast gezellig! Plus, we moeten eeeecht bijpraten.’ OOC: Privé met Kelly! <3 Want Kelly houdt heel veel van mensen die Maia outta nowhere komen lastigvallen
  10. [1836/1837] Why?

    Heaven knikte en zette koers naar het theehuis, samen met Elena, en hield zichzelf voor dat Valor een rijke smaak had en dat ze hem maar moest teleurstellen, arm kind dat ’t was, maar ach, verder was Elena King wel een tof kind om mee te praten voor een middag. Hoewel dat plezier ook weer vervaagde toen ze toch echt te oud bleek voor geen verloofde of iets dergelijks en jaaa, dat wist ze zelf ook al wel weer. Iedereen vond iemand of zo, en Heaven bleef heel eenzaam zitten, sorry, hoor, dan moest er maar iemand met haar willen trouwen. ‘Eh.’ Ze keek eens naar de theekaart, net alsof ze daarin antwoorden zou vinden voor haar tragische bestaan als alleenstaande. ‘Zou fijn zijn als het er zo, poef, was, ja.’ SORRY, ELENA, OKE. Was niet haar schuld dat de wereld geen nieuw liefdesverhaal voor haar had verzonnen. ‘Maar komt wel.’ Ze maakte een vaag wegwerpgebaar. ‘Zin om te koppelen?’
  11. [1836/1837] Parks and playgrounds are the soul of a city.

    Wat. Het was niet per se dat ze de knipogen niet herkende, geen idee had van waar dat lachje vandaan zou kunnen komen, het was niet per se dat Heaven niet wist dat ze mooi was, het was niet per se dat ze te naïef was om de bedoelingen hier niet helemaal te doorgronden – het was wél zo dat ze de moeite achter reisjes organiseren niet meteen had zien aankomen hiervoor. Want. Uh. Rijke mensen waren apart en schenen nooit volledig door te hebben wat er zoal achter de laatste gril zat, maar helemaal naar Barcelona of zo was ook weer intens. ‘Ik beledigde je vijf minuten geleden nog, weet je nog?’ informeerde ze hem. Blijkbaar was dat echt heel erg nodig. Nee, ze wilde best op reis, dat deed ze zowat nooit, dus als het kon, heel graag, hoor, maar dit was ook weer zo absurd. Hallo. Ze was vast niet goed genoeg in dankbaar zijn om hem twee dagen aan een stuk niet te beledigen, dus uh, misschien moest hij dat met een ander doen die daar beter in was. Gewoon. Heaven was te impulsief en te snel gefrustreerd om enkel honingzoete woorden te gebruiken, ook al hanteerde ze die net zo impulsief als elk ander woord. ‘Moet jij niet op vakantie met één of ander mens dat je aanbidt? Dat is vast beter voor dat ego van je.’
  12. [1836/1837] If you're a bird, I'm a bird

    Oh. Eh. Ja, dat bestond ook nog. Heaven was ergens echt heel benieuwd naar wat voor mensen er schuil gingen achter ik weet wel een mannetje, want dat klonk echt heel louche, maar ze had het ook nog niet echt serieus genomen en nu het als serieuze optie voor haar lag, wist ze even niet zo goed wat ze graag wilde. Bobbie was leuk, mysterieus en Heaven ging graag elk mysterie achterna, net alsof ze zelf in de mist zou verdwijnen als ze die rond een ander niet wegblies, maar een volière was ook leuk, oké. ‘Een mannetje?’ herhaalde ze, alsof ze de woorden wilde uitproberen om te zien of het even nonchalant kon klinken. Ze giechelde. ‘Klinkt… betrouwbaar.’ Maar ach, ze vertrouwde Bobbie wel en dus maakte ze zich niet echt zorgen. ‘Beloof je dat ze mooi zijn?’ Dat was ook heel belangrijk! Anders kon ze net zo goed hier blijven.
  13. [1836/1837] A brand new war begins

    Heaven was eigenlijk niet meer zo zeker of ze het wel echt over dansen hadden - ze had een dansstijl nooit als inhalig of vrijgevig gezien, niet echt, maar misschien zei dat meer over haar eigen egocentrisme dan iets anders. Je wist maar nooit, tenslotte. Ze was nooit een dansexpert geweest, deed het graag en was niet eens de slechtste danser die de wereld ooit gezien had, maar goh, jargon was weer zo’n stap te ver. ‘Oh, dat is dan wel heel vriendelijk, hoor,’ zei ze liefjes. Wat een opoffering ook weer, om enkel te dansen om haar tevreden te stellen. ‘Actief?’ Eh. Ze kwam consequent haar bed uit. Dus. ‘Ach, wat is actief…’ Uhu. ‘Zou je jezelf als actief omschrijven?’
  14. [1837/1838] Black Out Career Choices

    Oh, ja, Heaven wilde het best eens proberen en achter de schermen kijken. Dat had ze nooit eerder gedaan, eerlijk gezegd, ze had echt geen idee hoe dat allemaal in zijn werk ging, dus toen Raphael het zo plots voorstelde, knikte ze enthousiast. Leerde ze nog eens wat, zowel over zichzelf als over theater. ‘Oh, heel graag!’ Ze had op Zweinstein nooit veel interesse gehad in de lessen drama, had zichzelf er nooit echt gezien en de leraar had ze niet echt gemogen (wat feitelijk de voornaamste reden was dat ze het vak niet gevolgd had, sorry, oké, Heaven had haar vakken gekozen op basis van de leraren) (en ja, best, ze had ook vakken gekozen omdat de knapste leraren het gaven, sorry, oké, ze had nooit beweerd niet oppervlakkig te zijn), maar in een theater zelf was het natuurlijk heel anders. ‘Vind je op deze manier eigenlijk nieuwe mensen?’ vroeg ze nieuwsgierig, van de stoel huppend om Raphael richting, uh, weet ik veel waar Raphael nu naartoe gaat, ergens te volgen.
  15. [1836/1837] Parks and playgrounds are the soul of a city.

    Kijk, Heaven zou liegen als ze zei dat Liam Haysward niet knap was, ze zou liegen als ze zou beweren dat ze principieel niet met mensen naar bed ging die ze niet tot lief bestempelen kon, maar dit was ook weer een hele verandering van zonet. Ja, oké, ze had hem zelf hier gehouden omdat ze per se het laatste woord moest hebben, ze was te trots geweest om vanaf daar niet verder te doen, want ew, als eerste toegeven en ew, iets opgeven, maar… uh. En nu wat precies. Ze was gefrustreerd om hoe hij met haar omging, hoe snel hij aan die ruzie voorbij ging om toespelingen te maken, om die hele nonchalance en het idee dat ze zich vast vereerd diende te voelen dat hij haar ~meer dan de gemiddelde fan~ wilde geven. Gewoon. Omdat ze zelf nooit iets losliet en het irritant was als een ander alweer bezig was met het volgende. Ze wilde het niet hebben over handtekeningen, ze wilde horen dat ze gelijk had over alles waar ze mogelijk gelijk over kon hebben en ugh. ‘Goh, en wat is er zoal alleen voor “de mooisten en de besten” weggelegd, hm?’ informeerde ze, haar armen over elkaar geslagen. ‘Een foto?’
×