Jump to content

Anne Lennox

Democratie & Magie
  • Content count

    73
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Anne Lennox last won the day on January 19

Anne Lennox had the most liked content!

About Anne Lennox

  • Birthday 09/18/99

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Maxime

Profile Fields

Recent Profile Visitors

551 profile views
  1. [1837/1838] Never quite right

    Anne was echt geen ochtendmens. Pas na elven kon ze meestal pas fatsoenlijk functioneren en omdat ze nu drie kleine kinderen had, was het sowieso lastig om pas om elf uur op te staan, maar dat betekende gewoon dat ze de uren voor elf uur 's ochtends als een zombie met koffie rondliep. Ze waardeerde het heel erg dat Raphael hen wilde helpen. Ze wist ook wel dat ze niet echt een perfecte zus was, of uberhaupt een normale zus was, maar dat zat in de familie. En zelfs als Anne een van de vervelendste mensen van de de Havilands zou zijn, zou ze nooit winnen van hun vader, maar dat was dan ook wel next-level. Maar nu stond ze dus vroeg in de ochtend in de bar van Raphael, waar zij nog had gewerkt. Niet dat zij enig talent had voor wat ze moest doen, maar ja, het was een baan en haar halfbroer had haar niet ontslagen en dat was al heel wat voor Anne. Ze wreef even in haar ogen en nam nog een slok van haar koffie. Ronan ging vooral over de dranken, dus in principe had ze ook nog in bed kunnen blijven liggen, maar het ging over Raphael, dus dan ging ze wel mee. "Heb ik nog iets gemist in de tussentijd?" Wat interesse tonen was altijd wel goed. En ze was nog niet helemaal up-to-date over Raphaels leven. Ze had wel wat meegekregen, maar niet echt alles. En ik weet nou niet of Anne hem een keer had gefeliciteerd met het huwelijk, maar dat is vast wel een keer ic gebeurd.
  2. [1837/1838] Have you missed me?!

    George was terug! Nu moest Anne wel toegeven dat ze niet alles meteen had laten vallen en naar hem op zoek was gegaan toen ze hoorde dat hij weg was. Ze had het vast wel gedaan hoor! Als ze geen eigen bar had en niet zwanger was van een tweeling. En uiteindelijk kwam alles toch weer goed. De Havilands waren heel goed in een lange tijd weg zijn en opeens weer opduiken (kijkt naar Cepheus), en voor sommige familieleden duurde het ongeveer twintig jaar en voor anderen was het dus een paar maanden, in het geval van George. En toen er een feest gegeven werd, waren Anne en Ronan snel van de partij om te helpen. George had een bar voor hun gekocht en aan hun gegeven, dus dan vond ze best dat ze best wel een aantal drankjes konden doneren aan dit feest. En ze had de kinderen meegenomen, want ja, het was dan wel meteen een halve familiebijeenkomst en er waren genoeg kinderen met wie Bailey kon spelen en George had de tweeling nog niet gezien, dus dan was dit de eerste ontmoeting voor hen. En wie weet had George nog ergens een baby vandaan gehaald. Je wist het eigenlijk nooit met de Havilands. "Hey George! Goed dat je terug bent, kan ik je een drankje aanbieden?"
  3. [1836/1837]Disaster Dinner Date

    Anne had ook wel een paar ideeën voor de bar. Ronan zou zijn eigen bieren kunnen brouwen en zij zou haar favoriete dranken gaan schenken. Het zouden niet de duurste drankjes zijn, want nee, ze had echt geen zin om alleen maar te schenken aan de rijke mensen die toch alles zouden afzeiken. "Ieuw, de versieringen zijn toch echt té 1836", "Er zit een vieze nasmaak aan dit," of "Dit smaakt toch echt te goedkoop hoor." Daar zat Anne echt niet op te wachten. "Zo veel luxe en dan niet eens het beste alcohol, wauw." Al die mensen om hun heen waren aan het klagen over het eten, terwijl het echte probleem werd genegeerd. Anne keek even op haar horloge. "Nou ja, we hebben nog een paar uur voordat de laatste kroeg dichtgaat, dus misschien zijn we dan bij het hoofdgerecht aangekomen," grapte ze. Ze wist van bijna alle kroegen wel ongeveer de openingstijden en ze wist dus ook wanneer de laatste kroeg dichtging. "Maar als we snel ons eten krijgen, kunnen we nog een kleine kroegentocht doen en uiteindelijk naar een of ander klein hotelletje te gaan," stelde ze voor. Had ze dat vaker gedaan? Natuurlijk! Ze wist wel een paar goede routes waar ze zo min mogelijk hoefde te lopen en zo veel mogelijk barren en kroegen tegenkwam. Want Verschijnselen met alcohol op was een slecht idee en ze had geen zin om weer versprokkeld te raken in twee barren omdat ze had gewed dat ze naar de andere bar kon gaan om een fles drank mee te nemen. "Ik zou het echt niet weten. Misschien als we geluk hebben kunnen we ergens een goedkope bar kopen, maar ik verwacht niet echt heel snel eigenlijk. Net als het eten hier, goddomme zeg." Het zou maar tweeënenhalve maand duren door George, dank u wel. Anne begon nu wel honger te krijgen. "Man, ik zou een moord doen om eten te krijgen." Een oud echtpaar keek even geschokt naar haar, waarna ze met haar ogen rolde. Wist dan niemand wat sarcasme of figuurlijke spraak was? Ze probeerde haar maag te negeren, die van tijd tot tijd hard knorde. Dus maar over alcohol praten. Ze nam weer een slok van haar wijn. "Met plezier," glimlachte ze naar haar man. Achter de bar staan leek haar geweldig, zeker als ze dat samen kon doen met Ronan. "Wat gaan we bestellen voor cocktail? We zouden ook altijd nog een Baileys kunnen bestellen trouwens."
  4. [1836/1837] The totally responsible Bailey-still-lives-party

    ooc: vergeef me dat ik zo lang niet heb gepost i promise ik ga deze maand meer schrijven! "Klinkt als voldoende reden om vrienden te zijn," zei Anne. Haar vrienden waren vooral drankmaatjes en dat was ook een reden dat ze met Ronan getrouwd was. En drank was de reden dat ze met Sunny vrienden was en ook de reden dat ze vrienden was met Sergei. Misschien moest ze meer vrienden maken wat niet alcoholgerelateerd was, want anders zou het nogal awkward zijn voor Bailey. Kijk. Papa heb ik ontmoet door alcohol. En die, dat is Sunny, ook door alcohol. George niet, maar dat is een ander lang verhaal. Hé, maar wat maakt het uit, want jij bent ook vernoemd naar alcohol, maar dat was omdat we je nog geen naam hadden gegeven toen we aan waren gekomen in de bar. Het zou net zo'n lang verhaal worden als in How I Met Your Mother, alleen zou dit waarschijnlijk een beter einde hebben. Nadat ze zich hadden voorgesteld, bleef het even stil. Anne was niet al te best in praten met vreemde mensen. "Jazeker, Bailey is al een jaar en ik ben al meer dan een jaar getrouwd." Ja, het ging echt belachelijk snel. Ze was ook al weer zwanger van haar tweede kind en ja, alles ging veel te snel. "Sinds ik van Zweinstein ben is alles opeens zo snel gegaan." Niet dat ze toen gespeeld werd, dat is op dit moment niet relevant, oeps. Toen kwam Sergei eraan met een wat slordig ingepakt cadeautje, waar wodka in bleek te zitten. "Ja, er komt nog een Lennox aan," zei Anne vrolijk naar Sergei. "Het is nog steeds een prima drankje hoor," voegde ze eraan toe. Het was alcoholvrij, maar Ronan was een fantastische bierbrouwer, dus het smaakte niet eens heel anders. Anne nam het cadeau aan. "Dat zullen wel lange jaren worden voor haar, zonder het cadeau van jou te kunnen uitpakken." Hé, dat haar dochter naar alcohol was vernoemd, betekende niet dat ze niet verantwoordelijk was! Tijdens het gesprek hield ze George nauwlettend in de gaten. Iedereen die verkondigde een bar te gaan kopen moest je nou eenmaal in de gaten houden. En toen George de sleutels van de bar kreeg en naar Ronan gooide, was Anne uitzinnig van vreugde. Ze wist hoe vreemd de de Havilands konden zijn, want ja, haar vader was ook vreemd en Anne keek al niet eens meer raar op toen een iemand een weerwolf bleek te zijn. Alles kon eigenlijk wel gebeuren. Maar een bar voor iemand kopen, dat was anders. Ze was bijna sprakeloos. Ze zag hoe Ronan zo blij was en wie kon hem wat kwalijk nemen? Dit was precies wat hij wilde en voor haar was dit niet per se precies wat ze wilde, maar dit was wel gewoon fantastisch. Ze ging meteen ook achter de bar staan, naast Ronan. "Echt waar, zo erg bedankt George, je bent fantastisch!" Ze hielp Ronan met het inschenken van de drankjes voor iedereen. "Heb je Bailey eigenlijk nog gezien?" vroeg Anne even aan haar man, want ja, het was al een hele tijd geleden dat Anne haar had gespot.
  5. Don't trip please ~ les, alle jaren [1837]

    Met quality time met vrienden spenderen had Anne toch wel iets anders verwacht dan anderhalf uur lang kijken naar kinderen die vast en zeker zouden gaan vallen van het dak. Vandaag had ze vrij genomen van de bar om wat tijd met Sergei te spenderen. Haar eigen bar. Het was nog steeds onrealistisch voor haar. Haar halfbroer was een held en het was niet meer dan eerlijk dat hij altijd gratis mocht komen drinken in hun nieuwe bar. "Dit is dus je werk. Weeding out the weak ones," zei Anne, refererend naar het vangnet. "Je hebt geluk, want dat gebeurde niet echt toen ik nog op Zweinstein zat." Acht jaar geleden, zo lang was dat ook weer niet, maar het leek een eeuwigheid geleden dat ze voor het eerst door de deuren van de Grote Zaal ging. Ja, oké, dat was inderdaad een eeuwigheid geleden, want dat was al weer vijftien jaar geleden. Zelf haalde ze ook een flacon uit haar zak, waar 'koffie' op stond. Niet dat er koffie in zat, want daar had ze dus echt geen zin in op het moment. Nee, er zat een cocktail in, maar dan zonder alcohol. Want ze was nog steeds zwanger en dat betekende dat ze droog moest gaan staan. Gelukkig voor haar was haar man een bierbrouwer en had hij een hele voorraad aan alcoholvrije drankjes gemaakt en dat was fantastisch. Ze nam er een slok van. Ah, heerlijk. "We kunnen ze het ook moeilijker gaan maken door extra wind toe te voegen," opperde ze. Dit was waarom ze echt geen docent moest worden.
  6. [1836/1837] The totally responsible Bailey-still-lives-party

    Het deed Anne goed om te zien dat er best wat waren gekomen. Haar halfbroer, een paar andere familieleden en wat vrienden. En nog een paar onbekenden, waarvan Anne dacht dat ze vrienden van Ronan waren. Ronan gaf haar een kus, waarna er een grote grijns op haar gezicht kwam. "Misschien was het inbreken bij jou toch geen slecht idee," zei ze lachend. Toen George vertelde dat hij geen verjaardagscadeau had, wilde Anne net zeggen dat dat geen groot probleem is. Zij was degene die met een fles drank aan kwam zetten bij de verjaardag van zijn dochter, dus, eh, ja, voor haar was het geen probleem. Maar toen zei hij dat hij een ander idee had. De hele bar? "Nou, zoveel drinken we ook weer niet hoor!" grapte ze. Soms was haar familie wat vreemd, maar ja, dat was ze zelf ook. Daarna werd Anne aangesproken door een vrouw die ze niet kende. "Hoi! Vriend van Ronan neem ik aan?" Ze nam het pakketje aan en zocht even naar Bailey, want misschien wilde zij het wel uitpakken, maar Anne kon haar dochter op het moment even niet vinden. Ach, ze zou vast ergens onder zijn gekropen ofzo. Daar maakte ze zich ook niet heel erg veel zorgen over. En doordat Bailey even uit het zicht van Anne was, pakte zij het cadeau maar uit. Het was speelgoed, ongetwijfeld, maar ze wist niet heel goed wat het was. Ach, Bailey zou er vast wel een manier voor vinden om het als speelgoed te gebruiken, zo slim was ze wel. "Bedankt voor het cadeau. Ik weet zeker dat ze het leuk gaat vinden," zei ze tegen de vrouw. "Oh, ik denk niet dat we elkaar echt kennen, ik ben Anne." Altijd handig om te vragen nadat je cadeau's krijgt van mensen hoe ze eigenlijk heten.
  7. 7 maart 1837, 's avonds Bailey was al een jaar oud! Het was iets heel bijzonders voor Anne en Ronan, want Bailey was eigenlijk de reden dat ze bij elkaar kwam en gingen trouwen. Na drie maanden getrouwd te zijn, werd Bailey geboren en moesten de kersverse ouders verantwoordelijk zijn tegenover hun baby en dat was gelukt! Want vandaag was de baby een jaar oud en er was was niets gebeurd. Geen vreemd ongeluk of wat dan ook. Dit was dan ook reden voor een feestje. Het was niet alleen een feest voor Bailey, maar ook die voor Ronan en Anne, die best goede ouders bleken te zijn. Anne was zeer verbaasd dat zij toch nog best een verantwoordelijke ouder bleek te zijn. En omdat Anne en Ronan alles leken te vieren in een bar, heb ik besloten dat ze met z'n allen daar zaten. Shoot me if you disagree. Ronan had alcoholvrije drankjes gemaakt voor Anne, dus ze kon gewoon gaan drinken, ook al was ze alweer drie maanden zwanger. Dan werd hun gezinnetje nog eens uitgebreid. Tweeënenhalf jaar geleden had ze nooit gedacht dat dit haar leven zou worden, maar het was echt geen slecht leven, integendeel. Het was waarschijnlijk een hele tijd geleden dat ze voor het laatst zo gelukkig was. Ze hief haar alcoholvrije drankje omhoog. "Op Bailey, dat ze nog veel verjaardagen mag meemaken!" OOC: Open voor alle vrienden en familie van Anne en Ronan
  8. [1836/1837]Disaster Dinner Date

    Anne keek wel op van de prijzen van de gerechten, maar aan de andere kant, als ze niet in een van de meest exclusieve restauranten van London zou zitten, was het ook geen exclusieve prijs geweest. Eigenlijk zou ze met de meeste prijzen wel blij zijn geweest. Zelfs met een waardebon van een aantal knoeten en sikkels van de snackbar om de hoek zou ze tevreden mee zijn geweest. Misschien nog zelfs beter, want dit restaurant was lichtelijk ongemakkelijk. "Goed, waarop wedden we? Een fles drank?" Die ze natuurlijk niet zelf ging kopen, want ze mocht vast wel een fles uit het magazijn pakken van Raphael en desnoods gooide ze wel wat extra geld in de kassa. Anne zou toch niet de duurste fles meenemen, maar een van de wat meer betaalbare voor haar. Sorry Raphael. "Nou ja, doe de carpaccio dan," stemde ze in met Ronan. Ze had er wel eens van gehoord, maar nog nooit gehad. Dat krijg je ervan als je arm was en een slechte golddigger was. Maar ja, dan leefde je van de prijzen die je kon krijgen. Kon ze weer eens iets nieuws uitproberen. En erachter komen dat een luxe leven niet veel voor haar was. Luxe wel, maar niet het eten of de manieren die bij een luxe leven hoorden. De anderen in het restaurant mochten wel klagen, maar zij zou het niet doen. Ze had gratis eten en het werd voor haar klaargemaakt. Toen Anne alleen woonde, moest ze altijd koken voor zichzelf en dat vond ze een van de verschrikkelijkste dingen om te doen. Terugkomen van werk en dan nog koken. Iedereen kookte weer anders en eigenlijk maakte het haar niet eens uit hoe het smaakte en of het echt heel lekker of luxe was, maar of er uberhaupt wat stond en of het gemaakt was door iemand die niet zijzelf was. Toen kwam de wijn aan en de glazen waren fantastisch. "Wauw," mompelde ze zacht. "Op ons!" proostte ze. "En op de kroeg die ooit van ons zal zijn." Het plan om schouwer te worden was helaas niet doorgegaan en Anne wilde het niet echt meer proberen, want ze wist toch dat het haar niet zou gaan lukken. Om nog door te gaan en daarna weer een mislukking te krijgen, was te veel voor haar. Dus een eigen kroeg was nu haar ambitie. Ook omdat het Ronans ambitie was, en dan hoefde ze ook niet meer voor Raphael te werken. Niet dat Raphael een vervelende man was, integendeel, hij had haar een baan aangeboden en hoewel dat niet kwam door haar kwaliteiten maar door hun familieband, was ze hem nog wel heel dankbaar ervoor. Maar ze wilde niet voor eeuwig daar werken. Ze wilde iets voor zichzelf. "We kunnen altijd wodka erbij bestellen, daar wordt alles beter van." Eigenlijk niet alles, but it's worth a shot. Alles was toch gratis voor hun, dus konden ze alles bestellen wat ze wilden. Als het er maar was. Ze nam een slok van haar wijn, die echt goed smaakte. Dat mocht ook wel, want dit was de duurste wijn die er was in het restaurant. Ze wenkte een ober en vroeg of ze wodka hadden. De ober zei dat hij moest kijken, maar dat ze dat waarschijnlijk niet hadden. Toen die weg was, snoof Anne even. "Teleurstellend. Die moeten we straks maar gaan halen, na het diner. Ik denk dat er wel een kroeg straks nog open is."
  9. [1836/1837]Disaster Dinner Date

    Anne had wel een paar jaar in een restaurant gewerkt, maar vooral als afwasser en niet in deze luxe restauranten. Zij was vooral in kleine bedrijfjes actief en vaak werkte ze niet zo lang daar. Daar kwamen meestal families, die toch wel uit eten wilden, maar niet al te veel geld konden of wilden spenderen. Het was heel anders dan hier, want hier kwamen vooral rijke mensen en Anne geloofde Ronan meteen. Dat deze mensen niet voor hun plezier hier zaten, maar omdat ze geld hadden en omdat ze iets met het geld moesten doen. Dat ze variatie wilden hebben tegen wie ze gingen schreeuwen. "Volgens mij is het moeilijk om hier echt plezier te hebben," zei ze. Ja, plezier met het eten dan, maar niet echt met de sfeer. Dat was zo romantisch, maar het leek alsof Anne totaal resistent was tegen de romantische sfeer. Ze voelde zich alleen maar meer ongemakkelijk. "Nee, wij zullen op ons 80ste nog 's avonds laat in de kroeg rondhangen totdat Bailey ons helemaal zat is en ons weer thuis brengt. Nee, wij gaan nooit saai worden," glimlachte Anne naar Ronan. Het was best geruststellend dat Ronan hun toekomst niet zag als een oud chagrijnig koppel. Anne pakte ook de menukaart en schrok al meteen van de prijzen. "Ik wilde eigenlijk twee zeggen, maar volgens mij is alles al vier maanden, dus dat ga ik doen." Als er dan werd gerekend met het geld dat ze nog over hadden nadat ze alles moesten betalen, de luiers en het huis en het eten enzovoorts. Er stonden allemaal vreemde dingen op de menukaart en hoewel Ronan het best voor haar wilde vertalen, was ze toch terughoudend, omdat ze het heel stom vond om te vragen. "Kan je iets bestellen met kip erin? Maakt niet uit wat het is, als er maar kip in is," zei ze, want ze was echt bang dat men haar raar vond, omdat ze deze gerechten allemaal niet kende. En ze voelde zich echt niet mooi, maar ze vond het echt fijn dat Ronan haar een compliment gaf. "Dank je," zei Anne opgelucht. Het betekende voor haar meer dat hij de jurk mooi vond dan het restaurant, hoewel die mening ook voor haar telde. "Jij ziet er ook goed uit."
  10. [1836] What to do if your office isn't Russian enough

    Ja, Sergei, het heet Bailey. Het was totaal niet een kind van een vriendin van je. Anne negeerde het feit maar dat hij blijkbaar kinderen haatte. "Ja, we waren vergeten haar een naam te geven en toen kwamen we uiteindelijk op Bailey." Met flinke tijdsdruk natuurlijk, want binnen een aantal seconden moest Anne een naam uit de mouw schudden, om niet als een complete idioot over te komen, wat uiteindelijk wel zo was geworden, maar dat is een bijzaak. "Verder heb ik geen verassingen, heb jij nog wat interessants beleefd sinds we elkaar voor het laatst hebben gezien?" Misschien was hij ook al getrouwd, of weet ik veel wat. Of iets anders beleefd. Waarschijnlijk niets met kinderen, want blijkbaar heeft hij een hekel aan ze. "Niets mis met je kantoor? Kom op zeg Sergei, je kantoor is saai, zelfs mijn eerste appartement was niet zo saai!" riep Anne uit. Waarschijnlijk wist hij de context niet, maar haar eerste appartement was een rotding, waar ze niet veel versieringen in had gedaan, omdat ze veel weg was en nooit zin had om het te veranderen, omdat ze te moe was en omdat ze wist dat ze het in een dronken bui toch weer spijt zou hebben van de versiering en alles weer weg ging halen. Nadat ze verhuisd was, had ze altijd geprobeerd om haar huis beter te krijgen, zodat het tenminste niet zo lelijk was. "En je kan gewoon een slot op de deur doen en desnoods zorg je ervoor dat er niemand in kan komen door een of ander Russisch wachtwoord, dus dat is ook geen goede reden. Ik vind dat je gewoon een lounchehoek erin moet gaan doen." Toen pakte Sergei twee glaasjes en liet hij zakuski komen. Ah, mooi. Daar had ze wel zin in. Anne graaide even in de zak en haalde daar een koekje uit voor Bailey. Dan had zij ook nog wat te eten. En waar gingen ze op drinken? Gezondheid? Met iemand die in een rolstoel zit, lekker tactisch. Liefde? Met iemand die al getrouwd is, ook weer zo handig. Vruchtbaarheid? Nee, Sergei haatte kinderen en zij hoefde niet nog meer kinderen binnenkort. "Laten we drinken op geld, dat we in het volgende jaar veel geld kunnen krijgen," zei ze maar. Wat? Het was het beste waar zij op zou kunnen komen. "Of we kunnen natuurlijk op Rusland drinken, kan ook." Toen kwamen de huiselfen met de zakuski binnen, gelukkig.
  11. [1836/1837]Disaster Dinner Date

    1 januari was een viering voor Anne en dat was niet alleen om de bruiloft. Het betekende dat ze al een jaar een relatie had die eigenlijk nog best goed verliep, als je eraan dacht dat hun bruiloft ook weer niet heel gepland was. Aan de andere kant was niet veel in Anne's leven gepland. Zijzelf was niet eens gepland, haar inbrekerstocht met Sunny was niet gepland en de seks met Ronan was ook niet gepland. De baby was niet gepland en de bruiloft was een reactie op een niet-geplande activiteit. Was er eigenlijk wel wat in haar leven wat wel redelijk gepland was? Misschien deze date. Nou ja, date, het was een bruiloftsviering. En voor haar betekende het dat zij redelijk geluk had en niet zoals sommigen van haar halfbroers of zussen met een of andere gek was verloofd door haar vader. De trouwerij werd een stuk minder erg toen ze zich bedacht dat haar vader de bruidegom tenminste niet had uitgekozen. Dat was wel weer een voordeel. Ergens was het ook fijn dat Ronan vorig jaar een romantisch diner voor twee had gewonnen. Zij was het ook al helemaal vergeten dat ze die nog hadden, zeker toen Bailey ook nog eens kwam. En over Bailey gesproken, die was nu een avondje lekker bij Mathieu, haar halfbroer, aan het chillen, dus het was een romantisch kinderloos diner. Ook weer even leuk voor Anne en Ronan. Een kind was soms leuk, maar ook heel vaak vermoeiend en een avondje uit was dan zeker wel goed. En het was de avond van de loterijuitslagen. Anne had in de knoetenloterij drie loten gekocht, een voor haarzelf, een voor Ronan en een voor Bailey en ze had het geheim gehouden, want ze wilde ook dat het een verassing was voor Ronan, niet wetende dat hij precies hetzelfde in gedachten had. Het was vreemd om te zeggen, maar Anne was nerveus voor het diner. Ze was zelden in zo'n luxe restaurant geweest en ze wist niet wat ze moest verwachten. Wat voor mensen er zaten, of haar outfit wel goed genoeg was voor dit restaurant... Ze had al haar mooiste jurk aangedaan, maar ze had het idee dat het wel heel goedkoop was in vergelijking met de anderen. Gelukkig zat ze hier met Ronan, wie haar afleidde daarvan. "Doe inderdaad maar de duurste wijn," zei ze tegen de ober, die het meteen opschreef en wegging. "Is dit niet raar, om hier te zitten? Ik kan me echt niet voorstellen dat mensen hier voor de lol zijn," fluisterde Anne naar haar man. "En eigenlijk ben ik wel benieuwd naar de rekening, kijken hoeveel maanden we zouden moeten sparen om dit allemaal te betalen, als we geen gratis diner hadden gewonnen."
  12. [1836] What to do if your office isn't Russian enough

    Ah, het viel hem op dat ze de kamer aan het decoreren was. Ze had ook eerlijk gezegd niet verwacht dat ze ermee weg zou gaan komen. "Oh ja, ik was vrij en Bailey houdt niet zo van de kou en sneeuw, ze is niet zoveel gewend als wij zijn, dus ik dacht van "Laten we een vriend bezoeken," en toen ben ik naar Zweinstein gegaan, altijd leuk toch," ratelde ze, een beetje zenuwachtig. Niet iedereen waardeerde het als je iemands kantoor een andere invulling gaf. "En, we zagen dat je kantoor niet heel goed eruit ziet, dus ik heb al wat muren van kleur veranderd. Ik dacht eigenlijk ook aan een wodkabar en een lounchehoek..." Oh, hij had het daar niet over. Anne zat dat Sergei naar Bailey reed. "Ah, dat is Bailey, mijn dochter van 10 maanden oud." Wist hij niet dat ze een dochter had gekregen? Toen drong het tot haar door dat ze waarschijnlijk vergeten waren om het in de krant te zetten en dat Sergei het nooit geweten zou kunnen hebben. Shit, ze waren echt heel wat vergeten bij Baileys geboorte. "Eh, ik heb wodka meegenomen, zullen we dat nemen?" Misschien was het toch geen goed idee geweest om Bailey mee te nemen.
  13. In de kerstvakantie, tussen kerst en oud en nieuw Het sneeuwde enorm hard en het was koud. Anne vond het geweldig, want het leek net als de winters in haar kindertijd. Ze was al de hele maand in een goed humeur, ook al waren er veel chagrijnige mensen. Ze hield nou eenmaal van redelijk extreem weer. Heel heet en heel koud. Daarom was het jammer dat Engeland zo gematigd was, zo onveranderlijk. Het regende bijna het hele jaar en heel soms had je dit weer. Bailey vond het veel minder leuk en dus had Anne besloten om een binnenactiviteit te doen. Ze had Ronan beloofd dat ze iets met Bailey ging doen, omdat zij vrij was en hij moest werken. Dus had ze besloten langs een vriend te gaan. Sergei was het schoolhoofd van Zweinstein en had Bailey in de maxi cosi gedaan. Anne had al gezien dat hij er nog niet was, dus had ze besloten om alvast in zijn kantoor te zitten. Het was nogal een teleurstelling om te zien dat zijn kantoor zo... normaal was. Kom op, hij was Russisch, dan ging je toch je kantoor inrichten in die stijl? En hij was al anderhalf jaar schoolhoofd, dus hij kon niet lullen over dat hij het nog moest veranderen. Ze zette Bailey voorzichtig neer op Sergei's bureau en pakte haar toverstok. Mmmh, wat zou ze als eerst veranderen? De saaie kleur van het kantoor, het feit dat er nog geen wodkabar in het kantoor stond (like, wat moest je zonder een fatsoenlijk wodkabar?) of dat het kantoor gewoon doodsaai was. Waar was de lounchehoek? Waar was de alcohol? Het was toch Zweinstein, wat maakte het uit of je alcohol in je kantoor hield? De leerlingen haalden het toch overal en nergens vandaan. Toen Anne bezig was de kleur van de muren te veranderen, kwam opeens Sergei binnen. "Oh, hoi Sergei," begroette ze hem, terwijl ze deed alsof ze niets verkeerds deed. OOC: Prive <3
  14. [1836/1837] George en Melody zijn goede ouders!!! Zegt niemand.

    Vandaag had Anne vrij, dus dat betekende dat zij vandaag op Bailey moest gaan passen. Haar dochter was al weer ongeveer een half jaar oud. Hoe snel ging de tijd? Straks ging ze nog kruipen en lopen en... ja, eigenlijk verder... wist ze niet (ik hoop maar dat niemand mijn internetgeschiedenis gaat lezen want dat zou wel awkward worden). Ze ging het vast snel uitvinden. Maar, vandaag was ze dus bij het feest van Valeria, een van de kinderen van George, die al een jaar oud was. Wauw, het ging echt heel snel. Toen ze binnen was, zag ze al best wat mensen. En nu is het confession-time. Anne ging eigenlijk nooit naar kinderfeestjes. Ten eerste had ze vroeger geen kinderfeestjes en op Zweinstein gaf ze ook bijna geen feesten. Naderhand zocht ze wel naar wat feesten, maar dat waren eigenlijk vooral alcoholfeesten en dat was eigenlijk niet voor kinderen, want ze was wel een beetje verantwoordelijk. Dus dit was misschien wel het eerste kinderfeest waar ze naartoe ging. Het was behoorlijk pijnlijk, maar het was eenmaal zo. Het zou niet echt uitmaken, maar ze had twee cadeau's gekocht, een vodkafles voor George, omdat hij de vader van de jarige was, en wat speelgoed voor Valeria. Maar ze wist dus niet of ze iets voor George zou moeten kopen. "Alvast gefeliciteerd George met je dochter!" zei ze opgewekt tegen haar halfbroer. "Ik heb wat voor Valeria en ik heb nog iets voor jou," zei ze, terwijl ze allebei de cadeau'tjes aanreikte. Ah, shit, hoe werkte dit ook al weer?
  15. [1835/1836] Ik ben er niet

    Fine. Dan kreeg Anne geen cake. Ze kon het vast ook zelf bakken en ze wilde gewoon niet de cake van hem hebben. Want als hij het aanbood, was het op een manier van "leuk dat je bestaat, maar flikker een eind op, want ik wil verder niets meer te maken hebben met je dus neem dit kleine ding en vertrek dan weer", niet op een manier van "oh, lang niet gezien laten we cake gaan nemen." Zie, er was een verschil. En je kon geen cake geven om onder je problemen uit te komen. Nee, Cepheus, dat kon niet. En als ze wist dat haar vader met rust gelaten wilde worden... had ze hem nog steeds bezocht want zo petty is ze ook weer. En hij verdiende het. Actie, reactie. Je gaat naar Rusland om seks te hebben met een hoer en negen maanden later komt er een kind. Dat kind wordt groot en wil graag weten waarom hij zo'n klootzak is. Zo moeilijk is dat ook weer niet. "Oh, echt niet? Tegen wie wel dan? En ik heb geen gouvernante meer, al jaren niet meer en ik hoef al helemaal geen nieuwe!" riep ze. Toen schoot er een gedachte binnen bij haar. Wacht, was hij getrouwd met iemand? "Ben je eigenlijk getrouwd?" Als hij gewoon een ouwe loner was, zou het voor haar minder vreemd zijn dan als hij gewoon een eigen gezin naast al die bastaarden had. Nogmaals, ieuw.
×