Jump to content
  • Announcements

    • Theodore Whitford

      Nieuwe versie van het board!   09/23/17

      Hoi iedereen! Om te zorgen dat jullie allemaal veilig en probleemloos kunnen posten, is er af en toe een update nodig. We zijn nu overgegaan op versie 4.2, waardoor alles weer voor langere tijd goed zou moeten werken. Gaat er iets mis, laat het even weten! Liefs,   Sander

Grigor Rhydderch

Zwadderich Zevendejaars
  • Content count

    71
  • Joined

  • Last visited

About Grigor Rhydderch

  • Rank
    Geef een quintaped een vinger en ze nemen je hele hand

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Maxime

IC Belangrijke Informatie

Recent Profile Visitors

494 profile views
  1. [1836/1837][EN]The fascinations of an eleven yo

    Oh my god, she fell for it. Unbelievable, those Muggle-born children. He didn't hate them. Grigor just envied them. From the outside, the wizarding world would look amazing. Dragons, enormous castles and just, magic. From the inside, and from a Rhydderch perspective, it was normal. Dragons, well, he had quintapeds as pets. Enormous castles, he basically lives in one at home. Magic, he did not know anything else. He did not know what he should do without magic. It was the same about Hogwarts. Amazing for outsiders, just boring and bland for the seventh year students. At least for him. Grigor wouldn't be a Slytherin if he didn't try to convince this little girl about ridiculous things. He knew another Slytherin succeeded in it and for a year that poor little Hufflepuff believed it. It would be fun to make her think the wizarding world was so amazing and really dangerous. Well, until she decides to drag him along to find those creatures. "Oh, yes, it was a dragon. Not a common dragon, but an enormous dragon. Even better than those from your fairytales," he whispered back. He did not know what kind of fairy tales she heard, but it was obviously not the wizard variants. About heroes and heroines who both got eaten by the awesome dragon and the dragon lived happily ever after. The awesome dragon never ran out of food because the king would send even more heroes and heroines to the awesome dragon. It was Grigor's favourite story when he was a child. In the muggle stories, the heroes mostly killed the awesome dragons and got the princess and the cool story was just reduced to a love story. Wizards were awesome. "But there is even a bigger dragon. A worse dragon than the others. Well, there can be even worse dragons, but this dragon was a terrible one. His skin green from poison. His teeth silver, like, whatever. I forgot. They call it..." He paused for dramatic effect. "the Dragon of Slytherin." Okay, maybe he got a bit over the top here, but if she could even believe there was a secret murder monster in Slytherin, she could basically believe anything. "I was too curious, asked too much. If the dragon hears you speak about him, you know what he can do." Grigor showed her his hand, or the lack of his hand. "Oh, and there are many other creatures in the Forbidden Forest. And, yeah, I do know about them."
  2. [1836/1837][EN]The fascinations of an eleven yo

    The year had begun. The ninth year that would be the very last for Grigor. Finally. School was a bore now. That once mighty and mysterious castle did not have secrets anymore. Well, they did, but Grigor did not care. It was a building and it was a boarding school. It wasn't special. After nine years wandering in this place it became a bore. And next year, next year, he would finally graduate. Or not, it depended on how hard the exams would be. After all, he was the only person in the year that failed the exams. About running around the freaking castle. The second thing that didn't help, was the fact that he turned nineteen last month. He was two years older than the other students and since that Griffindor ghost left school, he was probably the oldest student in the whole school. The realisation was surreal. He should be somewhere else. Anywhere else. But where was he? In the common room, making homework for Potion class. And he was a Prefect. He did not know whose moronic idea it was to give him that position, even though he signed up for it. Grigor did not remember when he had signed himself up for that or why, but he was it now. Grigor looked up from his work when a firstie asked where his hand was. Or if it hurts. Well. "A dragon ate it," he lied. In reality, it was a quintaped who ate his hand, but most people didn't know what quintapeds were and the ones who did know what quintapeds were, questioned his sanity. Grigor knew those creatures were dangerous, but that had never stopped him. His whole house was invested by those creatures. His great-great-grandfather was a good man, it was a shame he died. "And, oh, yes, it does hurt. Fire and poison, you know," he added while putting his feather carefully down. He really hoped she would believe it, even though it was very unlikely. Even for wizards were the dragons rare and the combination of fire and poison and dragon even rarer, but it would be a good laugh for today. It would be better than homework, at least.
  3. IC Zweinstein Mededelingen

    OOC: Grigor was te lui en had geen zin om een mededeling te schrijven, dus ja, hij is op een of andere manier IC KO geworden. Hij zal niet zijn best doen en idk why did you lot choose him
  4. okay i hate myself rn, het werkte niet, yay nog een keer dit schrijven Hijgend bleef Grigor even zitten. Holy shit, hij had snel gerend. Het zag er waarschijnlijk uit als een walvis dat over het veld rende, maar dat deerde Grigor niet. Het ging hem niet om hoe hij onder belangrijke dingen uitkwam, als hij er maar onderuit kwam. "Koffie is goed, dank je," zei hij opgelucht, proberend weer op adem te komen. Koffie was altijd goed. Door koffie kon hij 's ochtends opstaan. Zweinstein was echt waardeloos. Grigor moest echt op een onmenselijk tijdstip opstaan, al om half negen. Hij kon eenmaal niet functioneren voor twee uur in de middag. Zelfs dan was hij nog niet volledig wakker. Het was gewoon oneerlijk om zo vroeg op te staan. Zeker voor mensen zoals Grigor, nooit-mensen. Geen avondmens, helemaal geen ochtendmens en ook eigenlijk niet echt een nachtmens. Gewoon, een nooitmens. Laat hem maar de hele dag in bed liggen. "Ali, hoe laat sta jij meestal op? Gewoon, om te kijken of terreinknecht nog wat is." Als Ali gewoon de hele dag kon uitrusten en niets hoefde te doen, zou het Grigors' droomberoep zijn.
  5. [1835/1836] We don't have to take our clothes off

    Autch. Grigor wist dat hij erg was, maar om het nog eens te horen deed een beetje pijn. Maar hij haalde zijn schouders op, alsof het hem niets uitmaakte. "Via het dak? Succes ermee, ik ga je niet volgen. Ik wil nog leven na vandaag." Hij kon sowieso niet klimmen, met één hand. En als hij twee handen had gehad, had hij het nog steeds niet geriskeerd om te gaan klimmen. Er zou vanzelf iemand hier komen, dus waarom moeilijk doen als je ook lui kon zijn? Dat waren twee spreekwoorden die ik door elkaar haalde, dus sorry voor dat. Maar dat ze ook met straffen ging dreigen was niet cool. "Kom op zeg, is het illegaal dat een spreuk verkeerd ging?" Hij mocht toveren? Hij was al 18 jaar? ​"Wat moet ik überhaupt doen? De ramen open krijgen?" Met zijn ogen rollend liep hij naar het raam die aangevallen werd door Lira's vuisten. "Alohomora." En niets. Waarom kunnen mijn karakters bijna nooit magie goed doen? Het raam was potdicht. "Goddomme, ik wist niet dat het zo sterk was," zei Grigor. "Nou, er was dus die ene spreuk, die in de bezweringenles ooit gezegd was. Ik dacht dat het in de vijfde was. Zo van, die spreuk waarvan iedereen dacht dat het onzin was. Maar blijkbaar word je dan naar een resetpunt verplaatst. Blijkbaar dit lokaal dus. Ik wist niet eens dat het kon. En ik weet niet eens waarom jij mee bent gekomen." Zo, uitleg genoeg? En waarschijnlijk had Johnson het lokaal gewoon hermetisch afgesloten en gehoopt dat iemand die spreuk ging doen. Het was de meest logische verklaring. "We kunnen nog wel proberen om de deur open te blazen."
  6. [1835/1836] We don't have to take our clothes off

    Grigor haalde zijn schouders op. Lira had een punt. Technisch gezien was hij in staat om zo'n grap uit te halen. Technisch gezien had ze gelijk. Maar Grigor zou nooit de moeite doen om een grap uit te halen, zeker als het zichzelf betrof. Waarom waren Ravenklauwers zo slim? Oh, wacht. "Volgens mij is het wel mijn schuld dat we hier nu zijn, maar ik weet wel ongeveer waarom we hier gekomen zijn. Niet wat de physics daarvan waren. Een spreuk ging verkeerd." Het was de waarheid, nu tevreden? Toen het meisje aan de ramen begon te rommelen, zuchtte Grigor dramatisch. "Ga je nou uit het raam springen? Ben ik dan zo vreselijk?" Ja. Dat was hij. Maar dat was nog geen reden om veertig meter naar beneden te springen.
  7. [1835/1836] We don't have to take our clothes off

    Helaas raakte de schoen het meisje niet, maar hij had het wel verwacht. Toch was hij teleurgesteld. Having no expectations, but still being disappointed. "Je hebt een punt. Half," gaf hij toe, terwijl hij nonchalant opstond en naar een tafel slenterde, waar hij op ging zitten. Het meisje wilde al gaan en Grigor had het geweldig gevonden als ze het gedaan had, maar de deur zat dicht. Hij deed zijn ogen dicht, zuchtte en zichzelf al mentaal voorbereidde om een tijd vast te zitten in een lokaal. Het zou niet eens de eerste keer zijn dat hij met iemand opgesloten zat. Misschien niet eens de vijfde keer. "Wat? Krijg je het niet open?" vroeg Grigor onschuldig. Alleen was hij dit keer echt onschuldig. Hij had alleen maar per ongeluk hun tweeën hiernaartoe gebracht, niet de deur op slot gedaan. Hij gooide nonchalant zijn toverstok omhoog en ving hem weer. "Wat jammer," zuchtte hij dramatisch. Was het sarcastisch? Niet eens geheel. "Grap? Denk je echt dat ík dit als een grap zou doen?" Zou iemand denken dat Grigor Rhyddrerch out of all people mensen voor de grap op zou sluiten? Zeker als hij zichzelf in het proces ook op zou sluiten?
  8. Opgelucht volgde Grigor Ali. Ali was een fijne gast, hij stelde weinig vragen, net zoals Grigor weinig vragen stelde. Vragen waren overbodig. Als iemand iets echt wilde vertellen, zou diegene het wel uit zichzelf vertellen. Vragen als "Hoe gaat het," waren dom. Als iemand huilde nadat er een hamer naar diegene gegooid was, kon je nagaan dat het helemaal niet gaat. Dus ik heb besloten dat Grigor captain Obviousvragen vreselijk vindt. "We moeten een huiswerkopdracht gaan doen en het is echt verschrikkelijk want die huffel is dom. Ik weet zijn naam niet eens." Ze waren bij de hut aangekomen en Grigor keek nog even om naar het kasteel. Er waren een paar mensen, maar er was geen teken van de Huffelpuffer die met Grigor samen zou werken. Hij dook snel de hut in. "Dank je," zei hij, terwijl hij in een stoel plofte. "Ik haat de opdracht, ik haat samenwerken en ik háát die verantwoordelijkheden."
  9. [1835/1836] We don't have to take our clothes off

    Grigor moest even stoppen met magie. Het was totaal niet zijn schuld dat ze hier eindigden. Hij was eenmaal geen goede tovenaar en hij had geprobeerd een spreuk te doen, maar ja, toen was er een lichtflits. Daarna was hij op een vloer gevallen. Nadat hij twee keer gebonk hoorde, was hij het bewustzijn verloren. Een onbepaalde tijd later werd hij wakker door een voorwerp dat tegen zijn rug gegooid werd. Zijn ogen schoten open en hij keek even rond. Aan de inrichting te zien was hij bij het Bezweringenlokaal. Grigor kon de meeste lokalen herkennen, omdat hij nooit oplette op de les, maar rondkeek, naar onder andere het interieur. Eigenlijk naar alles wat interessanter was. Hij draaide zich om en greep naar het projectiel. Het was een schoen. Verward keek Grigor het lokaal rond. Er waren een paar vragen die hij had, zoals, hoe hij hier kwam. Toen hij wat spreuken had uitgeprobeerd, was hij in de bibliotheek en voor zover Grigor het wist, was hij alleen. Blijkbaar niet. En de andere vraag was natuurlijk hoe hij iemand anders mee had kunnen nemen. Hij had natuurlijk wel de antwoorden kunnen vinden, als hij tenminste niet zo'n hoofdpijn had of als hij niet zo ongelooflijk lui was en geen zin had om de antwoorden op te zoeken. Het zou waarschijnlijk niet eens zo erg zijn om ergens opgesloten te zitten als hij in zijn eentje zou zijn geweest. In zijn eentje zijn was altijd fijn, want andere mensen wilden iets van hem. In zijn eentje kon hij doen wat hij zelf wil, als hij samen was, moest hij altijd doen wat de ander wilde, omdat niet veel mensen dezelfde mindset als hij had. "Waar was dat voor nodig?" vroeg hij enigszins nors naar het meisje. Grigor keek naar het blauwe gewaad en de rode haren. Oh, shit, was dit de hoofdmonitor van Ravenklauw? Hij wist toevallig dat de hoofdmonitor van Ravenklauw rood haar had. Waren er nog meer roodharige Ravenklauwers? Ze zat sowieso in zijn jaar, want ze hadden wat vakken samen. Hij gooide de schoen van het meisje weer terug naar haar en hoopte lichtelijk dat de schoen haar raakte, maar hij verwachtte het niet, omdat Grigor niet in een goede gooipositie zat.
  10. Ergens na de kerstvakantie De kerstvakantie was over en Grigor had geen zin in school. Eigenlijk had hij al zeven jaar geen zin in Zweinstein, maar sommige dingen moesten nou eenmaal gebeuren. Zo ook deze opdracht. Hij had erg geluk, want hij deed het samen met Selah, een jaargenoot en Zwadderaar. Het meisje boeide hem niet heel erg eigenlijk. Maar haar cijferlijst eigenlijk wel. Hij kon heel makkelijk meeliften op haar en hij was ook niet van plan om veel te doen voor de opdracht. Het was voor Geschiedenis van de Toverkunst. Dus niet heel belangrijk. Een of ander opstel over een of andere trollenoorlog (Emma, verbeter me als ze dat vak niet meer heeft, dan doe ik wel wat anders). Grigor zat met zijn benen op een tafel. Ze zaten beiden in een klein hoekje van de bieb, dus de bibliothecaresse zag hun niet. Grigor dronk zijn flesje boterbier op en zette het met een klap op de tafel. Op het stuk perkament stonden nog maar vijf zinnen, want hij had al besloten dat hij niet heel veel ging doen. Maar Selah leek er ook niet heel veel zin in te hebben. Hij haalde zijn toverstok uit zijn broekzak en ging met een spreuk iets in de muur zetten. Want met inkt op een muur schrijven is echt voor kleuters. Niet dat niet werken aan een opdracht dat wel is. @@Selah Wydeville
  11. Het viel toevallig op je verjaardag. 1) waarom was er een slaapfeestje 2) op zijn verjaardag en 3) waarom was hij niet uitgenodigd en 4) waarom had iemand de moeite genomen om een serieus cadeau voor Grigor te maken? Zo veel vragen en zo weinig antwoorden. Hij was ook lichtelijk geschokt toen hij er dus achter kwam dat Ef een trui voor hem had gemaakt met zijn eigen gezicht erop. Zijn mond viel open. "Wacht, je, wat, huh? Wat? Oké? Eh, dank je?," kreeg hij eruit. Grigor was sprakeloos, meer om het feit dat hij al die moeite deed voor Grigor. Hij schaamde zich lichtelijk, omdat hij Ef nooit een cadeau had gegeven voor zijn verjaardag. "Eh, gaan we zo daarnaar zoeken?" stelde hij voor. Was dat slim? Waarschijnlijk niet. Grigor keek over de reling, naar beneden. "Verschijnselen? Is dat een goed idee?" Ja nee dat was echt geen goed idee. Waarschijnlijk onderschatte Grigor de toverkunsten van Efstathios, maar kom op zeg, als iets fout zou gaan, was Grigor Rhydderch echt niet de beste persoon om je te redden.
  12. Ergens in december. 's Middags. Laten we even een feestje vieren, want Grigor is over naar het zesde jaar! Hij is wel achttien en zijn klasgenoten twee jaar jonger, maar dat mag de pret niet bederven. Grigor was zo hard aan het feestvieren (lees: niets aan het doen) dat hij het eerste half jaar van de zesde verwaarloost had. Wat betekende dat hij weer hard moest werken om alles af te hebben. Dus wat was het meest logische om te doen op een zaterdagmiddag? Inderdaad, wegrennen voor verantwoordelijkheden. Grigor had een groepsopdracht moeten doen met een of andere huffelpuffer op de vijfde verdieping, maar hij was van de leerlingenkamer naar het terrein gegaan. Naarstig zocht hij naar de terreinknecht, Ali Wydeville. Toen hij hem gevonden had, liep hij zo hard mogelijk, zonder dat hij rende natuurlijk, naar hem toe. "Ali, help me! Er is een of ander Huffelpufje op zoek naar mij en ik moet bij jou gaan schuilen!" Ooc: Met Nina!
  13. [1835/1836] Grifclaw x Slytherpuff: Vriendschappelijke wedstrijd

    Grigor deed ook mee aan Zwerkbal, ook al was hij nog steeds de minst geschikte persoon daarvoor. Ook was hij eigenlijk bagger in de sport en had hij zelf geen idee waarom hij nog steeds gevraagd werd of waarom hij nog steeds zo gek was om op een bezem te klimmen. Ook vandaag weer. Zwadderich moest samenwerken tegen Huffelpuf, samen tegen Griffoendor en Ravenklauw. Het feit dat er maar twee van de zeven spelers uit Huffelpuf kwamen, zei al genoeg over de capabelheid van de Huffelpuffers of gewoon dat er meer fanatieke Zwadse zwerkbalspelers waren. Niet dat Grigor erbij hoorde. Met tegenzin vloog hij nu over het veld. Het enige wat hij wilde doen, was op een van die banken van de leerlingenkamer liggen. Die waren vet comfortabel en tijdens de zwerkbalwedstrijden waren al die fanatiekelingen op het zwerkbalveld, dus waren die banken voor Grigor. Maar hoe sneller de zwerkbalwedstrijd afgelopen was, hoe sneller hij weer in de leerlingenkamer was en dus op die banken kon chillen. Dus toen de slurk op werd gegooid, was hij de eerste die naar voren vloog en de slurk pakte met zijn rechterhand. Niet dat hij veel keuzes had. Grigor draaide zich om en wilde de slurk naar Nikolai passen, maar die zat te ruziën met een Huffelpuffer omdat die gele een beuker naar hem had geslagen? Zie. Incapabel. Maar Nikolai was dus niet vrij en Grigor had nou net de draai gemaakt naar waar hij stond. Grigor was de middelste jager en moest nu óf verder draaien naar Helle óf de slurk naar Nikolai gooien en het beste ervan hopen. Of de slurk gooien naar een drijver, want fuck the rules. Grigor hoefde niet eens een keuze te maken, want doordat hij zo hard omdraaide, raakte hij het evenwicht kwijt en gooide hij de slurk lukraak naar achteren, hopend dat hij een medespeler aan kon spelen. Toen van de slurk af was, greep Grigor in een reflex naar zijn bezem. Om de slurk te pakken, had hij geen handen aan zijn bezem en kon hij dus moeilijk zijn evenwicht bewaren. Helaas waren Grigors reflexen waardeloos en greep hij met zijn verkeerde arm naar de bezem, waardoor hij dus misgreep en over de steel van zijn bezem viel. BAF! Met een harde klap kwam Grigor op de grond terecht, terwijl zijn bezem zeven meter boven hem hing. Door de klap werd alle lucht uit zijn longen geperst en zijn arm, die hij gebruikte om de klap mee op te vangen, deed pijn en voelde alsof het gebroken was. Er was nog een extra hoek van 90 graden in zijn arm. Grigor had nooit biologie gehad, maar sinds zijn arm eerder nooit een extra hoek erin had, hoorde het waarschijnlijk niet. Maar het zand lag wel erg comfortabel div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Grigor uitgeschreven, ja, na een post, want Grigor faalt en ik maak plaats voor Nina
  14. Opgeven vriendschappelijke wedstrijd!

    Naam Char: Grigor Rhydderch Team: Huff/Zwad Positie: Jager Anderen hebben voorrang, maar als er niemand anders is, kan Grigor wel spelen
  15. [1835/1836] BENEDICT RHYDDRERCH, WAAG HET NIET #1

    Er waren voordelen aan het zijn van een Zwadderaar. Je kwam je gekke familie niet vaak tegen. De Rhyddrerchs zaten vooral in Griffoendor, met een aantal uitzonderingen. Grigor was een van die uitzonderingen. De Rhyddrerchs waren raar en sommigen waren zelfs gek. Hij ging er dus niet vanuit dat een of ander klein grifs onderdeurtje die ook de achternaam Rhyddrerch droeg, in de leerlingenkamer van Zwadderich ingesneakt was om alles te verkloten. Niet dat dat moeilijk was, want Zwadderich werd vaak verkloot en voor iemand die alleen maar rust wil, is dat ongelooflijk irritant. Grigor was dus op de dag dat Ben dacht dat hij grappig was (dat was eigenlijk best wel vaak) in de leerlingenkamer. Hij had een zware dag achter de rug gehad en was daardoor moe. Hoe zwaar die dag was? Hij moest maar liefst 7 trappen op en aflopen en dat was echt ongelooflijk zwaar. Zweinstein was de beste conditietraining ooit. Verder moest hij veel luisteren naar leraren en weet ik veel wat hij deed of wat hij had moeten doen. Grigor plofte neer op de bank en hoorde verderop een groepje Zwadderaars praten over opdrachten van een of ander vak, waardoor Grigor dramatisch moest kreunen. "Ga me niet nu nog vertellen dat we voor morgen nog huiswerk hebben," riep hij, naar niemand in het algemeen. Het antwoord dat uit de hemel kwam vallen, was helaas niet heel erg bevredigend. Grigor werd helemaal nat en vies van het groene slijm. "Ah, verdomme," vloekte hij, terwijl hij met zijn rechterhand zijn voorhoofd probeerde af te vegen. "Wie de fuck is op deze grap gekomen," riep hij uit. Verdomme. Sorry voor het vloeken, maar Verdomme Ben.
×