Jump to content

Lucinda FitzClarence

Inactief
  • Content count

    64
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Lucinda FitzClarence last won the day on January 19 2019

Lucinda FitzClarence had the most liked content!

About Lucinda FitzClarence

Recent Profile Visitors

769 profile views
  1. [1838/1839] I could see you were a woman of distinction

    Naar liefde zoekende mannen was niet het enige soort mensen waarmee Lucinda afspraakjes maakte. Al was ze ergens best verbaasd toen Eariana Damarcus-Herondale haar uitnodigde voor een etentje. Als socialite hoorde je bekend te zijn met alle welvarende en adellijke families van de omgeving. Ze had zeker een beeld van wie deze dame was, waarschijnlijk hadden ze zelfs weleens wat woorden gewisseld op een benefiet op literair salon, maar echt een vriendin kon ze haar niet noemen. Ach wie weet als je elkaar beter leerde kennen en daarbij, een etentje in één van Londens meest chique restaurants wie zou zo'n kans nu weigeren. Ze reikte de man in de vestiaire haar mantel aan terwijl ze een blik wierp op de aanwezigen in het etablissement. De meesten waren bekende gezichten, sommigen waren zelfs klanten. Ergens genoot ze er best van om sommigen hun vrouw te zien trakteren op zo'n speciaal avondje uit, al was het maar om voor zichzelf goed te kunnen praten wat ze achter haar rug deden. Niet dat ze dat ooit rechtstreeks aan hen zou zeggen. Lucinda was een dame met klasse. Natuurlijk zo nu en dan na wat glaasjes champagne ontglipte er weleens wat informatie over de bedkwaliteiten van bepaalde klanten, maar roddels en geruchten waren nu eenmaal een vast onderdeel van de bovenste laag van de maatschappij. Ze wandelde naar het tafeltje waar Earia haar reeds opwachtte met een fles gekoelde champagne. Terloops voelde ze enkele ogen op haar rusten. Luce had nu eenmaal de gewoonte, net iets meer enkel en schouder te laten zien dan de meeste dames van haar stand, niets volledig schandaleus, maar genoeg om de aandacht te trekken. "Mevrouw Herondale wat fijn u te ontmoeten." Ze maakte een kleine reverence alvorens plaats te nemen. Meteen schonk een ober haar een glas champagne in. "U heeft een uitstekende smaak wat drank betreft. Laat ons drinken op een fijne avond." gaf Luce toe terwijl ze haar glas omhoog stak en er van nipte. Een goede en vooral dure smaak, maar als je een rijke man had, waarom zou je daar dan geen gebruik van maken. Een huwelijk hoefde toch niet te betekenen dat al je plezier opeens voorbij was, al maakte sommige mannen het natuurlijk wel moeilijk. "Ik moet toegeven dat ik best verrast was u uitnodiging te ontvangen. Niet dat er een reden is waarom we niet zouden kunnen afspreken." maar ergens bleef het best vreemd. Niet dat het de eerste keer was dat ze op dit soort etentjes was gevraagd. Soms zochten vrouwen een derde partij, als nieuwigheid om hun huwelijksleven wat spannender te maken. Anderen wilden gewoon wat tips voor in de slaapkamer. Earia zag er niet uit alsof ze zo'n tips nodig had, maar je wist nooit.
  2. [1837/1838] Vous les hommes êtes tous les mêmes

    "En dan nog zullen ze klagen dat ze wat te stijfjes was of ze zelf teveel werk moesten doen. Echt ik ben al jaren geleden gestopt met me mooi te maken voor hen. Ze merken dat toch niet eens op. Als ik er goed uit zie is het omdat ik dat wil." Al moest ze langs de andere kant toegeven dat het best een leuk gevoel gaf als je net dat ietsje meer moeite deed als je een afspraakje had en het dan werd opgemerkt. Ze wiegde het laatste restje champagne heen en weer in haar glas. Nog een keer bijvullen klonk zeker niet als een slecht idee. "Christa wat ben je toch geweldig gezelschap. Waarom zouden wij op hem afstappen. Een man moet toch wel een beetje moeite doen om iemand als jou te kunnen krijgen." Luce probeerde de aandacht van de jongeman te trekken, een paar wulpse blikken en een charmante glimlach laten kwam hij op hen afgestapt. "Goedenavond, excuseert u mijn directheid maar zodra u binnenkwam waren mijn vriendin en ik meteen geïntrigeerd. Ik weet niet wat het is, uw uitstraling misschien, maar iets sprak ons meteen aan. De naam is Lucinda FitzClarence, dit is Christa Rose. Het lijkt ons enig u wat beter te leren kennen, maar wat is een gesprek met lege glazen natuurlijk." Wat beteuterd keek ze naar haar glas. Luce had perfect zelf nog een glas, zelfs een fles champagne kunnen kopen, maar niets leuker dan te zien hoeveel je van een man gedaan kreeg toch?
  3. [1837/1838] Vous les hommes êtes tous les mêmes

    "Mannen, ze hebben werkelijk voor alles een excuus. Niets is nooit hun schuld, nee het is altijd de vrouw, een werknemer, maar zelf ooit verantwoordelijkheid nemen, oh nee." Het was niet zo dat Lucinda alle mannen haatte. Anders zou ze heus niet het werk doen dat ze vandaag de dag deed. Het werkte gewoon therapeutisch om even al je frustraties over het andere geslacht de vrije loop te gaan. Want in hun branche kwam je die meer dan ooit tegen. "Oh willen we dat allemaal niet." zei ze glimlachend toen Christa begon over hun 'portemonnee' Al telt soms niet zozeer de grote van hun portemonnee, maar vooral hoe ze hun geld besteden, als je begrijpt wat ik bedoel." Want je had er die een prachtexemplaar hadden, maar niet wisten wat er mee aan te moeten vangen. Dat was zo'n zonde. Ze knikte instemmend toen haar voormalige protegee daarna uitweidde over het aanpassen van je uiterlijk met magie. "Alsof ik ooit zo'n rimpelloze huid zou hebben, zonder een spreuk zo nu en dan. Het is alleen zo jammer dat er zo'n stigma op ligt. Als je niets aan je uiterlijk aanpast zijn mannen niet tevreden, maar als je het wel doet, ben je plots ordinair. Echt ik werk al jaren met ze, maar ze blijven raadselachtige wezens." Zo discreet mogelijk probeerde Luce haar blik te werpen op de man die Christa omschreef. "Niet slecht, zeker niet slecht. Eerlijk toegegeven val ik meer op blond haar. Geen idee waarom. Waarom ga je niet naar hem toe. Zo'n kans kun je toch niet voorbij laten gaan. Daarbij ik heb nog geen trouwring gespot."
  4. [1837/1838] Vous les hommes êtes tous les mêmes

    Daar kon Luce de logica wel van inzien. Plus vrouwen wisten hoe het was om niet aan hun trekken te komen. Niks erger dan een man die nadat hij klaar was jou op je honger liet zitten. Vroeger toen haar business op zijn hoogtepunt was, had ze een deal gehad met zekere klanten die meer moesten betalen als zij zelf geen hoogtepunt had bereikt. Alleen jammer dat het er niet zo veel waren geweest. "Ik snap niet wat dat is met mannen. Ze zien het als extra werk om ons ook te plezieren, terwijl het in feite een evidentie hoort te zijn. Een gelukkige vrouw is de fundering van een gelukkig huishouden. Mannen komen naar mij omdat hun vrouw niet meer wilt. Wel als ik klaar met ze ben begrijp ik die vrouwen hoor." Niet dat ze dat tegen haar klanten zei. "Oh je moet me zeker eens meenemen naar één van deze plaatsen en acht ik zou je hier niet alleen willen achterlaten. Wat voor een vriendin zou ik dan zijn." Nee in haar ogen ging je niet lopen flirten met iemand, wetende dat je je vriendin dan alleen achterliet. "Nee ik ga alleen als jij ook iemand hebt die je gezelschap kan houden. Wat dacht je van hem daar, of die jongeman die net binnenkwam. Eigenlijk weet ik niet eens wat je type is Christa?" Want ja met hun professie had je meestal niet de kans om erg kieskeurig te zijn.
  5. [1837/1838] Vous les hommes êtes tous les mêmes

    "Met een vrouw? Weleens met een koppel, maar een vrouw alleen, nee nog niet." Het overkwam haar niet vaak, maar zo nu en dan was het niet de man alleen maar man en vrouw die beroep deden op haar diensten. Het was steeds een positieve ervaring geweest. Ook op Zweinstein had ze weleens gekust met haar vriendinnen. Aan de jongens kon je natuurlijk niet vragen voor tips en verbeterpunten. Het was alsof ze er nooit bij stil had gestaan dat seks met een vrouw een optie was. Van thuis uit was haar altijd zeer duidelijk meegegeven dat vrouwen trouwden met mannen. Haar broers hadden echtgenotes en haar zussen echtgenoten. "Ik heb medelijden met de vrouw die hem rond zijn vinger heeft moeten schuiven. Hij lijkt me het type dat zegt veel meer geld te hebben dan waar is. Stel je haar gezicht voor toen ze daar achter kwam. Hopelijk dat ze hem niet alleen daarvoor trouwde. Maar even terug naar slapen met een vrouw. Heb jij dat weleens gedaan? Zo ja, hoe was het? Was er veel verschil, dan wanneer je het met een man zou doen?" Wie weet had Christa wel gelijk. Luce had altijd voor erg veel open gestaan wat de slaapkamer betrof. Als je iets niet probeerde, hoe kon je dan weten dat je het niet leuk vond. "Zij daar in de blauwe jurk bijvoorbeeld. Ze is zeker aantrekkelijk, maar hoe adresseer je dit soort dingen. Wat als ze gewoon op haar echtgenoot wacht?"
  6. [1837/1838] Vous les hommes êtes tous les mêmes

    Een magere glimlach verscheen op haar gezicht bij het horen van Christa's compliment. "Ach je weet dat ik sta om het leveren van kwaliteit zowel in mijn eigen werk als in mijn opleidingen, daarbij je was een plezier om mee te werken." haar vinger cirkelde over de rand van haar champagneglas. Ze had weleens gedacht er even tussenuit te gaan, een reis ver weg van Engeland om haar gedachten op een rij te zetten. Echter Luce was nooit iemand die rust had gevonden in niets doen. Het was in constante bezigheid dat zij mentaal tot rust kwam, want zolang ze zichzelf bezighield had ze geen tijd om aan het verleden te denken, aan hem te denken. "Ik heb reeds enkele oude klanten bezocht. Zoals je zelf zegt de beste manier om over een man te komen is met een ander naar bed te gaan, liefst een die beter presteert. Alleen terwijl we bezig zijn, moet ik plots telkens aan hem denken. Het verpest de hele sfeer, het momentum. Het lijkt wel alsof ik mijn werk nu telkens ga vergelijken met mijn privé, met wat ik wil in plaats van wat zij willen. Misschien moet ik inderdaad naar iemand anders op zoek gaan, maar iemand specifiek. Geen klant, iemand waar ik evenveel geniet van heb als hij aan mij. Maar ach waar vind je zo iemand nog tegenwoordig. Oh en we weten allebei dat hij daar me niet eens zou kunnen krijgen al betaalde hij ervoor." Dit was exact wat ze nodig had gehad even wat tijd met een vriendin doorbrengen om het hele mannelijke geslacht te bespotten voor al hun zwakheden en minpunten.
  7. [1837/1838] Vous les hommes êtes tous les mêmes

    Vous les hommes êtes tous les mêmes Macho mais cheap Bande de mauviettes infidèles Si prévisibles, non je ne suis pas certaine, que tu m'mérites Z'avez d'la chance qu'on vous aime Dis-moi "Merci" 12 mei 1838 s'avonds een chique café/restaurant van een hotel voor invloedrijke gasten ________________________________________________________________________________________ Luce had het niet makkelijk gehad nadat Cain zijn geheimen had onthuld. Ze had geleefd met het idee dat zij twee een toekomst een hadden, dat zij twee gelukkig zouden worden, maar hoe kon ze ooit gelukkig worden met een bedrieger. Het huwelijk afblazen had haar hart gebroken. Het was geen makkelijke zaak geweest. De een vertelde ze een vaag verhaal over zogenaamde 'omstandigheden' die hun relatie hadden verpest. Een ander wilde meer details en kreeg deze in de vorm dat haar verloofde een baan had aangeboden gekregen in Amerika en dat zij onmogelijk Engeland kon verlaten. Het liefst had ze zich op haar kamer willen opsluiten. De dag spenderen in bed met dure chocolade en tijdschriften waarin ze over de problemen van anderen kon lezen. Echter dit hele huwelijk bracht haar reputatie in het gedrang. Mensen verwachtten dat ze salons gaf, bals, alles om hen van plezier te verschaffen. Ze zou ook haar oude beroep terug kunnen opnemen. Uiteindelijk was Cain het niet waard om om te treuren, zo'n miezerig stuk onbenul, zo'n klootzak. Ze zou zich vast wel beter voelen als ze haar gedachten kon verzitten, zaken had om op te focussen. Toch verliepen de dingen niet zoals vroeger. Daarom had ze Christa geschreven. Christa, haar confidante, de persoon bij wie ze haar hart kon luchten. Champagne stond reeds koud toen ze arriveerde. Luce zag er beter uit dan ooit, het was haar manier van wraak nemen, moest ze hem ooit nog zien, niet dat Cain zich in haar kringen kon vertonen zonder haar gezelschap. "Ach Christa ik weet niet wat het is, maar op de een of andere manier ben ik mijn talent kwijt. Vroeger kon ik me echt inleven. Meestal genoot ik er zelfs zelf van, maar nu. Soms voel ik me zelfs schuldig tegenover hem, dan denk ik terug aan wanneer we samen waren, maar waarom. Na wat hij me heeft aangedaan. Ik haat hem, waarom lukt het me dan alsnog niet mijn werkt terug op te pakken, toch niet met dezelfde bravura als vroeger."
  8. [1837/1838] Shout out to Russian pop songs for making this plot possible

    Ze wilde opkijken, met haar eigen ogen zien hoe ze hem voorgoed haar leven uitstuurde, maar ze had de kracht niet. Ze hoorde zijn woorden, luisterde naar het sluiten van de deur. Hoe ze voor eeuwig haar hoofdstuk met Cain...Joachim afsloot. Dat ze ooit liefde voor deze man had kunnen voelen. Ze trok de lakens op tot onder haar kin, staarde naar de schilderingen op het plafond. Slapen zou ze niet meer kunnen, niet vandaag. Ze was te bang voor wat er zou gebeuren, zou een andere vreemde in haar momenten van onoplettendheid binnen dringen. Haar voeten raakten de koude vloer. Ze trok haar zijden badjas aan, schreed naar de kaptafel en veegde al haar spullen aan de kant in de hoop dat de uiting van agressie opluchting zou brengen. Het was er even die opluchting, maar al snel keerde de harde realiteit terug. "Hoe fucking attent van je Joachim om het even te zeggen de dag voor ons huwelijk." Een douche dat was waar ze nood aan had. Het afspoelen van zijn geur, zijn aanraking, zijn alles. Aan slapen zou ze vandaag niet meer komen. Nee ze had een huwelijk dat afgezegd moest worden of misschien zou het haar nog lukken iemand anders te vinden die het feest wilde overnemen, zodat al dat planning niet volledig voor niets was geweest. Zodat ze kon bijwonen wat had kunnen zijn. OOC: uitgeschreven
  9. [1837/1838] Shout out to Russian pop songs for making this plot possible

    "Hoe bedoel je we waren nooit vrienden op Zweinstein?" Lucinda verstijfde, vol onbegrip keek ze hem aan. Ze had moeite met het vatte van de situatie, de realiteit die haar druppel per druppel doordrenkte. "Joachim?" ze fluisterde zijn naam terwijl ze de lakens naar zich toetrok om haar kwetsbare, naakte lichaam mee te bedekken. Had zij al deze tijd doorgebracht met een vreemde? Niet alleen nachten maar ook haar geheimen, haar gevoelens met hem gedeeld. Ze keek hem aan, het voelde alsof ze voor het eerst zag wie hij werkelijk was, voor het eerst zag hoezeer ze was bedrogen, hoezeer ze zich door haar eigen naïviteit had laten meeslepen. "Je vertrekt nu." haar stem trilde, tranen welden op in haar ooghoeken. Ze was verstijfd door de schok. Het lukte haar nog net haar arm omhoog te heffen en hem de deur te wijzen. "De deur is daar. ga weg, voor ik je iets aandoe!" Ze riep, een vertoning, een poging zichzelf sterk te houden voor een man die haar die hele tijd had misbruikt. Hoe kon ze zo voor zijn leugens zijn gevallen. Haar toverstok lag binnen handbereik, de vloeken die ze nu over hem wilde uitspreken, de tranen die ze om hem wilde huilen, maar nee, hij was beide niet waard.
  10. [1837/1838] Shout out to Russian pop songs for making this plot possible

    "Hoe bedoel je?" ze draaide zich om zodat haar verwarde blik de zijne ontmoette. "Ik wil met jou trouwen omdat je Cain Attwell bent, mijn vriend van Zweinstein." Ze leunde op haar ellebogen zodat ze zijn gezichtsuitdrukking beter kon bestuderen, alsof ze daarin meer duidelijkheid kon vinden. "Gaat dit over je financiële situatie? Je weet toch dat ik daar niet mee in zit. Ik ken genoeg mensen die je wel een goede job kunnen aanbieden en in de tussentijd is er nog genoeg geld. Je hoeft nooit meer terug te gaan naar die periode uit je leven, alles wordt beter nu, voor jou, voor ons."
  11. [1837/1838] Shout out to Russian pop songs for making this plot possible

    Ze haalde afwezig haar schouders op, haar gedachten meer bij morgen dan bij het heden. "Ik ben zenuwachtig om het feest morgen, over de hele planning. Zullen we op tijd in de kerk raken, is de tafeldekking in orde om maar niet te beginnen over de bloemschikking en het ijs." (Lucinda houdt erg veel van ijs, meer dan van taart, daarom dat ze als dessert een ijsbar met talrijke smaken en toppings heeft voorzien). Ze richtte haar blik op hem. "Het is allemaal vrij belachelijk, ik weet het. In vergelijking met wat erna volgt ons hele leven, samen, stelt dat feest niet zoveel voor. Het is gewoon dat zoveel vrouwen zeggen dat het de meest gelukkige dag van hun leven is, maar nu op dit moment, wij gewoon met zijn twee voel ik me al perfect gelukkig. Eerlijk gezegd heb ik er vroeger wel eens over nagedacht, toen we nog op Zweinstein zaten. Hoe zou het zijn om met Cain Atwell te trouwen en morgen ga ik dat moment mogen meemaken." en ze had het net zo gemodelleerd als in haar tienerfantasieën.
  12. [1836/1837] Feel the change in the rising tide

    Waar het Cain en zijn broer ontbrak aan enthousiasme, straalde Lucinda. Ze was met breed uitgestoken armen op Cain's broer afgewandeld, maar had zich net op het einde bedacht. De jongen zag er nogal ongemakkelijk uit. Ze moest niet vergeten dat de relatie tussen hem en Cain niet opperbest was. Het was waarschijnlijk beter om haar enthousiasme wat in te perken. In plaats van de knuffel die ze hem had willen geven, drukte ze hem daarom vriendelijk de hand en nam plaats aan een tafel in het etablissement dat Cain had uitgekozen. Het was niet bepaald wat ze gewend was. Ze had nochtans gezegd dat Cain niet naar de kosten moest kijken. Zij zou wel betalen zodat hij zich volledig op zijn familie kon focussen. "Lucinda, insgelijks. Het is vast lang geleden dat jullie elkaar hebben gesproken, maar Adam je moet toch toegeven dat Cain er sterk op vooruit is gegaan. Hij ziet er weer net zo uit als vroeger." "Ja het is een tijd geleden en tja hij ziet er inderdaad wat anders uit." Adam bleek een harde noot om te kraken, maar Lucinda gaf zich niet zomaar gewonnen. Jarenlang had ze ook de meest saaie lezingen interessant doen lijken op haar talrijke salons. Ze moest gewoon zien het ijs te breken en dan zou alles vast een stuk vlotten verlopen. "Wat denken jullie van champagne. Niet zo goed bij een familiereünie als een fris glas champagne toch?" Adem haalde zijn schouders op, terwijl Lucinda de ober reeds wenkte om de bestelling te plaatsen.
  13. 3 oktober 1837, de nacht voor het huwelijk van Cain en Lucinda ___________________________________________________________________ Een chique hotelsuite vlakbij de kerk waar ze elkaar morgen het ja-woord zouden geven. Het was niet gebruikelijk om samen te slapen de dag voor het huwelijk, maar het was niet alsof ze de huwelijksregels eerder hadden nageleefd. Lucinda lag verstrengeld in de warme omhelzing van de persoon die ze binnenkort haar man zou noemen. Ze was te nerveus om te kunnen slapen, nerveus, maar tevens intens gelukkig. Alles voor het feest was tot in het kleinste detail geregeld. Om half zeven zou een entourage arriveren die haar zou opmaken voor het huwelijk, om exact negen uur zou ze de kerk binnentreden, haar oudste broer zou haar weggeven. Ze luisterde naar Cain's ademhaling, hopend dat het haar tot kalmte zou kunnen brengen. "Morgen, morgen is het eindelijk zo ver, ben je ook zo zenuwachtig." fluisterde stilletjes bang hem te wekken mocht hij al slapen.
  14. P&P ain't got no time for royal weddings [1837]

    And now she was attending his funeral, remembering the times they spent together, even though they were so few. She really looked forward to her wedding, but now was not the time to plan an event centered around happiness. She would take her time to let these feelings of sadness settle. Cain would understand it she was sure of that. The coffin was carried outside, the people in the church followed. She stood op quietly, her head held downward. She looked at her bare hands. She could still remember the feeling of his old wrinkly hand in hers, of his lips pressing on last kiss on her forehead, on last blessing. Het hands would not be bare for long, soon they would bear a golden ring. OOC: uitgeschreven
  15. P&P ain't got no time for royal weddings [1837]

    They had talked for a bit about not in peculiar, as if they were ignoring his poor health, ignoring this would be his last days among them. "Father, there's something I want to ask. You know Cain right, Cain Attwell. Well you are aware of his situation, but he's nevertheless still part of an important family and I think, I would like to...." "Please come to the point dear, considering my situation stretching time might not be the best thing to do." His words sounded encouraging, as a little joke to reassure his daughter but hearing them, hearing the reality of the situation only made her more sad. "I would like to receive your blessing so I can marry him." "My dear Lucy, are you sure about this? He has no wealth, no title to rely, normally I would have strongly disproved of this match. But since I'm just an old man who wants to see his children happy in his last days I give you my blessing. However I advise you to think about it before rushing into things." She kissed him on the cheek, suddenly she felt happy, but also guilty for feeling this way. She would marry Cain, she couldn't wait to tell him. She couldn't announce it immediately. First she would stay at her father side, hope that his health would improve, pray for him together with her brothers and sisters.
×