Jump to content

Ovid de Haviland

Ravenklauw Klassenoudste
  • Content count

    71
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Ovid de Haviland last won the day on January 6 2018

Ovid de Haviland had the most liked content!

About Ovid de Haviland

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Zevendejaars Ravenklauw

Recent Profile Visitors

738 profile views
  1. [1837/1838] Silence is golden

    En toen stond hij voor een gesloten deur. Zijn gedachten racete voorbij. Hij zat vast, opgesloten, er moest toch nog een manier zijn om de man te kunnen overtuigen. "Jawel, die is er wel en haar naam is Elise Stonetree." Sorry Elise, maar hij had nu eenmaal nog een gunst te goed nadat ze de zomer bij hem had doorgebracht. Omdat hij al zodanig in paniek was, was het niet moeilijk die stemming over te brengen naar zijn leugens. "Oh nee, oh nee. Ik had nog zo gezegd dat ik haar naam zou geheim houden. Ik begrijp best dat dit de beste oplossing is voor haar en voor ons, maar mocht u haar hierheen halen, zou ik dan alsjeblieft weg mogen. Ik wil niet dat onze vriendschap ten koste gaat van dit gesprek. Het was al moeilijk genoeg voor mezelf om hierheen te komen en over haar te vertellen."
  2. [1836/1837] But Grandmother! What big eyes you have

    Ovid was nog altijd niet overtuigd dat Elise hierheen was gekomen slechts uit verantwoordelijkheidsgevoel. Nu had hijzelf ook zijn functie als klassenoudste naar behoren proberen in te vullen, maar velen waren slechts uit op de badkamer en de privileges die erbij kwamen kijken. "Kan je niet op Zweinstein blijven? In zo'n groot kasteel, zal niemand het heus opmerken als er nog een leerling rondloopt." Haar onderbrengen bij hem thuis zou alleen maar voor nog meer irritante vragen zorgen. Ruimte was geen probleem, er waren voldoende gastenkamers. Ovid had gewoon geen zin om zijn hele zomer door te moeten brengen met Elise. Je kon hen twee moeilijk vrienden noemen. "Als je dan echt zo wanhopig bent, kan ik weleens aan mijn vader vragen of het mag. Er niet meteen iets dat je terug kan doen, maar je staat hoe dan ook bij me in het krijt, plus je vertelt niemand over mijn situatie beloofd?"
  3. [1837/1838] It's a sad occasion

    Hij stak Elise het merendeel van de bloemen toe. Zij verdiende het zoveel meer een eerbetoon aan Daisy te brengen, iemand die ze werkelijk had gekend, waar ze werkelijk van had gehouden. Stilletjes schuifelde hij tussen de mensen naar voren. De weinigen die aandacht aan hem besteedden, probeerden misschien de link te zoeken tussen Daisy en deze jongen. Hadden ze hen ooit samen gezien. Ze moesten elkaar wel ergens van kennen. Hij legde de bloemen voorzichtig neer op het graf, alsof de steen zou breken. Even bleef hij staan, het graf in zich opnemend, het kwaad dat hij had veroorzaakt. Stilaan dropen de mensen af. Er was nog een koffietafel, maar Ovid had al teveel misbruik gemaakt van hun gastvrijheid en onwetendheid. "Ik denk dat ik naar huis ga." Het had weinig zin hier nog langer te blijven, zichzelf nog langer te tormenteren. Het was niet alsof hij daardoor de doden terug tot leven zou wekken.
  4. [1836/1837] But Grandmother! What big eyes you have

    Een oplossing, alsof hij daar zelf niet achter had gezocht. Zijn vader bracht elk boek mee over weerwolven dat hij te pakken kon krijgen. Het was niet bepaald veelbelovend, noch hoop gevend. Er waren weleens pogingen gedaan tot een geneesmiddel, tevergeefs. Telkens klonk het unaniem, wilde je van een weerwolf af geraken dan moest je hem doden. Natuurlijk herbergde de bibliotheek van Zweinstein een gigantische bron aan kennis. Wie weet zou hij daar wel dat ene boek vinden, de oplossing. Was het het waard? Wat als Ostrovsky het heft in eigen handen zou nemen en ter plekke een einde aan hem zou maken. Een weerwolf was je beter kwijt dan rijk. Hij zou er over moeten nadenken, de voordelen afwegen tegen de nadelen, de juiste manier moeten vinden om dit te benaderen. "Wacht?" dus zo zat het. Alsof Elise ooit uit medeleven een andere student op zou zoeken. "Je bent hier enkel heen gekomen, omdat je onderdak nodig hebt." Ovid lachte mistroostig. "Komt dat jou even goed uit he. Nu heb je meteen chantage-materiaal. "Een deal alsof er langs mijn kant ook maar iets te winnen valt."
  5. [1837/1838] A brief history of chairs

    Damarcus, ja dat was een ander paar mouwen. Ostrovsky zou misschien beginnen roepen dat ze hem met rust moesten laten en de deur in hun gezicht dichtgooien, maar Damarcus, daarbij wist je nooit hoe het zou verlopen. Het hield risico's in. Wie weet hoe het zou aflopen. Langs de andere kant kon het zoveel erger zijn wat hij elke maand meemaakte. Ergens maakte zijn weerwolf zijn hem overmoedig. Het leek wel alsof er niets erger bestond in de wereld dan de pijn, de bloedlust. "Wel ik begeleid je met plezier naar zijn kantoor. Hij gaat het vast en zeker appreciëren, gestoord worden voor een stoel." met een zwierig armgebaar liet hij Gemma voorgaan naar de deur van de leerlingenkamer.
  6. [1837/1838] A brief history of chairs

    Op enig ander moment zouden haar tranen hem wellicht tot medeleven hebben gedreven. Echter hij was haar geklaag, haar venijnige opmerkingen zo zat. Het zou hem worst wezen wat er met die stoel was gebeurd. Hij had er zo'n genoeg van dat hij begon te lachen. "Denk je nu echt dat wat geklaag bij Whitley mij ook maar iets kan schelen?" Hun klassenoudste was nog minder krachtdadig dan hijzelf. Het zou vast jaren duren voor hij de moed had verzameld hem hiervoor te sanctioneren. Tegen die tijd was Ovid hier al lang weg. "Denk je nu echt dat ik mij slecht ga voelen omdat een meisje met een vreemde obsessie voor stoelen mij verschrikkelijk vindt? Ha, Gemma, Gemma jij hebt duidelijk geen flauw idee van de hel die mijn leven is. Als je dan toch zo graag wraak wilt nemen voor je stoel, kom dan alsjeblieft met iets origineler." Gaan klagen alsof dat ook maar iets voorstelde bij de problemen die hij dagdagelijks doormaakte.
  7. [1837/1838] A brief history of chairs

    Dit was zo vermoeiend en hij had zo geen zin in deze hele discussie, maar hij was nu al zover gekomen. Het was niet alsof hij anders veel autoriteit uitstraalde en het verliezen van dit opstootje zou daar niet bepaald bij helpen. "Ik ging je pas strafwerk geven, mocht je me hebben vervloekt. Best jammer dat je mensen niet kunt laten nablijven alleen omdat ze irritant zijn." Zijn uitspraak over de stoel verbranden, ging misschien een beetje ver. Hij wilde slechts voorkomen dat in de toekomst meer mensen het slachtoffer werden van Gemma's ziekelijke obsessie met deze stoel. Ook hij liet zijn toverstok zakken, enkel om hem niet langer op Gemma, maar op de stoel te richten. "Evanesco" Hij had niets kapot gemaakt, slechts laten verdwijnen.
  8. [1837/1838] A brief history of chairs

    Hoorde ze zelf wat voor onzin ze uitkraamde en dat alles voor een stoel? "Je houdt je toverstok op mij gericht. Wat ga je er anders mee doen? Proberen mijn ogen uit te steken?" Het was waarschijnlijk niet zo slim om haar andere suggesties te geven. In de staat waarop ze zich dit moment bevond zag hij haar nog proberen. "Ten eerste heb ik nog geen strafwerk gegeven. Ik insinueerde alleen dat dat wel het geval zou zijn moest je me vervloeken. Wat logisch is aangezien het vervloeken van een andere leerling tegen de schoolregels is." Dat hij haar dat zelfs moest uitleggen. "Oh ja hoor het is zo opwindend als iemand je tijd verspilt met haar irritante gezeur over een stoel." merkte hij sarcastisch op. "Weet je misschien moeten we gewoon voor eens en voor altijd een eind maken aan dit soort nutteloze discussies. Het vuur in de haard is wat zwakjes en wie zou er nu één stoel missen."
  9. [1836/1837] But Grandmother! What big eyes you have

    "Natuurlijk wil ik mijn SLIJMBALLEN wel halen, maar mocht het leven draaien om wat ik wilde was ik in de eerste plaats geen weerwolf geworden. Professor Ostrovsky zou op de hoogte moeten worden gebracht en eerlijk gezegd probeer ik het hele weerwolf zijn geheim te houden. Het zou niet lang duren voor leerlingen doorkrijgen dat ik eens in de maand verdwijn. Ze zullen hun conclusies trekken, maar dat is niet eens het ergste. Wat als iemand het in zijn hoofd haalt me te volgen? Wees eerlijk er zijn een hoop leerlingen dom genoeg om zoiets te doen. Wie denk je dat de schuld krijgt van hun dood? Denk je dat er ook maar enige aandacht aan zal worden besteed dat ze tegen alle regels ingingen door me te volgen?" Het vermoeide hem over zijn problemen door te blijven gaan. Je vergat haast dat andere mensen ook wel eens problemen hadden. Al was het een welkome afwisseling. "Kijk ik zal er over nadenken, op gesprek gaan bij Ostrovsky, maar ik beloof je niks. Dus waar heb je hulp mee nodig?" Eerlijk gezegd was Ovid best verwonderd dat Elise hem om hulp vroeg. Ze moest wel erg wanhopig zijn om haar toevlucht bij hem te nemen.
  10. [1837/1838] It's a sad occasion

    Ovid schudde zijn hoofd: "Nee ik kende haar niet zo goed, maar ik had haar graag beter leren kennen. Ze verdiende het niet zo vroeg te gaan." Zelfs de waarheid luchtte hem niet op. In stilte stond hij naast Elise. Op dit moment was dat het makkelijkste, stil zijn. Elke keer hij zijn mond opende vreesde Ovid dat de waarheid zou ontsnappen, de hele waarheid. Ovid kende haar niet goed, maar luisterend naar de eulogies van haar familie en vrienden maakte hij op dat ze een geweldig persoon was geweest, stralend, positief, geliefde door allen rondom haar. Van alle mensen die hij om het leven had kunnen brengen, waarom juist Daisy. Ze was nog maar een kind. Een enkele traan rolde over zijn wang. Snel veegde Ovid hem weg voor er anderen konden volgen. "Ik heb een paar bloemen mee, om op het graf te leggen. Daisy leek me het soort persoon dat zelfs schoonheid zag in deze wilde veldbloemen. Wil je ze misschien mee neer gaan leggen?"
  11. [1837/1838] Silence is golden

    Een leugen verzinnen op zich was al niet simpel. Deze leugen blijven aanhouden, zorgen dat er geen gaten zaten in een reeds weinig overtuigende uitleg, dat was pas een echte uitdaging. Ovid draaide zich terug om, zijn hand stevig om de deurknop geklemd. Het hazenpad kiezen was zijn laatste optie. "Goh ik denk echt dat het beter is als ik alleen ga. Ziet u, ze was al te nerveus om zelf hierheen te komen. Ik denk niet dat het erg bevorderend gaat zijn mocht ze plots worden overvallen door een persoon van het ministerie aan haar deur, maar ik zal haar je woorden meedelen, dat ze niet beschaamd hoeft te zijn." Beschaamd, beschaamd, struikelen terwijl een groep leerlingen je zag, dat was beschamend. Een stuk spinazie tussen je tanden hebben zonder dat iemand er iets over durft te zeggen, dat is beschamend. Een weerwolf zijn, nee dat is niet beschamend, het is gruwelijk. Het verwoest je leven, elke droom of aspiratie voor de toekomst, beschamend was wel het minste dat je dat kon noemen. "Dus ik zal haar kalmeren en dan zal ze zelf wel hierheen komen als ze zich daar klaar voor voelt, dat lijkt me het beste voor iedereen. Wel dan ga ik maar eens." en dit keer zou hij ervoor zorgen dat hij de deur uit was nog voor de medewerker van het ministerie kon antwoorden.
  12. [1837/1838] A brief history of chairs

    Als ze het wat vriendelijker had gevraagd of ze in zijn stoel mocht zitten, had Ovid er waarschijnlijk niet eens een probleem van gemaakt. Hij had niet eens een favoriete stoel en zich even verplaatsen was een kleine moeite. Echter de manier waarop ze hem commandeerde stond hem niet aan. Richtte ze werkelijk haar toverstok op hem, voor een stoel? "Die zou ik maar snel terug wegsteken. Laat ik je herinneren dat ik je klassenoudste ben Gemma en dat er genoeg stoelen zijn in het nablijflokaal." Misbruikte hij zijn macht nu? Misschien een beetje, maar in zijn ogen zou hij haar ook een les in manieren leren. "Mij vervloeken voor een stoel, daarmee toon je enkel aan hoe zielig je zelf bent eerlijk gezegd."
  13. [1836/1837] But Grandmother! What big eyes you have

    Zijn dromen waren koortsachtig, de eerste nacht na de transformatie was steeds een herbeleving van wat hij in zijn monsterlijke vorm had meegemaakt. Het zien door de ogen van het beest was niet het ergste, nee het waren zijn gedachten, zijn gevoelens, de dorst naar vernieling en moord. Toen hij ontwaakte was hij niet bepaald uitgerust. Toch dwong hij zichzelf de badkamer in, waar reeds een fris bad op hem stond te wachten. Het koude water verdoofde de pijn, weekte de herinneringen weg. Zijn vuile kleding ruilde hij in voor een schone pyjama en nee hij was niet van plan die vandaag nog uit te doen. Net toen hij terug onder de dekens wilde kruipen werd er op de deur geklopt. Hij had wel een vermoede wie het was. Elise kon heus zelf wel binnenkomen, hij had het te druk met zichzelf in zijn bed te nestelen. Hij was diegene geweest die als eerste had voorgesteld om na wat slaap verder te praten. In feite had hij gehoopt dat Elise zich in die tijd had bedacht. Ze had ingezien dat Zweinstein niet langer een plaats voor hem was, dat hij wel degelijk een gevaar vormde. "Uitgerust, dat ben ik pas over twee dagen. Elise eerlijk waar ik begrijp niet waarom je hier nog bent. Jij hebt het gehoord, van alle mensen zou jij het beste moeten weten waarom Zweinstein niet langer een mogelijkheid is voor mij."
  14. [1837/1838] A brief history of chairs

    Ovid probeerde zijn leven stap per stap terug op te pakken. Hij ging naar de lessen, sprak af met vrienden en verdween eens per maand in het verboden bos. Hij had zich kunnen neerleggen bij het feit dat dit niet iets was waar hij vanaf zou komen. Hij moest leren zijn weerwolfstatus te accepteren, en nu de volle maan nog minstens een week verwijderd was, was het niet eens zo moeilijk om te genieten van al het menselijke rondom hem en zich te focussen op zijn testen. Hij zat rustig zijn notities van het vak geschiedenis van toverkunst door te nemen tot een stem hem uit zijn concentratie haalde. Een moment van rust, één luttel moment waarin hij niet werd lastiggevallen, was dat zoveel gevraagd. Tergend langzaam legde hij zijn perkament neer op de tafel en nam het meisje dat voor hem stond in zich op. "Wel misschien had je het nog niet gezien, maar ik zit hier momenteel Gemma" Natuurlijk kende hij haar naam, het was zijn taak als klassenoudste om alle leerlingen van zijn afdeling bij naam te kennen, zijn stoel aan hen afstaan dat behoorde daarentegen niet tot zijn takenpakket. "Er zijn nog genoeg andere vrije plaatsen. Ik snap niet waarom je per se hier zou willen zitten. Dus laat me nu alsjeblieft met rust ik probeer te studeren."
  15. [1837/1838] It's a sad occasion

    Die gevoelens van verbazing waren gedeeld. Ovid had nooit verwacht Elise hier te zien. Hij had het niet in zich om te liegen, een verhaal op te brengen over hoe Daisy verre familie was of een vriendin van in de lagere school. De waarheid vrat aan hem. Hij wilde het eruit gooien, aan alle aanwezigen verkondigen dat het zijn schuld was dat ze een begrafenis hielden, maar hij had er noch de moed, noch de kracht voor. Elke keer hij Elise zou zien. Elke keer ze bij hem in de klas zou zitten zou hij aan Daisy worden herinnerd. Hij verdiende het en na alle ellende die zich aaneensloot als zijn leven zou hij hebben kunnen weten dat hij hier vandaag een bekende zou aantreffen. "Kende je haar goed?" Iets zeggen voelde beter dan stilte. Wanneer het stil werd namen zijn gedachten de bovenhand, dan bevond hij zich opnieuw in het bos, zag hij de blik in haar ogen terwijl hij...het monster. Hoe langer het duurde hoe meer moeite hij had om hun twee uit elkaar te houden. Dat beest was een deel van hem, ooit zou hij zich daarbij moeten neerleggen.
×