Jump to content

Floriana Lennox

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    96
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Floriana Lennox last won the day on May 27 2018

Floriana Lennox had the most liked content!

About Floriana Lennox

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

726 profile views
  1. [1838/1839]Change is painful

    Of ze het niks vond? Eh... Tja, dat was een lastige vraag. Tegen je vrienden moest je namelijk altijd eerlijk zijn -niet dat Flora zich daar al aan hield, want ze loog elke dag tegen hem, tegen haar ouders, tegen zichzelf als het even kon- want als iemand je de waarheid vertelde, dan moesten het wel je vrienden zijn. Maar ze wilde Helios ook niet kwetsen. Dat deden goede vrienden namelijk ook niet. Al was het voor haar nou eigenlijk nog steeds niet helemaal duidelijk of ze nog wel vrienden waren. Het was niet alsof zijn aanwezigheid hier dat voor haar verduidelijkte, want het hele gezin Thornburn was uitgenodigd door haar ouders. Maar goed, in ieder geval praatte hij wel met haar. "Het is ehm," begon Flora, zoekend naar de juiste woorden, maar eigenlijk kwam ze niet veel verder dan anders of normaal. Nu was normaal vast niet iets verkeerds, maar het paste nou niet echt bij de uitbundige tovenaarsfamilie waar Helios toe behoorde. Flora had het juist altijd zo leuk gevonden dat alles bij de Thornburns zo anders was. Dat was precies wat het zo spannend en onvoorspelbaar maakte. Dat je dan soms iets vreemds te eten kreeg of ze alleen een zingende muts voor je hadden als het te koud was om zonder buiten te spelen vond ze alleen maar geweldig. "Ik had gewoon niet echt gedacht dat zoiets jouw stijl zou zijn. Maar als je het mooi vindt moet je het natuurlijk gewoon dragen!" Dat zei niet dat zij het mooi vond. Maar hij had ook niet gezegd dat hij het mooi vond. Alleen dat hij had gehoord dat het mooi was. Wie had dat eigenlijk in zijn oren geknoopt?
  2. [1838/1839]You never had a friend like me

    Februari 1838, in een besneeuwd Zweinsveld Als je niet naar Zweinstein kon was je leven als twaalfjarige soms best wel saai. Niet dat Floriana die bewoording nog rond haar moeder gebruikte, want dan verzon die vast weer een of ander stom huishoudelijk taakje waar Flora wel bij mocht helpen. Nee dankje. Het hele huishouden deed ze wel als ze ooit volwassen was. Nu wilde ze graag nog even onverantwoordelijk zijn. Vandaag hoefde ze haar moeder gelukkig even nergens bij te helpen. Niet dat het alternatief nou echt zoveel beter was... Haar oudste zus had haar meegenomen om te winkelen in Zweinsveld en in eerste instantie klonk dat best oke, maar helaas was de waarheid dat Stella de afgelopen jaren ook best wel saai was geworden. Alles ging alleen nog maar over baby's en Flora kon niet eens meer leuk een grapje maken of er werd veel te serieus op ingegaan. Pfff. Bij nader inzien wist Flora niet of ze ooit wel echt volwassen wilde worden, in ieder geval liever niet op de manier zoals sommige mensen dat deden. Ze zou gewoon stoppen met ouder worden als ze zeventien was, dat klonk wel als de perfecte leeftijd. Na twee saaie winkels en niet eens een stop bij de snoepwinkel vond Flora het eigenlijk wel genoeg geweest en zag ze haar kans schoon om zelf even op avontuur te gaan in Zweinsveld. Toen Stella de andere kant op keek schoot ze achter een lopend groepje mensen langs en toen achter een meisje dat ongeveer dezelfde hoogte had. "Sorry, vind je het goed als ik hier even schuil?" fluisterde Flora tegen het meisje. "Ik probeer mijn zus af te schudden." OOC: Met Betsy <3
  3. [1838/1839]Change is painful

    "Oh dat klinkt leuk!" antwoordde ze. "Maar ook wel moeilijk. Is het al eens gelukt?" Als de situatie een beetje anders was geweest dan had Flora nu vast gevraagd wanneer ze langs mocht komen om het een keer uit te proberen. Dan zouden ze races houden wie het het snelst kon en kijken hoeveel verschillende plaatjes de puzzel weer kon geven. Ze zouden er vast een hele middag mee bezig kunnen zijn. Maar als Helios wilde dat ze langskwam, had hij dat vast al wel gevraagd ergens de afgelopen dagen, toch? Ze wilde zich ook niet opdringen. "Ja, op zich wel." Kerst was eigenlijk ook een beetje anders geweest dit jaar, niet zo compleet als normaal, met verschillende missende familieleden. Maar hun gezin was al langer niet echt compleet meer. Waarom viel alles altijd uit elkaar? Ze mistte hoe het vroeger was. "Er was weer veel te veel eten, volgensmij ben ik twee keer zo dik geworden," grapte. Aan cadeautjes deden ze niet met kerstmis, dus daar had ze zelf niet echt iets leuks over te vertellen. Wat had ze eigenlijk wel voor leuks te vertellen? Het leven hier was vast heel saai in vergelijking met het leven op Zweinstein. Misschien was dat wel waarom hij niet meer zo graag contact met haar had. Helios was altijd wel excentriek en avontuurlijk geweest, dan wilde hij vast ook dat soort mensen om zich heen. Om een nieuwe stilte te voorkomen reikte Flora naar de schaal met gebakjes op tafel. "Wil je ook een sneeuwbaltaartje? Ik kan moeilijk in mijn eentje dik zijn." Ze stak de schaal zijn kant uit en volgde Helios blik naar zijn schoenen. Hij zag er anders uit. En niet alleen omdat hij gegroeid was. "Waarom zijn je kleren zo anders? Je ziet er bijna netjes uit." Dat idee was eigenlijk wel grappig, dus giechelde ze zachtjes.
  4. [1838/1839]Change is painful

    Oud & Nieuw 1838 /1839 Er was iets veranderd tussen haar en Helios de afgelopen tijd. Nu was dat ergens te verwachten geweest toen hij naar Zweinstein vertrok en zij thuis achter bleef, maar afgezien van het feit dat ze elkaar veel minder konden zien, had Flora toen nog niet echt veel veranderingen opgemerkt. Ze schreven elkaar elke week brieven, dus was ze nog steeds op de hoogte geweest van al zijn avonturen en als hij thuis kwam in de kerst- en zomervakantie was het precies weer als van oud. Binnen een uur waren ze terug gevallen in hun oude routines en was het net alsof hij nooit weg was geweest. Dit jaar was dat wel anders. Het was haar voor het eerst opgevallen in de zomervakantie, toen Helios weer thuis was. Er was iets... anders, een soort afstand tussen hen. Flora kon haar vinger er niet echt op leggen wat het was en eerlijk gezegd durfde ze er ook niet echt naar te vragen, dus had ze het maar genegeerd in de hoop dat het wel over zou waaien. Dat deed het ook wel een beetje, maar toch... In september was Helios weer gewoon naar Zweinstein vertrokken, maar dat had het er eigenlijk niet echt beter op gemaakt. De brieven die ze eerst enthousiast op papier hadden gepend waren nu maar een schaars goed en op een gegeven wist Flora ook niet meer zo goed wat ze hem moest schrijven -het leek er toch niet op dat het hem echt wat interesseerde- dus was ze er zelfs een tijdje mee gestopt. Dat het niet zo goed ging tussen hun twee was iets wat hun ouders waarschijnlijk ook op was gevallen, want toen haar ouders haar vrolijk vertelden dat ze wat vrienden hadden uitgenodigd om nieuwjaar te komen vieren en Flora diep zuchtte toen de naam "Thornburn' ook voorbij kwam, zei haar vader dat het vast goed was voor haar om Helios weer te zien. Het had hen verbaasd dat ze elkaar nog niet eerder hadden opgezocht deze vakantie, maar Flora had niet echt zin om te praten over het waarom. Ze wist eigenlijk niet eens waarom -het enige wat ze kon bedenken was dat Helios had ingezien dat hij inderdaad beter af was zonder haar en dat wilde ze eigenlijk liever nog niet geloven-, dus wat moest ze er ook over zeggen. Gelukkig was er op de dag zelf voldoende afleiding voor Flora. Ze hielp haar vader met de decoraties en haar moeder met de hapjes in de keuken en tegen de tijd dat het avond werd begonnen de eerste gasten binnen te druppelen. Flora was samen een paar van haar jongere neefjes en nichtjes naar de magische, zoete, eetbare sneeuwvlokken aan het kijken die uit de wolk aan het plafond dwarrelden toen haar moeder haar op haar schouder tikte. "Floriana, kijk eens wie hier zijn." Flora draaide zich om en daar stond Helios met zijn ouders. "Hallo Mr. en Mrs Thornburn," begroette ze zijn ouders beleefd, maar voor ze het tegen had kunnen houden had haar moeder zijn ouders alweer afgeleid en zat er niet veel anders op dan haar aandacht op Helios richten. "Hey," glimlachte ze, een beetje verlegen. Even was het stil,, maar stilte was eigenlijk nog erger. "Hoe is het? Heb je een leuke kerst gehad?"
  5. [1838/1839] We're holding on and letting go

    Flora was best goed in kiezen. Als je als de jongste opgroeide in een groot gezin waar het geld al niet echt op de rug van je ouders groeide leerde je al snel je prioriteiten stellen, want als jij jouw keuze niet nam had iemand anders het zo voor je neus weg gejat. Tegelijkertijd werd je daar ook al snel niet al te kieskeurig van. En toch leek ze even spontaan haar stem te zijn verloren toen de heks achter het snoepkarretje haar verwachtingsvol aankeek en Floriana zich koortsachtig probeerde te herinneren hoeveel verloren knoeten ze misschien nog in de zak van haar jurk zou kunnen vinden en wat ze daar van kon kopen. Niet echt dingen waar ze over na wilde denken als ze ook tijd met Helios door kon brengen. "Eh, een paar ballonbruisballen en een zakje knalbonbons, alsjeblieft," zei ze snel. Ze giechelde om Helios opmerking over zure matten -ja die heetten niet voor niets zuur, dummie- en glimlachte toen geheimzinnig. "Je zou eens een knalbonbon in het eten van de leraren moeten verstoppen. Kan je lachen." En daarna moest hij haar natuurlijk in detail gaan schrijven hoe het precies was gegaan, zodat ze net kon doen alsof ze er bij was geweest. Ondertussen voelde Flora in haar lege zakken naar iets waarvan ze eigenlijk ook wel wist dat het er niet was. "Kan ik misschien een paar knoeten van jou lenen? Ik heb niet echt iets meegenomen." Ze zou hem wel terug betalen, in tekeningen en kaartjes en knuffels en gekke dansjes, zoals ze al haar vrienden altijd terug betaalde. Want uiteindelijk was dat toch het enige waardevolle in het leven.
  6. Sociale Kalender - BW

    Naam feest/evenement: Flora's Meerminnenfeestje Wat is het? Flora wordt 12 jaar en haar ouders eisen dat ze een feestje geeft dus hebben ze al haar vrienden uitgenodigd voor een zwemfeestje (als ze nog vrienden met haar willen zijn enzo </3). Het thema is zeemeerminnen. Organisator: Floriana Lennox (of eigenlijk haar ouders) Genodigden: - Arthur Hollow - Abenthy Goodchild - Boreas Peregrine - Daisy Johnson - Dayton Collingwood - Harold Silvershore - Helios Thornburn - Kit Clemens - Loïs Collginwood - Pip Clemens En de familie natuurlijk: - Helena Lennox - Blythe Lennox - Lyre Lennox - Regan Lennox - Gwendoline Draper - Adeline Bruxley - Gabriel Bruxley - Ronan Lennox - Olivia Finch-Hatton - Evangeline Lennox (come home please!) - Ik bedoel Keane je mag ook komen hoor als Eva dan komt!! Waar: Bij het meer naast Caelic, Wales/Engeland (het magische dorp waar Flora woont) Wanneer? Zaterdag 2 juni 1838 Gespeeld? Nope!
  7. [1837/1838]Test subject 1, delivered at your door

    Flora vond deze man niet zo leuk meer. Hij stelde wel erg veel rake vragen en dat was nou juist niet de bedoeling geweest. Ze had hier eigenlijk alleen maar even willen komen om haar ouders gerust te stellen, het was niet de bedoeling dat er werkelijk iets uit kwam. Maar ze kon ook moeilijk gaan liegen en 'nee' antwoorden op de vraag, want haar moeder wist wat er gebeurd was. Volwassenen haalden altijd je ouders erbij als er iets verkeerd was gegaan. Zo vervelend. "De ouders van mijn beste vriend hebben een museum vol magische voorwerpen en één keer toen we daar waren werd één van de voorwerpen helemaal wild. Het heeft een deel van het gebouw verwoest." Gelukkig kon je met magie alles weer redelijk snel opbouwen en waren zijn ouders vooral bezorgd in plaats van boos geweest. "Het was niet onze schuld. Het was het object." Halve leugen. "Ze denken dat het vervloekt was." Dat kon best de waarheid zijn. Flora had eigenlijk nooit meer gehoord wat er nou precies uit het onderzoek was gekomen, ze wist alleen dat ze voorlopig niet meer alleen met Helios daar in de buurt mocht komen. Was niet zo erg. Flora wilde ook niet meer zo graag bij Helios in de buurt komen. "Maar dat was gewoon een ongeluk... Ik weet niet wat dat er mee te maken heeft." Alles. Maar dat hoefde hij niet te weten.
  8. [1838/1839] We're holding on and letting go

    Het was een risico. Maar Flora hoefde maar één keer in Helios zijn hoopvolle blik te kijken om te weten dat het een risico was dat ze ging nemen. Waarom was ze nou zo? Waarom kon ze nooit nee tegen hem zeggen? Dat was precies waarom ze uit zijn buurt moest blijven. Hij kon haar ongeveer alles vragen en ze zou het hem altijd willen geven. "Oke dan." Flora trok een coupé open en samen gooiden ze de koffer naar binnen. Hij lag wat scheef, maar dat gaf niet. Het was niet alsof Floriana werkelijk gaf om de koffer of in welke coupé Helios nu uiteindelijk zou zitten. Als ze niet wist waar hij zat kon ze hem ook niet zien zwaaien als de trein weg reed en ze stiekem al omdraaide om weg te lopen, in plaats van werkelijk helemaal mee te rennen tot het einde van het perron. Ze greep zijn hand vast en begon door de gang te rennen, toch niet in staat om haar enthousiasme helemaal voor zichzelf te houden. "Waar beginnen ze denk je?" Vast ergens aan het begin of het einde van de trein. Behendig ontweek ze een groepje leerlingen en trok Helios achter zich aan. "Oh volgensmij zie ik het karretje! Wat wil jij?" Ze konden zich maar beter nu al voorbereiden voor het geval zo meteen het fluitje ging. Stiekem wilde ze helemaal niet dat het al 11 uur was. Dan had ze een excuus om zijn hand nog even vast te houden.
  9. [1837/1838]Collateral damage

    "Het is een miniatuur kasteel," vertelde Flora, ondanks haar teleurstelling toch een beetje trots. "Voor zijn kikkers om in te wonen. Het lijkt een beetje op Zweinstein en er zit ook een hindernisbaan bij die je er aan vast kan maken en een kleine, magische vijver. Ik heb het zelf gebouwd, met mijn vader en opa." En hun magie. Met magie was alles zoveel makkelijker. Even twijfelde ze, maar toen reikte ze de doos toch maar uit naar Clémentine. "Misschien kan je er wat nieuw inpakpapier omheen doen," suggereerde Flora voorzichtig. Dan zag het er vast zo weer prachtig uit. Ze kon het ook wel weer mee naar huis nemen, maar dan kreeg hij het pas over drie maanden, dat duurde nog zo lang. Straks zou hij nog denken dat ze niet aan hem had gedacht en geen cadeau voor hem had geregeld. Floriana reikte in haar zak en overhandigde een grote envelop aan een van de andere meisjes. "En dit is de kaart die er bij hoort." Heel even was ze stil. "Dank je." "Geen probleem." Vertel hem dat ik hem mis.
  10. [1837/1838]Collateral damage

    Een feest? Het klonk niet echt als iets voor Helios om een heel feest te organiseren. Maar het kon best de waarheid zijn, wist Flora veel. Zelf ontving ze zo nu en dan brieven van hem waarin hij beschreef hoe het op Zweinstein was. Daarin had hij nooit geschreven over "heel veel nieuwe vrienden", maar het was niet alsof zij hem wel de waarheid schreef, als ze zijn brieven beantwoordde. Haar dagen thuis waren soms zo saai dat ze verhalen en mensen verzon die helemaal niet bestonden. Het was gewoon een kleine leugen op papier, om het leven beter te doen lijken. Wat nou als Helios hetzelfde deed, maar dan om het leven daar minder mooi te laten lijken, zodat ze zich niet slecht zou voelen? Natuurlijk zou hij haar dan ook niet vertellen over een groot verjaardagsfeest. "Ik heb vast een brief gemist," glimlachte ze wrang naar Clémentine en ze nam de doos nog wat steviger in haar armen. Dit ging absoluut niet zoals ze had gepland, maar het was niet erg. Flora was blij voor hem, dat hij zoveel nieuwe vrienden had en toch nog een prachtig verjaardagsfeest kreeg. Dat verdiende hij. "Nou ehm, als je hem ziet op het feestje. Wil je hem dan de groeten doen?"
  11. [1837/1838]Collateral damage

    Wauw, iemand die niet meteen wegdook, maar gewoon haar medeleven uitte. Misschien was deze Lady Clémentine dan toch niet zo'n saai rijk tutje als ze zich voor deed komen. Flora glimlachte dankbaar naar het meisje. "Ja, het is niet echt fijn." Meer woorden wilde ze er ook niet aan kwijt maken. Het was beter om er niet teveel te zeggen. Met een verdrietige blik in haar ogen tilde Floriana het natte cadeau van de grond. Het zag er nu niet echt meer uit als een cadeau, maar blijkbaar was dat ook niet zo erg want... Helios was niet hier. "Oh," stootte Flora uit, niet in staat om haar teleurstelling te verbergen. "Ik dacht dat hij wel..." Ja, ze dacht... ze dacht dat ze Helios ondertussen wel goed genoeg kende om zijn gedrag in te schatten, om te weten wat hij leuk vond, maar misschien zat ze wel fout. Ze had hem maar een paar dagen gezien in de afgelopen zeven maanden, wie weet was hij wel veranderd. "Weet je het zeker?"
  12. [1837/1838]Collateral damage

    Flora was ondertussen neergeknield bij de doos in een halfslachtige poging om nog iets te redden, maar het papier scheurde alleen maar verder uit. "Ehm, ja dat is mijn zus," antwoordde ze zo zachtjes dat het niet zeker was of alle meisjes het wel zouden verstaan. Haar ouders hadden haar gezegd dat ze maar zoveel mogelijk normaal op dat soort vragen in moest gaan, maar Flora voelde zich er eerlijk gezegd nogal ongemakkelijk bij. Sinds Evangeline een of andere strijd aan was gegaan met een grote tovenaarsfamilie leek hun achternaam wel een soort trigger voor mensen om hen te ontlopen of geheimzinnig te fluisteren. Zelfs thuis was de hele situatie geen gewenst onderwerp van gesprek. "Maar kunnen we het daar alstublieft niet over hebben." Net zoals over dat gebrek van toverstokken. Maar ze wilde best praten over wat ze hier kwam doen! "Oh, ik kom mijn beste vriend verrassen. Helios Thornburn, misschien ken je hem wel?" Dit meisje zag er uit alsof ze ook in het eerste jaar zat. "Het is bijna zijn verjaardag dus ik kwam hem een cadeau brengen." Flora glimlachte opgewekt. "Heb je hem toevallig al ergens gezien hier?" Misschien had ze toch een briefje moeten sturen als waarschuwing... maar dan was het geen verrassing meer geweest!
  13. [1837/1838]Collateral damage

    Flora was niet echt bezig met de mantel van Clémentine. Haar beteuterde blik was gericht op het zorgvuldig ingepakte cadeautje waarvan het inpakpapier nu langzaam losliet door de natte smurrie waar het in terecht was gekomen, totdat ze ruw uit haar gedachten werd getrokken. "Oh eh, Floriana," stelde ze zich stotterend voor. "Floriana Lennox." Flora liet haar blik even over het meisje heen glijden om haar wat beter in te kunnen schatten. Ze zag er een beetje bekakt uit, wat zou verklaren waarom ze zo'n drama maakte over haar mantel. "Het spijt me, ik had beter op moeten letten. Maar de doos was zo groot dat ik niks meer kon zien, dus u ook niet." Onwennig richtte ze haar blik op de mantel van het meisje. "Ik zou u trouwens wel willen helpen daarmee, maar ik heb geen toverstok dus dat gaat niet," gaf ze beschaamd toe. Het was nooit echt leuk om met leeftijdsgenootjes er over te praten dat ze niet kon toveren, maar ze kende dit meisje niet, dus misschien kon ze haar wel laten geloven dat ze nog maar tien jaar was en daarom geen toverstok had. "Maar uw moeder weet vast wel een goede remedie daarvoor." Moeders wisten altijd alles als het op schoonmaken aankwam, ook geheimzinnige vlekkenverwijderaar. "Of misschien weet een van uw vriendinnen er een oplossing voor, juffrouw." Flora knikte richting de andere twee meisjes die tot nu toe nog niet zoveel hadden gezegd. Als ze het lief vroeg zouden ze dan ook haar inpakpapier willen maken?
  14. [1837/1838]Collateral damage

    Zaterdag 17 maart 1838 Flora wist eigenlijk ook wel dat ze hier niet moest zijn, maar toch was ze tegen haar eigen verstand in gegaan vandaag en had ze haar hart laten spreken. Over een paar dagen was Helios jarig en als goede beste vriendin was Flora elk jaar aanwezig geweest om het hardst verjaardagsliedjes in zijn oor te zingen en uit enthousiasme stiekem al de inhoud van een paar cadeautjes te verraden. Maar dit jaar was anders. Helios was op Zweinstein en zij was thuis en net zoals met alle andere gebeurtenissen tegenwoordig, was ook dit er eentje die ze apart van elkaar zouden door brengen. Het was iets waar Floriana zich al weken geleden bij neer had gelegd. Dacht ze tenminste, totdat ze weer enorm begon te twijfelen en hoewel ze dus echt wel beter wist, was ze hier dan toch. Om hem te verrassen. Het had maar een simpele vraag aan één van haar broers gekost om er achter te komen dat dit weekend alle leerlingen weer eens naar Zweinsveld mochten en gezien Flora nog niet had uitgevonden hoe ze moest inbreken in Zweinstein, was het de perfecte ontmoetingsplek. Ze was er ook honderdduizend procent zeker van dat Helios vandaag hier zou zijn, want hij zou nooit zomaar een mogelijkheid voorbij laten schieten om weer eens bij de plaatste snoep- en dierenwinkels langs te gaan, precies zoals ze vroeger wel eens deden na schooltijd als ze nog geen zin hadden om naar huis te gaan of moesten wachten op hun ouders. Omdat het een verjaardagsverrassing was had Flora uiteraard ook een cadeau mee. Ze had het helemaal zelf gemaakt. Oke, oke, ze had het bijna helemaal zelf gemaakt, met een beetje hulp van papa en opa, maar het was helemaal haar idee geweest. Flora wist zeker dat hij het prachtig ging vinden. Er was één ding waar Flora echter niet zo goed over na had gedacht bij het maken van haar cadeau en dat was de grootte. Als ze het in haar handen vasthield kon ze er net niet meer helemaal overheen kijken en zo kwam het dat ze op weg naar de snoepwinkel per ongeluk tegen iemand aanbotste. De doos glipte uit haar handen, belandde in een plas half gesmolten sneeuw en spetterde de persoon toen ook nog eens nat. "Oh nee," piepte Flora geschrokken.
  15. [1838/1839] We're holding on and letting go

    Het was een opluchting dat Helios inging op haar voorstel, want Flora wist niet zeker of ze in staat was om het nog eens voor te leggen. Ze wilde ook helemaal niet dat hij wegging. Ze wilde niet alleen hier achterblijven. Het was eenzaam, zelfs als had ze nog zoveel mensen om haar heen thuis. Het was gewoon... anders nu. Ze hoorde er niet meer bij. Maar het was niet alsof Zweinstein wel de oplossing was, want daar hoorde ze al helemaal niet. "Ja, bij het raam is leuk! Dan kan ik mee rennen tot het einde van het perron," kirde ze zo enthousiast mogelijk. En zwaaien. Zwaaien tot de trein nog maar een stipje in de verte was. Ze klommen de trein in. Helios koffer sleepte achter hen aan en beukte ergens onderweg per ongeluk een derdejaars opzij die verontwaardigd iets naar hen riep. Het zag er grappig uit en normaal zou Flora er vast hard om moeten lachen, Helios misschien zelfs nog wel hebben aangemoedigd om hem nog een keer te raken, of weer de trein uit te beuken, maar nu glimlachte ze alleen maar en glipte vlug de gang in naar de eerste coupé's. Ergens voelde het vreemd om plotseling tussen alle andere leerlingen te lopen. Zij had hier ook kunnen staan, als alles anders was gelopen. "Daar is het misschien wat rustiger?" stelde Flora voor en ze wees naar een coupé een stukje verderop. "Of wil je hier zitten? Of bij je vrienden? Misschien kunnen we ze wel zoeken." Hij had wel nieuwe vrienden gemaakt toch?
×