Jump to content

Zachary Davidson

Magisch Verbond
  • Content count

    80
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Zachary Davidson last won the day on December 20 2011

Zachary Davidson had the most liked content!

About Zachary Davidson

  • Rank
    Prince Charming the Villain

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,952 profile views
  1. Was het een slim idee om iemand een sigaar in zijn mond te laten steken en iemand anders erop te laten schieten? Natuurlijk niet. Maar dit waren wel het soort ideeën waar je de beste herinneringen aan overhield, dus speelde Zachary ontspannen met zijn eigen sigaar tussen zijn vingers en wachtte nieuwsgierig op Keane's reactie. Die het aanbod helaas afsloeg. Slim, ergens een beetje spijtig, maar goed het was ergens ook wel zijn taak om deze jongens in leven te houden, want je had helemaal niks aan goede, sociale contacten die het loodje hadden gelegd dus het waarschijnlijk maar beter ook. Alleen toen waagde hij het wel zomaar om voor te stellen dat Zach het even ging doen. Zachary trok zijn wenkbrauw op en keek de grijnzende jongen nieuwsgierig aan. Well played, mate. Well played. Hij durfde wel zeg. Maar he, prima, als ze het zo wilden spelen. Ze waren dan wel een stelletje Zwadderaars, maar iemand moest hier het lef tonen. "Oke," antwoordde hij rustig en hij haalde even zijn schouders op voor hij zich van het muurtje afduwde waar hij zonet nog gemakkelijk tegenaan had geleund. "Maar laten we niet op mijn gezicht gaan schieten, ik denk niet dat mijn verloofde het apprecieert als ik over twee maanden zonder neus aan het altaar verschijn." En hij zou het al helemaal niet appreciëren als die kogel ook maar minder dan 10 centimeter bij zijn hoofd in de buurt kwam, want zijn gezicht was toch zeker één van zijn mooiste lichaamsdelen en dat wilde hij graag zo houden. In plaats daarvan hield hij de sigaar tussen zijn vingers en zijn arm een eindje bij hem vandaag. "Als je mist lig je eruit," grijnsde hij uitdagend naar Valentine. Dat was niet helemaal hoe het werkte. Zach mocht dan voorzitter zijn, maar hij kon echt niet alles in zijn eentje bepalen en zomaar mensen de club uit zetten. Iets zei hem echter dat hij maar beter enige druk op de jongen kon leggen. "Je krijgt drie pogingen." Kijk, hij was wel aardig, hij gaf die jongen nog een kans. Slecht idee, Zach, slecht idee.
  2. [1836/1837] Just for me the church bells rang

    Doe niet zo stom?! Hoezo stom? Hij deed hier verdomme zijn best, hij maakte een aardig gebaar. Vrouwen waren soms toch ook zo moeilijk te lezen. Elke keer dat hij dacht door te hebben wat Nessie wilde, reageerde ze op een manier die hij niet van haar verwachtte. Geïrriteerd balde hij zijn vuisten en wilde al iets tegen haar inbrengen, haar even duidelijk maken dat ze zich niet zo moest gedragen als een verwend nest en zo'n toon beter achterwege kon laten, maar de manier waarop ze haar woorden bijna naar hem uitspuugde bracht hem van zijn a propos, waardoor hij nogmaals een blik op haar tante besloot te werpen. Voor iemand die was flauwgevallen lag ze er inderdaad wel een beetje raar bij. Op dat moment begon Happniness te huilen en begon het langzaam tot Zach door te dringen wat er aan de hand was. "Oh.." De dood was een bijzonder iets. Net zoals de meeste grote gebeurtenissen in het leven, bracht het veel emoties los in mensen, maar Zach kon niet toegeven dat hij veel voelde dat moment dat hij naar Pleasent Morgenstern keek en besefte dat ze dood was. Hij wist wel dat hij iets moest voelen. Het was niet dat hij gehecht was geweest aan Nessie's tante, maar ze hadden best wat tijd doorgebracht in de tijd dat hij Happniness beter had moeten leren kennen en nu was ze dood. Ze was dood en ze had hier gewoon eenzaam op de vloer gelegen. Dat vroeg om een bepaald gevoel van gemis, of shock, niet waar? Hij had ook nog nooit eerder een dood persoon gezien, of iemands dood van dichtbij meegemaakt, maar hij wist dat hij iets moest voelen. Iets zoals de verwarring of het verdriet op Happiness haar gezicht, maar hij voelde alleen maar leegte, terwijl hij zijn verloofde opving in zijn armen. De dood was een bijzonder iets. En hij voelde er niets bij. Helemaal niets. Wat moest hij doen? Wat hadden mensen nodig als ze iemand verloren die ze lief was? Hij wist het niet. Hij had nog nooit van iemand gehouden. Onwennig sloeg Zach zijn armen om het huilende meisje heen, wiegde haar wat heen en weer zoals hij zijn moeder had zien doen als zijn broertje vroeger verdrietig was geweest. "Ik ehm..." Bij Merlijn, hoe deden mensen dit? "Rustig maar. Ik ben er." Het waren woorden die hij ooit gehoord had en waarvan hij dacht dat ze wel zouden kunnen helpen. Over haar schouder heen knikte hij driftig richting de bediende, die hopelijk zou begrijpen dat hij iets moest doen aan het dode lichaam op de vloer, want ze konden haar toch onmogelijk daar laten liggen. Dat wist hij dan weer wel. "Wil je anders even zitten?" Het voelde ook zo onhandig als ze maar zo tegen hem aan bleef staan. Er was meestal maar één reden waarom hij vrouwen zo lang in zijn armen hield. "Niet hier..." Nee hier was vast geen goed idee.
  3. [1836/1837] Just for me the church bells rang

    Het was niet dat Zacharay enorm had uitgekeken naar deze dag, maar je kon nou ook weer niet zeggen dat hij er tegenop had gezien. Trouwen was iets wat nou eenmaal moest gebeuren en of hij het nou nu deed of over vijf jaar, voor hem zou het waarschijnlijk geen enkel verschil maken. Er waren geen vrijheden die hem werden ontnomen door het huwelijk, er was alleen maar een extra bruidsschat die hij bij zijn inkomen kon voegen en dat was alleen maar positief te noemen. Oke, het betekende ook wel dat hij dan officieel aan Happiness Morgenstern vast zat, maar dat was niet zo erg. Hij zou zich als een prima man gedragen, haar meenemen naar alle sociale gelegenheden, haar een mooi huis geven en voor de rest zou hij zich waarschijnlijk precies blijven gedragen zoals hij deed voor hij haar überhaupt ontmoet had. Want hij was een man, dus hij kon het zich veroorloven en hij ging dan ook zeker van die privileges genieten. Zach glimlachte naar haar terug toen ze kwam aanwandelen door het gangpad. Ze deed hem nog steeds een beetje denken aan bambi. Die grote bruine ogen in haar jeugdige gezichtje en toen struikelde ze ook nog eens bijna over haar jurk heen als een onhandig klein hertje. Gut, gut. Ze was ook nog wel jong, zeventien werd ze vandaag, maar zijn moeder had gezegd dat het niet uitmaakte. Mensen trouwden wel vaker met een groter leeftijdsverschil en ze was nu volwassen. Zachary had dat altijd een beetje onzin gevonden, want de meeste mensen van zeventien die hij kende waren absoluut nog niet volwassen te noemen. Hijzelf ook nog steeds niet trouwens en hij was zijn zeventiende verjaardag toch al zeker vijf jaar voorbij. De priester begon met praten en ook Zachary luisterde niet zo goed naar wat er allemaal gezegd werd. Hij had niet zoveel met de kerk, geloofde niet echt in God of een hoger bestaan, maar het was nou eenmaal traditie. En dus deden ze alles volgens de traditie. Hij gluurde even naar zijn familie, naar zijn vader die hem goedkeurend toeknikte en zijn moeder die trots zat te glimlachen en de lege plek waar Nessie's tante hoorde te zitten, maar dat was iets voor latere zorgen want nu was het tijd voor het ja-woord. Of eh, nee. Toch niet. Hij kuchte even ongemakkelijk en wierp de zenuwachtige bediende een geïrriteerde blik toe, want bij Merlijns Paarse Teen, wie stoorde er nu iemand tijdens het ja-woord. Kon Nessie hem misschien even negeren en opschieten. Hij wilde niet graag zijn eigen feest missen vanavond. Maar oh nee, dat kon ze niet. Zijn -nu nog- verloofde nam geen moment de tijd om na te denken en rende meteen van het altaar weg. Wat dacht ze in godsnaam dat ze aan het doen was? Dat ze hem hier zomaar kon laten staan? Wat een belachelijk vertoon. "Mijn excuses voor het gedrag van mijn bruid," glimlachte hij zo vriendelijk mogelijk naar de aanwezigen, die duidelijk net zo weinig van de situatie begrepen als hij. "Ik zal wel even gaan kijken wat er aan de hand is." Hun gasten begonnen rumoerig heen en weer te schuiven over hun stoelen, terwijl hij door het gangpad naar achter beende zijn bruid achterna. Gelukkig was ze niet zo moeilijk te vinden. Zachary wierp een vlugge blik op het tafereel en wapperde toen met zijn hand richting de bediende. "Kan iemand Mrs. Morgenstern even een glaasje water geven, ze ziet er een beetje bleekjes uit." Vrouwen altijd met hun flauwvallen. En konden ze dan daarna gewoon verder met de bruiloft? Iedereen zat op hen te wachten.
  4. De Jaarlijkse Sikkelloterij!

    Zach koopt ook 4 loten, 2 voor zichzelf, 1 voor @Happiness Morgenstern en 1 voor @Melody Kingsley-Savage als nieuwsjaarscadeautjes
  5. Zachary kon het niet laten om even te grinniken om Keane's opmerking over de lengte van het geweer -grapjes over dat soort onderwerpen waren altijd grappig en helemaal als je dronken bent- en trok even nadenkend zijn wenkbrauw op bij zijn volgende opmerking. Nu kende Zach deze jongens nog niet zolang, maar hij had natuurlijk wel enig onderzoek naar zijn aspirant leden gedaan en het leven dat zij de laatste jaren hadden geleid op Zweinstein. Valentine Ingram had hij ook al wel eens eerder ontmoet op het debutantenbal, als die jongen die zo moeilijk deed toen hij met Daniella danste en de hele tijd om hen heen gedanst met dat ene roodharige kind. Ah, Lennox meisjes. Daar had hij haar vast voor betaald. Daar deden ze immers alles voor. Of dat werd toch vaak gezegd. In ieder geval, als hij een beetje goed nadacht over de vriendengroepen die deze kiddo's hadden, dan was het niet zo moeilijk om te raden wie deze gemeenschappelijke vriendin was. Ze was dan ook erg excentriek en als je haar eenmaal een keer had ontmoet, onvergetelijk. Zach grijnsde en floot. "Je schat Daniella wel erg hoog in als je denkt dat ze alles onthoudt van iedereen met wie ze ooit naar bed is geweest." Oh kijk nou, wat leuk. Ze waren allemaal met Daniella Adler naar bed geweest. Zouden ze een thema van moeten maken, het misschien in de regels van de club moeten zetten als verplichte activiteit om lid te mogen worden. Zou Valentine vast fantastisch vinden, niet dat Zach dat veel uitmaakte, maar hij snapte dan ook niet zoveel van echte gevoelens. Vrouwen waren voor hem alleen maar een object met toevallig een eigen mening. Daniella zou er vast geen probleem mee hebben, al kon ze soms een beetje wispelturig zijn. "Al ligt het misschien een beetje aan het moment. Na een debutantenbal schijnt wel memorabel te zijn," ging hij grijnzend verder. Alsof het niets was wat hij net had gestapte stapte hij rustig langs de jongens de winkel binnen en keek even om zich heen of of hij nog wat leukers zag dan een geweer. Hij griste een doos van de grond en draaide deze even rond tussen zijn vingers. "Dus, nog andere veroveringen gedaan naast de befaamde miss Adler?" vroeg hij nieuwsgierig aan beide heren - al kon je het bij Daniella amper een verovering noemen, het was eerder dat ze gewoon jouw continent koloniseerde-, terwijl hij de doos opende en er tevreden een aantal sigaren uit haalde, die hij maar meteen uitdeelde. Een goede sigaar kon je beter niet laten wachten. Net zoals de kans om over vrouwen te praten, want dat was altijd een vermakelijk onderwerp. "Zouden we deze trouwens ook aan kunnen steken met dat musket?" Als je dronken was begon je pas echt de juiste levensvragen te stellen. OOC: Post 77, its meant to be!
  6. [1835/1836] Never mix business with pleasure

    Natuurlijk was dat belangrijk, lieve Melody. Je wilde toch dat je bedrijf er een beetje acceptabel en representatief uitzag, dan moest je geen al te lelijke mensen aannemen. Als hij later zelf een eigen kantoor had wilde hij ook wel een knappe secretaresse. Niet dat hij deze secretaresse lelijk zou noemen, ze zag er op zich prima uit en dus was ze niet perse een verbeterpunt. Zijn woorden waren niet eens bedoeld als een klacht. "En misschien moet jij leren dat het belangrijk is om dankjewel te zeggen als iemand je een compliment geeft over je figuur," siste hij geïrriteerd terug. Melody had er namelijk ook gewoon voor kunnen kiezen om het op te vatten als een compliment aan zichzelf, zoals het eigenlijk ook was bedoeld, maar blijkbaar dacht ze dat hij enkel in staat was om maar mensen te beledigen. Eindelijk vonden zijn vingers zijn aansteker, diep verstopt in zijn jaszakje. Triomfantelijk viste hij het ding eruit, om één seconde later alweer zijn wenkbrauw op te trekken van verbazing om Melody's gedrag. ."Oh kom op," zeurde hij lachend, toen ze een zielige kleuter die niet wilde dat haar klasgenootje kon zien dat ze eigenlijk niet goed kon tekenen, haar papieren bij hem wegtrok. "Je hebt er vast ook werk voor twee in gestopt, dan kunnen we er best even samen naar kijken." Slechte grap en Melody leek het ook bepaald niet met hem eens te zijn, want ze trok zo mogelijk de papieren nog wat dichter naar zich toe. Jeetje, kon ze dat nog lezen zo? Zach rolde met zijn ogen en stak eindelijk zijn welverdiende sigaret op. En omdat Melody Kingsley-Savage hem niet de aandacht gaf die hij verdiende, blies hij de rook maar recht in haar gezicht.
  7. Like fire bonfire

    Natuurlijk had Zachary gehoord over het kampvuurfeestje, want er was geen enkel feestje dat aan zijn oren -of die van een ander Clublid, want je moest het jezelf niet te moeilijk maken- voorbij ging. Zeker niet als het werd georganiseerd door zijn goede vriendin Calla Ryder. Ja, ik ben ook verbaasd maar Zach had dus werkelijk vrouwelijke vrienden, die hij maar een klein beetje lager inschatte dan zijn manneljke vrienden - iets wat hij heel wijs nooit tegen Calla had gezegd, want de kans zat er in dat ze de neiging kreeg om een kostbaar lichaamsdeel af te hakken. Dat was een van de kwaliteiten die hij normaal heel erg van haar kon waarderen, zolang ze het maar op andere mensen richtte. Er waren nog best veel mensen op komen dagen op dit spontane feestje, maar na een tijdje had hij Calla toch gevonden. Ze stond bij Chester een een jongen die hij niet kende, vast te genieten van haar feestj.. "Ah, heerlijk. Doe mij ook maar zo'n glas," begon hij enthousiast tegen de blonde jongen die blijkbaar dienst deed als bediende en hij gaf hem even een joviale klap op zijn schouder. Sorry Grey <3 Zach zijn beoordelingsvermogen is een beetje ondergemiddeld. "Wat een prachtige opkomst, goed georganiseerd Calla."
  8. Zach was dan al jaren lid van de Club, er was niets leukers dan met de ontgroening mee gaan en een stel eerstejaars over hun grenzen te trekken. Hij zou graag willen zeggen dat hij zijn eigen ontgroening nog goed kon herinneren, maar dat was niet helemaal waar, want blijkbaar had hij toen zoveel whiskey gedronken dat hij de volgende dag alleen nog maar kon herinneren dat hij een bar in was gestapt. De rest was geschiedenis en wat er ook was gebeurd, hij had het goed gedaan, want de volgende ochtend werd hij wakker met een snee in zijn voorhoofd en het afgehakte hoofd van het standbeeld van een van de oprichters van de Universiteit in de hoek van zijn kamer. Dat was overigens niet het enige wat er mistte van dat standbeeld de volgende dag. "Prachtig als ze zo enthousiast zijn!" riep hij vrolijk, zwaaiend met zijn drankflacon toen één van de potentieele leden een steen door de ruit heen gooide. Niet echt de meest subtiele manier, maar dat waren dan ook niet de dingen waar je bonuspunten voor kreeg hier. Als je het volgens de regels wilde gaan doen, moest je maar saai een tentamen gaan maken. "Wel, wat staan jullie daar nog?" lachte Zach tegen de andere jongens. "Ga eens kijken wat voor interessante dingen ze hebben liggen." Als ze geen leuke dingen hadden hier konden ze altijd nog de winkel ernaast proberen. Zachary was in ieder geval niet van plan om wie dan ook hier met lege handen naar huis te laten gaan.
  9. Voor iemand die graag naar dit feestje wilde had Happiness nogal veel aan te merken op het thema. Nee, niet perse op het thema, maar meer op de manier waarop ze het hadden vormgegeven. De kleding moest ouder, de champagne hoorde hier niet te zijn, want arme mensen dronken geen champagne. Hoe moest hij dat nou weten. "Werkelijk? Curieus," antwoordde hij, zonder echt moeite te doen om te verbergen dat het hem niet echt interesseerde. Het ging ook allemaal maar om het idee. Niemand verwachtte toch echt dat dit feest een goede representatie zou zijn van de werkelijkheid? Op wat voor eiland had zij haar hele leven gezeten? En waar waren zijn vrienden, die dit feest een beetje draaglijker konden maken? Het was toch onmogelijk dat hij nog niemand had gezien. Wel een beetje je best doen Zach, kon hij zijn moeder bijna in zijn hoofd horen zeggen. Hij zuchtte en nam nog een slok champagne. Goed, misschien had zijn moeder een beetje gelijk. Hoe goed kende hij het meisje naast hem nou eigenlijk? Hij had even met haar gepraat en gedanst op het debutantenbal, ze waren verloofd en zo nu en dan deden ze dit soort dingen samen. Maar meer dan oppervlakkige gespreksonderwerpen kwamen er niet altijd naar voren. Bij veel vrouwen was dat genoeg, Zach zou niet weten wat voor diepzinnige dingen hij met een vrouw moest bespreken, want daar had je nou eenmaal mannelijke vrienden voor, die dat soort dingen in één keer begrepen. De enige vrouw aan wie hij mogelijk ooit meer van zichzelf had laten zien was Melody Bowman, maar Melody was niet degene met wie hij de rest van zijn leven moest gaan spenderen. Thank God, hij zou knettergek van haar worden. Werd hij nu al. "Ben je wel vaker naar dit soort liefdadigheidsfeesten geweest?" vroeg hij beleefd. "Mijn moeder organiseerde ze vaak vroeger, uitstekende gastvrouw. Ze haalde altijd veel geld op met wat ze ook deed." Eigenlijk praatte hij nu gewoon zijn vader na. "Is dat iets wat jij later ook zou willen doen?" Ze gingen dan wel een gezamenlijke toekomst hebben, maar hoe zou Nessie zich dat eigenlijk voorstellen?
  10. Zach wist altijd graag wat meisjes wilden. Tenminste, van de meisjes waar hij normaal mee omging kon hij het wel redelijk inschatten. Meestal was hij namelijk één van de dingen die ze wel wilden. Bij zijn verloofde lag het allemaal iets ingewikkelder. Goed, nu had hij zelf niet echt het brandende verlangen om werkelijk te gaan volksdansen, maar zijn inschatting was geweest dat Nessie dat wel leuk vond, dus toen ze zijn voorstel direct afwees kon hij het niet laten om een heel klein beetje gekrenkt te kijken. "Ik denk het," antwoordde hij op haar vraag of arme mensen er werkelijk zo uitzagen. Erg zeker wist hij het niet, want Zachary ging over het algmeen niet echt met arme mensen om en daar had hij ook niet echt behoefte aan. Dat echte liefdadigheidswerk was meer iets voor vrouwen. Dus als Happiness dacht dat het anders was, dan kon ze best wel eens gelijk hebben. De kans dat zij er meer van wist was ontzettend groot. "Maar ik ben eerlijk gezegd nooit echt in de armere delen van Londen en Oxford geweest, dus misschien is het wel een beetje anders." Hij haalde zijn schouders op en graaide wat nootjes uit een langszwevend bakje. "Hoe had je het je dan voorgesteld?" Nu ze niet gingen dansen was iets drinken wel een goede optie. Een veel betere optie nog zelfs en Zachary glimlachte tevreden naar zijn verloofde. "Dat is een goed idee!" beaamde hij en hij keek om zich heen waar de drank zich bevond. Ah, volgensmij zag hij daar iemand lopen met een dienblad vol... "Champagne? Of wil je liever iets anders?" De vorige keer dat hij haar champagne had gegeven was het niet helemaal goed gegaan, maar ze had het in ieder geval wel heel lekker gevonden.
  11. [1835/1836] Never mix business with pleasure

    Melody had inderdaad wat minder privileges dan Zach. Nu waren de Bowman's en de Davidsons allebei wel rijk, maar Melody was en bleef een meisje. Daarmee stond ze automatisch onder hem. Niets oneerlijks aan als je het Zachary vroeg. In bed leek ze dat ook niet altijd erg te vinden. Tot zijn grote irritatie kon hij zijn aansteker niet meteen vinden, maar wellicht kwam dat gewoon omdat hij nogal werd afgeleid door de snerende stem van het mooie meisje naast hem. Een vijftienjarige jongen? Hij hoopte toch dat ze niet op alle fronten zo over hem dacht, anders moesten ze eens een hartig woordje gaan praten. "Wat moet dat een teleurstelling voor je zijn geweest toen je van Zweinstein kwam en dacht dat het niveau op de Universiteit hoger zou liggen," knikte hij, zogenaamd ongeïnteresseerd, maar toch duidelijk een beetje beledigd. "Maar mocht je het zo graag willen weten, ik ben praktisch gevraagd om te komen, dus misschien moet je de geschiktheidseisen nog eens nalezen. Ze komen duidelijk niet helemaal overeen." Goed, nu draaide hij het eigenlijk een beetje om. Dat zijn vader dit had geregeld betekende niet dat hij echt was uitgenodigd, maar dat hoefde Melody niet precies te weten. Zach slaakte een geïrriteerde zucht en wierp een blik op de stap papieren die Melody tevoorschijn had gehaald, voor hij zijn blik even door de zaal liet glijden. In vergelijking met Melody zagen de andere kandidaten eruit als een stel saaie drollen en er was geen enkele vrouwelijke kandidaat wiens jurk net zo strak en mooi zat. Om te laten merken dat hij wel een beetje zijn best deed om haar voorstel te overwegen liet hij zijn blik wat langer op de secretaresse in de hoek hangen, die druk in gesprek was met een man in pak. "Neh," antwoordde hij toen. "Zelfs de secretaresse heeft niet zo'n mooie slanke taille als jij, dus ik denk dat ik het maar bij mijn huidige gesprekspartner houdt." Hij boog zich wat naar haar toe. "Wat ben je aan het lezen?" Ze vond het vast niet vervelend als hij even meekeek toch?
  12. Zachary was zijn hele leven al naar liefdadigheidsfeesten gesleurd waar hij liever niet wilde zijn. Dat kreeg je als je een moeder had die graag zoveel mogelijk organiseerde, als dat betekende dat ze zoveel mogelijk weg kon zijn bij haar man. Eigenlijk was het best zielig voor haar dat ze nooit een dochter had gekregen aan wie ze dat door kon geven, want nu was het aan haar zoons om iets van die passie op te pikken. Zach was daarvoor echter niet de juiste persoon, al was het maar omdat het woord liefde in liefdadigheidsfeest zat en liefde nou eenmaal niet aan hem was besteed. Gelukkig, of ongelukkig het was maar hoe je het bekeek, was het in de 19e eeuw niet nodig om uit liefde een partner te vinden. Zachary had nu al een tijdje een verloofde en hij was, net zoals Keane Cadwgan, tot de vervelende conclusie gekomen dat hij daar toch wel wat tijd aan moest besteden zo nu en dan, ondanks dat hij zijn tijd veel liever met zijn vrienden dronken doorbracht in een cafe. Feesten waren echter de perfecte uitkomst. Je deed gewoon net alsof je er naartoe ging met je verloofde, liet haar op een gegeven moment achter bij een clubje roddelende vrouwen -of waar Happiness Morgenstern's interesse's ook lagen en dan kon je voor minstens een half uur je eigen ding doen. Want vrouwen konden toch eeuwen praten, niet waar? Zach had een klein beetje zijn best gedaan om zich aan het thema te houden, door een pak van vorig seizoen aan te trekken en de verkeerde kleur stropdas uit te kiezen, want arme mensen hadden uiteraard geen smaak, en daar was het eigenlijk een beetje bij gebleven. Met zijn verloofde aan zijn arm betrad hij het veld en scande meteen de ruimte, op zoek naar vermaak. Welnee dat betekende helemaal niet dat hij even snel ook alle andere vrouwen bekeek, wanneer zou hij daar nou naar refereren als vermaak. Hij zag zo snel niet meteen iemand en ook niet een van zijn vrienden, wat een beetje jammer was, dus moest hij het voor nu maar even met Nessie doen. "Oh kijk volksdansen, wil je dat proberen?" opperde hij, niet zo heel erg hoopvol, want het zag er eerlijk gezegd een beetje idioot uit, maar daar ging het natuurlijk om dus hij moest beleefd blijven en... goed meedoen, zoals zijn moeder hem op hart had gedrukt. "Het ziet er zo fascinerend uit. Misschien moeten we een arm iemand vinden om het ons te leren." @@Happiness Morgenstern
  13. [1835/1836] Never mix business with pleasure

    Laat ik beginnen met een eerlijke confession. Zach was hier niet echt voor de stage. Oh ja, hij was hier om te solliciteren, maar het was meer een formaliteit dan dat hij werkelijk heel graag precies deze stage wilde. Zijn vader de topadvocaat was bevriend met een aantal mensen in dit departement en had de stage zowat onder Zachs neus geschoven. Het was ook best een leuke stage, maar het had te maken met de wet en aangezien Zachary veel te graag zelf de regels een beetje aan zijn laars lapte, was dit niet bepaald het deel van het ministerie waar hij had gedacht ooit te gaan werken. Maar goed, zijn vader had al ongeveer beloofd aan die mensen dat hij langs zou komen, dus kon hij er niet echt meer omheen. Het zou vast een gezellig gesprek worden en dan kon hij daarna weer naar huis. Met een beetje geluk zou hij nog aangenomen worden ook en dan was zijn vader ook weer blij. Voor nu moest hij nog even wachten en zat Zach rustig de sportpagina van de Ochtendprofeet te lezen tot de stilte in de ruimte werd vestoord door de melodieuze maar felle stem van Melody Kingsley-Savage. Vermaakt hief hij zijn hoofd op en legde de Ochtendprofeet opzij. "Wel verdorie, Melody. Wat een verrassing om jou hier te zien." Glimlachend keek hij toe hoe ze parmantig haar tas neer zetten, op die sexy manier zoals alleen Melody geïrriteerd kon zijn. Hij keek even om zich heen, maar de andere sollicitanten leken nogal in zichzelf verzonken te zijn en niet op hen te letten. "Ik ben hier voor de stage natuurlijk," antwoordde hij luchtig. Was dat niet waarom ze allemaal hier waren? Melody waarschijnlijk ook. Hmm, plotseling leek die stage een stuk interessanter dan eerst. Grijzend bij dat idee haalde hij een sigaret uit zijn zak en ging op zoek naar zijn aansteker. "Jij ook neem ik aan? Heb je de beschrijving wel gelezen. Je denkt toch niet dat ze een eerstejaars aan gaan nemen, toch?" Het was best mogelijk. Vorig jaar had hij ook een korte stage gelopen ergens anders in het ministerie. De universiteit moedigde het erg aan om zoveel mogelijk ervaring op te doen voor het einde van je studie en Melody was slim en ambitieus genoeg. Maar Zach wist nu al dat de blik op Melodys gezicht te vermakelijk zou zijn om haar niet een beetje te plagen.
  14. [1834/1835] When i'm good i''m good but when i'm bad i am better.

    Natuurlijk was het geen date. Dat was iets wat zowel Melody als Zachary luid zouden ontkennen als je er naar vroeg. Het had misschien alle kenmerken van een date, maar Zach was van mening dat voor een echte date er wel iets meer nodig was. Namelijk, gevoelens. Niet perse wederzijds, maar toch zeker vanaf één kant. Ze zouden nooit van zijn kant komen, al was de jongen daar zich niet bepaald van bewust. Dat hij nog nooit in zijn leven verliefd was geweest was door vele factoren te verklaren. Misschien later, als hij ouder was, dat hij zich eens af zou gaan vragen hoe het kwam. Maar waarschijnlijk niet. Immers was Zachary zijn hele leven lang niets anders gewend dan zonder liefde te leven. En echte liefde had je toch niet nodig, zolang er wel nog maar iets van lust was. Hij grijnsde om haar woorden en schudde heel eerlijk zijn hoofd. "Nee, geen geheime stripclubs. Echt waar." Voor een moment twijfelde hij over wat hij ging zeggen, maar wat kon het ook voor kwaad. Dit was Melody Bowman. Ze haatte hem, het enige soort gevoel dat ze voor hem leek te koesteren, en veel slechter dan dat kon het waarschijnlijk toch niet. "Dit huis, en het feest is van vrienden van mijn moeder." Zijn moeder. De enige vrouw om wie Zach ooit, op zijn eigen manier, een beetje had gegeven. "Ons vakantiehuis is hier dicht in de buurt. We komen hier elke zomer. En mijn moeder soms ook op andere momenten in het jaar, als ze even wil ontsnappen aan mijn vader." Het was nou niet bepaald een familiegeheim dat heel veel vrouwen het niet zo goed konden vinden met hun man. Het maakte niet uit, want ze zou toch nooit bij hem weggaan. "Ik geloof niet dat ik het hier zo snel kan verpesten." Het was een feit waar hij zijn voordeel mee deed, maar waar hij op een bepaalde manier ook respect voor had. Goed, behalve die keer dat hij met hun dochter had geslapen en er even wat gedoe was geweest, maar Zach had niet het idee dat die informatie het gesprek veel goed zou doen. "Maakt het uit waar we zijn?" vroeg hij speels, terwijl hij Melody wat in de rondte draaide en haar toen iets te dicht tegen zich aantrok. Hij liet zijn hand over haar rug glijden, genietend van haar vormen die een beetje door de stof van de jurk te voelen waren en glimlachte. "Ik dacht dat het het belangrijkste was dat je deze avond met mij doorbracht. Of wil je al weer naar huis?" Zach zei het wel zelfverzekerd, maar als ze nu toe zou geven dat ze weer naar huis wilde, zou het hem meer irriteren dan goed voor hem was.
  15. [1834/1835] Welcome to the beginning of the rest of your life

    Het was Miss "Ik kan geen glas champagne drinken zonder meteen dronken te worden" ook wel beter bekend als miss Happiness Morgenstern. Het meisje had het voornamelijk aan haar bijzondere naam te danken dat Zachary haar had onthouden, want ondanks dat hun eerste kennismaking best wel amusant was geweest -dronken meisjes waren altijd een interessant object- was het nou ook weer niet iets wat hij nog nooit eerder had gezien. Nu hij er op terugkeek had hij haar die avond misschien beter bij zijn vrienden achter kunnen laten. Het was namelijk de avond van het debutantenbal geweest. Natuurlijk had zijn vader hem gewaarschuwd dat hij uit zijn danspartners wel eens potentiële huwelijkspartners kon pikken, maar dit kind was vijftien. Vijftien. Zach had er niet echt bij nagedacht dat zijn vader al zijn danspartners zo serieus zou nemen. Vriendelijk begroette hij haar tante en vervolgens het meisje zelf. Happniness Morgenstern, zijn toekomstige vrouw. Zelfs in zijn hoofd klonk dat verkeerd. Gelukkig was hij er op getraind niet te laten zien wat er in zijn hoofd omging -tenzij het hem goed uitkwam uiteraard- en dus glimlachte hij haar even charmant toe als altijd. "Miss Morgenstern. Zeker, alweer een tijdje geleden dat ik u heb gezien. Wat ziet u er stralend uit. Hoe gaat het met u?" Alweer bijgekomen van de champagne? "Kom zitten." Hij begeleidde haar de vreselijk korte afstand naar de bank waar ze heerlijk konden praten over de toekomst die hem toch niet interesseerde. Maar zijn moeder was hier en ze zat hem nu al zenuwachtige blikken toe te werpen. Kom op mam, wat kon er nou fout gaan bij de begroeting. Best veel als je Zachary Davidson heette. Zijn moeder bood alle gasten wat te drinken aan en Zachary zakte naast zijn verloofde neer op de bank. "Ik denk dat het wel een goede tijd is voor thee, er kan altijd nog champagne komen om het te vieren," grapte hij met een speelse knipoog naar het meisje op de bank, zich er niet echt van bewust dat haar tante die zin en zijn gedrag misschien niet zo zou waarderen. Maar he, hij deed oprecht zijn best hier. "Zijn jullie wel eens eerder in Oxford geweest?"
×