Jump to content

Louise Deniaud

Inactief
  • Content count

    38
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by Louise Deniaud

  1. [1836/1837] Fool me once, you can't, screw you

    Uuuuuugh, serieus? Alsof ze niets beters te doen had dan op een of andere idioot te letten. Hayes had niets gezegd over wat hij had gedaan of waarom er op hem gelet moest worden, dus misschien was het wel belangrijk, maar kon echt niemand anders het doen? Louise stond geirriteerd mompelend op met haar koffie en het pak perkamenten waar ze mee bezig was en gooide vervolgens de perkamenten geergerd op Hayes' bureau en plofte neer in een stoel. Ze was van plan geweest om niets tegen de man te zeggen, want ze had werk, maar de man had een ander idee. Louise keek chagrijnig naar hem op, terwijl ze haar koffie roerde. "Weet je wat?" Vroeg ze overdreven. "Je hebt gelijk! Waarom heb ik daar nooit eerder aan gedacht! Oh! Oh... Juist. Les 1. Luister al helemaal niet naar mensen die net gearresteerd zijn." Louise glimlachte vriendelijk naar hem. "Naam?"
  2. [1834/1835][EN] Are Silvershores allowed to become aurors?

    Well there went her plan to pretend she suddenly forgot how to speak English. Damn the English upper class. What was there obsession with French? Fine, yes, it was nice to be able to speak in her native language, but it was impossible to find an excuse not to speak to them, because all of them understood her perfectly. Or at least, they all pretended they did and got upset at her if she didn't understand their bad attempts at speaking the language. And he wouldn't stop it with the personal questions. The more he spoke, the more awkward he became. Was he seriously suggesting she should marry his tutor? Seriously? Had his parents just taught him what marriage was or something? Where did the obsession come from? "Ah, no, I don't know any Monsieur Fabron." She said, also in French. "Besides, I wouldn't have time for marriage. Aurors are very busy people." Please, kid, please don't know any other aurors.
  3. [1835/1836][EN] Titles are hard

    Yup. He was one of those. Definitely one of those. Merde. The first time she met an American and he was a terrible man who assumed that she couldn't be a real auror because she...what... lacked the proper vulnerable parts? Sure his description of the "land of the free" sounded lovely. She'd love to live in a country where a king was something that only existed in fairytales. Where something like that could be thought of as archaic and stupid. Because it was. A leader should be chosen by the people, not born. Leaders were never born. She'd seen babies, they were dumb and some of those had actually been kings. She'd rather have an adult she could vote for. Not that she would be able to outside of the magical world. Because muggles were as archaic as kings. Louise crossed her arms to her chest. Her expression soured a little. "I am a field agent." She said. "Like you. Do you have a problem with that, hmm?"
  4. [1834/1835][EN] Are Silvershores allowed to become aurors?

    Ahahaha... Oh dear... How was she going to explain "no, I'm a bastard" to a child? Simple answer... Not. It wasn't appropriate. Well, it was fine to her, it always had been, but society had slightly different rules and she didn't want the boy to make a scene in the middle of an auror's office. She didn't know if he would, but if he didn't know what a bastard was, he'd want her to explain it, because this boy liked asking too many personal questions and she couldn't explain it because it involved elements his parents should be telling him. "No, no, I am not married." She said. "I just...changed my name to be more French, because I am from France." There. That seemed like a believable explanation, right? "But how nice to know you are friends with Helios." She met him once, right? She might have. There were so many Kingsley-Savages and she was a daughter of the heir so they liked talking to her. "If I see him I will tell him I spoke to you."
  5. [1835/1836][EN] Titles are hard

    Head's assistent. Warning bells. Very loud warning bells. No, all right, she was going to give this man the benefit of the doubt. Maybe this was some kind of American joke she didn't understand. So she just laughed a bit awkwardly. "Aaah, no." She said. "I am your colleague." It better be a joke. There was nothing Louise hated more than a man who underestimated her just because she was a woman. Maybe a rich man who underestimated her because she was a woman. There were no differences between her competence and that of her male colleagues. In fact, some of them were worse at this than her, so if he actually meant this he could take that comment and shove it up his... but she was going to be calm about this. And give him the benefit of the doubt. "I am French, yes." She said, a little proudly. Because she was proud. France was an amazing country after all. "And ah, no, I have never been to the United States. I would like to someday. It seems like a wonderful country." With a president, not a king. Someone who was chosen by the people. "Tell me about it."
  6. Ah yes, the examiners. She both feared them and admired them in a strange way. Louise always wondered a little what kind of fears those people would have. If you weren't scared of bodies in such a way that you were fine with sticking your hand in one, there surely wasn't much that could scare you. But then again, maybe they were just scared of spiders or mice or maybe talking to strangers. Louise wasn't scared of any of those things. She had her own fears, but they were safely locked up inside her head and would never come out, because talking about fears was for healthy, normal people weaklings. But medical examiners played no further part in this conversation. This was about Dorian Adams. At first glance he seemed... fine. Future criminal profiler, friendly and polite, didn't meddle with her case for longer than a quick, fun conversation, thanked her... He was also pretty handsome which helped too. Yeah. Louise thought she could like him. As long as he didn't just turn out to be some kind of psycho. Haha. "Until next time." She said and returned to her work. There was a case to be solved. No time for pleasantries now. She walked back to the building. "Any news on the floo network?" Done!
  7. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Waarschuwing: Lichte verwijzingen naar moord, maar het zal niet 15+ worden. Niet alles aan schouwer zijn was leuk. Kinderen dachten vaak dat het een oneindig plezier was met alleen maar avontuur, maar de realiteit was natuurlijk heel anders. Er was bijvoorbeeld heel erg veel papierwerk en dat was alles behalve interessant. En dan waren er de moorden. Louise zuchtte luid toen ze de deur uit liep en sloot hem snel zodat mensen niet naar binnen konden kijken. Niet dat ze niet door het gebroken raam konden kijken, maar het was het idee. De vrouw veegde een pluk haar van haar voorhoofd en leunde tegen de deur. Dit waren altijd de moeilijkste momenten. De momenten waarop ze zich afvroeg waarom ze dit eigenlijk deed, maar ook de momenten waarop ze zeker wist waarom. Het was één van de meest belangrijke banen ter wereld. Als zij hier niet waren, zou alles misgaan. Ze redden mensen en als ze dat niet konden, dan zorgden ze ervoor dat de dader niet nog meer mensen pijn kon doen. En Louise hield van haar baan. Het was alleen dat ze tegen dit soort dingen niet heel erg goed kon, dus wilde ze er het liefst zo min mogelijk naar kijken. Iets wat ze nooit aan iemand zou toegeven en zeker niet aan de andere schouwers. Dus nu stond ze tegen de deur en keek ze naar de grond, want de grond had geen dingen waar haar hoofd licht van werd. Totdat er plotseling een schaduw viel over die vloer. Louise keek even verschrikt op en zette vervolgens meteen haar schouwergezicht op. ”Meneer, u kunt hier niet naar binnen.” @@Dorian Adams div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé <3
  8. [1834/1835][EN] Are Silvershores allowed to become aurors?

    Oh Merlin’s beard! Old and upstanding family, for fuck’s sake. Dégage toi, bourgeois. Yeah, fine, he was a little boy, but she’d been his age once and she’d known better than to be like that. And she was apparently a Kingsley-Savage or whatever. Granted, she hadn’t known at the time and she’d lived on the streets so maybe their lives weren’t very comparable, but that didn’t mean she wasn’t going to do that anyway. ”Well, I am sorry.” She said, only slightly sarcastically. ”I am sure the Silvershores are very respectable.” She barely knew who they were. ”I am Louise Deniaud. Of the... Kingsley-Savage family.” That was apparently important to him? Families and their names. She didn’t know. And she actually didn’t care very much. But maybe it’d make him a little less insufferable knowing that she was from one of those big, fancy families too. ”Do you need help finding your way back to your Silvershores?”
  9. Oh, he didn’t have a job. So... he walked around trying to find crime scenes because he was bored? Because that would be creep. Oh wait. He had applied for a job. As a criminal profiler! ”Ah.” Louise said, finally understanding. ”That explains a lot. At least i do not have to be afraid of you doing this as a hobby of some kind.” She smiled at him. But then she looked at the crime scene. It didn’t seem respectful to be here smiling and chatting right now. ”Well... You did help me think of a few things. So maybe I will put in a good word for you.” She said. She didn’t know him, of course, but if he was applying to be a criminal profiler and was actually a psycho, those people would probably know. Her recommendation wouldn’t do any harm. Haha. ”Listen, I should probably get back to work.” It was a shame almost and Louise thought for a little while. ”But it was very nice meeting you. Maybe we could meet again some day?”
  10. Cath's Plot Reading Guide

    Maart 1834: Louise ontmoet iemand die totaal niet verdacht is.
  11. [1834/1835][EN] Are Silvershores allowed to become aurors?

    Teach him? Teach him? How to knock people unconscious? Was he... When she was his age she already knew how to do it, but when she was his age, she’d been homeless all her life. She had to. This boy looked clean, well cared for, with mended clothes and cut hair. ”I can not.” She simply said at first, but then realised she probably needed something else to satisfy the young boy. Though up until now he didn’t seem satisfied by anything. ”Us aurors use very... secret techniques. We can not just show them to anyone. It might show the criminals what we are capable of. You understand, right? Where is your guardian?”
  12. Ha. Wouldn’t their life be easy if all murderers felt guilty? If they all instantly regretted their actions and turned themselves in? Technically her life would be easier if they weren’t murderers in the first place, in fact everyone’s lives would be easier, but then she’d be out of a job. Well, no, that wasn’t true. She’d just get a different job. Become an adventurer or something. Work on the revolution effort without anyone being hurt by it. To be honest, that would be more amazing than anything she could hope for. It was a shame life didn’t work that way. But that’s why people like Louise were needed. And no, the perpetrator wouldn’t come in, Louise thought. Even if he felt guilty, they’d probably be too much of a coward. Anyway, not a reporter, that was good. He could always be lying of course, but Louise honestly didn’t think figuring it out was worth the effort. After today they would probably have gotten all information they could out of the crime scene and maybe the murder being published would cause witnesses to step forward. Would save them the trouble. In any case, the press was quick, but not so quick that they could compromise the crime scene today. Anyway, he gave her a name. She’d never heard it before, but then again she hadn’t been in England for very long, so that wasn’t strange. ”Louise Deniaud.” She responded with a smile. ”Pleasure to meet you. So. If you are not a journalist and not a detective. Then what do you do?”
  13. [1834/1835][EN] Are Silvershores allowed to become aurors?

    Oh, mon dieu... Was this child serious? She knew children normally didn’t know what they were talking about, but surely she’d been more responsible when she was his age. Though to be fair, at his age she’d never known the comfort of a warm bed. She knew exactly what violence was and how it felt to be knocked unconscious. She knew about hunger and pain and the horrors of living on the streets as a child. All things that left a mark and she should be happy that a child such as this one could afford to have a childish view of violence. He wouldn’t always feel like that. So she just sighed and pointed to a chair where he could sit down. She sat down in a chair opposite him. Maybe if she kept talking to him, he wouldn’t cause havoc somewhere else. She could keep him distracted. ”Yes, I’m French,” she said, ”and we’re not volatile. We’re fighters. Us French people fight against injustice whenever we can. We don’t like knocking people unconscious, but we also know that sometimes it’s necessary.” Ok, fine, not all French people were like that. But she loved her own country and she hated the English view of it. Maybe a little lie to make dear France seem better wasn’t so bad. ”That’s why I became an auror. To fight against injustice.”
  14. [1834/1835][EN] Are Silvershores allowed to become aurors?

    Louise didn’t like it when children were in the offices. Mostly because if you could find a child in an auror’s office, that meant it was probably bad news. Children should never ever be involved in business that needed an auror, but they all too often were. Louise hated it. She hated staring at their teary faces. Hated having to ask them things that would be hard to answer. She’d want to hug them and tell them things would be all right and sometimes she could, but other times the children were so scared, they didn’t want to be touched. And sometimes “it will be all right” was a lie. Luckily it didn’t happen that often. And then there were kids like this boy. Kids who were apparently fans and wanted to ask them uncomfortable questions, followed by a nanny or some other staff member. A rich kid, probably belonging to one of the ministry workers. Louise instantly disliked him. Mostly because he said he wanted to kill someone. ”I am an auror.” Louise said. ”And no, I have not killed anyone. You shouldn’t either. Killing is bad, even if you’re good and it’s better to knock someone unconscious if you need to.” She paused for a moment. ”Not that you should! Knocking people unconscious is bad.”
  15. [1834/1835][EN][SLOW] Heartbeat, Heartbeat, it won't stop

    Wow, he was just as horrible as Louise had imagined. Not that that was hard, seeing as this was a man who had sent his own son to a dirty torture asylum, but hey, people never failed to go above and beyond her imagination. She could see that he was rich. Maybe that was why. No, Louise wasn’t a fan of rich people. Never had been. They always acted the most important, but always had the most skeletons hiding deep within their many cupboards. And Asher. Merlin, the poor man didn’t even seem to dare to say anything back. She looked at him for a moment. He looked so confused and Louise wished she could slap the hand off of his shoulder. Instead she opted to stand in between Asher and his father, so he would have to move away. Straightening her back, making herself look taller and more confident. Even if she couldn’t quite reach his height, she was still stronger than him. He was an old man. She was a trained auror. Try her. ”You will not.” She said. ”I have full authority to take him out of there and there is nothing you can do about that.” She took out the badge she kept for muggles. The one that wasn’t magic. Hopefully this would work, but she’d gladly show him some magic if it was needed. ”Bringing him here was a courtesy. Because he wanted it. But if you don’t want him...” Louise shrugged. ”I’d be more than glad to bring him somewhere else. I would rather bring him somewhere where he is wanted. And if you do not like that, you can take that up with my boss. How does that sound?” Terrible. She probably wasn’t supposed to intervene at all. Hadn’t even bothered to tell him he was doing this. But he’d understand, right? She couldn’t just leave him there. She wasn’t intervening with muggles, Asher was a wizard! They couldn’t leave him in some horrible hell hole where he’d be tortured and starved. He’d understand, right? Hopefully. She stood by her decision anyway. No matter what other people thought.
  16. [1835/1836] Even legends die eventually. So try that.

    Louise wist niet eens hoe de Kingsley-Savages aan haar adres waren gekomen en ergens vond ze dat heel erg vervelend. Ze was een schouwer. Mensen hoorden niet zomaar aan haar adres te kunnen komen. Dat was potentieel levensgevaarlijk. Niet dat Louise zelf vijanden had en eigenlijk zou ze niet weten wie wanhopig genoeg was om bij haar naar binnen te breken, maar toch. Je wist maar nooit. Veiligheid boven alles! Beter verantwoordelijk dan... Ha, nee, oke, die gedachte kon ze niet afmaken. Niet als ze in het weekend naar Frankrijk vertrok om daar te protesteren zonder dat ze oplette of dat nou wel zo’n goed idee was. Louise was een hele goede schouwer, hoor, echt waar. Ze was gewoon niet zo’n goed mens. Maar goed, ze had een uitnodiging gekregen en nu was ze dus... op de begrafenis van haar vader. Het was vreemd. Vooral omdat ze het in de krant had moeten lezen voor ze de uitnodiging had gekregen. Ze had het meteen aan Mathieu verteld, geen idee of die het al wist, maar verder had ze geen nieuws gehoord. Tot de begrafenis. En toen ze daar was aangekomen... Merlijn, ze wist totaal niet wat ze hiervan moest denken. Aan de ene kant was haar vader dood. Ze wist nauwelijks nog hoe het was toen haar moeder overleed, maar ze wist zeker dat ze verdrietiger was dan nu. Ergens vroeg ze zich af of ze het zich meer zou moeten aantrekken. Of ze misschien zou moeten huilen, want het was toch haar vader en het was vreemd dat hij er nu niet meer was, maar aan de andere kant... Wat wist ze nou eigenlijk van hem? Ze werd naar voren geleid. Naar een plek waar een rij mensen zaten waarvan ze meteen een zwaar verdacht gevoel kreeg. Raoul, Hélène, Mathieu natuurlijk, George... Oh fuck. Dit waren haar broers en zussen. Ze keek ze allemaal even verbijsterd aan en probeerde ze mentaal te tellen. Was dit iedereen? Konden ze dat überhaupt zeker weten? Man, dit was vreselijk. Zie, dit was precies waarom dit allemaal zo vreemd was. Haar vader was dood en dat was verschrikkelijk, maar oh Morgana’s bloed, wat was dit voor poppenkast? En al die familie. Het was overweldigend. Het was verschrikkelijk, maar ze kon het niet helpen om toch een beetje nieuwsgierig en blij te zijn dat ze eindelijk de rest ook zag. En toch. Misschien was het beter om haar verstand op nul te zetten en te wachten tot dit voorbij was. Helaas mocht dat blijkbaar niet. Er waren speeches. Eerst van Hélène of...Honey of hoe ze dan ook heette. Toen van George, waarvan ze wist dat dat de nieuwe erfgenaam was. Allemaal heel logisch uiteraard. Het waren geen mooie, dramatische speeches, maar het was...iets. Al moest ze proberen niet al te erg met haar ogen te rollen tijdens de speech van Hélène. Haar man. Ha. Eikel. Zie als die vrouw nou slim was, dan zou ze doorhebben dat ze een schouwer in de familie had die er misschien wat aan kon doen, maar neeee... “Oh, ik ben gevallen. Ja, voor de dertigste keer. Ja, precies op mijn oog en nergens anders. Ik ben gewoon zoooo onhandig.“ Toen ze klaar waren, verwachtte Louise dat nu zijn vrouw aan de beurt was. Iets waar ze zich een beetje zorgen over maakte, want toen ze naar de vrouw keek, leek die niet helemaal door te hebben waar ze was. Maar toen werd zij aangetikt. En werd er naar haar gekeken. Louise stak een wenkbrauw op en wees naar zichzelf. Er werd geknikt. “Eh... Oké dan...“ Mompelde ze, terwijl ze ongemakkelijk opstond en naar het podium liep. “Ehm...“ Begon ze. “Ik... heb mijn vader nooit gekend. En...eigenlijk ook nooit gezien. Hij heeft me een keer een brief gestuurd! Maar ehm.. dat was het. Ik weet eigenlijk ook niet wat ik hier zou moeten zeggen. Hij was vast...aardig? Of zo. Hij leek niet zo... Waarom kijkt die man zo boos naar me?“ En waarom zag hij eruit alsof hij een snor op zijn gezicht had geplakt.
  17. [1834/1835][EN][SLOW] Heartbeat, Heartbeat, it won't stop

    This wasn’t going as well as Louise had hoped. Honestly, she’d kind of hoped that they’d thought their son missing and were happy to have him back. It was a stupid little fantasy, of course. She knew it wouldn’t happen even before they’d entered the house, but it was nice to think about. Until she met his father and realised he was just as bad as she’d feared. He really had sent his own son to an asylum. And he’d already been notified that they’d be here. Merlin... This was not going well at all. Mostly because now she desperately just wanted to punch him in the face and she couldn’t, because it was frowned upon for aurors to punch innocent muggles. Objectively innocent. He hadn’t broken any laws. He had broken every single morality rule, but hey, she’d only met him two minutes ago, maybe she shouldn’t start punching him immediately. Of course then he insulted her along with his son and she couldn’t keep her mouth shut anymore. ”My name is Louise Deniaud and I’m an auror.” She said sharply, not caring if they knew what an auror was. ”I have taken your son from that...place you sent him too, because he did not belong there. I am not a patient and neither should Asher be.” There. She stared at the man in front of her. If he didn’t believe magic existed, she’d simply give him a demonstration. And really, she didn’t want Asher to be here either, but he wanted this. So his father would just have to deal with that. ”Your son wanted to return home. So here I am. You can not send him back, I will get him back out again. I have permission.”
  18. [1834/1835] This is the sound of angry women

    Oh, ze ging het zo spelen? Zij was zwakbegaafd? Serieus? Louise was niet degene die verdomme de schouwers erbij riep als haar ketting gestolen was. Louise had geen kettingen, maar dat terzijde. Zelfs al had ze dure kettingen, dan nog zou het niet eens in haar hoofd opkomen. Maar ja, dit prinsesje had waarschijnlijk totaal niet door hoe de wereld werkte. Het was al een wonder dat ze hier in haar eentje kwam en niet een hele entourage aan jaknikkers mee had die dit soort dingen voor haar konden oplossen. Merlijn, wat haatte ze de adel. Nou ja, niet alle adel. Ze zaten hier ook en die waren oké, maar de Franse adel. De koninklijken. Wie dachten ze wel niet dat ze waren? Ze hadden de troon door puur geluk gekregen en ze hoorden er niet eens te zijn. Als de geschiedenis een beetje anders had gelopen, hadden ze er nooit op kunnen hopen dat ze ooit die positie zouden krijgen. “Uwe hoogheid,“ begon ze spottend. “Ik weet niet of u het doorheeft, maar u bent hier bij de schouwers. Wij zijn hier niet om uw gestolen kettingen te zoeken. Het boeit niet wie u bent. Er zijn genoeg andere departementen die u kunnen helpen. Mensen wiens baan dit eigenlijk is. Ik kan u hier niet verder helpen, want ik ben bezig met belangrijke dingen. Geen gestolen kettingen. Is dat duidelijk?“ Ze gaf de vrouw een gevaarlijke glimlach die maar net haar boosheid kon verhullen. Was het handig om de prinses van Frankrijk boos te maken? Nee, misschien niet. Maar wat kon ze doen? Haar laten ontslaan? Omdat Louise haar stomme ketting niet wilde zoeken? Zelfs al had Mr Eversly dat gedaan, dan wist Louise zeker dat ze al niet voor hem had willen werken. “Oh, en nog één ding. Vive la révolution.“
  19. [1834/1835] Ships can never grow apart if you just put handcuffs on them

    Ze was gewoon een wandeling aan het maken door het park. Het was haar vrije dag geweest en ze was alleen maar aan het wandelen. Rustig. Zonder dat iemand haar aanviel. Zonder dat ze iemand moest arresteren. Maar nee hoor, natuurlijk was het niet genoeg dat ze de hele week alleen maar rondrende als schouwer. Ze moest ook op haar vrije dagen lastig gevallen worden door idioten die dachten dat ze grappig waren. Oh, sorry, alsof ze wetenschappers waren. Natuuuurlijk. Dat was zo veel beter. Zodra ze hieruit kwam, zou ze ze even heel erg hard aanspreken over het zomaar handboeien van mensen die niet met hun nep-experimenten mee wilden doen. Hoe wist Louise dat het nep was? Nou, dat wist ze eigenlijk niet, maar dat maakte niet uit. Als het allemaal echt was, dan waren het in ieder geval vreselijk slechte wetenschappers. Waar Louise natuurlijk het meest boos over was, was dat ze hier niet zomaar zelf uit kon komen. Ze kon niet eens bij haar toverstok. Hier had ze toch training voor gehad? Ze kon toch niet zomaar overmeesterd worden door één of ander slap uitziend meisje? Ugh! Nog iets wat ze zou doen zodra ze hier uit was gekomen. Een stel handboeien meenemen en oefenen thuis, want dit mocht echt geen tweede keer gebeuren. Ze was veel te afhankelijk van haar toverstok in dit soort situaties. Natuurlijk kon ze ook best zonder toverstok vechten, maar dit waren allemaal onschuldige mensen. Ze kon hier moeilijk mensen neer gaan slaan. Dat was letterlijk het tegenovergestelde van haar baan. Dus misschien moest ze maar hier blijven zitten en wachten tot het klaar was. En dan vervolgens die stomme bril van dat mens haar gezicht meppen. Nee, oké, dat was dus wat ze niet ging doen. Al was het wel heel erg aantrekkelijk. Ze zou met haar praten als een normaal persoon. En heel erg duidelijk laten weten dat als ze zoiets nog een keer zou proberen, ze wel diep in de problemen zou komen. Louise keek even naar de persoon waar ze aan vast zat. Chagrijnig eerst, maar haar blik verzachtte al snel. Het was niet zijn schuld. Hij had er waarschijnlijk net zo min om gevraagd als zij. Ze wist in ieder geval niet wie het was, maar dat was niet zo vreemd. Louise kende nou eenmaal nog niet zo ontzettend veel mensen in Engeland. Daar had ze geen tijd voor. Ze had haar baan als schouwer, haar familie, protesten... Het werd nogal lastig om dan ook nog eens mensen te ontmoeten in dit land. Niet dat ze dat erg vond. Ze kende genoeg mensen. Maar goed, nu moest ze er dus één meer leren kennen. Dat was niet zo erg. Of dat zou het niet zijn als ze niet aan elkaar vast zaten. Nu was het heel erg irritant. “Louise Deniaud.“ Stelde ze zichzelf snel voor. “Weet u een manier om hier uit te komen?“ @@Isaac Dover
  20. Hij wist in elk geval wel welke vragen hij moest stellen. Als hij een amateur was, dan was hij in ieder geval een goed geïnformeerde amateur. Louise wist niet helemaal wat ze daarvan moest denken. Het was niet echt iets waar je als normaal persoon een hobby van maakte. Aan de andere kant hadden mensen vreemdere hobby’s en dit soort dingen kon je ook best uit detective boeken halen. Misschien was hij daar een fan van. Als schouwer was het makkelijk om iedereen te zien als potentiële bedreiging, omdat schouwers als geen ander wisten dat de ergste criminelen eruit konden zien als hulpeloze oma’s, maar dat betekende niet dat het goed was om te doen. Als je iedereen zag als bedreiging, zou het binnen korte tijd mis gaan. Het was beter om zelf in het ziekenhuis te behandelen dan dat ze dat zelf bij een onschuldige deed. Niet dat ze dat van plan was bij deze man, want hij deed niets behalve vragen stellen, maar toch. Benefit of the doubt. Het was een belangrijk iets. Zelfs als schouwer. Maar goed, de vragen. “Ooggetuigen... Makkelijk gezegd, ja.“ Zei ze met een zucht. “Het is een drukke straat. Helaas kunnen we niet weten hoeveel er zijn. Veel van hen zullen naar huis zijn gegaan en er zijn dreuzels bij betrokken.“ Wat was het met magie dat het mensen in de meest onsubtiele wezens op aarde veranderde? Sure, magie kon nogal explosief zijn en dat was niet heel erg subtiel, maar dreuzels hadden letterlijke explosieven en die kregen het ook voor elkaar om zich normaal te gedragen. Meestal. Soms... Louise wist eigenlijk niet zo heel veel van dreuzels, maar het feit dat ze ze weinig zag zei waarschijnlijk wel wat. Soms was het alsof dreuzels tovenaars meer zagen dan andersom. Hoe ze wist dat de man geen dreuzel was? De hele straat was inmiddels omgeven van de dreuzelwerende spreuken. Een beetje zielig voor de mensen die nu niet naar hun huis konden, maar beter dan het alternatief. Het gebeurde wel vaker. Dat was het probleem met gemixte straten. “En over de glasscherven, vooral binnen. We denken dat er een toverstok is gebruikt door de manier waarop ze zijn verspreid. Wat de betrokkenheid van dreuzels wat lastig maakt. Vooral aangezien we niet weten hoeveel dit hebben gezien...“ Gelukkig had het menselijk brein de mogelijkheid om alles wat te vreemd was om mogelijk te zijn te veranderen in iets dat wel mogelijk was. Ze had al een bericht gestuurd naar het Ministerie en morgen zouden de dreuzelse kranten volstaan met berichten over de pistool die de man niet gebruikt had. Een klein aantal zou misschien vasthouden aan het idee dat ze iets magisch hadden gezien, maar de meeste mensen zouden genoegen nemen met de verklaring. En de rest? Tja, de kans dat die een bedreiging vormden was heel erg klein. Heksenjagers bestonden, dat zeker, maar er waren er nog maar weinig. Het grootste deel van de bevolking was zo langzamerhand wel gaan geloven dat heksen niet bestonden. Bovendien hadden ze zo hun spionnen in bekende heksenjagerringen. Louise maakte zich er in ieder geval geen zorgen over. “En als ik nog meer ga zeggen, kom ik in de problemen.“ Zei ze met een grijns. “Straks ben je een journalist.“
  21. Lengte verlenging van het schooljaar - Deadline: 18 november

    Ik vraag me eigenlijk af hoe zwaar de twee eerste vragen meetellen zeg maar? Want ik zie mijn antwoorden meer als vraag 1 heb ik het liefst en bij vraag 2 mijn antwoord...daar zou ik meer schoorvoetend aan toegeven als het echt zou moeten. Tellen de antwoorden op vraag 2 even zwaar mee als bij vraag 1?
  22. [1834/1835] Don't be an idiot, idiot: part 3

    Het monster onder haar bed... Het was een mini inbreker die zichzelf heel erg stoer en eng vond en die geen idee had waar hij beland was. Nou, hij wist wel bij wie hij was en blijkbaar was dat de bedoeling geweest, maar hij had geen idee wie ze was. Het kind kende haar naam niet eens goed genoeg en dat was nou precies waar ze bang voor was geweest. Dit was de knul van de brieven. Het neefje van de man die ze tevergeefs had gevraagd op te letten. William Beauregard, de man met de Franse achternaam maar waar niets anders Frans aan was. Die man had totaal geen grip op zijn neefje. Eerst zette hij zijn adres in de krant waar de hele gestoorde wereld het kon zien en nu liet hij zijn neefje op straat rondwandelen ‘s nachts zodat hij Merlijn wist wat kon uithalen. Nou, eigenlijk wist Louise dus heel goed wat. Hij stond hier namelijk in haar woonkamer. En nu kon ze natuurlijk heel hard gaan schreeuwen tegen het kind, maar hij had één of andere persoonlijke vendetta tegen haar en dat zou dan alleen maar erger worden. Ze wist hoe koppig kinderen konden zijn en hoe hard ze konden vechten. Ze was namelijk zelf zo geweest. Niet zoals hij, liever Morgana, nee. Maar ze had een woedeprobleem gehad waar ze nog steeds niet helemaal vanaf was. Misschien dat het kwam omdat ze was opgegroeid. Waarschijnlijk. In ieder geval, Henry Hair moest geen extra reden krijgen om tegen haar te proberen te vechten, want dan zou hij het alleen maar nog een keer proberen en dan waren ze nog verder naar huis. Louise zuchtte. “Het is Louise.“ Legde ze zo vriendelijk mogelijk uit. Ze haatte het als mensen haar naam fout hadden, maar zijn luie poging was nog altijd beter dan hoe haar broer haar noemde, dus vergaf ze het hem. “Wil je misschien warme chocolademelk? Dan kunnen we praten waarom je hier bent midden in de nacht. Is dat een goed idee?“
  23. [1834] Don't be an idiot, idiot: Part 2

    Ergens in maart (vul ik later in, don't worry, Gian), Buttersmere Domme mensen waren altijd een beetje een obstakel voor schouwers. Oh, ze konden hun baan ook veel simpeler maken. Een domme crimineel liet vaak meer sporen achter dan Hans en Grietje, maar iemand die dom was en alles goed bedoelde… Dat was af en toe nogal een probleem. Vooral als ze hun adres in de krant zetten met de vraag of iemand moeder wilde worden. De schouwers kwamen genoeg in contact met gestoorde moeders dat het overduidelijk was dat dat geen goed idee was. Louise had gehoord dat er onlangs zelfs een moeder was die bijna haar hele familie had vermoord. Wat als die niet gevangen was en nu besloot om een leuke nieuwe familie op te zoeken om het allemaal weer te proberen? Had die man daar aan gedacht? Blijkbaar niet, want daar stond zijn adres toch in de krant. Louise had de man een aantal brieven gestuurd, die voor een deel beantwoord waren door zijn zevenjarige neefje, wat liet zien dat hij niet eens lette op de brieven van potentieel gevaarlijke vrouwen die hij binnenkreeg en dat was natuurlijk helemaal erg. Ze had besloten dat ze er maar wat aan moest gaan doen. En dat betekende naar de man gaan om hem te confronteren. Natuurlijk was het ook mogelijk dat hij zelf de psychopaat was die vrouwen wilde lokken, maar Louise was een schouwer. Ze kon één persoon wel aan. Bovendien leek hij meer een goed bedoelende, misschien een beetje wanhopige, idioot. Dus klopte ze op de deur, terwijl ze haar toverstok binnen handbereik hield. ”Goedemorgen, meneer Beauregard.” Zei ze met haar zwaar Franse accent. “Mijn naam is Louise Deniaud.” @@William Beauregard div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé~
  24. [1835/1836][EN] Titles are hard

    There was another auror who felt like the department, the Ministry itself and in fact the entire country was entirely too British and that was Louise. Louisette Deniaud from Paris, France, as she liked to remind people. Well, she did not like to remind people that her name was Louisette, because if it was up to her, she’d banish the name from existence, but the fact that she was French was one of the most important parts of her identity. Especially since she’d moved to England for reasons that now appeared to be stupid. She’d wanted to do it for her father, whom she hadn’t known until a short while ago. Except, her father had turned out to be terrible and was probably not going to want any contact with her or her brother. So now she was stuck. Luckily the auror department wasn’t so bad. The coffee was terrible and lunch was worse, but the people were mostly hard workers who really seemed to want to make a difference in the world. Not that it wasn’t the same in Paris, of course. You didn’t become an auror for no reason. It wouldn’t even be possible. If you weren’t serious about this, you wouldn’t even get through training. But it did mean that it was a little easier to get used to British life than she thought it. Except of course for the people and the language and the food and the weather and the houses and the atmosphere. And the wine. But apart from that… Today there was a new colleague and this time he was actually interesting. Not that her colleagues were boring. Well, most of them weren’t. Anyway, the new one was interesting because he was American and Louise had always been fascinated with the country. Of course she was. France was still trapped under the tyranny of a royal family, but the United States had broken free. They had a president. The American people were freer than any country had ever been. It sounded like a magical place. So why leave it? That would be her first question, actually. Because as soon as he arrived, she’d ask him everything that was on her mind. She was an auror. It was only natural to be curious. And there he was! Louise looked up from her terrible British coffee and immediately went to welcome him. ”Steve?” She asked. ”Miller, right? Bienvenue! I am Louise Deniaud. Is it true you are from the United States?”
  25. [1834] Don't be an idiot, idiot: Part 2

    Er kwam een heel geratel over dat het niet zijn zoon was maar zijn neefje en Louise had geen idee waar hij het allemaal over had. Ja, oké, nu herinnerde ze zich ook dat hij dat had geschreven, dat het niet zijn zoon was, maar de rest? Het ging veel te snel. Ze kon ongeveer de helft verstaan en daar werd ze niet blij van. Wat was er gebeurd dat dat jongetje bij zijn oom moest wonen? Louise had zelf ervaring met bij andere familieleden wonen en dat was niet vanwege hele leuke redenen. Bovendien had ze het nooit leuk gevonden. Ze was talloze keren weggelopen als kind en zodra ze volwassen werd, had ze ervoor gezorgd dat ze hen nooit meer zou zien. Dus elke keer als ze over een soortgelijke situatie hoorde, stond haar hart heel even stil. Gelukkig leek deze man wel aardig, al was hij een idioot. Een aardige familie was waarschijnlijk heel erg belangrijk. Aan de andere kant leek hij niet zo zeker te zijn over zijn rol als vader en had hij ook helemaal niet doorgehad dat het kind haar brieven had gestuurd. "Brieven." Zei ze nog een keer. "Uw... neef heeft brieven geschreven. Naar mij. Over dat ik stom ben en dom en... het maakt niet uit. Het punt is dat u hier niet voorzichtig mee omgaat. Uw neefje kan naar allerlei vreemdelingen brieven sturen."
×