Jump to content

Jennifer Churchill

Magisch Verbond
  • Content count

    113
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Jennifer Churchill last won the day on October 24 2018

Jennifer Churchill had the most liked content!

About Jennifer Churchill

  • Rank
    4/20

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Lily

Profile Fields

Recent Profile Visitors

716 profile views
  1. [1837/1838] And if we only knew

    Hmm wilde ze gaan zoeken? Ze was oprecht niet heel erg nieuwsgierig naar Lucretia’s bruidsschat. (Want zolang ze met zekerheid kon zeggen dat het minder was dan de hare was het eigenlijk wel goed). Ze was ook niet perse altruïstisch genoeg om het voor Andromache te willen doen. Maar inbreken in het kantoor van haar man was wel weer een soort van spannend en ze had altijd behoefde aan spanning. “Dat klinkt als een best goed idee!”, ze grijnsde en stond op zodat ze Heroine kon oppakken, tenzij ze onderweg naar kantoor een kindermeisje tegenkwamen ging Heroine gewoon mee. Ze had geen zin om teveel moeite te doen, bovendien wilde ze nu meteen op onderzoek uit. Ze was nu immers excited voor het plan. “Denk je dat we een sleutel moeten zoeken of heb je als schouwer genoeg geleerd over hoe je mogelijke sloten openbreekt”.
  2. [1837/1838] Undimmed by time

    Kijk dat was niet helemaal waar, ze had er niet vanaf gewild, ze had gewoon niet geweten wat ze gewild had. En het idee dat er een andere optie was geweest dan moeder worden, dat ze een keus had, dat was een geruststelling geweest. Maar toen gingen haar ouders zich ermee bemoeien en toen had het allemaal niet meer uitgemaakt. “Lucretia”, riep ze geschrokken, en heel theatraal uit terwijl ze haar handen voor extra effect even op haar buik legde. “Dadelijk hoort hij je, je kan dit soort dingen niet zeggen waar de baby bij is”, ze stootte Hiram aan want hij wilde haar altijd redden toch? Dan mocht hij dit ook even oplossen. “Ik snap niet dat je met haar gaat trouwen”, zuchtte ze toen ook nog even naar Achilles. Ze had niet de show willen stelen maar als Lucretia gemene dingen ging zeggen, gewoon omdat ze even een bericht erdoor had willen sturen, dan kon ze het krijgen ook. Een stuk zachter mompelde ze erachter aan; “ik hoop dat je nu gaat stoppen met werken. Dokters hebben geheimhoudingsplicht of niet?” Dat was heus geen dreigement.
  3. [1837/1838] And if we only knew

    “Nee geen idee”, ze schudde haar hoofd, een beweging die, tot grote ergernis, haar klem losser liet zitten waardoor er heel irritant nu krullen voor haar ogen hingen. Het was frustrerend maar op dagen zoals deze, dagen dat ze besloot een soort van aandacht aan Heroine te geven. (Al ging dat niet verder dan haar niet naar het kindermeisje brengen, sorry Heroine maar Andy was toch nog een stuk interessanter gezelschap. Maar op dagen zoals deze was het een stuk moeilijker om alles uiterlijk wijs perfect te doen. Ze begon steeds meer te begrijpen waarom arme mensen lelijk waren. Ze zou vast ook lelijk worden als ze elke dag voor haar eigen kinderen moest zorgen. Het idee alleen al. “ Ik kan het wel vragen als je wilt, misschien dat Hiram het wel wil zeggen, als ik gewoon doe dat ik bezorgd ben dat ze niet genoeg krijgt”. Al zou dat er misschien in resulteren dat Lucretia meer geld kreeg en liever niet. “Maar ik weet honderd procent zeker dat ze minder heeft dan ik kreeg”. Want Pagets waren gewoon beter, rijker, en overal overtreffender in dan welke familie dan ook. Dankjewel. “Als hij met haar getrouwd was om het geld had hij haar beter nog niet zwanger kunnen maken. Gewoon alles op een rekening zetten en er dan vandoor gaan naar weet ik waar lijkt me makkelijker”, misschien dat je niet echt kon scheiden maar je kon in elk geval gewoon van de aardbodem verdwijnen. Leek haar ook wel eens was. “Heroine leg dat neer ”, streng keek ze even in haar ooghoek naar haar dochter die met een verloren snuifbuis aan het spelen was.
  4. [1837/1838] And if we only knew

    Ach ja dat arme kind, Jenny wilde best haar toekomstige nichtje of neefje onder haar hoede nemen hoor. Zodra ze ergens in de leeftijd waren dat ze hen stiekem drank kon geven tijdens familiefeestjes of ze precies uitleggen dat er naast sneeuw en suiker nog andere witte poeders waren waar je gelukkig van werd. Tot dan vond ze haar eigen kinderen al genoeg opgave. Tragisch eigenlijk dat mensen pas na een bepaalde leeftijd interessant werden. “Misschien is ze daarom ook wel zo snel zwanger” humde ze een beetje, “als ze dan eindelijk een man heeft moet ze hem gelijk vastleggen weetje, anders is dat ook zo voorbij”, niemand ging immers vrijwillig met een saai persoon om. Verveling was een van de ergste dingen die er bestond. “Ik hoop voor haar dat het een jongen wordt ” giechelde ze even, “mannen hoeven niet echt hun best te doen of leukt te zijn, zolang ze maar een goede achternaam hebben dus dan kan ze in elk geval niet heel veel verpesten als moeder”. Bij een meisje daarentegen..
  5. [1837/1838] Roman Holiday

    Een beetje de randen opzoeken, opzich was dat inderdaad wat ze deed. Ze vond het heerlijk om te balanceren, trapeze te lopen op elke ravijn rand die ze kon vinden, het idee dat kon vallen als je net verkeerd stapte dat was waar ze het om deed. Nog beter was het gevoel als je inderdaad verkeerd stapte en je voet een enkele seconde in het niets hing. Dat en haar trip momenten waren de hoogtepunten van haar bestaan. “Oh ja geef maar door dat ik een voorkeur heb voor handboeien ”, giechelde, al wist ze niet of ze het meende. Ze was sowieso niet tegen het proberen, ze wilde alles proberen, alles meemaken. “Kan ik ergens nog een lijst invullen met uiterlijke voorkeuren voor de persoon die me arresteert ”. Normaal vond ze dit gesprekken een stuk lastiger. Maar iedereen hier wist dat ze het niet meende en onder je beste vriendinnen was de enige plek waar je je preutsheid wel kon laten varen. Daar en onder invloed en/of in de slaapkamer natuurlijk. En toen kon Madeline niet incasseren en moest ze het over huwelijken hebben. Ugh, daar had ze echt geen zin in. Sorry Maddie, maar je was hier niet om de keurige saaie onderwerpen op tafel te brengen. “Mijn huwelijk gaat geweldig, niks leuks over te zeggen dus”, ze klakte even met haar tong, “en als je dat kan regelen is het geweldig ”. Ze kon vast ook zelf wel VIP regelen, ze was een Churchill en die achternaam was, (Volgens haar ouders) in elk geval goed genoeg om haar bastaard kind op te dumpen dus het zal wel goed zitten. Al kwam je met Paget vast veel verder, zo tragisch hoe diep ze gezonken was. Maar iemand anders die VIP voor je regelde was toch specialer. “Over Dax trouwens nog he, is het niet raar dat hij nu met Merry is. Ik bedoel jij en Dax waren ook close en jij en Merry deelden best wat vrienden”, ze slikte nog maar even in of die drie niet samen wat gedeeld hadden op Zweinstein. Wilde ze eigenlijk niet weten.
  6. Zaterdagavond 12 mei 1838 - Churchill huis - Keuken Hoe overleef je familie feestjes. (1) Meld je ziek (2) Zorg dat je zo kut bent op familie feestjes dat je niet hoeft te komen (3) Zorg dat je weg kan na een uur door een andere ‘afspraak’ te plannen. Basically de manier om het te overleven was dat je al een uitweg had voor de voordeur in stapte. (Fun fact toen mijn oom nog met zijn ex was vonden mijn moeder en mijn opa haar feestjes allebei zo kut dat ze stiekeme ruzie kregen wie de hond uit mocht laten als smoes om een uur weg te kunnen) Was allemaal leuk en aardig behalve als het feestje dus in eigen huis was, dan kon je niet echt weg. Maar voor alles was een oplossing je kon nog altijd zorgen dat je geestelijk niet compleet aanwezig was en de overleefde je het ook wel. En daarom stond ze nu in de keuken, waar ze heen was gevlucht met de smoes dat ze even wat voor Heroine moest maken, de magische vorm van ketamine op haar aanrecht blad in een mooi lijntje te leggen. En het was allemaal voor haar geweest als verdomme haar schoonbroer niet was komen binnen wandelen. Ze wist nu al dat ze waarschijnlijk moest delen. “Oh hallo”, glimlachte ze maar met haar meest onschuldige blik. Misschien kon ze hem nog verkopen dat ze suiker had laten vallen of iets. Dan was er meer voor haar.
  7. [1837/1838] And if we only knew

    Ze had echt niet de intentie gehad om Lucretia’s bruiloft naar zich toe te trekken heus. (Als ze haar lieftallige schoonzusje dwars wilde zitten deed ze dat wel op een andere manier), maar ze kon ook niet zeggen dat het haar speet. Het was eigenlijk best grappig geweest, als het om haar eerste kind was gegaan dan had ze kunnen zeggen ‘een geluk bij een ongeluk’ maar dat was niet aan de orde. Jenny wilde eigenlijk best wel graag een tweede kind. Deels omdat Heroine best wel leuke trucjes kon en ze was benieuwd wat een tweede kind zou kunnen. Deels omdat ze graag een speelmaatje voor haar dochter wilde rond dezelfde leeftijd. Dan konden ze elkaar bezig houden en scheelde haar weer een hoop verplichte play-dates. Jenny hield niet van mensen als ze nuchter was. Zeker niet het type mens dat moeder was van andere rijke, verwende, upperclass kinderen. “Ja ik ben echt heel blij. Ik vind het fijn dat Heroine een broertje of zusje krijgt, alleen opgroeien is nooit zo leuk ik heb zelf ook veel broers en zussen en dat was toch altijd beter”, om een of andere reden kon ze haar eigen familie wel hebben. Het was gewoon de rest van de wereld die stom was maar Pagets waren gewoon het beste. “Alleen is ook maar zo alleen”, ze haalde haar schouders op en giechelde even om de opmerking over de bruiloft. “Ik vond het ook zo saai, maar ik denk dat het nog het beste was wat je kon verwachten bij iemand als Lucretia. Al heb je dat niet van mij natuurlijk”
  8. [1837/1838] Undimmed by time

    Ze wilde haar nieuws helemaal niet later vertellen, nu was het perfecte moment. Nu was namelijk iedereen die het sowieso zou moeten horen volgens de etiquette en alle andere geschreven en ongeschreven regels er. Als ze het later deden moesten ze misschien mensen het apart vertellen, en ze kreeg nu al hoofdpijn van het idee dat ze vlak na deze bruiloft ook nog een eigen gelegenheid moest hosten. Kon ook de kater van gisteravond zijn. Maar gelukkig!! Had ze de komende tijd haar goede nieuws om als excuus voor alle kwalen van drugs en alcohol misbruik op de schuiven. “We kunnen het ook nu vertellen!”, en zonder nog echt te luisteren trok ze zich van het gezelschap weg om even luid op haar glas te tikken zodat iedereen zou luisteren. “Hallo iedereen”, ze wierp even eens stralende glimlach naar de zaal, om goed te maken dat ze iedereen stoorde met hun drank en voedsel. (Daarvoor kwamen mensen naar bruiloften, en ze zou het zelf ook vervelend vinden om daarin onderbroken te worden) “Nu we hier toch allemaal samen zijn kan ik jullie gelijk vertellen dat we hier twee dingen te vieren hebben. Ik en Hiram verwachten namelijk een tweede kind en we zijn heel blij dit met jullie te delen”.
  9. [1837/1838] Liverpool Rain

    Boos keek ze hem na terwijl ze nog even ontevreden met Heroine in haar armen stond, niet echt zin om dat nog langer te doen dan nodig. (En kennelijk was het langer nodig, kennelijk was of het kindermeisje of Hiram super incompetent want ze kwam niet). Jennifer besloot om maar het kindermeisje te kiezen want die was aanwezig toen ze na veel te lang met haar dochter in haar armen wachten naar boven liep. En het was altijd fijn om haar frustratie op iemand te kunnen loslaten, zeker als die mensen betaalt kregen om naar je te luisteren dan konden ze ook niet ineens weglopen. En als ze gingen klagen gaf ze hen wel loonsverhoging, het was niet haar geld dat ze uitgaf dus ze had daar geen moeite mee. Na een tijdje tegen het kindermeisje geschreeuwd te hebben liet ze Heroine bij haar achter en rende ze zo snel mogelijk naar de slaapkamer om haar nachtkastje leeg te trekken. Hopelijk had ze nog een goed voorraadje van wat dan ook daar liggen want dat kon ze wel gebruiken na de hele dag vader en moedertje gespeeld te hebben. Done <3
  10. Persoonlijk Topic Dump

  11. [1837/1838] Liverpool Rain

    De haren van haar dochter bleven rood en Jennifer voelde zich vooral heel erg teleurgesteld. Zowel in Heroine als met de situatie op dit moment. Heel even had het namelijk geleken alsof ze iets spannends konden doen,alsof er mogelijkheden lagen. En hey, misschien waren die er ook maar ze had niet het geduld om echt lang te wachten voor vermaak. Instant-Gratification was iets waar ze voor leefde. "Ugh", met een pruillip stak ze Heroine uit naar haar man in hoop dat deze haar over zou nemen. "Ze kan nog niet echt de leuke dingen dus. We hebben nu toch wel genoeg tijd weer met haar doorgebracht niet waar? Waar is het kindermeisje eigenlijk." Want als dingen niet gingen zoals zij wilde dan was ze al heel snel weer gedesinteresseerd. Sorry Heroine.
  12. [1837/1838] Liverpool Rain

    Het was misschien niet helemaal verantwoordelijk om je kind als speelgoed te zien maar Heroine vragen om haar haren van kleur te laten veranderen was het meest vermakelijke wat ze de laatste tijd gedaan had. In dit huis in elk geval (want gelukkig had zo nog iets van een sociaal leven waar naar ze kon ontsnappen) Het was ook voor het eerst dat ze niet perse high als kite of onder zware spanning moest zijn om zich te vermaken. Dus, misschien was het niet heel verantwoordelijk om haar dochters gaven als een spelletje voor zichzelf te zien, maar leuk was het wel. “Oh kijk, oh kijk het lukt”, ze wilde een enthousiaste beweging maken en liet bijna Heroine vallen, maar niet helemaal. Ze streelde even door haar dochters, nu rode, haren, om dat maar goed te maken. “Probeer nu eens of ze iemand kan nadoen op commando, een foto van een persoon of iets”. Als dat kon werd het interessant. En als haar dochter dat (nog) niet kon dan was haar interesse in het kind wel weer weg want dan hadden ze het hoogtepunt bereikt niet waar.
  13. [1837/1838] Liverpool Rain

    Nee tuurlijk begreep ze het niet als je groen zei (Goed, ze had het zelf ook geprobeerd op die manier als hij het niet eerst had gedaan maar nu kon ze hem erop veroordelen omdat ze ‘beter wist’ iets in die richting). “Tuurlijk begrijpt ze dat niet”, ze rolde met haar ogen, en een stuk zachter, binnenmonds bijna “en voor iemand die perse moest doen alsof hij de vader van mijn kind was weet je weinig van vaderschap” Ze keek rond of ze iets groens in de kamer kon vinden, twijfelde even of een fles absint de daad zou doen maar settelde uiteindelijk voor een servet. Lelijke servetten trouwens moest ze maar eens over gaan klagen. “Ze kent het woord nog niet maar misschien als ze de kleur ziet ?”, vrolijk zwaaide ze met de servet voor de neus van haar dochter en heel even werkte het. Tot dat Heroine besloot dat ze toch liever weer die paarse haren had. “Kijk dat werkt wel! Zag je dat? Heb je iets anders van een kleur, als ze ook nog een beetje zou willen luisteren dan is dit vast geen probleem” Ze vond dit oprecht een leuk spelletje.
  14. [1836/1837] There is method in my madness

    Ohja een geheim feest, waarschijnlijk underground dus want dat waren de soort feesten waar ze zich graag bevond. Ze wist niet zo goed wat ze leuker vond, de rijke mensen feestjes die deden alsof ze underground waren maar waar ze het duidelijk niet waren. (Je ging niet om een gin-tonic vragen op een echt underground feestje oke?) of de underground feestjes die echt underground waren (Als Zach meeging en zich druk maakte op zijn nieuwe pak was deze het waarschijnlijk niet). Jenny vond het namelijk een spannend idee dat ze zich omringde met criminelen en het soort mensen dat altijd wel iets spannends te vertellen had, dat als ze geen alcohol ademende wel gevaar ademde, maar ze moest toegeven dat hoewel ze vroeger als drugsdealer wel binnenkwam het moeilijker was om echt erbij te horen bij de niet fake feestjes. Allemaal dingen waar ze zich geen zorgen om hoefde te maken als Heroine zo.. babyachtig bleef, want het leek er naar uit te zien dat ze niet eens een avond naar een feestje kon gaan. “Het personeel hier is verschrikkelijk”, ze trok even een zuur gezicht terwijl ze ondertussen met wat spreuken probeerde haar kapsel iets beter te krijgen dan het drama wat het momenteel was. Kinderen hebben was niet goed voor je uiterlijk. “En we moeten haar of aan het slapen krijgen of ze moet mee. Dus als je echt haast heb doen we dat wel” Ja. Dat was echt een geweldig idee.
  15. [1837/1838] Liverpool Rain

    Ze wierp nog een giftige blik op Hiram, mompelde nog even “helemaal niet”, want gewoon helemaal niet. Ze had zichzelf prima gered, en zelfs al was ze tijdelijk de goot in geraakt daar kwam ze wel weer uit, hoorde er allemaal bij. Klonk in elk geval spannender dan thuiszitten met een kind. Ze moest echt weer eens haar hobby wat groter oppakken, al wist ze niet hoe ze het geheim moest houden als ze haar drugs vanaf Hirmas keuken maakte en hij wilde haar vast daar niet mee redden. Ergens moest ze lachen bij het idee dat ze hem medeplichtig kon maken aan zoiets want hij was letterlijk de saaiste persoon die ze ooit had ontmoet. Als ze wist dat Hiram niet een maar twee personen was zou ze niet eens weten wie ze kutter vond. Waarschijnlijk degene waarmee ze getrouwd was, gewoon uit principe, zoals ze nu ook boos was en Hiram kut vond uit principe. Punt was ze redde zich wel en momenteel was ze liever in de goot dan hier. Hoewel een magisch kind dat extra magisch was en van uiterlijk kon veranderen dan wel weer leuk klonk. “Oh echt?”, enthousiast staarde ze naar haar dochter en pakte haar op. Ineens was Heroine een stuk leuker nu ze dit soort trucjes kennelijk kon en uiteindelijk raakte ze daar wel weer op uitgekeken hoor maar momenteel za ze haar dochter met nieuwe ogen en was er eindelijk iets onverwachts en lichtelijk spannends aan de hand dus dat was een fijne afwisseling. “Nee niet echt, veel dreuzels in mijn familie”, ze wuifde het even weg met haar hand. Voor hoeveel Jenny van gevaar hield was ze zich compleet onbewust van gevaren die bestonden soms, zoals een kind met oncontroleerbare magisch gedoe als dit in een dreuzels familie omgeving. “Maar ik vind het wel echt heel leuk dat ze dat kan, misschien moeten we iemand inhuren om haar ermee te laten oefenen niet? Want als ze pas op Zweinstein les krijgt gaat er zoveel potentie verloren en het is echt wel iets gaafs vind je ook niet” Vrolijk wiegde ze Heroine een beetje heen en weer want als ze een goede bui had wilde ze heus heel even wel een goede moeder zijn. Voor hoelang dat duurde.
×