Jump to content

Jayden Johnson

Plotkarakter
  • Content count

    8
  • Joined

  • Last visited

About Jayden Johnson

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Irene

Profile Fields

  • IC leeftijd
    2
  • Beroep
    Mama pesten

Recent Profile Visitors

197 profile views
  1. Jaydens leerlingenkamer avonturen #1

    Ja, de koek was heel lekker en Jayden knikte dan ook enthousiast naar het meisje dat bij hen was komen zitten. De tweede vraag die ze stelde was echter een stuk moeilijker. Of hij wist wat zijn achternaam was? Wat was een achternaam? Hij had toch maar één naam. "Jayjay," vertelde hij en hij wees even op zichzelf ter verduidelijking. Jayjay, dat was hij. Want Jayden was soms nog een beetje moeilijk om uit te spreken. "Ja, vechtuh," ging hij trots verder tegen Tim. "Met boef." Maar voor Jayden daar nog verder iets over kon vertellen werd zijn aandacht getrokken door een andere grote jongen die net kwam aanlopen. Jayden had de jongen nog nooit eerder gezien en eerlijk gezegd begreep hij de helft niet wat wat Ant allemaal tegen hem zei, maar die laatste woorden natuurlijk wel. Meer koekjes? Natuurlijk wilde Jayden wel meer koekjes verdienen. Hoefde hij daarvoor werkelijk alleen maar even met deze grote jongen op avontuur te gaan? Dat was niet zo moeilijk. Want hij wilde sowieso op avontuur en dat was natuurlijk pas echt stoer als hij dat samen met iemand anders deed. En veel interessanter dan huiswerk over Kruidenkunde, sorry Tim. Alle kinderen in de créche zouden vast jaloers op hem zijn als hij dit aan ze vertelde later. "Ja, samen avotuur!" riep hij dan ook vrolijk en hij sloeg zijn mollige, kleine armpjes om Ant heen. Wat zouden ze eerst gaan doen? Laten we hopen dat dit niet het begin was van Jayden's fuckboy carrière.
  2. Jaydens leerlingenkamer avonturen #1

    Of hij verdwaald was? Dat was inderdaad een domme vraag. Zie je wel dat grote mensen dom waren. Maar dat gaf niet, hij zou het wel even aan deze jongen uitleggen. "Mwnee," zei hij stellig, met zijn mond nog half vol koek en vlug kauwde hij door zodat hij verder kon praten. "Op avotuur!" Dat was heel iets anders dan verdwaald zijn, mocht dat even duidelijk zijn. Jayden pakte nog een koekje van de schaal en begon toen op de bank te klimmen zodat hij naast de jongen kon gaan zitten, wat nog een hele uitdaging was als je een koekje in je had had die je heel probeerde te houden én nog meer moeilijke, domme vragen moest beantwoorden. "Nee, die zijn hier niet," legde hij uit, wat technisch gezien de waarheid was, want ze waren niet in deze ruimte. "Papa is vechtuh." Nee, waarschijnlijk was Caleb gewoon saai papierwerk aan het doen aan zijn bureau op dit moment, maar zijn moeder had zijn vaders werk als schouwer wel eens uitgelegd als het vechten met en arresteren van mensen die iets hadden gedaan wat niet mocht. Jayden hoopte maar dat zijn vader hem nooit kwam arresteren als hij iets deed wat niet mocht, want dan zou hij nu ook elk moment gearresteerd kunnen worden, zijn moeder had namelijk niet gezegd dat hij weg mocht gaan. "En mama weet ik niet," loog hij soepeltjes en met onschuldige bruine ogen keek hij Tim aan. Zijn blik viel op het het huiswerk waar de jongen mee bezig geweest en nieuwsgierig stak hij zijn handjes er naar uit. "Wat doe jij?"
  3. Grote mensen waren soms zo dom. Goed zijn moeder was niet dom, maar ze was wel zo onhandig geweest om hem eventjes alleen achter te laten in haar lokaal, terwijl ze even snel iets ging halen en eerlijk, ze zou moeten weten dat dat iets was wat je nooit moest doen met Johnson kinderen. Want zodra ze merkten dat er niet op hen werd gelet, gingen ze er natuurlijk vandoor. Dan hoefden ze niet eens wat te laten ontploffen als afleidingsmanoeuvre. En zo was ook Jayden het lokaal uit gehobbeld op zijn korte beentjes, op zoek naar avontuur. Eerst was het heel leeg geweest op de gangen, maar op een gegeven moment was hij bij een plek gekomen waar allerlei leerlingen liepen en gewoon pardoes, achter een paar mensen met gele gewaden aan ergens naar binnen gelopen. En nu was hij hier. Hij had geen idee waar hier was, maar het zag er best leuk uit. Er was een open haard waar heerlijk warm een vuurtje in knapperde, een stel zetels die er uitnodigend zacht uit zagen en zelfs een schaal koekjes dat op een tafeltje stond. Dat laatste was natuurlijk het interessants. Enthousiast rende hij op de schaal af en nam het grootste koekje dat hij kon vinden in zijn handen. "Hallo," zei hij vrolijk tegen de persoon die er bij zat, want zijn moeder had ooit gezegd dat het vriendelijk was om mensen te begroeten, voor hij hij het koekje zo ver mogelijk in zijn mond stak. OOC: Open topic!
  4. [1835/1836] This topic will not end in divorce

    OH OH ik bedenk met net dat dit een hele belangrijke dag is voor Jayden. Het was namelijk de dag waarop hij voor het eerst Georgia Eversly ontmoette. En ook Christian, maar Christian was het meest chagrijnig van iedereen, waardoor Jayden hem eigenlijk automatisch een veel minder aantrekkelijke speelpartner vond. Zijn moeder had hem eindelijk, na veel gedraai, op de grond gezet en nu was Jayden vrij. Iets waar hij trots gebruik van maakte door zich aan een stoel overeind te trekken en te gaan staan, zodat iedereen kon zien dat hij een grote jongen was. Vooral dat donkerharige meisje daar, dat hij had verkozen tot zijn speelpartner. Jayden had op de crèche op school geleerd dat oudere kinderen het niet altijd leuk vonden om met jongere kinderen te spelen. En de oplossing was natuurlijk gewoon doen alsof je groot was. Alleen een beetje jammer dat zijn moeder dan nu perse de aandacht van zijn speelpartner moest trekken door te beginnen over afleiding. Zijn moeder kon prima met die mevrouw gaan spelen! Ofzo. Jayden wist niet precies wat volwassenen altijd deden, behalve veel praten, maar zijn oom Tristan speelde ook wel eens of deed in ieder geval iets wat er op leek, dus spelen deden ze vast ook. "Ja kleuren!" riep hij dan ook om de aandacht van Georgia te trekken en hij hobbelde op het meisje af. "Ik, meedoen?" Jayden had al een hele mooie muur gezien waar hij op kon kleuren -he, het was beter dan een muur laten ontploffen- maar vaag registreerde hij wat de vrouw naast zijn moeder zei. Niet kleuren op de tafels en de muren. Hmpf. Dat was ook stom. Jayden keek even om zich heen naar de rest van de kamer en stootte toen een ondeugend lachje uit. "Kunnen ook deur kleuren," zei hij zachtjes in Georgia's oor. Daar was namelijk helemaal niets over gezegd.
  5. [1835/1836] 6/7: Dag van de Onnozele Kinderen: de pre-party

    Jayden Johnson wist niet wat er precies aan de hand was, maar de ruimte waarin hij daarnet nog zo rustig had zitten spelen, was plotseling gevuld met allerlei mensen. Nu was Jayden gelukkig wel redelijk gewend aan drukte, gezien hij zijn tijd grotendeels op Zweinstein of in Rhyddrerch manor doorbracht, maar dat maakte de nieuwe mensen natuurlijk niet minder interessant. De meeste herkende hij namelijk niet echt en hoewel dat menig kind misschien enige angst aan zou jagen, vond Jayden het alleen maar leuk. Want kijk nou, kreeg hij zomaar even een hele horde van gratis speelmaatjes aangeleverd! Een aantal dagen was Jayden een jaar oud geworden en hoewel het echte feestje nog moest komen, had hij van mama alvast een cadeau gekregen in de vorm van een loopfiets. Hij was heel mooi, in zijn lievelingskleur (rood) en kon heel snel, want als hij hard genoeg met zijn beentjes trappelde ging er een soort automatische stand aan die de loopfiets vanzelf door liet rijden. Alleen sturen was nog een beetje moeilijk, maar ach, je kon niet alles leren in een dag. In ieder geval was hij er super trots op en al de hele dag op het interieur van de crèche in aan het rijden -en enkele kinderen, maar een aantal incidenten en een ingewikkelde toverspreuk later was iedereen kleiner dan 1 meter nu veilig voor Jayden- en nu waren er nieuwe mensen aan wie hij zijn loopfiets kon laten zien! Enthousiast stuurde hij op een groepje grote kinderen af, een beetje scheef, en botste uiteindelijk tegen iemands been aan. "Hallo," begroette hij de lange benen vrolijk. "Kijk!" en hij wees even naar zijn fiets om de aandacht erop te bevestigen en aaide toen zachtjes over het stuur. "Jij spelen?"
  6. [1834/1835] Johnson and Johnsons first mission

    In eerste instantie vond Jayden het niet zo amusant om te worden omgerold. Nu kon hij het zelf nog maar net een beetje, dus was het best handig om een beetje geholpen te worden, maar dat was ook precies waar het probleem zat. Jayden vond het leuk om dingen zelf te doen. Het was een koppig trekje dat zijn moeder vooral later nog veel irritaties op zou leveren, wanneer hij bijvoorbeeld beweerde dat hij best zelf zijn boterham kon smeren, maar uiteindelijk zelf onder de jam zat en er maar één kleine klodder op zijn boterham terecht was gekomen. Want ja, dat Jayden vond dat hij zelf dingen kon doen, betekende lang niet altijd dat hij ze ook werkelijk kon. Maar het was veel leuker om het zelf te proberen dan om iemand anders het voor je te laten doen. Voor een moment zwaaide hij protesterend met zijn armpjes, maar toen hij eenmaal één keer omgerold was.. en nog een keer, ontdekte hij dat het eigenlijk ook wel grappig was. De wereld om hem heen leek wel om te draaien. Plotseling stonden de kasten en stoelen op het plafond en het volgende moment stonden ze weer op de grond. Het was net magie en terwijl Charlotte hem over de lage drempel van haar kamer rolde kraaide Jayden van plezier. Ja, het was allemaal leuk en aardig, tot dat steeds maar omdraaien hem toch wel een klein beetje duizelig begon te maken en Jayden zich wat ongemakkelijk begon te voelen. En dus deed hij wat alle baby's deden als ze zich ongemakkelijk voelden: zijn gezichtje begon langzaam te vertrekken en hij maakte zich klaar om te huilen. Sorry Charlotte, het was echt geen belediging voor je kamer.
  7. [1834/1835] Johnson and Johnsons first mission

    Hoewel Jayden nog maar een aantal maanden oud was, had hij in zijn korte leventje al heel wat mensen gezien. Die deelde hij in, in drie categoriën. De meeste vielen in categorie één. Dat waren de mensen die hij maar een paar keer zag. Leerlingen die langskwamen, mensen die zo nu en dan oppasten. Meestal vergat hij ze snel weer, al lachte hij altijd lief als hij ze weer zag. Dan was er cateogorie twee. Dat waren de mensen die er bijna altijd waren. Mensen zoals mama. Eigenlijk alleen mama. Mama was er altijd en Jayden vond dat fijn. En dan was er categorie drie, de mensen die er zo vaak waren dat Jayden ze wel onthield en niet vergat. Mensen zoals papa en oom Tristan en het kleine, blonde meisje dat vaak mee kwam. Jayden was wel nieuwsgierig naar het blonde meisje. Mama had heel vaak haar naam verteld en dat ze familie was. Jayden wist niet wat dat betekende, maar mama lachte altijd als ze dat zei, dus het was vast iets goed. Toen Charlotte dan ook haar hoofd boven de wieg uit stak en hem op probeerde te tillen, protesteerde hij totaal niet. In de wieg was het soms saai, want je kon er niet veel bewegen. Buiten de wieg was het leuker. Daar was de grote wereld, die altijd veranderde. Na wat al een heel avontuur leek zette Charlotte hem neer op het kleed en Jayden viel om, zoals kleine kindjes dat nou eenmaal deden en rolde op zijn buik. Zijn nichtje noemde zijn naam en voor een moment keek hij haar aan, zijn hoofdje met moeite de lucht in tillend en glimlachte. "Dawa!" zei hij toen en met zijn hand greep hij naar het kleurigste, dichtsbijzijnde voorwerp, een wagonnetje van de trein die Charlotte voor kerst had gekregen. "Da." Dat was baby voor deze is nu van mij.
  8. Jayden Johnson

    Algemeen: Toekomstige naam: Jayden Tristain Johnson Ook wel genoemd: Ongelukje 1 En: Mama's kleine druktemaker Geboortedatum: - 1 maand (verwekt op 15 maart 1834) Geboorteplaats: Onbekend Woonplaats: Mama’s buik, maar binnenkort Zweinstein! Uiterlijk: Wat begonnen is als een misvormde garnaal lijkt nu al wel op een echte baby. Helaas kunnen June en Caleb dat niet zien, want er bestond nog geen echo. Talenten: Papa een hartaanval bezorgen, mama schoppen Karakter: Nu rustig, want hij heeft nog maar weinig bewegingsruimte, maar eerst hield hij ervan om rondjes te draaien en zijn mama af en toe te laten merken dat hij er was. Partijvoorkeur: VTP Huisdier: Noodle Familie: Moeder: June Johnson Vader: Caleb Ackerman Opa: Max Johnson Oma: Delilah Johnson-Curtis Lee Oom: Ralph Johnson Tante: Diana Johnson Oom: Tristan Johnson Tante: Cheyenne Johnson Nicht: Charlotte Johnson Tante: Daisy Johnson Opa: Timothy Ackerman Oma: Reece Ackerman Tante: Cordelia Ackerman Achtergrond: Er was eens een jonge vrouw die veel van het leven hield en ook goed wist hoe ze van dit leven moest genieten. Op een dag kwam ze een jonge man tegen die niet zo van het leven kon genieten. Hij had veel meegemaakt en het leven had zo zijn littekens op hem achtergelaten. Dit maakte de jonge vrouw verdrietig en ze was vastbesloten om deze man zijn zin in het leven en de mooie, kleine dagelijkse dingen weer terug te geven. De man en de vrouw konden het in eerste instantie niet zo goed met elkaar vinden. Hij was nors en koppig, maar zij was koppig en een doorzetter. Uiteindelijk gingen ze zelfs samen wonen en toen op een dag vond er een gelukkige bevruchting plaats. Oh nee de man en de vrouw waren in eerste instantie niet zo heel gelukkig, maar zij en vooral hij wisten nog niet hoe dit hun leven op een positieve manier ging beïnvloeden. Zoals ze het gewend waren vluchtten ze allebei voor hun verantwoordelijkheden, terwijl het kindje in zijn moeders buik steeds verder begon te groeien. Terwijl zijn vader van Zweinstein vertrok begon zijn hartje te kloppen en terwijl zijn moeder in ontkenning door ging met haar leven zoals het altijd was geweest begonnen zijn organen te ontwikkelen, zijn vingers te groeien, zijn hoofdje zich steeds meer te vormen naar hoe hij er uit zou gaan zien. Elke keer als zijn moeder verdrietig was dan schopte hij haar zachtjes om te laten weten dat hij er ook nog was. Ondertussen is hij zo groot gegroeid dat er bijna geen ruimte meer over is en vond hij dat het wel tijd was. Tijd om naar buiten te gaan en die grote, wijde wereld waar hij wel eens wat woorden over hoorde -woorden die hij niet begreep- te zien. Tijd om zijn ouders weer bij elkaar te brengen.
×