Jump to content

Laurelle Ryder

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    232
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    70

Laurelle Ryder last won the day on June 10

Laurelle Ryder had the most liked content!

About Laurelle Ryder

Profile Fields

Recent Profile Visitors

3,189 profile views
  1. Zichtbaarheid board

    Een paar opmerkingen: a. Ik vind het redelijk relevant voor nieuwe mensen dat ze de faceclaimlijst kunnen zien, dus als we besluiten om het hippe gedeelte af te schermen voor niet-gesorteerde accounts, kunnen we die lijst best verplaatsen, denk ik. b. Nieuwelingen kijken graag naar hoe er geschreven wordt (stijl, lengte van de posts, et cetera), dus ik denk dat het een goed idee is om een soort “voorbeeldtopic” te schrijven. We kunnen er met een groepje een soort van open topic van maken, zodat nieuwelingen kunnen zien hoe het bij ons verloopt. Misschien een voor ZW en een voor BW?
  2. [1839/1840] Skip the smalltalk – tell me why you got fired

    Oh, nee, het was niet Laurelles ding, ze liet een hóóp weg, maar ah, zo was Laurelle altijd, niet? Een stralende lach, een gezonde dosis oversharing over van alles en nog wat en ondertussen zo veel nog onbelicht laten. Het hebben over haar kinderen, haar man, net alsof ze die mensen elke dag zag, net alsof ze niet nog altijd door nachtelijke straten dwaalde op zoek naar een rush die haar wat levenslust zou geven. De spotlight was slechts een manier om haar beste kanten te belichten. Ken je angles, zo zeiden ze dat toch? Hm. Laurelle was te zeer bezig met haar imago, de beeldvorming op haar wezen sinds ze nog meer dan anders wat te verbergen had. Was dat een goede invloed van Basil en Leroy of niet? Ze was er nog niet over uit. Ze lachte toen June het zo plompverloren zei. “Ze houden me behoorlijk bezig, hoor!” Tja, ’t waren haar genen, vermengd met het Kingston-DNA. Explosieve combinaties. Ze kon niet zeggen dat ze het erg vond. “Hoe is het hier trouwens? Soms mis ik het wel…” Ah, ‘soms’… Vaak eigenlijk, ze miste de vrijheid van Zweinstein, de gedachteloosheid en de te overzien verwachtingen van haar wezen. Thuis, onder Basils hoede, leek er toch altijd iets meer te zijn, een eeuwige teleurstelling betreffende de persoon die ze was en het knagende gevoel dat ze nooit had geleerd hoe het was om een degelijk persoon te zijn. Op Zweinstein boeide dat niet zo. Niemand wist hoe ze fatsoenlijk moesten zijn. “Vind je het zo atypisch van me?” informeerde ze op een plagerige toon. “Wat een reputatie heb ik ook weer!”
  3. De Jaarlijkse Sikkelloterij!

    Aaron koopt een lot voor zichzelf, een lot voor Ophelia, een lot voor Fallon en drie loten voor Arthur, want Aaron heeft goede prioriteiten Achilles koopt een lot voor Narcissus Butterfly koopt een lot voor zichzelf (en een lot voor Fanny, maar ze durft het niet af te geven, dus twee voor zichzelf) Caroline koopt twee loten voor zichzelf, een voor Douglas en een voor Abigail Chase koopt twee loten voor zichzelf, een voor Claude en een voor Emile/Belle omdat hij in een vaderlijke bui is Daniel koopt een lot voor zichzelf, een voor Rhiann en een voor Claire Eleanora koopt drie loten voor zichzelf omdat ze boos is op Henry dat hij er minder voor haar koopt dan voor Maia *knife* Imogen koopt twee loten voor Iago, twee loten voor Howard en geen voor zichzelf omdat Ze DaT nIeT vErDiEnT Isaiah koopt een lot voor Vincent, maar geeft het niet toe omdat Vincent anders een ego krijgt en hij is niet verliefd *knife* Kieran koopt een lot voor May, een lot voor Blue en een lot voor Mars Laurelle koopt vier loten voor zichzelf (Gabriel doet moeilijk en ze vertelt een jankverhaal over hoe Stella en Lucas elk twee loten verdienen TOCH SCHAT) Richard koopt een lot voor zichzelf
  4. TUMBLR TEXT POSTS

    Blanche Ingram Desmond Thwaite Elena King Hiram/Montague Churchill June Johnson & Eagle Dickson Keane Cadwgan Laurelle Ryder Regina Thorpe Thomas Silvershore Yara Foulkes-Davenport
  5. [1839/1840] Skip the smalltalk – tell me why you got fired

    Had ze zelf ontslag genomen? Ja en nee. Ze had geheel zelfstandig haar ontslag aangeboden, niemand had haar hoeven vertellen dat ze oprotten moest, maar het was wel… onder enige druk van haar lieftallige broer en echtgenoot geweest, alsof op het rechte padje blijven alleen bestond als ze zich niet meer kon verschuilen achter de muren van Zweinstein. Ze was er nog altijd niet helemaal over uit of ze het eens was met de beslissing, of het haar leven beter had gemaakt, maar… ja, kijk, Laurelle deed niet aan terugkijken. Het verleden was het verleden, c’est la vie, de toekomst de toekomst, que sera sera, het enige waar ze iets mee te maken had naar haar gevoel, was nú. En nu, nu had ze haar oud-baas voor haar neus en was ze een glas kwijt. Jammer. “Ik heb zelf ontslag genomen, ja!” lichtte ze stralend toe, terwijl ze snel het glas van iemand anders jatte (het stond op de toog! Dan was het praktisch een niemandsland, toch?) om dit gesprek door te komen. “Ik vond het belangrijk om meer tijd door te brengen met mijn dotjes van kinderen.” Lucas en Stella vonden het niet erg om als excuus gebruikt te worden, toch? In haar ervaring vond iedereen haar beslissing een zeer redelijk besluit als ze de namen van haar kindertjes uitsprak, alsof Stella en Lucas de meest overtuigende toverspreuk was die er bestond. “Oh, wat spannend! Laat het me zeker weten als ik je werk kan komen bewonderen! Wanneer weet je het zeker?” De nieuwe choreograaf van het Londense ballet… Goh, dat was stukken interessanter dan haar gedoe. “Voornamelijk het moederschap.” Ze lachte kort, al kon ze niet zeggen waarom. De stilte opvullen, misschien? “Ik denk erover om geschiedkundig onderzoeker te worden aan Cambridge.” Had… ze zonet verzonnen. “Vind je het fijn om iedereen hier terug te zien?” Laurelle niet per se namelijk. Oeps?
  6. 11 oktober 1839 Laurelle was al eventjes niet meer op Zweinstein geweest sinds haar zwierig ontslag, maar vanavond stond ze er weer, in al haar pracht en praal. Het was een reünieavond voor het oud-personeel, maar als vanzelfsprekend was het huidige personeel om het hoekje komen loeren. Het was vreemd, ergens, om iedereen terug te zien. Eens had ze met ze allemaal (of toch een groot deel) praktisch samengewoond, en nu was ze weer terug, was iedereen weer terug, in de exacte cadans van getater en gelach over nada, een nietszeggend spel om niets te zeggen en tegelijkertijd je hele levensverhaal tentoon te stellen. Met een knipoog weliswaar. Geen eerlijkheid zonder kwinkslag – straks dachten ze nog dat je het meenden. Ze morste bijna toen ze met haar karakteristieke flair haar glas wijn van de gelegenheidstoog griste, maar ach, dat hoorde er zowat bij. Nu ja. Dat vertelde ze zichzelf in ieder geval graag. Ergens vroeg ze zich af waar de nieuwe geschiedenisleerkracht was, al was het maar om hem of haar uit te foeteren om zijn of haar ongetwijfeld inferieure lesmethoden, of de nieuwe directie haar daarin nu gelijk zou geven of niet, en om eender welke geschiedkundige fout die ze in zijn verhaal zou kunnen ontdekken, in de volle aanname dat ze elke vakidioot zo ver zou krijgen om een enigszins incoherent relaas te doen over hun geliefde lesmateriaal. Laurelle was zelf nooit een vakidioot geweest. Dat was vast geen factor geweest in het eenvoudige feit dat het bestuur van Zweinstein haar liever kwijt dan rijk was geweest. Ze lachte halfslachtig naar een van de oudere leerkrachten die ergens aan de beginjaren van Zweinstein lesgegeven had en daarmee háár (oh, goede tijden! Ja, indertijd had ze nog een door puberhormonen aangedreven verliefdheid op de beste man, maar goed, laten we aannemen dat hij dat nooit doorgehad had en hij haar liefst van al ook niet meer herkende), maar richtte haar aandacht liever op iemand anders, iemand dichter bij haar in de buurt en met wie ze nog lesgegeven had. “Oh, het is zo lang geleden!” riep ze enthousiast uit. “Wat doe je nu je verlost bent van Zweinstein?” Ze lachte erbij, om aan te tonen dat ze deze school heus niet haatte. Iets te uitbundig, echter, waardoor het glas rode wijn glad uit haar hand gleed. Hoffelijk genoeg opgevangen door de rug van een ander. Oepsie. OOC: Open voor al het Zweinsteinpersoneel, verleden en heden! <3
  7. Vragen, suggesties, foutjes en errors

    Kan Adeline Bruxley opnieuw op actief worden gezet? <3 MV, voor de familie kan je Gabriels banden kopiëren volgens mij
  8. TUMBLR TEXT POSTS

    Avery Hollow Blanche Ingram Chase Bennett Daniel Bennett Eagle Dickson Elise Stonetree Evangeline Lennox Felicia Harding Isaac Thorpe Jennifer Churchil June Johnson Keane Cadwgan Leon Marks Madeline Appleby Owain Cadwgan Regina Thorpe Ronan Lennox Scott Evergreen Tristan Johnson Zachary Davidson
  9. Zitten blijven en andere Zweinstein-dingen

    Over: @Boreas Peregrine => Griffoendor Vierdejaars @Eleanora Paget => Huffelpuf Vijfdejaars @Butterfly Dickson => Huffelpuf Zevendejaars Studeert af: @Titiana Dickson @Richard Ingram @Chase Bennett @Noah Azarola
  10. Overleg ministersverkiezing

    Persoonlijk ben ik sowieso niet zo gehecht aan de functie van minister. In de zin dat het leuk is als die gespeeld is, maar ik denk dat het ook niet zo'n probleem is als die dat niet is. Wat Irene aanhaalt, vind ik wel een leuk idee. Of die vice-minister dan de runner-up is of we mensen op voorhand teams laten vormen, valt later te bespreken als we dat doen. Mijn voorkeur is voor nu dat we nu nieuwe verkiezingen organiseren en dat we vanaf dat moment een nieuw systeem gebruiken. Bij de inschrijfronde sturen mensen vaak ouders van personages in (Chiron Waterford, William Eversly om er maar een paar te noemen), misschien kunnen we de eis dat die gespeeld moeten worden, laten wegvallen? Dan is er wel een NPC als minister, maar met een of meerdere mensen die die NPC in de familie of zo hebben en dus een beetje kunnen meegeven wat voor minister we hebben. Die persoon kan die eventueel ook voor een topic schrijven als dat leuk is. Vanaf de volgende verkiezing kunnen we ook de activiteitseis laten vallen, in de zin dat het personage ic minister blijft tot de vier jaar om zijn. Misschien dat we daarbij kunnen voegen dat, als er iemand is die heel graag minister wil worden, we toch verkiezingen kunnen organiseren waarbij de vorige automatisch meedoet, maarrrrr dat zijn allemaal redelijk kleine aspecten haha. Mijn punt is: ik zou zelf nu wél nieuwe verkiezingen zien. De mogelijkheid dat NPC's minister zijn/inactieve personages minister zijn, zou ik graag toevoegen. Nu hebben we telkens heel snel verkiezingen achtereen en dat wil ik in het vervolg liever vermijden. Dat kan ook via viceministers zoals Irene al zei, wat denk ik wel voor meer mogelijkheden gaat zorgen voor interactie binnenin het ministerschap. Nu wil ik daar wel bij zeggen: ik heb niet echt het idee dat er superveel (althans gespeelde) personages zijn die het ministerschap ic gezien zouden willen opnemen, dus ik weet niet goed of dat gevuld gaat raken.
  11. Opgeeftopic Werkgroep Ministerverkiezing

    Hey iedereen! Het is tijd voor een nieuwe Ministerverkiezing omdat Thomas Silvershore op inactief is gezet. Om dit op poten te zetten zou ik graag een groepje hebben om mee te helpen. Vervolledig jij graag deze tijdelijke werkgroep, samen met Gianna en mij? Geef je hier op!
  12. Opgeeftopic AH Huffelpuf

    Hey! Het is nog eens tijd voor een AH-verkiezing bij Huffelpuf. Geoffrey Grey valt voortijdig uit, dus de beste afdeling van heel Zweinstein wordt ook dit keer uitgeloot aan de verschillende kandidaten. In dit topic geef je je op. Enige verkiezingsbeloften en redenen waarom de leerlingen van Huffelpuf toch echt op jou moeten stemmen, zijn ook hier te deponeren. Als je wint, ben je afdelingshoofd van de schooljaren 1839/1840-1842/1843, inclusief de klets van het huidige schooljaar. Opgeven kan tot 14 oktober 2019.
  13. [1838/1839] Liabilities

    Goh, Laurelle kon zich nauwelijks voorstellen dat je een ander soort familie had, dat die zelfs bestond. Vast, uiteindelijk, maar hoe die dan moest zijn? Olivers familie had ze nooit echt ontmoet, ze waren altijd een beetje een eilandje geweest in de sociale oceaan, en de Lennoxen waren bezwaarlijk minder een kluwen van koppigheid te noemen. Maar Gabriels familie zag ze ook niet zo vaak, in alle eerlijkheid. Met Blythe ging ze graag om, maar de rest… Niet haar branche, had ze het idee. Ze was gewend aan de eigenwijze eigenzinnigheid, ze was gewend aan ieders mening die dan toch echt de enige juiste was (al wist ze uiteraard dat die van haar de enige was die de waarheid benaderde), ze was gewend aan haar eigen pad te nemen en daar nooit vanaf te willen wijken. Opvoeding in dit huis had eruit bestaan om te onthouden dat ze volhouden moest. Opgeven was voor mensen zonder ruggengraat. En ze had een ruggengraat, toch? Al de rest had ze niet nodig, als puntje bij paaltje kwam. Slechts een ruggengraat en de waardigheid die trots haar verschafte. ‘Mja, ik hoop maar dat dat genoeg is,’ zei ze, niet in staat om ooit toe te geven werkelijk geholpen te zijn. Laurelle wilde nooit echt hulp. Laurelle wilde een luisterend oor voor al haar tirades en vaker wel dan niet schikte Belladonna zich daar vriendelijk naar haar rol, maar nu dus even niet. Dat was oké. Ze bleef wel kwebbelen tot er geen hulp meer geboden kon worden. ‘Maar je kent Lucas, hè?’ Kende Belladonna Lucas? Soms had Laurelle het gevoel dat ze haar eigen kinderen nauwelijks kende. ‘Die kan soms heel moeilijk genoeg nemen met wat je die vertelt, ik ben bang dat hij hem gaat willen zien, maar dat lijkt me te zwaar voor een jong kind…’ Kinderen konden overal tegen, had ze het idee, en tegelijkertijd tegen niets. Ze was er nog niet over uit hoe dat precies werkte. ‘Ik ben hem eens gaan opzoeken, ja, maar veel kwam er niet uit. Is dat ook spreken?’ Gefrustreerd haalde ze haar schouders op zonder echt te weten waarom. ‘Het klopt gewoon niet.’ Waarom? Daarom. ‘Hij zou beter moeten weten!’ Er moest iemand zijn die het beter wist, toch? ‘Hij zaagt altijd maar over ons moeder, maar kom op, die komt nooit meer terug — de kans dat die dood is, is gróót.’
  14. [1838/1839] Are we the same

    Móést dit? Ja, ja, weten hoe ze een drugstest maakte was ongetwijfeld heel handig en al die dingen, maar ze kon zich niets vervelenders voorstellen dat het elke keer te moeten testen, dan zulke voorzichtigheid voor het geval dat, terwijl statistisch gezien het tot nu toe echt niet vaak misging. Dat was goed genoeg, toch? Ze wilde niet al te veel nadenken over alle implicaties van haar gewoontes, wilde geen gevaren zien, slechts de gevolgen eenmaal ermee geconfronteerd, en die confrontatie was op dit moment perfect vermijdbaar. Dat was een hint. ‘Later, misschien,’ zei Laurelle vaagjes. ‘We hebben net vakantie! Dan moet je niet meteen terug beginnen aan lesgeven.’ Uhu. Dat was het probleem hier. Ze schonk Belladonna een plagerig lachje, niet alsof het veel betekenis had. ‘Heb je ontwenningsverschijnselen van het schooljaar of zoiets?’ Konden ze hier dan nu over ophouden?
  15. [1838/1839] Are we the same

    Ze wist er wat vanaf. Nu já. Laurelle wist ondertussen ook wel wat van drugs af, hoor! Goed, nee, als het erop aankwam, dacht ze er niet genoeg over na om er iets van te weten. Ze had nog nooit zelfs iets moeten gaan kopen, zelfs, zou eigenlijk niet weten waar ze iemand zou moeten vinden, het enige wat ze wist, was hoe het eruitzag en hoe ze elk specifiek ding het best moest nemen om er het meeste uit te halen. Klaar. Maar dat was alles wat ze nodig had, toch? ‘Testen lijkt me weleens een goed idee,’ zei ze vaagjes. Als ze eerlijk was tegenover zichzelf, wist ze dat ze het uiteindelijk niet zou doen. Daar was ze het type niet voor – zulk geduld bezat ze niet, ze wilde nú, nú, nú als het voor haar neus lag en als er iemand de instant gratification niet kon weerstaan, was het Laurelle wel. Ach. Zo erg was dat nu ook weer niet als gebrek. (Toch?) ‘We zouden het eens samen kunnen maken? Dan weet ik meteen hoe het moet!’
×