Jump to content

Laurelle Ryder

Afdelingshoofd Huffelpuf
  • Content count

    207
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    57

Laurelle Ryder last won the day on January 17

Laurelle Ryder had the most liked content!

About Laurelle Ryder

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,271 profile views
  1. AH-verkiezing: Huffelpuf

    Hey guys! Laurelles vierde jaar als afdelingshoofd zit er alweer op, dus bij deze de verkiezing voor de positie van AH van Huffelpuf! In dit topic kan je je personage dat zich kandidaat stelt voor de positie opgeven, samen met een ge-wel-dige speech/verkiezingsbelofte om de leerlingen van Huffelpuf aan jouw kant te krijgen. Als je wint, ben je afdelingshoofd van schooljaar 1838/1839 tot en met schooljaar 1841/1842. Opgeven kan tot 31 januari 2019. Verder wil Laurelle herverkozen worden, want Laurelle vindt de macht wel leuk. Dat is de volledige speech. #PickLaurelleDummies
  2. [1837/1838] Cut me into pieces

    Hij had haar ook nooit meer moeten zien. Het was een schuldige gedachte, een pijl afgeschoten met een precisie die niet hoorde bij de nonchalance waarmee ze haar boog droeg, één die ze niet had willen denken nu Oliver de scherven tederheid die hij nog in zijn bezit had, haar toeschoof. Hij had haar nooit meer moeten zien, dat was het plan geweest, onuitgesproken, bijna niet eens helder in gedachten geformuleerd, maar het sentiment was er wel geweest. Ze liet Gabriel Bruxley een ring om haar vinger schuiven en zei het leven dat ze in naargeestige naden aaneen gestikt hadden, gedag. Misschien dat nog niet eens – Laurelle was nooit goed geweest in een elegie verzinnen voor heengegane relaties. Ergens had ze moeten weten dat Oliver haar niet hun bindmiddel zou toeschuiven zodra hij haar gezicht zag, maar ergens, ergens voelde ze zich toch… teleurgesteld. Gewoon. Die druppel gefrustreerd ongeduld op de hete plaat van mismaakt verlangen. Ze zou er ook naar kunnen vragen, maar eerlijk gezegd wilde ze liefst van al dat hij het haar gewoon gaf en ze hem als excuus kon gebruiken voor haar eigen onkunde. ‘Ik ben er,’ mompelde ze tegen zijn borstkas aan, voor ze zich losmaakte uit zijn greep, iets te hard om liefdevol aan te voelen. ‘Waar zijn de kinderen?’ Ze had het gevoel dat ze zou moeten kunnen horen wie van de twee aan het huilen was, maar ze kreeg het niet voor elkaar om het te horen, kreeg het niet voor elkaar om te bedenken of ze dat op momenten waarop ze niet halvelings ineen stortte wel wist. Evenmin of het uitmaakte, uiteindelijk. Wat maakte wel uit? Alles kwam toch maar neer op een draaimolen zonder flosj. ‘Heb ik ze wakker gemaakt?’
  3. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

    Goedgekeurd! <3
  4. Lex Green

    Hey! Allereerst, welkom op de rpg! Je personagedossier ziet er al goed uit, dus voor je het weet, kan je aan de slag, maar ik heb een paar puntjes die je moet aanpassen: a. Is Lex' achternaam Green of Groen? In je PD staat het anders dan je accountnaam en de titel van je PD. b. Als je wil dat Lex een eerstejaars wordt, moet hij geboren zijn in 1827. Het nieuwe schooljaar begint op 1 september 1838 (op dit moment is het mei/juni 1838) en elke leerling die op dat moment 11 jaar is, zit in het eerste jaar. Als je deze geboortedatum wil behouden, wordt hij komend schooljaar in het tweede jaar gesorteerd - tegen 1 september 1838 is hij immers twaalf. c. Je geschiedenis is vrij kort. Dat is niet erg, je schetst een beeld van wie Lex is en dat is wat we moeten hebben, maar je zegt ook dat Lex verloofd is. Dat zie ik niet terugkomen in de geschiedenis, terwijl een verloofde best wel een deel is van iemands leven. Op elf jaar is het daarbij ook redelijk onverwacht, dus dan zou het al zeker moeten terugkomen in de geschiedenis. Hierbij zou ik ofwel Lex' geschiedenis uitbreiden om de verloving toe te lichten, ofwel de verloving weg te laten. Hangt volledig af van wat jij wil natuurlijk! <3 d. Een gewoonte die we op de rpg hebben, is om een faceclaim te gebruiken. Dit is niet verplicht, echter, gewoon iets wat veel mensen doen. Als je er uiteindelijk voor kiest om nog een faceclaim te kiezen voor Lex, is het voornaamste waar je rekening mee moet houden deze lijst. Hier staan alle faceclaims op die al in gebruik staan. Als er een faceclaim tussen staat die jij ook graag zou willen gebruiken, kan je nakijken of het personage nog actief is. Je kan altijd de faceclaim van inactieve personages gebruiken. Als het personage wel actief is, kan je vragen of de persoon achter het personage het ziet zitten om een faceclaim te delen, maar dat moet altijd in overleg. e. Tot slot is het op P&P de regel om een link naar het personagedossier in het profiel te zetten. Dat doe je zo: 1. Je kopieert de link naar je personagedossier 2. Dan ga je rechtsboven naar je naam en klik je daarop. 3. In het menu dat je dan krijgt, klik je op Profile. 4. En dan klik je op Edit Profile in het nieuwe scherm. 5. En dan scroll je even naar beneden en kun je de link invoeren bij Personagedossier! Verder: als je vragen hebt, mag je die altijd naar mij sturen, dan probeer ik je zo goed mogelijk verder te helpen! Heel veel succes! Laat me iets weten als je dit allemaal gedaan hebt, dan kijk ik ernaar en keur ik je goed. Vanaf dan kan je beginnen te posten. Liefs Margaux
  5. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

    goedgekeurd!
  6. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

    Will goedgekeurd!
  7. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

    Lavinia goedgekeurd!
  8. [1837/1838] Cut me into pieces

    27 april 1838 Olivers woonst was niets groots, niets om jaloers op te zijn, al helemaal niet na een aantal weken in haar ouderlijke huis vol ruime kamers en hoge plafonds en meer comfort in één zetel dat Olivers hele interieur kon bieden, maar toen ze voor de deur stond, voelde ze zich op een vreemdsoortige manier meer thuis dan ze had gedaan in het huis waarin ze was opgegroeid. Gewoon. Daar had ze lang, lang, lang geleefd, maar hier hoorde ze meer. En dat zou niet mogen, rationeel gezien had ze elke preek wel gehoord die ze de afgelopen drie weken had uitgezeten, ze wist dat Oliver en zij niet meteen voor elkaar gemaakt waren (mensen die bij elkaar pasten, veroordeelden elkaar niet tot ziekenhuisbezoeken en moeilijk te verbergen plekken op haar lichaam, had ze zichzelf toegesist, keer op keer), maar ze kon niet ontkennen dat voor deze deur staan een opluchting was. Alsof ze nu de leugen van zelfverbetering van zich af kon schudden. De illusie dat ze meer kon zijn dan wie ze was. Het voelde veilig, op een verraderlijke manier. Maar daar kon ze zich niet mee bezig houden, niet nu. Ze klopte op de deur, te hard en te haastig, tot hij open deed, ook al was het na middernacht, ook al fluisterde een irritant stemmetje dat ze hier weg moest voor Oliver de deur open deed, maar zodra ze zijn gezicht zag, kreeg ze het niet voor elkaar om een seconde te wachten voor ze in zijn armen vloog, haar armen rond zijn nek alsof ze daar thuishoorden. ‘Ik miste je,’ fluisterde ze, meer tegen zichzelf dan tegen hem, een innerlijk verwijt tegen zichzelf dat dat niet eens een leugen was. Ze mocht hem niet missen, toch? Hij was een kutlief. En toch. Ze voelde zich thuis. Beter dan ze had gedaan in de kamers waar iedereen haar op het hart drukte dat ze daar toch echt hoorde en ze nooit, nooit, nooit meer terug mocht gaan. Ze sloot haar ogen, deels om zijn geur in zich op te nemen, deels om te kunnen negeren dat ze te troebel zag om zich te kunnen oriënteren, ergens al niet meer wetend hoe ze in vredesnaam hier ooit was geraakt. Maar dat maakte niet uit. Ze was hier. Terug. Oliver zou vast niet teleurgesteld in haar zijn dat ze niet alles kon. OOC: Privé met Lily! <3
  9. [1837/1838][15+] You look pretty sinking

    Ze moest slapen nu. Zou dat moeten kunnen. Ze was dood-, dood-, doodmoe, het type moe dat ze alleen kon repareren met alles wat op Gabriels kloterige rode lijst stond. Ze moest blij zijn nu. Opgewonden. Iets. Over een aantal uur zou ze getrouwd zijn, dan zou ze officieel echt weg zijn van Oliver, dan kon hij haar niets meer, in theorie, in theorie, in theorie, ze had zijn goede wil nodig gehad om haar kinderen te zien, maar in theorie zou hij haar niets meer kunnen maken. Ze was niet blij, niet echt, ze snapte vooral dat Leroy en Gabriel en Basil en iedere prediker van de afgelopen weken gelijk had, echt, echt, echt, maar ook dat ze nooit van degelijk advies had gehouden. Dat ze dat type persoon niet was. Niet kon zijn. Dat ze gemaakt was om hun teleurstellingen op haar schouders te dragen en er een wereld voor zichzelf van te bouwen en dan bekoorlijk naar ze te lachen totdat ze het haar vergaven. Tot ze mee kwamen spelen in haar pretpark van extremen en gniffelende beslissingen. Tot ze haar alleen lieten, met een zucht van verlichting en een zucht van verlies. Tot ze haar lieten doen, tegen beter weten in, maar intelligent genoeg om te weten dat ze ze alleen maar hun hand zou pakken voor ze zichzelf de vrije val liet ondergaan.
  10. [1837/1838][15+] You look pretty sinking

    Soms probeerde Gabriel om lief te doen. Affectie te betonen. Het was nep, voelde zo onoprecht aan dat ze hem altijd wilde zeggen dat niet in de buurt van haar dierbare kindjes te doen, puur omdat ze niet wilde dat ze het verkeerde idee van liefde kregen (ze was een erbarmelijke moeder, maar ze wist verdomme wat liefde was en wilde dat ze meegeven, wilde van ze houden zodat ze niet aanvaardden wat zíj aanvaard had), maar nog erger dan dat was het als hij probeerde te doen dat hij het begreep. Hij begreep geen kut. Als hij het begreep had hij niet gevraagd dat ze dit deed. Ja, het was beter. Ja, het zou beter worden. Nee, dat was niet nu. Ja, ze had er niet aan moeten beginnen. Ja, dat begreep ze. Nee, daar kon ze nu niets meer aan doen. Ja, de trouw was morgen. Ja, ze had niets meer gebruikt. Nee, ze had geen zin in een felicitatie. Nee. Nee. Nee. Ga weg.
  11. [1837/1838][15+] You look pretty sinking

    Het was beter, het was beter, het was beter dan hoe het geweest was. Het was erger geweest. Zoveel erger. Het kon erger, hier moest ze gewoon door, hier moest ze verdomme gewoon doorheen, alles zou slechter worden als ze één kutnacht niet aankon, als ze nu terug begon, maar ze kon verdomme niet slapen en elke aanraking voelde verschrikkelijk en ergens in haar kamer lag een gevaar, maar ze wist niet waar en ze wist niet wat en ze voelde zich gewoon zo godverdomme onveilig en ze voelde zich al eeuwen zo, maar ze had altijd geweten wat het was en nu niet, nu niet, nu niet, nu moest ze gewoon wachten tot het boven haar hoofd kwam bungelen, een zwaard van Damocles aan haar oog onttrokken, slechts het vluchtige gevoel van een fataal punt op haar kruin en het idee dat ze de fout die het zou doen doorhakken allang gemaakt had. Het was erger geweest, dacht ze, dacht ze, dacht ze, ze kon het zich niet meer herinneren, kon zich niets anders meer herinneren dan dat alles verkeerd was en ze kon niet ademen en er zat iets op haar half kapot lijf en ze kreeg het er niet af en het moest eraf en het moest eraf en het m o e s t e r a f e r a f e r a f e r a f e r a f e r a f e r u i t e r u i t e r u i t e r u i t z e m o e s t h i e r u i t
  12. [1837/1838][15+] You look pretty sinking

    Laurelle had zichzelf altijd als een vrolijk persoon gezien. Sociaal, makkelijk genoeg om te mogen, tot op zekere hoogte, koppig en al die zooi, maar niet in die mate dat ze niet met mensen overweg kon. Ze had haar charme, hetzij ruw en bot, ze kon met bijna iedereen wel praten en lachte graag, lachte liever dan dat ze per se een punt wilde maken. Soms had ze dat te ver doorgetrokken, soms had ze te weinig verantwoordelijkheid opgenomen voor alles – soms!, hoorde ze haar broers al snuiven – soms was ze een amalgaam van karakterfouten geweest, maar ze was nooit echt ongelukkig geweest. En als ze dat wel was geweest, had ze er snel overheen kunnen komen. Dramatische eindes van relaties en vriendschappen en een lach op het gezicht een dag of twee later. Dit was anders. Dit voelde alsof het in haar botten was getrokken en het er altijd, altijd, altijd zou zitten en het enige wat het zou kunnen verhelpen alles was waar Gabriel op het moment over aan het preken was dat ze nooit, nooit, nooit meer mocht doen. Of Anders Ging Hij Niet Met Haar Trouwen. Het voelde ontzettend kinderachtig, maar het voelde net zo goed als een overwinning om een kussen tegen zijn stom hoofd te gooien. ‘Ik snap het,’ bromde ze tegen een onderhand vochtig gehuild kussen. ‘Drugs slecht, trouwen goed.’ ‘Laurelle…’ ‘Drugs slecht, trouwen goed, ik wéét het.’ ‘Daar had ik het niet over,’ zuchtte Gabriel.
  13. [1837/1838][15+] You look pretty sinking

    Lucas was geen luidruchtig kind. Ergens had Laurelle zich daar altijd iets over verbaasd, over hoe hij voornamelijk rond zich heen keek en zo af en toe maar iets brabbelde (hij deed het meer in Stella’s buurt, wist ze, zoveel wist ze nog net wel over haar kinderen), al was het maar omdat ze als kind niet eens had geweten dat stil zijn een optie was. Maar op het moment was het wel… handig. Ah, was dat geen vreselijke manier om over het karakter van je kind te denken? Handig? Niet uniek, geen degelijke beschrijving, maar simpelweg de notie dat het haar goed uitkwam omdat elk hard geluid haar uit haar vel deed schieten. Ze kriebelde Lucas een beetje en hij lachte, zoals hij dat deed, een apart lachje dat vanaf de eerste keer zich in haar geheugen had gegrift. Ze voelde zich schuldig, bedacht ze zich. Ze spendeerde niet veel tijd met haar kinderen, was altijd druk bezig met overal naartoe te rennen in plaats van ze aandacht te besteden, en nu, nu had ze één van haar kinderen bij zich omdat ze nu verdomme toch tijd had. Je weet wel. Bij nader inzien kon ze zich nu wel met ze bezighouden. Ze ratelde een heel verhaal tegen haar kind, hem heen en weer wiegend en met hem spelend. Niet samenhangend, niets educatief verantwoord, niets waar een baby van één iets aan had, maar hij luisterde, luisterde, luisterde, en tegen de tijd dat ze een aantal brandende tranen over haar gelaat liet vallen, voelde ze Lucas’ kleine vingertjes over haar wangen heengaan, alsof hij het weg wilde vegen. Was het niet vreselijk dat hij dat meer deed dan zij?
  14. [1837/1838][15+] You look pretty sinking

    Ze nam Basil in haar op, meer om iets te hebben om zich op te concentreren dan iets anders. Het was iets te lang geleden geweest, de laatste keer, om op haar best te zijn en het gemakkelijk te vinden om te doen alsof ze het niet nodig had. Maar Basil was ook niet op zijn best. Rommelig, ergens. Alsof hij vergeten was om zich met alle details bezig te houden om in plaats daarvan bezig te zijn met haar. Ze dacht niet dat ze het fijn vond. Basil wilde altijd alles regelen, alles heel precies en alles precies volgens zijn systeem. Laurelle had nooit in zijn systeem gepast, en ze wilde er ook niet in geduwd worden. Ze werd al genoeg geduwd. ‘Goed,’ zei Basil, net alsof hij in de afgelopen kwartier ook maar iets gezegd had dat dat woord rechtvaardigde. Als dit een opstel was, zou ze er een punt voor aftrekken, bedacht ze zich. En vlak daarna dat ze nog een hoop opstellen had om te verbeteren. Ha. Zou Basil dat een goed excuus achten om weg te wezen? ‘Ik snap best dat je het eerst op eigen kracht wil proberen, maar…’ ‘Maar wát, oh, expert van dienst?’ Basil keek altijd zo streng naar haar als hij het gevoel had dat ze het niet serieus genoeg nam. Deed ze ook niet. Ze snapte niet waarom iedereen hier zo’n fucking probleem van maakte. Het was háár lichaam! En als ze er een tweeling uit kon persen, gezond en wel, weigerde ze te geloven dat het zo dramatisch met haar gesteld was. ‘Ik denk niet dat dat de beste keuze is.’ ‘Weet ik. Zeg je elke drie minuten.’ ‘Laurelle, ik ben serieus.’ ‘Ben je dat ooit eens niet?’ ‘Doe niet zo kinderachtig. Ik weet dat je het allemaal alleen wil doen, maar ik heb toch geregeld dat je om de paar dagen hier moet komen voor een controle op… die dingen.’ Oh, ugh, nee. Het was zo typisch Basil om het toch maar niet los te laten, om toch op de één of andere manier iets van grip op alles te moeten hebben, maar het hele concept van het alleen te willen doen was dat ze tóch haar eigen plan had kunnen trekken. Dat het niet meteen cold turkey moest. Maar nu wel! Want Basil wilde resultaten zien in een net verslag! Zoals altijd! Want Basil deed niet aan geduld! Basil had besloten dat ze een Probleem had en Problemen moesten Opgelost worden en dan moest ze dat maar even doen op, eens zien, hoor, drie weken doen. Kon ze wel toch? Het gewoon niet meer doen. Hoe moeilijk kon het zijn? Ergens wilde ze dat zelf ook graag geloven. Ze had het altijd gezegd – ze kon zo stoppen als ze wilde, ze wilde gewoon niet, haha, ik ben niet verslaafd, ik! heb! dat! gewoon! nodig!, maar ze had álles onder controle, geen zorgen – maar nu de controle die ze zichzelf toegeëigend had, afgepakt werd, werd het allemaal toch net een stukje beangstigender. Gewoon. Ze wist niet meer hoe leven was zonder de roes. En ze was niet zo zeker of ze er wel wilde achterkomen.
  15. Laurelle had nooit eerder bedacht dat stoppen echt een optie was. Ja, hoor, ze had het weleens gehoord. Opmerkingen van vrienden dat ze hard ging op zowat álles, soms speels, soms gespeeld speels in de hoop dat ze de bezorgdheid erachter niet zou opmerken en het haar op de één of andere manier aan het denken zou zetten. Had het nooit gedaan. Ze had het gezien en gelachen en intern met haar ogen gerold en zichzelf voorgehouden die persoon te vermijden als het even kon. Was niet erg. Er bestond genoeg ander volk, tenslotte, genoeg mensen die er niet zo bij stilstonden, zolang je het niet constant vlak voor hun neus deed. Genoeg mensen die gewoon meededen. Oliver, die haar altijd had herinnerd aan het geluk dat je tussen de klappen door kon hebben, ook al hadden ze enige hulpmiddelen nodig gehad – maar Oliver had altijd wel iets voor haar, dus dat was nooit een probleem. Het enige wat ze moest doen, was komen opdagen. Hem in de ogen kijken. Doen alsof ze niet bang van hem was, doen alsof ze hier was voor iets anders dan de drugs en de kinderen en het besef dat, als ze niet uit zichzelf kwam, hij naar haar toe zou komen. Belladonna, die de schade altijd beperkt had. Het was moeilijk om de schade te meten als je hem niet zag. Maar Gabriel had het wel gezien. En nu hing ze eraan vast. Kut-Gabriel.
×