Jump to content
  • Announcements

    • Theodore Whitford

      Nieuwe versie van het board!   09/23/17

      Hoi iedereen! Om te zorgen dat jullie allemaal veilig en probleemloos kunnen posten, is er af en toe een update nodig. We zijn nu overgegaan op versie 4.2, waardoor alles weer voor langere tijd goed zou moeten werken. Gaat er iets mis, laat het even weten! Liefs,   Sander

Laurelle Ryder

Afdelingshoofd Huffelpuf
  • Content count

    110
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    35

Laurelle Ryder last won the day on October 12

Laurelle Ryder had the most liked content!

About Laurelle Ryder

IC Belangrijke Informatie

Recent Profile Visitors

1,426 profile views
  1. Mijn personagedossier kan worden nagekeken!

    Goedgekeurd <3
  2. Hey Honey im home!

    Ja, Laurelle was er welzeker, maar ze had eerlijk gezegd totaal niet zien aankomen dat Oliver er al zo snel weer zou zijn. En dus keek ze verrast op bij zijn woorden, griste ze haar kleed vanaf waar ze dat ook alweer had gedropt en omhulde ze zich bijgevolg weer in kleren, snel genoeg om Oliver niet naakt onder ogen te moeten zien. Nu ja. Zo erg zou dat niet zijn, nam ze aan, want dan konden ze gezellige activiteiten doen waarbij zorgvuldig uitgekozen kleren meer zouden hinderen dan goed zouden doen en alles – maar eh. Ja. Kleren aan dus. Ze glimlachte, enigszins voorzichtig, toen hij dan officieel zijn gezicht liet zien, en vroeg zich af of zijn gezichtsuitdrukking slecht nieuws voorspelde. ‘Oh, hey, Oliver,’ zei ze. ‘Je bent vroeger thuis dan je had gezegd, nee?’ Daar… had ze vast de nadruk niet op moeten leggen. Oh help. Oké, ze kon dit. ‘En ik maar denken dat ik je nog langer moest missen,’ gooide ze er maar plagerig achteraan, koppig besluitend dat ze het er nu niet te dik bovenop legde. ‘Vertel eens, hoe was je dag?’ Als ze negeerde dat er nu een geluid uit de kast klonk, dan zou Oliver er vast niets achter zoeken, hè? Ja, vast wel. En dus zette ze zich enkel en alleen wat gemakkelijker en keek ze hem onverstoorbaar aan.
  3. ‘Nah,’ zei Laurelle vrolijk, terwijl ze het lab een luchtkusje toe blies en Benjamin mee naar buiten sleurde (niet letterlijk) (soort van niet letterlijk) (soort van figuurlijk) (ze was enthousiast, oké) en dan officieel weer die witte gangen van het ziekenhuis kon aanzien. Eh. Ja, nee, dit zou nooit haar favoriete plaats worden. ‘Verschijnselen is veel gemakkelijker, lijkt me. Wil jij dat doen? Ik was nooit zo fantastisch in iemand met me mee verschijnselen en straks raken we elkaar kwijt en dat is ook weer niet de bedoeling,’ babbelde ze, een kletspraatje vol vragen die geen vragen waren maar assumpties. Laurelle was echt een heel tof persoon om mee in discussie te gaan, overigens. ‘Ik heb verteld waar het was, toch?’ informeerde ze daarna, half en half in de volle verwachting dat hij nu elk moment zijn toverstok tevoorschijn ging halen en hen naar de plek in kwestie ging verschijnselen. ‘Een klasgenoot van me, van bij geschiedenis – zo raar om te bedenken dat dat ook alweer twee jaar geleden of zo is – heeft het zelf gezien en heeft er echt toffe dingen over gezegd, dus dat wilde ik meteen zien natuurlijk,’ ging ze onverstoorbaar verder, meer omdat ze haar eigen stem graag hoorde dan om iets anders.
  4. [1835/1836] Every beat of my cocaine heart

    Ze moest hem echt eens vragen haar voorraad op haar kantoor aan te vullen en ze moest hem ook eens vragen hoe ze het moest regelen als hij niet in haar behoeften kon vervullen, bedacht ze zich bitter, toen ze dan maar eigenhandig alles begon door te zoeken. Ze durfde nog altijd niet echt te sommeren, maar hoe meer ze doorzocht, hoe meer ze zich afvroeg hoe erg het precies zou zijn als ze het toch probeerde. Oh, en toen vond ze eindelijk waar ze naar op zoek was en vergat ze eerdere gedachtenzooi en kon ze even niets anders dan ernaar staren en zich bedenken dat ze bijna, bijna, bijna terug kon naar wie ze was. Die trots van altijd terugvinden. Het potentieel waarvan mensen altijd zeiden dat het in haar zat eruit halen, zodat iedereen kon zíén dat er niemand was die meer in haar kunnen geloofde dan zijzelf. Zo lang had het eigenlijk niet geduurd, merkte een onschuldig stemmetje op, toen ze zich in kleermakerszit op de grond zette en ze op het punt stond om zichzelf te restaureren. Gisterennacht was de laatste keer geweest; dat was de nacht en dan de voormiddag, de tijd die ze met Amber had staan babbelen erbij. Dat… was niet heel lang. In theorie. Maar in de praktijk, in de praktijk was het een eeuwigheid om een deel van jezelf te moeten missen en ze wist niet wat dat over haar zei, want ze had zichzelf altijd kunnen vervolledigen, altijd, altijd, altijd, het was altijd haar voornaamste talent geweest, maar het kon haar niet echt schelen. Niet meer. Als er een manier bestond om die godvergeten mieren onder haar kruiperige huid te verdelgen zonder haar borstkas uiteen te moeten trekken, waarom zou ze dat dan niet doen, tenslotte? OOC: Uitgeschreven <3
  5. [1835/1836] Every beat of my cocaine heart

    Met een volle maag verschijnselde ze naar Olivers woonst en eenmaal ze de bekende muren zag, kon ze het niet laten om een zucht van verlichting te slaken. Het was oké. Ze was hier. Als ze hier was, kreeg ze altijd precies wat ze wilde hebben en het was oké, het was oké, het was oké, vanaf nu zou ze het ongemak van de werkelijkheid uit haar lijf kunnen bannen. ‘Oliver?’ riep ze doorheen de kamers, waarop geen reactie kwam. Wat ze na een korte zoektocht kon verklaren doordat ze hier alleen was. Kutzooi. Ze vloekte en wilde huilen, ergens, want ze was hier bijna nooit zonder hem en als ze dat wel was, was dat niet op momenten als dit en ze niet wist wat ze precies kon doen. Ja, eh, ze kon hier vast wel drugs vinden, maar ze zou niet weten waar en om het gewoon sommeren was bijna smeken om een chaos waarop hij vast boos zou worden en ze wilde niet dat hij boos zou worden, ze wilde gewoon dat hij één, twee, drie tevoorschijn kwam en snapte wat er aan de hand was en alles zou oplossen. Meestal… meestal wilde ze alles zelf oplossen, meestal stond ze op haar onafhankelijkheid, op het idee alleen al dat ze niemand nodig had, maar fuck dat, ze had hem nodig en ze had dit nodig. Meer had ze er niet over te zeggen.
  6. [1835/1836] Every beat of my cocaine heart

    Tijdens de middag verschijnselde ze naar Ambers koffiehuis, met een glimlach op haar gezicht geplakt en het halfslachtige idee in haar hoofd dat ze de gierende honger kon stillen hier – ze zag Amber zo weinig de laatste tijd, dat speelde ook mee – en dat ze dan naar Oliver kon gaan, naar hem en naar de veiligheid die hij te bieden had via wegen die hij zichzelf niet eens volledig kon toe-eigenen. Hij was een… tussenpersoon. Op dat vlak. In se. Slecht eigenlijk. Maar op het moment miste ze het vertrouwde gevoel van welke drug hij haar dan ook gaf meer dan ze Oliver miste. En al helemaal meer dan ze Amber in feite miste. Ha. Ze wist niet eens wanneer ze precies zo verdomde ongevoelig was geworden. ‘Hoi, Amber!’ kirde ze, de deur net iets te hevig openduwend, en ze zou haar beide handjes moeten kussen dat haar zus gewoon net zo vrolijk terug deed. ‘Ik dacht, ik kom nog eens langs.’ Ze bekeek het voedselassortiment net iets te lang om een efficiënte klant te zijn en nadat ze uiteindelijk had besteld, voerde ze een uitgebreid smalltalkgesprek, al was het maar omdat ze moest bijpraten met haar zus. Halverwege kreeg ze er spijt van, want God, dit duurde zo lang, dit duurde zo verdomde lang en ze wilde gewoon weg, maar Amber was goed in babbelen en dat zou zij ook moete doen en dat was ze ook, maar God, God, God, ze hield dit niet lang meer vol. Hoe had ze vroeger in vredesnaam zonder hulpmiddelen het dagdagelijkse leven vol kunnen houden?
  7. [1835/1836] Every beat of my cocaine heart

    Ze had het gevoel dat elke beweging die ze maakte beverig was, het type beverig dat een verwoestende aardbeving aankondigde, klaar om de wereld doorheen te schudden en klaar om jouw wereld permanent te veranderen, klaar om elke leugen die je had verteld van je broze huid te scheuren om de waarheid doorheen je aderen te tonen aan iedereen die het niet mocht zien. Ze kon niet echt zeggen of dat echt zo was, of ze echt zoveel trilde als haar hart scheen te doen, of mensen doorhadden dat ze allemaal zo verdomde stabiel leken in vergelijking met háár, en ze wilde het niet weten ook.
  8. [1835/1836] Every beat of my cocaine heart

    ‘Kunnen jullie twee nu eens jullie fucking mond houden?’ schreeuwde ze tegen Valentine Ingram en Daniella Adler toen ze niet snel genoeg naar haar zin zwegen. Ze had er spijt van zodra de woorden haar strot verlieten, maar ze hielden in elk geval hun mond. Waarschijnlijk… waarschijnlijk had ze niet moeten schreeuwen, al helemaal niet op die manier, maar verdomme, waarom dachten leerlingen altijd dat ze alles konden maken? Ze sloofde zich hier uit om een stel ondankbare tieners doorheen hun examens te sleuren zodat ze hun toekomstdromen konden najagen, niet omdat ze daar toevallig zin in had en ze niets beters te doen had. Dat tieners nooit toekomstperspectief zagen, was haar fucking probleem niet. Was het teveel gevraagd om simpelweg te hopen dat mensen voor een keer precies deden wat ze wilde?
  9. [1835/1836] Every beat of my cocaine heart

    Na de les spurtte ze naar haar kantoor en doorzocht ze de ruimte op zoek naar onderwerpen voor de komende lessen (waarom was Lucian Rosenberg er allang vandoor? Ze zou willen dat ze nu alles op hem zou kunnen afschuiven, zodat ze terug kon gaan naar Oliver, want ze miste hem, ze miste de gemoedelijkheid van zijn woonst en ze miste de wetenschap dat hetgeen haar lichaam nu al even om schreeuwde in handbereik was) en ergens, ergens in haar laden vond ze een aantal artikelen die ze onlangs had doorgenomen (ze had niets, ze had niets, ze had niets) en waarmee ze de oudste laag vast wel kon lastigvallen (kutzooi, kutzooi, kutzooi, hoe ging ze de rest van de dag overleven als ze nu al haar hoofd er niet bij kon houden). Ze wierp een blik in de spiegel die ze iets verderop had staan, negeerde hoe moe en mager haar spiegelbeeld was (lag vast aan het licht – niet aan iets anders), negeerde dat haar haar dringend wat meer aandacht verdiende (geen tijd), negeerde dat haar kleed zowat walk of shame schreeuwde (als die leerlingen wisten wat dat was, waren ze oud genoeg om ermee om te kunnen, toch?) en stormde toen weer de deur uit.
  10. [1835/1836] Every beat of my cocaine heart

    Ze duwde de deur van het klaslokaal met net iets te veel bombarie open, waar een hele groep eerste- en tweedejaars zaten te wachten op haar fantastische les van vandaag (had ze iets voorbereid? Oh, fuck), en ze probeerde er niet al te chagrijnig uit te zien toen ze haar spullen, die ze in alle haast uit Olivers huis had gegrist (had ze tegen Oliver gezegd waar ze heen was? Misschien wel, waarschijnlijk niet, ah, wist zij veel), op haar bureau zette. Was dat opstel dat ze een paar dagen geleden had bevolen te maken tegen vandaag? In de hoop dat één van die ijverige eerstejaars zou klikken keek ze haar leerlingen rond, zo streng als ze kon, en moest toen maar besluiten dat het vast niet tegen vandaag was geweest. Of dat hoopte ze dan maar, want ze kon het zich niet herinneren. Ha. Ze had nooit echt een slecht geheugen gehad, maar de laatste tijd ontglipten de saaiere delen van haar realiteit haar steeds vaker, net alsof ze niet meer echt alles registreerde. Of zo. ‘Goed,’ zei ze zakelijk, ‘het spijt me dat ik te laat ben.’ Had het zin om uit te leggen dat ze te laat was geweest omdat ze gisterennacht per se Oliver had willen zien en met hem de roes waaraan ze zo gehecht was geraakt? Nah. Vast niet. ‘Maar nu ben ik er en gaan we beginnen.’ Waarmee? Ja, eh, goede vraag. Ze keek haar klas even rond en pikte er toen maar de eerste de beste uit, zijnde Elena King, en gaf haar dan bij deze de opdracht om de klas een herhalingslesje te geven over een onderwerp waarvan ze zeker wist dat ze het behandeld had. Ze wist niet of ze hiermee in tijdnood zou komen later, maar… ja. Ze moest íéts. En als je niets had voorbereid, dan moest het maar zo. Ooit ging één van die leerlingen van haar tegen de schoolhoofden lullen en zou ze ontslagen worden, maar eh. Zorgen voor later.
  11. [1835/1836] Every beat of my cocaine heart

    29 april 1836 Laurelle was nooit zwak geweest. Goed, dat was niet waar – ze was wel zwak geweest, meer dan vaak genoeg zelfs, en ze had genoeg fragiele dagen geweest, dagen waarop ze eigenlijk gewoon had gewacht tot het breekpunt aan de horizon verscheen. Maar over het algemeen… over het algemeen voelde Laurelle zich niet zwak. Over het algemeen voelde Laurelle zich onverwoestbaar. En die broze dagen hadden daar nooit iets aan veranderd, want een breekbaar humeur betekende niet dat ze ook echt zou breken. Ze was er altijd trots op geweest, dat ook, op die inherente kracht die ze zichzelf had toegedicht, op dat talent van haar om het vallen en opstaan van het leven als bungeejumpen te beschouwen. Op zichzelf. Eigenlijk. Daar kwam het in feite wel op neer. Laurelle was altijd trots geweest op wie ze was, had daar eveneens redenen toe gehad, genoeg om met een zelfvoldane glimlach de wereld toe te wuiven, klaar om elk ander die ze mocht mee te nemen in die fierheid van het bestaan, maar nu net iets te fel licht in haar ogen en een verkeerde beweging van Oliver in zijn slaap haar wekte, kon ze zich even, even niet indenken waar ze die trots in vredesnaam vandaan had gehaald. Ze stond voorzichtig op, moeizaam, alsof ze ergens in de nacht vergeten was hoe ze moest functioneren in de ochtend, en probeerde te negeren dat er niets helemaal júíst voelde, net alsof alles in haar lichaam een heel klein beetje was verplaatst en nu verdwaasd probeerde uit te zoeken wat er veranderd was. Ze haalde een hand door haar warrige haren en wierp een blik op de klok, waarna ze een gefrustreerde zucht slaakte en er toen maar op sneltempo voor probeerde te zorgen dat ze enigszins toonbaar was om les te gaan geven aan een klas die nu al een kwartier op haar zat te wachten.
  12. Karaktermatching connection versie

    Ooooh, ik wil ook meedoen! Nabi voor BW, Titiana voor ZW als dat werkt <3
  13. Margaux zkt plot bud/plotter in crime/hoe heet dat zelfs

    Gianna heeft Phoenix opgeofferd, dus ik kan mijn plot doen <3 Toch bedankt voor het aanbod baaabe Max should meet Ovid tho!! + ef & max should be like each other's hobros???? #gayssticktogether
  14. HOI ER WAS EENS EEN MARGAUX DIE IDEEËN HAD EN NIEMAND OM HET MEE TE DOEN #tragedy Oké, anyway, ik heb een soort van plot bedacht voor Maxwell (voor iedereen die me niet stalkt en hem niet kent: 16, raaf, momfriend, snapt geen hints, actual cassandra), maar daarvoor heb ik iemand anders nodig! Ik ben op zoek naar iemand rond Maxwells leeftijd, liefst een jongen, want dan kan Max er verliefd op worden bc homeboi hella gay en dat houd ik ook graag zo, maar als we dat verliefdheidsding doen heb ik zeker in eerste instantie liever niet dat het wederzijds is. Die verliefdheid is geen vereiste, overigens, dus een meisje kan ook~ Heel veel van dit plot hangt af van met wie ik het doe, dus veel ligt nog open, maar ik heb liefst iemand met wie er nog sort of... speelruimte voor een plot is, zeg maar? Dit plot is in mijn hoofd nogal highkey, wat niet betekent dat alles vastligt, maar er is een crescendo en daarvoor is er like ruimte nodig en dit klinkt vaag, maar ik leg het allemaal wel uit als je geïnteresseerd bent. <3 Duuuuuus als je toevallig zin hebt om een plot met mij te doen dat nu echt heel vaag klinkt, tell me <3 i'll be hella grateful if u respond pinky promise
  15. [1835/1836] That moment when u being a good bro to impress u hoe

    Ah, dat was ook een mooiere manier om het begin van hun romance voor te stellen. Wat galant zijn en babbelen en een opbloeiende liefde uit elk woord – ja, eh, dat klonk net wat beter dan “yo, we wilden toevallig op hetzelfde moment high worden en ergens onderweg naar die gezamenlijke tripjes richting hogere sferen kwam ik erachter dat ik dat met niemand anders wilde doen, dus eh, hoi, hier ben ik dan, aangenaam”. Dat wist ze. Maar ze had ergens wel gewild dat het feitelijke verhaal had volstaan. Oké, kijk, er waren genoeg redenen waarom ze de waarheid niet vrolijk in Moraines gezicht moesten duwen en het zou eveneens voordeliger zijn voor haar als het niet algemeen bekend was dat ze de drugs die Oliver aan haar adres leverde evenzeer nodig had als de boodschapper, maar eh… ja. Ze was niet goed in geheimen. Was ze nooit geweest. Ze was getalenteerd genoeg als actrice om het niet te laten blijken, maar het was zo… niet haar om dingen geheim te houden. Schroom voor bepaalde aspecten van haar wezen stond haar niet. Nu, eh, was het dus heel duidelijk niet haar plaats om er wat over te zeggen. Zou haar niet eens wat opbrengen. En dus glimlachte ze gewoon, zoals je deed als je niet onbeleefd wilde zijn maar er niet rouwig om zou zijn als het onderwerp afgesloten werd, en sprong ze op het volgende wat Moraine aanbracht. Waar ze evenmin veel over te zeggen had trouwens. Niet over of ze nu al lang samen waren (een paar maanden – voelde als veel langer dan het feitelijk was), niet over of Oliver nu vaker ging langskomen (ze had eerlijk gezegd totaal geen zicht op hoe vaak Oliver zijn familie ging opzoeken, had daar ook nooit over nagedacht, want eh, als ze er niets over hoorde, zat dat wel goed, nam ze aan? Geen nieuws was goed nieuws), maar gelukkig had ze wel het minimum te zeggen over dit restaurant. Dat was alvast iets. ‘Ik ben hier eerlijk gezegd nog nooit geweest,’ antwoordde ze, ergens trots dat ze zichzelf dan officieel naar het volgende onderwerp had gemanoeuvreerd, ‘maar het is wel een gezellig ding, toch?’ Als je hield van armzalig gedecoreerd en een sterke inzet op “als het gezelschap goed is, maakt al de rest niet uit!” en zo. Maar goed dat Laurelle ook zo’n type was. ‘Ik weet het nog niet zo goed… Oliver, jij kende dit hier, toch? Weet jij wat hier goed is?’ Ik vind het heel grappig dat Oliver nu twintig vragen op zijn bord krijgt, sorry.
×