Jump to content

Laurelle Ryder

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    220
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    62

Laurelle Ryder last won the day on May 6

Laurelle Ryder had the most liked content!

About Laurelle Ryder

Profile Fields

Recent Profile Visitors

  1. Archiveren van de topics

    Kan iedereen alsjeblieft de poll invullen? Zo heb ik een beter overzicht over wat de meningen zijn. <3
  2. Archiveren van de topics

    Geen zorgen, dit is geen voorstel om te kappen met het archiveren (ik zou huilen als alle topics zouden blijven staan), dit gaat over de lijst die elke maand in de mededelingen komt te staan. Ik (en nu Ineke die bijspringt omdat ik het op het moment heel druk heb) besteed er redelijk veel tijd aan, meer tijd dan het kost om de topics te verplaatsen. Toch heb ik zelf niet de indruk dat er veel naar gekeken wordt en dat het nuttig is. Daarom de vraag! Is het nuttig dat we deze lijst blijven opstellen zodat mensen weten wat er volgende maand wordt verplaatst of kijk je er toch nooit naar?
  3. Evenementen revampen

    Don't mind if I do! Schooljaar 1837/1838: Midzomernacht - 1 pagina (13 posts) Openingsfeest - 3 pagina's Halloween - 1 pagina (2 posts) Kerstmis - 1 pagina (9 posts) Debutantenbal - 1 pagina (4 posts) Valentijn - 3 pagina's Eindfeest - 2 pagina's Het punt hiermee is... Dit is onmogelijk te voorspellen. Het huidige Midzomernacht verloopt veel soepeler (we zijn nu aan 3 pagina's), terwijl het huidige Openingsfeest stroever gaat. Valentijn van het jaar ervoor had er net 21, bijvoorbeeld. Hoe leiden we af wat werkt en wat niet? Het is bij maandelijkse topics duidelijk gebleken dat we absoluut geen idee hebben van wat posters aantrekt. Veel hiervan is imo puur toeval (mensen hebben toevallig tijd, of het past binnen een plot, wat dan ook). Daarnaast wil ik zelf aangeven dat iets als Hate Date, de Valentijn toen, grotendeels afgesproken was omdat dit nodig was binnen het format. We kúnnen kijken naar welke elementen we willen behouden, maar eerlijk gezegd zou ik dan liever een soort van stemming zien om te horen welke we willen behouden. Zien naar waar in het verleden veel in is gepost, zegt weinig omdat het elk jaar wisselt.
  4. TUMBLR TEXT POSTS

    Achilles & Lucretia Augeron: Andromache Moyle: Christa Rose: Daniella Adler: Dantalion Colt: Efstathios Peregrine: Felicia Harding & Eric Silvershore: Jupiter de Haviland: Ophelia Ingram: Ronan & Anne Lennox: Valor Priest: Yara Foulkes-Davenport:
  5. Evenementen revampen

    Voor! Ik zou graag iets uitgebreidere beschrijvingen hebben voor de evenementen dan voor de IC sociale kalender op het moment omdat de expositie en het opzet toch wat meer meespeelt, maar ik denk dat dat wel simpel te regelen is. Ik denk dat het zo ook overzichtelijker wordt? Voor een evenement als Midzomernacht post iedereen ook maar door elkaar en dat is niet erg, maar ook niet... noodzakelijk.
  6. [1838/1839] Are we the same

    Goh, had Laurelle door dat Belladonna niet veel bijdroeg aan het gesprek? Niet per se. Ze was op haar hoede wat relaties betrof, inspecteerde elk mogelijk teken van onraad, wilde haast pathologisch maken dat Bella niet in dezelfde val trapte als zij, of ze daar nu elke man voor moest wantrouwen of niet (dat, op zich, was niet moeilijk voor haar: Laurelle vertrouwde als het erop aankwam alleen zichzelf), maar verder? Laurelle was haar eigen wereld en haar eigen conversatie. Ze praatte graag met mensen, zeker met Bella, lieve vriendin die ze was, maar kom op, ze wende snel aan dynamieken, en Laurelle installeerde overal de dynamiek waarbij Laurelle taterde en al de rest maar moest luisteren. ‘Oh, je hebt weinig gemist, hoor,’ antwoordde Laurelle. ‘Echt, waar wij het mee deden op Zweinstein…’ Ze maakte een spottend geluidje. ‘En ons maar stoer voelen, hoor. Serieus, ik kan echt niet geloven hoe serieus we onszelf namen.’ Tja. Dat soort dingen kon je ook altijd maar achteraf indenken. Dat was met wel meer zo in haar leven. ‘Ach, het zijn tieners – die zijn nooit tevreden met ook maar iéts wat je doet.’ Moest ze er echt veel om geven? De meningen van een stel pubers gingen haar echt niet raken. ‘Zo veel neem ik nu ook weer niet in beslag… Maar het meeste wel, ja. Als ik het toch al heb? Maar niet als het er echt vreselijk spul uitziet, dat doe ik mezelf niet aan.’ Was ze niet ontzettend goed in voor zichzelf zorgen? ‘Hoezo? Wil je wat?’
  7. [1838/1839] Begin again

    13 oktober 1838, Ronans keuken Getrouwd zijn met Gabriel Bruxley had een aantal interessante aspecten. Zo was hij verbazingwekkend weinig geïnteresseerd in haar, wat aan de ene kant een opluchting was, want Laurelle had weinig zin om nog een relatie te onderhouden, en aan de andere kant een verschrikking, want hallo, ze was zijn vrouw, verdiende ze niet wat aandacht. Als hij al naar haar keek, was het om haar teleurgesteld aan te staren dat ze nog niet clean was, maar kom op, ze had haar goede weken ook. Dus. Hij snapte zelf heus wel dat dat allemaal niet zo simpel was. Dat ze het niet altijd probeerde, betekende niets. Nog zoiets was zijn familie. Ja, natuurlijk had ze de Lennoxen gekend via Blythe, maar nu ze technisch gezien tot de familie behoorde, was het toch anders. Ten eerste kon ze nu alle familiale roddels meekrijgen en dat was toch het meest boeiende van grote families en ten tweede kon ze vanaf nu meegenieten van de kookkunsten van Ronan Lennox. Op het welkomstfeestje was het al niet te vergeten geweest, maar nu, nu had ze hem nog daadwerkelijk in een middagje cake bakken kunnen lokken. Ergens was ze best trots op zichzelf, ergens was het nu ook weer niet heel lastig geweest. En ergens ging Laurelle er sowieso wel vanuit dat mensen mee wilden doen met haar willekeurige eurekamomenten. Nu kon Laurelle zelf absoluut niet koken, bakken al helemaal niet, en met de onzekerheid die er zich zoal in haar lijf bevond (misschien net genoeg om haar pink te vullen, maar goed, het deed wel goed zijn best om met enig ongemak naar de ingrediënten te kijken) trok ze een gezicht, naar Ronan blikkend. Ja, ja, ze had ze geheel zelfstandig gehaald (nu ja, ze had hem om een boodschappenlijst verzocht omdat ze tenminste iets wilde aanbrengen vandaag), maar… man, alles in huis halen was toch iets anders dan echt weten wat je nu zoal moest doen. ‘Dus! Wat nu?’ Een pauze. ‘Dat moet ik niet weten, toch?’ OOC: Privé met Irene! <3
  8. [1838/1839] The chance to do something good

    Nu Gabriel zo moeilijk moest doen over haar carrièrepaden, vond Laurelle andere bezigheden, hoor! Eén daarvan was Lydia Hastings in een nieuwe liefdadigheidscarrière sleuren, want het was tijd dat ze de minderbedeelden gingen helpen en dat allemaal door onderwijs te financieren, want dat was toch zo belangrijk, vind je ook niet, Lydia, Lydia, zeg eens wat, oh, Lydia, heb je nog iets sterkers hier? Zoiets. Laurelle wist niet helemaal meer hoe dat gesprek volledig verlopen was, maar ze wist wel dat ze alle etiquetteregels aan haar laars had gelapt en dat Lydia Hastings veel leuker was als je zelf dronken was. Ze was zo schattig! En had heel zacht haar. ‘Hallo!’ kirde ze toen ze iets van een kwartier te laat was, vrolijk zwaaiend naar Lydia en dat schatje van een Samuel die toch maar niet te dicht in haar buurt moest komen. Ze griste een boekenlijst uit haar zak, één die ze al grondig gemodificeerd had. ‘Goed, Samuel, als je écht indruk wil maken op de volgende incompetente geschiedenisleerkracht, moet je dit boek hebben in plaats van wat die zelf zegt dat je moet hebben, want die editie slaat echt nergens op, geloof me maar, als ze hier moeilijk over doen, moet je het me laten weten en dan klaag ik ze wel aan.’ Met enige ongemeende affectie maakte ze met haar hand zijn rosse haar ferm in de war. Hm. Zo zag hij er veel beter uit! ‘Je moet echt je haar laten groeien! Toch, Lydia?’ Wacht, ze had een vraag gekregen. ‘Oh, we hebben zijn moeder in dienst,’ antwoordde ze enigszins ongeïnteresseerd tegen Lydia. ‘Ze zeurde wat over dat ze niet genoeg verdiende en dit is een goede oplossing, vind je niet?’ Toch? Ze wist niet of die vrouw eigenlijk een loonsverhoging had gekregen, daar gingen Basil en Leroy over, niet zij, maar in ieder geval had haar zoon dit nu. Was ze geen barmhartige Samaritaan? ‘Vind je niet dat Zweinstein echt schandalig weinig kwaliteit vraagt? Iedereen weet toch dat Stephen Quickley een charlatan is!’ Ze blies een ontsnapte lok uit haar gezicht. ‘Samuel, niet tegen kasten schoppen.’
  9. [1838/1839] Are we the same

    Ze wilde ze… Laurelle snapte niet waarom, maar goed, wie weet hadden ze verborgen talenten die ze absoluut nooit aan haar mochten laten zien, ze hoopte het maar, maar gelukkig was Laurelle Laurelle en liet ze dit niet meteen los, driemaal hoezee! Ze fronste. ‘Basil en Leroy die iets tegen me zeggen? Kom op, zeg.’ Pfah, ze wilden haar niet eens meer geld geven. Onredelijk gedoe. Werken voor de kost sloeg nergens op. ‘Je wil er precies niet over praten,’ verklaarde ze zich met een zuchtje nader. ‘En… gewoon.’ Moest ze dit echt zeggen? ‘Als je er geen goed gevoel bij hebt, moet je bij ze weg. Dus…’ Dat had zíj moeten doen, dus waarom haar “wijsheden” niet doorgeven? Iemand moest er gebruik van maken! Maar oké, andere zaken waren aan de orde. ‘Waarom niet?’ vroeg ze. ‘Er zijn altijd al drugs geweest op Zweinstein.’ Ze haalde haar schouders op, wat… niet zo eenvoudig ging als ze neerlag eigenlijk. ‘In elk geval wel toen ik hier studeerde…’ En zij was maat van alle dingen, klaar. ‘Echte brol eigenlijk, maar tieners slikken alles om stoer te zijn.’ Zij kon het weten. ‘Maar nu is het beter spul, heb ik de indruk? Een paar nerdjes hebben me onlangs wat in beslag gegeven en het is niet half de bullshit die ik had op Zweinstein.’ Ze slaakte een zucht. ‘Het leven is oneerlijk.’
  10. OOC Algemene Mededelingen

    - Is er een topic per ongeluk verplaatst die niet verplaatst had moeten worden? We zetten hem direct terug als je dat vraagt! - Als je je topic met [slow] tagt, negeren we hem! - In al deze topics is op 1 mei drie maanden geleden voor het laatst gepost, dus wil je je topic redden, moet je erin posten! Of hem taggen met slow. GROTE ZAAL If you cannot get rid of the family skeleton, you may as well make it dance EXAMENS Prove yourself to yourself, not to others If there's a single lesson that life teaches us, it's that wishing doesn't make it so All I can say is "Damn the exam!" DUELLEREN You don't win a game by hitting the ball out of the court BINNENPLAATS There is no comfort in the word "farewell" GRIFFOENDOR IC LEERLINGENKAMER Always seek justice, but only love mercy The winner takes it all RAVENKLAUW IC LEERLINGENKAMERS Kastelen zijn onze natuurlijke habitat Goede voorbereiding is het halve werk ZWEINSVELD Bezweringen experiment class: around the clock LONDEN She thought dying would help getting rid of Keane? Well... no Don't you crave excess Ugly confessions Blood & Water, one and the same Roman Holiday hop hop of you go WEGISWEG There are worse games to play At night you should probably not wander around You can run for the skyline, your eyes open wide Man cave Always to defy Babypicknick Cough up blood and rose petals These are a few of my favourite things I don't want to DE STEGEN When you say 'I do' MINISTERIE VAN TOVERKUNST Silence is golden LOKALEN Test subject 1 delivered at your door STUDENTENHUIZEN Small hearts chasing you ENGELAND EN OMSTREKEN Do we ever grow I wrote the gospel on giving up Between truth and everything else Happiest ever after Words were different when they lived inside of you Winter songs and summer girls Allow me Nou, bedankt, Yara In memoriam The first day of the rest of your life She who needs the sea And I'm heading straight for the edge Pay in blood until the very last drop Other people's heartache
  11. [1838/1839]In unity there is strength

    Laurelle kende de familie Lennox wel – bij het binnengaan had ze vrolijk naar Blythe gezwaaid, die volgens Gianna terugzwaaide – maar eerlijk gezegd wist ze niet precies of ze zich wel helemaal thuis voelde in een familie waar háár huwelijk schijnbaar als een succes werd gezien. Goed, ze hadden elkaar nog niet vermoord, leefden in eenzelfde huis, tralala, maar ze had nauwelijks aandacht aan Gabriel besteed en Gabriel was… Gabriel. Hij had vast iets gedaan in de afgelopen maanden dat ze nu officieel de zijne was, maar ze had er niet op gelet en hij had niet bepaald veel moeite gedaan om haar erover te informeren. Nu ja, maakte niet uit. Hij had in ieder geval een leuke familie waar ze één van haar vriendinnen in kon vrijwaren en ah, de rest kon ze daar vast net zo goed toe rekenen. Doelwit numero uno was Ronan Lennox, overigens, gebaseerd op zijn kookvaardigheden waar Laurelle jaloers op zou zijn als ze niet liever had dat er voor haar gekookt werd. Ze wierp haar schoongrootmoeder een stralende lach toe bij haar welkomst in de familie. Ze voelde Gabriels blik op zich, voorzichtig, onderzoekend of ze dit gesprek wel aankon zonder interventie nodig te hebben, maar daar raakte ze in alle eerlijkheid alleen maar zekerder van dat ze dan nú alle aandacht moest stelen, een indruk maken, goed of slecht, maar één die niet van het netvlies zou kunnen worden verwijderd. Dus. Dat. ‘Goed, hoor,’ antwoordde ze luchtig, speels door Gabriels haren woelend, net alsof hij dat graag had. ‘Heel anders dan ervoor natuurlijk…’ En dan verwacht, want ze kende Gabriel voor geen meter en deed dat nog altijd niet helemaal, maar familiair doen tegen iedereen die ze tegenkwam, was gelukkig haar gewoonlijke modus operandi. Dan viel het vast niet zo op. ‘Hij snurkt een beetje, maar dat doen ze allemaal, niet?’ Ze glimlachte liefjes naar hem. ‘Maar zo’n schoon welkom!’ richtte ze de aandacht meer op Helena’s invloeden vandaag. ‘Wat een eer!’ Ah, ze had zich vast wel enigszins beledigd gevoeld als het allemaal onopgemerkt voorbij zou zijn gevlogen, maar dat hoefde ze niet zo duidelijk te zeggen. ‘Is dit de volledige familie?’ Ze keek even om zich heen, naar het aantal mensen dat in de ruimte verzameld was. Op de één of andere manier. ‘Het kan niet eenvoudig zijn om iedereen te verzamelen!’ lachte ze. Want dat was grappig. ‘Een stukje groter dan die van mij.’
  12. [1838/1839] Are we the same

    Als Laurelle ergens niet over wilde praten, betekende dat dat er een probleem mee was. Ze wilde het eigenlijk niet zo over Oliver hebben (in tegenstelling tot in het prille begin, toen ze iedereen de oren van het hoofd had gepraat over hoe geweldig hij wel niet was, inclusief elk detail dat niemand had willen horen, maar zij toch had willen delen, ja, Belladonna, als je daar geduldig had kunnen doorheen zitten, kon je een aantal vragen beantwoorden) en dus deed ze dat niet; ze had niet over Gabriel willen praten en dus had ze het geheel aan hem gelaten om het nieuws aan te kondigen (oh, ja, ze was vergeten dat hem ook te vertellen). Zoiets. Ze wist heus wel dat sommige mensen gewoon gesloten waren, dat was allemaal prima, doodsaai, maar prima, maar je blééf niet gesloten, toch? Gereserveerd zijn was voor vreemden! Belladonna was haar beste vriendin, had ze unilateraal besloten, en dus zou ze geen obstakels moeten ondervinden bij het vertellen van haar liefdeshistorie. ‘Hoe gebeurt zoiets?’ vroeg ze, voor ze al het bovenstaande had bedacht, wat heus niet zo lang duurde, maar vooraleer Laurelle haar mond opendeed, was er nog minder tijd verstreken, dus. Vandaar. Maar gelukkig: ‘Is er iets of zo?’ Met alle bezorgdheid die Laurelle in zich had, keek ze haar vriendin na op mogelijke tekenen van slecht behandeld worden. Ja, wist zij veel, ze had ook niet gedacht dat Oliver dat type was, wat als Bella er ook aan vast zat? ‘Als je ze eigenlijk niet wil, kan ik je wel helpen met wegkomen, hoor!’ Was ze niet lief? Nu ja, even lief als snel afgeleid. ‘”Geruchten” of geruchten-geruchten?’ vroeg ze. ‘Ik heb hem nooit ergens op kunnen betrappen eigenlijk.’ Ze dacht even na. ‘Misschien moet ik het eens aan de leerlingen vragen. Daar zitten echt te veel snitches bij, ik had er onlangs ene die me kwam vertellen dat er drugs verhandeld werden. Echt geen groepsgevoel hier.’
  13. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

    Goedgekeurd! <3
  14. [1837/1838] Cut me into pieces

    Ze voelde zijn blik wel op haar, maar ze keek niet terug, had haar ogen gesloten, alsof ze het zo beter kon voelen. Zijn nabijheid, de troost die daaruit klonk, het bonzen van haar hart en de wetenschap dat ze nog altijd een huis kon bouwen voor haar en de kanten van hem die ze wilde zien in de roes. Ze wist niet of samenzijn was wat ze wilde, ze wist dat ze dít wilde, gewoon dít, en ze wist dat ze alles wilde en dat hij daar zo vaak een deel van was, maar ze wist ook dat wat ze wilde constant veranderde. Ze kon de vrouw niet zijn die hij nodig had, dacht ze. Had ze zich al zo vaak bedacht. Oliver eiste een mate van stabiliteit en bereidheid zich te binden die ze gewoon niet had. Laurelle ging weg, altijd weg, vond iemand anders om zich mee bezig te houden – Lucian, Gabriel, haar vriendinnen, haar kinderen, haar familie, wie dan ook – en kwam uiteindelijk wel weer terug. De verbintenis die ze met Oliver was aangegaan, had zijn bereidheid haar te voorzien als voorwaarde gehad, niet hun wederzijdse bereidheid van elkaar te houden. Zijn liefde had ze niet nodig, eerlijk gezegd. Dit was wat ze nodig had. Geen beloften, geen geloften, geen gezeur over hoe hij haar wel had kunnen vinden maar dat gewoon niet gedaan had, ze wilde alleen maar nu. Waarom snapte hij dat nooit? Laurelle bestond in momenten, in vlagen en dagen. Jaren was voor iemand anders. Hij vroeg altijd om iemand die ze niet was en begreep dan niet dat ze alleen maar sneller wegging, nog voor hij uit frustratie zijn ideaalbeeld erin kon slaan. Ze giechelde. ‘Je hebt het niet eens geprobeerd,’ fluisterde ze hem toe, plagerig. Ze wist nauwelijks of hij het geprobeerd had, was verbazingwekkend weinig met hem bezig geweest toen ze het druk had gehad met haar poging af te kicken, die, goh, spectaculair gefaald was. Oh, ja, haar trouw was morgen. Eh. Tja. Zag ze tegen dan wel weer. Ze drukte haar lippen op de zijne, kortstondig, alsof ze zijn zo verdomd vermoeiende emoties zo kon smoren. Ze kon zich niet helemaal herinneren of dat eerder had gewerkt, maar ah, dat merkte ze ook wel weer. Maakte het uit? Ze wilde een roes en een zoen en het gevoel dat alles goed was, niet zijn gevoel over hoe verdoemd ze wel niet waren.
  15. Shipbattle 7 - Uitleg & nominaties

    Felix Azure x Mat Muir Keane Cadwgan x Evangeline Lennox (dungeon babes) Peter Coterell x Blythe Lennox (back when blythe had taste) Christa Rose x Raspberry Lemon Quentin Kane x Elaine Foulkes-Davenport Floriana Lennox x Helios Thornburn Madeline Rosanvallon x David Appleby Theresa Kane x Desmond Thwaite
×