Jump to content

Valentine Ingram

New Elites
  • Content count

    689
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    15

Valentine Ingram last won the day on March 13

Valentine Ingram had the most liked content!

About Valentine Ingram

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,466 profile views
  1. [1838/1839][15+] But never a flame, we just wanted the spark

    Nee, nee, nee! Hij had haar niet willen vervloeken, echt niet, en het was ook niet eens gelukt, maar nu werd hij behandeld als één of ander stout kind dat alleen maar even in de hoek gezet moest worden om te kalmeren. Hij was geen kind en hij had alle recht om kwaad te zijn, alle recht om hen allebei in stukken te willen scheuren. Hij brulde boos toen hij tegen de muur geplakt werd en begon er direct tegen de vechten, ondanks de warme lucht. Hij zag het niet, druk bezig met zichzelf en zijn worsteling, maar Vasilisa stond op, met een bedachtzame blik op haar gezicht. "Hij zal het niet opgeven," zei ze tegen Eric, met een knik naar Valentine. "Er is iets gebeurd." En ze kon wel raden wat dat was. Veel meer hoefde ze niet te zeggen en dus liep ze zonder nog naar Valentine om te kijken, de kamer uit. Misschien dat er al een uil was geweest, die een brief vol roddels op haar bureau had gelegd. Wat er ook was gebeurd, het zou niet lang duren voordat er iets van bekend was. Valentine zelf worstelde nog steeds met de plakspreuk. "Nee!" brulde hij het uit. "Je zult ervoor boeten!" Hij had op de één of andere manier nog zijn toverstok vast weten te houden, maar kon niet genoeg kalmeren om een tegenspreuk te bedenken. In plaats daarvan sprong er alweer een rode straal uit, die een brandplek achterliet in het tapijt. "Ik vermoord je!"
  2. [1838/1839][15+] But never a flame, we just wanted the spark

    Hoe meer Eric over Daniella praatte, een persoonlijkheid wiens hele afwezigheid nog steeds zorgde voor steken van pijn in zijn hard, hoe meer Valentine de controle over zichzelf verloor. Hoe durfde Eric dat soort dingen over Daniella te zeggen? Als hij zich er niet mee had bemoeid, dan had Valentine geen druk achter zich gehad om Daniella onder controle te krijgen en dan was het nooit zo geëscaleerd. "Praat niet over haar!" schreeuwde hij. Eén van de vazen op een tafel naast hem spatte uit elkaar, waardoor er glas, water en bloemen over de kamer gestrooid werden. Hij merkte de splinter in zijn arm niet eens op en het bloed dat naar beneden druppelde ook niet, niet nu hij andere dingen te doen had, niet nu hij aan een ander gezicht dacht. "Zij gaat nergens heen," gromde hij, ook al had Vasilisa geen enkele aanstalten gemaakt om daadwerkelijk te vertrekken. Ze legde alleen sereen een groen kussen naast zich neer, waaruit een scherf glas stak, en wisselde een blik met Eric. "Waar is uw vrouw, meneer Ingram?" vroeg ze zachtjes, op een vriendelijkere toon dan haar man tot nu toe had aangeslagen, maar zolang het over Daniella ging, was geen enkele toon goed. "Hou je kop dicht!" schreeuwde hij naar haar en haast uit zichzelf sprong er een rode straal uit zijn toverstok, slecht gemikt, maar wel onderweg naar Vasilisa.
  3. [1838/1839][15+] But never a flame, we just wanted the spark

    Waarom waren ze zo kalm? Van Vasilisa, die rustig haar boek aan de kant legde, ondanks de toverstok die hij naar haar uitgestoken had, naar Eric, die de kamer binnen slenterde alsof hij alle tijd van de wereld had. Waar was de angst waar hij naar verlangde? De woede die hij zo gewend was? Hoe konden ze overal zo kalm op reageren, alsof ze totaal niet in gevaar waren? Hij kon nooit tegen die ijzigheid. Ook in zijn familie was die gebruikelijk geweest, het beste wapen dat een rijke Engelse familie had, maar op de één of andere manier nooit in zijn bereik geweest. Hij voelde teveel, of te weinig, afhankelijk van het moment, en dan kwam het er altijd in een explosie uit. "Ik ben in orde," antwoordde Vasilisa, voordat Valentine antwoord kon geven. Even wenste hij dat hij haar de mond had gesnoerd, maar misschien achteraf beter. Anders zou Eric haar nog wel eens kunnen vergeten. Wat Eric voor hem kon betekenen? Ah, zoveel, maar Valentine had al jaren geleden de kunst van de sarcastische opmerkingen op moeten geven, dus in plaats daarvan gromde hij: "Ik ga je vermoorden!" Vasilisa maakte een klein geluidje rechts van hem, maar dat negeerde hij, zijn toverstok strak op Eric gericht. "Je hebt alles verkloot!" Zijn vuist trilde toen hij zich met alle moeite inhield om niet direct een vervloeking Eric zijn kant op te sturen. Nee, hij kon zichzelf niet laten gaan nu, hij moest eerst... Hij moest eerst wraak nemen. Een gretige glimlach brak door op zijn gezicht. "Maar eerst ga je je eigen vrouw vermoorden." Vasilisa mompelde iets in een taal die hij niet herkende.
  4. CW: Moord 3 april 1839 - 's avonds na dit topic - Eric en Vasilisa's huis Valentine was er goed in de schuld in andermans schoenen te schuiven. Zijn chaotische thuissituatie, nu half in brand, was vanwege Daniella, en daarvoor vanwege zijn vader, zijn moeder, zijn zus. Het was Daniella en Fletcher die telkens een probleem veroorzaakten met zijn bedrijven. En het was Daniella, en daarna Eric, die de relatie die hij met Daniella had steeds verpestte. Alles was helemaal uit de hand gelopen, tot hij zijn handen gebruikt had om Daniella's keel dicht te knijpen, en niets daarvan was gebeurd als anderen hem niet tot het uiterste gedreven hadden. Natuurlijk waren onderhand de meeste van de schuldigen wel dood, maar Eric leefde nog. Eric die hem destijds had gemarteld, Eric die hem ertoe gedreven had om Daniella onder controle te krijgen, Eric die een rustig leven leidde in Zweinsveld, met zijn vrouw en kinderen. Een leven wat hij van Valentine had afgenomen. Hij hield zijn toverstok verborgen terwijl hij op de deur stompte, maar zodra die open werd gedaan door een nietsvermoedende huiself, stormde Valentine erlangs, ondanks de zachte protesten van de huiself. Toen de huiself voor hem verscheen om hem te vertellen dat hij echt moest wachten, zwaaide Valentine woest met zijn toverstok, waardoor de huiself tegen de muur klapte en daar in een zielig hoopje bleef liggen, terwijl Valentine doorstoof naar de woonkamer. "Blijf zitten," gromde hij ten eerste naar Vasilisa, die opkeek van de bank van het boek dat openlag in haar handen. Ze trok een enkele wenkbrauw op, maar volgde verder zijn commentaar. "Waar is ie?" eiste hij. "Je kunt misschien beter niet je rug naar de deur gedraaid houden," was Lissa's kille commentaar. "Mijn man zal je geschreeuw wel gehoord hebben, dus hij komt er zo aan, maar als je gehoord wilt worden, zal het vast wel fijn zijn als je niet direct door een spreuk in je rug geraakt wordt." Hij staarde haar even verdacht aan, maar bewoog vervolgens alsnog naar een hoek in de kamer waar hij zowel zicht had op de deur als zijn toverstok op Vasilisa gericht kon houden. Privé!
  5. [1839] [15+] Kill your darlings

    Valentine leunde tegen de boom aan, te vermoeid om zichzelf overeind te houden, terwijl hij over Daniella’s woorden nadacht. Ze had gelijk. Daniella had misschien de eerste zet gedaan, maar Eric Silvershore had het hele schaakbord op de grond gegooid en er zijn eigen spel van gemaakt. Sindsdien was Valentine niets anders geweest dan een pion, verplicht om een rol te spelen die hij zichzelf nooit aangemeten zou hebben. Als Eric er niet was geweest, zou hij Daniella dit nooit hebben aangedaan. Als Eric er niet was geweest, was er niets afgebrand. Als Eric er niet was geweest, was hij nu niet alleen geweest.
  6. [1839] [15+] Kill your darlings

    Valentine dacht er niet graag aan terug, maar de herinneringen stonden in zijn hersenen gebrand. Af en toe voelde hij nog steeds pijn in zijn botten, op koude dagen of op dagen dat hij teveel werk had verricht, of ineens vanuit het niets. Soms werd hij badend in het zweet wakker en wist hij dat hij zich lang niet zo stevig bijeengeraapt had als hij dacht. Was het allemaal sindsdien verkeerd gegaan? Was dat de aanleiding geweest? Hij had haar al eerder onder controle willen krijgen, maar toen was de noodzaak ineens zoveel sterker geworden. En hij wist niet zeker of hij het haar ooit vergeven had. Het was haar schuld geweest, hoe ze zich overal in had weten te wurmen, hoe ze het leven van andere mensen vernietigde zonder er ook maar één seconde over na te denken. Als ze gewoon had nagedacht voor ze dingen deed, over wie ze kwetste, dan was hij niet in stukken opengereten! Met een brul keerde hij zich naar Daniella en greep hij haar weer vast bij de keel, om haar tegen een boom te duwen.
  7. [1839] [15+] Kill your darlings

    ”Toen je mijn zus vermoordde,” beet hij terug. Nee, op dit moment zou hij geen enkele hand naar haar uitsteken, haar met geen vinger kunnen aanraken, maar hij hield er niet van dat ze met hem speelde. Hij had zichzelf vaker als haar speeltje gevoeld, iemand om wie ze soms niet meer gaf dan het minimale, maar nee, dat was niet hoe hun relatie was geweest. Ze hielden van elkaar, zouden er altijd voor elkaar zijn geweest. Ze hadden hun moeilijkheden, maar waren daar wel uitgekomen. Tot het allemaal uit de hand was gelopen. ”Waar is het fout gegaan dan?” vroeg hij haar, wanhopig, smekend. Hij wilde haar in zijn armen trekken, haar kussen tot hij alles vergeten was, maar twijfelde op het laatste moment.
  8. [1839] [15+] Kill your darlings

    Hij huiverde, haar vingers koud op zijn huid, een liefdevol gebaar dat tegelijkertijd leeg voelde en hij schudde haar vingers van zich af, alsof hij haar argument van zich af wilde schudden, maar zat er niet ergens een waarheid in? Hoe vaak hadden mensen hem wel niet verteld dat hij niet bij Daniella moest blijven? Zijn moeder was daarmee begonnen, had hem constant geprobeerd bij haar weg te duwen, zonder dat het haar iets anders had opgeleverd dan haar eigen graf, maar toch. Hij had het vreselijk gevonden, die bemoeienis. Zou hun leven anders zijn verlopen als iedereen eruit was gebleven? Als het alleen hem en Daniella was geweest? ”Misschien hadden ze een punt,” vertelde hij haar. Want kijk naar hun leven, kijk hoe het was geëindigd.
  9. [1839] [15+] Kill your darlings

    Het was zijn huis dat in vlammen opging. De woede die hij in de gang had gehad, zijn vingers die in haar luchtpijp boorden, die voelde hij nog steeds, maar hij negeerde de neiging om naar haar toe te draaien en zijn woede op haar te botvieren. Hij had het al gedaan en het had beter gevoeld, echt, maar… ook niet. Het duurde altijd maar tijdelijk, die opluchting, voor hij zich herinnerde hoe erg zijn leven verpest was. ”Dit is jouw schuld,” siste hij naar haar. ”Alles is jouw schuld!”
  10. [1839] [15+] Kill your darlings

    Hoe harder Daniella tegenstribbelde, hoe harder Valentine kneep. Hij had het nog nooit eerder gedaan, zijn fysieke kracht tegen die van haar gebruikt, maar het voelde goed om haar te overmeesteren, om terug te duwen als ze bijna wegglipte, om haar woorden van hem af te laten druipen, want hij was de sterkste hier, hij had de controle, hij had zijn handen om haar nek en er was niets, helemaal niets, wat ze er tegen kon doen. Alleen had hij niet verwacht dat ze op een gegeven moment helemaal slap werd. Plotseling werd ze te zwaar om overeind te houden en hij deed een stap terug, liet zijn trillende armen langs zijn lichaam vallen. "Ben je nou blij?" siste hij naar haar en hij gaf nog een lusteloze schop tegen haar lichaam, voordat het letterlijke vuur aan zijn voeten hem te warm werd, en hij er vandoor verdwijnselde, om buiten in de tuin te eindigen.
  11. [1839] [15+] Kill your darlings

    Hij hoorde haar eigenlijk niet eens meer echt. Haar precieze woorden maakten al weinig uit, want hij begreep zo onderhand zonder verdere discussie al wat ze bedoelde. Hij was een kooi waar ze zich destijds vrijwillig in op had laten sluiten, om vervolgens te bedenken dat ze tegen het principe van kooien was. Maar wat wilde ze dan? Ze wilde volkomen vrijheid, maar ze wilde hem niet kwijtraken. Ze wilde nooit naar hem hoeven te luisteren, maar ze wilde wel dat hij naar haar luisterde. Ze wilde gevuld met lichaamsvloeistoffen van anderen zich tegen hem aannestelen, maar hij mocht nooit iemand anders aanraken. Zou het ooit anders kunnen eindigen dan in vuur en vlammen? De klap op zijn gezicht brandde, was haast net zo heet als de vlammen die steeds dichter bij zijn gezicht kwamen likken, maar tegelijkertijd ijskoud. Het deed hem zeer, maar zijn hart was allang in stukken gebroken door Daniella en dus was het enige wat hij wilde, haar evenveel zeer doen. Hij sloeg haar terug en het was haast plezierig om haar automatisch in elkaar te zien krimpen, maar hij wilde niet dat ze zich zwak opstelde, hij wilde niet dat ze ermee weg kwam, dus greep hij haar vast bij haar keel en duwde haar hardhandig tegen de muur achter haar. "Ik haat je!" schreeuwde hij naar haar, nauwelijks luid genoeg om boven het gebrul van de vlammen uit te komen. "Ik haat alles wat je doet!"
  12. [1839] [15+] Kill your darlings

    Als Valentine een redelijk persoon was, en dat was hij, hoera, over het algemeen niet, dan zou hij wel beseffen dat hij misschien de laatste tijd te ver was gegaan met Daniella. Misschien zou hij dan beseffen dat ze beter hun huwelijk op konden geven, misschien zelfs beter elkaar helemaal niet meer zouden zien, voordat alles steeds meer uit de hand liep. Want Daniella kon het nooit laten om wraak te nemen als Valentine haar probeerde om onder controle te krijgen, en Valentine kon nooit laten om dan weer heviger haar onder die controle te willen hebben. Het was een vicieuze cirkel, maar hij had niet bedacht dat de manier om de cirkel te doorbreken, misschien wel was om hem gewoon los te laten. En zelfs al was hij een redelijker persoon, hij hield wel echt van Daniella. Dat was de reden dat hij zich nog steeds wanhopig aan haar vastklampte. En dus kwam hij ook direct, toen ze hem riep. Hij had kunnen blijven zitten, had genoeg kunnen hebben van haar woedebuien, maar nee, hij moest er weer naar toe, kijken waar ze zo verdomme blij om klonk, en kijken of hij het kapot moest maken. Want als ze zo blij klonk, dan was dat sowieso al een slecht teken, niet waar? En ze verdiende het ook niet om blij te zijn. Maar, hij had niet verwacht dat was hij tegen zou komen toen hij eindelijk die trappen op was gelopen, dit was. Hij stond even een moment lang als bevroren stil, terwijl hij de vlammen zag. En Daniella, die ervoor stond als één of andere godin gemaakt van vuur. "Wat ben je aan het doen?!" schreeuwde hij naar haar, toen hij eindelijk weer kon bewegen, en hij greep haar arm vast, zodat hij haar door elkaar kon schudden. "Waar ben je in vredesnaam mee bezig?!" Waarom moest ze dit altijd doen? Altijd zijn leven willen verpesten, alles in vuur en vlam zetten?
  13. Sociale Kalender - BW

    Wat is het? Valentine's verjaardagsfeestje, maar eigenlijk vooral een 'hangover' feestje, waarbij iedereen het rustig aan doet tot ze weer allemaal dronken zijn. Daniella is overigens kwaad op Valentine, dus het kan zijn dat ze af en toe wat in de brand steekt. Waar is het? Club Saffron, speciaal gesloten voor de rest van de dag voor dit feestje. Wanneer? 1 januari 1839! 's avonds, want de beste katers duren tot de volgende avond. Uitgenodigden? - Aaron Hollow - Basil Ryder - Isaiah Haysward - Leroy Ryder - Blanche Ingram - Chase Bennett - Claude Bennett - Daniella Ingram omdat ze een sleutel heeft en toch wel binnenkomt - Leon Marks - Richard Ingram - Keane Cadwgan - Zachary Davidson - Quentin Kane - Heaven Priest - Jupiter de Haviland - Daniel Foulkes-Davenport - Madeline Appleby - Dax Appleby - Caspian Thwaite - Audrey Hamilton - Christa Rose - Jennifer Churchill - Elliot Houghton - Fletcher Tedwin Plus alle gasten die de uitgenodigden mee willen nemen.
  14. [1838/1839] It's called business honey

    Valentine deed weinig, in alle eerlijkheid. Op zich waren die geruchten wel vervelend, maar iedereen met meer dan twee punten IQ kon bedenken dat je zo op kon zoeken of Daniella en Valentine ooit eigenaar waren geweest van een pand in Glasgow, en dan zouden ze er al snel achter komen dat dat niet was gebeurd. Tot die tijd leek zo'n beetje alles wat ze konden doen het fel ontkennen en kijk nou, daar was Daniella mee bezig. Nee, waar Valentine wel mee bezig was, was zich afvragen of Daniella erg verontwaardigd zou zijn als hij een huurmoordenaar in zou huren. Waarschijnlijk.
  15. [1838/1839] It's called business honey

    Ratten. Valentine had een hekel aan ratten, maar hij had er een grotere hekel aan dat hij nu het hele casino (en de nachtclub, voordat daar problemen ontstonden) moest sluiten, zodat er rattenverdelgers de hele boel konden onderzoeken. Hij wilde nergens nog een rat vinden, dat ten eerste, maar nu zou iedereen weten dat ze er wel ooit waren geweest... Valentine geloofde niet dat ze er vanzelf waren gekomen, hij had heus wel de juiste anti-ongediertespreuken laten installeren toen hij dit gebouw had gekocht, maar wat voor bewijs had hij? Al deze geruchten bestrijden kostten hem geld. Dus ja, hij kocht diezelfde rattenverdelgers om om naar de Quarancia te gaan op een vrijdagavond en hardop te vragen waar de ratten en de muizen zaten die ze moesten verdelgen. En omdat dat niet genoeg was, natuurlijk was het niet genoeg, kwam hij erachter waar Fletcher zijn drank vandaan haalde. Oeps, alle leveringen waren ineens verdwenen! Wat raar! Gratis champagne smaakte altijd beter dan champagne die je zelf had gekocht.
×