Jump to content

Valentine Ingram

New Elites
  • Content count

    620
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    12

Valentine Ingram last won the day on March 25

Valentine Ingram had the most liked content!

About Valentine Ingram

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

934 profile views
  1. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    Ergens realiseerde Valentine zich dat hij iets van spijt zou moeten voelen, of misschien zelfs walging tegenover zichzelf dat hij de liefde van zijn leven, zijn vrouw, martelde, maar in plaats daarvan voelde hij op dit moment alleen een soort... opluchting. Eindelijk zou hij eruit kunnen halen wat hij wilde, eindelijk hoefde hij zich niet meer in te houden. Hij wilde haar niet dood, natuurlijk niet, hij zou nooit willen dat Daniella zou sterven, maar op dit moment wilde hij alleen maar dat ze voor één moment (of voor een paar uur) zou voelen wat hij voor haar had gedaan. "En waarom zou ik stoppen?" vroeg hij achteloos, terwijl hij met een zwaai de toverspreuk op haar liet stoppen. Voor nu. "Ik ben ooit eens gemarteld," vertelde hij haar zachtjes, terwijl hij naast haar neer knielde en liefdevol een pluk haar uit haar gezicht duwde. "En toen werd er ook niet gestopt toen ik daarom smeekte." En met een minimale beweging van zijn pols brak haar been. Hm. Eigenlijk jammer dat hij het niet fysiek had gedaan, misschien had dat meer voldoening gegeven.
  2. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    15+ waarschuwing voor marteling Een waarschuwing. Valentine lachte, bitter, koud, honend, want natuurlijk dacht ze dat dit een waarschuwing was. Alsof het geen kinderachtige driftbui was, alsof het probleem niet was dat ze nooit de gevolgen van haar acties accepteerde, alsof ze niet van mening was dat ze het altijd beter wist, altijd beter kon. Hij haatte dat, haatte dat ze telkens het bloed onder zijn nagels vandaan haalde en dat ze vervolgens de consequenties weigerde te accepteren. Want hij hield toch van haar? En zij was toch het centrum van het universum? "Denk je dat dit het ergste is wat ik je aan kan doen?" vroeg hij, terwijl hij een stap dichterbij zette. "Denk je dat ik mijn redenen niet had? Dat ik je leven niet probeer te redden?" Maar daar zou ze het ook wel niet mee eens zijn, omdat ze niet wist wat er op het spel lag. Dus voordat ze nog iets kon zeggen, voordat ze zou wegdansen uit zijn klauwen trok hij haar toverstok uit haar greep die hij achteloos op de grond gooide en verdwijnselde hij toen samen met haar naar de kelder in zijn huis. Hij duwde haar van zich af, hard genoeg dat ze op de grond lag, en twijfelde één seconde. "Crucio."
  3. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    Zodra Daniella hem had verteld dat ze hem iets wilde laten zien wist Valentine al dat er iets niet goed was. Daniella was giechelig op een manier die ze alleen was als ze iets doms gedaan had, als ze iemand had vermoord, iemands leven had verpest, alles overhoop had gegooid. Dus hij verwachtte een lijk (wie zou het zijn? Ophelia? Madeline? Die ene serveerster waar hij eens naar had geglimlacht en die Daniella toen direct had ontslagen? Of erger, misschien zijn zusje, misschien de kinderen), vandaar dat het gebrek aan bloed bijna een opluchting was. Tot hij zich realiseerde dat hij dan wel niet naar iets roods stond te staren, maar naar iets zwarts. Assig. Zijn adem stokte, zijn hart sloeg over, hij wankelde voor een moment en moest zich vastgrijpen aan de deurframe, terwijl zijn ogen door de ruimte flitsten, om alles in zich op te nemen. De papieren... alle papieren! De eigendomsbewijzen, de administratie, de facturen die hij nog moest betalen, alle informatie over het krediet van de bank! Dit was niet zomaar wraak, dit was niet zomaar iets in brand steken omdat het kon, omdat ze zich verveelde, of hem wilde straffen. Dit was zijn leven verpesten. "Heb je enig idee wat je hebt gedaan?" vroeg hij, nog steeds verbluft en... verbitterd. Er was geen ander woord om te beschrijven hoe hij zich over haar voelde, hoe kwaad en boos en verdrietig en beschaamd hij was. Daniella was als wildvuur, hoe meer hij haar onder controle probeerde te houden, hoe erger het werd, maar hij moest. "Kan het je überhaupt enigszins schelen?!" Hij balde zijn vuisten. Wist ze maar wat hij voor haar had gedaan, waar hij voor haar doorheen was gegaan...
  4. [15+] [1837/1838] Small doses

    "Verdomme," siste hij van de pijn en hij trok hardhandig zijn arm bij haar uit de buurt. Hij had haar niet die drugs moeten geven! Waarom dacht hij ook dat ze zich normaal zou gedragen daarna? Nee, natuurlijk moest Daniella nog even haar punt bewijzen, natuurlijk moest ze nog even laten zien dat ze hem had verwond, dat ze hem tegen zou stribbelen, dat ze zich gewoon niet kon gedragen. Soms, heel soms, wilde hij haar gewoon vertellen waarom hij dit deed, dat hij was gemarteld en dat haar onder controle houden de enige manier was waarop hij haar in leven kon houden... Maar beter niet om dat nu te doen, als ze zich weer onoverwinnelijk voelde. "Ga gewoon weg," beet hij naar haar. "Je hebt wat je wilt, niet? Dus ga met duizenden mannen naar bed en steek wat huizen in de brand en verpest wat huwelijken, want ik heb genoeg van je vandaag!" En boos draaide hij zich van haar weg.
  5. [15+] [1837/1838] Small doses

    Als hij echt eerlijk was, was dit hoe Valentine Daniella het allerliefste zag. Ze was prachtig zo, op een vreselijke manier, maar die vreselijkheid kon hem helemaal niets schelen. Liefhebbend streelde hij even over haar haren, het was haast jammer dat hij haar nu alsnog die drugs zou geven, dat ze dan weer vol vuur en passie zou zitten, weer elke stap tegen hem zou vechten. Hij werd er haast moe van, van dit gedoe dat het hem allemaal opleverde... Maar als hij het niet deed, als hij zijn controle over haar verloor, en als Eric Silvershore dan haar in zijn handen zou krijgen... Met een zwaai van zijn toverstok vloog er een flesje aan vanuit het niets en hij gooide het enigszins achteloos in haar richting, terwijl hij spreuken begon te mompelen over zijn arm. Hij was nooit goed geweest in heelkunde, maar dankzij Daniella's gewoonten de laatste tijd, oh en die keer dat hij gemarteld was, had hij wat trucjes geleerd. "Als je je nou gewoon altijd zou gedragen," zuchtte hij naar Dani, "dan zouden we ook niet zo moeilijk moeten doen." Maar dat beeld van dat ze hem op haar knieën smeekte kreeg hij niet echt uit zijn herinneringen.
  6. [15+] [1837/1838] Small doses

    Het had genoeg kunnen zijn om haar zo wanhopig te zien, hoe ze zich aan hem vastklampte, en hoe ze alleen maar de drugs wilde en verder niets, maar Valentine nam nooit genoegen met het minimale. En al helemaal niet als het om Daniella ging. Dat ging gewoon om het principe, maar ook... omdat het kon. Omdat hij niemand anders zo ver zo kunnen pushen en omdat ze hem ook de hele tijd pushte. En als hij niet terug zou pushen, zou ze winnen. "Smeek me dan," siste hij naar haar en hij duwde haar van zich af. "Op je knieën. Smeek me, en dan zal ik ze geven." Hij zou een flesje pakken om dat naar haar uit te steken, heel aanlokkelijk, maar Daniella had hem al neergestoken vandaag en zijn arm klopte nog steeds, dus ze zou hem er zeker voor aanvallen. Eerst smeken, dan iets anders.
  7. [15+] [1837/1838] Small doses

    Valentine lachte schamper, want ze wisten allebei wel beter, toch? Daniella haatte hem niet, ze kon hem niet haten, net zoals hij haar niet kon haten. Of nou ja, hij kon haar wel haten, heel makkelijk zelfs, maar hij kon nooit ophouden met van haar te houden. Hij kon nooit ophouden met meer van haar te willen, zelfs als ze het bloed onder zijn nagels haalde, zelfs als ze zijn hele huis sloopte. Zelfs als ze tegen hem tekeer ging als een wilde kat. "Oh, stel je niet zo aan," sneerde hij naar haar, maar ze duwde (per ongeluk?) net tegen zijn arm aan en hij wankelde. "Verdomme," siste hij naar haar en hij greep haar bij de polsen vast. "Doe eens KALM!" Want naar iemand schreeuwen dat ze moesten kalmeren werkte altijd. "Of moet ik je weer slaan?!" Zijn handen jeukten erom, in alle eerlijkheid.
  8. [15+] [1837/1838] Small doses

    15+ voor mishandeling! "Ik moet helemaal niets," siste Valentine naar zijn vrouw, een sis die veranderde in pijnlijk gekerm toen ze hem verdomme neerstak met een stuk bord! Waar sloeg dit in vredesnaam op? Daniella had hem al veel aangedaan, maar hij had hier gewoon zo'n genoeg van, die rebellie, die eindeloze frustraties die ze hem gaf en dat het nooit en ook nooit eens ophield. Dus hij sloeg haar, recht in haar gezicht, met zijn rechterhand gezien ze hem in zijn linkerhand had neergestoken. En Valentine moest toegeven, het voelde goed, het idee dat hij haar pijn deed, dat hij haar strafte, dat hij haar acties consequenties kon laten hebben. Dus sloeg hij haar nog een keer.
  9. [15+] [1837/1838] Small doses

    Er was veel waar hij van hield als het ging om Daniella, en er was veel wat hij haatte, maar dit bovenal. Hij haatte dit, hij haatte het omdat hij er niets aan kon doen behalve het proberen te weerstaan, hij haatte het omdat ze er niets aan wilde doen. Daniella wilde zich altijd alleen maar onderdompelen in die stroom van emotie en hij kon haar nooit aan de kant krijgen. Niet tot hij haar of gaf wat hij wilde (nooit, nooit, nooit) of tot ze uit zichzelf kalmeerde. En hij haatte dat. "Doe normaal," schreeuwde hij naar haar en hij zette eindelijk die stappen naar voren om te proberen haar vast te grijpen en van het aanrecht af te sleuren. "Je sloopt helemaal niets, hoor je me?!" Hij zou dit, die eindeloze hebzucht naar vernietiging, eruit krijgen, op de één of andere manier.
  10. [15+] [1837/1838] Small doses

    Hij kon het wel maken, natuurlijk kon Valentine het wel maken, want dat was het hele fucking punt van dit gedoe: dat hij iets te maken had, iets van controle had, anders kwam het allemaal helemaal op niets uit. En oké, misschien was het kinderachtig om haar de drugs niet te willen geven enkel en alleen omdat ze weer tekeer was gegaan, maar hij was gewoon af en toe zo moe van haar. "Oh ja, heel volwassen," schreeuwde hij naar haar terwijl hij achter haar aan de keuken in stormde. Hij ontweek nog net een bord en onderdrukte de neiging om zelf met iets te willen gooien. In plaats daarvan balde hij zijn vuisten en bleef hij op één plek staan. "Ga vooral door," siste hij terug. "Ik geef je niets tot je de hele keuken op je knieën hebt geschrobt!" Want hij had hier de controle, niet zij. Niet meer.
  11. "Ja, inderdaad," knikte hij terug, want het voelde goed om samen met Daniella te werken, om voor één moment gewoon hetzelfde doel te hebben, de totale vernedering van iemand anders. "En Zachary Davidson ook, dus dat komt helemaal goed." Hij keerde weer even naar Annabeth en bekeek haar goed. "Maar ik weet niet echt of je hun type bent... Ze zoeken over het algemeen iemand met meer... Hm... klasse?" Annatbeths glimlach viel zo onderhand van haar gezicht af en ze keek langzaam van Valentine naar Daniella. "Ah," zei ze, waarschijnlijk meer om maar gewoon iets te zeggen. "Nou... alsnog bedankt voor de suggesties! Ik denk dat ik maar weer terug moet naar mijn ouders... Het was leuk je weer even te zien, Valentine." "Ach, zo snel?" vroeg hij en hij stak een arm uit zodat ze niet snel langs hem kon stappen. "Maar we zijn nog niet bijgepraat!"
  12. [1837/1838] Ride or die

    Hello, your favourite spoilsport is er weer! Want ja, met Valentine moet er af en toe ook gepost worden en Lily wilde graag dat hij en Daniella hier heen gingen. Had ik ook een IC post mee kunnen maken, maar waarom zou je het moeilijk doen als het ook makkelijk was? Dus ja, Valentine was aanwezig en keek hij een beetje rond, terwijl hij vooral van te voren probeerde in te schatten wat Daniella allemaal wilde verpesten. Vermoeiend, hoor, zo'n vrouw, waarbij je wist dat die alleen tevreden was met sociale evenementen als ze iemands leven kon verpesten en al helemaal vermoeiend als je haar vaak niet eens haar gang mocht laten gaan. Dus... tja. "Hm, de champagne die ze hier hebben is vreselijk," klaagde Valentine en hij trok ontevreden zijn mondhoeken naar beneden, terwijl hij een beetje rondkeek over het veld. "Is het nou zo moeilijk om een goede leverancier te vinden?" Hij deed het zelf in ieder geval beter, laat dat maar weer duidelijk zijn. "Maar het heeft wel potentie, denk je niet?" Ja, joh, Daniella wilde het heel graag hebben over potentie van een investering.
  13. Het was haast gemeen om iemand zoals Annabeth bij Daniella in de buurt te laten en haar niet direct te redden, maar iedereen die dacht dat Valentine een charmante jongeman was die bijna per ongeluk verliefd geworden was op Daniella had het mis. Hij was op zijn eigen manier gruwelijk en hij sloeg dus met een tevreden glimlach zijn arm om Daniella's middel en trok haar naar hem toe, half omdat hij haar altijd wilde aanraken, half omdat hij Annabeth's ogen daar naar toe zag dreven. Want bij haar was hij nooit zo publiekelijk geweest. Haar had hij bijna altijd genegeerd in het openbaar, om haar dan zoete woordjes toe te fluisteren als ze alleen waren. "Nee, nog niet," glimlachte Annabeth. "Ik ben natuurlijk een tijdje naar het buitenland geweest..." Hij vroeg zich af of ze had gehoopt dat hij op haar zou wachten, dat ze jongens af had gewezen vanwege hem. "Misschien weten we nog wel iemand voor je," glimlachte Valentine. "Heb je ideeën, Dani?"
  14. Annabeth had grote, bruine ogen, het soort dat altijd onschuldig leek en je op dit soort momenten aankeek als een hert die elk seconde neergeschoten kon worden. Verbazing, dat het leven niet perfect uitliep zoals ze verwachtte, vertrouwen, dat je snel bij je zinnen zou komen, de loop van je geweer weg zou halen en haar door liet gaan met grazen, en een tikje kwetsbaarheid. Maar dat ene tikje maakte haar waarschijnlijk juist zo aanlokkelijk voor Daniella. En Valentine gooide graag andere mensen als voer neer voor de haaien. "Oh," zei Annabeth, zachtjes, haar lippen iets pruilend, een lichte blos op haar gezicht. "Ja, praatjes..." De blik die ze op Valentine wierp schreeuwde dat ze gered moest worden. "Ehm..." "Dit is Daniella," zei Valentine uiteindelijk. "Oooh..." Er daalde iets van begrip over Annabeth's gezicht heen en direct glimlachte ze vol liefde naar Daniella. "Ja, ik heb ervan gehoord! Wat fijn dat jullie getrouwd zijn! Ik dacht dat je nog jaren wilde wachten?" Ze lachte even. Maar Valentine merkte die steek onder de lach wel op. "Niet op mijn ware liefde," dreef hij het mes nog even verder naar binnen.
  15. Ja, ergens was een achternaam symbolische onzin, op zich, want ze was niet deel van zijn familie in de zin van dat ze uit dezelfde vader en moeder waren geboren (laten we even doen dat als ze familie van elkaar geweest waren Daniella en Valentine niet verliefd zouden zijn geworden, oké, dank je wel) en dus maakte een achternaam weinig uit, maar stiekem, op een hele domme manier, had hij gehoopt dat als hij eenmaal met Daniella getrouwd was, ze meer haar best zou doen om deel uit te maken van zijn familie. Dat ze hem eerst zou zetten. Maar natuurlijk niet, de enige persoon die Daniella ooit eerst zou zetten was zichzelf. De negen plekken daarna waren ook voor haarzelf gereserveerd en dan kwam hij. (De komende vijftig plekken waren dan van hem, waarschijnlijk, maar Valentine was simpelweg jaloers op de plekken boven zich.) "Een huwelijk is anders geen symbolische onzin," begon hij net scherp met zijn tegenargument, maar toen werd hij plotseling halverwege zijn zin gestoord door een meisje die in zijn gezichtsveld kwam dansen. "Valentine!" riep ze uit en ze drukte enthousiast een kus op zijn gezicht. "Wat heb ik jou al lang niet meer gezien!" "Annabeth," glimlachte hij charmant terug en hij kuste haar terug op haar wang. "Hoe is het met je?" Hij stelde Daniella expres niet voor. Symbolische onzin, niet waar?
×