Jump to content

Valentine Ingram

New Elites
  • Content count

    637
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    13

Valentine Ingram last won the day on October 26

Valentine Ingram had the most liked content!

About Valentine Ingram

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,014 profile views
  1. [1837/1838][15+] See I've had to burn your kingdom down

    "Natuurlijk ben ik serieus," beet hij naar haar toe, terwijl Livia snel wegdook voordat iemand haar er weer bij zou betrekken. "We hebben het beloofd! Jij krijgt je gordijnen en een litteken." Hij grijnsde naar haar en zwaaide vrolijk met het mes. "Behalve als je me alsnog die gordijnen wilt geven, natuurlijk." En nee, dan mocht ze niet in hem snijden, want dat hadden ze niet afgesproken. Dacht hij.
  2. [1837/1838][15+] See I've had to burn your kingdom down

    CW: verminking! "Ja," knikte Livia driftig. Valentine rolde met zijn ogen, want natuurlijk wilde zijn zusje alle controle hebben hierover, maar het was zijn zusje, toch? Dus van nature zou ze precies kiezen wat hij wilde hebben. Anders zou hij haar onterven, hoor. Alleen dan niet, want ze was zijn enige erfgenaam en anders zou alles naar Penny gaan en dat gunde hij Ophelia echt niet. "Oké, ik kiieees..." Livia hield een overdreven stilte in terwijl ze nog eens goed naar de gordijnen keek. "Gouden gordijnen!" Valentine vloekte eerst, want die krengen stonden echt zo lelijk en hoe durfde Livia niet voor blauwe gordijnen te kiezen, maar toen besefte hij zich met een grijns die langzaam wakker werd op zijn gezicht wat dit betekende. "Accio mes," zei hij snel, voordat Daniella er vandoor zou gaan. "Dus, lieverd, waar wil je gesneden worden?"
  3. Four stars out of five [1838]

    Valentine wilde heel graag de hele wereld wel uitleggen waarom men moest gaan voor Saffron, hoor. Het was een prachtige casino, al zei hij zelf, met luxe marmeren vloeren, de beste tapijten, heerlijke stoelen om op te zetten, geweldige drankjes en natuurlijk de leukste spelletjes. Daar had hij vooral Daniella op los laten gaan, als er iemand wist wat goede gokspelletjes waren was het wel zijn vrouw, met haar eindeloze drang naar adrenaline. Eigenlijk vond Valentine stiekem het casino zelfs beter dan de club, maar dat was natuurlijk ook omdat het casino nieuw was. Alles wat hij sinds de opening van Vanilla had geleerd had hij nu al direct uit kunnen oefenen bij Saffron en dat maakte dat alles net wat soepeler liep, net wat beter geregeld was. Plus Daniella had nog niet alle papierwerk in brand gestoken, dat hielp ook. Valentine was niet vaak op de vloer van het casino te vinden, maar af en toe liep hij eens rond, speelde hij eens een spelletje mee, gewoon omdat het kon. En nu was hij hier dus ook geheel toevallig toen er ineens een jongeman naast hem kwam zitten die hij ergens vaag herkende. "Bent u een pessimist?" lachte hij een beetje vrolijk, vooral omdat hij wat aangeschoten was. "U klinkt net alsof u gelooft dat deze casino elk moment in het niets kan verdwijnen." En geen denken aan, vond Valentine.
  4. [1837/1838][15+] See I've had to burn your kingdom down

    Valentine wierp Daniella een geërgerde blik toe. Was ze echt even vergeten dat dit hypothetisch was? Ze hoefde hem niet zo moordlustig aan te kijken en al helemaal niet vanwege een stel gordijnen. Oké, hij wilde ook niet dat ze die gordijnen zou winnen, maar dat was gewoon omdat het er anders vreselijk lelijk uit zag! "Dat klinkt belachelijk," mompelde hij. "Nee, het klinkt perfect!" zei Livia enthousiast. "Als het allebei iets dat jullie graag willen en waardoor jullie kunnen vergeven dat de ander zou winnen..." Valentine zuchtte en rolde met zijn ogen. "Oké, oké. Degene die wint krijgt de gordijnen, degene die verliest mag de ander pijn doen." Hij dacht er even goed over na, want als hij nu zou verliezen wilde hij wel dat het goed geregeld was. "Wat dacht je met een mes? Geen toverstok of vervloekingen. En je mag het niet magisch laten genezen."
  5. [1837/1838][15+] See I've had to burn your kingdom down

    Livia rolde met haar ogen, alsof Daniella hier degene was die maar tien jaar oud was en overal dus niets van begreep, in plaats van andersom. "Dat is toch logisch? Als de verliezer ook wat krijgt, hebben jullie minder ruzie, want dan is het niet dat de ene alles wint en de ander helemaal niets krijgt." Duh. Op zich vond Valentine er wel wat in zitten. "En wat zou dat dan moeten zijn?" vroeg hij streng, want hij ging heus niet zomaar toegeven dat hij echt over de suggestie van zijn zusje nadacht. Livia draaide zich naar Daniella toe. "Stel, je zou nou verliezen. Wat wil je dan van Valentine?"
  6. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    "Zo bedoelde ik het niet," zuchtte Valentine, terwijl hij met zijn ogen rolde en haar extra dicht instopte. Oké, zo had hij het wel bedoeld. Hij was gestopt, oké? Hij had lang niet alles gedaan wat hij had kunnen doen en had willen doen, en kon ze daar niet een heel klein beetje dankbaar voor zijn? Kostte dat echt zoveel moeite? "Natuurlijk ga ik je niet weer martelen." Dat was een belofte waarvan hij nu al betwijfelde dat hij die kon volhouden. Het was niet genoeg geweest, maar aan de andere kant ook weer wel... Hm, misschien moest hij een andere bron vinden om wat dingen op kwijt te kunnen. De vraag of hij blij was of niet beantwoordde hij maar niet. In plaats daarvan trok hij een stoel erbij zodat hij naast haar kon zitten en zwaaide hij met zijn toverstok zodat er automatisch een sandwich en een glas water naar haar toe kwam zweven.
  7. [1837/1838][15+] See I've had to burn your kingdom down

    Het nadeel aan de vraag "wat wilde je" was dat Livia al zo'n beetje alles had wat ze wilde. Alle kleren, alle poppenhuizen, een hele verzameling poppen om in die poppenhuizen mee te spelen... het enige wat ze nooit had gekregen was een eenhoorn, maar Livia had best wel door dat ze niet al te gekke eisen moest gaan stellen bij Daniella... en daarbij was het Daniella. Op een dag zou die eenhoorn op haar bord belandden, als Dani er ooit genoeg van had. "Ik wil vaker gevraagd worden om te mogen kiezen!" zei ze gretig. "Voor als jullie er niet uit kunnen komen." Ja, dat leek Livia wel wat. Eigenlijk moet ik hier ook iets van Valentine zetten zodat ik een excuus heb van waarom ik deze post niet gewoon vanuit Livia heb gepost, dus: Valentine fronste. "Want jullie blijven altijd maar uren ruzie maken." Livia rolde met haar ogen. "Dus als ik het bepaal zijn jullie er zo uit!" "En waarom zouden we het niet zelf kunnen bepalen?" vroeg Valentine, terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg. Livia haalde haar schouders op. "Omdat jullie altijd willen winnen." Haar gezicht klaarde op. "Eigenlijk moet degene die dan niet gekozen wordt ook iets krijgen!"
  8. [1837/1838][15+] See I've had to burn your kingdom down

    Kijk, Valentine wilde zijn stomme, vervelende zusje ook heel erg graag wegsturen, hij had een hekel aan hoe nieuwsgierig Livia altijd was, maar hoe ze er ook altijd uit zag alsof ze het overal niet mee eens was, maar als Daniella per se naar haar mening wilde luisteren, zou Valentine verdomme ervoor zorgen ook dat zijn mening de mening was die Livia deelde. "Nah, gouden gordijnen zijn zo kinderachtig, niet waar?" vroeg hij aan Livvy, terwijl hij zijn gezicht overdreven vertrok. "Blauwe gordijnen, dat vinden volwassen mensen leuk." Livia fronste nadenkend haar wenkbrauwen en keek van de één naar de ander. "Wat krijg ik als ik mijn mening geef?" vroeg ze zoetjes. Ugh. "Misschien moet je naar bed," vroeg hij chagrijnig, terwijl hij naar Livia wuifde. Daag, weg ermee.
  9. [1837/1838][15+] See I've had to burn your kingdom down

    Dit sloeg NERGENS op, echt waar?! Waarom was Daniella zo dol op het idee van gouden gordijnen dat ze van plan was om zijn hele huis te verpesten alleen voor die stomme gordijnen? Als hij verstandiger was zou hij het nu laten liggen en haar gewoon die gordijnen geven voordat ze daadwerkelijk alles verpestte, maar Valentine geloofde niet in het principe dat je Daniella iets moest geven. Als je haar je vinger gaf, nam ze je hele hand. En ging ze met je vader naar bed. "Hey!" protesteerde hij toen ze aan de gordijnen ging hangen en hij greep snel haar pols vast om haar erbij weg te trekken, maar natuurlijk liet Daniella niet los, dus met een scheurend geluid vielen de gordijnen op de grond. "Wat zijn jullie aan het doen?" klonk het plotseling nieuwsgierig, achter hen. Valentine zuchtte in zichzelf en wierp zijn zusje een geërgerde blik toe. "Niets waar jij je mee bezig moet houden, Livia."
  10. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    "Nah, ik heb alles goed gedaan," zei Valentine, mogelijk iets te luchtig voor de situatie, maar ach. Hij had ooit zijn eigen botten weer recht moeten zetten, dus hij wist heus wel hoe het moest. Hij was nou eenmaal met zichzelf nog voorzichtiger dan met Daniella. "Maar het blijft gewoon even zeer doen, dat is hoe het werkt." Haar lichaam had even tijd nodig om te herstellen. "Ik maak zo wel een pijnstiller voor je." Maar niet een al te sterke, hij wilde dat er ergens een randje van pijn bij haar bleef hangen, gewoon... zodat ze het wist. Hij zuchtte toen ze door bleef gaan over die toverstok, maar schoof wel de tuindeuren voor haar open. Met een zwaai van zijn toverstok trok hij een stoel voor haar tevoorschijn, waar hij haar in liet zakken. "Heb nou maar even geduld," suste hij een tikje, hoewel hij zo onderhand wel een beetje genoeg kreeg van haar gezeur. Hij stopte haar in ieder geval in met een warme deken die hij van binnen liet komen. "Kijk, je bent buiten, ben je nu niet blij?" Kom op, Daniella, wees eens dankbaar.
  11. [1837/1838][15+] See I've had to burn your kingdom down

    Ja hallo?! Valentine wierp Daniella een woedende blik toe, want dit was ten eerste zijn huis en niet het hare (oké, ook het hare, maar dan alleen omdat ze met hem getrouwd was, dus nog steeds zijn huis) en ten tweede wilde hij juist niet in de club wonen, dat zei hij toch net? "Blauw staat goed bij de kamer," spuugde hij naar haar, terwijl hij gebaarde naar de tafel. "Goud matcht niet. Plus daarbij is goud sowieso een belachelijk idee voor gordijnen." Het was te opzichtig, dan werd alle aandacht naar de gordijnen getrokken en niets naar de rest van de kamer. Gordijnen moesten goed matchen, maar niet botsen. "Je hebt gewoon geen enkele smaak," ging hij koppig verder. "Als ik het aan jou overlaat, heeft elke kamer tien verschillende kleuren!" En dan zeiden mensen nog dat vrouwen ogen voor stijl hadden. Nou, niet Daniella. "Ze worden blauw." Einde verhaal.
  12. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    Natuurlijk wilde Daniella heel wat dingen. Ze wilde de hele wereld, met beide handen, wanneer ze daar ook maar gelegenheid voor kreeg en Valentine zuchtte, want wat had hij eigenlijk verwacht? Dat ze nu lief zou zijn? Dat ze hem aanbiddelijk aan zou kijken en precies deed wat hij wilde? Eigenlijk wel, ergens. Ja, hij was niet altijd even slim, oké, en soms had hij fantasieën waarvan hij wist dat die nooit werkelijkheid zouden worden en misschien ook fantasieën waarvan hij niet eens wilde dat ze uitkwamen. "Ik zal zo eten voor je halen," suste hij lieflijk. "En dat kun je dan buiten opeten, maar je moet nog even wachten, ik ben niet helemaal klaar." En misschien een klein tikje hardhandiger dan zou moeten zette hij haar laatste bot weer recht, zodat hij die met een tik aan elkaar kon hechten. "Je toverstok ligt nog in de club, denk ik. Die zal ik later wel ophalen." Want hij wist dat als ze haar toverstok eenmaal in handen kreeg, hij best wel eens wat dingen terug kon krijgen. "Zo, kom maar." Hij tilde haar overeind. "Ik denk dat je nog wel wat op me moet steunen..." Ach, wat jammer toch.
  13. Donderdag 22 maart 1838 - 's avonds - de eetkamer van Valentine's huis Zijn ouders waren leuke mensen geweest, hoor, eh, niet echt maar goed, ze waren dood en over de doden hoorde je niets slechts te zeggen, blablabla, maar in ieder geval: zijn ouders waren best leuk geweest, maar ze hadden totaal geen smaak voor hun inrichting en dus waren Valentine en Daniella al jaren druk bezig met het huis af en toe opnieuw inrichten. Of eigenlijk was Daniella bezig met dingen te vernietigen en reageerde Valentine daarop door dingen te vernietigen en als ze eindelijk gekalmeerd waren, deden ze dingen als nieuwe gordijnen uitzoeken. Als ze daar niet ruzie om kregen, zoals op dit moment: "Nee, we gaan geen gouden gordijnen kiezen," siste Valentine geërgerd, terwijl hij naar de gordijnen gebaarde (met brandvlekken). "Blauw past veel beter bij de kamer. Goud is echt te afschuwelijk. Dit is ons huis, niet de club!" Privé!
  14. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    Ja, natuurlijk deed het pijn. Ergens vond hij het heerlijk dat het haar pijn deed, dat hij tenminste iets van wonden achter had gelaten omdat Daniella altijd zo onfeilbaar leek. Zo altijd hetzelfde, alsof de rest van de wereld geen effect op haar liet. Ergens was het fijn om herinnerd te worden aan dat ze menselijk was en fragiel, en niet één of andere Griekse godin die af en toe van Olympus neerdaalde om met de stervelingen te spelen. En toch, ergens stak het hem ook wel, om zijn Daniella zo kwetsbaar te zien en te weten dat hij haar dit had aangedaan. Alleen niet genoeg. "Ik denk niet dat een heler echt nodig is," suste Valentine, maar het was natuurlijk vooral bedoeld om zichzelf er makkelijk vanaf te brengen. Een heler zou mogelijk vragen stellen of iemand erbij halen en dat was het laatste wat Valentine nodig had. "Je zult geen littekens overhalen." Hij streelde even zachtjes over haar haren, omdat het kon maar ook als liefhebbend gebaar. Hij hield echt van haar, hoe moeilijk het soms ook was. "Ah, het is tien uur." Hij wierp even een blik op de klok. "Je hebt vast honger. Zal ik je zo eten brengen? Waar heb je zin in?"
  15. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    Hij kon niet zeggen dat hij zich beter voelde na dit alles, in alle eerlijkheid. Een deel van de spanning was wel uit hem gegleden, maar het was niet genoeg geweest. De onderliggende frustraties lagen er nog steeds, want ondanks dat nu hij de deur opende hij Daniella daar kon zien liggen, als een zielig hoopje mens, kon hij haast voorspellen dat als hij haar eenmaal in bed had gestopt en zijn excuses aan had geboden, dat ze weer direct terug naar normaal zou gaan. Dezelfde rebelse Daniella, die altijd haar eigen zin wilde en nooit rekening wilde houden met andere mensen. Dezelfde Daniella die hij heus nu niet gebroken had. Maar toch, hij hield wel van haar, en haar zo kwetsbaar zien op die vloer deed wel wat met hem. "Het is oké," suste hij lief terwijl hij haar voorzichtig in zijn armen trok. Hij zou haar eerst wel eens naar bed brengen, dan kon hij altijd nog haar wonden helen. "Ik zal je niets doen." Niet vandaag, tenminste, niet nu. Niet nu hij wist dat het toch niet genoeg was. Dus hij bracht haar naar boven, stopte haar in bed, en bood haar een kopje thee aan, terwijl hij langzaam haar wonden begon te genezen.
×