Jump to content

Sergei Ostrovsky

IC Schoolhoofd
  • Content count

    53
  • Joined

  • Last visited

About Sergei Ostrovsky

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV

Profile Fields

Recent Profile Visitors

771 profile views
  1. A minor inconvenience [1838/1839]

    3 augustus Sergei's kantoor _______________________________ Het was kalm en rustig in Zweinstein nu de leerlingen vakantie hadden. Sergei vond het heerlijk om zich door de gangen te kunnen begeven zonder dat een onoplettende leerling tegen zijn rolstoel opbotste, zonder al die doelloze gesprekken die elkaar probeerden te overstemmen. Wat jammer dat het doorheen het jaar niet zo kon zijn. Morgen zou hij met zijn grootouders naar Rusland vertrekken, naar hun geliefde Moskou. Hun koffers waren reeds gemaakt. Een heleboel koffers. Zijn grootouders zouden immers niet terugkeren. Net zoals hem waren ze niet volledig uit vrije wil naar Engeland gekomen. Doorheen de jaren was het hem steeds meer opgevallen hoe zijn grootvader de spelletjes schaak met zijn oude vrienden misten. Hoe zijn grootmoeder talloze keer geprobeerd had honingcake te bereiden, maar nooit de juiste ingrediënten vond. Het zou geen eenvoudige reis worden. Zijn grootouders waren sterke mensen, maar op leeftijd en hij... tja zijn beperking maakte het er ook niet bepaald makkelijker op. Zodra zijn komst naar het moederland bekend was geraakt, hadden vrienden in de kunstwereld meteen een brief gestuurd. Er was een optreden van La Sylphide dat hij werkelijk moest zien. Langs de ene kant keek hij er naar uit om te gaan. Langs de andere kant kon hij zich nu al hun meelevende blikken voorstellen. Hij had absoluut geen behoefte aan hun compassie. Het werd onmogelijk van een ballet te genieten als er rondom je continu gefluisterd werd over die arme danser. Hij zou nog wel zien, daarbij tijd zou hem allicht te kort schieten. Er waren zoveel plaatsen die hij wilde bezoeken, familieleden die hij een jaar lang niet had gezien. Natuurlijk zou hij ook het graf van zijn ouders bezoeken, nog zoiets waar hij met gemengde gevoelens naar uitkeek. Op zijn bureau lagen stapeltjes documenten, netjes geordend. Het einde van het schooljaar betekende jammer genoeg niet het einde van zijn werk als schoolhoofd. Gelukkig dat hij Zweinstein kon achterlaten in Seneca's bekwame handen. "Seneca goed je te zien. Laat ons meteen ter zake komen. Hier liggen de nodige documenten voor aanvragen van nieuwe lesmaterialen. De aankoop van ingrediënten voor toverdranken is prioritair. De rest wijst zichzelf wel uit. Oh en voor ik het vergeet..." Hij opende een van de lade's van zijn bureau en haalde er een fles wodka uit. Weldra zou zijn voorraad toch terug zijn aangevuld. "Een kleinigheid voor de moeite." OOC: privé met Lisa
  2. [1837/1838] Silentium [OPEN]

    Vrijdag de 13e _____________________ Sergei realiseerde niet meteen wat er precies aan de hand was. Zoals elke ochtend stond hij op, met gebruik van magie slaagde hij erin zijn dagelijkse ochtendrituelen te volbrengen. Hij reed in stilte naar de Grote Zaal om te ontbijten. Sowieso sprak Sergei niet voor hij zijn eerste tas thee had gedronken. Het was bij het binnengaan van de Grote Zaal dat hij merkte hoe verbazend stil het was. Hij nam plaats bij de rest van de leraren, wilde hen vragen of er iets aan de hand was, waardoor niemand een woord zei, maar ook zijn eigen stem liet het afweten. Eerst werkte zijn benen niet meer, nu was zijn stem weg. Gelukkig bleek hij niet de enige te zijn en in alle eerlijkheid wist hij deze stilte wel te appreciëren. Geen schreeuwende leerlingen die hem irritante vragen konden stellen, heerlijk en dat nog wel op een dag van ongeluk. Hij draaide zich naar de leerkracht naast hem. Met zijn toverstok tekende hij volgende boodschap in de lucht: "Weet jij wie hiervoor verantwoordelijk is?" als hij dat wist kon hij die persoon meteen een promotie geven en tegelijkertijd vragen of hij niet wekelijks zo'n dag van stilte kon regelen. ____________________________ Zweinstein event iedereen is een hele dag zijn stem kwijt, de oorzaak is nog onduidelijk net zoals de manier waarop je hem terug zou kunnen krijgen.
  3. [1837/1838] Cause it's just the bones you're made of.

    "Vuurwhiskey, nee op een speciale dag als vandaag sta ik niet toe dat er zo'n afval wordt gedronken. Wat moet Professor Damarcus wel niet van ons denken, dat we barbaren zijn?" Sergei duwde zichzelf in zijn rolstoel de leraren kamer in en zette prompt drie flessen Russische wodka op tafel. Hij was in één van zijn beter buien. Dat kwam vast doordat hij net een lastig dossier had afgewerkt, of de bewegende trappen zichzelf net naar zijn traject navigeerden. "Professor Grey, bent u van plan altijd zo onverzorgd les te geven." Hiermee doelde hij op het verfomfaaide gewaad van de professor. De ontploffing van eerder had hij wel gehoord, maar soms was het beter om problemen te negeren, te doen alsof ze niet bestonden, toch totdat hij genoeg alcohol in zijn bloed had om de zaak op nuchtere wijze te benaderen. "Ik mag hopen dat dit een eenmalige situatie was?" terwijl hij sprak, sommeerde hij zes kleine shotglaasjes, ervan uitgaand dat alle leraren mee zouden drinken. Sergei had zelf nog niet de tijd gehad kennis te maken met deze nieuwe professor. Natuurlijk hij was mede-verantwoordelijk geweest in zijn tewerkstelling, maar zoals altijd bestond dat meer uit papierwerk en aanbevelingsbrieven doorlezen dan werkelijk menselijk contact. Als hij de geruchten op de wandelgangen mocht geloven was Damarcus een man die de leerlingen van Zweinstein wat meer discipline zou bijbrengen. Ergens herinnerde hij hem zelfs aan enkele van zijn professors op Klammfels. "In mijn land van herkomst is het gebruikelijk een toost uit te brengen voor geluk en voorspoed, laat ik u hierbij persoonlijk welkom heten en u het beste toewensen voor de komende schooljaren. Is er zelf nog iets dat u aan uw collega's wilt meedelen?" Sergei was zich er van bewust dat het toosten een heilige traditie was en het moest gebeuren, maar in feite was hij zelf veel meer fan van het drinkgedeelte.
  4. [1837/1838] Baguette out of here

    "U zou morgenochtend reeds kunnen vertrekken, s'ochtends zodat niet teveel leerlingen er weet van hebben. Echter mocht u nog enkele dagen nodig hebben kan ik daar begrip voor opbrengen." Sergei was blij dat dit eindelijk was afgehandeld. Hij had nog wel andere dingen te doen dan met terneergeslagen leerlingen praten.
  5. [1837/1838] Baguette out of here

    "Meneer Guarinot, Emile, Ik kan u verzekeren dat dit topic niet onbesproken zal blijven. Ikzelf heb aan een andere school gestudeerd en goede internationale relaties is één van mijn belangrijkste prioriteiten voor deze school. Echter hoe jammer het ook is ik heb niet de macht om dingen zomaar te veranderen. Dit moet gebeuren onder goedkeuring van het ministerie en minstens de meerderheid van de leraren, om maar niet te beginnen over de stapels papierwerk. Echt waar Emile, in deze situatie staan we aan dezelfde kant. Ik kan alleen geen dingen in een vingerknip veranderen, terwijl dit probleem wel onmiddellijke actie vereist." Emile was nog maar een jongen. Hij wist nog niet hoe de wereld precies werkte en vooral tegenwerkte. Dat er nu eenmaal oneerlijke dingen gebeurde en dat je soms niet anders kon dan die slikken. Sergei vond het heus best erg voor hem, maar niet erg genoeg om zijn aandacht volledig op deze zaak te vestigen en een andere oplossing te zoeken.
  6. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

    @Gabriel Bruxley goedgekeurd
  7. [1837/1838] Baguette out of here

    "En hoe ziet u dat dan voor u meneer Guarinot. Wilt u dat ik een hele maand geen desserts geef, dat elke leerling de komende week elke dag moet nablijven, want als u kijkt naar hoeveel mensen dit reeds hebben getekend dan zou ik de hele school moeten straffen. Begrijp mij niet verkeerd ik had dit alles ook liever anders gezien, liever gehad dat het niet was gebeurd, maar kijk met tijd spelen is riskante magie. Uw terugkeer is misschien niet de meest rechtvaardige oplossing, maar het lijkt mij wel de beste oplossing voor beide partijen. Denkt u zelf ook niet dat u een aangenamere tijd zult beleven als u uw studies afmaakt in Beauxbatons? Wat u daarna doet is volledig aan u. Als u naar Engeland wilt komen, zal niemand u tegenhouden, maar ik raad het u nu niet bepaald aan." Sergei had zo wel een vermoeden waarom de jongen hier zou willen blijven. Wel er waren niet bepaald veel opties om uit te kiezen dus zijn redenering was snel gemaakt. Echter hij was niet het type dat naar de emotionele verhoudingen en gesteldheid van zijn leerlingen vroeg, dat was iets wat ze onderling maar moesten oplossen.
  8. [1837/1838] Baguette out of here

    "Kijk, ik ben niet blind Emile. Ik weet heus wel dat deze school verre van perfect is, dat leerlingen ongehoorde dingen doen en dat het onmogelijk is daar ooit een stop toe te brengen. Het kan me vrij weinig schelen dat studenten geheime feestjes houden, wat er gebeurd in de bezemkasten, enzovoorts, dat maakt me allemaal niets uit zolang het discreet blijft. Wat denk je dat er met deze school gaat gebeuren als deze petitie naar buiten wordt gebracht, als kranten erover schrijven. Geen Franse studenten meer op Zweinstein, na al dat werk om de relatie tussen onze scholen te verbeteren. Het maakt mij niet uit of wat zich zogenaamd tussen jou en mevrouw Bennet heeft afgespeeld echt is gebeurd of slechts is verzonnen, maar ik hoop dat u begrijpt dat dit document mij geen andere mogelijkheid geeft dan het ondernemen van actie. Het spijt me u dit te moeten meedelen, maar voor Zweinstein en Beauxbatons is het beter als u terugkeert. Ik heb reeds met u schoolhoofd overleg gepleegd en u kunt zonder problemen aansluiten bij de lessen."
  9. [1837/1838] Baguette out of here

    Sergei had niet bepaald problemen met Frankrijk of Fransen in het algemeen. Het was immers het land waar de kunstvorm van ballet was ontstaan die zij Russen daarna hadden verfijnd. Echter wanneer bepaalde Fransen de rust in zijn school gingen verstoren, kon hij daar niets slechts op toekijken. Hij had dingen al teveel uit de hand laten lopen. Gisteren nog ontving hij een petitie om Franse uitwisselstudenten te verbannen omdat ze de leerlingen bezwangerden. Het geroddel en tienerdrama kon hem weinig schelen, maar wanneer er petities gingen worden opgesteld moest hij het heft in handen nemen en actie ondernemen. Emile Guarinot klopte op de deur van zijn kantoor en nam plaats in de stoel voor Sergei's bureau. Hij zag er niet bepaald gelukkig uit. Sergei kon de jongen maar moeilijk pijlen. Minachtend schoof hij het stuk perkament naar de uitwisselingsleerling toe. "Eerst is er een gevecht en nu dit, is dat hoe ze in Frankrijk leren je als gast te gedragen?" ____________________________________ Personal topic
  10. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Het openingsfeest, de dag waarop Sergei alle nieuwe onschuldige eerstejaars mocht verwelkomen en hij vooral hoopte dat dit snel achter de rug was zodat hij terug naar zijn kantoor kon gaan en een aspirine kon nemen. De galmende stemmen van de leerlingen bezorgden hem werkelijk hoofdpijn. Was het echt nodig om naar elkaar te schreeuwen over je vakantie? Wacht zag hij nu een leerling iemand slaan? Ja dit was een fantastisch begin van het schooljaar. Hij ging gewoon doen alsof hij het niet had gezien. "Mijn suggestie is dat we ons effectief focussen op lesgeven in plaats van Zweinstein in een grote verkleedpartij te veranderen." voegde Sergei toe, al kwam zijn argument misschien niet zo sterk over gezien zijn rolstoel voor deze avond was omgetoverd tot een heuse troon. Hij had niets tegen een themafeest en in de tijden dat hij nog ballet danste had hij talrijke kostuums gedragen, maar sommige professoren moesten inzien dat dit nog altijd een instituut was, waarvan het belangrijkste doel was kinderen iets bij te leren en niet al je lessen aan te passen aan een thema omdat dat wel grappig zou zijn. "Nu wordt er nog geglimlacht, maar denkt u werkelijk dat deze leerlingen dat nog zullen doen na een jaar lang rond één onderwerp te moeten werken? Er zijn insecten met een groter concentratievermogen dan de gemiddelde Zweinsteinleerling. Houdt jullie maar gewoon aan het standaard lessenplan, dat is al gek genoeg."
  11. Don't trip please ~ les, alle jaren [1837]

    Was Sergei dronken geweest toen hij dit idee voor zijn lessen had bedacht, misschien. Hoe dan ook, zelf vond hij het fantastisch. Evenwicht was uiterst belangrijk tijdens het dansen, daarom dat de les vandaag niet zou doorgaan in de danszaal, maar bovenop de daken van Zweinstein. Hijzelf keek toe vanuit een toren, zijn rolstoel maakte het immers onmogelijk het dak te betreden. "Hopelijk herinneren jullie je nog de wals die we vorige les hebben ingeoefend. Die zullen jullie vandaag opnieuw uitvoeren, maar dan op deze nieuwe locatie." Met een simpele zwaai van zijn toverstok begonnen de instrumenten die hij had meegenomen een trage melodie te spelen. "Hup, hup, kies een danspartner, jij daar stop met je vast te klampen aan het dak. Maak jullie geen zorgen ik heb gezorgd voor een magisch vangnet. Jullie kunnen dus niet echt te pletter storten." Had hij gezorgd voor dat vangnet? Hij groef in zijn geheugen. Ja hij was het niet vergeten, al had hij het niet bepaald hoog geplaatst. De leerlingen zouden best een stuk vallen vooraleer ze werden opgevangen. Hij had zo al genoeg werk en problemen om zich mee bezig te houden, daar hoefde hij niet nog een stel boze ouders bij te hebben omdat hun zoon of dochter was gestorven na een fatale val. Sergei zakte wat onderuit in zijn rolstoel, dit zou nog best grappig kunnen worden. Hij nam een slok van zijn flacon, waar whiskey inzat maar op het metaal stond 'tea' geschreven dus niemand zou het vast doorhebben was dat hij aangeschoten les gaf en daarbij hij ging zichzelf heus niet ontslaan. _______________________________________________________________ Dansles voor alle jaren, whoop whoop. Iedereen mag op het dak van Zweinstijn een poging doen tot dansen. Geen zorgen er is een magisch vangnet dat je opvangt, al hangt het vrij laag. Het werkt als een soort trampoline, so have fun?
  12. [1836] What to do if your office isn't Russian enough

    "Interessant, als ik niet zoveel werk had, had ik misschien de kans om iets interessants te doen. Je kunt je niet voorstellen wat er allemaal in deze school moet gebeuren. Leraren die komen en gaan, onderhoud van het gebouw en de gangen zijn allesbehalve makkelijk toegankelijk met een rolstoel. Die bewegende trappen hebben me al te vaak een bijna dood ervaring laten meemaken." Hij hief zijn glaasje in de lucht. "Op geld en het moederland," want om eerlijk te zijn was dit niet een job die hij zozeer uit passie beoefende. Niet alles aan Zweinstijn was verschrikkelijk, maar er kon zoveel worden verbeterd. Het was zijn droom om Klammfels hier ooit te ontvangen en hen met bewondering over Zweinstijn te horen spreken. Echter op dit moment kon hijzelf nauwelijks bewondering opbrengen voor deze plaats, dus zijn droom lag nog zeer ver. "Denk je echt dat een simpel wachtwoord of wat magie die kinderen tegenhoudt? Je weet toch wel beter Anna. Je hebt hier zelf toch ook gezeten. Daarbij zijn zij niet het enige probleem. Als zij niet zouden proberen in te breken dan doen andere leraren het wel. Jij mag dit dan wel saai noemen, maar voor mij is het ordelijk en gestructureerd, aan al die extra overbodigheden heb ik geen nood. Laat ons drinken op eenvoud." en meteen kapte hij een tweede glaasje wodka achterover, want het was gebruikelijk meteen twee shots te nemen en pas daarna aan de hapjes te beginnen.
  13. [1836/1837] The totally responsible Bailey-still-lives-party

    Sergei mocht dan wel een hekel hebben aan de meeste mensen. Anna was één van zijn weinige vrienden en tevens lotgenoten, zijnde een Rus die moest zien te overleven in het miserabele Engeland. Hij was hier dan ook vooral voor haar. Haar dochter had hij weleens eerder ontmoet, maar hij had het niet zo op kleine kinderen, wel eigenlijk kinderen in het algemeen, wiens idee was het ook alweer om hem schoolhoofd te maken? Verder was er nog Anna's man, die hij ook niet echt persoonlijk kende, maar als Anna hem kon uitstaan, moest hij wel een persoon zijn die ook Sergei zou kunnen verdragen. Daarbij wist hij dat Ronan barman was en iemand die wist om te gaan met alcohol steeg meteen in zijn aanzien. Er waren nog een hele hoop andere genodigden. Sergei herkende enkele leerlingen van Zweinstijn, niet bij naam, maar qua uiterlijk herinnerde hij zich dat hij hen ooit weleens had zien passeren. Een van die leerlingen had het op zich genomen de hele bar te kopen voor het jonge stel. Wel het zien van één van zijn oudere leerlingen die duizend keer rijker was dan hemzelf, was vrij ongemakkelijk, maar ach de wereld zat nu eenmaal oneerlijk in elkaar. Het was niet makkelijk zich een weg te banen door de menigte, maar uiteindelijk wist hij de moeder van de jarige te bereiken in zijn rolstoel. Het eerste wat hij opmerkte was haar iets rondere buik en het alcoholvrije drankje. Anna die geen alcohol dronk op een feestje, dat kon maar één ding betekenen. "Anechka ik ben zo blij je te zien, maar in wat voor toestand. Je gaat me toch niet vertellen dat er nog meer kleine Lennoxen op komst zijn?" Een kind van Anna kon hij nog verdragen, maar twee. "Hoe dan ook. Ik kon natuurlijk niet komen opdagen zonder cadeau. Jammer genoeg wordt wodka niet beter met de jaren, maar hier zal de kleine Bailey vast ook wel plezier aan hebben." Hij stak haar een slordig ingepakt cadeautje toe, waaruit langs een kant een beetje berenbont stak.
  14. [1836] What to do if your office isn't Russian enough

    "Dus het heet Bailey?" Hij reed wat dichter naar de kinderwagen toe en keek met minachting naar de lachende baby. "Wel het feit dat ik niet eens wist dat ze bestond geeft aan dat we elkaar al veel te lang niet meer hebben gezien. Je hebt toch niet nog zo van die verassingen waar ik niets van weet he?" Sergei hield niet van verassingen. Voor hem moesten dingen gepland en volgens schema zijn. "Er is trouwens niets mis met mijn kantoor. Ik apprecieer je hulp, maar die is nergens voor nodig. Al die extra toevoegingen zullen er alleen voor zorgen dat ik me minder makkelijk kan manoeuvreren. Stel je voor een loungehoek. Weet je wat er gebeurd met kantoren die een loungehoek hebben? Andere professoren vinden dat gezellig en dan willen ze bij je op bezoek komen en heb je geen enkel moment van rust meer." Dat Anna hem bezocht was niet erg, want ze was aangenaam gezelschap, maar de rest, die kwamen toch alleen om zijn wodka te drinken. Hij reed naar de enige kast die er stond en haalde er twee kleine glaasjes uit, daarbij liet hij ook meteen wat hapjes brengen uit de keukens, want een echte Rus drinkt nooit zonder dat er zakuski aanwezig zijn. Hij zette de glaasjes neer op tafel. "Dus waar drinken we op?"
  15. [1836] What to do if your office isn't Russian enough

    Sergei had zijn kantoor verplaatst naar de begane grond, dat was een heel stuk praktischer aangezien hij nog altijd in een rolstoel zat en zo niet langer iedere keer die verschrikkelijke trappen moest trotseren. Wiens idee was het trouwens om bewegende trappen te bouwen in dit kasteel? Waren gewone normale trappen echt teveel gevraagd? Verder was zijn kantoor minimalistisch ingericht. Hij noemde het minimalistisch, anderen gebruikte de term saai. De muren waren wit, veel meer dan een bureau en wat kasten was er niet aanwezig. Natuurlijk had hij wodka, maar die zat veilig opgeborgen in een stevig afgesloten kist, die tevens beschermd was met enkele spreuken om ongewilde gasten tegen te houden. Dat de leerlingen alcohol dronken, maakte hem niet veel uit, dat ze zijn alcohol dronken wel. Nietsvermoedend reed hij zijn kantoor binnen. "Anne?" zei hij verbaasd en staarde naar zijn muren, die voor hij vertrok nog wit waren geweest. Hij had kunnen zweren dat hij de deur op slot had gedaan. "Wat leuk je te zien, maar wat doe je hier? En wat is dat?" Met dat doelde hij niet op zijn gekleurde muren, maar wel op de baby die vrolijk krijste. Sergei reed iets dichterbij om de baby beter te kunnen bekijken, om zich ervan te verzekeren dat er wel degelijk een baby in zijn kantoor was. Puppy's, baby's hij wist niet welke van de twee hij meer haatte. Jawel puppy's kwam op één, maar baby's volgden meteen daarna.
×