Jump to content

Owain Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    117
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    11

Owain Cadwgan last won the day on May 19

Owain Cadwgan had the most liked content!

About Owain Cadwgan

  • Rank
    Looks are important, but blood tells all

Profile Fields

Recent Profile Visitors

762 profile views
  1. [1838] More than we bargained for

    20 oktober 1838 Restaurant Neverland Nog op de grond op een magische plek in Hyde Park te Londen, een paar minuten voor 18:00 uur Het had vijf maanden geduurd voordat hij had moeten besluiten de situatie op deze manier te doen beëindigen. Vijf lange maanden, waarin Aria hem in toenemende mate met op elkaar geperste lippen had gepasseerd in de lange en donkere gangen van Cadwgan Castle, waarin hij Rhiannon en Evangeline, inclusief pasgeboren baby, onder zware bewaking had weggezet in een verlaten toren op het landgoed, waarin hij Keane in zijn kerkers had gehouden en hem onder de Imperiusvloek gedwongen hield braaf de klusjes af te tikken die hij voor hem in gedachten had en hij met betrekking tot Josephine de teugels iets had moeten laten varen om enige opstand te voorkomen. Ondertussen had Helena de beschikking gehad over de kinderen van Aria, over de tweeling Gabriel en Clementine die hij qua bloedlijn ook de zijne kon noemen. Officieel waren ze natuurlijk enkel van zijn echtgenote. Hij had zich dan ook enigszins terzijde gehouden, terwijl hij op de achtergrond had getracht Daniel Bennett toch te slim af te zijn; twee keer had hij moeten vernemen dat de kinderen zojuist weg waren toen zijn mannetjes de inval deden; de derde maal hadden ze Daniel net betrapt, maar was het niet gelukt hem te overmeesteren. Dat alles zou hij Aria natuurlijk niet vertellen. Ze zou hem enkel zwak vinden omdat hij niet had doorgepakt; beter dan de waarheid geheel te verhullen. En toch had hij moeten zwichten. Voor Aria. Om zijn huwelijk te behouden, dan. Hij was niet gewend om opdrachten te krijgen maar begreep de haast haar kinderen toch weer in haar armen te willen sluiten; iets wat hij overigens niet terugzag bij Helena Lennox. ’t Was vast dat ze het wel lekker rustig vond zonder haar man thuis. Hij had de duurste tafel geboekt in het restaurant Neverland op het vliegende schip; niet zozeer om met de galjoenen te smijten die hij toch altijd zo zuinig had gekoesterd (al was dat een prettige bijkomstigheid gezien de financiële situatie waarin Mrs. Helena Lennox verkeerde) als dat de uitgebreid gedekte tafel een stukje verwijderd stond van de overige tafels in het restaurant, op een verhoging op het achterdek van het schip. Het uitzicht door de grote ramen was prachtig, zeker als de zon straks onder zou gaan, maar het was vooral niet ver genoeg om geen geroezemoes van anderen om zich heen te hebben en wel ver genoeg dat ze niet gemakkelijk afgeluisterd konden worden. De magische pianospeler, die de gasten zou verblijden met zijn spel gedurende het diner, kondigde aan dat ze over twee minuten zouden opstijgen. Zorgeloos wierp Owain een blik op zijn zware, gouden zakhorloge en rechtte hij zijn rug. Als ze niet zou komen, dan was haar boodschap duidelijk. De zijne ook, als die dementor toevallig de verkeerde cel in kwam en de jammerlijke beslissing maakte om de ziel van Tristain Lennox eruit te zuigen. OOC: Met Irene!
  2. [1838] Happy Wife, Happy Life

    Och nee, over de veiligheid van beide kinderen maakte ook Owain zich nu niet direct zorgen. Als dat aan de orde was, dan zou hij zelfs voor een moment kunnen hebben overwogen dit wel via de offiiele kanalen te spelen en de schouwers in te lichten, hoe onkarakteristiek hem dat ook voorkwam. Nee – natuurlijk wilde hij de kinderen terug, maar het was de vraag ten koste van wat. Hij had Helena laten zien wat er gebeurde als ze buiten de lijntjes probeerde te kleuren, over de macht die hij over haar en haar familie zou kunnen hebben. Het zou zwak zijn om nu in te geven, omdat wanneer hij haar nu zou benaderen, zij hem voorwaarden zou geven die hij niet kon accepteren. Hij wilde dat Helena hem zou benaderen, niet andersom. Hij wilde haar laten smeken totdat hij haar vanuit de gulheid van zijn hart haar man terug zou geven, waarmee hij Aria’s kinderen geduldig kon binnenhengelen en voordat hij daadwerkelijk toe zou slaan; hij zou dit de Lennoxen niet snel vergeven. Helena had hem met deze handelingen bespot en hem in een slecht daglicht gezet bij zijn nieuwe vrouw. Maar sommige zaken hadden toch wat geduld nodig. En de Bennetts… nuja. Men kon niet uitzeggen dat de familie bekend stond uit te blinken in geduld. Was ook niet waarom hij doorgaans gebruik van hun aangeboden services had gemaakt. “Aria” glimlachte hij, al bewees een waarschuwende schittering in zijn grijze ogen wellicht reeds dat hij meende dat ze sprak waar hij vond dat ze eigenlijk zwijgen moest. Hij ving haar hand en kneep er even zachtjes in, al was het meer zodat hij ervoor zou kunnen zorgen dat ze niet zou weglopen op een moment dat hij dat niet zou willen. “Je weet dat dat de kwestie mijn volle concentratie heeft en dat ik je heb gezegd dat het goed zal komen. Het spijt mij dat je zolang moet wachten.” Maar dat was niet zijn schuld! Ook hij liet even een stilte vallen. Voor een moment liet hij zijn blik over haar heen glijden, terwijl hij de situatie overpeinsde. Wellicht kon hij haar wel iets geven, want hij stelde haar geduld ergens wel op prijs. Hij wist hoe gehecht ze was aan haar kinderen en ze had nu toch reeds enkele maanden gewacht. Even leunde hij iets achterover. “Al zou ik niet willen pretenderen dat ik niet geheel open zou willen zijn voor enkele… suggesties, van jouw kant.”
  3. Les liaisons dangereuses

    27 september 1838 Cadwgan Castle Helena, Ik kan niet anders dan vaststellen dat we hiermee op een doodlopende weg zijn uitgekomen. Laten we het oplossen. Ga met mij uit eten. We moeten toch iets doen om die eenzame nachten wat te verlichten, hm?
  4. Archiveren van de topics

    Ik gebruikte 'm vroeger... maar nu niet meer. Eh. Geen idee waarom, haha.
  5. [1838] Happy Wife, Happy Life

    September 1838 Cadwgan Castle Hij wist dat Aria geduldig was geweest. Hij wist dat hij van haar de tijd had gekregen om de situatie op te lossen en haar kinderen terug te krijgen. Maar hij wist ook dat ze vond dat hij te weinig had gedaan. Maar wat kon hij nog doen? Hij had Helena dreigende brieven gestuurd, had haar man laten oppakken… hij had wel gedacht dat dat de vrouw in ieder geval wel tot het een of ander zou bewegen. Blijkbaar had het alles Helena echter weinig kunnen schelen – wat overigens wel iets zei over de keuzes die ze in het verleden had gemaakt en de degradatie van haar huwelijk. Wat restte hem nog? Helena zelf kidnappen en daar de benodigde consequenties aan verbinden? Haar kinderen? Haar (achter)kleinkinderen? Hij had al twee van beiden en hij moest de risico’s toch enigszins beperken … zeker nu het slechts ging om Gabriel, die ergens achterin zijn opvolging stond. Om van Clementine nog maar niet te spreken… Nuja, en dat was nog niet eens ingecalculeerd dat hij Daniel Bennett tegenwoordig als tegenstander moest beschouwen. Hij kende Daniel en Daniel kende hem. Het laatste wat hij wilde was een stand-off. Liever zou hij Daniel weer aan zijn kant krijgen dan dat hij hem moest verslaan – en hij had toch gehoopt dat Aria daar een rol in zou kunnen spelen. Maar ondertussen waren ze enkele maanden verder en was er weinig veranderd. Dat mocht Aria dan wel wellicht frustreren, maar het frustreerde hem ook. Bijna was hij op de drempel van zijn kantoor weer omgekeerd toen hij Aria in zijn kantoor zag staan, maar ze had hem al gezien – en dus zat er niets anders op. Hij wilde zijn echtgenote niet per se uit de weg gaan, maar het was ook niet alsof deze kwestie de enige was die hem op het moment bezig hield. Hij had Miss Lennox en zijn dochter dan wellicht goed weggestopt op het uitgestrekte landgoed zodat die hem op dit moment geen moeilijkheden zouden bezorgen, maar dat betekende niet dat de hoofdzaken van zijn beroep hem niet verder ophielden. Drakeneieren uit Oost-Europa, goud uit Midden-Afrika, de vervloekte parelmoer armbanden die hij gisteren had binnengekregen… en ondertussen de kwestie van die vervloekte huwelijksakte waarvan Lennox beweerde dat die bestond en de verbintenis tussen haar en zijn kleinzoon bewees. Als hij dat vervloekte ding nou eens zou kunnen vinden en vernietigen... “Aria” sprak de Graaf zo warm als hij kon in een poging de vrede te bewaren, voordat hij op haar afstapte en haar een kus op haar wang gaf. “Waar kan ik je mee helpen?” OOC: Met Lils!
  6. Les liaisons dangereuses

    17 mei 1838 Cadwgan Castle Mrs. Lennox, U zult mij niet horen toegeven dat ik ten tijde van ons gesprek van enige verblijfplaats van uw kleindochter op de hoogte was. Het komt mij voor dat u de onderlinge verhoudingen niet geheel schijnt te begrijpen, en nu u hier onvoldoende van op de hoogte blijkt voel ik mij ook niet in de positie om hier enige opheldering over te verschaffen. U heeft geen idee waaraan u uw vingers momenteel aan brand en ik waarschuw u toch wat afstand te nemen. U denkt wellicht dat u medestanders heeft gevonden, maar Mr. Bennett en zijn companen zijn verre van betrouwbaar. Ik zal ze zeker zoeken – en ik zal hier dan ook van de gelegenheid gebruik maken om u mede te delen dat de inschatting van mijn zoekkunsten wat beter is dan hoe u die momenteel doet voorkomen. Ondertussen wens ik u de komende dagen veel sterkte. Ik dacht toch dat iedereen wel wist dat Erumpents en kinderen geen gewenste combinatie vormen.
  7. Les liaisons dangereuses

    13 mei 1838 Cadwgan Castle Mrs. Lennox, U wilt niet weten hoezeer ik heb gewenst dat deze kwestie niet mijn probleem was geworden. U had, zowel voor als na ons gesprek, meer dan voldoende tijd om dit alles voor ons beider families tot een gewenst einde te brengen. Helaas heb ik moeten constateren dat u daarin heeft gefaald. Ik waarschuw u dat het uitoefenen van uw woede op de twee onschuldige kinderen van mijn (eveneens) onschuldige echtgenote u niet verder zal helpen. U onderschat mij als u denkt dat er geen repercussies zullen volgen nadat ik hen heb teruggevonden. Het hebben van een grote familie heeft ook nadelen. Ik dacht toch dat u zo aan uw liefhebbende echtgenoot was gehecht. Enige verwaterde aandachtsspanne aan mijn kant zult u daarnaar terug kunnen leiden. In een gulle bui schenk ik u nogmaals 24 uur.
  8. Les liaisons dangereuses

    12 mei 1838, Cadwgan Castle Mrs. Lennox, Ik denk niet dat er in mijn kringen nog een enkele ziel te vinden is die zou ontkennen dat uw kleindochter zich tot het uiterste heeft bewogen om zich tot een van mijn familiezaken te kunnen bestempelen. Neemt u dan toch haar woord, als niet het mijne, om uw teleurstelling wat bij te schaven. Ik kan u verzekeren dat ik mij toch tot het uiterste heb bewogen om haar probleem niet tot het mijne om te dopen, maar helaas heeft zij mijn vele waarschuwingen in de wind geslagen. Meer zal gedaan moeten worden om mijn eigen teleurstelling in uw handelen teniet te doen. Ik moet zeggen dat ik u reeds al niet meer erg hoog in het vaandel droeg, maar om de onschuldige kinderen van mijn vrouw te ontvreemden en de daad vervolgens op schrift toe te geven, is toch een stap die mij als onkarakteristiek voorkomt. Ik snap dat u eenzaam bent, daar op het platteland, maar om uw verzameling kinderen op deze manier uit te breiden lijkt mij toch niet de moreel juiste manier om mijn aandacht te trekken. U heeft 24 uur om de kinderen naar mij te retourneren. Hij was woedend. Oh- hij was zo boos. Door het trillen van zijn toverstaf koste hem drie pogingen om het perkament tot een piepklein draakje op te vouwen, maar uiteindelijk kwam het beestje op zijn hand tot leven. Even had hij ernaar gestaard, zijn woede iets weg-ebbende al was het enkel door de nostalgie van het geheel, voordat hij het met een tweede zwiep van zijn staf uit het raam vliegen deed. Uiteraard voorzien van een spreuk dat alleen zij het zou kunnen lezen – en dezelfde, vlamvattende spreuk.
  9. IC Buitenwereld Mededelingen

    Niemand, zeker niet Aylana Evangeline Lennox maar ook niet Keane Joseph Cadwgan, kondigen de geboorte aan van: Griffith Tristain Lennox, want formeel weet niemand dat hij is geboren op 4 mei 1838. Hij maakt het redelijk goed, maar dat is niet echt relevant. Moeder houdt hopelijk binnenkort op met ademhalen.
  10. [1838]You build your fortress and I'll climb your walls

    Was dat waar? Draaiden mensen ooit werkelijk bij? Zijn kleinzoon had hen reeds in enkele schandalen gewerkt – het opbreken van Keane's eerste verloving, wat in dat geval toch wel geheel de schuld van zijn kleinzoon was geweest (in tegendeel tot datgeen wat Helena hem had aangedaan!); een claim van bigamie. Ja, het ging over als je de persoon verwijderde uit de gemeenschap, maar dan toch was het nooit geheel weg. Men hoefde niet al te diep te graven om Keane’s werkelijke herkomst te achterhalen en zijn dochters schande op te rakelen. Hij geloofde er niet in dat mensen ooit helemaal bijdraaiden; maar aan de andere kant had ook iedere grote tovenaarsfamilie zo wel enkele skeletten in de kast. Daar was uiteraard de kanttekening aan toe te voegen dat sommige families dat letterlijker namen dan anderen. “Al kunnen zijn composities ermee door, dan is het nut ervan alsnog ver te zoeken” sprak Owain langzaam, zijn blik gericht op de deur om er zeker van te zijn dat Keane deze op de correcte wijze achter zich had gesloten. Hij wilde Helena niet in de buurt van Keane, maar dat gold net zo goed andersom. “Ik dacht dat als ik hem toestond deze ter uitvoering te brengen, hij wat… gehoorzaamheid zou tonen.” Owain nam het laatste slokje van zijn thee en zette deze bedachtzaam op het schoteltje. Rhiann had altijd het klavier gespeeld, maar dat was anders. Voor dames was het gepast, voor heren – en vooral erfgenamen! – golden er toch andere regels. Maar dat was een van de dingen die gewoonweg niet bij Keane in te prenten waren. Steeds meer begon hij zijn dochter daar de schuld van te geven. “Wij waren voornemens Miss Lennox een vergoeding te geven voor het intrekken van haar rechtszaak” merkte Owain op, terwijl hij Helena aandachtig aankeek om te zien of zij hiervan op de hoogte was geweest. Ze leek door te laten schemeren de controle over haar (klein)kinderen geheel kwijt te zijn, maar dat hoefde uiteraard niet perse op waarheid te berusten. “Zonder daarbij enige uitspraak te doen omtrent haar ah… claim, uiteraard. Mijn kleinzoon was niet geneigd om te ontkennen dat het zijn kind betrof; al het andere is lariekoek, natuurlijk.” Hij schonk Helena een ietwat geïrriteerde blik, alsof het haar idee was geweest om dit soort zaken bij haar kleindochter in te fluisteren (wat goed waar kon zijn!) voordat hij zich naar voren boog om het lege kopje op tafel te zetten. “Maar Miss Lennox besloot dat ze zich te goed voelde voor zulks een geldbedrag en wees het aanbod af, zo moest ik mij laten vertellen.” Even liet hij zijn blik op Helena rusten terwijl hij zijn woorden woog, voordat hij wederom achterover leunde en zijn mond open trok. “Nu ik uw vragenuurtje naar eerlijkheid heb beantwoord, is er dan toch ook een vraag bij mij gerezen, als ik zo vrij mag zijn. Of nuja.. wellicht eerder een… opmerking.” Hij glimlachte kil. ‘Waar haalt ze het gore lef vandaan’ was vast geen geaccepteerde vraag, al was dat op dit punt wel het meest op zijn plaats. “Ze weet niet waar ze mee bezig is, Helena.” Haar oogopslag leek nog hetzelfde, al was het lastig het meisje voor zich te halen die hij ooit had gekend. Vijftig jaar was een lange tijd. “Als u bezorgd bent om het welzijn van uw kleindochter, dan moet u niet bij mij zijn. Mr. Bennett is een goede advocaat, maar zijn prijs is hoog. Ik weet niet wat uw kleindochter hem heeft beloofd in ruil voor zijn bijstand, en ik weet ook niet of hij het aan u zou vertellen mocht u het hem vragen. Maar wat ze ook denkt wat ze aan het doen is… ze bevindt zich in gevaarlijke wateren.” Even keek hij haar aan, voordat hij zich wat naar voren boog, zijn stem wat gedempt en een moeilijk te doorgronden blik in zijn harde, grijze ogen. “Deze rechtszaak doet niets dan kwaad, Helena. Het is schadelijk voor mijn familie, voor de jouwe. Er moet toch echt een… betere oplossing te vinden zijn. Het aanbod wat wij Miss Lennox hebben gedaan, staat. Mocht zij zich bedenken…” Dan had hij haar het liefst alsnog uit de weg geruimd, maar dan in ieder geval met een deal waar Helena achter stond.
  11. [1838]You build your fortress and I'll climb your walls

    Smoesjes? Nee – het kwam erop neer dat hij Helena beneden zijn waardigheid vond om een alternatief scenario op te hangen wat hem later in een rechtszaak in de vingers bijten kon. Liever deed hij het dan af met een grapje; want wie zou geloven dat Graaf Cadwgan aan ouderdomskwalen leed? Mocht Helena dat tijdens een eventueel proces onder ede vertellen, dan zou de zaal toch in lachen uitbarsten! En hij zou dan wel weer zien wat de meest gunstigste situatie was om zichzelf in te plaatsen. Hij moest zeggen dat het hem verbaasde toen ze toehapte, toen ze zichzelf toestond enige vorm van emotie te tonen bij zijn woorden. Het zei meer dan ze hem ooit op dit moment zou vertellen. Misschien was ze het spelletje verleerd, daar in haar ingestorte boerderij net buiten zijn Graafschap. Iets als liefde was vast mooi en wel, totdat de plas opdroogde in seizoenen van armoede en kinderkots. De markt voor schilderijen en pulkerikken leek toch heus verzadigbaar! Zij had het geweten natuurlijk, toen ze hem opgaf. Het was haar eigen domme keuze geweest. “Och” sprak Owain loom, zijn blik op Keane gericht. “Familie gaat toch boven alles. Een belangrijke les, zeker voor mijn kleinzoon.” Hij glimlachte sereen. Dat betrof uiteraard alleen familie die hij goedkeurde – geen halflauwe claims tot huwelijksaktes die nooit waren getekend. “En Gabriel is inderdaad een erg knappe jongeheer, dank voor uw compliment.” Hij wenkte de kinderen naar zich toe en haalde twee snoepjes uit zijn zak. “Goed luisteren naar jullie oom, hm?” bromde hij, niet slecht gehumeurd. Strikt genomen was Keane uiteraard hun neef – maar goed. Dat was wat lastig uit te leggen. Hij stak hen de snoepjes toe en duwde hen zachtjes richting de uitgang. “Hup, hup”. Owain keek naar Keane en maakte een scherpe beweging met zijn hoofd richting de deur. En Keane, die zich dat niet twee keer liet vertellen, trok de kinderen gauw mee richting de gang. "Ach, muziekles. Niet mijn eerste keuze." Zeker nu Keane niet bij de afschuwelijke cello weg te slaan was. "Maar vrouwen, hm? Altijd op zoek naar cultuur." Of dat nu in de vorm van muziek of schilderijen kwam.
  12. [1838] Dungeons and Dragons

    “Genoeg.” Zo aandoenlijk – twee starcrossed lovers, gescheiden door niets dan zijn wil. Ze moesten er echt in geloven. Ze moesten de waarheid zodanig hebben getwist dat er niets overbleef dan hun eigen woord tegen de zijne. Hij was vast degene die het allemaal had gedaan, de boze geest die hun liefde doorkruiste. Hoe afschuwelijk! Hoe hartbrekend! Hoe kon hij nu twee tortelduifjes die klaarblijkelijk zo van elkaar hielden uit elkaar proberen te houden?! Misschien had Rhiann hem willen straffen door haar zoon zodanig op te voeden dat hij nutteloos was als Cadwgan, dat hij er niets mee aankon. Ze had natuurlijk wel kunnen weten wat zijn reactie daarop zou zijn. Maar zijn dochter ging ver om haar gelijk aan te tonen, zoals hij ver ging om datgeen te doen wat hij het beste achtte voor de situatie zoals die zich presenteerde. Hij had hen allemaal onderschat, maar zij onderschatten hem nog het meest van allen. Met behulp van enkele felle flitsen kreeg hij Keane tegen de muur, geketend met zijn polsen gebonden en Evangeline terug in zijn ijzeren greep. De jongen vocht klaarblijkelijk tegen zijn touwen – en Owain was er klaar mee. Er was er hier maar één met de (letterlijke) touwtjes in handen en de twee zouden er goed aan doen dat te erkennen. “Imperio” sprak hij loom, waarbij hij met genoegen zag hoe de vechtlust in Keane’s groene ogen werd gedoofd en plaats maakte voor de onderdanigheid waar hij zo aan was gewend. “Ga naar de Kerker en sluit jezelf op” beval hij kil, woest dat hij zoiets moest herhalen. Heel even dacht hij dat Keane erdoorheen zou breken – maar al gauw hoorde hij de voetstappen zich verwijderen. Voor een moment bleef Owain stokstijf staan, voordat hij zijn toverstaf op het meisje richtte. “Miss Lennox – dan toch eindelijk met z’n twee” sprak hij glimlachend. Het deed niet veel om de dreigende blik in zijn grijze ogen wat te verlichten. “Ik denk dat u er dan nu toch echt geen problemen mee heeft als ik u meeneem naar boven, hm? Laten we eens zien wat hetgeen is waar u toch al uw geld op heeft ingezet. Of nuja.” Hij grinnikte even. “Over geld zullen we maar niet spreken.” Hij draaide zich om naar de draak. “Aros, Céfin - ac aros yn wyliadwrus” knikte hij commanderend richting het beest in het Welsh, voordat hij Evangeline ruw aan haar arm een volgende trap op begon te slepen. “We zouden toch niet willen dat het resultaat van uw harde werk door een toevallige fout verdwijnt, doordat iemand was vergeten mijn draak op de juiste wijze aan de muur te ketenen” voegde hij er grinnikend aan toe, wederom in het Engels. “Al is de ernst van die fout natuurlijk afhankelijk van het resultaat wat u produceren zal.” Want tsja, als het een meisje was dan had natuurlijk helemaal niemand er wat aan.
  13. [1838] Dungeons and Dragons

    Voor een moment liet Owain zijn blik op Keane rusten. Hij zou hiervoor boeten. Oh – de jongen zou hier toch zo voor moeten boeten. En hij zou hem niet eens de voldoening geven om het zelf te doen. Maar eerst waren er belangrijker zaken. “Weet je wat?” sprak hij loom, terwijl hij zijn rug rechtte en zijn toverstaf van Evangeline’s keel afhaalde. Hij gaf haar duw in de rug waarmee hij haar een stuk richting Keane liet struikelen, haar polsen nog steeds achter haar rug gebonden. “Ik zou niet kunnen zeggen waarom, maar ik ben in een goede bui.” Niet dat een van beide partijen het verdiende. De oetlul van een kleinzoon niet, en de roodharige hoer al helemaal niet. Maar niemand zou hem er ooit ook van kunnen beschuldigen onmenselijk te zijn! “Je mag afscheid van haar nemen.” Nog even, en dan was hij in ieder geval van één van de twee hoofdpijndossiers af.
  14. [1838] Dungeons and Dragons

    “Ah” sprak Owain, die nog enkele stappen dichterbij deed en Evangeline stevig bij haar bovenarm vastpakte, waarna hij haar ruw overeind trok. Ze logen, hij wist dat ze logen, maar het maakte niet uit als het meisje aan het bevallen was. Hij kneep zijn grijze ogen even tezamen, voordat hij Eva met een ruk bij zijn kleinzoon vandaan trok, een stuk richting de draak. Het beest maakte een zacht grommend geluid en schudde haar lelijke kop. Hij maande haar met een vlugge ‘Sssht’ tot stilte. “Ik heb natuurlijk geen enkele manier om op dit moment de waarheid omtrent uw uitspraak te achterhalen” sprak hij loom, terwijl hij met een flikkering van zijn staf Eva’s polsen achter haar rug vastbond. “Maar in tegenstelling tot wat u wellicht denkt, ben ik geen bruut die u in een Kerker zou laten bevallen.” Hij glimlachte sereen, voordat hij zijn staf op zijn kleinzoon richtte. “Keane. Sta op en sluit jezelf terug op in de kerker. Er zal zo iemand komen.” De jongen stond wellicht op, maar maakte geen aanstalten om zich richting de kerker te begeven. Dit was gewoonweg zo vermoeiend! Moest hij werkelijk dreigen of onvergeeflijke vloeken gebruiken om zijn eigen familie zich aan zijn woorden te laten houden? Owain wierp een geïrriteerde blik op de jongen, voordat hij de punt van zijn staf hard in Eva’s keel ramde, de punt sissend in haar zachte vlees. “Keane..” sprak hij zachtjes, dreigend. “Je gaat doen wat ik zeg.” En, om zijn eis dan maar met occlumentie kracht bij te zetten; “NU!”
  15. [1838] Dungeons and Dragons

    Oke, wellicht had hij plannen die met het vroegtijdig einde van onze twee helden te maken hadden – maar dat betekende niet dat ze het hem zo verschrikkelijk makkelijk moesten maken en zichzelf maar voor levende draken gooien moesten! Niet nu, niet nu ze zich beiden nog nuttig konden maken; nu kwam het hem alleen maar slecht uit, nu moest hij interveniëren terwijl hij zichzelf juist afzijdig had willen houden. Hij wilde Keane nog straffen voor wat hij had gedaan, maar hij wilde eerst dat kind en afkomen van Evangeline Lennox voordat hij zich meer inhoudelijk met zijn kleinzoon zou bemoeien. Dit was te vroeg, dit bracht die baby in gevaar – en dit leek wel enkel te zijn om hem te tarten, want wie zou ooit denken dat de twee het zouden redden om tezamen te ontsnappen uit zijn kasteel? Hij kwam precies op tijd, natuurlijk – en precies op tijd betekende nèt niet te laat, zoals het hoorde in dit soort actie-scenes. “Stop!” beval hij, zijn toverstaf in de aanslag maar niet bereid om die te gebruiken tegen zijn draak. Hij had Céfin goed genoeg getraind om haar zonder het gebruik van zijn staf zijn wensen te laten opvolgen - maar had heus wel gezien, net zoals Keane, wat het beest wilde doen. Al volgden door zijn tussenkomst de allesverwoestende vlammen niet, toch hikte ze in haar haast om zich aan zijn bevel te houden, net genoeg om Keane’s mantel in de fik te zetten. Owain, die niet had gezien dat Keane over een toverstok beschikte (moest hij ook alles in de gaten houden??) bluste met een zweem van irritatie zijn kleinzoon’s kleding voordat hij richting Céfin toestapte en het beest onder haar kin kriebelde. “Je krijgt straks wat lekkers” mompelde hij liefkozend, voordat hij zich omdraaide richting de twee jong volwassenen. “Ik dacht dat mijn boodschap duidelijk was toen ik jullie naar beneden zond” sprak hij zachtjes, dreigend. “U kunt maar beter aan het bevallen zijn dat u zich zo graag bij ons in het kasteel wilt mengen, Miss Lennox.” Hij wees met zijn toverstaf op het meisje, voordat hij deze verplaatste naar zijn kleinzoon. Een goedgemikte spreuk was alles wat nodig zou zijn… hij werd langzaam maar zeker steeds vermoeider van deze situatie. Er waren zoveel makkelijkere manieren geweest om dit erfgenaamgebeuren op te lossen – Henrietta eerder van de trap duwen en met Aria trouwen was er één van. “Dus vertel, is dat wat hier aan de hand is?” Hij zette een enkele stap naar voren. “Leugens worden niet op prijs gesteld, zoals u weet.”
×