Jump to content

Owain Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    134
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    15

Owain Cadwgan last won the day on August 12

Owain Cadwgan had the most liked content!

About Owain Cadwgan

  • Rank
    Looks are important, but blood tells all

Profile Fields

Recent Profile Visitors

868 profile views
  1. [1838][15+] Erasing bad memories

    “Expelliarmus.” Owain ontwapende zijn kleinzoon zonder er verder veel over na te denken. De Graaf ving de staf behendig op en stapte op de jongen af, een woedende blik in zijn koude, grijze ogen. “Merlijns baard, wanneer komt de tijd dat je je nu eindelijk gaat gedragen?” siste de man, die zichzelf tussen Lady Radnor en de jongen positioneerde en die laatste een duw gaf, zodat Keane gedwongen werd nog enkele passen achteruit te doen. Hij wierp een korte blik op Josephine en de jongste erfgenaam, die nog steeds stilzwijgend huilend naar lucht hapte, en voegde er maar vlug een spreuk aan toe zodat het meisje niet zou kunnen vluchten. Je wist het nooit, met vrouwen. “Ben je gek geworden, Keane? Wat moet het personeel wel niet denken!” Want ja, dat was belangrijk. Kijk, op zich was het zijn kleinzoon’s pakkie an wat hij met zijn vrouw wel en niet deed (en soms moesten vrouwen inderdaad gedisciplineerd worden, daarin zou hij het niet oneens kunnen zijn!). Maar niet op zo een openbare plek als dit! Kijk, die kamer waarin Lady Radnor momenteel verbleef… ja, die was heus wel afgesloten genoeg gemaakt dat je erin kon gillen wat je wilde. Niet dat hij dat zijn kleinzoon op zich zou aanraden, want hij bevond zich in een delicaat genoege situatie dat hij het zich niet bepaald kon veroorloven ook nog eens ruzie te maken met zijn vrouw. Maar híer, van alle plekken waar hij de jongen al toestond om te komen…. Het was klaarblijkelijk maar goed dat hij het stel niet terug naar Cambridge had laten gaan. Owain wierp Keane nog een dreigende blik toe, voordat hij zich richting Josephine omdraaide en zijn eigen toverstaf op haar richtte. Hij hief de Silencio spreuk op en verwijderde de ergste van haar herinneringen, niet alles – dat zou verdacht zijn. Maar de scherpe randjes, om het zo maar te zeggen. Vervolgens stapte hij op het meisje af, de vriendelijkste blik op zijn gezicht die hij in deze benarde situatie kon sommeren, en bood hij haar de toverstaf aan. “Lady Radnor! Altijd een genoegen om u te zien. U liet uw toverstaf vallen, geloof ik” sprak de Graaf opgewekt, die haar de staf in handen duwde en vervolgens een hand op haar schouder legde om haar zachtjes een duwtje te geven in de richting van de openslaande deuren richting de tuin. "Ik geloof dat u net naar buiten wilde om met de kleine Owen te gaan wandelen! Over tien minuten staat er een high tea klaar in de rozentuin, het zou mij zo een plezier doen u daar te zien! Kom, kom, die frisse, gezonde lucht krijgt u niet vanzelf binnen! Uw echtgenoot zal u straks ook vergezellen, maar ik moet nog even iets met hem bespreken.” Hij glimlachte haar vriendelijk toe. “Dus zien we u zo?”
  2. [1838] More than we bargained for

    Bij het voltrekken van de overeenkomst voelde Owain geen opluchting – dit was een businessdeal, zoals hij er zoveel sloot. Het was nu zaak om enkele dingen in gang te gaan zetten om tot deze onbreekbare eed te komen, die híj toch zou moeten initiëren. Hij zou het Aria vertellen, iets wat hem nodig leek onder de situatie waar ze zich in bevonden, maar wat hij bij vroegere echtgenotes nooit zou hebben gedaan – het vergrootte nu eenmaal de kans dat er meer mensen van de informatie op de hoogte raakten dan nodig was, en dat was altijd een onnodig risico om te nemen als het voorkomen kon worden. Daarnaast moest hij definitief regelen wat er zou gebeuren met Rhiannon, nu er eindelijk duidelijkheid was over hoe het zou gaan met Miss Lennox, wat ook maakte dat hij zich kon gaan richten op wat hij wilde doen met de situatie rondom Keane – en Josephine. Die laatste leek zich namelijk steeds meer te distantiëren van zijn kleinzoon, en het probleem leek toch dat het de jongen minder kon schelen dan zou moeten. Had ook iets met die imperiusvloek te maken, maar goed. Die vloek had helaas minder opgelost dan hij in gedachten had gehad. Het waren allen hoofdpijndossiers an sich, maar in ieder geval geen openliggende vraagstukken meer. Ondanks alles was hij vanavond dus wel een stukje opgeschoten. “Volgende maand zou wel te doen moeten zijn” sprak Owain afwezig, die het laatste beetje op zijn vorkje deed balanceren en er een delicate hap van nam. Och, ja – Tristain Lennox. Die stond in zijn lijst van al die zaken die nog afgehandeld moesten worden, doch niet al te hoog. Maar als Helena instemde met een maand, dan zou hij die natuurlijk ook voltallig nemen. Ze had best van hem mogen eisen dat haar echtgenoot morgen alweer op straat zou staan, maar zo graag hoefde ze hem klaarblijkelijk toch niet terug. Dat, of ze onderschatte zijn macht bij het Ministerie. De keuze tussen die twee was toch lichtelijk.. interessant te noemen. Even keek hij haar schattend aan. Het was waarschijnlijk het laatste, maar het kon natuurlijk ook het eerste zijn. Helena leek vanaf het begin van dit gesprek al meer begaan met haar kleindochter, dan met haar man. “En ik kan u wel een halfuurtje schenken om uw kleindochter op de hoogte te stellen van de beoogde gang van zaken. Dat zou wel genoeg moeten zijn, denkt u niet?” Hij nam nog een slokje wijn en stond toe dat de huiselven hun lege borden weghaalden. Hij had Helena al zoveel geschonken (ergo; Evangeline’s leven) dat ze hem nauwelijks om meer vragen kon! En anders was zijn scherpe blik, voltrokken van die immer ietwat dreigende ondertoon in zijn grijze ogen die toebehoort aan een man die gewend was om te krijgen wat hij wilde en geen tegenspraak duldde, vast voldoende om haar ervan te overtuigen dat het zinloos was om naar meer te vragen.
  3. [1838] More than we bargained for

    Zweer het? Het was geenszins aan Helena om te bepalen in wat voor vorm ze deze overeenkomst zouden gieten – want tot een overeenkomst was het geworden, helaas. Het moment dat zij de kinderen van Aria had laten wegnemen en hij had ingestemd Helena te ontmoeten om tot een oplossing te komen; dat was het moment vanaf wanneer duidelijk was dat zij beiden hun wensen op tafel zouden moeten leggen en met elkander op gemeenschappelijke gronden zouden moeten instemmen. Dat was het geen waar Aria het toe had gemaakt, toen ze hem dwong met Helena af te spreken en zijn tijd op was om Daniel te schaduwen in een poging op die wijze Gabriël en Clementine terug te nemen. Maar nu zat dan hij hier met Helena aan tafel, vijftig jaar nadat dat wellicht nog eens had moeten gebeuren, en eiste ze van hem dat hij Evangeline Lennox op de ultieme wijze met rust zou laten. En ze vroeg hem dat niet alleen gewoonweg te doen, maar ze vroeg hem… nuja. Ze zei het niet in zoveel woorden, maar een onbreekbare eed? Dat leek er toch bij in de buurt te komen. De vraag was of hij bereid was een onbreekbare eed af te sluiten waarbij hij niet alleen zijn wens Evangeline Lennox naar de knoppen te helpen moest opgeven, maar het meisje ook niet in de toekomst nog met een vinger aan te raken. En wie weet wat er nog komen ging? Natuurlijk zou hij opdracht kunnen geven tot… maar spelen met onbreekbare eden was als spelen met vuur, met je leven. Desalniettemin waren er wellicht meer die hij aan zijn kant had die het meisje misschien wat aan wilden doen, mocht de kans zich nog eens voordoen om zich te vergelden. Aria was nu niet bepaald blij met de gang van zaken, en hij kon zich wellicht voorstellen dat Rhiann… maar goed. Instemmen was in ieder geval niet wat hij het liefste deed. Ook niet per se waarop hij had geanticipeerd, al had hij wat ruimte ingecalculeerd tot waar er fouten in zijn zorgvuldig opgestelde plan zouden kunnen sluipen. Hij zou zichzelf, noch zijn familie, niet toestaan ten onder te laten gaan aan een simpele wens tot wraak. Het was belangrijk in het oog te houden wat werkelijk belangrijk was. Maar dat betekende natuurlijk niet dat hij vergelding voor immer achterwege zou moeten laten. Evangeline Lennox had zaken kapot gemaakt en een zweem van onzekerheid over zijn familienaam gegooid - en zoals alles in het leven draaide de (magische) wereld op niets anders dan de gradatie van reputatie-zekerheid. Maar goed; er waren andere manieren om zich op Miss Lennox te wreken dan haar persoonlijk wat aan te doen. En een overeenkomst in deze vorm had ook wel zo zijn voordelen als het ging over tot waar zijn macht over het meisje zou reiken… “Een onbreekbare eed, dan” sprak Owain loom, die Helena's arm losliet en wat achterover leunde. “Tussen uw kleindochter en mijzelf. Ik zal zweren…” Hij fronste zijn wenkbrauwen iets, zichtbaar lichtelijk geïrriteerd dat het op deze manier moest. “… dat ik Evangeline Lennox niets aan zal doen zolang ik leef. Zij op haar beurt, zal mij bezweren dat zij, zonder zijn afkomst te verzwijgen of verhullen, alle claims op haar kind zal opzeggen en hem zal overdragen naar de familie Cadwgan om op te voeden zoals wij dat gepast achten.” Hij had het kind, dat was het belangrijkste. “Daarnaast…” Owain zocht Helena's blik weer op. Het zachte bruin van haar ogen herinnerde hem aan vroeger. “Belooft u mij Gabriël en Clementine te overhandigen en Miss Lennox bij terugkomst te zenden naar een tehuis voor alleenstaande moeders." Ten schande en schaamte, waar claims op niet-bestaande huwelijken in een donker graf zouden sterven. Hij ging er toch vanuit dat Mr. Bennett er weinig bezwaren tegen zou hebben, zeker met enige invloed van Aria - en anders moest hij dan toch maar een stevig gesprek met de man inplannen. "Ten derde zal ik mijn best doen uw geliefde echtgenoot weer op vrije voeten te krijgen. Garanties zou ik natuurlijk niet kunnen afgeven, op dat vlak.” Hij glimlachte even minachtend, een spottende blik in zijn grijze ogen, voordat hij haar zijn hand toestak. “Hebben we een deal?”
  4. [1838] More than we bargained for

    Natuurlijk was de ene plek wel beter dan de ander. Natuurlijk was het niet per se gemakkelijk om op te groeien in een adellijke, verheven familie – maar wie zou er ooit bij zinnen voor iets anders kiezen? Want natuurlijk was macht, aanzien en rijkdom beter dan een leven zonder al die gemakken! Dat Helena hem nu zo had veracht dat ze liever haar hele leven naar de knoppen had gegooid dan met hem te zijn, dat zij haar punt had moeten maken door niet alleen zijn hart met een stel goedkope regenlaarzen in de modder te vertrappen, maar ondertussen ook nog alles wie ze was geweest neer had gehaald om maar zoveel mogelijk afstand tussen hen te creëren… Haar frustratie wakkerde zijn hervonden rust aan, wat ervoor zorgde dat hij haar met een hooghartig soort belangstelling kon gadeslaan terwijl hij van zijn wijn uit het kristallen glas sipte en enkele hapjes van zijn bord prikte met het zilveren bestek. “Ik ga helemaal niemand overtuigen.” Hij glimlachte even humorloos, iets wat zijn grijze ogen niet bereikte. “Dit is menens, Helena. Het is dit, of… Nuja. Ik weet niet of je al eens in Azkaban bent geweest? Maar ik kan mij toch niet voorstellen dat Tristain het er erg lang zou volhouden.” Hij had de naam met een wraakzuchtig soort emotie uitgesproken, wat liet doorschemeren dat hij toch niet zo rustig bleef als hij zich graag zou voordoen. “En wat Miss Lennox zelf betreft…” Langzaam kauwde hij op de volgende asperge, voordat ook hij met zijn servet zijn mond depte. Owain keek Helena koeltjes aan, zijn hoofd wat schuin, voordat hij zich wat voorover boog en zijn hand op haar arm legde. Hij meende dit. Wat Helena ook mocht denken – dit was geen spelletje. Zijn stem was geworden tot een fluister, dreigender en imponerende dan hij zich tot dan toe has opgesteld. “Ze mag al van geluk spreken dat ze er zo vanaf komt.”
  5. [1838] More than we bargained for

    Owain keek de vrouw scherp aan, voor het eerst een vlammende ondertoon van tot nu toe zorgvuldig ingehouden woede in zijn blik. Hij wist zichzelf wel iets te bedaren voordat hij sprak, maar was niet geheel in staat de venijnige staart uit zijn woorden te neutraliseren. “Het spijt mij, maar u zal het met mij eens moeten zijn dat het niet bepaald uw plaats is om zich uit te laten over enige kwaliteiten die Lord Radnor wel of niet zou bezitten. Uw kleindochter vond hem blijkbaar goed genoeg om uit te kiezen als vader van haar bastaardkroost, en mocht u daar een bepaalde mening op nahouden dan had het uw goed gelegen om uw eigen kleinkind daarin te begeleiden voordat het te laat was” siste de Graaf, die zijn wijn oppakte en er een iets te grote slok uit nam. In een poging tot rust zette hij het glas terug en keek hij Helena niet aan, maar focuste hij zijn blik ergens op een punt boven haar schouder. Hoe durfde ze zich op die manier over zijn erfgenaam uit te laten! Jaren van verbanning hadden haar manieren toch geen goed gedaan. Al bleek nu wel iets duidelijker waar Evangeline Lennox haar gedrag vandaan haalde. In een poging tot rust haalde hij diep adem terwijl hij zijn volgende woorden iets voorzichtiger probeerde te kiezen. Hier liep hij op wat gladder ijs, want hij wilde Helena duidelijk maken dat er niets was wat hem zou doen afwijken van de woorden die hij zojuist had geuit – maar hij wilde een impasse vermijden. “Het is inderdaad maar een bastaard.” Even glimlachte hij ietwat zuur in het luchtledige, voordat hij zijn blik met enige precisie wederom op Helena vestigde. “Zie het vooral als een gunst dat het kind niet als.. hm.” Een gevaarlijke twinkeling verscheen in zijn blik. “…Als arme sloeber door de gangen van een tehuis hoeft te dwalen, maar van alle gemakken voorzien kan opgroeien onder het toeziend oog van een Cadwgan.” Dat dat niet zijn kleinzoon zou zijn, noch dat de baby niet zijn familienaam zou krijgen, dat hoefde Helena dan weer niet te weten. Owain pakte zijn zilveren bestek wederom op en prikte een stukje asperge, gerold in ham, op zijn vork. “Uit de grond van mijn hart, ik heb slechts het beste met het arme schaap voor.” Echt waar.
  6. [1838] Happy Wife, Happy Life

    Al deden de woorden het bloed onder zijn nagels doen wegtrekken – het waren inderdaad haar kinderen. Hij wist dat zij, net zo goed als hijzelf, ten volle bewustzijn was van het feit dat de tweeling biologisch gezien de kinderen waren van hen samen. Maar hij zou niet toehappen tot wat ze nu voor zijn neus bungelde; want hij zou op dit moment niet openlijk erkennen dat het inderdaad zijn kinderen betrof. Hij wist heus wel dat Aria van hem wenste dat hij Gabriël als hoogste in de stand der erfgenamen zou plaatsen en hij sloot dat dan ook zeker niet uit. Het was natuurlijk een van de redenen geweest dat hij Aria gekozen had als zijn bruid, al was ze een tijd verbannen geweest en niet eens van adel. Daarnaast was Keane’s bastaard lijn, die toch via zijn dochter liep en dan weer terug naar hem cirkelde, heus niet de beste die hij zich kon wensen – al had hij de jongen met een dochter van een Hertog laten trouwen (een dreuzel-Hertog wellicht, maar een Hertog desalniettemin) en had hij via Keane zelfs op die manier voor nageslacht gezorgd om de lijn te kunnen voortzetten. Maar publiekelijk gezien, zeker nu Miss Evangeline Lennox zo plat over alles en iedereen was heengewalst (en vrij letterlijk over zijn kleinzoon), zou het teveel aandacht naar zich toe trekken als hij op dit moment Gabriël op die wijze zou erkennen. De omstandigheden waaronder zijn vrouw was overleden waren dan misschien niet zo verschrikkelijk verdacht, maar met Aria als zijn nieuwe echtgenote en het lijk van Evangeline Lennox in een kast naast die van Isabella… nuja. Hij had liever niet op die manier teveel schouwers over de vloer. Desalniettemin haalde ze dus wel het bloed onder zijn nagels vandaan, op deze manier. “Aria..” Hij deed een poging tot een geruststellende glimlach en draaide zich weer naar haar om. “Als het iemands schuld is, dan is het wel die van je broer. Cadwgan Castle is een veilige plek, maar Mr. Bennett heeft het blijkbaar in zijn hoofd gehaald dat hij kan gaan en staan waar hij wilt.” Dat lag natuurlijk aan Daniel Bennett zelf en niet aan zijn echtgenote per se, maar goed.. de man was haar broer. “En mocht je iets over mijn moraal te zeggen hebben…” Hij keek haar hooghartig aan, een gevaarlijke blik in zijn grijze ogen. Och, hij duldde wel wat… maar ze bleef zijn vrouw. Het recht van de vrouw was het aanrecht – haar baken was gehoorzaamheid. Er waren grenzen die Aria niet zou moeten willen overschrijden. Koeltjes liet hij die blik op haar hangen, een duistere tint in zijn ogen die zijn volgende woorden weersprak. “.. dan hoor ik het graag, mijn liefste.”
  7. [1838] More than we bargained for

    Al was ook de Koning slechts een van de schaakstukken – hij was uiteindelijk de belangrijkste speler van het spel. Waarom ervoor kiezen de zwart-witte tegels te ontvluchten als je een rol kon aannemen waarin alles om jou draaide? Natuurlijk kwam je niet alleen tot schaakmat, daar had je je pionnen voor. Maar Helena had nooit het geduld gehad om de schoonheid van de beperkingen in te zien; om te begrijpen hoe je iemand in een hoek kon drijven binnen de regels van het spel. Ook in schaak konden zich voldoende onverwachte wendingen voordoen, maar daar hoefde je de rechtlijnige regels niet voor te verlaten. Dat was hoe hij haar uiteindelijk weer het speelveld op had gedwongen, en ja – ze had haar stappen gezet en met hulp twee van zijn stukken kunnen slaan. Het was tijd dat dat zou worden rechtgezet. “Een ouder lijkt mij een betere bewoording” sprak Owain loom, die bij haar premature reactie wat achterover leunde met een zelfvoldane glimlach op zijn gezicht. “Een moeder, een vader… Het lijkt mij toch dat ouders recht hebben op hun kinderen.” Hij wierp Helena een scherpe blik toe. “En zoals ik net heb betoogd, ontkent mijn kleinzoon niet dat hij de vader is.” Niet dat Keane zijn kind had gezien, noch in de nabije toekomst zou zien – maar dat was niet het punt. Hij had geen zin in gedoe en waar het Evangeline Lennox betrof was zijn kleinzoon keer op keer onbetrouwbaar gebleken. Wie weet wat voor gekke ideeën de jongen zou krijgen wanneer hij die bastaard in handen zou houden! Nee, beter om hem enkel bij zijn echte, enige zoon in de buurt te laten komen en hem zo ver mogelijk weg te houden bij alles wat met Evangeline Lennox te maken had. “Dan zal ik inderdaad Miss Lennox aan u overdragen.” Even liet hij een stilte vallen., die kort duidelijk maakte hoeveel moeite hem dat koste voor wie hem lezen kon. “Maar Miss Lennox zal niet huiswaarts keren, maar zij zal zich melden bij het tehuis voor in schaamte en schande vervallen, jonge moeders en zich op die plek voor de rest van haar leven vestigen.” Hij legde de tweede eis neer met een zachte noot van ijskoude haat in zijn stem. Dit was zijn grootste struikelblok – het opgeven van zijn doodsclaim op het lijk van Evangeline Lennox, die hem toch zo had getart dat ze de doorn in zijn oog was. Maar hij wist dat Helena nooit zou instemmen met minder. Zonder Miss Lennox uit de weg geruimd, moest hij toch tenminste haar claim uit de weg ruimen – en op deze manier zou haar reputatie dat voor haar doen. Dat dit ook een deuk in de reputatie van de rest van de Lennoxen zou brengen, was niet zijn probleem. De roodharige hoer had zijn eigen familie al reeds te diep laten vallen. Overigens was het Aria die hem had gedwongen hiertoe over te gaan. Hij wist niet of hij dat zijn echtgenote zou kunnen vergeven. “En ten derde zult u uiteraard Mr. Adler en Miss Adler in goede conditie aan ons teruggeven.” Even glimlachte hij humorloos. “Dat is waarom we hier zitten, hm?”
  8. [1838] Happy Wife, Happy Life

    Owain hield haar hand vast. Niet per se subtiel – hij liet haar gewoon niet gaan. Hij wilde dat ze dit begreep, en als ze het niet zou willen begrijpen dan zat er niets anders op dan dat hij dat begrip van haar zou moeten eisen. Hij had het beste met haar voor, heus, en hij begreep ergens ook wel haar haast. Mensen werden nu eenmaal emotioneel van kinderen – daar was hij zelf wellicht ook enigszins schuldig aan. Erfgenamen waren nu eenmaal belangrijk. Maar het was óók belangrijk dat ze begreep dat dit zijn zaken waren. Kijk, datgeen waar Daniel bij kwam kijken… dat lag iets anders, al zou hij het ook daar niet fijn vinden als ze achter zijn rug om zou handelen. Als het even kon zou hij echter liever zelf geen stappen tegen de advocaat zetten, puur om de situatie niet uit de hand te laten lopen – het gebeuren op de Wegisweg had dat wel laten zien. Nee, juist daar kon Aria handelen waar hij relatief vast zat. Maar waar het Helena Lennox betrof… “Je hebt gelijk” sprak Owain, de tegenzin die dat hem kostte nauwelijks hoorbaar in zijn stem. Hij was nu al wel klaar met dit gesprek, maar ze zou de uitleg krijgen die ze zo van hem vroeg. “Maar het kindje was te zwak. Alles was voor niets geweest, als het was komen te overlijden.” Hij richtte zijn blik naar haar op en keek haar koeltjes aan, alsof hij haar uitdaagde om daar wat op te zeggen. “Toen het was aangesterkt, had Mr. Bennett reeds de kans gezien hen bij hun muzieklessen weg te plukken.” Even fronste hij zijn wenkbrauwen, voordat hij zich wat van haar wegdraaide, door zijn papieren begon te rommelen en er zachtjes iets achteraan mompelde. “En volgens mij had ik je al verteld dat het een slecht idee was om ze op blokfluitles te zetten.” Wiens schuld was dit eigenlijk? En wat moesten vierjarigen met een blokfluit??
  9. [1838] More than we bargained for

    Natuurlijk was het geen stom spelletje! Het was schaak – maar daar zou Helena de finesse waarschijnlijk nooit van begrijpen. Nee, momenteel probeerde ze om een pion, de Dame en een paard in te ruilen voor twee lopers. Al mocht ze niets van het ‘spelletje’ afweten, toch leek uit haar stem ook wel op te maken dat ook zij wel dacht dat het een lastige ruil zou worden. Misschien was ze inderdaad nooit gemaakt geweest voor dit leven. Misschien had hij destijds van tevoren moeten inzien dat het vroeger nooit had kunnen worden tussen hen. Maar zoals het was gelopen, had ze zijn hart in haar neergang vertrapt toen ze hem inruilde voor een of andere laaggeboren kunstenaar en zijn gouden ring de rug toekeerde. Ze had zich vast goed gevoeld toen ze dat deed, alsof ze hem strafte voor datgeen wat hij haar toch zo had aangedaan. Hij hoopte dat ze spijt had gehad – en nog steeds had, als het even kon. En ach, hij zou nu natuurlijk een verhaal kunnen ophangen over de scheiding der machten, maar dan zouden ze alletwee ongeveer wel weten waar dat op uit zou lopen. Misschien had hij inderdaad niet geheel het gezag om een strafzaak per se te doen openen of stopzetten, maar hij wist wel bij wie hij moest zijn om een bepaalde verdenking wat te doen rekken of niet. En ja, nu er niet erg veel aan de hand leek, zou hij inderdaad Tristain Lennox binnen een paar dagen wel weer vrij kunnen krijgen. Of hij daar echter zin in had… Daarnaast leek ze er zeker van te zijn dat hij Evangeline had, iets wat hij niet eens zo’n verschrikking achtte – zolang er maar geen bewijs circuleerde. Zolang zij zich beriep op giswerk en hij het niet zou beamen, noch ontkennen, was er niets aan de hand. Hij zou zich er later wel van vergewissen dat ze werkelijk geen bewijs in handen had… dat was op een semi-openbare plek als dit, toch wat gevaarlijk. Ietwat ongeduldig hoorde hij haar bedreigingen aan, voordat hij wat achterover leunde zodat de huiselven het tweede gerecht op tafel konden neerzetten. Ja ja, iets met instemmen met het voorstel. De waarheid was natuurlijk dat hij van tevoren allang naar de omtrek van haar suggestie had kunnen gissen, zoals hij ook reeds had bedacht wat hij hieruit wilde slepen. Als het aan hem had gelegen had hij dit nog allemaal wat langer gerekt, maar zoals het nu lag waren er maar een paar opties. Enkele daarvan eindigden met Helena in de niet-zo-metaforische pijnbank terwijl ze hem vertelde waar de kinderen van Aria waren. Effectief, waarschijnlijk, en toch niet zijn meest geliefde optie. Misschien, als hij Daniel beschikbaar had gehad om het voor hem te doen, maar nu hij het zelf zou moeten doen… noem het zwak, maar hij had toch besloten bij voorkeur niet naar die middelen te reiken. Dus ja, ingeven was het volgende. Was ook de hoofdreden dat hij die echtgenoot had laten oppakken, want dan had hij tenminste iets te ruilen wat hem niets waard was. Want ja, eigenhandig Evangeline Lennox in een graf gooien – dat was hem dan wel weer wat waard. Of nuja, eigenhandig… “Ik heb een tegenvoorstel” stelde de Graaf, terwijl hij het volgende zilveren vorkje oppakte en het even bekeek in het ietwat flakkerende kaarslicht. Buiten werd het ondertussen al wat donkerder, terwijl de zon langzaam begon weg te zakken achter de horizon. Toen de vork klaarblijkelijk voldoende was geïnspecteerd, zette hij deze delicaat in de volgende gang. "Een compromis, mag het ook worden genoemd.” Hij nam de tijd om de volle smaak op zijn tong te laten wegsmelten, voordat hij opkeek naar Helena. “Als u zeker weet dat u uw man zonder kleerscheuren weer terug wilt, dan kan ik daar waarschijnlijk wel voor zorgen.” Even glimlachte hij, alsof hij haar anderszins een gunst zou kunnen bewijzen. “U heeft mijn woord. Maar om dat te bereiken…” Hij legde het zilveren vorkje weer terug, een gevaarlijke schittering in zijn grijze ogen. “In de eerste plaats vraag ik dat Miss Lennox niet ontkent wie de vader is, maar juridisch afstand doet van haar kind. Dat betekent dat het kind bij zijn vader blijft. En dus... bij mij.”
  10. [1838] More than we bargained for

    Ja, Owain was maar zo vrij om ervan uit te gaan dat ze een voorstel voor hem had klaarliggen – al was híj degene geweest die het tot deze afspraak had laten komen. Ze had de kinderen van zijn echtgenote gekidnapt, bij Merlijns baard; als ze aandacht wilde, dan had ze die uiteindelijk toch wel daarmee gekregen. Och, hij had wel geprobeerd haar te negeren hoor, want hij had toch niet daadwerkelijk gedacht dat Gabriel en Clementine echt gevaar liepen in de handen van hun oom Daniel Bennett en iemand die zich een Lennox noemde. Maar hij snapte wel dat het onderhand toch wel wat lang had geduurd voor Aria. En daarbij stond het toch misschien ook een beetje vreemd dat de kinderen niet bij hem thuis te vinden zouden zijn, maar hij ze gekidnapt en bij een ander de dagen en nachten liet doorbrengen. Voor een moment keek Owain scherp op toen Helena haar eisen zo open en bloot op tafel legde, maar hij herpakte zichzelf vlug en besloot eerst zijn bord eens netjes leeg te eten. En dus schoof hij voorzichtig het laatste hapje op zijn vork en opende hij zijn mond niet opnieuw voordat hij het laatste beetje van het delicate voorgerecht rustig had weggewerkt. De graaf nam het witte, stijve servet in handen en depte er eens mee rond zijn mond, voordat hij wat achterover leunde. Langzaam reikte hij naar zijn wijnglas en walsde hij de lichte inhoud wat rond, alsof hij Helena geenszins had gehoord, voordat hij zijn koude, grijze ogen opnieuw over zijn gesprekspartner liet glijden en onbezorgd glimlachte. Alsof het inderdaad maar een etentje was. Alsof ze hier voor de gezelligheid zaten, twee oude vrienden met geen boekenkasten aan geschiedenis en dreigende rechtszaken tussen hen in. “Ik zal natuurlijk niet toegeven, noch ontkennen, dat ik de macht zou hebben om een strafzaak te doen halt houden” sprak hij uiteindelijk, zijn blik gefocust op een punt ergens boven Helena’s linkerschouder. Hij boog zich iets naar haar toe. “Zo’n erumpenthoorn… nuja, dat is een ernstig strafbaar feit, weet u.” Even was hij stil, al speelde er iets van een schamper glimlachje om zijn lippen. Om met haar man te beginnen – nuja. Ze zou toch moeten weten dat van alle spelers op het veld, dat degene was die hij het snelst zou opofferen. Tristain Lennox had de twijfelachtige eer om in die rangorde nog net iets voor Evangeline te komen, zelfs! En hij had moeten vernemen dat die roodharige trut haar kind nog naar die man had vernoemd, ook. “En u lijkt er deze keer zo zeker van dat ik daarnaast de macht zou hebben over zowel uw kleindochter, als een eventueel achterkleinkind! U plaatst mij nu toch op zulks een voetstuk, dat u mij bijna doet blozen.” De waarheid was dat de Graaf er eigenlijk best zelfvoldaan uitzag, ongeveer het tegenovergestelde van wat hij beweerde. En toch was dit eigenlijk best ernstig, want als Miss Lennox een manier had gevonden om met haar grootmoeder te communiceren… Maar nee. Het was vast giswerk. Hij knikte loom richting de wachtende huiself, die hun lege borden vlug weghaalde. Nadat hij rustig nog een slokje van zijn wijn had genomen keek hij naar Helena op, een schaduw van een schertsende blik in zijn grijze ogen. “Wenste u nog iets anders? Al het tafelzilver in Cadwgan Castle, wellicht? Of misschien wat wandtapijten, als we toch bezig zijn?”
  11. [1838] More than we bargained for

    “Ook een minder goede komaf, kan niettemin de juiste zijn” corrigeerde de Graaf zijn gesprekspartner toen ze hem woorden in de mond legde die hij zelf niet had gekozen. Hij zou overigens nooit en te nimmer toegeven dat Gabriel en Clementine zijn eigen kinderen waren, maar als Helena daar graag haar geld op in zou willen zetten.. nuja. Dat stond haar redelijk vrij. Daarbij maakte het niet uit wat ze biologisch gezien nu wel of niet waren – ze waren officieel de kinderen van de wijlen echtgenoot van Aria. Wie zou dat ooit durven tegenspreken? Helena was overigens toch minder verleerd dan Owain dat zojuist had doen voorkomen, of wellicht hadden zijn woorden van zojuist haar op zulke wijze geprikkeld dat ze enige vorm van onderhandeling dan toch op gang liet komen. Want ja, met die uitspraak vond ze inderdaad gemeenschappelijke grond, al zou Owain uiteraard niet te gemakkelijk willen toehappen. “Ik zou niet kunnen ophouden dat ik het met uw laatste woorden oneens ben” sprak hij dan ook rustig. De Graaf legde zijn bestek neer en leunde wat achterover terwijl hij zijn grijze ogen op haar liet rusten. Het was niet geheel onmogelijk om het jonge meisje wat hij eens had gekend in haar gezicht terug te vinden, al waren de jaren en het baren van al die kinderen haar duidelijk zwaar gevallen. Was hij zelf ook zo oud geworden? “U heeft natuurlijk niet gestudeerd en ik weet niet hoeveel uw hm.. advocaat u heeft toevertrouwd, maar de regel is nog altijd dat wie stelt, ook bewijzen moet. Mr. Bennett is degene die het bewijs nodig heeft om de zaak van uw kleindochter aan te brengen bij de Wikenweegschaar, als hij niet van louter laster beschuldigd wilt worden… en daarmee ook uw kleindochter, wat uiteraard gevolgen zou hebben voor uw gehele familie.” Owain nam een slokje van zijn wijn en glimlachte vriendelijk, een blik die zijn ogen niet geheel bereikte. “Waar ik overigens aan wil toevoegen dat als Mr. Bennett deze zaak inderdaad zo graag voor u wilde winnen, wij van enig ‘bewijs’ waarschijnlijk onderhand reeds op de hoogte waren gesteld.” Dat dat er niet was en er dus ook niet de moeite werd genomen iets te verzinnen, had waarschijnlijk te maken met de beweegredenen die Daniel Bennett had gehad om deze zaak aan te nemen - al was hij daar tot zijn eigen frustratie nog steeds niet voor de volle 100% van op de hoogte. Zijn beste gok was, de man enigszins kennende, dat hij het had gedaan voor zijn eigen plezier – maar zou Mr. Bennett werkelijk zoiets ontwrichtends doorzetten, ook nadat hij Aria tot zijn echtgenote had gemaakt? Ondertussen was Owain dus maar een groot deel van de tijd bezig geweest die Schotse dorpjes uit te kammen die Keane hem met behulp van legilimentie had laten zien, maar hij had een andere helft van zijn mensen Daniel zelf laten schaduwen om eens te zien wat zijn zwager allemaal uitspookte. Hij zou overigens teleurgesteld zijn als Mr. Bennett niet precies hetzelfde had gedaan. En aangezien ze er beiden van op de hoogte waren, kwam er helaas ook weinig uit die onderzoeken – zoals verwacht. “In ieder geval, u lijkt niet tevreden met de dreigende rechtszaak.” Dat zo nonchalant geconstateerd hebbende, pakte Owain zijn bestek weer op en nam hij nog een hapje. “Ik neem aan dat u een voorstel voor mij heeft?”
  12. [1838] Happy Wife, Happy Life

    Nu was het bijna Owain’s tijd om hysterisch te gaan lachen, al zou dat toch een tikkeltje a-karakteristiek zijn. “Mijn liefste…” begon hij, voornamelijk om zijn eigen geduld te verzamelen dat nu toch wel enigszins ontevreden naar boven borrelde. “Ik kan je verzekeren dat ik niet zou terugschrikken om tot die middelen over te gaan. Als het aan mij had gelegen, dan hadden we Miss Lennox allang niet meer als gast verwelkomt en was ze nu… niemands probleem meer geweest.” Ja, nadat hij zich van haar had ontdaan had hij het kind gewoon aan zijn dochter meegegeven en die laatste op een nieuwe plek verstopt, ver van zijn kleinzoon, Helena, de iets-te-nieuwsgierige-blik van Daniel Bennett en al die anderen die toch steeds zijn plannen doorkruisen wilden. De Graaf liet zijn blik op haar rusten, een harde schittering in zijn ogen. Het vermoeide hem over dit onderwerp te spreken. Hij was er al veels te veel mee bezig om ook nog iedere stap die hij deed aan Aria uit te leggen. “Maar ik wil niet dat ze iets overkomt, hm? Dat zou toch… vreselijk zijn.” Even kneep hij in haar hand. “En ik wil in jouw aanwezigheid het liefst geen uitspraken doen over het moraal van je broer, maar nu het Mr. Bennett is die de kinderen in handen heeft…” Even zuchtte hij diep, alsof dat het ergste van zijn problemen was. “Als we afgehakte vingerkootjes gaan versturen… nuja.” Owain keek zijn echtgenote ietwat humorloos aan. “Laat ik zeggen dat ik de uitkomst van dit geheel in dat geval nogal onzeker acht.” Mocht Gabriel nog eens wel nodig zijn als erfgenaam, dan was het toch verre van wenselijk als hij ook maar in enkele mate vervormd zou zijn, lichamelijk of magisch – en Daniel zou dat heus even goed weten als hij dat zelf wist.
  13. [1838] More than we bargained for

    De blik in Owain’s harde, grijze ogen werd zo’n tien graden kouder toen Helena naar aanleiding van zijn woorden zo vrij was zich op zo’n manier over Aria uit te laten, en al leek hij heel eventjes bijna zijn geduld te verliezen – toch hield hij zich in. “Kinderen zijn wellicht immer een last, maar vormen toch ook een bron van vreugde; mits zij zich uiteraard van de juiste komaf wanen” sprak de Graaf, terwijl hij iets in leunde om voor zijn zachte toon te compenseren. “Aangaande mijn echtgenote; nu, u kent haar duidelijk niet. Maar ik kan u verzekeren dat zij een ware zuster is van de broer waar u toch zo’n knus bondgenootschap mee heeft gesloten.” Oftewel, dat Aria dit akkefietje toch niet snel vergeten zou en Helena maar beter kon oppassen waar ze zich verschanste. Hij zou zijn vrouw nog wel enigszins in bedwang willen houden terwijl dit geheel speelde hoor, maar zou toch niet altijd voor Helena’s veiligheid kunnen zorgen. Dat moest die nutteloze nietsnut van een man van haar maar doen, als die tijd komen zou. Owain leunde weer ietwat achterover en nam langzaam een slok van de wijn. Het was een goede, dure wijn. Ze deed er maar beter aan dat ook te beseffen, dan, met haar goede smaak. Hij liet zijn blik nogmaals over haar heen glijden terwijl hij zich even afvroeg of ze zich enkel dom hield of het spelletje daadwerkelijk was verleerd. Of had ze waarlijk vroeger gewoon nooit opgelet en zich enkel bezig gehouden met verleid te worden door arme sloebers die wat knoeten bijverdienden met schamele muurschilderingen? Hij besloot maar mee te spelen. “Ik heb niets aan u, als u zich in de gevangenis bevindt” sprak de Graaf onbezorgd, terwijl hij zijn schouders ophaalde en even in de verte tuurde of hun eerste gang zich al een weg naar de tafel aan het banen was. “Daarnaast heb ik altijd al gevonden dat Mr. Bennett een beetje zenuwachtig wordt als de schouwers te dicht in de buurt komen.” Een karaktereigenschap die iedere weldenkend man in dit wereldje zou moeten bezitten, overigens. In dat opzicht hadden de Silvershores toch wel de beste kaarten. “En wat moet een vrouw toch met een Erumpent-hoorn? Ik heb eens gelezen dat de kleur zwart die de gemalen hoorn oplevert, explosief van het doek springen kan.” De reden ook dat de schouwers nog lang niet met Mr. Lennox klaar waren, zolang er geen tegenbericht kwam. Owain glimlachte even zelfingenomen, voordat hij toestond dat de huiselven het eerste, miniscule hapje op grote, vierkanten borden kwamen brengen en hun gesprek even werd onderbroken. “En wat het ontnemen van zaken betreft…” Owain pakte het eerste bestek van het uitgebreide palet aan zilver wat was uitgespreid op het dikke, linnen tafelkleed en nam een hapje. De exquisite smaak smolt overweldigd op zijn tong, wat het de galjoenen nu al waard maakte. Hij kauwde langzaam en slikte, voordat hij Helena met opgetrokken wenkbrauwen aankeek. “Denkt u echt dat wij reeds quitte staan, in dat opzicht?"
  14. [1838] More than we bargained for

    De laatste keer dat hij op deze manier met Helena aan tafel had gezeten? Dat was toch vijftig jaar geleden. En al was alles veranderd, al was hij niet meer de rijke, studerende jonge edelman die, onwetend, schoorvoetend wachtte op de verloofde die zonder zijn ring die avond huiswaards zou keren, al was zij niet meer de knappe, net afgestudeerde Griffoendor die zich duidelijk in haar hoofd had gehaald dat ze iets teveel te kiezen had in het leven – toch was de vergelijking enigszins wrang. Want weer stond er een conflict tussen hen en weer was hij er zeker van dat hij wist hoe de nacht eindigen zou. Hij was al eens eerder door haar op negatieve wijze verrast en toch wist hij dat hij zich niet nogmaals door haar zou laten overrompelen. Sommigen geloofden erin dat de mens toch steeds in cirkels leefde, dat het verleden je zou inhalen en fouten niet konden worden rechtgezet. Maar hij had van zijn fouten geleerd. “Helena” begroette Owain haar terwijl hij voor haar opstond en haar ietwat stijfjes een hoofdknikje toebedeelde. Ze was er. Hij zou het te laat noemen, zij precies op tijd. Daarbij zou hij haar achternaam niet in de mond nemen – niet hier, niet nu dit klaarblijkelijk zo… persoonlijk was geworden. “Mijn echtgenote was helaas verhinderd; ze heeft het erg druk” sprak Owain onbekommerd, die de opmerking over de tafel besloot te negeren. “Al heeft u haar natuurlijk een dienst bewezen door een grote, tweekoppige last van haar schouders te halen.” Luchtigheid – zie? Daar bereikte je toch vaak het meeste mee. Voor een seconde kruiste zijn blik die van Helena, waarin het leek dat er kort een kleine tint amusement in te zien was, voordat hij wederom neerzakte op zijn stoel en rustig zijn servet oppakte. Hij had het Aria niet verteld, natuurlijk. Hij had zo een vermoeden dat zijn echtgenote mee had gewild, alleen maar om vervolgens in een Londens achtersteegje een mes tussen de schouderbladen van zijn vroegere verloofde te steken. Ondanks dat het vast verbazend effectief werken zou, had hij toch besloten de situatie anders op te lossen. Het schip begon lichtjes te trillen, maar ondertussen begon de pianospeler ook aan zijn spel en dit leidde de gasten toch wat af van het opstijgen. Zodra ze in de lucht waren, zou je er niets meer van merken. Een huiself kwam langs en schonk zwijgend de eerste wijn in. “Ik ben zo vrij geweest alvast de spijzen voor ons te kiezen” sprak Owain, die wat achteruit leunde. “Het aanbod is de afgelopen vijftig jaar in etablissementen zoals dit nogal veranderd, ziet u.” Even glimlachte hij sereen. Hij verwachtte toch niet dat Tristain Lennox haar ooit naar een restaurant als dit had meegenomen. “Maar eerst… u.” Owain pakte zijn glas op en tikte het tegen het hare. “Hoe maakt u het?” En hij keek haar aan alsof hij waarlijk geïnteresseerd was. Nuja. Hij was op zich ook enigszins nieuwsgierig. Ze had haar echtgenoot in de gevangenis laten wegrotten. Dat was toch op z’n minst… interessant.
  15. [1838] More than we bargained for

    20 oktober 1838 Restaurant Neverland Nog op de grond op een magische plek in Hyde Park te Londen, een paar minuten voor 18:00 uur Het had vijf maanden geduurd voordat hij had moeten besluiten de situatie op deze manier te doen beëindigen. Vijf lange maanden, waarin Aria hem in toenemende mate met op elkaar geperste lippen had gepasseerd in de lange en donkere gangen van Cadwgan Castle, waarin hij Rhiannon en Evangeline, inclusief pasgeboren baby, onder zware bewaking had weggezet in een verlaten toren op het landgoed, waarin hij Keane in zijn kerkers had gehouden en hem onder de Imperiusvloek gedwongen hield braaf de klusjes af te tikken die hij voor hem in gedachten had en hij met betrekking tot Josephine de teugels iets had moeten laten varen om enige opstand te voorkomen. Ondertussen had Helena de beschikking gehad over de kinderen van Aria, over de tweeling Gabriel en Clementine die hij qua bloedlijn ook de zijne kon noemen. Officieel waren ze natuurlijk enkel van zijn echtgenote. Hij had zich dan ook enigszins terzijde gehouden, terwijl hij op de achtergrond had getracht Daniel Bennett toch te slim af te zijn; twee keer had hij moeten vernemen dat de kinderen zojuist weg waren toen zijn mannetjes de inval deden; de derde maal hadden ze Daniel net betrapt, maar was het niet gelukt hem te overmeesteren. Dat alles zou hij Aria natuurlijk niet vertellen. Ze zou hem enkel zwak vinden omdat hij niet had doorgepakt; beter dan de waarheid geheel te verhullen. En toch had hij moeten zwichten. Voor Aria. Om zijn huwelijk te behouden, dan. Hij was niet gewend om opdrachten te krijgen maar begreep de haast haar kinderen toch weer in haar armen te willen sluiten; iets wat hij overigens niet terugzag bij Helena Lennox. ’t Was vast dat ze het wel lekker rustig vond zonder haar man thuis. Hij had de duurste tafel geboekt in het restaurant Neverland op het vliegende schip; niet zozeer om met de galjoenen te smijten die hij toch altijd zo zuinig had gekoesterd (al was dat een prettige bijkomstigheid gezien de financiële situatie waarin Mrs. Helena Lennox verkeerde) als dat de uitgebreid gedekte tafel een stukje verwijderd stond van de overige tafels in het restaurant, op een verhoging op het achterdek van het schip. Het uitzicht door de grote ramen was prachtig, zeker als de zon straks onder zou gaan, maar het was vooral niet ver genoeg om geen geroezemoes van anderen om zich heen te hebben en wel ver genoeg dat ze niet gemakkelijk afgeluisterd konden worden. De magische pianospeler, die de gasten zou verblijden met zijn spel gedurende het diner, kondigde aan dat ze over twee minuten zouden opstijgen. Zorgeloos wierp Owain een blik op zijn zware, gouden zakhorloge en rechtte hij zijn rug. Als ze niet zou komen, dan was haar boodschap duidelijk. De zijne ook, als die dementor toevallig de verkeerde cel in kwam en de jammerlijke beslissing maakte om de ziel van Tristain Lennox eruit te zuigen. OOC: Met Irene!
×