Jump to content

Adeline Bruxley

Magisch Verbond
  • Content count

    96
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1
  1. [1836/1837] Pushed away I'm pulled toward

    Adeline trok altijd bepaalde conclusies. Ze glimlachte toen Christa die vaardigheid opmerkte, glimlachte toen ze haar handen in haar zij zette en de confrontatie aanging, net alsof Adeline niet leefde op confrontaties en scherpere woorden dan nodig, op willekeurige observaties en conclusies en geen factcheck. Ergens geloofde ze niet eens in een factcheck, eerlijk gezegd, al was het maar omdat feiten er minder toe deden dan gevoelens in de branche waar Adeline zichzelf ingezwierd had. ‘Oh, heel graag, hoor!’ kirde ze. ‘Maar niet als we zo in de weg staan.’ En dus trok ze Christa de kamer in waar ze zonet uitgegaan was en duwde ze haar richting de staande spiegel die daar staat omdat ik daar zin in heb, haar handen op Christa’s schouders. ‘Eens zien. Je bent jong, niet zo lang geleden begonnen zou ik dan denken, en dat maakt dat je geen vaste klanten hebt, je lijkt me een roekeloos type,’ had geen grond, vond ze gewoon leuk om te zeggen, ‘en het boeit je wat ik denk.’ Ze glimlachte naar haar eigen spiegelbeeld. ‘Dat moet je leren te verbergen, schat.'
  2. Persoonlijk Topic Dump

    tfw sunday is suddenly everyone's personal topic day
  3. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    5 juli 1837 Het was geen speciale nacht, het was gewoon… gewoon, doorsnee, vierentwintig uur zoals dertien in een dozijn en ze had nooit van zichzelf gedacht dat ze die routine met iemand zou kunnen hebben, maar nu had ze hem en stiekem was ze er gelukkig mee, vond ze het fijn dat ze een thuis had. En nog stiekemer wilde ze dat Dante niet sliep, dat hij gemakkelijker was om wakker te krijgen op momenten als deze en dat hij op de één of andere manier heel even het gevoel wilde hebben dat ze niet de enige was die wakker was op dit onchristelijk uur. En nog, nog stiekemer wilde ze niets anders dan hem. En nog, nog, nog stiekemer wist ze nu al dat ze zou happen, en aan de verkeerde haak. Had hij maar wakker moeten worden. OOC: Uitgeschreven <3
  4. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    30 juni 1837 ‘Waar zit je de laatste tijd eigenlijk constant?’ vroeg ze aan Dante, geïrriteerd. Ze wist waar hij zat. Ze wist best waar hij mee bezig was en ze wist best dat hij met legitieme redenen het druk had en minder tijd had voor haar de afgelopen dagen, maar ze wist ook dat ze nu alleen maar ruzie aan het zoeken was om te voelen dat het haar kon schelen dat hij er minder was. Zodat ze zich niet schuldig hoefde te voelen om de schuchtere gretigheid waarmee ze Earnests latente aanwezigheid in haar leven verwelkomde. Alleen jammer dat hij niet hapte.
  5. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    20 juni 1837 Het was verdomme maar een jurk. Gewoon een jurk. Met iets te lange mouwen voor haar en ze droeg die kleur eigenlijk nooit, kon zo één, twee, drie niet zeggen of het haar goed stond en ze zou niet weten welke schoenen ze erbij aan moest. Gewoon een fucking jurk en ze zou Earnest moeten zeggen dat hij hiermee moest kappen, dat het na maanden wel genoeg geweest was, maar op de één of andere manier belandde ze later aan Dantes arm hangend in een kroeg waar zijn vrienden zaten, gehuld in dat kleed, en toen ze een compliment erover kreeg van een meisje achter de bar, glimlachte ze alleen maar trots en negeerde ze Dantes vraag of het nieuw was.
  6. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    28 april 1837 Het waren kleine dingen eigenlijk, kleine dingen die ze gekregen had, kleine woorden op de paar dagen dat ze hem gezien had, kleine gebaren, maar nu ze alles op haar bed uitgestald had en elke ontmoeting in haar hoofd afspeelde, tegelijkertijd, voelde het als meer, een geheel zelfs. Bewijs dat hij dat meer dan Dante kon waamaken. Bewijs dat Earnest Haynes haar alles kon geven wat haar begerige instincten hebben wilde, meer dan haar grijpgrage vingers zouden kunnen dragen. En dus vroeg ze later om woordeloos bewijs dat Dante haar graag zag en ze siste haar eigen hebzucht toe dat het verdomme de gore mond moest houden omdat ze genoeg had.
  7. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    Ze kwam later thuis dan ze verwacht had, maar Dante was nog wakker en op de één of andere manier kreeg ze het voor elkaar om elke sorry sorry sorry ik had niet zo moeten reageren het spijt me de volgende keer doe ik het beter echt waar echt echt echt je verdient beter en ik wil die beter zijn te uiten die ze ooit in haar lijf gevoeld had en dat was dan dat.
  8. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    Het was leuk, eigenlijk. Ergens voelde ze zich er schuldig over, ergens vond ze dat het slechts een etentje was geweest. Intenties negeren was geen misdaad. Daarnaast, Dante was degene met bloed aan zijn handen. Dus. Die logica ging niet op. Ach. Zolang ze het tegenover zichzelf maar kon rechtvaardigen.
  9. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    16 maart 1837 Het was niet zo dat hij sowieso nog boos was, het was niet eens zo dat ze hem nog gesproken had – ze was langs geweest, maar hij was niet thuis geweest – het was wel zo dat ze zich impulsief had gevoeld en van kleed veranderd was en nu in het restaurant stond dat een paar dagen geleden voorgesteld was. Gewoon. Kinderachtig idee van wraak. Plus, ze rammelde van de honger en er was niets in huis waar ze zin in had. ‘Ik houd wel van een verrassing op zijn tijd,’ verklaarde ze, vlak vooraleer ze tegenover Earnest plaats nam.
  10. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    15 maart 1837 Ze wilde geen ruzie maken, niet echt, niet over zoiets kleins, maar ze was er wel mee begonnen en ze had een hekel aan Dante als hij boos was, zag altijd plots al zijn nare kanten, zag plots alle redenen waarom ze te vroeg ingetrokken was in dit huis, maar ze hadden nu ruzie en waar Adeline dit niet per se gewild had, wilde ze nog veel minder de eerste zijn die water bij de wijn deed. Gewoon. Uit het koppige principe dat zij al vaak genoeg thuis gaf – ook al deed ze dat niet, zette ze zich maar zelden uit eigen beweging over wat er dan ook gebeurd was heen. Maakte niet uit. Ze deed het verdomme genoeg en nu, nu omgaan met een Dante die zo verdomme alles was waar ze niet mee wilde omgaan was er net teveel aan. En dus ging ze weg. Niet eens permanent, ze deed niet eens alsof, meldde hem vooral zo kil als ze in haar brandend temperament maar kon dat ze hem wel weer zag als hij zin had om normaal te doen. Iets in die aard. Ergens vond ze het kut van zichzelf dat ze op niets beters kon komen, maar ze was boos en als ze boos was, echt boos, kon ze nooit op de juiste woorden komen, kon ze alleen maar stampvoeten en hopen dat het punt overkwam. Het was een beetje jammer dat ze aanvankelijk niet eens een degelijke richting uit kon gaan, niet wist bij wie ze terecht kon. Gewoon. Omdat ze nooit ergens terecht hoefde, omdat ze Dante had, altijd had, maar nu, nu voelde het heel even alsof ze hem nooit gehad had. Alsof ze één of andere fata morgana van amoureuze betrekkingen had gezien en daar een hele tijd in gedwaald had en ze nu onder ogen moest komen dat ze nooit in de buurt van een oase was geweest. En dat was dramatisch en dat ze nu ruzie hadden, deed niet per se afbreuk aan wat ze de afgelopen maanden opgebouwd hadden, maar dat betekende niet dat het niet zo kon voelen. Op zich was het handig dat ze vriendinnen had die niet zo bekommerd waren om dat soort dingen en het was ook handig dat Bobbie het prima vond om haar een bed toe te wijzen. Voor vannacht, hield ze zichzelf voor. Morgen was Dante vast niet meer boos. (Maar als hij dat wel was, wist ze niet precies wat het plan was. Ook al was dit een zelfgekozen ballingschap.)
  11. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    13 maart 1837 Of ze mee wilde naar een duur restaurant. Ja, hoor. Met Earnest? Ja, waarom niet… Maar nee, ze had Dante. Zeg het wel vriendelijk, hoor.
  12. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    11 maart 1837 Ze was al een tijd... afgeleid. Zou kunnen uitleggen waarom, deed dat niet, en uiteindelijk kwam het er allemaal op neer dat ze Dantes plannen niet had opgemerkt en dat ze thuis kwam met de geur van enigszins verbrand eten en het zicht van een Dante met een hoopvolle gezichtsuitdrukking dat het nog wel zou meevallen. Adeline had voor alles en iedereen hoge verwachtingen, immer veeleisend, maar ze had het niet verwacht en hoewel het niet lekker was (dat zei ze maar niet), vond ze het wel lief dat hij ermee kwam. Die avond was goed. Zoals het moest zijn.
  13. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    3 februari 1837 Een boeket bloemen krijgen was zo cliché dat ze er geen waarde aan zou mogen hechten, maar ze waren mooi en ze waren niet van Dante en ergens stak het dat ze geen mooi boeket van Dante kon krijgen. Dus zette ze het op de keukentafel, in een karaf die ze gevonden had omdat Dante geen vaas had.
  14. 16 januari 1837 Als Adeline heel eerlijk was, had ze niet echt gedacht dat er veel uit de ontmoeting met Earnest zou komen. Gewoon. Het was apart geweest, gehuld in verdoken bedoelingen en verwachtingsvolle connotaties, maar ergens was ze er altijd vanuit gegaan dat het bij dat ene gesprek zou blijven. Dat, eh, was niet zo. En het was niet zo dat hij plots voor de deur stond, nee, hij had alleen maar besloten om zijn belofte dat hij haar meer kon bieden dan Dante alvast te bewijzen. Een voorproefje als het ware. En ergens was ze blij dat Dante niet thuis was, bezig met het één of ander, om te zien hoe gretig haar eerste reactie op alles wat enigszins in de buurt kwam van luxueus was. Ze was er niet trots op, echt niet, was niet trots op hoe gulzig ze was, hoe ijdel, hoe de snelste manier om haar aandacht te winnen haar in de kijker zetten was – maar ze was het, ze was het verdomme, en toen ze ongeduldig het doosje opendeed om de collier te zien, kon ze eigenlijk niets anders dan er een moment verbluft naar te kijken. Ze vroeg zich af of ze een bedankkaartje zou moeten sturen. Voor de spiegel probeerde ze het eens om, besloot dat het haar goed stond. Al vond Adeline van zichzelf dat alles haar best wel stond – maar het meest van al stond ze met alles uit de hogere klassen afkomstig en het werd eens tijd dat de wereld dat erkende. Even, heel even liep ze zo rond in Dantes huis, maar ergens voelde het verkeerd, om met het cadeau van een ander om haar nek in het huisje van haar vriend (ja, ze woonde hier nu al wel even, het voelde als haar thuis net zo goed, maar het gebouw stond op zijn naam en op een moment als dit was die kennis bijna tastbaar) en dus deed ze het weer af en alsof de gift zelf in gif gedoopt was, verborg ze het weer, ergens tussen haar jurken. Gewoon. Het was niet zo dat het per se iets ergs was om toe te geven, het was niet zo dat ze er al te veel waarde aan moest hechten, het was niet zo dat ze na één ketting haar biezen zou pakken, salut en de kost, maar het voelde niet goed om het op de eettafel te laten liggen, het voelde alsof het een geheim was tussen Earnest en zij en dan nog één die vooral aan haar was om te bewaren. Het was niet zo dat ze er een paar uur later nog intensief mee bezig was, het was eerder zo dat ze zich toegelegd had op het concept van een eetmaal klaarmaken, als ze hier dan toch was, en het was ook zo dat toen Dante thuis kwam en ze het alweer half en half vergeten was, tot het moment dat hij besloten scheen te hebben haar net zo goed te willen verrassen. Wat lief was, echt. Ze wilde niet ondankbaar zijn, echt niet, het was lief en Dante had ongetwijfeld zijn best gedaan om iets te zoeken dat bij haar smaak paste, maar dat gevlochten armbandje was zo… Tja. Armoedig. (Ze hield zichzelf maar voor dat ze dat ook zou vinden als ze niet eerder die dag een ander cadeau gekregen had.) (En ze hield zichzelf voor dat ze niet zo oppervlakkig was, en toen ze glimlachte en hem snel kuste, al was het maar om geen lang gezicht te kunnen trekken, geloofde ze het zelf.)
  15. [1836/1837] Yours to keep, yours to lose

    Eerlijk gezegd had Adeline daar nog nooit van haar leven over nagedacht en toen Earnest het zo plompverloren aanhaalde, de toekomst, eventuele kinderen, dat dreigende geldtekort, keek ze ongemakkelijk weg. Ze wilde een toekomst met Dante, echt, maar ze had nooit nagedacht over de praktische kant daarvan, over de offers die ze daarvoor zou moeten maken (Adeline hield niet van opofferingen, wilde alles en iedereen en zo snel mogelijk achtereen als het even kon, ze wilde niet eens kiezen – maar als mensen echt gingen aandringen, wilde ze heus wel Dante kiezen, echt waar, maar… waarom zou ze kiezen? Waarom zou ze nu haar hele leven vastleggen? Waarom moest ze nu al kiezen voor een hele hoop opofferingen voor een idee van huisje, tuintje, beestje?) en ze had er nu al geen zin meer in. Dat was, eh, kut van haar. Dat wist ze ook wel. Maar zoals alles nu ging, was het prima, toch? Ze keek de wedstrijd uit, vanaf hier, vluchtte snel weer naar Dante en vergat toen weer dat er iets als een toekomst was, iets in de trant van zich vastleggen en iets dat verder ging dan dat vaag, vaag gedefinieerde gevoel van alleen maar hem écht willen. Of dat was in elk geval de bedoeling. Jammer, eigenlijk, dat Earnest één gesprek niet genoeg vond. OOC: Uitgeschreven <3
×