Jump to content

Adeline Bruxley

Magisch Verbond
  • Content count

    138
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2
  1. 17 januari 1838 De buit had ze veilig opgeborgen – zichzelf en haar buit prijsgeven op één locatie was net teveel van het goede, zoveel gunde ze haar teerbeminde Earnest nu ook weer niet, dat hij verdomme minstens naar allebei moest zoeken – voor ze naar Dantes huis in Londen was gegaan. Nu, een paar minuten voor middernacht stond ze voor de deur die ze maanden geleden dagelijks gezien had. Aan de ene kant voelde ze zich zenuwachtig, dit hele gedoe berustte op een gigantisch risico, dat op zichzelf ook maar voortkwam uit risico’s uit risico’s, en waar Adeline er geen greintje spijt van had, zou het toch ietwat fijn zijn geweest als ze net een tikkeltje meer vastigheid had gehad. Maar ach. Het zij zo. In het ergste geval zocht ze een andere plek om te verblijven. Misschien zou ze dan het land uitgaan… Ze sprak vloeiend Frans, misschien was Frankrijk een goede plek om mee te beginnen. Nu. Ze klopte op de deur, meerdere keren, iets harder toen niet meteen opengedaan (ze wist dat het laat was, ja, maar… toch, het was niet zo dat Dante vroeg naar bed ging of zo) en toen uiteindelijk de deur werd opengedaan, keek ze schaapachtig in het gelaat van haar ex en even, even wist ze niet zo goed wat ze moest zeggen. Hij was geen haar veranderd, maar ergens tegelijkertijd zag hij eruit als een heel nieuw persoon. Iemand zonder haar. Het was vreemd hoe onvoorbereid ze was voor dat besef. ‘Hey,’ perste ze eruit. Ze had geen excuus bedacht – of nee, die had ze wel bedacht, ze wist ze gewoon niet meer nu Dante vlak voor haar neus stond. ‘Ik heb Earnest bestolen en hij zoekt me nu. Kan ik bij je onderduiken? Ik beloof dat het tijdelijk is.’ Hij was vast blij om haar te zien. OOC: Privé met Renée! <3
  2. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    17 januari 1838 En wat ze ook had moeten bedenken, was dat Earnest Haynes het niet zo snel zou opgeven dat ze na een paar dagen alweer veilig was. Goh. Goed om te weten, nam ze aan. Ze had nog wel een andere locatie voor zichzelf in gedachten gehad, het eerste waar ze op kon komen, in alle eerlijkheid, één waar ze even, heel even maar, en dan nog misschien veilig zou zijn, misschien dat ze het daar kon volhouden tot hij het opgaf en op een andere manier zijn geld probeerde terug te krijgen. Hij had er vast genoeg. Beetje jammer dat ze die tweede locatie nooit had besproken met de eigenaar. Maar Dante zou haar vast wel terug binnenlaten, toch? OOC: Uitgeschreven! <3
  3. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    10 januari 1838 Ze grijnsde toen ze wakker werd in een krakend éénpersoonsbed en ze grijnsde nog breder toen ze eronder keek en haar buit nog altijd zag. Ha. Ze hadden haar niet gevonden. De vermomming die ze aangenomen had, hielp wellicht. De voorbereidende spreuken om haar een geslaagde ontsnapping te geven nog meer. Het was vreemd, ergens, om te bedenken dat die hele bende er nooit eerder over had nagedacht dat ze zo veel informatie had kunnen verwerken in de maanden dat ze praktisch hun huisdier had moeten zijn. Wat ze prioritair vonden, hun routines en reflexen als ze niet wisten wat er aan de hand was, hun neiging tot kuddegedrag. Hoe ze haar zagen. Waar ze haar toe in staat achtten. Wat ze dachten dat ze ook niet kon. Hoe lastig ze het leken te vinden om van die overtuigingen af te stappen.
  4. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    9 januari 1838 Bij haar tweede poging hadden ze, echter, niet opgelet. Niet genoeg. Misschien was Earnest er vanuit gegaan dat ze haar les had geleerd, net alsof Adeline ooit haar les leerde (een ezel stootte zich geen twee keer aan dezelfde steen, dat soort blabla, maar Adeline vond spreekwoorden stom en hield zich liever aan haar eigen innerlijke deviezen), net alsof ze niet alles achthonderd keer uitprobeerde tot het lukte. Als ze een plan had, moest het lukken. Als ze uit was op revanche, wilde ze die overwinning ook proeven, al helemaal als ze de afgelopen maanden de smaak van schaamte en schande had leren proeven door het verloop van de dagen heen. Bij haar tweede poging dachten ze verkeerdelijk dat Adeline er nooit aan zou denken om elders afleiding te creëren. Om niet elders Bryce nogmaals te vervloeken, dit keer met uitstel, om niet sneller te zijn dan zij allemaal ooit waren geweest en om niet genoeg voor te bereiden dat ze weg was voor ze terugkwamen om nog net het geluid van een dichtklappende kluis te horen. Op zich was ze er vrij zeker van dat iedereen doorhad dat zij het was geweest, al helemaal toen ze niet meer terugkwam, maar dat was verdomme haar probleem niet.
  5. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    28 december 1837 Ze proefde bloed, ze proefde tranen die ze niet had kunnen onderdrukken, maar ze proefde haar haat meer.
  6. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    27 december 1837 Haar eerste poging viel midden in de feestdagen, in de wetenschap dat iedereen het dan druk had en gedronken had en hopelijk niet op haar zou letten. Dat deden ze wel.
  7. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    Ha. Dan had Dante misschien gelijk gehad dat ze niet constant alles moest zoeken. Wacht, nee, ze was over hem heen. Dacht niet meer aan hem. En toch. Toch…
  8. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    14 december 1837 Ze glimlachte zwakjes toen Earnest haar een nietszeggend compliment om hoe mooi ze eruitzag vandaag, net alsof zijn woorden onderhand geen naalden in haar vel waren, spot op haar wezen, en ze deed net alsof ze verbaasd was toen ze hardhandig op het bed geduwd werd. Scheen het enige te zijn waar hij de laatste tijd interesse in had. Klaagde ze niet over, hoor, ze vond het allemaal prima, had dit liever dan dat ze ondervraagd werd over de laatste misstap die ze schijnbaar begaan had, net alsof hij niet achteraf pas zijn regelboek neerschreef om haar op de rooster te leggen en munitie te hebben, had dit tien keer liever dan dat hij enige argwaan had naar haar toe. Het voelde als controle, ergens. Weten dat ze meer van plan was dan hij wist. Weten dat ze hem kon bedotten. Hem in haar gedachten in het gezicht kon spugen en het enige waar hij omgaf, voor zover zij had kunnen zien, kon wegnemen en hem alleen achterlaten met zijn razernij. Dan kon ze elke onbevredigende aanraking best hebben, kon ze zichzelf best reduceren tot de belichaming zijn verlangens en verwachtingen. Dan kon ze alles. Adeline had niet veel nodig, dacht ze, toen hij klaar was. Alleen maar de controle.
  9. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    13 december 1837 Earnest hield niet al zijn rijkdommen op dezelfde plek, maar het merendeel lag wel in dezelfde kluis. Hij had nergens een wachtwoord opgeschreven, maar dat had ze wel verwacht. Was niet erg. Er waren andere manieren om een kluis open te breken, al helemaal als je een toverstok had en je er handig mee was, handiger dan Earnest zelf. Er was altijd wel iemand in de buurt, vaak meerdere mensen, stuk voor stuk mensen die haar, zeker fysiek, wel aankonden. Het enige voordeel dat ze op dat punt had, was dat ze praktisch onzichtbaar was geworden, dat niemand haar echt nog vragen stelde als ze ergens was, want er was altijd wel iemand die haar graag in de buurt wilde. Dit was enigszins gestoord om te overwegen, maar Adeline had ze nooit allemaal op een rijtje als ze een punt wilde bewijzen, als ze wraak wilde nemen voor elke hand die haar aangeraakt had, seksueel of niet, als ze iemand terug wilde pakken. Voor haar keuzes, misschien. Maar toch. Hier had ze nooit voor gekozen, niet echt, dit was Earnest en zijn kloterige bende en alles wat ermee gepaard ging. Ze haatte ze, allemaal, stuk voor stuk, ze haatte ze om elke vingerafdruk die ze niet van haar lijf gepoetst kreeg en elke blauwe plek die ze haar bezorgd hadden, elke kras en wonde die ze op de zeldzame momenten dat ze alleen was, moest verzorgen.
  10. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    11 december 1837 Eén van de dingen die ze óók leerde, was dat ze niet de eerste was die hier terecht gekomen was. Een ander ding was dat hij steeds gemakkelijker vergat dat ze begreep wat hij zoal uiteenzette tegenover de bendeleden als ze in de kamer was. Nog een ander ding was dat ze vergeten worden niet erg vond. En ze vond het ook niet erg als ze alleen gelaten werd met de boodschap dat hij heus snel terug zou zijn en ze dan kon neuzen door wat hier zoal rondslingerde. Earnest was niet zo ordelijk, had ze gemerkt. Gek eigenlijk. Hij was de leider van dit hele gedoe en toch… Nu ja, ze ging er niet over klagen. Des te gemakkelijker voor haar om uit te vogelen hoe de structuur in elkaar zat en alles wat ze behoorde te weten om hier voor eens en voor altijd weg te komen.
  11. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    6 december 1837 Voorkomen was beter dan genezen en dus probeerde ze zijn logica te begrijpen, maar ze leerde al snel dat het soms gewoon gebeurde omdat hij het leuk vond, haar mooier vond als ze crepeerde. Er genoegen in schepte de wonden te zien, het gevoel te hebben haar te bezitten als ze bloed achterliet op de lakens en alsnog mak bleef. Op zich had ze het idee dat hij het best vond als ze niet tam was, maar meer omdat hij dan een excuus had in plaats van dat hij het echt aantrekkelijk vond of wat dan ook. In theorie kon ze dat hebben. Ze was koppig en haatte hem met elke seconde meer, maar ze kon zich inhouden als dat nodig was en ze kon al helemaal een rol spelen, iemand die Earnests hart nooit zou stelen (ergens dacht ze niet dat hij er één had), maar iemand die zich meer en meer begon te schikken naar wat hij deed. Een pop, echt, één die hij kon behandelen zoals hij wilde en die toch op zijn bed bleef zitten als hij haar daar achterliet.
  12. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    Daarna raakte ze de tel kwijt.
  13. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    Ze wist de datum nog van de tweede keer dat ze een wonde had om te verzorgen, 17 november 1837.
  14. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    (Ze had Dante niet niet willen ontmoeten. Ze had zichzelf nooit per se als ongelukkig bestempeld, maar er ging een zekere soort van tevredenheid uit van houden van en van gehouden worden, één die ze niet meer zou willen missen. En toch was dat precies wat ze nu deed. Ha.)
  15. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    12 november 1837 De eerste keer dat Earnest haar liet slaan door zijn hulpjes, had ze misschien moeten zien aankomen, achteraf gezien. Misschien had ze er niet zo simpel over moeten denken. Misschien had ze gewoon nooit iets moeten zeggen. Het nooit moeten proberen hier. Misschien had ze die ene avond in augustus inderdaad weg moeten blijven en nooit haar kans moeten slaan. Misschien had ze bij Dante moeten blijven. Misschien had ze Dante nooit moeten ontmoeten. Dan was ze nooit in Earnests buurt geweest, deed ze nu nog altijd alleen maar alles wat ze zelf wilde doen, had ze nog altijd zelf alle touwtjes in handen. Misschien was ze dan nooit zo onvoorzichtig geweest betreffende haar neigingen.
×