Jump to content

Adeline Bruxley

Magisch Verbond
  • Content count

    104
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Adeline Bruxley last won the day on May 20

Adeline Bruxley had the most liked content!

About Adeline Bruxley

Recent Profile Visitors

704 profile views
  1. A kiss may be grant but it won't pay the rental [1837]

    Ergens wilde Adeline gewoon dat Dante zijn mond hield. Ja, best, ze was nooit de subtielste persoon ooit geweest, best, aan alles had hij best kunnen raden dat er iets niet klopte, best, hij had alle reden om dit soort dingen op zijn minst te vragen, maar God, nee, ze wilde het niet horen. Ze had hier gewoon geen zin in, oké? Ze wilde weg op haar manier, puur omdat ze niet weg wilde, niet echt (en toch ook wel, ze wist niet of ze nu weg wilde of niet, ze wilde een leven in tinten van goud en zilver en een leven waarin ze haar vingers in die van Dante kon vlechten, maar om de één of andere fucking reden kon dat niet samen naar het schijnt) en dan voor het blok gezet worden was… frustrerend. Om het zo te zeggen. ‘We zijn niet “het soort mensen dat zich dat soort dingen niet kan veroorloven,’ spuugde ze eruit. ‘Jij bent gewoon te lui om er iets aan te willen doen.’ En dan ging hij moeilijk doen dat ze een dure collier aannam? Ze had verdomme zoveel ergere dingen gedaan dan dat, zoveel dat minder door de beugel kon dan een paar geschenken aannemen – en ja, God, dat wist hij niet, maar… alsnog. Waarom was dit het probleem? Of. Nu ja. Misschien was die collier gewoon de open deur geweest naar de rest van de problemen. Kon ook. Was wellicht ook zo. Maar… Ze had geen “maar”, niet echt, ze had alleen maar het excuus dat ze gemaakt was van problemen en dat hij dat eerder nooit zo’n probleem had gevonden. ‘Wil je dat ik vertrek of zo?’ snauwde ze, net alsof ze zelf geen plannen had gemaakt om één van de dagen haar biezen te pakken. Als hij besloot dat ze weg moest, was het íéts kwetsender dan dat ze zelf besloten had om op een rijkere schoot te gaan zitten, oké. En ja, ze wist dat dat hypocriet was. Maar Dante wist zelf ook goed genoeg dat ze dat was.
  2. [1836/1837] Pushed away I'm pulled toward

    Ugh, zoveel. Want Adeline wist alles, wist Christa dat dan nog niet, alles, alles, alles, de hele wereld lag aan haar voeten en dat Christa dat nog niet deed, was ergens bijzonder vervelend, en dat de wereld het zelf nog niet doorhad, was nog erger. Ze had zo’n hekel aan dit type. Waarom moest ze in vredesnaam haar best doen om iemand in een kamer te houden waar zij in zat en waarom vereiste Christa in vredesnaam zoveel moeite? God, ja, ze had dit allemaal net nog grappig gevonden, maar nu was het ergens gewoon vermoeiend. Niet vermoeiend genoeg om langs Christa het pand te verlaten, wel vermoeiend genoeg om geïrriteerd naar haar te kijken. Net alsof dat zou helpen. Kijk, ze wilde dat het hielp. Dat ze haar ergernis over de gang van zaken kon uiten en het universum de hint zou begrijpen, dan. Maar dat gebeurde nooit. En dan werd Adeline alleen maar meer geïrriteerd, maar om de één of andere reden bleef haar strategie onsuccesvol. En dan was Christa verbaasd dat Adeline niet aardig was. Goh. Dat de wereld zo aardig werd om haar alles te geven wat ze wilde. ‘Is er eigenlijk íéts dat je wel weet?’ siste ze. Ze wilde niet alles voorkauwen, ze wilde dat Christa eens kon besluiten dat Adeline simpelweg beter was en haar dat zelfvoldane gevoel kon gunnen en dat was dan dat. Ze wenkte haar, meer omdat ze niet wilde roepen om zichzelf verstaanbaar te maken dan om iets anders. ‘Het is niet moeilijk om allemaal fantastische dingen te weten die jij niet weet als er niets in die hersenen van je zit.’
  3. A kiss may be grant but it won't pay the rental [1837]

    Eh. Heel even stond Adeline met haar mond vol tanden, want ja, dat was zo, ze zou ermee rondparaderen als er niets aan de hand was geweest, het aan Dante laten zien met een frivole lach, God, aan iedereen die het zelfs maar wilde zien, maar wat móést ze hier zelfs mee? Ze had dit zelf willen beginnen. Ze had… God, ze had gewoon niet verwacht dat hij het zou vinden en argwanend zou worden, ze was hier helemaal niet op voorbereid geweest en dat alleen al maakte het al een stuk enger om hem te verlaten. Gewoon. Omdat de bal zo erg in zijn kamp lag nu en ze wist niet hoe ze het terug moest stelen. ‘De waarheid is niet verschrikkelijk,’ snauwde ze. ‘Ik kreeg gewoon een cadeau en ik vind dat ding niet eens mooi, maar het is duur en daarom wil ik het verkopen. Jij doet hier dramatisch over.’ Ontevreden keek ze hem aan. ‘Heb jij wat te verbergen of zo?’ Uhu. Geweldige comeback. ‘Sinds wanneer vind jij het zo’n drama als ik wat geld binnenbreng? Hm?’
  4. [1836/1837] Pushed away I'm pulled toward

    Adeline lachte. Een oprechte lach, voor een keer, gewoon een lach zoals Adeline lachte als ze iets oprecht grappig vond – en dat had een reden, want kom op, Christa was zo druk bezig met dat ze zo veel andere dingen te doen zonder ze ooit te doen. Veel woorden, weinig daden. Vroeger had Adeline daar vast veel begrip voor getoond, had ze daar meer op geleken, maar hoe meer je je begaf in de grijze zone, hoe moeilijker het was om echt nog moeilijk te doen bij effectief dingen doen. Als ze ergens weg wilde, ging ze gewoon weg. Als ze ergens wilde blijven, bleef ze. Als ze iemand aan de praat wilde houden, wel, dan deed ze dat. ‘Zoals?’ vroeg ze nieuwsgierig. ‘Spullen stelen van karretjes?’ Ze glimlachte, treiterig. ‘Er zijn veel betere dingen om te doen dan dat.’
  5. [1836/1837] Pushed away I'm pulled toward

    Ja, Adeline vond het best leuk om Christa te beledigen, al helemaal als ze met niets terugkwam dat haar ego verbrijzelde. Gewoon. Machtsvertoon, ergens, wellicht, het algehele idee dat ze met een aantal welgemikte woorden genoeg invloed kon uitoefenen om iemands humeur te veranderen, ook al hadden Christa en Adeline geen band, ook al was er geen rationele reden dat haar mening er ook maar iets toe zou doen in Christa’s leven. Je weet wel. Hobby’s voor mentaal gezonde mensen met wie niets mis is. ‘Te oud?’ Ze giechelde ongemeend. ‘Jij hebt echt geen idee waar je het over hebt, hè.’ Koppig stak ze haar hand naar Christa uit om een licht kleinerende aai over de bol te geven. ‘Ga maar door, hoor. Misschien dat je straks een goede belediging vindt!’ Ze ging op het bed zitten en keek haar bemoedigend aan. Kijk! Ze was aardig. ‘Pak je het ook zo aan bij je klanten? Zo…’ Ze wapperde wat met haar hand richting Christa. ‘Opvliegend?’ Dit vroeg ze heel erg uit bezorgdheid.
  6. A kiss may be grant but it won't pay the rental [1837]

    ‘Gespeelde onschuld ?’ herhaalde Adeline spottender dan ze bedoelde. ‘Kom óp, zeg, doe niet zo dramatisch.’ In se had hij daar een recht op, in se had Dante gelijk om dramatisch te doen, maar dat boeide niet, dat boeide niet, ze wilde hem niet kwijt op zijn voorwaarden en dus ging ze nog even rond de pot draaien. Gewoon. Was ze goed in. Beter dan zou moeten. Ze wierp een glijdende blik op de ketting. Ze had er al even niet meer naar gekeken, eerlijk gezegd, en het zag er zo… misplaatst uit, op de keukentafel van Dante, in dit huis waar alles krakkemikkiger was dan huizen in haar dromen waren. Alsof het iets was uit één van die dromen. Alsof ze het daaruit gehaald had en Dante nu bitter naar die droomobjecten keek met het besef dat hij er niet aan voldeed. (Hij voldeed aan andere dromen, maar Adeline had nooit maar één droom tegelijkertijd gehad. Was dat echt zo slecht?) ‘Die ketting was een cadeau,’ zei ze onverschillig. ‘Niet zo boeiend. Ik was van plan om het later te verkopen, maar ik ben het vergeten.’ Uhu. ‘Heb je me echt hiervoor opgewacht? Vertrouw je me niet of zo?’
  7. A kiss may be grant but it won't pay the rental [1837]

    Ja, Adeline had wat uit te leggen. Dat wist zij en dat wist Dante, maar Adeline hield niet van dit soort confrontaties, hield niet van toegeven dat ze in de fout gegaan was en dat ze het beter moest doen en dus keek ze ongemeend niet onder de indruk van de ketting op tafel naar Dante zelf. Ze was net binnen, wist bij God niet in hoeverre Dante op de hoogte was van wat er zich zoal afgespeeld had de afgelopen maanden, wilde het hier eigenlijk ook niet over hebben. Ze was niet van plan om hier voor de rest van haar leven te blijven, hoe vaak het meest verliefde deel van zichzelf meldde dat er geen reden was om dat niet te doen, maar ze wilde op haar eigen voorwaarden vertrekken. Gewoon. Uit trots. Ze nam tegenover hem plaats, net alsof ze een luchtig gesprekje gingen voeren aan de keukentafel. ‘Wat moet ik vertellen?’ vroeg ze, op een toon die te zoet was om niet scherp te klinken. Maar hé, als hij haar een aanzet gaf, kon ze zich hier vast wel uitkletsen tot het moment dat ze zelf besloot om er een punt achter te zetten, net alsof het allemaal anders zou zijn. Zou het niet zijn, op zich, zou op de lange termijn op hetzelfde neerkomen – maar het zou gemakkelijker zijn voor haar en Adeline vond dat prioritair. Of zoiets. Of misschien wilde ze Dante gewoon niet in de ogen kijken als ze de deur voor de laatste keer achter zich sloot.
  8. [1837/1838] Ride or die

    12 augustus 1837 Adeline voelde zich een beetje verplicht om hier te zijn, maar voelde zich ook niet ontzettend op haar gemak hier, op één van de terzielerraces van Dante. Earnest hing hier vast ook ergens rond, maar ze had besloten vooral niet tegen hem te praten, en dus zat ze op de tribune midden in het overige volk naar de race te kijken en kwam ze erachter dat dit nog altijd echt niet haar ding was. Was oké, hoor. De rest was wel haar ding: dat algehele gevoel dat dit ergens tussen de scheidingslijn van legaal en vooral niet legaal hing, de spanning die er bij iedereen die gewed had zat, de mensen die hierin oprecht geïnteresseerd waren en aan iedereen die het horen wilden vertelden wie ze dachten dat zou winnen. Ze bekeek het nog een even, haar ogen enkel en alleen op Dante gericht, want uiteindelijk was hij de enige reden dat ze hier überhaupt naartoe kwam. Of ze nu ruzie hadden of niet. Niet Earnest, niet de behoefte met andere mensen hier te praten, alleen maar Dante en dat geloofde hij nu vast niet meer, maar ach. Als hij dit niet als een zoenoffer wilde zien, was dat zijn probleem. Nu was Adeline niet goed in zoenoffers. En dus draaide ze zich naar iemand in haar buurt met een wedformulier zichtbaar en tikte ze de persoon in kwestie aan. ‘Hallo!’ zei ze opgewekt, wat dichter in de buurt schuivend, ‘op wie heb je gewed? Ik vind het altijd zo moeilijk om dat goed te kunnen inschatten!’ Ze glimlachte. ‘Of is het allemaal vooral gokken?’ OOC: Open topic van de maand! <3 Illegale terzielerrace, want illegale terzielerraces zijn cool
  9. [1836/1837] Pushed away I'm pulled toward

    Adeline trok altijd bepaalde conclusies. Ze glimlachte toen Christa die vaardigheid opmerkte, glimlachte toen ze haar handen in haar zij zette en de confrontatie aanging, net alsof Adeline niet leefde op confrontaties en scherpere woorden dan nodig, op willekeurige observaties en conclusies en geen factcheck. Ergens geloofde ze niet eens in een factcheck, eerlijk gezegd, al was het maar omdat feiten er minder toe deden dan gevoelens in de branche waar Adeline zichzelf ingezwierd had. ‘Oh, heel graag, hoor!’ kirde ze. ‘Maar niet als we zo in de weg staan.’ En dus trok ze Christa de kamer in waar ze zonet uitgegaan was en duwde ze haar richting de staande spiegel die daar staat omdat ik daar zin in heb, haar handen op Christa’s schouders. ‘Eens zien. Je bent jong, niet zo lang geleden begonnen zou ik dan denken, en dat maakt dat je geen vaste klanten hebt, je lijkt me een roekeloos type,’ had geen grond, vond ze gewoon leuk om te zeggen, ‘en het boeit je wat ik denk.’ Ze glimlachte naar haar eigen spiegelbeeld. ‘Dat moet je leren te verbergen, schat.'
  10. Persoonlijk Topic Dump

    tfw sunday is suddenly everyone's personal topic day
  11. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    5 juli 1837 Het was geen speciale nacht, het was gewoon… gewoon, doorsnee, vierentwintig uur zoals dertien in een dozijn en ze had nooit van zichzelf gedacht dat ze die routine met iemand zou kunnen hebben, maar nu had ze hem en stiekem was ze er gelukkig mee, vond ze het fijn dat ze een thuis had. En nog stiekemer wilde ze dat Dante niet sliep, dat hij gemakkelijker was om wakker te krijgen op momenten als deze en dat hij op de één of andere manier heel even het gevoel wilde hebben dat ze niet de enige was die wakker was op dit onchristelijk uur. En nog, nog stiekemer wilde ze niets anders dan hem. En nog, nog, nog stiekemer wist ze nu al dat ze zou happen, en aan de verkeerde haak. Had hij maar wakker moeten worden. OOC: Uitgeschreven <3
  12. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    30 juni 1837 ‘Waar zit je de laatste tijd eigenlijk constant?’ vroeg ze aan Dante, geïrriteerd. Ze wist waar hij zat. Ze wist best waar hij mee bezig was en ze wist best dat hij met legitieme redenen het druk had en minder tijd had voor haar de afgelopen dagen, maar ze wist ook dat ze nu alleen maar ruzie aan het zoeken was om te voelen dat het haar kon schelen dat hij er minder was. Zodat ze zich niet schuldig hoefde te voelen om de schuchtere gretigheid waarmee ze Earnests latente aanwezigheid in haar leven verwelkomde. Alleen jammer dat hij niet hapte.
  13. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    20 juni 1837 Het was verdomme maar een jurk. Gewoon een jurk. Met iets te lange mouwen voor haar en ze droeg die kleur eigenlijk nooit, kon zo één, twee, drie niet zeggen of het haar goed stond en ze zou niet weten welke schoenen ze erbij aan moest. Gewoon een fucking jurk en ze zou Earnest moeten zeggen dat hij hiermee moest kappen, dat het na maanden wel genoeg geweest was, maar op de één of andere manier belandde ze later aan Dantes arm hangend in een kroeg waar zijn vrienden zaten, gehuld in dat kleed, en toen ze een compliment erover kreeg van een meisje achter de bar, glimlachte ze alleen maar trots en negeerde ze Dantes vraag of het nieuw was.
  14. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    28 april 1837 Het waren kleine dingen eigenlijk, kleine dingen die ze gekregen had, kleine woorden op de paar dagen dat ze hem gezien had, kleine gebaren, maar nu ze alles op haar bed uitgestald had en elke ontmoeting in haar hoofd afspeelde, tegelijkertijd, voelde het als meer, een geheel zelfs. Bewijs dat hij dat meer dan Dante kon waamaken. Bewijs dat Earnest Haynes haar alles kon geven wat haar begerige instincten hebben wilde, meer dan haar grijpgrage vingers zouden kunnen dragen. En dus vroeg ze later om woordeloos bewijs dat Dante haar graag zag en ze siste haar eigen hebzucht toe dat het verdomme de gore mond moest houden omdat ze genoeg had.
  15. [1836/1837] X marks the spot where we fell apart

    Ze kwam later thuis dan ze verwacht had, maar Dante was nog wakker en op de één of andere manier kreeg ze het voor elkaar om elke sorry sorry sorry ik had niet zo moeten reageren het spijt me de volgende keer doe ik het beter echt waar echt echt echt je verdient beter en ik wil die beter zijn te uiten die ze ooit in haar lijf gevoeld had en dat was dan dat.
×