Jump to content

Adeline Bruxley

Magisch Verbond
  • Content count

    152
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Adeline Bruxley last won the day on September 18 2018

Adeline Bruxley had the most liked content!

About Adeline Bruxley

Recent Profile Visitors

1,108 profile views
  1. [1838/1839] My heart should be well schooled

    Wat had ze gedaan? Adeline deed zo veel dingen in haar leven, een kaleidoscoop van bedenkelijke beslissingen en pogingen om verder in het leven te komen, waarvan sommige haar inderdaad hogerop hielpen en andere haar weer zodanig saboteerden dat ze nogmaals op nul uitkwam. Ze kocht brood, brak Dantalions hart, loog en bedroog in een poging iemand beter te zijn, keek meer dan de gemiddelde persoon in de spiegel, lachte zodanig aanstekelijk dat het moeilijk was om niet mee te lachen en soms, soms, soms was ze de reden dat er een niet eerder bekeken flesje op de grond viel. Ze wierp er een blik op, een wenkbrauw opgetrokken. Uit de goedheid van haar hart nam ze haar toverstok erbij om het goedje te redden, koppig Dantes toon negerend. Als hij zo klonk, was het nóóit goed nieuws, maar… ugh. Moest het? ‘Oh, ik was naar de bakker,’ herhaalde ze, luchtig. Ze wees naar het gerepareerde flesje. ‘Wat is dat? Ik kan me niet herinneren dat ik het eerder heb gezien…’ Niet dat Adeline de laatste tijd echt nog heel veel van het huis zag, dankzij Dantes vriendelijke verzoek dat ze in een buitenkot sliep. Ze had het wel aangepast zodat het iets meer een ruimte was waar ze niet horendol van werd (zonder Dante om zijn mening te vragen, sorry, lieverd), maar… alsnog, ‘t ging om het principe. Zo dol was ze nooit geweest op Dantalions huis, maar het was anders geweest toen ze er echt thuis was geweest. Toen Dante niet boos was op haar voor zowat alles wat ze deed. Ja, ja, ze kon een stuk beter, maar verdomme, zo verschrikkelijk was ze nu ook weer niet.
  2. [1837/1838] Shooting stars

    Nee, circusartiesten waren niet goed bij hun verstand. Het feit dat Theo dit nog eens effectief wilde gaan proberen, deed Adeline eraan twijfelen of híj ze nog wel allemaal op een rijtje had. Was er iemand hier nog wier verstand degelijk werkte? Alsjeblieft? Adeline was een drama in dansen, hoe simpel de passen ook waren, haar motoriek was om te huilen, en nu moest ze nog even de acrobaat gaan uithangen in een te klein kostuumpje dat haast in haar vel sneed, samen met een man die ze nauwelijks kende? Ja, best, ze voelde zich snel op haar gemak bij mensen, nu al zag ze Theo Braxton als haar bondgenoot, maar zomaar de (voor nu) veilige caravan verlaten? Toch een brug te ver. Maar daar stond ze dan. Naast Theo. Misschien was zíj degene die haar verstand verloren was. ‘Zo geliefd bij iedereen?’ antwoordde ze op een licht plagerige toon. Adeline… had genoeg mensen die haar niet zo mochten, een aantal daarvan zouden haar vast wel haten, dat was allemaal best mogelijk, maar… goh. ‘Ik kan me moeilijk voorstellen dat er mensen zijn die me naar een circus zouden sturen om me te vermoorden… Het lijkt me niet de stijl van de mensen met wie ik zoal ruzie heb gemaakt. Zeg maar.’ Het was zo omslachtig. Zo vernederend, dat ook. Zo publiekelijk, veel te veel mensen die het zouden zien. En toch, en toch, er moest iemand zijn die haar echt niet moest hebben en haar daarom richting circus had gestuurd om een pijnlijke dood te sterven in het zicht van alle aanwezigen. Dat vooruitzicht hield haar niet tegen om te lachen toen de vrouw klaar was, echter. Hij zag er zo… ongemakkelijk uit, maar kon ze dat hem echt kwalijk nemen? Dit was mijlenver uit hun beider comfortzones en het bleef, bleef, bleef maar erger worden — van het algehele feit dat ze acrobatische toeren moesten gaan uitvoeren zonder daar ooit op geoefend te hebben tot de glitterbommen die ze nu waren. ‘Als het je troost,’ zei ze, liefjes en lacherig tegelijkertijd, een bijzondere toonaard, ‘je komt verbazingwekkend goed weg met glitter.’ Ze leunde naar boven, op de tippen van haar tenen, en veegde een toef glitter van zijn neus. ‘Je leerlingen weten niet wat ze missen!’ De vrouw duwde hen enigszins ongeduldig door naar het volgende en haast meteen verloor ze de laatste vrolijkheid. ‘Het ziet ernaar uit dat er iemand met een kanon wordt weggeschoten…’
  3. [1838/1839] My heart should be well schooled

    Adeline was gebleven, langer dan haar ridder van gisteren, maar dat op zich was verre van verbazingwekkend. Ze bleef altijd tot laat (of vroeg, het hing er maar vanaf hoe je het bekeek), was altijd een van de genodigden die pas wegging als je ze om hulp bij het opruimen vroeg en ook op het Midzomernachtsfeest had ze het einde willen meemaken, het ochtendgloren in haar nog altijd asblonde haren laten opnemen. Maar ze was laat, zo laat terug aangekomen bij het huisje van Dante dat ze het niet had aangedurfd om binnen te komen zonder een excuus te hebben dat ze weggeweest was. Zich vermommen om naar de bakker te gaan was prima, toch? Het voldeed aan zíjn paranoia, nam ze aan. Nu ja. Paranoia. Het hield haar in leven. Maar toch. Alles wat licht hinderlijk was voor haar, was strontvervelend. Onhandig stak ze de sleutel in het stroeve slot, de broodzak in de andere hand, voor ze zichzelf binnenliet en Dante vriendelijk toelachte. ‘Goeiemorgen!’ zei ze, met de broodzak zwaaiend. ‘Ik ben even naar de bakkerij gegaan.’ Op zich was het waar. ‘Ik wist niet dat je al wakker was!’ Haar buit legde ze op de keukentafel, terwijl ze haar toverstok uit haar tas griste om zich te ontdoen van de blonde lokken en de veranderde gelaatstrekken, een kritische blik in de vuile spiegel werpend. ‘Hoe is het?’
  4. [1837/1838] Shooting stars

    Adeline gniffelde. Ergens voelde het niet zo aardig om te gniffelen om de vruchten van iemands zogenaamd jeugdtrauma, maar ah, hij bracht het zelf zonder al te veel tranen, dus het kon vast. ‘Ik moet zeggen, dat zou wel handig zijn, ja,’ antwoordde ze. Ze trok een gezicht, denkend aan alle voeten waarop ze getrapt had in haar leven, elk zuur gezicht dat ze al eens had gezien toen de gedachte dat oh nee, het was er zo één over andermans gelaat flitste, maar ah, als Theo Braxton in al zijn pedagogisch trauma een degelijke leraar was geworden, dan kon dat ook weer tot het verleden behoren. Het was haar plaats niet om er een goede kant aan te zoeken, maar nu ja, Adeline zocht graag de goede kanten op voor haarzelf. Je moest wat. Moest ze zich écht klaarmaken? Blijkbaar wel, hij draaide zich al om, een ware gentleman, en met een zucht waarvan ze niet de moeite deed om die te verbergen schoot ze erin, sneller dan Adeline normaliter zou doen, maar iets aan het circus maakte haar lichtelijk nerveus. Theo scheen haar enige bondgenoot hier te zijn, de enige die normaal leek in plaats van het doodgewoon te vinden om twee mensen die dit nog nooit van hun leven te hebben gedaan voor de leeuwen te gooien – maar dat zou ze toch nooit tonen. Adeline was het type niet om zoiets te tonen. Adeline was het type om een parmantig rondje te draaien voor de vuile spiegel en in een lachen uit te barsten bij het zien van het uitzicht. ‘Nee, inderdaad – ik hoop maar dat je niets te verbergen hebt?’ Ze wierp nog een blik in de spiegel. ‘Volgens mij zijn deze kleren bedoeld voor kleinere mensen, denk je niet?’ Ze opende de deur weer naar buiten, waar dat vrouwtje nog stond om hen met enige dwang richting tent te duwen en haast meteen verborg ze zich achter haar bondgenoot. ‘Wat is de kans dat dit gewoon één groot moordcomplot is? Kom op, dit kan niemand toch van één keer goed doen!’
  5. [1837/1838] Leave me feeling dirty, 'cause you can't understand

    Goh, waarom ging Adeline niet naar haar familie? Ze was al bij Gabriel geweest, met voldoende flair dat hij zich had laten overvallen en eenvoudigweg deed wat ze van hem verlangd had, ze had geen zin in de rest van haar familie, want die waren moeilijker zo ver te krijgen om haar gewoon binnen te laten stormen en orders te geven, en meest van al had ze Dante gewoon willen zien. Ja, ze was egoïstisch en een nachtmerrie van vlees en bloed, ja, ze had hem bedrogen en hem laten vallen als oud vuil bij de eerste schittering die ze gezien had, maar ze hield wel van hem. Op haar manier, moest ze daar wellicht aan toevoegen. Maar wat maakte het uit? Ze hield van hem, ze zag hem graag, ze wilde als het erop aankwam alleen maar hem en alleen al hier zijn, in zijn buurt en in de wetenschap dat hij haar niet zodanig haatte dat hij haar wegstuurde, voelde alsof alles weer oké was. Nu ja. Voor een deel. ‘Ik vind wel iets,’ antwoordde ze, met een dapper glimlachje, terwijl ze alweer langs hem heen ging, op weg naar de keuken. Ah, was het niet zot hoe snel ze aan hier zijn wende? Ze was hier zo lang niet geweest en toch herviel ze meteen weer in zich gedragen alsof dit ook een beetje haar thuis was. ‘Wil je dat ik ook wat voor jou maak?’ vroeg ze liefjes. De liefde van een man ging door de maag, niet dan? Ze kon de behoefte niet onderdrukken om haar vingertoppen langs zijn arm te laten strelen toen ze voorbij hem ging om de voorraadkast te onderzoeken om te zien wat ze überhaupt maken kon, maar de dapperheid van eerder alweer verloren keek ze hem wel niet aan, hoe nieuwsgierig ze ook was naar hoe oké hij dat vond. Nu ja. Vast niet zo. Zo vrolijk was hij nu ook weer niet dat ze hier was. ‘Hoe is het eigenlijk met je geweest? Ik hoorde van…’ Wel, Earnest. ‘…dat het racen wel goed ging?’
  6. [1837/1838] Shooting stars

    Adeline lachte bij het idee alleen al. ‘Tussen ons gezegd en gezwegen,’ zei ze, terwijl ze toch eens achter hem loerde om te zien of er écht geen uitweg was (ja, wist zij veel, misschien was hij gewoon heel onoplettend en was er toch een deur, nee, ze had het niet echt verwacht, maar toch stiekem gehoopt), ‘ik kan nog niet eens dansen zonder op de tenen te trappen van iedereen binnen een straal van tien meter.’ Tja. Gelukkig vergaven de meeste mensen het haar wel, al werd ze verbazingwekkend weinig ten dans gevraagd na die eerste naïeve keer. Ze kon niet zeggen dat ze het echt verschrikkelijk vond – waar Adeline altijd inwendig stampvoette bij de idee dat ze niet alles, alles, alles kon, was dansen zo één van die vreselijke vaardigheden die ze gewoon niet onder de knie kreeg en was het ondertussen iets waar ze liever met een grote boog omheen ging. ‘Ik wist niet dat er zo veel personeelstekorten waren in de circusbranche dat ze dan maar ons moeten ontvoeren.’ Nu ja. Ontvoeren. ’t Was maar wat je eronder wilde verstaan. Niet dat dat Adeline zou tegenhouden – Adeline definieerde graag alles aan de hand van wat goed klonk en (oké, ja) haar in een beter daglicht stelde, in casu iets dat er niet op neerkwam dat ze toevallig vijf seconden niet had opgelet en zonder boe of ba hier terecht was gekomen. Het voordeel was zijn borstkas, dat kon ze toegeven. Het nadeel was al de rest. ‘Jij ook niet? Heb je wel het lichaam voor.’ Goh.
  7. [1837/1838] Leave me feeling dirty, 'cause you can't understand

    In de tijd dat Adeline samen was geweest met Dante had ze de terzielers een beetje leren kennen. Deels, deels, zo goed was ze nooit met dieren geweest en zo goed met ze als die Elara was, zou ze nooit zijn. Zo erg had ze ook niet geprobeerd, daar kon ze best eerlijk over zijn, maar nu ze ze opnieuw zag, had ze ergens gehoopt dat ze een band met ze had opgebouwd. Iemand was geweest die ze graag terugzagen. Maar dat was niet zo, ze hoorde alleen maar wat zenuwachtig gesnuif bij hun intrede en bijna meteen richtte ze haar ogen maar op Dantes rug. Eerder had ze het altijd leuk gevonden om hem met een achterwaartse omhelzing te verrassen — ze had zo váák naar zijn rug gekeken en impulsief om aandacht zitten hengelen — maar ze dacht niet dat ze het nu echt moest proberen. Gek, eigenlijk, hoe Dante in haar herinnering bestond uit dat soort gewoontes, die onbeholpen tederheid die ze allebei op hun manier hadden gehad en die niet te negeren waas dat ze hem graag zag en het allemaal zelf had verpest, hoeveel argumenten ze ook kon verzinnen dat het zíjn schuld was. In het rommelhok hier keek ze om zich heen, al was het maar om haar slaapplek van minstens vannacht te bestuderen. Het was… anders dan ze gewoon was, maar… ja, het was in ieder geval Earnest niet meer? Het kleinste van Dante was beter dan het grootste van Earnest, die moeilijk in praktijk om te zetten les die ze te laat geleerd had. ‘Ik kan wel iets eten, ja,’ antwoordde ze, zich ergens afvragend of het Dante zou opvallen als ze dit spel hier wat aanpaste met haar toverstok. ‘Ik kan wel iets voor ons koken als je wil?’ Wilde hij dat? Ze wist niet meer wat hij wilde.
  8. [1837/1838] Leave me feeling dirty, 'cause you can't understand

    Een deel van Adeline wilde zichzelf gaan verdedigen, haar standpunt uitleggen, zoals ze al die tijd in haar hoofd gedaan om de ballast van enige bezwaren tegen haar keuzes van zich af te werpen, een deel dat haar mond al opende om te beginnen, maar toen Dante tot haar opluchting zei dat ze binnen mocht komen, legde ze zichzelf het zwijgen op en kwam ze haastig binnen. Even, heel even nam ze de tijd om Dantes huis in zich op te nemen, zoals ze de eerste keer dat ze hier was gekomen (nu ja, de ochtend erna) had gedaan. Het was niet veel anders, niet meteen, geen grote renovatiewerken, weinig spullen die ze niet herkende, maar iets, iets aan de atmosfeer hier herinnerde haar eraan dat dit haar thuis niet meer was. En Dante was dat ook niet meer, of ze dat nu anders wilde of niet. ‘Ik ben al twee weken weg,’ antwoordde ze. ‘Ik weet niet of hij zo’n spreuk heeft uitgesproken, maar hij heeft me alleszins nog niet gevonden.’ Nu ja. Eigenlijk wel, ze was alleen maar opnieuw weggeglipt, als een aal. En als een verloren hond was ze terug beland bij een eerder thuis, de meest voorspelbare zet die ze nemen kon, in de hoop dat men er vanuit ging dat Adeline intellectueel verder stond dan alles doen wat iedereen al had zien aankomen. Ze scheurde haar ogen af van het huis om naar Dante te kijken toen hij haar een hemd gaf. In principe was dit geen kleed van Earnest ontvangen, maar ze ging ook echt niet klagen over iets nieuws dragen. Als Dante vond dat ze haar jurk vernietigen moest, deed ze dat graag, hoor. Ergens, ergens wilde ze hem monter zeggen dat hij haar daar best bij kon helpen, maar ze dacht niet echt dat hij dat zou appreciëren. ‘Natuurlijk voel ik me daar niet te goed voor,’ mompelde ze, het hemd aannemend, voor ze zich omdraaide en uit haar eigen jurk gleed om Dantes plan te volgen. Ze viste haar toverstok uit de zak om het ding met enige pijn in het hart – ze had er best goed uitgezien in dat kleed, oké – te reduceren tot een pluisje stof om in de hoek te blazen. ‘Trouwens… onze relatie was niet… “voor even”,’ kon ze niet laten om alsnog te zeggen, ‘ik had gewoon… geld nodig.’ Voor haar familie, kon ze beargumenteren, voor de schuldeisers van haar broer, voor de studies van haar zus, maar geen van die dingen zou waar zijn, niet echt. Ze hádden geld nodig, dat wel, maar Adeline was al jaren gestopt met zich daar iets van aan te trekken. En ergens wilde ze heel graag een heel web van leugens spinnen zodat Dante haar niet zou haten, maar ergens, ergens was ze bang dat hij door haar heen zou zien en haar dan alleen maar nog meer zou verachten. Zoals eerder. Zoals één avond waar dit hele spel mee begonnen was.
  9. [1837/1838] Leave me feeling dirty, 'cause you can't understand

    Oké, ze had wellicht niets anders moeten verwachten. Maar toch. Adeline had er nooit bij willen stilstaan hoe Dante zich voelde, al was het maar omdat ze zich nooit volledig op haar gemak voelde bij overpeinzingen wat haar effect op anderen betrof. Goed, ze wilde indruk op mensen maken. De vrouw zijn waar ieders mond bij het aanblik alleen al openviel. Nooit vergeten kunnen worden, al was het maar door een exclusief glimlachje dat niemands geheugen verliet. Maar ze had nooit willen nadenken over het hartzeer dat ze veroorzaakt had, was er graag vanuit gegaan dat er tussen Dante en haar niets veranderd zou zijn, ook al was ze weggegaan. Gewoon. Ze had ergens, ergens, ergens gehoopt dat het slechts een ruzie was en hij er nu alweer overheen was. Of zoiets. ‘Het is maar voor even,’ ging ze door, haar hoop vestigend op het feit dat hij de deur nog niet in haar gezicht had dichtgeslagen. ‘Echt waar! Voor je het weet, ben ik alweer weg…’ Gewoon even, heel even, zodat ze innerlijk werkelijk afscheid van hem kon nemen, ook al zou ze nooit toegeven hoe graag ze wilde dat ze in zijn armen kon vliegen, dit kot hier haar thuis kon noemen, Dantes geur en rommel als een geliefkoosd deel van haar leven kon terugkrijgen, ook al zou ze het nooit over haar lippen krijgen dat ze het allemaal anders zou doen als ze de kans daartoe had. Heel even. Zodat ze een weg naar een ander land kon vinden, opnieuw kon beginnen, een thuis in haar vluchtroute vinden. Zodat ze het zichzelf kon afleren om te hopen dat Dante met haar mee zou willen komen. ‘Ik heb alles ergens anders opgeborgen, dus hij zou niets bij je terugvinden. Als je wil, kan ik je wel wat geven voor ik weer wegga, dan heb je hier nog iets aan.’ Haar ogen dwaalden af naar de vloer, deels om nederig te klinken, deels omdat Dante in de ogen kijken om de één of andere reden moeilijk was. Oké, ze kende de reden. Ze zou gewoon willen van niet. ‘Het spijt me… van alles, echt waar. Het was verkeerd en je verdiende dat niet.’ Ze had een hekel aan zich excuseren. Het voelde zwak. En het was ook eerlijk, wat het allemaal zo verdomde walgelijk maakte, een integer vergif op haar tong. ‘Ik heb een plek voor één nacht nodig,’ vervolgde ze zachtjes. ‘Daarna hoef je me nooit meer te zien.’ Ze zou langer blijven dan dat als hij dat zou willen. Zonder erover na te denken. Maar dat wilde hij vast niet, niet meer. ‘Alsjeblieft?’
  10. [1837/1838] Shooting stars

    25 mei 1838 Adeline hield zich heel graag voor dat ze een assertief persoon was, het type dat altijd “nee” kon zeggen en dat zich nooit iets liet opdringen. Aan de ene kant was dat natuurlijk ook wel zo, Adeline was lichtvoetig genoeg om zich nooit bezwaard te voelen bij het idee alleen al van de aanblik van teleurstelling in andermans ogen en het eenvoudige feit dat ze zich niet graag de les liet lezen, weerhield haar dikwijls genoeg om zich in allerlei avonturen met een baas boven haar te storten (niet altijd, je kwam nergens als je het nooit toeliet), maar soms… Tja. Soms waren mensen beter dan zijzelf in de wereld rondbenen met de idee dat iedereen ook maar een pion was en niet intelligent genoeg om zelf hun plaats te snappen. Ze zou het minder erg vinden, dacht ze, als het geen oud frêle vrouwtje had betroffen en als het geen stom kermis was geweest waar ze impulsief langs was geweest en als ze niet te horen had gekregen dat ze maar vervanging moest spelen voor ene Anya. ‘Ik. Ben. Geen. Acrobaat,’ probeerde ze nogmaals uit te leggen, maar ze werd alweer zonder boe of ba een kostuum in de handen gedrukt en in een trailer geduwd. Ugh. Ze zuchtte en draaide zich om, op zoek naar een andere uitweg, en kwam er toen achter dat ze niet alleen was. Ze mocht vast niet kijken, Dante zou het er vast niet mee eens zijn, maar soms was het moeilijk om niet heel, heel kort af te dwalen naar iemands buikspieren als ze zichtbaar waren, oké. Razendsnel keek ze weer omhoog, echter, naar het gezicht van de man die net zo goed in het vervangen van één of andere kermisartiest geluld was. Allez, ze was alvast niet alleen? Ha. Had je twee amateurs aan het klungelen daar. ‘Hey,’ zei ze maar, na een korte stilte. ‘Is er aan die kant een uitweg? Anders zijn we hier opgesloten en ik ga écht niet optreden.’ OOC: Privé met Denise! <3
  11. 17 januari 1838 De buit had ze veilig opgeborgen – zichzelf en haar buit prijsgeven op één locatie was net teveel van het goede, zoveel gunde ze haar teerbeminde Earnest nu ook weer niet, dat hij verdomme minstens naar allebei moest zoeken – voor ze naar Dantes huis in Londen was gegaan. Nu, een paar minuten voor middernacht stond ze voor de deur die ze maanden geleden dagelijks gezien had. Aan de ene kant voelde ze zich zenuwachtig, dit hele gedoe berustte op een gigantisch risico, dat op zichzelf ook maar voortkwam uit risico’s uit risico’s, en waar Adeline er geen greintje spijt van had, zou het toch ietwat fijn zijn geweest als ze net een tikkeltje meer vastigheid had gehad. Maar ach. Het zij zo. In het ergste geval zocht ze een andere plek om te verblijven. Misschien zou ze dan het land uitgaan… Ze sprak vloeiend Frans, misschien was Frankrijk een goede plek om mee te beginnen. Nu. Ze klopte op de deur, meerdere keren, iets harder toen niet meteen opengedaan (ze wist dat het laat was, ja, maar… toch, het was niet zo dat Dante vroeg naar bed ging of zo) en toen uiteindelijk de deur werd opengedaan, keek ze schaapachtig in het gelaat van haar ex en even, even wist ze niet zo goed wat ze moest zeggen. Hij was geen haar veranderd, maar ergens tegelijkertijd zag hij eruit als een heel nieuw persoon. Iemand zonder haar. Het was vreemd hoe onvoorbereid ze was voor dat besef. ‘Hey,’ perste ze eruit. Ze had geen excuus bedacht – of nee, die had ze wel bedacht, ze wist ze gewoon niet meer nu Dante vlak voor haar neus stond. ‘Ik heb Earnest bestolen en hij zoekt me nu. Kan ik bij je onderduiken? Ik beloof dat het tijdelijk is.’ Hij was vast blij om haar te zien. OOC: Privé met Renée! <3
  12. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    17 januari 1838 En wat ze ook had moeten bedenken, was dat Earnest Haynes het niet zo snel zou opgeven dat ze na een paar dagen alweer veilig was. Goh. Goed om te weten, nam ze aan. Ze had nog wel een andere locatie voor zichzelf in gedachten gehad, het eerste waar ze op kon komen, in alle eerlijkheid, één waar ze even, heel even maar, en dan nog misschien veilig zou zijn, misschien dat ze het daar kon volhouden tot hij het opgaf en op een andere manier zijn geld probeerde terug te krijgen. Hij had er vast genoeg. Beetje jammer dat ze die tweede locatie nooit had besproken met de eigenaar. Maar Dante zou haar vast wel terug binnenlaten, toch? OOC: Uitgeschreven! <3
  13. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    10 januari 1838 Ze grijnsde toen ze wakker werd in een krakend éénpersoonsbed en ze grijnsde nog breder toen ze eronder keek en haar buit nog altijd zag. Ha. Ze hadden haar niet gevonden. De vermomming die ze aangenomen had, hielp wellicht. De voorbereidende spreuken om haar een geslaagde ontsnapping te geven nog meer. Het was vreemd, ergens, om te bedenken dat die hele bende er nooit eerder over had nagedacht dat ze zo veel informatie had kunnen verwerken in de maanden dat ze praktisch hun huisdier had moeten zijn. Wat ze prioritair vonden, hun routines en reflexen als ze niet wisten wat er aan de hand was, hun neiging tot kuddegedrag. Hoe ze haar zagen. Waar ze haar toe in staat achtten. Wat ze dachten dat ze ook niet kon. Hoe lastig ze het leken te vinden om van die overtuigingen af te stappen.
  14. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    9 januari 1838 Bij haar tweede poging hadden ze, echter, niet opgelet. Niet genoeg. Misschien was Earnest er vanuit gegaan dat ze haar les had geleerd, net alsof Adeline ooit haar les leerde (een ezel stootte zich geen twee keer aan dezelfde steen, dat soort blabla, maar Adeline vond spreekwoorden stom en hield zich liever aan haar eigen innerlijke deviezen), net alsof ze niet alles achthonderd keer uitprobeerde tot het lukte. Als ze een plan had, moest het lukken. Als ze uit was op revanche, wilde ze die overwinning ook proeven, al helemaal als ze de afgelopen maanden de smaak van schaamte en schande had leren proeven door het verloop van de dagen heen. Bij haar tweede poging dachten ze verkeerdelijk dat Adeline er nooit aan zou denken om elders afleiding te creëren. Om niet elders Bryce nogmaals te vervloeken, dit keer met uitstel, om niet sneller te zijn dan zij allemaal ooit waren geweest en om niet genoeg voor te bereiden dat ze weg was voor ze terugkwamen om nog net het geluid van een dichtklappende kluis te horen. Op zich was ze er vrij zeker van dat iedereen doorhad dat zij het was geweest, al helemaal toen ze niet meer terugkwam, maar dat was verdomme haar probleem niet.
  15. [1837/1838] Pulled too many false alarms

    28 december 1837 Ze proefde bloed, ze proefde tranen die ze niet had kunnen onderdrukken, maar ze proefde haar haat meer.
×