Jump to content

Penelope Rhydderch

Inactief
  • Content count

    24
  • Joined

  • Last visited

About Penelope Rhydderch

  • Rank
    Blessed are the curious for they shall have adventures.

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Nina

Profile Fields

Recent Profile Visitors

693 profile views
  1. IC Buitenwereld Mededelingen

    We tied the knot! We’re happy to announce our marriage on the twenty-third of March eighteen hundred thirty-eight in Wales, United Kingdom Thank you so much for your love and support that brought us to this day! Penelope Mairwen Rhydderch and Efstathios Cillian Peregrine
  2. [1836/1837] Valentijn: u float my boat bby

    Misschien had Penn er rekening mee moeten houden, dat puur omdat Phoenix haar hand momenteel nog vasthield, dat niet inhield dat hij haar hand ook vast zou blíjven houden. Zeker niet als ze tegelijkertijd opperde of het misschien niet sneller zou zijn om te zwemmen. Dat kon immers bepaalde indrukken wekken en wel, dat kon ervoor zorgen dat hij haar hand dus zou loslaten. Misschien had ze daar rekening mee moeten houden vóórdat ze zich weer over de rand van hun gedeelde bootje had gebogen. Tsja, misschien, maar dat had ze dus niet. Dus, toen Phoenix haar hand losliet en ze plotseling tot stilstand kwamen, had Penn er weinig meer voor nodig om haar balans te verliezen. Behalve dat ene bootje dat vervolgens op dat van hun botste. Penn belandde met een onelegante plons in het water, om vervolgens proestend weer boven te komen. “Burt,” riep ze vervolgens uit, waarna ze haar handen in haar gewaad stak en een gitzwarte hagedis tussen de doorweekte stofrimpels vandaan viste. Ze hield de hagedis met één hand boven haar hoofd, terwijl ze andere gebruikte om zichzelf terug naar hun boot te pedellen, waar ze de hagedis op haar eerdere plaats in de boot neerzette. “Burt is geen waterhagedis,” declareerde ze vervolgens simpel, waarna ze zichzelf op haar rug langs de zijkant van de boot liet dobberen. “Zo slecht is dit niet,” verklaarde ze toen, om vervolgens toch weer overeind te komen en zichzelf aan de zijkant van de boot op te hijsen. “Al wilde ik niet werkelijk voorstellen om te gaan zwemmen,” voegde ze er met een grijns aan toe, terwijl ze Phoenix met glinsterende ogen aankeek. Ze trok zichzelf verder over de rand van de boot, die hierbij opnieuw gevaarlijk wiebelde, voordat ze zichzelf met een natte plof op de bodem van hun boot liet vallen. “Maar goed, je moest waarschijnlijk ergens heen? Lead the way!” zei te toen, terwijl ze haar armen naar boven uitstrekte en vervolgens opnieuw grijnsde. “Tenzij je niet meer met mij in dezelfde boot durft, natuurlijk.” Niet dat Phoenix veel keuze had, maar goed.
  3. [1836/1837] Valentijn: u float my boat bby

    Het was ook Penn’s grootste droom om zich voort te moeten bewegen door middel van bootjes die het op de één of andere manier vereisten om zo dicht mogelijk bij elkaar in de buurt te zitten! Of uh- niet? Misschien. Oké, om eerlijk te zijn interesseerde het Penn bijzonder weinig. Het bijzonder specifieke boot-gedeelte in ieder geval. De rest vond ze zelfs best interessant. Daarom keek Penn ook verwonderd om zich heen, terwijl ze in één van de bootjes hupte en vervolgens haar best moest doen om niet zichzelf en de persoon naast haar meteen weer uit het bootje te kieperen. Iets te enthousiast was wel vaker een understatement in Penn’s geval. Hoe dan ook, Penn was redelijk onder de indruk van de huidige staat waarin Zweinstein verkeerde en lette daarom niet één, twee, drie op de persoon die naast haar had plaatsgenomen. Wat uh-, misschien vervelend kon zijn, gezien het feit dat de meeste mensen die in de bootjes plaatsnamen toch ergens proberen te geraken en wel, dat ging lastig als je gedwongen partner niet oplette. Oeps? Tsja, Penn zelf had er niet zo heel veel last van. Ze keek daarom ook enigszins verbaasd op, toen ze door de desbetreffende persoon aangesproken werd. Wat uh-, niet heel gek was, maar ze was even afgeleid geweest. Oké? Dus de snapte de eerste paar seconden ook niet precies waarom hij vroeg om haar hand vast te houden. Totdat ze zich ineens weer herinnerde dat de bootjes elkaars nabijheid nodig hadden om te bewegen. “Oh, tuurlijk,” zei ze daarom vervolgens, waarna ze zonder blikken of blozen haar vingers met die van hem verstrengelde. Ze grijnsde even kort, voordat ze zich weer over de rand van hun bootje heen boog en bedachtzaam naar het water keek. Hun bootje kroop ondertussen, zonder bestemming, langzaam vooruit. “Denk je niet dat het sneller zou zijn om te zwemmen?” opperde Penn toen, terwijl ze nog iets verder boog en het bootje daarbij gevaarlijk aan het wiebelen bracht.
  4. April 1836 Het was bijna het einde van het jaar en Penn had het gevoel alsof ze haar zusje nauwelijks gezien had. Dus vond ze het nodig eens tijd een zus-op-zus sessie in te lassen. Wat simpel genoeg was, als je toch in dezelfde afdeling zat. Daarom huppelde Penn vandaag ook vrolijk de leerlingenkamer in, om vervolgens, luider dan waarschijnlijk nodig was: “Thaliaaaaa!” te roepen. Om haar vervolgens in een hoekje in de leerlingenkamer te lokaliseren en enthousiast op haar af te stappen. “Hey, kleine zus,” begroette Penn haar evenals Grifse familiegenoot. “Laten we leuks gaan doen,” opperde ze vervolgens, terwijl ze probeerde niet op Thalia neer te kijken, ondanks het grote lengteverschil. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé!
  5. [1835/1836] 6/7: Dag van de Onnozele Kinderen: de pre-party

    Als Penn héél eerlijk was had ze niet zoveel met het vak Geschiedenis van de Toverkunst. Het betrof immers nogal veel theorie en er gebeurde nooit echt wat interessants. Alles wás namelijk al gebeurd. Daarnaast werd het ook niet meer gegeven door haar eh- broer? Of was Caleb nog steeds haar neef? Goed, dat was niet het punt, het punt was dat hij geen les meer gaf en dat maakte het eigenlijk nog net iets minder interessant. Sorry, Laurelle. Het lag niet aan haar lesgeven, het had gewoon te maken met het feit dat Penn zich vaak niet langer dan twintig minuten op iets kon concentreren en dergelijke lessen duurden altijd zovéél langer. Vandaag was echter anders en dus mocht Laurelle zich in dit geval een klopje op de schouder geven, omdat ze er met deze les daadwerkelijk in was geslaagd de aandacht van de Rhydderch te trekken. Penn trok een lichtelijk verbaasd gezicht, toen professor Ryder de opdracht uit de doeken deed. Dat verklaarde in ieder geval wél waarom de les ook iets anders dan gebruikelijk in zijn werk ging. Oké, dan. Penn vond het in ieder geval geen bijster grote ramp dat ze zich met het kroost dat zich in de ruimte bevond, moest bezighouden en het bewees niet eens uiterst moeilijk. Er waggelde namelijk spontaan na de woorden van professor Ryder, een klein wezentje tegen haar benen. Eh, een kind, dus. Oh, en Penn herkende dit kind zelfs. Het was namelijk het zoontje van haar broer/neef/wist-zij-veel. “Oh, hallo Jayden!” zei Penn daarom ook opgewekt, terwijl ze door de knieën ging om het ventje aan te kunnen kijken. “Wat een mooie fiets!” grijnsde ze naar het jongentje, toen deze met zijn mollige vinger naar zijn fietsje wees en die toen even over het stuur aaide. Wat schattig! “Natuurlijk! Wat wil je spelen?”
  6. OOC Zweinstein Mededelingen

    Boe! Ja, ik leef ook nog. Eh, soort van. Jullie hebben het waarschijnlijk overduidelijk al gemerkt, maar ik ben de laatste paar maand(en) ontzettend inactief geweest en ik weet ook eerlijk gezegd niet wanneer en of hier snel verandering in komt. Dat is allemaal leuk en aardig, als je gewoon een RPG'ster bent, maar binnen P&P kenden jullie mij natuurlijk ook als trots KO van Griffoendor! Ik kan met mijn huidige inactiviteit helaas niet langer KO blijven en moet daarom, als KO van Griffoendor, nu dan toch echt afscheid van jullie nemen. Ik heb erg genoten van mijn tijd als KO bij Griffoendor en wens Milou, Yoni en Irene nog veel geluk en plezier toe. Het is een top team en ik verwacht niet anders dan dat ze een uitstekende vervanging voor mij zullen vinden! Hopelijk, als gewone Griffoendor, ook weer tot snel!
  7. Secret Satan

    MWAHAHAHA
  8. Debutantenbal opgeven

    Aanwezig Andres Tallinn Eleonore Attenborough Kalev Tallinn Snowdrop Griswold Debuterend Kathryn Lowell
  9. Tijdelijke afdelingsswitch!

    Naam: Penelope Rhydderch Oude afdeling: Griffoendor Nieuwe afdeling: Zwadderich Beloof je je te gedragen en de nieuwe afdeling te behandelen zoals je je oude afdeling behandelde? Of beter? Oh, uh- ja, ja vast wel!
  10. Efteling - meet zondag 28 augustus!

    Ik vond tussen 10 en half 11 ook een prima idee~
  11. Efteling - meet zondag 28 augustus!

    This~
  12. Afwezigheidstopic

    Ik ben vanaf morgen tot maandag afwezig i.v.m. Castlefest! WHOO! I'm v sorry.
  13. Goedgekeurde Personagedossiers

    Raine Sailisbury
  14. Afwezigheidstopic

    Ik ben verschrikkelijk xoxo aka op de één of andere manier heel erg afwezig de laatste tijd het komt wel weer goed i promise
  15. [EN] [1833/1834] The girl and her nose for experimental potions.

    She grinned a little wider as he snorted a giggle at her words, though he remained quiet after, waiting patiently for her to finish. She raised her eyebrows expectantly at him as he spoke, his question causing her to chuckle, even as he spoke with the slightest of sarcasm. He managed to figure her out quite well, but she didn’t mind. She’d never considered herself a complicated person to begin with. “I’m sure we will,” she answered, a slight amusement in her voice as she answered. He seemed rather pleased she introduced herself, though he stumbled slightly over the pronunciation of her last name. She could hardly blame his, as the family name caused many some stumbling, either in the way it was written down or sounded out. He still managed well enough though, not failing so miserably she felt the need to correct him on. She wasn’t so picky. “It is my pleasure as well,” she said, as he introduced himself too. She too, was satisfied to finally know his name, as she’d gotten tired already of knowing him only as an upperclassman. His family name caused her some stumbling as well, though since she didn’t speak it out loud, it was hardly noticeable. Sartz didn’t flow so easily from her lips, her heavy Welsh accent getting in the way of some of the letter combinations. She pondered it in her mind for a short while, trying already to recall the way he’d pronounced it only moment earlier. She shook her head slightly as she heard him speak again, shaking the thought of his name to shift her attention to the words he spoke. She wasn’t sure what he’d wanted to say, her eyebrows rising slightly as she still waited for the continuation of his sentence. It wouldn’t come however, as his gaze shifted to his potion, his eyes widening at the sight of it. It took him only a moment to recover from his initial shock, a frown appearing between his eyebrows as he quickly grabbed a shaker bottle from the counter. She watched him curiously, following his every move as he added some of the powder from the shaker to the potion. She too glanced at the potion for a moment, seeing how it’d had shifted from an almost oily black to more of a blue swirl. It was a curious change, she too realized, as she looked at him again. He moved about frantically, wiping his forehead as he looked distressed. She looked from him back to the potion, wondering if and how she could help his case. She still wasn’t quite sure on the purpose of his potion, though she’d made what she assumed to be quite an educated guess. If she was right, she knew she could act, because despite her injuries she know how to quickly react to even the slightest of changes in potions. She’d been raised a Rhydderch after all. She wasn’t sure how much he’d like her meddling with his potion, but he seemed in a panic. She watched him as he took the maneroot, his movement careful as he lifted it to the cauldron. His carefulness made her a little impatient, as she wasn’t the most careful of potion brewers. It was part of her charm, her father had said, as she’d splattered a potion all across the room when she was still a kid. She knew maneroot demanded care though, but he made it almost too slow, her hands itching to act on his behalf. She again glanced at the potion, as the duck alarm kept quacking loudly. She jumped off the counter again, turning to turn off the alarm before she turned back.
×