Jump to content

Valencia Bihari

Inactief
  • Content count

    4
  • Joined

  • Last visited

About Valencia Bihari

Profile Fields

Recent Profile Visitors

521 profile views
  1. [1835/1836] Reizen zit in ons bloed

    De week die volgde stond in het teken van zoveel mogelijk eten en drinken verzamelen. Ze deelden hun activiteiten wat op, zodat er nu vier groepen ontstonden. De eerste, grootste, groep zong nog steeds. Dan was er groep twee, ook wel ‘de afleiding’ genoemd. De afleiding zorgde voor afleiding zodat groep drie, ‘de dieven’, hun slag konden slaan. Ze leiden mensen af zodat hun beurs gejat kon worden. Ze struikelden en verrekten hun voet zodat er mensen hun winkel uit kwamen om te kijken hoe het ging, waarna de dieven de winkel in doken en zoveel mogelijk dingen stalen. Vervolgens kwamen ze bij de vierde groep, ‘de thuisblijvers’, die de spullen aanpakten en verstopten. Op deze manier zorgden ze ervoor dat ze veel meer eten en spullen ‘verzamelden’ dan eerst. Het was echter niet de manier waarop ze wilden werken.. ja, ze verzamelden meer, maar het was niet goed voor het moraal. Het was gewoon geen goed voorbeeld voor de kleintjes. De avonden werden dan weer gevuld met het herstellen van hun voorwerpen, het inmaken van het gestolen voedsel en gezellig bijpraten. Ook trokken ze verder naar de volgende plaats. Of nu ja, de jongere kinderen gingen slapen en de oudste vijf bleven wakker en begeleiden de dieren en de wagen. Ze gebruikten hier en daar magie om sneller vooruit te komen. Ze wisselden elkaar af met slapen en aan het einde van de ochtend kwamen ze aan bij een kleine stad waar het circus weer opnieuw begon. Een groepje begon te zingen, twee mensen leidden af, drie mensen stalen en de laatste twee bleven bij de woonwagen. Na een week hadden ze genoeg eten en drinken voor de oversteek. Niet alles was genoeg, maar ze zouden het redden tot aan de overkant! Daar zouden ze dan weer moeten stelen maar.. ja, dat moest dan maar. Ze reisden tot aan de boot die hen naar het vasteland zou brengen!
  2. [1835/1836] Reizen zit in ons bloed

    Maar nu, nu was alles anders. Alles was begonnen met een grote uil die aan was komen vliegen. Valencia en Nadya waren de twee geweest die op rooftocht gingen deze dag en ze hadden net brood, wat vlees en kleding kunnen stelen. Terug bij de woonwagen heerste er enige paniek toen ze terug kwamen met hun spullen. Edina en Mala hadden de grootste moeite om een brief van de uil af te halen die hun grootouders gebruikten voor contact. Soms hadden zij met hen nog wel contact en heel, heel soms kwamen de twee ook op bezoek. De uil had echter weinig zijn om stil te zitten en fladderde rond de woonwagen met de twee zusjes erachteraan. Valencia keek naar Nadya, die knikte en samen schoten ze naar voren. De uil schrok van deze plotselinge aanval en vloog naar achter, recht in de handen van Mala. Het meisje werd bijna onderuit geduwd door de geschrokken uil en slaakte een gilletje. Edina schoot te hulp en greep de poot van de uil, zodat ze de brief er vanaf kon halen. Edina ging zitten en scheurde het briefje open, waarna ze begon te lezen. Ze begon steeds meer te fronsten naarmate ze las en de drie jongere kinderen staarden haar nieuwsgierig aan. Toen ze uitgelezen was, lag er een bezorgde frons op haar gezicht, maar weigerde ze te zeggen wat er was. “Ik vertel het later.” “Maar Dina! Het is-“ “Nee, later. Vanavond. Val en Nadya, ga verder met spullen halen. Probeer perkament, dat is nodig.” Valencia fronste weer naar Nadya en gebaarde met haar hoofd naar de deur. Haar tweelingzus knikte en de twee verdwenen weer naar buiten om naar een volgend huis te gaan. Ze kwamen een tijd later terug met nog meer brood en ook wat melk, plus wat extra eieren. Dina deed of er niets aan de hand was en dus deden zij maar mee. Iren kwam aangerend en gebaarde dat zij wel zou gaan koken, dat de rest mee moesten gaan zingen. Edina en Mala vertrokken dan ook voor het laatste nummer, maar de tweeling bleef. Zij wilden liever Iren helpen en hoewel die het nooit fijn vond dat er mensen in de weg stonden, liet ze het deze keer toe. De drie meisjes zorgden voor een maaltijd met de gestolen goederen, plus het eten wat de dieren nog bijdroegen. Hun melk, eieren en kaas zorgde voor een volwaardige maaltijd! Ook de andere kinderen kwamen terug gelopen, de twee jongsten gedragen door hun oudste zus en broer. Toen ze met zijn allen bij elkaar zaten haalde Dina met een ernstig gezicht de brief tevoorschijn en gaf deze aan Emilian. Deze las wat erin stond en fronste ook. Nikolett keek hem vragend aan dus hij gaf de brief en zij begon ook te fronsen. De twee keken elkaar aan en begonnen plotseling in een andere taal te praten. Het was de taal van de Romani, die de jongste kinderen nooit volledig hadden eigengemaakt en waarin ze wel vaker dingen bespraken. Ook Mirela en Violca mengen zich erin, samen met Edina. Val vond het moeilijk te begrijpen en deed op een gegeven moment ook geen moeite meer. Net als de andere kinderen die jonger waren dan Edina trok ze zich terug uit het gesprek en begon te spelen. De oudste vijf kinderen bleven praten voor zeker twee uur en kwamen toen tot een besluit. Ze riepen de rest terug en vertelden dat ze voor de wintermarkt naar het vastenland zouden gaan, om hun familie beter te leren kennen. De kinderen keken elkaar aan en begonnen vragen af te vuren, die de oudsten ook niet volledig konden beantwoorden. Ze wisten alleen dat ze uitgenodigd waren door hun grootouders en dat het ‘tijd’ was om de andere families te leren kennen. Hoewel niet iedereen overtuigt was dat dit een goed idee was, zouden ze het wel doen. Familie was ook belangrijk.
  3. [1835/1836] Reizen zit in ons bloed

    Valencia was op reis! Nu was dat geen wonder, ze was nu eenmaal van het reizende volk, maar wat wél bijzonder was, was dat ze buiten het Verenigd Koninkrijk was. Ze was op het vasteland geboren en had daar tot haar tweede jaar gewoond, maar kon zich daar niets van herinneren. Het zat namelijk zo: haar ouders dachten dat hun familie hen betoverde zodat ze steeds zwanger raakten en gingen er vandoor. Weg van hun huis, weg van hun haard, weg van het leven wat ze gekend hadden. Ze trokken de oceaan over met hun dertien kinderen en zouden nooit meer terugkomen. Hoe tragisch. Ze zouden óók niet terugkomen omdat ze elkaar vergiftigd hadden, vijf maanden na de geboorte van hun vijftiende kind. Deze gebeurtenis had ervoor gezorgd dat de twee oudste kinderen van Zweinstein getrokken werden en met hun jongere zusjes en broertjes moesten vluchten. Er was namelijk een dreuzeloverheid die het een goed idee vond om ze alle vijftien in een weeshuis te stoppen. Nou dát kon natuurlijk niet gebeuren! Zie je het voor je, de Bihari’s in een weeshuis? De Bihari’s, die al generaties rondtrokken en zongen en probeerden te overleven? Nee, dat zou niet gebeuren al werd het de dood van Emilian en Nikolett, de oudste twee kinderen. De twee maakten hun broertjes en zusjes wakker in de paasvakantie waar dit allemaal gebeurde en ze gingen er vandoor. De volgende vijf jaar trokken ze rond en ontweken ze Dreuzelse autoriteiten, want die wilden hen nog steeds in een weeshuis stoppen. Ze trokken vooral door de magische gebieden heen en deden daar wat ze altijd deden. Tien kinderen zongen, een ging rond met de hoed voor geld, twee gingen op rooftocht en de laatste twee zorgden voor de dieren en hun woonwagen, zodat er niets gestolen kon worden. Terwijl het hele dorp uitgelopen was om te kijken naar het zingende gezin konden zij rustig hun slag slaan. De twee kinderen of rooftocht gingen huizen binnen en stalen eten wat ze waarschijnlijk niet zouden missen, plus soms wat geld, een boek, kleding of schrijfgerei. Ze brachten alles naar de kinderen die bij de woonwagen bleven en gingen daarna weer verder naar het volgende huis. De zingende kinderen haalden daarnaast vaak wel redelijk wat op. Genoeg om de hoeveelheid eten aan te vullen. Diezelfde avond vertrokken ze dan weer, voordat mensen doorhadden dat ze eigenlijk dingen misten. Het gezin kon weer enkele dagen vooruit met het eten, maar al snel raakte het natuurlijk weer op en moesten ze hetzelfde circus opnieuw opvoeren.
  4. [1834/1835] Kerst is op zijn best op het strand. In de zomer.

    Vreemd genoeg had Valencia niet zoveel met kerst. Nu ja, eigenlijk was dat niet héél raar, nemend dat ze een wees was die rondtrok in een woonwagen- ja, ik ben me ervan bewust dat deze eigenlijk niet bestaan in 1834, maar “ze trok rond in een mooie kleurige woonwagen” klinkt nu eenmaal leuker dan “ze trok rond in een grote witte tent”, dus vanaf nu bestaan ze wel!- maar met veertien broers en zussen en nauwelijks geld voor eten, hadden ze niet veel kerstige dingen te doen. Ze waren tegen die tijd veel te hard bezig met niet sterven van de honger of de kou, weet je wel. Gelukkig had ze met het de laatste, de kou, niet zoveel problemen nu iemand zo gek geweest was om een kerstfeest te organiseren in de zomer! Vandaar dat ze iets minder chagrijnig eruit zag als normaal. Goed, ze was nog altijd niet heel blij want het feit dat dit feest al muziek had betekende dat zij en haar zussen en broers geen geld konden verdienen, maar dat betekende wel dat ze voor het eerst sinds haar acht lentes de tijd had om eens iets van de kerstsfeer te proeven. En mensen te bestelen natuurlijk, want.. waarom zou ze hier anders naartoe gaan. Toen het gezelschap van vijftien gearriveerd was, begon haar oudste zus meteen de taken te verdelen. “Jullie mogen vrij rondlopen, behalve Gizi want zij heeft vrijwillig aangeboden om op onze bezittingen te passen. Mala, Benedek en Rozalia gaan met mij mee en de rest kijkt maar waar jullie heen gaan.. zorg in ieder geval dat je wat te eten te pakken krijgt en probeer geld te krijgen, want dan kunnen we weer een paar dagen vooruit! Maar verder, geniet ervan, want dit is een kans die waarschijnlijk niet veel voor zal komen.” Ze glimlachtte nog even bemoedigend, greep toen Rozalia bij de hand en vertrok met de drie jongste kinderen. Mirela vertrok onmiddellijk daarna naar de tent waar muziek uit kwam in de hoop inspiratie te vinden. Laszlo en Edina vertrokken samen richting het plein om geld van mensen te stelen. Nuri en Yanko gingen al mopperend op elkaar weg, gevolgd door de andere kinderen. Valencia zelf leunde naar haar tweelingzusje Nadya toe en fluisterde: “Als we aan eten komen delen we het wel toch?” waarna ze naar rechts wees, naar de etenstent, en vrolijk melde dat ze zou gaan kijken of ze eten kon krijgen. Ze zag volwassenen, grote kinderen en kinderen van haar leeftijd. Maar zij negeerde hen zo goed mogelijk en hopelijk keken ze ook niet naar haar, want dan zouden ze de versleten staat van haar jurk zien en de schoenen die haar eigenlijk te groot waren en waarover ze lichtelijk struikelde. Ze struikelde maar drie keer voor ze bij de feesttent aangekomen was, dus dat viel best wel mee! Eenmaal aangekomen bij het eten keek ze haar ogen uit. Er was zoveel eten! Zoveel dat er veel lekkerder uitzag dan het eten wat haar zussen maakte, zoveel nieuws.. ze kon gewoon niet kiezen! Het meisje greep van alles op een bord en dook weg zodat ze niet meteen gezien werd, zodat ze weg kon schuivelen met het eten zonder te betalen. Uitgehongerd begon ze te eten en het was pas bij het in haar mond duwen van een stuk konijn toen één van de obers begon te gillen dat ze niet betaald had. Snel keek het meisje heen en weer en dook de menigte in, zodat ze zich kon verstoppen achter.. wie dan ook. Help?
  5. Mijn PD kan worden nagekeken!

    Kies mij! Kies mij!
  6. Valencia Bihari

    Overig: De boeken: Gekocht: Eén volledige set boeken over Zweinstein, jaar 1. (Geschiedenis van de toverkunst, toverdranken, kruidenkunde, bezweringen, transfiguratie, verweer tegen de zwarte kunsten en astronomie) Eén stel boeken die voor Zweinstein jaar 2 (Geschiedenis van de toverkunst, toverdranken, kruidenkunde, bezweringen, transfiguratie, verweer tegen de zwarte kunsten en astronomie) Twee spreukenboeken Twee kookboeken Een waarzeggerijboek Twee boeken over eetbare planten Eén boek over magische plaatsen in het verenigd koninkrijk. Gestolen/geleend: Twee sprookjesboeken Eén boek over bloedlijnen en in het bijzonder volbloed Romani. Twee boeken over heelkunde Eén kookboek Twee boeken over fabeldieren Uiterlijk: Valencia is licht getint meisje met zwarte krullerige haren en grote, bruine ogen. Ze draagt allemaal kleding die deels wel bij elkaar passen en deels niet. Het is nog een kind dus ze heeft nog geen groeispeurt gehad, is van gemiddelde lengte en mager. Ze draagt altijd een doek in haar haren, maar heeft verder geen opvallende kenmerken. Postieve eigenschappen: - Rustig - Sociaal - Vriendelijk naar mensen die ze kent - Niet op haar mondje gevallen - Betrouwbaar - Gemotiveerd - Kan veel hebben - Spontaan - Zelfverzekerd - Loyaal - Avontuurlijk - Ambitieus - Intelligent Negatieve eigenschappen: - Bot naar onbekenden - Achterbaks - Kleptomaan - Brutaal - Onbeleefd - Eigenwijs - Slons - Achterdochtig Overig: -
  7. Valencia Bihari

    Valencia: Zoals gezegd is Valencia geboren als tweede deel van een tweeling. Haar tweelingzus Nadya is nét wat ouder. Niet dat de twee kinderen zich daarmee bezighouden of zich er zelfs van bewust zijn, ze zijn een tweeling dus niemand kan ze toch echt uit elkaar houden en de ouders kunnen het niet vertellen. Maar goed, op het moment dat ze geboren werd, had ze tien broers en zussen boven zich.. en natuurlijk Nadya. Nadya en zei waren respectievelijk kind elf en twaalf. Ze was een rustige baby die nauwelijks te onderscheiden was van haar tweelingzus, wat soms best ingewikkeld was omdat ze verwisseld kunnen worden, tot hun ouders tot het geniale idee waren gekomen om ze met een haarband uit elkaar te houden. Zo konden ze niet meer verwisseld worden en dat was handig! Ze werd een drukkere peuter die het vooral geweldig vond om naar het uitzicht te kijken wat voorbij gleed. Ook werden er de eerste pogingen gedaan om haar dingen te leren. Niet dingen als “kijk die eend!” zoals normale peuters geleerd werd, maar dingen als “pas op dat je niet opgegeten word door die plant”, “niet opeten dan ga je dood” en “ga maar heel lief kijken naar die meneer zodat ik zijn zakken kan rollen!”. Ook geweldig, want als zoiets gelukt was kreeg ze vaak een vrolijke knuffel van haar ouders. Valencia hield van die knuffels! Het kon voor haar lang doorgaan zo, maar jammer genoeg.. kon dat niet. Het was niet alleen vervelend dat het niet kon, maar het was ook iets vreemds. Op een beste dag stonden papa en mama namelijk niet naar haar te kijken, maar lagen ze heel stil bovenop de tafel. Het meisje hoorde een harde gil en probeerde uit bed te kruipen om te zien wat er gebeurde. Voor ze echter dichterbij kon schuifelen klonk er een bevel “Neem de kinderen mee naar buiten!” en werd ze opgetild uit haar warme bed. “Mama?” vroeg het meisje hoopvol, maar kreeg geen antwoord. In plaats daarvan was het één van haar broers. Ze werd buiten neergezet met de andere kinderen terwijl binnen allemaal dingen gebeurden, maar mocht niet kijken. Alleen Emilian en Nikolett mochten kijken en zij kwamen even later naar buiten, waar ze zacht fluisterden tegen elkaar. Daarna riepen ze Mirela en Edina erbij en fluisterden tegen hen. De gezichten van de twee werden wit en zacht knikten ze. De kinderen jonger dan Mirela en Edina werden verzameld door de twee en werden weggeleid om verder weg te spelen bij een meertje. Bij elke vraag die ze kregen schudden ze zwijgend hun hoofd ten teken dat ze geen antwoord kondeng even. “Waar is mama?” hoofdschud. “waar is papa?” hoofdschud. “Waarom gaan we zonder hen?” hoofdschud. Al snel hielden de vragen op en deden ze wat ze kind maakte; ze begonnen te spelen. Na een uur verscheen Nikolett die zacht begon te fluisteren tegen de andere twee. Enkele kinderen keken nieuwsgierig op maar speelden verder toen er niets gebeurde. Ze liep weer weg en een halfuur later verscheen ze samen met Emlian weer. Nu keek iedereen op, want ze wilden wat vertellen. Er werd verteld wat er aan de hand was; Tamás en Mirela waren overleden. Hoe wisten ze ook niet. De twee waren vuil en onder de modder omdat ze bezig geweest waren met het graven van een graf waar ze de twee in gelegd hadden, maar kwamen nu de kleinere kinderen halen zodat ze afscheid konden nemen. De oudste kinderen huilden, de jongeren begrepen het niet en waren stil. Bedrukt ging de dag voorbij en nog bedrukter beseften Nikolett en Emilian dat ze door moesten. Ze hielpen de kleintjes alles inpakken, keken nog een laatste keer naar de laatste rustplek en verdwenen. Na een dag kwamen ze op een pleintje waar ze konden optreden en beseffend dat ze doormoesten, begonnen ze te zingen. Maar pijn sleet.. altans bij de jongste kinderen. Dagen veranderden in weken, weken in maanden en maanden in jaren. Steeds minder kinderen vroegen naar hun ouders, de jongsten vergaten ze zelfs helemaal. Er kwam een nieuwe taakverdeling met wat ieder kind kon doen, er ontstonden ruzies en deze werden opgelost. Jaar na jaar kregen ze bericht van Zweinstein met een beurs die ze gebruikten voor boeken en een toverstaf, de dagen gleden in elkaar over en het moment kwam dat Valencia en Nadya acht waren. Op dat punt zijn ze nu beland; ze weten nog niet hoe nu verder. Maar dat ze dat met elkaar doen.. dat staat vast.
  8. Valencia Bihari

    De kinderen: Emilian bleef achter als oudste. Hij was nog niet echt oud te noemen, net dertien, maar hij was toch de oudste. Er werd even gezocht naar een familie die hen op kon vangen; maar er was geen enkele familie gek genoeg om te zeggen: “Ik wil ze alle veertien!” en ze weigerden zonder elkaar verder te gaan. Op het moment dat het zich voltrok, liepen de kinderen uiteen van 0 tot dertien jaar en waren ze enorm aan elkaar gehecht. Ze hadden dan ook alleen elkaar nog; het was een hechte familie die sterk aan elkaar hing. Toen Emilian de keuze kreeg van naar een weeshuis gaan en er vandoor gaan, keken hij en Nikolett elkaar eens aan en gingen er vandoor met de wagen. Gelukkig waren het dreuzels en konden ze hen niet volgen naar magisch Engeland; de plek waar ze heenvluchten. Sindsdien leven ze op straat als straatmuzikanten. Soms werden ze gevolgd door iemand die graag wilde dat ze naar een weeshuis gingen, maar de familie schudde deze mensen keer op keer af. Op het moment dat Emilian zeventien werd, werd er dan ook een klein feestje gehouden. Er waren geen mensen meer die achter hen aan zouden komen! Niet dat hun leven verder echt veranderde. Ze konden wel vrolijk rondjes draaien en Romani-liedjes zingen, maar daar hield het ook bij op. Ze zijn dan ook best arm; eens in het jaar krijgen ze een kleine boost met tovenaarsgeld omdat één van de kinderen elf wordt, maar daar leven ze niet lang mee. Iets wat niet verwonderlijk is met zijn veertienen natuurlijk! Ze leven echt van hun zingen en staan daar dan ook hun mannetje in. Een gemiddelde dag begint nog voor dag en dauw; het ligt eraan waar ze slapen, maar als ze nog moeten reizen doen ze dat vanaf zonsopkomst. De jongste kinderen gaan op het dak van de beschilderde wagen zitten en blijven daar op zitten tot het moment dat ze te zwaar worden; vanaf dat moment dat ze te zwaar worden beginnen ze ernaast te lopen, soms op het paard maar vaak lopend. Ze staan op, ontbijten, wassen zich in een beekje en gaan op pad. Na een uur of twee pauzeren ze een halfuur, daarna lopen ze nog twee uur door en lunchen ze. Na deze pauze gaan ze weer op pad, blijven ze een paar uur lopen, nog een pauze, weer lopen. Soms, als ze avondeten hebben kunnen regelen, eten ze ’s avonds nog wat vers. Anders gebruiken ze de dieren voor een samengestelde maaltijd bestaande uit geitenkaas, geitenmelk, een ei en wat seizoensfruit als ze dat van de velden kunnen stelen. Na het avondeten gaan ze in de zomer nog twee uur verder trekken, als het winter is blijven ze op die plek staan voor de nacht. Ze stallen de dieren uit en geven ze ook wat water te drinken, ruimen de wagen een beetje op en gaan één voor één slapen. Op de dagen dat ze niet hoeven te reizen staan ze wat later op en verdelen de taken. De meeste kinderen blijven om te zingen, één van de kinderen gaat rond met een hoed voor geld en twee anderen trekken rond door het dorp en stelen hier en daar wat geld van de mensen, eten en soms wat kleding. Deze twee kinderen stoppen alles terug in de wagen en gaan dan weer op pad; in totaal krijgen ze op deze manier, als ze ergens zijn, wel genoeg eten voor elkaar. Het geld en eten wat overblijft gaat op aan houdbare artikelen, maar.. ja, ze zijn met veel en hebben dus niet veel over. Vaak twee maaltijden, soms één en soms drie. Ze blijven nooit lang op dezelfde plek staan- vaak een dag of maximaal twee dagen- en trekken dus vooral veel rond in het Verenigd Koninkrijk.  
  9. Valencia Bihari

    Volbloed reizigers: De families van Mirela en Tamás zijn volbloed reizigers. Wat dat inhoudt? Nu ja, het zijn dus Romani; een reizigersvolk wat rondtrekt in het oosten van Europa. Volbloed is in zoverre dat ze allemaal magie kennen; hier hebben ze hun eigen gewoontes voor ontwikkeld. Op het moment dat een kind elf wordt, ontvangt hij/zij een beurs voor arme leerlingen. Hier kopen zij twee boeken over uiteenlopende magische onderwerpen, waarvan één spreukenboek, een toverstaf, voedsel, wol voor kleding, een deken en nog wat kleinere voorwerpen voor. Op het moment dat het Ministerie zijn geld terug wilt, gaan ze gewoon naar een ander land en doen of ze gek zijn. Een jaar later doen ze hetzelfde trucje met een nieuw kind wat elf wordt. In een ander land met een andere dom ministerie. Als ze al betrapt worden, doen ze alsof ze de kinderen zelf les geven en komen er vanaf met een waarschuwing. De kinderen leren hun spreukenkennis met behulp van deze twee boeken per kind; als jongste kind heb je veel boeken tot je beschikking en als eerste kind minder; maar met de reizigerfeesten wordt er informatie uitgewisseld tussen de families en de kinderen waardoor ze heel vrij les krijgen, maar toch veel weten. Op hun zeventiende doen ze dan een kleine demonstratie voor het Ministerie en als ze genoeg kunnen, krijgen ze een certificaat waarmee ze verder kunnen leren. Niet dat ze dat doen, maar het is altijd fijn om te laten zien als je optreed op magische gelegenheden! Toen Mirela en Tamás naar Engeland gegaan zijn, hebben zij enkele boeken meegenomen die zij in bruikleen hadden van een andere familie. Ook hebben zij hun vier eigen boeken meegenomen; plus de boeken van Emilian die net elf geworden zijn. In Engeland hebben zij het trucje herhaalt met de kinderen en toen de ouders overleden, hebben de kinderen hetzelfde gedaan. Ze hebben een stuk minder informatie dan ze zouden hebben als ze nog in de rest van Europa rond zouden trekken, maar ze hebben toch zo’n drieëntwintig boeken tot hun beschikking! Op het moment dat Nadya en Valencia elf worden zullen dit er zo’n dertig zijn en als Rozalia elf wordt zullen er in totaal vijfenveertig boeken zijn. Verder hebben zij alleen woordelijke kennis en af en toe bezoek van één van hun grootouders als deze de oversteek durven en kunnen maken. Als de grootouders komen krijgen ze soms wat meer boeken om te gebruiken, maar ze krijgen vooral aandacht van volwassenen. Iets wat veel van de kinderen niet helemaal meer herinneren, of zelfs helemaal niet. Nadya en Valencia zijn bijvoorbeeld sinds hun derde zonder ouders, ze hebben er geen herinnering meer aan. Behalve wat hele vage.. zoals de geur van versgebakken brood of de ruziënde stemmen.
  10. Valencia Bihari

    De ouders: Mirela Faa en Tamás Bihari komen beide uit een Roma familie. Ze hebben elkaar leren kennen in de streek waar ze beide geboren zijn, namelijk het oosten van Europa. Beide hebben ze vele broertjes en zusjes die voor elkaar zorgden; vanaf jonge leeftijd werd van de Romani verwacht dat ze meededen in het dagelijks leven. Of dat nu betekende dat zij voor jongere kinderen moesten zorgen, op moesten treden, het huishouden moesten doen of iets illegaals, deed er niet toe. De Romani is vooral bekend als reisvolk die van land naar land trokken en optrad voor mensen. Zowel de Faa’s als de Bihari’s deden dit ook. Ze trokken rond in heel Europa en het maakte hen weinig uit door welk land ze trokken. In sommige landen werden ze gastvrijer ontvangen dan in andere landen, maar in feite hadden ze geen vaste woonplaats en voelden ze zich overal thuis. Ze deden dan ook niet aan het indelen van landen. Als ze door Duitsland trokken, dachten ze bijvoorbeeld niet ‘oh! Dit is Duitsland!’ maar ‘oh! Het landschap veranderd!”. Ze waren dan ook totaal niet bezig met in welk land ze reden; soms verdween het landschap naar de achterkant, op andere momenten waren er veel meer dieren dan mensen te zien. Het was één groot avontuur. De twee jongelingen waren opgevoed met het idee dat niet alleen elk land hetzelfde was, maar ook dat ruilen en delen heel belangrijk waren. Het kwam dan ook geregeld voor dat een Romani een kledingstuk nam van een waslijn en zich deze toe-eigende. Aan de andere kant waren ze zelf ook zeer sociaal; als er een andere Romani kwam met zijn woonwagen en deze had minder te eten, deelden ze het gewoon. Je was er om elkaar te helpen, nietwaar? Het was echter een eenzaam bestaan. Natuurlijk was er een levendige groep reizigers, maar deze trok rond op het hele vasteland. Dat betekende dat ze soms wekenlang alleen elkaar als gezelschap hadden; vrienden zagen ze niet. Er waren wel twee belangrijke periodes in het jaar- de zomermarkt en wintermarkt- en daarvoor kwam elke familie met zijn woonwagen en hele gezin naar een bepaalde plaats. Daar verbleven ze dan twee weken, zagen elkaar, stelden hun nieuwe gezinsleden voor, trokken naar elkaar toe.. het waren ook de periodes dat traditioneel gezien nieuwe echtelieden verbonden werden. Kinderen leerden elkaar kennen, zagen elkaar met die markten terug, en uiteindelijk sloeg de vonk over en trouwden ze. Op het moment dát ze trouwden verlieten ze beiden hun ouderlijk ‘huis’. Ze betrokken een eigen woonwagen en trokken weg met zijn tweeën na de markt. Na een halfjaar kwamen ze dan weer hun families tegen, vaak zwanger en een halfjaar later bevallen. Ja, het was een komen en gaan van kinderen tijdens die markten! Er waren altijd bij minstens vijf gezinnen wel één baby bij die vertroeteld werden. Mirela en Tamás kenden elkaar al vanaf hele jonge leeftijd van deze feesten. Tamás was twee jaar ouder en had dan ook de geboorte van Mirela gadegeslagen als peuter, al wist hij hier later niets meer vanaf. Elk halfjaar zagen de twee elkaar en ze werden al snel vriendjes. Samen optreden, eten delen, kattenkwaad uithalen.. het was altijd weer jammer als ze na een paar weken weer gescheiden werden! Na vijftien lentes waren de twee zo aan elkaar verknocht geraakt dat ze het een ramp vonden dat ze weer moesten scheiden. Die winter vroeg Tamás haar het huwelijk en Mirela, die bang was voor nog een scheiding, stemde toe. Binnen een week trouwden ze en liet Mirela haar vale jongere broertjes en zusjes achter. Tamás had veel steun aan zijn oudere broers, maar ook hij liet familie achter. Die winter trokken de twee verder, verscheurd tussen hun verdriet om hun familie en de liefde voor elkaar. De maanden volgden elkaar snel op en toen ze hun families terugzagen, was Mirela zwanger. Het was nog niet zichtbaar, maar ze vertelde het toch vol trots aan haar ouders. Deze moesten even slikken maar waren daarna oprecht gelukkig voor haar. Het kindje werd geboren en het was een jongetje, Emilian. Het was een rustige baby die het niet erg vond dat hij bij de volgende feesten werden bekeken door vele vreemden. Mirela bleek nogal vruchtbaar te zijn, want een jaar later volgde een meisje, Nikolett. Dit meisje was iets drukker dan haar broer, maar ook nog best lief. De liefde tussen Mirela en Tamás zorgde ervoor dat ze jaar na jaar kinderen kregen, wel tien in totaal! Op dat moment begonnen ze elkaar nogal irritant te vinden. Tien kinderen op je vijfentwintigste was dan ook eigenlijk te veel, maar.. ze wisten niet hoe ze ervoor konden zorgen dat ze niet meer zwanger werden! Toen Mir dan ook wéér in verwachting te zijn, werden de twee ouders een beetje gek. Ze begonnen steeds meer ruzies te maken- en het goed te maken daarna, in hun bed- waardoor ze wéér zwanger raakten. En wéér. Misschien had iemand hen moeten uitleggen dat ze kinderen kregen door seks te hebben, maar dat was een beetje vergeten. Ze legden dan ook de link niet tussen ‘goedmaakseks’ en ‘weer een baby’. Nee, ze dachten dat het kwam aan het feit dat ze hun familie elke paar maanden zagen! Want telkens als ze dat deden bleek Mirela in verwachting te zijn. De twee besloten dan ook te vluchten naar een ander land, een land waar ze hun familie niet meer zouden zien en waar ze, hopelijk!, niet meer kinderen zouden krijgen. Ze vertrokken met de boot naar het Verenigd Koninkrijk. Daar zouden ze opnieuw beginnen, zonder nieuwe baby’s. Er zou er nog één geboren worden die verwekt was tijdens hun laatste samenkomst met de familie, maar daarna zouden ze vrij zijn en rust hebben. Jammer genoeg was dat te vroeg gejuicht. Toen baby nummer dertien zich namelijk had aangediend, raakte MIrela inderdaad even niet zwanger. De twee echtgenoten, die nog steeds veel ruzieden, waren allang blij dat ze weg waren en het konden doen met hun dertien kinderen. Alleen.. na de ruzie kwam het goedmaken en dat ging wéér mis. Hoe kon dat nou?! De twee werden zo nijdig op elkaar- het lag dus niet aan hun familie! Ze hadden hen voor niets achtergelaten aan de andere kant van de oceaan!- en zo wanhopig dat ze los van elkaar besloten dat er maar één oplossing was om ervoor te zorgen dat ze niet meer zwanger konden worden. De ander moest dood. Ze zeiden dat natuurlijk tegen niemand. Mirela had op de dag van haar ultieme plan een lekker hapje gekookt speciaal voor Tamás, met daarin vergif. Tamás had op precies hetzelfde moment een heerlijk drankje gemaakt voor Mirela.. ook met vergif. De twee probeerden elkaar te voeren- waarbij ze het eten en drinken van de ander ook opdronken want.. anders zou het raar zijn- en toen dat gelukt was, zakten ze gelukkig achterover. Het zou het einde zijn van hun probleem! Nog geen halfuur later kregen ze enorme krampen en keken ze elkaar verbijsterd aan. “Je hebt me vergiftigd?!” bracht Tamás met moeite uit. “Jij mij ook?!” bracht Mirela met evenveel moeite uit. Dat waren de laatste woorden die de twee echtelieden met elkaar wisselden. Nog geen kwartier later waren ze beide overleden. Hun veertien kinderen bleven alleen achter, in een vreemd land.
  11. Valencia Bihari

    Familie: Tamás Bihari (vader), overleden in februari 1831 Tamás was een rustige en hardwerkende man, die snel grijs geworden is. Ook hij had nooit zoveel kinderen moeten krijgen en zeker niet in zo’n korte tijd. Zijn vrouw was hem alles, maar op een gegeven moment is deze liefde omgeslagen naar haat door de vele kinderen die bleven komen, jaar na jaar. Hij is dertig jaar geworden en toen vergiftigd. Mirela Faa (Moeder), overleden in februari 1831 Mirela was een zorgzame vrouw die nooit zoveel kinderen had moeten krijgen. Ze is de oudste van haar gezin geweest en heeft tot haar vijftiende bij hen gewoond, voor ze met Tamás trouwde en met hem verder trok. Op haar zesentwintigste zijn ze met het gezin de oceaan overgestoken omdat ze dacht dat ze zwanger raakte van haar familie. Is vergiftigd op haar achtentwintigste. Emilian, 19, broer, 1 augustus 1816 Emilian is een hardwerkende jongen. Hij geeft veel om zijn broers en zusjes, maar vind het wel lastig dat de jongsten hem en Nikolett als hun ouders zien. Hij is echt de rots in de branding, de persoon waar iedereen heen gaat met hun problemen. Is volgens de tovenaarswet volwassen en mag dus ook magie gebruiken; heeft twee jaar op Zweinstein gezeten maar is teruggeroepen toen zijn ouders overleden en hij dus de oudste was. Heeft daarna privé les gevolgd op de momenten dat dat kon, bij zijn grootouders als deze langs kwamen. Nikolett, 18, zus, 30 juli 1617 Nikolett is samen met Emilian de oudsten van het stel. Heeft één jaar op Zweinstein gezeten voor het noodlot toesloeg en heeft daarna zoveel mogelijk bijgeleerd; is nu zeventien en mag magie gebruiken. Nikolett is één van de zorgzaamste van het stel en degene waar de kleintjes heen gaan als ze bang of verdrietig zijn. Maakt zich wel zorgen om haar familie, maar deelt dat alleen met Emlian en Mirela. Mirela, 17, zus, 18 maart 1818 Mirela heeft nooit les gehad op Zweinstein, maar wel van haar familie. Heeft genoeg geleerd om het ministerie te overtuigen van dat ze volwassen is en mag dus legaal magie gebruiken. Ze zorgt samen met Edina voor de scholing van de kleinere kinderen. Helpt met de basisdingen als lezen en schrijven, maar ook magie. Leert ze eigenlijk elke keer meer, als ze meer boeken krijgen. Is streng als ze lesgeeft en houdt er niet van als de kinderen maar wat doen, maar ook heel lief als iets écht niet lukt. Violca, 16, zus, 30 oktober 1819 Violca is het creatieve brein van de familie en het muzikale talent. Zij is degene die besluit welke nummers ze zingen en ook zelf nummers zingt. Ze is verder ook heel creatief en houdt ervan te tekenen; als zij op rooftocht gaat neemt ze vaak ook tekenspullen mee. Edina 15, zus, 17 juni 1820 Edina zorgt er samen met Mirela voor dat iedereen scholing krijgt. Waar Mirela zich meer bezighoudt met de praktijk doet zij meer de theorie- ze zoekt bijvoorbeeld de boeken op, maar het leren lezen doet Mirela. Maakt ook de planningen en bepaald mee waar ze heen trekken. Is erg goed in kruidenkunde en kan daar van alles over vertellen. Laszlo, 13, broer, 17 juni 1822 Lucia, 13, zus, 28 mei 1822 Laszlo en Lucia zijn heel verschillend maar toch gelijk. Lucia is echter de rustigste van de twee en degene die graag leest, terwijl Laszlo juist druk is en graag speelt. Het is niet ongewoon om Laszlo met één blik op Lucia rond te zien rennen met de kleintjes of met hun te spelen. Net als dat het niet ongewoon is om Lucia vol vuur uit haar boeken te horen vertellen. Besluiten samen vaak welke kant ze op gaan, in overleg met de oudere kinderen. Ze zijn gelijk omdat ze altijd op elkaar letten, elkaar beschermen en zelfs samen slapen. Worden onrustig als ze lang gescheiden zijn. Iren, 12 zus, 10 april 1823 Iren is het creatieve talent. Niet als in dat ze graag zingt, maar in het feit dat ze graag kookt. Weet van weinig ingrediënten een geweldige maaltijd te maken. Zij is dan ook degene die beslist wat ze eten en ook hoe laat ze eten; duldt alleen Gizi om zich heen als ze bezig is met koken, jaagt de rest weg. Gizi, 11, zus, 24 maart 1824 Gizi is op het eerste gezicht nogal timide en onzeker. Ze durft zich echter volledig te laten gaan bij haar familie. Zorgt voor de dieren en het huishouden zodat alles schoon blijft en de dieren gezond blijven; zorgt ervoor dat ook de jongere kinderen daaraan meehelpen. Iedereen zonder vaste taak helpt mee. Is degene die de slaapplaatsen beoordeeld en zorgt dat iedereen zijn plek heeft op het moment dat ze gaan slapen; is een wonder met het terughalen van verdwenen knuffels. Nuri, 10, zus, 24 februari 1825 Heeft een haat-liefdesverhouding met Yanko en ligt dan ook constant met hem in de clinch. Of ze nu samen eten moeten zoeken (“Jij kan veel minder hoog klimmen dan ik!” “Nietes!”) of samen moeten zingen (“Je zingt te hoog! Je moet lager zingen!”), ze hebben eigenlijk altijd ruzie. Kan echter ook niet zonder hem en dus volgen ze elkaar terwijl ze kibbelen. Pogingen om de twee uit elkaar te trekken hebben weinig effect; want dan beginnen ze met zijn tweeën tegen degene die dat waagt. Yanko, 9, broer, 3 januari 1826 Heeft een haat-liefdesverhouding met Nuri en ligt dan ook constant met haar in de clinch. Of ze nu samen eten moeten zoeken (“Ben je nou echt zo dom? Die wortel is nog niet rijp!”) of samen moeten oppassen (“Luister maar niet naar Nuri hoor, ze praat onzin” “Wat?!”), ze hebben eigenlijk altijd ruzie. Kan echter ook niet zonder haar en dus volgen ze elkaar terwijl ze kibbelen. Nadya, 8, tweelingzus, 1 november 1827 Valencia, 8 Valencia en Nadya hebben een speciale band. Ze begrijpen wat de ander bedoelt zonder dat die het hoeft te zeggen en zijn dan ook volledig op elkaar ingespeeld. Nadya en zij lijken qua innerlijk behoorlijk op elkaar en vullen elkaar soms ook aan. Soms is Nadya degene die nadenkt en zij degene die dingen zomaar doet, maar soms is dat ook omgedraaid. Ze gaan voor elkaar door het vuur en zullen alles doen om elkaar te helpen. Ze gaan vaak samen op rooftocht; dan staat de een op de uitkijk en steelt de ander kleding van de waslijn. Of de een leidt de bakker af en de ander jat snel een paar broden en gaat er vandoor. Mala, 7, zus, 1 november 1828 Mala is een beetje een buitenbeentje van het gezin. Niet omdat ze niet lief is of niet helpt. Dat doet ze allemaal graag. Haar probleem is dat ze nog te klein is om echt serieus genomen te worden door de oudere kinderen. Ze is echt een modepopje en kleed zich altijd zo mooi mogelijk aan; steelt wel eens modetijdschriften en doet ze veel mogelijk aan haar uiterlijk. Niet dat dit gemakkelijk is met de staat waarin ze leeft, maar het heeft ook wel iets aandoenlijks om te zien. Ze volgt zeker niet de laatste mode maar volgt haar eigen mode en probeert de rest ook aan te sporen om iets met hun uiterlijk te doen. Benedek, 6, broer, 20 oktober 1829 Hoe bedoel je, Benedek had nog andere ouders dan Nikolett en Emilian? Hij kende ze niet hoor! Om die reden- het kind was pas één geweest toen zijn ouders overleden- kent hij alleen zijn oudere broer en zus als zijn ouders. Samen met Rozalia trouwens. Is dan ook één van de mensen die vecht om hun aandacht en geen moeite doet om onder stoelen of banken te steken dat ze hém aandacht moeten geven! Is echter heel lief en snel afgeleid, dus je kunt makkelijk je aandacht verdelen. Rozalia, 5, zus, 30 september 1830 Net als Benedek denkt ze dat Nikolett en Emlian haar ouders zijn, gezien zij nul jaar was toen ze overleden. Is de jongste van het gezin en het best in schattig zijn, al kan ze ook heel gemeen aan je haren trekken. Luistert echter wel goed en is het grootste deel van de tijd in haar eigen wereldje. Ze is de aangewezen persoon om langs te gaan met de hoed omdat ze heel schattig en lief kan kijken. Mensen denken en dan “Aaaaawh” en geven haar extra geld.
  12. Valencia Bihari

    Naam: Valencia Bihari Bijnaam: Val, Cia Ook bekend onder de namen: Dat rare kind, zigeuner, dief, zangeres, schooier Beroep: Rondtrekkend zingen. Ook stelen, maar dat hebben de meeste mensen niet door. Leeftijd: Acht Verjaardag: 1 november 1827 Bloedlijn: Volbloed Politieke voorkeur: VTP Afdeling: Geen Religie: Ze gelooft in een verscheidenheid aan geesten, goed gedrag en nog meer dingen. Geboorteplaats: Ergens in Europa Toverstaf: Heeft ze nog niet Rijkdom: Arm. Maar dan ook echt arm, “ik weet niet of ik genoeg te eten heb als ik het niet steel” arm. Huisdier: Het gezin Bihari heeft vier gedeelde huisdieren: Aram de geit, Bera het paard, Céra de kip en Deadus het schaap. Het zijn vier ‘nuttige’ huisdieren; Bera trekt hun huis, Aram zorgt voor de melk en de kaas, Céra voor de eieren en Deadus voor de wol voor kleding. Het is echter nooit genoeg, met de hoeveelheid mensen in het gezin.
×