Jump to content

Howard Rosanvallon

Dit is Geen Partij
  • Content count

    187
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Howard Rosanvallon last won the day on August 20 2017

Howard Rosanvallon had the most liked content!

About Howard Rosanvallon

  • Rank
    Mr Totally Perfect

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

  1. [1837/1838] You shouldn't make the most of your youth, IMOGEN

    Oh ja, Howard liet het Imogen graag raden, in alle eerlijkheid, dat voelde iets gemakkelijker dan de woorden zelf over zijn lippen krijgen, dus hij knikte gretig toen ze er een spelletje van wilde maken, terwijl hij op de stoel tegenover haar zakte en een bord koekjes in het midden zette, waarvan hij er zelf al drie pakte. Ja, hij hield van koekjes. Wat vreselijk toch. "Ja, klopt!" glunderde hij naar haar. "Om te vieren dat je nu een volwassen vrouw bent! Eigenlijk is het een cadeautje dat alle meisjes van jouw leeftijd zouden moeten krijgen." Oké, niet alle meisjes, want dan bleef er niets over, maar het type meisje dat Imogen was: lief, naïef, met een oudere broer die het idee dat zijn zusje seks had niet trok. "Weet je het al?" grijnsde hij. Vast niet.
  2. [1837/1838][EN] Time to give

    Lady Hastings was intense, with the way she stared at him and almost seemed to want to back him in a corner. Was she really so unused to the world not doing exactly what she wanted it to do that she had to bully other people into doing simple things like walking into a door to ask if their wife was on the premises? For Merlin's sake, she needed to learn to let things go. "I appreciate your help, Lady Hastings," he said coldly, withdrawing away from her gaze even more and stepping down on the steps. "I really do, but no, thank you." He wasn't going to let some strange, obsessive woman force him into doing something he didn't want to do, thank you very much. Instead he just nodded at her, let her last protests die on her lips, and just disapparated. To the chaos of his home, that he made a little less chaotic by doing the dishes. Finished!
  3. [1837/1838][EN] Time to give

    "Ah." Howard glanced to the door, to the hallway he could see beyond that through the glass doors. It seemed like a nice place, marble floor, a big staircase leading up, a table with a vase full of flowers. A building beautifully cared for, he imagined, with a certain calmness that you could only find in buildings that knew their ambition had been achieved, that everyone had exactly what he wanted. Compared to home... to the house that was covered in toys and possibly a few empty bottles that their children shouldn't use as toys but somehow always found anyway. To clothes just thrown on the floor without a care, to a sink filled with dishes, to a fridge that was almost always empty. It was as if he had rolled from his student flat into a grown-up house. No wonder Giselle would rather be here. "Oh no, it's not." He shook his head slowly and took a step back on the street. "I'll just... wait for her at home." This was silly. Having come here to gather his wife for something utterly important was just... silly.
  4. [1837/1838][EN] Time to give

    "Oh, indeed?" Howard asked, raising one of his eyebrows, as he glanced the Lady Hastings over. He never really knew what to do with those aristocratic types. They weren't that much different from his own family, he had been raised a Rosanvallon, after all, but the difference that they did have, they seemed to take very serious. It was almost intriguing. And here, apparently, Giselle was, Giselle, making friends with types like these. The ones that dressed to perfection, with not a single hair out of place, and with all the right etiquette. He still shook her hand, of course. "I was looking for her, actually," he said, nodding to the entrance of the club they were now blocking. He had never been here before, he wouldn't want Giselle to mess with his the Club either, so in a rare friendly decision, he had always vowed to stay away. But now he was looking for her and she had been nowhere to be found and it didn't matter that what he was looking for was utterly unimportant and could've easily waited until she came home, he wanted to find her now. "Have you seen her?"
  5. Warning for eh... sex talk between a brother and his sister! No talk about sex between the two of them, for once. Zaterdag 7 april 1838 - 's middags - Howards huis Howard was de beste broer die iemand ooit kon wensen, echt hoor, en hij hoopte dat Imogen dat ook in zou zien. Waarschijnlijk niet, want het was Imogen en zijn zusje was behoorlijk koppig ingesteld, maar Howard vond zichzelf de beste broer die iemand ooit kon wensen en dus had hij een cadeautje voor Imogen! Eén waar hij haar speciaal vanuit Zweinstein naar zijn huis voor had laten afreizen, want eh... sommige cadeautjes kon je beter niet in een café in Zweinsveld geven. "Immie!" begroette hij haar vrolijk en voor eens lag hij niet loom op de bank terwijl Imogen zichzelf naar binnen liet, maar begroette hij haar daadwerkelijk bij de deur met een knuffel. "Kom binnen, kom binnen. Wil je thee?" Hij haastte haar naar binnen, mocht Nathan mee zijn gekomen dan had Howard subtiel de deur in zijn gezicht dichtgeslagen, want ew, Nathan, en zette haar op een stoel in de keuken. "Kun je al raden wat je cadeautje is?" vroeg hij vrolijk, terwijl hij twee koppen thee inschonk. Privé
  6. [1837/1838] Yay siblings: part IV

    Howard knikte een beetje, als je elkaar mocht was het inderdaad fijner om samen te leven, vanzelfsprekend, maar ehm... dat betekende niet dat hij dan ook Giselle plotseling mocht? Ze haalde het bloed onder zijn nagels vandaan en maakte overal een probleem van en ruzie over, dus hoezo moest hij dat plotseling allemaal negeren? Omdat hij dan aardig was? "Eh, nee, we zien elkaar wel..." Ongemakkelijk wreef hij door zijn haren, tot hij het briljante idee had om van onderwerp te wisselen: "Zeg, heb je eigenlijk geen huiswerk dat je nog moet maken?" Hup, Imogen, ga eens iemand anders lastig vallen met moeilijke vragen.
  7. [1837/1838] Yay siblings: part IV

    Ja hallo, waarom dacht Imogen dat hij en Giselle getrouwd waren? Omdat ze op een donkere nacht ineens stapelverliefd op elkaar waren geworden? Nou ja, ja, oké, maar dat was de liefdesdrank die hen daar toe had aangezet en niet... echte gevoelens. Die hij helemaal niet had, nu niet, nooit niet, ook nooit zou hebben. Ha, verliefd op Giselle, moest je je voorstellen! "Nou, moet ik per se aardig zijn tegen Giselle?" mompelde hij, half ongemakkelijk, half beschaamd, half... tja, half voor welke andere emotie er op dit moment nog plek in zijn lijf voor was. Leek altijd meer te zijn dan je dacht. "Het is niet alsof zij aardig is tegen mij, ik reageer alleen maar." Schuldig staarde hij voor een moment naar de kinderen, hij wilde voor hen ook wel beter... maar Giselle maakte het zo onmogelijk!
  8. [1837/1838] Yay siblings: part IV

    Deed ze het nou expres om het hem moeilijk te maken?! Hoezo, hoezo dan? "Nou, kom op, Immie," lachte hij, een beetje ongemakkelijk, een beetje schuldig, een beetje koppig en hij schonk haar maar een glas whiskey in, want drank maakte alles beter. "Je bent toch veel te goed voor al die jongens?" Hij reikte het glas naar haar, met een klein ongeduldig schudje dat ze het aan moest nemen. "Daar moet je echt niet op wachten, hoor, op de kans dat er ooit een jongen wordt geboren die jou waard is. Nee, je kunt jongens maar beter direct opgeven." En ach, voor wie was trouwen wel hun ding... Howard haalde zijn schouders op. "Voor mensen met minimale wensen, denk ik. Die overal maar wat genoeg mee nemen." Dus, niet Imogen.
  9. [1837/1838] Yay siblings: part IV

    Nee, Imogen, waarom zei ze het nou weer verkeerd! Howard vertrok gepijnigd zijn gezicht, want het zou zoveel makkelijker zijn allemaal als Imogen gewoon meewerkte en toegaf dat jongens helemaal niets waren en ze er nooit meer aan zou beginnen! Maar helaas, helaas, zijn zusje was koppig, had haar eigen meningen en één van die meningen was dat ze het leuk vond als er een jongen aan haar zat. Hij werd er misselijk van. "Nee, in het algemeen," zuchtte hij. "Maar je moet niet trouwen, hoor, trouwen is niets voor jou. Weet je wat me echt wat voor jou lijkt? Het klooster in gaan!" Dat werkte vast.
  10. [1836/1837] Babypicknick

    Waarom moest Giselle het allemaal zo moeilijk maken?! Hallo! Hij verdiende beter dan dit! Hij verdiende een brave vrouw, of eigenlijk helemaal nog geen vrouw want hij was er nog niet klaar voor om te trouwen, maar ja, liefdesdrank had een ander idee gehad en nu zat hij dus aan haar vast. Hoera. Nou ja, niet letterlijk, want op dit moment zweefde ze vrolijk weg. "Hey!" protesteerde hij, toen hij een sandwich tegen zijn hoofd aan kreeg. De salade spatte alle kanten op, helaas, en dus zat hij er helemaal onder. "Wat is er mis met je?" begon hij boos naar boven te roepen. "Waarom kun je je nooit eens normaal gedragen, alsof ik ben getrouwd met een wildeling!" Hij pakte boos (maar wel voorzichtig) de tweeling op en sleepte ze iets uit de weg, voor het geval Giselle met nog meer zou gaan goochelen. "Als je niet beloofd je te gedragen, tover ik de mand niet naar beneden," dreigde hij.
  11. [1836/1837] Babypicknick

    "Hoe dat nou weer?" protesteerde Howard beledigd. "Onze familiefeesten zijn altijd erg beschaafd!" Oké, af en toe was er een ruzie, maar welke familie had nou geen ruzie? De Rosanvallons waren tenminste in staat om de schijn een beetje hoog op te houden in het openbaar, waar je met Giselle niet aan moest beginnen. Over schijn in het openbaar ophouden gesproken... Howard begon honger te krijgen en zijn stomme vrouw zat nog steeds op die stomme picknickmand, dus hij zwaaide met zijn toverstok, zodat de mand langzaam omhoog begon te drijven. "Ik zou daar maar snel vanaf springen," glimlachte hij fijntjes, "voordat het ding in de wolken zweeft." Haha, Giselle kon geen magie gebruiken, haha.
  12. [1837/1838] Yay siblings: part IV

    Hoezo moest het verder? Het was toch logisch dat het niet verder moest? Imogen moest die vent dumpen en nooit met iemand anders daten en dan kwam alles goed in de wereld. Howard snoof echter een beetje. "Je moet doen wat je zelf wilt," bromde hij, ook al was dat helemaal niet waar. Imogen moest niet doen wat ze zelf wilde, Imogen moest het uitmaken met Nathan en dan was alles weer fijn. "Oh, het gaat zo... zijn gangetje." Oftewel, het ging slecht. Ze hadden constant ruzie, behalve als ze allebei erg dronken waren en op zich waren ze dat wel vaak, maar zelfs dan was er vaak... ruzie. "Je weet wel." Het was nou eenmaal zoals het was. Giselle waardeerde hem niet en hoezo moest Howard daar dan iets aan gaan doen? Als ze nou gewoon eens ophield met hem niet waarderen... "Zeg, je wilt nooit trouwen, toch?"
  13. [1837/1838] Swinging from the chandelier

    Howard had geen greintje interesse in op welke manieren Laurelle haar best deed om niet vergeten te worden. Vast iets stoms, zoals mensen midden in de nacht wakker maken om luid 'WEET JE NOG WIE IK BEN' in hun gezicht te gillen. Ja, Laurelle, dan zouden ze het inderdaad weten. Misschien niet je naam, eerder de beschrijving van 'dat gestoorde kreng dat midden in de nacht in mijn gezicht gilde', maar hey, als het doel was om niet vergeten te worden kon je daar best een beetje origineel mee om gaan. "Oh, vast wel," glimlachte hij keurig naar haar. Of juist niet keurig, alleen keurig op de manier van 'niemand mag weten dat ik van mijn vrouw houd dus flirt ik maar met jou' en dat was op een hele rare manier keurig. "Je lijkt me het type dat altijd barstensvol ideeën zit." Hij wierp een blik door de donkere ruimte heen. "En zich snel verveelt." Dus, hoe lang nog voordat dit feestje en dit gesprek haar verveelde? Hopelijk niet al te lang. Hij was zo'n sukkel.
  14. [1836/1837] Babypicknick

    "Het was helemaal niet mijn idee!" protesteerde Howard boos terug, terwijl hij Giselle zijn meest duistere blik toezond. "Ik wilde helemaal niet trouwen!" Hij was destijds nog opgelucht geweest zelfs dat hij er nog jaren over had kunnen doen. Ja, hij moest wel eens trouwen, hij had nou eenmaal een erfenis om door te geven, alsof er niet duizenden neefjes waren die dat soort onzin konden doen, maar het was tot dan toe nog niet ten sprake gekomen. "Jij was gewoon wanhopig, geef het toe." Hij trok Nicole op schoot en begon haar heen en weer te stuiteren, eigenlijk iets te hard, maar tot nu toe vond ze het niet erg. "Vrijwillig vrijgezel, uhuh... Met die haai van een moeder van je zeker."
  15. [1837/1838] Yay siblings: part IV

    Sorry, hoezo wilde Imogen beter relatieadvies? Was er betere relatieadvies dan 'lief zusje, date alsjeblieft niemand, want ik weet hoe mannen zijn en daar wil je helemaal niets mee te maken hebben'? Want dan mocht diegene dat wel eens aan Howard uit gaan leggen. Mannen waren vreselijk en walgelijk en dat iemand met zijn handen aan zijn zusje zat maakte hem echt misselijk. "Vind je dit gelukkig?" vroeg hij, half verontwaardigd en half geschrokken, want Imogen kwam bij hem huilen dat haar vriendje zo gemeen tegen haar deed en dan zei ze dat hij haar gelukkig maakte! Hoe werkte dat in vredesnaam?! "Je komt hier huilend naar me toe met dat Nathan de vreselijkste persoon op aarde is, maar toch maakt hij je gelukkig?" Nee, hij wilde echt niet dat zijn meisje dat soort onzin hoorden! "Eh... Natuurlijk ben ik geweldig tegen Giselle." Vond zij alleen niet, maar was dat echt zijn schuld? "Ik ga helemaal niets zeggen tegen Nathan," bromde hij ongelukkig. "Als hij het uit zichzelf niet snapt is er geen redden aan." Duh.
×