Jump to content

Howard Rosanvallon

Dit is Geen Partij
  • Content count

    198
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Howard Rosanvallon last won the day on August 20 2017

Howard Rosanvallon had the most liked content!

About Howard Rosanvallon

  • Rank
    Mr Totally Perfect

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

934 profile views
  1. [1838/1839] Trying to hold up

    Maandag 4 juni 1838 - 's avonds - Howard en Giselle's huis Howard wist zo onderhand niet eens meer waar de ruzie precies over was begonnen, waarschijnlijk had hij volgens Giselle's onzinnige regels weer eens iets verkeerds gedaan, het laatste stuk taart opgegeten dat ze voor zichzelf had bewaard of hij was per ongeluk op haar jurk gaan staan of hij had een handdoek gebruikt om zich mee af te drogen terwijl het alleen gezichtshanddoek was of zoiets, wist hij veel, maar ze hadden zo onderhand al een paar uur ruzie. Of misschien was het de ruzie die ze gisteren hadden gehad die alleen een paar uur gepauzeerd was om te slapen, werken en eten, of misschien was het een ruzie die al een paar dagen, weken, maanden, jaren zich afspeelde. In ieder geval, ze hadden ruzie en dat ging gepaard met schreeuwen en oké, er waren een paar borden gesneuveld, en oké, op een gegeven moment had er iemand op de deur geklopt en die hadden ze, al schreeuwend naar elkaar, weggestuurd. Maar betekende dat echt dat er nu een schouwer chagrijnig in de woonkamer moest staan die vermoeid van de een naar de ander keek? "Er wordt hier helemaal niemand vermoord," zei Howard chagrijnig, van de ene kant van de woonkamer, terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg en naar Giselle keek. "Zij is degene die altijd begint te schreeuwen!" Privé!
  2. [1836/1837] Babypicknick

    Dramatisch weer, hoor. Er was toch niets gebeurd?! Hij had zelfs haar leven gered, maar was ze daar dankbaar voor? Nee hoor, ze maakte alleen maar overal een drama van met dat ze hem haatte. Ergens staken die woorden hem behoorlijk hard, ook al wist hij heus wel dat ze hem haatte. En toch... er was een verschil tussen iets weten en het hardop horen en dus bleef hij koppig in het gras zitten tot Giselle was weggestormd. Hij haatte haar ook, hoor. Uitgeschreven! Topic klaar <3
  3. [1837/1838] You shouldn't make the most of your youth, IMOGEN

    "Het is niet dat ik jou niet vertrouw," protesteerde Howard, hoewel dat natuurlijk ook niet helemaal de waarheid was. Hij wist hoe jongens waren, maar hij wist ook hoe gewillig de meisjes waren die met die jongens naar bed gingen en hij wilde niet dat Imogen één van hen was. Hij wilde dat ze niet bevuild werd, eigenlijk, dat ze voor altijd het lieve, schattige meisje was waar hij mee opgegroeid was, in plaats van een tiener met haar eigen meningen en een penis in haar vagina. Ew. "Maar ik vertrouw jongens niet en met de gordel om zou ik me zoveel beter voelen!" Hij wierp haar een boze blik toe. "Waarom wil je dat niet voor me doen? Houd je niet van me?" Ja, dat was laag. Howard was een laag persoon.
  4. [1837/1838] Yay siblings: part IV

    En nu voelde Howard zich schuldig en als er iemand was die slecht met schuld om ging was het Howard wel. Hij verbeterde ook nooit zijn gedrag richting Giselle, hoewel hij natuurlijk van mening was dat hij nooit iets verkeerd deed, want waarom zou hij, hij was Howard Rosanvallon en Giselle was... wie ook alweer? Oh ja, zijn vrouw. In ieder geval, Howard en schuld waren geen goede vrienden. Of misschien juist wel omdat hij zich altijd als een klootzak gedroeg en zich altijd schuldig voelde. "Huiswerk is wel belangrijk, hoor," fronste hij dus naar haar. "Daar moet je niet zomaar van zeggen dat je je niet kunt concentreren, dan doe je eigenlijk gewoon geen moeite om je te focussen." Zie je wel dat Nathan slecht was voor haar! "Straks krijg je allemaal onvoldoendes en dan word je van school gestuurd, dat wil je toch ook weer niet?! Hoewel je dan wel genoeg tijd hebt om mij te zien, hoor." Hij zuchtte tragisch en leunde achterover in zijn stoel. Vermoeiend, hoor, zo'n preek.
  5. [1837/1838] You shouldn't make the most of your youth, IMOGEN

    Oké, hij begreep heus wel dat Imogen het niet wilde, ook al vond hij dat stom, want echt, Immie, hij had hier nachtmerries over, oké? Hij wist hoe tienerjongens waren, hij was er zelf één geweest, echt vreselijk, en hij kon toch niet zijn zusje daar rond laten huppelen? Er zou van alles met haar kunnen gebeuren! "Maar ik maak me wel zorgen om je," zei hij, met een smekende blik haar kant op. "Je weet niet hoe jongens zijn, Imogen, die zijn echt walgelijk!" Ja, stuk voor stuk, ja, dat was hij ook geweest, nee, dat ging hij niet aan haar toegeven. "Als je deze gordel draagt weet ik tenminste dat je veilig bent! Ik zal je zelfs de sleutel geven, oké?" Maar dan een nepsleutel. En als ze daar achter kwam zou hij haar een preek geven. "Alsjeblieft?" vroeg hij zo lief mogelijk. "Doe het voor mij?" Het alternatief was dat hij Nathan in elkaar moest slaan.
  6. [1836/1837] Babypicknick

    Oh ja, Giselle stierf nog liever, maar het was blijkbaar Howards schuld als ze te pletter zou storten. Hoe was dat logisch! Zij wilde per se op de mand klimmen, zij vond het niet erg om naar boven te zweven en zij weigerde nu haar excuses te bieden terwijl dat de makkelijkste manier was voor haar om naar beneden te komen! Maar neeeee, ze moest alles precies weer zo hebben als zij wilde. "Dacht het niet!" riep hij even koppig naar boven. "Je hoeft maar drie woorden te zeggen, Giselle, vind je je eigen ego echt belangrijker dan je leven?!" Niet dat hij haar daadwerkelijk zou laten vallen, hoor. Heel subtiel transfigureerde hij het picknickkleed in een groot kussen. "Laatste kans, mijn liefste vrouw!" Want hij zag die vingers ook wel wegglippen, hoor. En ze had nog wel zo opgeschept over haar zwerkbaltalenten. Dit ging hij haar nooit laten vergeten.
  7. [1837/1838] You shouldn't make the most of your youth, IMOGEN

    Goed, ze eh... leek niet zo enthousiast als hij toch stiekem had gehoopt. Ja, ergens wist hij ook heus wel dat Imogen het waarschijnlijk geen goed idee vond om een kuisheidsgordel te dragen, maar kom op? Zij was degene met het vriendje en hij probeerde haar alleen maar te beschermen! Nu zou Nathan haar nooit in bed kunnen verleiden en zou Imogen er later nooit spijt van hebben! "Waarom zou ik daar een grapje over maken?" vroeg hij oprecht. "Dit is omdat ik me zorgen maak om je! En nu hoeft dat niet meer!" Hij grijnsde breed naar haar. "Als je deze gordel draagt kun je nooit iets doen waar je spijt van krijgt!" Ook al hadden mensen hem wel raar aangekeken toen hij in de winkel had vermeld dat het voor zijn zusje was. Alsof niemand dit soort dingen kocht voor een familielid???
  8. [1836/1837] Babypicknick

    Howard moest lachen, niet helemaal hartelijk, toen Giselle bijna van de mand af donderde. Zie je wel! Ze had eerst nog zo geroepen dat ze het wel fijn vond zo, maar nu plotseling moest alles weer anders? "Sorry, ik versta je niet!" riep hij naar boven. "Ik dacht dat je wilde blijven? Was het daar niet aangenaam? Je kon mijn irritante stem toch niet horen?" Hij zette wel stiekem een spreuk op de mand dat hij niet nog hoger kon zweven, hoor, maar geen denken aan dat hij Giselle er zo mee weg liet komen. "Als je je excuses aanbiedt laat ik je weer naar beneden zweven!"
  9. [1837/1838] You shouldn't make the most of your youth, IMOGEN

    "Nee, geen ring," zei Howard vrolijk. Ik krijg flashbacks naar dat boek dat ik las over Amerikaanse meisjes die met hun vaders 'daten' zodat ze niet met jongens daten. Dan was wat Howard ging doen haast nog minder eng. Haast. "Ja, het is eigenlijk wel iets dat je nodig hebt," knikte Howard, trots op zichzelf, hoewel het natuurlijk nergens op sloeg. Technisch gezien had Imogen het niet nodig, technisch gezien had hij het niet eens nodig, maar hij maakte zich zorgen over Imogen en dit was de beste manier om voor elkaar te krijgen dat zijn zusje braaf en lief en maagdelijk bleef. "Wil je het anders gewoon openen?" vroeg hij en hij haalde een doos tevoorschijn. Best groot, eigenlijk, dus zie je, het was geen ring!
  10. [1837/1838] You shouldn't make the most of your youth, IMOGEN

    Oh ja, Howard liet het Imogen graag raden, in alle eerlijkheid, dat voelde iets gemakkelijker dan de woorden zelf over zijn lippen krijgen, dus hij knikte gretig toen ze er een spelletje van wilde maken, terwijl hij op de stoel tegenover haar zakte en een bord koekjes in het midden zette, waarvan hij er zelf al drie pakte. Ja, hij hield van koekjes. Wat vreselijk toch. "Ja, klopt!" glunderde hij naar haar. "Om te vieren dat je nu een volwassen vrouw bent! Eigenlijk is het een cadeautje dat alle meisjes van jouw leeftijd zouden moeten krijgen." Oké, niet alle meisjes, want dan bleef er niets over, maar het type meisje dat Imogen was: lief, naïef, met een oudere broer die het idee dat zijn zusje seks had niet trok. "Weet je het al?" grijnsde hij. Vast niet.
  11. [1837/1838][EN] Time to give

    Lady Hastings was intense, with the way she stared at him and almost seemed to want to back him in a corner. Was she really so unused to the world not doing exactly what she wanted it to do that she had to bully other people into doing simple things like walking into a door to ask if their wife was on the premises? For Merlin's sake, she needed to learn to let things go. "I appreciate your help, Lady Hastings," he said coldly, withdrawing away from her gaze even more and stepping down on the steps. "I really do, but no, thank you." He wasn't going to let some strange, obsessive woman force him into doing something he didn't want to do, thank you very much. Instead he just nodded at her, let her last protests die on her lips, and just disapparated. To the chaos of his home, that he made a little less chaotic by doing the dishes. Finished!
  12. [1837/1838][EN] Time to give

    "Ah." Howard glanced to the door, to the hallway he could see beyond that through the glass doors. It seemed like a nice place, marble floor, a big staircase leading up, a table with a vase full of flowers. A building beautifully cared for, he imagined, with a certain calmness that you could only find in buildings that knew their ambition had been achieved, that everyone had exactly what he wanted. Compared to home... to the house that was covered in toys and possibly a few empty bottles that their children shouldn't use as toys but somehow always found anyway. To clothes just thrown on the floor without a care, to a sink filled with dishes, to a fridge that was almost always empty. It was as if he had rolled from his student flat into a grown-up house. No wonder Giselle would rather be here. "Oh no, it's not." He shook his head slowly and took a step back on the street. "I'll just... wait for her at home." This was silly. Having come here to gather his wife for something utterly important was just... silly.
  13. [1837/1838][EN] Time to give

    "Oh, indeed?" Howard asked, raising one of his eyebrows, as he glanced the Lady Hastings over. He never really knew what to do with those aristocratic types. They weren't that much different from his own family, he had been raised a Rosanvallon, after all, but the difference that they did have, they seemed to take very serious. It was almost intriguing. And here, apparently, Giselle was, Giselle, making friends with types like these. The ones that dressed to perfection, with not a single hair out of place, and with all the right etiquette. He still shook her hand, of course. "I was looking for her, actually," he said, nodding to the entrance of the club they were now blocking. He had never been here before, he wouldn't want Giselle to mess with his the Club either, so in a rare friendly decision, he had always vowed to stay away. But now he was looking for her and she had been nowhere to be found and it didn't matter that what he was looking for was utterly unimportant and could've easily waited until she came home, he wanted to find her now. "Have you seen her?"
  14. Warning for eh... sex talk between a brother and his sister! No talk about sex between the two of them, for once. Zaterdag 7 april 1838 - 's middags - Howards huis Howard was de beste broer die iemand ooit kon wensen, echt hoor, en hij hoopte dat Imogen dat ook in zou zien. Waarschijnlijk niet, want het was Imogen en zijn zusje was behoorlijk koppig ingesteld, maar Howard vond zichzelf de beste broer die iemand ooit kon wensen en dus had hij een cadeautje voor Imogen! Eén waar hij haar speciaal vanuit Zweinstein naar zijn huis voor had laten afreizen, want eh... sommige cadeautjes kon je beter niet in een café in Zweinsveld geven. "Immie!" begroette hij haar vrolijk en voor eens lag hij niet loom op de bank terwijl Imogen zichzelf naar binnen liet, maar begroette hij haar daadwerkelijk bij de deur met een knuffel. "Kom binnen, kom binnen. Wil je thee?" Hij haastte haar naar binnen, mocht Nathan mee zijn gekomen dan had Howard subtiel de deur in zijn gezicht dichtgeslagen, want ew, Nathan, en zette haar op een stoel in de keuken. "Kun je al raden wat je cadeautje is?" vroeg hij vrolijk, terwijl hij twee koppen thee inschonk. Privé
  15. [1837/1838] Yay siblings: part IV

    Howard knikte een beetje, als je elkaar mocht was het inderdaad fijner om samen te leven, vanzelfsprekend, maar ehm... dat betekende niet dat hij dan ook Giselle plotseling mocht? Ze haalde het bloed onder zijn nagels vandaan en maakte overal een probleem van en ruzie over, dus hoezo moest hij dat plotseling allemaal negeren? Omdat hij dan aardig was? "Eh, nee, we zien elkaar wel..." Ongemakkelijk wreef hij door zijn haren, tot hij het briljante idee had om van onderwerp te wisselen: "Zeg, heb je eigenlijk geen huiswerk dat je nog moet maken?" Hup, Imogen, ga eens iemand anders lastig vallen met moeilijke vragen.
×