Jump to content

Charles Fhidlewgheodithel

Magisch Verbond
  • Content count

    23
  • Joined

  • Last visited

About Charles Fhidlewgheodithel

  • Rank
    Superfhidlewgheodithelman

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Dewi

Profile Fields

Recent Profile Visitors

537 profile views
  1. Een klein, verdacht wereldje

    Om niet te veel op te vallen had Charles zijn jas over de stoel gehangen, zijn hoed hing aan een stoelknop en zijn archieftas was naast hem geplaatst. Hij zou doen alsof hij een poosje in de winkel met zijn werk bezig zou gaan, onder het genot van meerdere koppen koffie. Volgens meerdere collega's van het ministerie, die van de minder spannende afdelingen, was het erg fijn en een stuk prettiger werken dan met een official die over de schouder meekeek. Grappig hoe men er op vertrouwde dat men in de 'buitenwereld' niet over hun schouder zou kijken. Inmiddels had Charles de krant van vandaag al op tafel liggen, zo begon menig man toch zijn werkdag? Enkele minuten later struinde een roodharige man de tafels af, hij zag er moe uit. Dat kon opzich interessant zijn, als hij weinig zou hebben geslapen, had hij misschien wat gehoord... Charles ging iets rechterop zitten en rekte even wat armspieren op die nog enigszins in rustmodus zaten, waardoor zijn spieren werden benadrukt voor een oplettend oog. Toen de roodharige man zijn tafel had bereikt, bleek zijn naam duidelijk te zijn weergegeven, "Ah! Goedemorgen, meneer Hawk! Ik lust wel een kop koffie, zwart.". Hij fronsde zijn wenkbrauwen lichtelijk, de adem van deze man rook enigszins naar alcohol. "Nee, ik ben hier inderdaad niet eerder geweest, desalniettemin lijkt me zo'n stempelkaart wel handig." hij toonde een scheve glimlach, klopte even op zijn tas "Voldoende werk bij me." en legde zijn krant weer op de tafel. Charles volgde zijn blik en merkte een jong meisje die aan het spelen was, gezien de glimlach die zijn gezicht sierde, deduceerde hij de familiaire band die ze waarschijnlijk deelden "Uw dochter, neem ik aan?" Het meisje zou de reden kunnen zijn dat er moe uitzag, maar de hint van alcohol in zijn adem bood zorgen voor het jonge meisje. Hij zou een extra oogje op het meisje houden, hij zou het zichzelf niet vergeven als hij het niet zou doen. @Thomas Hawk
  2. Een klein, verdacht wereldje

    15+ idk if that's still a thing. ~CSI enzo~ Privé met @Thomas Hawk Het was een mistige zaterdagochtend in Maart, met nog verrassend veel sneeuw dat zich overal en nergens ophoopte. Onschuldig gekraak van de meest verse sneeuw klonk vanonder Charles' laarzen. Het bleef een bijzonder fenomeen; dagen na ernstige misdaden waren vaak het meest sereen. Hij ademde diep in, de geur van een heerlijk frisse winterdag, gemengd met de weeïge, ijzerachtige geur van bloed dat er sinds die nacht lag, uit reactie klemden zijn kaken op elkaar. De man die hem en een collega had ingehuurd was misschien een vervelende man, maar hij liet in ieder geval uitzoeken wie zijn vrouw zou kunnen hebben belaagd. Het snelle ingrijpen, dat kon Charles wel waarderen. Op het kantoor was er een berg papierwerk dat op hem stond te wachten, maar des te langer er werd gewacht met het bezoek aan de plaats delict, des te minder bewijs er zou zijn. Charles was gewoon slim genoeg om dit eerst uit te vogelen. De plaats delict, een doodlopend zijsteegje van de Wegisweg, waar normaliter geen vreemde zaken worden uitgevoerd. Sterker nog, een week geleden zat hij hier op een terrasje met een date. Maargoed, nu lag er in de hoek een plas oud, inmiddels bevroren bloed met een hoop spetters eromheen, een aantal onderzoekers waren bezig met het opruimen ervan. Na wat snuffelen zag hij niet veel meer dan de inmiddels sterk vervaagde voetsporen van de arme dame die hier het slachtoffer was. Met wat toverwerk kon Charles enigszins achterhalen waar de vrouw vandaan kwam. Hij zag een aantal sporen van de aanvaller, die hij nauwkeurig opmeette en zijn collega-onderzoekers van op de hoogte stelde. Charles besloot de bobo's hun gang te laten gaan en zelf de voetsporen van de vrouw verder terug te speuren. Het duurde niet lang voordat hij iets precairs opmerkte; bij deze winkel waren de voetsporen opgegaan in clusters, de vrouw had hier heen en weer gelopen, en misschien zelfs een aantal dingen proberen te ontwijken, of zelfs een duel was aangegaan. Dat laatste was onwaarschijnlijk, gezien het gebrek aan getuigen die veelvoorkomend waren bij menig straatduel, echter was de mogelijkheid niet volledig uitsluitbaar. Nadat hij de sporen goed had bekeken, tekende hij snel het patroon over in zijn oneindig opvouwbaar perkament. Charles vouwde het perkament op en stak dit in de binnenzak van zijn lange jas. Even bekeek hij de etalages van de winkel, en besloot gebruik te maken van de kans om koffie te drinken en de regio te observeren. Geduld was een schone zaak, vaak betaalde het wachten zich uit, een misdadiger kan immers terugkeren naar de plaats delict. Het domste wat men kan doen. Nadat het geklingel van de winkelbel was afgestorven, nam hij plaats aan een tafeltje bij het raam. Nu maar hopen dat deze crimineel net zo dom was.
  3. In search of dem smexy topics!

    Hey ladies en gentlepeoples! Ik ben op zoek naar topics met Charles, aka Superfhidlewgheodithelman! Hij is schouwer, sexy, houdt van dames en de aandacht die ze hem geven. Verder is hij soms overconfident, onhandig en onbedoeld onbeschoft. Hoewel hij nu vooral als ladykiller jerk, figuurlijk, wordt beschreven, heeft hij een goed hart en doet hij zijn uiterste best zijn familie te helpen, bij elkaar te houden, te beschermen en probeert hij de wereld te behoeden van slechteriken en monsters. Topic opties, zijn er sowieso! Van drama, reddingsactie tot oppasjuf Charles, ik hoor je idee graag!
  4. [1835/1836] More than meets the eye.

    LET OP: Deze post is niet geschikt voor mensen onder de 15 jaar. Dit is niet om jou te pesten, maar omdat het heel waarschijnlijk is dat je deze post niet leuk vind om te lezen, of zelfs heel naar vindt. sensitive content! Death, blood and stuff. April 1836 A hooded figure wandered through unknown woods, reminiscing the past family turmoil. More specifically, he repeated a list while thinking of their tragic deaths. Guinevere, Eduard, Etheldreda, Morforwynn, Hercules, Dafydd and Tavaish, Elizabeth, Lavender, Nehemios and Morrighan... They used to be all of his precious siblings, now there were only five of them left. How could they all just die off? They were supposed to be a strong family!!! He needed to honor every single one of their spirites, hence he had to remember all of them. After all, he was the eldest. He had to. Morforwynn, Elizabeth, Etheldreda, Eduard, Dafydd and Tavaish... They were the ones who had died, most of them due to this gruesome illness, some of them even by a worse faith. Why did they die and why did they die in that order? Wynn committed suicide, Elizabeth fell to her death, Ethel died by caring for her ill siblings, Edu died from the same illness and Dafydd and Tavaish couldn't handle everything they'd been through, causing them to... To help eachother drowning in their own blood. The horrendous sight of Dafydd and Tavaish, holding hands in the middle of a crimson carpet with the smell of iron and corpse all around. It was at this moment where he regretted ever becoming an auror, he had to see and solve his siblings' death. He hated himself for being blind to their misery, how could he have missed it'? He hated them for writing him the letter he'd received and answered just days before, he hated finding his own response lying on their table, unoppened. He hated knowing that they hadn't read it before dying together. As Charles relived these traumatising sights, he dropped to his knees. His hood still covered his pained face, silent tears of pure horror dripped upon the humid soil. This man did many thing, but tears upon his face were seldom found. After he regained a bit of his conscienceness and clenched his fists, there was this sudden sound of music. Gypsy music. What were they doing in the middle of this Merlin-forsaken forest? Why now? Why would they be there when he felt like this? Although the though was irrational, he still blamed them and was planning to make them notice they shouldn't be there at that time. With gritted teeth and a grunting sound, he stood up and walked straight to the source of the music. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC: Sparles!!! Met Nina~
  5. [1833/1834] Ik hoopte dat je het niet was en je was het toch.

    Oké, dat deze zaak niet exáct hetzelfde was als die waar hij het zojuist over had, was bijzaak. Het ging er in ieder geval om dat het er op leek. Misschien probeerde deze dame wel bewust aandacht te trekken van de schouwers, want, al zei hij het zelf, er waren flink wat aantrekkelijke schouwers... Waaronder hijzelf, en dat is niet iets dat hij zelf zozeer vond.. Het was meer een dingetje dat keer op keer werd bewezen door de kwijlende dames die aan zijn voeten lagen bij de ietwat publiekere zaken. Soms was het een geweldige afleidingsmaneuvre, met charmes zwaaien... Maar hij deed het niet áltijd met opzet. En op zulke momenten was het vaak verre van bruikbaar. Charles was wel eens genoodzaakt een transfiguratie uit te voeren om ervoor te zorgen dat vrouwen niet als bijen op honing op hem af kwamen. Goed! Om weer terug te komen op deze nieuwe zaak: "Is er enig bewijs of dit een gelovige dreuzel of daadwerkelijk een heks betreft?" vroeg hij met fronsende wenkbrauwen, het was immers best een belangrijk detail. "De meest logische verklaring lijkt mij dat deze vrouw bizar getalenteerd is in het ontvreemden van voorwerpen, of ons subject is dusdanig aantrekkelijk dat deze mannen er niets meer van in de gaten hebben. Maar dan nog. Deze bestolen mannen, hebben telkens een nacht doorgebracht met dezelfde vrouw?" wat een ongelovelijk sloerig persoon moest het dan betreffen, het was immers niet fatsoenlijk om buitenechtelijke gemeenschappen te hebben, zeker niet met zo véél mannen... En zeker niet met al deze bekende namen! Foei! Wat zou dit een schande voor deze dame zijn... Tenzij... "Betreft het niet bij toeval een prostituee?"
  6. [1833/1834] Ik hoopte dat je het niet was en je was het toch.

    Nou, nou, Cartwright! Wat was er nou negatief aan een samenwerking met een knappe schouwer? I mean, volgens mij zijn er erg weinig vrouwen die Charles' charmante achterwerk en spieren niet konden waarderen! En dan heb ik het nog niet eens over zijn ogen! Kom op, ontken het maar! "Daar ben ik het niet mee eens, maar ach... Ieder zijn ding." besloot hij maar te antwoorden, het was redelijk spontaan, en hij beledigde als het goed was niemand. Heel eerlijk gezegd had Charles er überhaupt nog niet aan gedacht om zich op te schonen, werk was gewoon even belangrijker! Hij luisterde aandachtig, met een open en geïnteresseerde houding naar zijn collega en hij begreep meteen waarom hij op deze zaak werd gezet. Jep, deze crimineel hield net zoveel van avontuurtjes als Charles dat deed. Misschien, heel misschien, zelfs nog wel meer. Want eigenlijk, heel diep van binnen had Charles behoefte aan iemand die eens haar armen om hem zou slaan. Maar ach, daar hebben we het niet over! Charles was goed in versieren van vrouwen en het schilderen van hun fantastisch mooie lichamen! "Dat is zeker merkwaardig... Doet me wel denken aan die zaak van een half jaar terug, van die vrouw die de hele tijd achter de dreuzelmannen aan zat..." beredeneerde hij, zou dit dezelfde crimineel zijn? Wie weet.... Hmm... Het moment dat hij dat zij drong de stank van zijn slijmerigheid in zijn neusgaten, hmm, misschien was het dan toch echt wel tijd dat hij zich even zou opschonen. Hij pakte zijn toverstok uit zijn jaszak en toverde zichzelf en een deel van het knusse kantoortje nonverbaal schoon. Dit was een van die spreuken die hij tot in den treure gebruikte, want, sja, als schouwer moest je niet bang zijn om smerig te worden! Modder, slijm en bloed waren dagelijkse zaken als je eropuit werd gestuurd! "Dat is beter!" bevestigde hij met een glimlach en een knipoog naar zijn collega. @@Violet Cartwright
  7. [1834/1835] Debutantenbal 1834: Special Moody Auror Edition

    En daar stond Charles dan, met zijn goede gedrag... Oplettend of er geen "ongehoorde" or "gevaarlijke" zaken plaatsvonden in de zaal, heel spannend allemaal. Niet. Het enige voordeel was echter wel dat zijn baas nog niets tegen hem had gezegd, naja... Ligt er aan wat je beter vindt. Deze schouwer ging liever niet de confrontatie met zijn baas aan, hij wilde immers zo veel mogelijk proberen te voorkomen dat hij zou worden ontslagen. Hij schudde even zijn hoofd door de gedachte en keek toen net de verkeerde kant op. Het moment dat zijn baas hem riep was beangstigend, zeker op zo'n joviale manier gezien de huidige relatie tussen de twee... Of hij was iets van plan of hij was dit keer daadwerkelijk dronken en niet neergestoken. Welk van de twee was Charles niet heel duidelijk. Toen Eversley zijn zin vervolgde bleek dat hij wilde dat Charles ging dansen. Dansen? Tijdens het werk? Sinds wanneer was dat oké? Hij fronsde, maar besloot te gehoorzamen. Iedere kans die hij kreeg om iets goed te doen, moest hij gewoon aanpakken. Het zou hem niet hebben verbaasd als hij had laten dansen met een man. Fhidle ging wat rechterop staan en liep naar het groepje waar zijn baas bij stond. Toen hij zich volledig bij het groepje had gevoegd had Eversly zich al omgedraaid en stond hij tegenover zijn niet-zo-verschrikkelijk-als-gedachte, mogelijke danspartner. sterker nog, deze dame was aantrekkelijk te noemen. Dat vond hij niet erg! Hij zette zijn charmante glimlach op en luisterde aandachtig naar wat ze te zeggen had, ze had zeker gelijk, Eversly was allesbehalve subtiel. Misschien dat zijn vrouw daarom bij hem weg was, was het uiteindelijk toch niet zo'n bizar voorval dat hij had staan flirten met zijn toenmalige echtgenote. Gelukkig was daar niets uitgerold, ik bedoel, kom op! Die vrouw had kinderen. Bah. Dat soort vrouwen eisten toch altijd een vorm van connectie, en daar had Charles dus echt geen zin in! Hij had al genoeg aan zijn hoofd met zijn gezonde siblings bij hem thuis... "Mij kan hij wel ontslaan..." merkte hij met een smirkend geluidje op, "Maar zelfs als dit niet het geval was, had ik u alsnog ten dans gevraagd." vervolgde hij met dezelfde glimlach op zijn lippen. Gelukkig voor deze dame was Charles allesbehalve een slechte danser! Als een man de vrouwen wilde inpalmen moest hij nou eenmaal veel kunnen, en dansen was nou een van die dingen. Enigszins baalde Charles van het feit dat zijn baas deze dame niet fatsoenlikj had voorgesteld, Charles herkende deze dame vaag van het ministerie, maar het speeltje had geen sticker met een naam erop. Ach, wat zat hij toch te zeuren, het kon nog wel eens wat spannender worden zonder een naam te weten. Aannemend dat deze dame nog geen echtgenoot had besloot hij haar te vragen. Met een beleefde, kleine buiging rijkte hij zijn hand uit voor de hare, die de dame natuurlijk zelf kon plaatsen. "Will you honour me with your hand for this dance, miss?" was de bijhorende vraag die hij stelde en richtte zich weer recht. Anders stond hij daar zo als een gebochelde, niet zo'n charmant gezicht, wel? div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC: Dit soort zinnen zijn gewoon NIET goed te vertalen >D Nederlands Y U NO translate properly?!Also, reminder for myself: 592 woorden. @
  8. [1834/1835] Fhidle's dienst op Donutdag

    In dit soort situaties moest je een persoon nauwlettend in de gaten houden, met name als het een heks betrof gezien het vrouwelijke geslacht nogal onverwacht kon reageren op dit soort situaties. Je wist gewoon nooit zeker of ze in volledige paniek raken na bevrijding of juist onbewust genieten en zodoende nog meer gevaar op zouden zoeken. In dit geval leek de situatie positief uit te pakken, de vrouw wreef over de, waarschijnlijk, zere plekken en gaf een bevestiging van haar welzijn. Hoewel Charles redelijk ervaren was in dit soort situaties, wist hij dat elke reactie verradelijk kon zijn. Toen ze over haar achterhoofd wreef maakte hij dan ook een mentale notitie, daar moest hij echt wel even naar kijken! Hoofdletsel was niet iets om mee te sollen, een potentieel groot risico. Toen de vrouw het woord 'hoofdpijn' benoemde ging er nog een extra alarmbelletje rinkelen. "Het lijkt mij ook een heftige ervaring.." beaamde hij fronsend, het was echt geen verassing dat deze vrouw waas geschrokken. Dit was vast iets wat deze arme vrouw niet eerder mee had gemaakt. Toen ze vervolgens een antwoord leek te zoeken, ging er nog een figuurlijk belletje af. Standaard reactie zou hier zijn: heks raakt overstuur en begint een warrig en onsamenhangend verhaal. Deze dame leek rustig en nadenkend, weer iets dat op hoofdletsel zou kúnnen wijzen. "Hartelijk dank voor uw gastvrijheid, mevrouw, maar ik heb liever dat u even blijft zitten in verband met uw hoofdpijn die ik niet geheel vertrouw... Zal ik even wat voor u pakken, mevrouw Sanders, als ik me niet vergis?" het was nou eenmaal niet de bedoeling dat ze zou gaan lopen! Dat kon wel eens heel slecht voor het bestaande letsel! "Heeft u er tevens bezwaar tegen als ik even naar uw achterhoofd kijk?" vroeg hij zorgzaam nadat hij een glas water had getoverd, het maakte Charles vrij weinig uit of ze het nou zelf wilde doen of had ingestemd met zijn voorstel, het was gewoon beter voor haar om te blijven zitten. Geen excuus. Hij rijkte het glas met water uit en wachtte af tot ze het zou aannemen. Het voordeel was met name dat het niet accepteren licht onbeschoft zou zijn, maar hij zou ook wel kunnen begrijpen dat de sociale regeltjes op zo'n moment minder belangrijk waren. @
  9. Charles Benedict Siegfried Fhidlewgheodithel

    1836 Dit was een uitzonderlijk deprimerend jaar voor de familie Fhidlewgheodithel. De tweeling Ares en Eros overleden beiden op 23 april 1836. Dit betekende dat zes van de twaalf kinderen van Allistair en Anastacia waren overleden en/of verdwenen, waardoor Anastacia (Charles' moeder) in een soort permanente staat van schok verkeerde. Ze halucineerde, praatte tegen zichzelf in een poging haar kinderen tevergeefs te bereiken. Hierdoor werd zij uiteindelijk opgenomen in een instelling voor zwaar getraumatiseerde tovenaars en heksen. topics for referance: Sparles: https://www.pumpkinsparchment.nl/topic/11394-more-than-meets-the-eye/
  10. [1834/1835] Debutantenbal 1834: Special Moody Auror Edition

    LET OP: Deze post is niet geschikt voor mensen onder de 15 jaar. Dit is niet om jou te pesten, maar omdat het heel waarschijnlijk is dat je deze post niet leuk vind om te lezen, of zelfs heel naar vindt. suggestieve gedachten Na de kleine miscommunicatie tussen Charles en Nicholas Eversly (lees: niet door had dat Eversly was neergestoken, dacht dat hij dronken was en met zijn stomme hoofd was doorgelopen) is het erg snel, erg duidelijk geworden dat dit één van de grootste fouten was die een schouwer ooit zou kunnen begaan. Maar het was echt niet alleen Charles' schuld, hoor! Charles kon er immers niets aan doen dat hij op meerdere feesten werd verwacht... En sja, je kon nou eenmaal niet naar een feest gaan zonder wijn te drinken... Maar goed, om een lang verhaal kort te maken: Charles had veel rotklusjes moeten doen en werd voornamelijk gedwongen samen te werken met collega's waar hij niet zo veel aan had of juist gedwongen papierwerk te doen. Door dit gebeuren en het feit dat zijn baas nu ook tijdelijk Minister was zorgden voor twijfels bij onze superman. Was het nou wel zo verstandig om naar het Debutantenbal te gaan? Hij zou onmogelijk uit de buurt van Eversly blijven... Zo af en toe is minder meer, en zo geldt dat ook voor kleding. Charles was echter wel van mening dat hij zich aan het thema moest houden en besloot in zijn meest donkere pak te gaan. Een schouwerspak, speciaal gemaakt om minder op te vallen in het donker. En naast de functionaliteit voelde het pak ook nog ontzettend fijn aan! Het voelde zachter dan velvet. Zacht een aaibaar, met een flinke laag spieren eronder... Precies zoals het in bed hoort te zijn. Daarbij was het gewoon een feit dat vrouwen van aaibare dingen hielden en dus was de kans op falen minimaal. Maar tijd voor vrouwen had hij eigenlijk niet. Thuis had hij een oppas zitten met zijn broertjes en zusjes die tijdelijk bji hem verbleven, maar deze zou hij niet te lang alleen kunnen laten.. Hij moest haar nog... laten zien dat hij haar hulp... waardeerde... Op het moment van binnenkomst was er eigenlijk niet veel bijzonders te zien, hetzelfde feest als alle voorgaande jaren, met slechts een ander thema dat niet veel toevoegde. Het grootste voordeel was echter wel dat vele jurken waren versierd met magisch licht, een beetje te vergelijken met vuurtorens... Alle vrouwen waren er één. En sja, dat de zaal donker was had op hem, als schouwer, absoluut geen toegevoegde waarde. Kijk, die nachtzichspreuk was erg handig en je kon zodoende ook heel veel zien... Maar het werd er niet veel gezelliger door. Opzich maakte het niet uit of het gezellig was, want hij wist dat zijn baas hoe dan ook op hem zou letten. Dus moest hij maar wat minder met de vrouwen bezig zijn, wat nog best lastig zou worden gezien die nogal graag rond hem hingen. Zucht, dit zou nog wel eens een erg lange nacht kunnen worden. Sinds wanneer waren er eigenlijk zoveel Schouwers nodig met het Debutantenbal? Ja oké, vorig jaar was een ramp... Maar dat waren alle voorgaande jaren ook... Dus vanwaar die spontane veranderingen?
  11. [1833/1834] Ik hoopte dat je het niet was en je was het toch.

    Hij haalde nogmaals zijn rechterhand door zijn slijmerige haar, dit was Cartwright's kantoor, maar het was toch echt heel duidelijk aangegeven dat hij hier ook moest zijn... Dat zou dus ook betekenen dat hij met Cartwright moest samenwerken. Voor Charles was dit niet zozeer iets ernstigs, want sja, vrouwen bestonden nou eenmaal om versierd te worden en zich te laten verleiden, maar hij had wel het idee dat zij hem niet zo aardig vond. Ze keek ook met zo'n vies gezicht naar hem, wat over het algemeen niet voorkwam bij vrouwen die hem zagen, hij was knap! En naar knappe mensen moest je niet zo'n gezicht trekken! "Ik kreeg de opdracht om een collega te helpen bij een zaak die maar niet wordt opgelost..." beantwoordde hij feitelijk, dit was immers exact wat hem was verteld. Charles keek even rond in het krappe kantoortje van zijn collega, ze had echt geen ruim kantoor. "Maar goed, dat zal betekenen dat wij samen moeten werken!" vervolgde hij vrolijk. Hij klapte in zijn handen en wreef ze samen, waardoor er allemaal spetters slijm door het kantoor vlogen. Oops. "Fhidlewgheodithel en Cartwright... Zo gek klinkt het niet, vind je wel?" vroeg hij terwijl hij met zijn met bloed en slijm besmeurde achterzijde tegen het nu gezamenlijke bureau aan leunde en een van de stukken meerwier uit zijn pak viste om deze vervolgens op de grond te laten vallen. Dit zou misschien nog wel leuk worden ook! "Goed. Wat is het probleem?"
  12. [1833] De vrouw van je baas versieren, Charles approves!

    Toen deze juffrouw, eh, mevrouw begon te rommelen tussen de papieren die op het bureau van zijn baas lagen wist hij het zeker. Deze vrouw kon niets anders zijn dan Eversly's vrouw en niet zijn zusje of achterachternichtje, zelfs geen schoonzus. Nu wilde hij eigenlijk nog verder weg rennen, maar zoals al eerder werd benoemd zou dat enkel verdacht zijn. Hij besloot nogmaals vriendelijk door te blijven kletsen met mevrouw Alexis Eversly en luisterde aandachtig naar de antwoord op zijn vraag. Vernoemd naar Paisley? Ja, oké, Paisley was indrukwekkend... En slim, en sterk, en magisch zoveel beter dan menig tovenaar... Maar toch... Als Charles ooit een kind zou krijgen, waar hij op dat moment de rillingen al van aan voelde komen, zou hij deze echt niet naar een of andere schouwer vernoemen.. Tenminste.. Dat dacht hij op dat moment. "Wat een nobel gebaar!" merkte hij een paar seconden later op. "Ehm... Mevrouw, ik denk niet dat u zomaar tussen die papieren moet...." Voordat hij zijn zin kon afmaken had mevrouw Eversly de papieren al tevoorschijn getoverd. Charles fronsde, voor zover hij wist had niemand toestemming in zijn kantoor te komen bij zijn afwezigheid. Onze Fhidle was zelfs in de deuropening blijven staan, puur doordat er een gerucht rondging betreffende het nieuwe alarmsysteem van zijn baas. "Mevrouw Eversly, weet u toevallig hoe laat uw man er weer---" begon hij zijn vraag die al snel werd afgebroken door een kreet door de gang "Fhidle! Fhidle, kom eens hier! Dit moet je zien!" Hij keek over zijn schouder naar de schouwers die uit een andere deuropening hingen om hem te roepen. Hij gebaarde met zijn hand dat hij er zo aan kwam, dit moest hij eerst afhandelen, hoe graag hij ook weg wilde. Wat moest hij nou? Moest hij mevrouw Eversly in het kantoor opsluiten totdat zijn baas weer kwam? Moest hij haar laten gaan en het later vertellen, voor het geval dat? Ja oké, heel af en toe kwamen er dames van andere afdelingen om bepaalde informatie te bemachtigen, maar dat was altijd in aanwezigheid van meneer Eversly zelve... Zijn baas zou het sowieso niet goed vinden als zijn vrouw zou worden opgesloten, dus die optie liet hij vrij direct achterwege. Haar onbegeleid terug laten gaan was misschien ook niet zo'n verstandig plan, want ze was een vrouw, maar aan de andere kant deed ze sowieso gevaarlijk werk. "Fhidle! Kom nou!" klonk het wederom door de gang. Charles nam niet eens de moeite om te kijken, maar hij was wel erg nieuwsgierig wat er nou zo belangrijk was. Hij zuchtte en vroeg "Mevrouw Eversly, het is zeer spijtig om u te moeten vermelden, maar mijn aandacht wordt elders vereist. Heeft u begeleiding nodig om terug te keren naar het Potsierlijk Patentbureau? Ik kan altijd een paar anderen met u mee laten lopen..." Charles had natuurlijk niet de leiding, maar het zou hem vast geen moeite kosten om wat mensen te strikken die haar verder wilden begeleiden... "Hey! Fhiiiiidddlleeeee!" klonk het nogmaals. Wat had hij toch kinderachtige collega's.
  13. [1834/1835] Fhidle's dienst op Donutdag

    Eindelijk was het weer zover, Donutdag. Op deze frisse vrijdagmiddag had Charles samen met Jones donutdienst, oftewel, Charles moest vanuit London helemaal naar Zweinsveld en weer terug om speciale donuts te halen. Donuts die per sé bij de Blauwe Dropveter moesten worden gehaald. Waarom die van Zweinsveld nou zo speciaal waren had Charles eigenlijk niet gesnapt, maar ach, iemand moest het doen.. Daarbij was Charles sowieso dol op donuts, dus een groot probleem vond hij het niet. Onze charmante schouwer en minder knappe schouwer verschijnselden voor de ingang van de Koperen Ketel, een van de gebouwen waar hij in zijn schooltijd veel had gezeten met vrienden, en keek even goed rond. Het regende echt pijpenstelen! Snel sloeg hij zijn kap over zijn hoofd om niet direct doorweekt te raken. Waarom moesten ze ook alweer naar die Blauwe Dropveter en niet gewoon naar een Londonse bakker? Waar was die verdomde zaak? Zijn vraag werd vrijwel direct beantwoord met een bult kabaal van vallende objecten, een paar gillen en een paar figuren die met gevulde zakken wegrennen. Charles' schouwersvoelsprieten gloeiden op in alarm, dit was een typisch gevalletje diefstal! Fhidle en Jones maakte even kort oogcontact, Jones kende Zweinsveld beter en dus verschijnselde hij naar het steegje waarin de dieven waren verdwenen en Fhidle rende snel, zonder uit te glijden, naar de winkel die zou zijn overvallen. De overvallen winkel bleek ook de bestemming van de schouwers te zijn, dit was de Blauwe Dropveter die was overvallen. Op het laatste moment schoot nog een van de dieven de deur uit waar Fhidle geen moment aarzelde en een spreuk uitsprak "Incarcerous" waarna de man met zijn hoofd vol in de modder viel. "Je maakt het me ook wel héél makkelijk, jochie." grapte hij terwijl hij de jonge man bij zijn haren pakte en hem zo omhoogtrok. "Stelen met schouwers in de buurt, tsk tsk tsk..." klikte hij met afkeur. Toen hoorde hij de gemoffelde kreten vanuit de winkel, het klonk als een vrouw, maar wel een hele vage. Fronsend keek hij even naar de dief die zich probeerde los te wurmen van de knellende touwen, normaliter zou Fhidle hem laten wurmen en lachen om de mislukte pogingen, maar daar had hij nu geen zin in. Hij liet de touwen nog wat strakker zitten en liet de touwen hem ophijssen aan het bord waar een blauwe dropveter op stond afgebeeld. Zo zou zijn collega weten dat deze ook de baaies in moest. Snel, maar voorzichtig baande Fhidle zich door de puinzooi die na de overval was achtergebleven. Hij volgde het gemoffelde geluid tot hij bij de keukenruimte aankwam, daar zat een geschokeerde dame vastgebonden op een stoel, die achterover dreigde te kiepen, met een lap stof in haar mond, die waarschijnlijk achter haar hoofd vast zat. Oké, dit soort situaties had hij vaker gezien: zowel in de slaapkamer als in dit soort situaties. (Je moest eens weten hoeveel vrouwen wilden doen alsof onze Charles hen redde...) "Mevrouw, probeer kalm te blijven. De naam is Fhidlewgheodithel, schouwer, ik en mijn collega hebben de problemen zo goed als opgelost..." vertelde hij op een rustige manier "Ik zal u bevrijden." vervolgde hij terwijl hij naar haar toe liep, hij hield haar reactie nauwlettend in de gaten, en haalde de doek uit haar mond. Doeken waren echt zo'n vreselijk standaard dreuzelmiddel... Hij snapte niet dat tovenaars die dingen nog gebruikten. Inmiddels had hij de stoel goed neergezet en sprak een nonverbale schouwerspreuk uit waardoor alle touwen in het niet verdwenen. Fhidle knielde voor de vrouw en keek haar vriendelijk aan, "Gaat het? Wat is er exact gebeurd?" hij fronsde bezorgd. Fhidle was een ladiesman, maar hij zou nooit een vrouw in nood belagen. Er waren subtielere wegen waarop je een vrouw kon versieren. Hoe dan ook, zelfs versieren was nu niet aan de orde. Op dat moment was hij Fhidle, nee, hij was Superfhidlewgheodithelman. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC: privé met @
  14. [1833/1834] Ik hoopte dat je het niet was en je was het toch.

    Compleet doorweekt en licht besmeerd met bloed, waarvan hij was overtuigd dat het niet van hem was, verschijnselde hij op het hoofdkantoor. Gewoon lekker midden op de gang. Hij proestte wat water uit en schudde wat van het smerige water uit zijn gezicht. Het duurde niet lang voor hij weer op adem was gekomen en zich realiseerde dat hij op zijn knieën zat te lekken. Hij stond op en steunde met zijn handen even op zijn bovenbenen en ging toen rechtop staan. Met beide handen veegde hij de laatste troep van zijn oogleden af en keek even oriënterend rond. Zijn zicht was lichtelijk vertroebeld, maar ach, dat zou vanzelf wel weer over gaan. De missie was echter iets minder dan geslaagd, hij had heel even niet op zijn omgeving gelet en enkel gefocust op de achtervolging waardoor hij werd gegrepen door moerassig meerwier. Voordat de planten hem onderwater konden trekken had hij naar zijn collega geroepen dat hij gewoon verder moest zoeken met de overige schouwers, die tovenaar die ze moesten vangen was immers een gevaar voor iedereen. Charles had wat moeite zichzelf te herpakken door het geslinger door drab en water, maar toen hij zijn toverstok te pakken had wist hij wat hij moest doen, zijn toverstok leek enthousiast af te wachten tot het moment dat ze zouden verdwijnselen. En zo kwam Charles, na wat geflits van de verschijnseling, kletsnat aan op het hoofdkantoor. Al snel schoot hem Charles tebinnen dat hij eigenlijk nog een afspraak had staan met zijn nieuwe collega, sterker nog, hij was al een half uur te laat; maar aan de andere kant, criminelen vangen was belangrijker (en spannender) dan een kantoorafspraakje in het kantoor dat net iets meer dan een bezemkast was. Hij had binnen enkele seconden al besloten om de afspraak te negeren en terug te gaan naar de plaats van achtervolging toen er plots een bult gejuig vanuit een zijgang van de algemene hal. Daar waar men gearresteerde criminelen binnen bracht. Charles haastte zich half glijdend, half rennend naar zijn collega's om er achter te komen dat men de vluchteling uit het moeras had weten te vangen. Een van zijn collega's beukte uit enthousiasme tegen Charles aan "Wat zie jij er uit zeg!" lachtte hij vrolijk, waarna Charles zijn schouders ophaalde en zijn collega ook even inspecteerde "En dat zegt degene die er uit ziet alsof hij in drakenbraaksel heeft gezeten!" grapte hij terug. Beide mannen konden er wel om lachen. Het enige nadeel van een opgepakte crimineel was echter dat hij toch naar die vage afspraak op kantoor moest. Blegh. Hij had echt een hekel aan kantoorwerk. Hij liet nog een paar vragende collega's weten dat hem niets mankeerde voordat hij zich los kon breken van de groep en weer verder gleed richting het kleine kantoortje. Dat slijm, water en een hele lading algen was een ramp voor zijn pak; het droogde niet op en het bleef ontzettend glibberig. Daar zou zijn nieuwe collega maar even mee akkoord gaan, hij kwam tenminste opdagen. Charles bonsde op de deur en opende hem al, hij had even geen zin om beleefd te wachten. En zeker niet als het zo'n sullig kantoortje betrof. Zodoende stond er een druipende man een nat, zwart schouwerspak in de deuropening. Een stuk afgescheurd meerwier hing over zijn linker schouder. Zijn krullend haar uitgerekt en slijmerig op zijn hoofd, hij haalde er even zijn handen door waardoor er slechts enkele losse plukken overbleven. "Sorry dat ik wat laat ben..." verzuchtte hij "Er kwam even ehm... Iets tussen." vervolgde hij terwijl hij achter zijn oor krabde. Pas toen zag hij wie er eigenlijk tegenover hem zat. "Oh, Cartwright! Wat doe jij hier?!"
  15. De Hartenbrekenwedstrijd!

    Ik doe ook mee! ~met al mijn creaties muhahahahaha~
×