Jump to content

Melody de Haviland

Heksen Hoog
  • Content count

    129
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Melody de Haviland last won the day on May 12

Melody de Haviland had the most liked content!

About Melody de Haviland

  • Rank
    I'm not opinionated i'm just always right

Profile Fields

  • IC Burgerlijke Staat
    Hating on baby daddy's before memes were a thing

Recent Profile Visitors

1,008 profile views
  1. [1837/1838] Swept by the sea

    Verassing! Melody mocht Jupiter ook, oprecht. Ze was eigenlijk altijd kieskeurig in wie ze in haar vriendenkring wilden, dat waren immers de mensen die reflecteerden naar de buitenwereld wie jezelf was als persoon. Het was netwerken, maar op een persoonlijker level. Ze was nog voorzichtiger als het aankwam op haar aangetrouwde familie want ze mocht een hoop van hen niet. Maar Jupiter wel, en als ze Jupiters ouders ooit over George had horen klagen had ze hen vast ook gemogen. Maar ook weer niet. Want George was haar man, en dus ook een reflectie van haar, dus misschien was dat ergens dan weer kritiek op haar. Ze had liever kritiek op de hele wereld. “Bedankt” ze glimlachte even toen hij het verpeste van haar schoenen voorkwam, en wierp een walgende blik op het goedje. “Ik vraag me af waarom niemand dit soort dingen opruimt, we betalen genoeg geld voor een fatsoenlijk universiteitsgebouw niet”, ze schudde haar hoofd, “vraag me af waar dat dan heen gaat”
  2. [1837/1838] Caught in the crossfire

    "Niet zo slecht als ze zeggen", met een woedende beweging trok ze zich uit zijn goedbedoelde handgebaar los. Nu was ze sowieso al niet van dit, dat hele zachte, liefelijke, troostende was niks voor haar. Je loste dingen niet op met troostende woorden, ze wilde niet horen dat het wel goedkwam tenzij iemand haar een plan voor kon leggen dat goed genoeg was om te beargumenteren dat het goedkwam. Anders was het gewoon.. nutteloos. Maar ze had best even nutteloosheid willen slikken, al was het maar om de rust te bewaren (voor zover die er was). Ze waren immers in het openbaar. Maar nu was ze boos. "Hoe kom je erbij dat het niet zo slecht is als ze zeggen", vroeg ze verontwaardigt. "heb je wel gekeken?", ze maakte een wanhopig gebaar naar waar hun dochter lag en duwde met heel wat pijn en moeite de opkomende emoties terug naar binnen zodat ze kon spreken. "Het is afschuwelijk, ze is afschuwelijk". Hou op met je het komt wel goed. Daar zouden ze Porcia echt niet mee helpen
  3. [1837/1838] Caught in the crossfire

    Melody had nooit haar best gedaan voor George, had het hem altijd (en nog steeds) kwalijk genomen dat hij niet was wat ze wilde dat hij was, dat van alle kandidaten ze in het huwelijk gedwongen was met iemand met zo weinig potentie, dat hun trouwringen het bewijs waren van hoe weinig haar ouders echt om haar gaven en dat ze haar vooral weg hadden willen hebben. Hij was een herinnering aan alles wat ze niet wilde accepteren en had het toch nooit goed kunnen doen. Maar ze had wel altijd haar best gedaan voor haar dochters, had inderdaad altijd goed opgelet, en ze had gefaald en nu was Porcia en haar leven voor eeuwig verpest, onherstelbaar, en ze wilde niet meer kijken naar haar dochter, naar hoeveel pijn ze had, naar de verloren potentie, naar hoe ze alles alsnog verpest had en dat er nu weer iets was wat ze nooit meer goed zou kunnen maken. Ze wilde niet horen dat dit haar schuld was zelfs al wist ze het ergens wel. Ze wilde niet, ze wilde niet. Ze wilde hem hier ook niet eigenlijk. “Het was een ongeluk”, antwoorde ze mat terwijl ze naar de muur staarde, ze voelde teveel maar als ze het er nu uitliet dan kregen ze een schandaal want ze kon niet doseren. “Het komt niet meer goed zeggen ze”, ze hapte even naar adem en slikte wat tranen weg voor ze giftig eraan toevoegde, “dit was nooit gebeurd als de dokters gewoon naar me geluisterd hadden”. Want dit was niet. Niet. Niet. Niet haar schuld. Dat wilde ze niet.
  4. [1837/1838] Caught in the crossfire

    Letterlijk.
  5. [1837/1838] Caught in the crossfire

    Het zou niet moeilijk moeten zijn, dat was het ook niet. Het recept was niet het makkelijkste recept dat ze had kunnen vinden, want Melody geloofde niet in less is more, maar het was niet iets wat ze niet kon doen als ze er even de tijd voor nam. En als ze het drankje had kunnen maken dan had het ook zeker gewerkt, dat kan ik je verzekeren. In theorie was er niks mis. Maar in praktijk, de praktijk waar ze nu mee bezig was had ze niet gerekend op dat er iets mis kon gaan. Had ze niet gerekend op dat het kindermeisje in de kamer ernaast net iets te laat Valeria het speelgoed gaf dat ze wilde hebben en dat haar oudste dochter luid en ontevreden begon te huilen omdat ze niet gewend was aan wachten. Had ze niet eraan gedacht dat als ze de deuren tijdens het maken van toverdranken niet geluidsdicht maakte ze afgeleid werd (want ze had niet verwacht dat het nodig was. Ze had haar huis prima op orde en als iedereen gewoon deed wat ze hen honderd duizend keer had gezegd hoe ze het moesten doen dan liep alles als een geoliede machine. ) Maar nu niet. Want het kindermeisje was moe, en Valeria kreeg daarom haar speelgoed niet op tijd, en de deur stond open, en het geluid was te luid, en ze raakt afgeleid, en keek even niet waar ze mee bezig was, en Porcia die blij was met dat momentje dat ze zelf kon spelen met de spullen voor haar pakte een flesje beet, en zij probeerde het uit de grijpgrage handen van haar dochter te halen iets ruwer en bozer dan ze normaal zou doen omdat ze gestrest was van de plotselinge knik in de kabel en even haar kalmte niet kon houden. En die kleine samenloop van omstandigheden brandde helemaal de pan uit.
  6. [1837/1838] Caught in the crossfire

    Het recept was makkelijk te vinden, het sloeg nergens op om een heftige verkoudheid of wat dit dan ook was maar te laten uitzieken als je gewoon het meteen kon oplossen. Tuurlijk tijd heelt alle wonden maar ze geen tijd voor tijd. Want haar dochter had nu last dus het moest nu worden opgelost[/i]. Gelukkig was ze altijd goed in toverdranken geweest. Ze streelde Porica even door haar haren voor ze de spullen pakte (want ze moest toch haar handen wassen voor je begon dus als het besmettelijk was maakte het niet veel uit) : Alles komt goed lieverd mama lost het wel op”. Zoals altijd.
  7. [1837/1838] Caught in the crossfire

    Vandaag, vandaag ging ze zelf arts zijn. Want die man kon alles zeggen wat hij wilde maar zij wist het beter, het was immers haar dochter. En ergens, ergens kon ze het de man ook niet kwalijk nemen (deed ze wel, ze was minder goed in de high road nemen dan ze wilde toegeven). Hij snapte het gewoon niet, hij had waarschijnlijk geen kinderen of als hij ze wel had dan was hij waarschijnlijk nog nooit de deur gewezen met een ziek kind omdat hij een ‘overbezorgde moeder was’. De wereld was nu eenmaal een beetje tegen haar gekeerd. Maar dat was niet erg want eigenlijk voelde ze zich wel thuis in de zij tegen de rest van de wereld narratief. Ze zag geen baat bij tegen dingen aanschoppen puur om te kunnen schoppen maar ergens wist ze gewoon dat ze net wat beter was, net wat meer wist, net wat meer was, dan de gemiddelde persoon. En dan moest je vaak je strijdgewaad aantrekken maar dat nam ze voor lief. Want ze zou liever voor eeuwig tegen alles opboksen dan zo gemiddeld als de rest zijn. En als die gemiddelde dokter, met zijn gemiddelde kennis, haar, per definitie ver boven hem staande, dochter niet wilde helpen dan deed ze het zelf wel. Ze kon het vast beter ook.
  8. [1837/1838] Caught in the crossfire

    Dit topic gaat over ongelukken en babys Vrijdagmiddag 15 december 1837 - De Haviland Residence “Het valt allemaal wel mee hoor” “Dat lijkt me niet, ziet u niet dat ze ziek is” “Het is winter, het komt wel vaker voor. Gewoon wat rust nemen en misschien veel thee drinken, niet te heet natuurlijk ze is nog zo jong” “Maar –” De dokter zuchtte en keek haar vanaf zijn bureau fronsend aan. “Er is echt niks wat ik nu kan doen mevrouw De Haviland, ik snap dat u overbezorgd bent als moeder maar” “ Overbezorgd?” De dokter begon ongemeende excuses te mompelen maar ze wilde het niet meer horen dus kapte ze het gesprek af en liep de behandelkamer uit. Morgen ging ze opzoek naar een nieuwe arts.
  9. Maandag 4 september 1837 Ze zou liegen als ze zei dat ze dit stiekem niet een klein beetje leuk vond. (Nu was Melody best goed in zichzelf voorliegen als het moest dus dat was geen probleem). Maar kennelijk was ze onderdeel van een groep ouderejaars studenten die nieuwejaars mochten mentoren (aka rondcomanderen en op neepraten) en kennelijk had Zachary Davidson besloten om haar studie te gaan studeren. Nu was daar vast een hele duidelijke rationele reden voor, iets met dat zijn vader advocaat was en dat het echt niet een raar iets was als de zoon van een advocaat rechten ging studeren. Maar Zachary Davidson was een van de weinige personen waar ze niet echt op een rationele manier mee omging. Ook wel eens fijn, een soort uitlaatklep. Dus had ze besloten dat de enige reden dat hij dit deed was omdat hij haar space wilden invaden. Vond ze prima hoor. Nu mocht ze hem (letterlijk) de les lezen. “Davidson?”, ze noemde zij naam op alsof ze geen idee had wie het was en keek gespeeld zoekend de groep rond om hem te vinden, “Jij kan met mij mee voor de rondleiding en verdere vragen”, en ze wierp een kille glimlach op de groep terwijl ze heel volwassen een scheldwoord op haar papier naast Zachs naam schreef. Soms, soms wilde ze onvolwassen zijn. Maar dat was iets wat de rest van de wereld niet hoefde te weten.
  10. [1837/1838] There was a fight on the horizon

    Dit begon al niet goed. Zelfs al was het allemaal niet waar, zelfs al was Madeline niet stiekem van school gegaan dan nog stond dit antwoord haar niet aan. Want waarom kon ze niet gewoon haar hulp aannemen? Het was niet alsof ze niet al een keer was blijven zitten, het was niet alsof ze nu echt de beste van haar klas was, het was niet alsof Melody haar kon vertrouwen dat zelfs al ging ze nog naar school haar zusje het beste zou bereiken wat ze kon. Waarom begreep Madeline nu niet dat onderwijs het belangrijkste was voor je fundament en dat ze het gewoon zo goed mogelijk moest doen. Bijna, bedacht met een zuur gezicht, bijna zou ze hopen dat haar vermoedens helemaal waar waren. Want dan was Madeline in elk geval niet dom genoeg om goed advies af te slaan. Bijna. Want ze had toch liever dat haar zusje domme keuzes maakte dan destructieve. Thin line. “Volgens mij mag ik helemaal geen informatie geven als ze dat hadden”, antwoorde ze ietwat kil maar zuchtte toen even. Ze had genoeg dingen die ze geheim zou willen houden voor haar zusje, maar dit, dit was niet echt iets wat ze oprecht heel erg vond om te delen. “Maar niet echt eigenlijk, allemaal heel vervelend allemaal”, dat meende ze hoor! Oprecht! En dat er totaal geen emotie in die laatste woorden zat was gewoon toeval. “Maak jij je nu geen zorgen om mij, dat is een taak voor oudere zussen. Dus over school, kan je me iets vertellen over de stof? Ik had gehoord dat het een paar jaar geleden echt heel matig was”. Iets met hoe iedereen rondjes moest rennen.
  11. [1837/1838] There was a fight on the horizon

    Zaterdagmiddag 9 September 1837 - Theehuis de Schone Roos Melody hoorde dingen, was de persoon die haar neus, oren, ogen het liefst in andermans zaken stak. Was de persoon die zichzelf in publiek misschien te goed achtte voor roddels maar wel elk gerucht wilde weten. En ergens onderweg met haar ouders die hen nogal in de steek lieten, haar eigen bemoeizuchtige karakter, haar altijd aanwezige perfectionisme en het feit dat ze meer empathie had dan ze wilde erkennen had ze besloten dat ze dan maar voor haar familie moest zorgen. Nu was Richard ouder, getrouwd, prioriteit van haar ouders en om honderd andere redenen niet echt de makkelijkste persoon om haar te mogelijkheid te geven hem de goede kant op te dwingen, al wilde ze het soms wel heel graag, maar Madeline, die was wat makkelijker. Makkelijker als in ze kon makkelijk zich haar leven induwen en zich overal mee gaan bemoeien want natuurlijk was haar zusje niet makkelijk. Dan was er nu geen probleem geweest. Was er wel dus, soort van want ze wist het nog niet zeker, maar ze had een roddel gehoord dat haar zusje niet was komen opdagen op school, en ze wist niet of haar ouders het al wisten maar al wisten ze het wel dan deden ze niet genoeg want het probleem was duidelijk nog niet opgelost. Maar omdat ze niet meteen een conclusie wilde geven, gewoon omdat ze graag het vertrouwen dat ze niet in haar zusje had bij zichzelf wilde afdwingen omdat ze het ergens wel wilde hebben, ging ze Madeline nu testen. Want ze hadden een gezellig theeafspraak, in Zweinsveld natuurlijk, en ze ging Madeline allemaal vragen stellen over haar schooljaar. “Dus Madeline, hoe gaat het nu, je hebt je PUISTEN dit jaar niet? Ben je al begonnen met leren”, ze hield haar hand op voor haar zusje kon beginnen met protesteren, “ik weet het, ik weet het, het is nog vroeg, maar hoe eerder hoe beter en je educatie is echt heel belangrijk, en ik heb nog wat goede bijles docenten die ik je kan aanraden. Sommige van de universiteit zelfs maar ik kan wel een goed woordje doen” Met Irene <3
  12. Fundraiser HH - Biedingen

    Naam: Fanny DicksonIk bied op item: 4. Een shirt van de Holyhead Harpies getekend door alle spelers 9. Een uitje met jullie favoriete nieuwe zwerkballer Dax Appleby, inclusief kus - 5 sikkels Bedrag: 10 sikkels voor item 4 5 sikkels voor item 9 Naam: Douglas Carrington Ik bied op item: 3 Een kleine flacon met één dosis Felix Fortunatis 6 - D e eerste druk van een wetboek gefocust op de rechten van heksen tijdens de middeleeuwen, het boek is heel moeilijk te krijgenBedrag 4 Sikkels voor de Felix Fortunatis 4 Sikkels voor het wetboek Naam: Melody De Haviland Ik bied op item: 10. Je eigen whiskey brouwen Bedrag: 4 Galjoenen en 13 sikkels its on Zach???
  13. Fundraiser HH - Biedingen

    Naam Melody de Haviland Ik bied op item 10 (je eigen whiskey brouwen Bedrag 4 galjoenen (totally not outbidding zach out of spite) En nu moet ik naar tandarts rest komt later
  14. Persoonlijk Topic Dump

  15. [1836/1837] All is fair in love and war

    Even wierp ze een duistere blik op haar zusje want als het aan haar lag zou het nog veel langer duren voor haar dochter aan de drank begon. In elk geval buitenhuis, Melody dronk zelf vaker wijn dan ze perse wilde toegeven maar als het thuis was dan was het prima want dan had ze er controle over. Dan kon ze zien hoeveel haar dochter dronk, zien wanneer ze teveel dronk en die controle zelf verloor, dan kon ingrijpen, problemen oplossen voor ze escaleerden, problemen die niet bestonden oplossen. Ze zag zo gebeuren dat haar zusje haar dochter later iets te graag meenam naar feestjes maar dat ging niet gebeuren, kon ze je nu al vertellen. Niet zolang ze in haar huis woonden in elk geval. “Buitenlucht is goed voor de baby”, antwoorde ze kleintjes, “en ik kon geen kans voorbij laten gaan om jullie te zien toch”. Ze wisten alle drie heus wel dat het een leugen was. Melody hield van haar broer en haar zusje maar ze zocht niet perse heel graag elk moment contact. Behalve nu, want nu had ze besloten dat er iets opgelost moest worden. En dan was zij toch de beste persoon, al zei ze het zelf. “Richard!”, boos keek ze haar broer aan want nu was alles verpest, nu wist Madeline meteen waarom ze hier waren en kon ze niet haar plan er subtiel doorduwen zonder dat iemand het echt doorhad. “Het is wel een probleem en daarom moeten we een oplossing bedenken. En jou ‘oh problemen bestaan niet laten we vooral zoveel drinken tot onze hersenen dat ook geloven’ is geen goede oplossing”, ze wuifde even gefrustreerd met haar handen om symbolisch al die onzin weg te wuiven. “Madeline hoe gaat het met je, want je hoeft echt niet doen of het goed gaat omdat iemand hier toevallig besloten heeft dat het niet slecht kan gaan”
×