Jump to content

Alannis Johnson

Huffelpuf Vijfdejaars
  • Content count

    68
  • Joined

  • Last visited

About Alannis Johnson

  • Rank
    What can't we face if we're together?

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC KO
  • Naam
    Nina

Profile Fields

Recent Profile Visitors

915 profile views
  1. [1836/1837][slow] Permission to date my brother: DENIED

    Stom, stom, stom. Dream kon zichzelf wel voor het hoofd slaan toen de laatste woorden – of woord, eigenlijk – haar lippen verliet. Ze hoopte maar dat het Blanche niet was opgevallen. Of dat ze het niet verschrikkelijk stom zou vinden. Gelukkig leek dat niet het geval! In plaats daarvan vertelde Blanche dat het met haar fantastisch ging en bood ze met een glimlach aan dat Dream haar gewoon bij haar naam kon noemen. Dream knikte even dankbaar toen Blanche als bijkomend gebaar haar hand even op haar schouder legde voordat ze weer iets terug boog en verder sprak. Dream bleef maar geïnteresseerd naar Blanche kijken, want ze wist verder ook niet zo goed wat ze ander moest doen. Dream glimlachte breed toen Blanche over haar relatie begon met Christopher en knikte om even te bevestigen dat het klopte wat Blanche had gehoord. Zelf kon Dream het overigens ook nog steeds niet echt geloven: dat ze een relatie had met Christopher. Het ene moment waren ze nog vrienden geweest – een vriend waar ze net iets teveel over nadacht als ze niet samen waren, dat wel – en toen waren ze ineens vriendje en vriendinnetje! Het voelde bijna bizar. Dream had die nacht wel een uur naar haar handen gestaard, want goh, ze voelde zich ook ineens heel anders. Ook weer niet hoor, want ze was nog steeds wel Dream, maar… tsja, hoe moest ze dat überhaupt beschrijven? Het was gewoon geweldig! “Oh!” riep Dream verbaasd uit, toen Blanche vervolgens zei dat ze Dream daarom wel beter zou willen leren kennen. Ze wierp even een blik op haar toverdrankenhuiswerk, voordat ze haar boek dichtklapte en uit haar stoel opveerde. “Ja hoor!” zei ze vervolgens enthousiast, “wat wil je doen?”
  2. Oké, of dit nou daadwerkelijk zo’n tof plan was, viel eigenlijk nog te betwijfelen, maar daar stonden zowel Noah als Dream niet echt bij stil. Daar waren ze namelijk niet zulke types voor. Nu was Dream misschien wel íets minder roekeloos dan Noah, maar niet minder enthousiast en als ze enthousiast was, wilde ze nu eenmaal graag leuke dingen doen. Daarbij kwam natuurlijk ook nog eens dat ze dit deed om hem te, uh, vrolijken, en dan maakte het dus even niet uit of dit nou verstandig was of niet, want het was leuk. Dat was het allerbelangrijkste! Dus rende ze zo hard ze kon richting de binnenplaats, waar ze zo snel ze kon de juiste opslagkast opzocht waar haar bezem in stond weg gestouwd. Met haar bezem in de aanslag rende ze vervolgens zo hard ze kon weer richting Noah, die een eindje verderop op haar stond te wachten en meteen een opdracht brulde om te vervullen. Oh, oh, oh. Dream probeerde ietwat onhandig op haar bezem te klauteren, terwijl ze een haastige blik naar Noah wierp, die al bijna klaar was om ervandoor te gaan. “Op, op, op!” gilde ze enthousiast, waarop haar bezem met een ruk van de grond kwam en ze zich spontaan weer herinnerde dat ze helemaal niet zo’n geweldige vliegster was. Oh, maar daar was het nu te laat voor! Ze stuurde haar bezem snel vooruit en klampte ze zich hard mogelijk vast, zodat ze er niet meteen weer vanaf zou vallen. Niet dat dat erg succesvol was…
  3. [1835/1836][slow] Let us hear you (s)creeeeeaaaam

    Dream schrok bijna een beetje van hoe snel Christophers gezicht zich naar de hare keerde, zodra ze die vier kleine woordje hardop had uitgesproken. Bijna, of misschien toch net een beetje meer. Ze kon zichzelf er niet van weerhouden haar gespreide vingers snel tegen elkaar aan te schuiven, zodra zijn ogen de hare vonden en om er extra zeker van te zijn dat ze hem nog héél even niet aan hoefde te kijken, kneep ze haar ogen stevig dicht. Oh, waarom had ze dat nou toch gezegd? Wat als hij helemaal niet hetzelfde dacht als zij? Wat als, wat als, wat als galmde door haar hoofd, terwijl haar wangen steeds warmer werden en ze bijna zeker wist dat haar gezicht nu net zo rood was als haar haren. Pas toen ze zijn stem hoorde, durfde ze haar ogen weer te openen en haar vingers weer een héél klein beetje te spreiden. Hij pauzeerde en even was ze bang dat hij haar alsnog zou zeggen dat hij niet hetzelfde voelde. Dat ze écht de enige was die hem zo ontzettend, waanzinnig, geweldig leuk vond. Dat, dat, dat, maar dat zei hij niet. Haar handen vielen weg voor haar gezicht en toen was het haar beurt om hem compleet overdonderd, verbaasd en overrompeld aan te staren. Haar grote ogen, zo mogelijk nog net iets groter door haar verbazing keken hem bijna ongelovig aan, voordat ze zo, ineens moest lachen. Ze was gewoon zó opgelucht, dat ze alleen maar kon lachen en hem daarbij heel gelukkig aankeek. Zó blij was ze écht nog nooit geweest. Ze liet haar vingers voorzichtig weer met die van hem verstrengelen en toen ze eenmaal weer gekalmeerd was, keek ze hem ademloos aan. “Mag ik je kussen?”
  4. P&P Squad quotes

    [21:25:05] Margaux: look at discord hoe!!! [21:25:17] Gianna (PP): I did D< don't call me a hoe D< [21:25:28] Margaux: why not hoe [21:25:37] Gianna (PP): I'm a classy prostitute [21:25:47] Margaux: excuse me courtisane!!!!
  5. “Oh,” zei Dream, enigszins teleurgesteld, toen Noah declareerde dat hij al vrolijk wás. Niet, omdat het nou zo verschrikkelijk was, dat hij al vrolijk was, want dat was geweldig! Natuurlijk was dat geweldig, maar hoe kon ze hem nou opvrolijken als hij al vrolijk wás? Het leek Noah echter niet zo gek veel uit te maken, want ondanks het feit dat hij dus al vrolijk wás, scheen hij het nou ook niet erg vinden om alsnog opgevrolijkt te worden. Of gevrolijkter te worden? Dat was waarschijnlijk geen woord, maar ze moest het toch een soort van een naam geven en opvrolijken was duidelijk het verkeerde woord, want je hoefde niet opgevrolijkt te worden als je al vrolijk wás. Dus hoefde hij alleen nog maar gevrolijkt te worden. “Nou, dan kom ik je vrolijkeren!” zei ze daarom vervolgens, nog altijd even vastberaden, voordat ze breed glimlachte naar haar vriend. Ze keek hem afwachtend aan, terwijl hij nadacht over wat hij dan wilde doen om gevrolijkter te worden. “Oh, dat is een goed idee!” riep ze uit, opslag weer vergeten dat ze eerder nog had geprobeerd niet zo luid te zijn en er totaal niet bij stilstaand dat, dat waarschijnlijk géén goed idee was, toen hij opperde om een wedstrijdje te houden. “Kom, dan gaan we mijn bezem halen!” #fashionablylate
  6. [1836/1837][slow] Permission to date my brother: DENIED

    Dream was bezig geweest met haar huiswerk. Of wel, dat had ze in ieder geval geprobeerd, maar zelfs voordat Blanche haar goed geprobeerde poging kwam verstoren, had ze eigenlijk al moeite gehad haar aandacht bij haar lesboeken te houden. Dat had niet specifiek een reden. Het was niet eens haar innige verliefdheid op Christopher, hoewel daar natuurlijk óók wel over nadacht, maar het was écht niet de enige reden. Dream was over het algemeen gewoon niet zo bijzonder goed in zich concentreren. Dus had ze al een aantal minuten dromerig voor zich uit zitten staren, voordat Blanche zich bij haar – tot zover gefaalde – éénmansstudiesessie voegde. Het duurde daarom ook even voordat ze Blanche doorhad en toen ze dat eenmaal wél had, keek ze de Grifse ouderejaars geschrokken aan. “Oh, uh, hallo,” herstelde ze zich echter, hopelijk snel genoeg, terwijl ze een pluk van haar rossige haar achter haar oor duwde. Dream kende Blanche niet zo goed, maar ze wist wél dat het de oudere zus van Christopher was. Het was ook eigenlijk vrijwel onmogelijk dat níet te weten, want er scheen altijd wel een gelegenheid te zijn om over haar te klagen. Niet dat Dream dat erg vond, ze luisterde graag naar Christopher en als dat dan geklaag was over zijn zus, wel, dan was dat zo. Dream kende Blanche behalve dat echter niet en hoewel ze Christopher leuk vond – écht heel leuk – wilde ze niet gelijk een oordeel vellen over zijn zus. Zelfs als was ze in zijn woorden dan een “verschrikkelijk achterbaks mens”. Of zoiets. Dus glimlachte Dream maar vrolijk naar Blanche en ging ze iets verzitten in haar stoel, zodat ze beter voor Blanche zat. Ze wierp bij de vraag hoe het met haar ging even een korte blik op haar huiswerk, voordat ze weer naar Blanche keek. “Oh, ja, wel goed hoor! Ik was bezig met mijn verslag voor toverdranken. Uhm, soort van.” Ze grimaste even lichtjes, voor zover Dream überhaupt kon grimassen – dat soort uitdrukking kwamen haar niet echt natuurlijk. “Hoe gaat het met…” Wacht, moest ze eigenlijk u tegen Blanche zeggen? Of kon ze ook gewoon jou zeggen? “…juw?” A+ Dream.
  7. Faceclaims

    Madelaine Petsch - Alannis Johnson
  8. April 1836 Het was nu enige tijd geleden dat een groep studenten een ritueel had uitgevoerd, dat voor bijna elk van hen niet zo héél goed was geëindigd. Dat wist Dream, want wel, er gingen genoeg geruchten rond en ze had de gevolgen ook wel zo ongeveer gezien. Ze wist daarom ook dat één van haar beste vrienden één van die studenten was, die deel uit had gemaakt van dat ritueel. En dat hij nu niet meer kon lopen. Dat wist ze, want het was vrij lastig te negeren. Of te ontkennen. Toch was Dream er niet eerder bij gekomen dat het eigenlijk héél erg was dat zoiets gebeurd was. Héél erg erg. Misschien kwam dat, omdat Noah er nogal laconiek over deed, dat ze het niet zo één, twee geregistreerd had als iets ergs. Maar dat andere meisje was blind. En dat andere andere meisje kon niet meer dansen. En dat was allemaal ook héél erg, dus dit was ook héél erg. Dream kon zich niet voorstellen hoe het moest zijn als je ineens niet meer kon lopen. Dus had ze besloten dat ze Noah moest opvrolijken. Vier maanden later. Alles op zijn tijd, zullen we maar zeggen. Daarom stond ze vandaag prominent voor Noah in de leerlingenkamer, met haar handen in haar zij. “Noah!” riep ze, waarschijnlijk iets te luid, “ik kom je opvrolijken!” Ze knikte vastberaden en trok toen een knuffeltje uit de zak van haar gewaad vandaan. “Kijk, deze heb ik voor jou gemaakt!” zei ze, iets rustiger dit keer, terwijl ze het knuffeltje in zijn handen drukte. Het was zelfgemaakt van allemaal kleurrijke lapjes stof en het droeg een mini Huffelpuf sjaaltje. Ze had geprobeerd het een beetje op Noah te laten lijken, maar dat was nog best moeilijk geweest, dus ze had ze hier uiteindelijk maar vrede mee genomen. Vervolgens stak ze haar handen nogmaals in haar zakken en haalde er ditmaal haar twee ratjes uit, waarvan één haar toen eens door Noah en Christopher was gegeven. “En Dorie en Alfie komen je ook opvrolijken,” zei ze, terwijl ze de beestjes in zijn schoot deponeerde. “Wat wil je nu doen?” div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé!
  9. April 1836 Dream was vandaag eindelijk weer eens buiten. Of nou ja, Dream was eigenlijk redelijk vaak buiten, maar de laatste tijd was het zó verschrikkelijk koud geweest, dat ze vaak niet langer dan een paar minuten buiten kon zijn zonder alweer te beginnen te rillen en te huiveren. Het weer was echter de laatste paar dagen iets opgeklaard en het leek erop dat ze eindelijk een beetje het begin van de lente kon gaan vieren. Ze had zelfs haar wollen sjaal afgedaan, toen deze keer naar buiten ging. Ze was eigenlijk niet specifiek iets aan het doen, behalve genieten van de lentezon die op haar gezicht straalde en de overgebleven sneeuw deed smelten. Hier en daar knerpte de sneeuwvlokken nog onder haar schoenen, maar het was grotendeels verdwenen. Dream hield van sneeuw, maar naar zolang, vond ze het fijn ook weer wat van het gras te zien. Ze knielde neer bij een bloempje dat al zijn weg naar boven had gevonden en knikte het bewonderend toe. Ze weerhield zich ervan het bloempje te plukken, aangezien het één van de weinige bloempjes in de omgeving was, maar bleef er even naar kijken. En toen werd het voor haar neus opgegeten. “Ah!” riep ze verschrikt uit, terwijl ze verbaasd keek naar het wezentje dat zijn tandjes in het stukje groen had gezien. Een konijn. “Wat doe jij nou hier?” vroeg ze het beestje vervolgens, terwijl ze probeerde te herinneren of ze ooit eerder konijnen had gezien op het terras. Tot haar nog iets anders opviel aan dit konijn. Namelijk dat het vleugels had en wel, zo’n konijn had zíj überhaupt nog nooit gezien, dus ze kon zich niet voorstellen dat het konijn hier zo hoorde. “Ben je verdwaald?” vroeg ze vervolgens, aan het nog altijd knabbelende konijn. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Privé!
  10. [1835/1836][slow] Let us hear you (s)creeeeeaaaam

    Stiekem hoopte Dream dat Christopher niet ineens toevallig gedachten kon lezen. Niet omdat ze het erg vond wat ze dacht, maar ze wist niet of hij het erg zou vinden en wat als hij het wél erg zou vinden en dan plotseling haar hand zou loslaten? Dus hoopte ze dat hij geen gedachten kon lezen en dat ze nog iets langer zijn hand mocht blijven vasthouden. Ze probeerde haar lichaam ook op te dragen niet zo warm te zijn en niet zo te blozen, want straks zag hij het nog en dan dacht hij dat ze vreemd was. Ze waren immers alleen maar vrienden en zo hoefde helemaal niet te doen bij gewoon vrienden. Al dacht ze bij het woord vrienden weer aan méér dan vrienden en toen weer dat ze écht heel erg hoopte dat hij haar gedachten niet kon lezen. Tot hij haar ineens een kus op haar wang gaf en de kriebel die ze al de hele tijd in haar onderbuik voelde in één keer explodeerde. Toen voelde haar hele lichaam naar kriebels en moest ze zich inhouden niet zijn hand los te laten om de kriebel uit haar lichaam te schudden. Ze deed het niet, want ergens vond ze het wel prettig. Alles van wat er gebeurde vond ze prettig. Christophers lippen op haar wang, wat een heel klein beetje kriebelde, omdat zijn lippen een beetje ruw voelden. Christophers hand in de hare en de manier waarop hij met zijn duim over haar hand streek. De kriebelexplosie in haar buik en toen spontaan in haar hele lichaam. Alles. Behalve vrienden. “Ik vind je leuk,” floepte ze er daarom uit, waarna ze haar hand voor haar mond sloeg en toen haar gezicht achter haar vingers verborg. Ze keek hem héél voorzichtig tussen de spleetjes in haar vingers aan, terwijl haar wangen warm en héél erg warm voelden. Hopelijk had ze nu niet alles verpest.
  11. Uitgespeelde topics opgeven

    [1833/1834]Oké, misschien is teveel vragen stellen toch niet zo'n goed idee [1833/1834] Operatie Vuurvlieg
  12. [1835/1836] HNTP: FITE FITE FITE

    Dream glimlachte breed, toen haar “tegenstander” enthousiast reageerde op haar koekjesaanbod. Zelf stopte ze het overgebleven stuk van de koek ook in haar mond, terwijl ze luisterde naar het voorstel van Tim. Hij bood aan, na haar stuk koek te hebben opgesmikkeld, de taart ook alvast te halen. Dan zouden ze die kunnen uitdelen. Er waren immers heel wat afdelingsgenootjes verzameld om hun “gevecht” te aanschouwen en dus waren er genoeg gegadigden om aan uit te delen. Op een gevecht wachten maakte vast ook hongerig, dus dan was dat ook gelijk opgelost. En misschien wel een troost, aangezien er helemaal geen gevecht zou komen. Tim sprak een spreuk uit om de taart tevoorschijn te laten komen, maar eigenlijk gebeurde er niet zo heel veel. Wat jammer was, want dan hadden ze niets om uit te delen. En dus niets om hun afdelingsgenoten te geven. Dream trok een teleurgestelde frons, terwijl ze even om zich heen keek, in de hoop dat de taart toch nog ergens op zou deuken. Helaas, zag ze in de eerste instantie niets. Dus focuste ze zich maar weer op Tim, die haar de vraag stelde of het nu wel vaker zo aan de gang ging binnen hun afdeling. Dream trok een bedenkelijke uitdrukking, terwijl ze terugdacht aan haar jaren in Huffelpuf. Eerlijk, er gebeurden wel vaker vreemde dingen, maar uh, dat was soms ook de schuld geweest van bijvoorbeeld de Hufsketiers. Of professor Johnson. Of, nou ja, er waren wel meerdere redenen voor en vreemde gebeurtenissen deden zich dus ook wel vaker voor. Al moest ze wel toegeven, dat dat nog nooit eerder op deze manier was geweest. “Nou ja,” begon ze daarom, licht twijfelend, “niet zó.” Ze trok eventjes haar schouder op. “Het is in ieder geval wel interessant,” prevelde ze tot slot. “Vind je het wel leuk hier?”
  13. [1835/1836][slow] Let us hear you (s)creeeeeaaaam

    Dream glimlachte opgelaten, toen Christopher vertelde dat hij volgende zomer graag eens bij haar langs zou komen. Ze glimlachte breder, toen hij daarna besloot dat zij dan ook eens bij hem langs moest komen. Iets aan het feit dat hij haar wel eens bij hem thuis zou willen hebben en dat ze zelfs zijn familie mocht ontmoeten, maakte haar héél erg blij. Ze knikte daarom ook enthousiast bij zijn idee, terwijl ze zich achterover in het gras liet vielen. “Ik wou dat het al zomer was,” zei ze zachtjes, terwijl ze haar handen uitstak naar de lucht. Ze wilde opeens écht heel graag dat het weer zomer was. Ze ging weer rechtop zitten, toen ze Chris haar naam hoorde zeggen en keek hem met licht glinsterende ogen aan. Toen hij haar aankeek, realiseerde ze zich plotseling weer hoe dichtbij ze eigenlijk waren. Ze was dichtbij genoeg om de spikkels in zijn ogen te zien en een zweem van kleur op zijn wangen. Zelf voelde ze haar wangen ook weer opgloeien, terwijl ze naar Christopher keek. Haar vingers verstrengelden zich voorzichtig met de zijne, toen hij zijn hand over de hare legde en ze beet lichtjes op haar onderlip. Ze glimlachte lichtjes bij zijn woorden, al zoemde iets in haar binnenste ontevreden bij de term “vrienden”. Iets was Dream zelf niet helemaal begreep. Ze was juist blij om Christophers vriend te zijn, maar zelfs bij die gedachte alleen voelde ze een lichte teleurstelling aan haar knagen. Dream had geen verstand van liefde of romantiek, maar het gevoel in haar binnenste deed haar denken aan die ene keer dat Ethel haar had verteld over haar eerste kus. En ineens bedacht Dream zich dat ze het helemaal niet erg zou vinden als Christopher haar eens zou kussen. Er kroop een hevige blos op haar wangen bij die gedachte, terwijl ze voorzichtig in Chris’ hand kneep. “Ik ben ook blij dat ik jou ken,” piepte ze zachtjes, terwijl ze niet zo goed wist of ze Christopher nou wél of niet aan moest kijken. En of ze nou wél of niet moest zeggen dat ze stiekem, een heel klein beetje, meer wilde zijn dan vrienden.
  14. [1835/1836] Wingardium Leviloser!

    Dream knikte nog even bevestigend, toen Elise haar idee hardop overwoog. Waarna ze op stond en zelf een graai deed naar één van de boeken in de lucht. Elise was een redelijk stuk langer dan Dream en kon daarom zelfs zonder op haar tenen staan bij de boeken. En kwam er zo achter dat ze vast zaten. In de lucht, dus. “Huh?” zei Dream verbaasd, terwijl ze toekeek hoe Elise één van de zwevende boeken met zich mee omlaag probeerde te sleuren. Wat weinig succes leverde. Of uh, helemaal geen zelfs. Dream fronste, terwijl Elise opmerkte dat dat niet hoorde te gebeuren. Wat een goed punt was. Al had Dream de spreuk Wingardium Leviosa nog niet bijzonder vaak uitgevoerd, dus wist ze nou ook niet hélémaal hoe het precies in elkaar stak. Dit leek in ieder geval wel enigszins ongewoon. Zeker gezien het feit dat ze zelfs bleven hangen, toen Elise er bovenop klauterde en toen op één van de boeken ging zitten. “Pas op!” piepte Dream in de eerste instantie, omdat wel, uh. Ze wisten niet eens hoe dit was gebeurd, voor hetzelfde geld zouden de boeken straks weer omlaag vallen! Dat zou nog wel eens héél onplezierig kunnen worden.
  15. Mainaccounts opgeven

    Ik heb besloten!!! Nicholas Seymour is mijn main, whoo.
×