Jump to content

Agatha Thwaite

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    564
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    15

Agatha Thwaite last won the day on January 26

Agatha Thwaite had the most liked content!

About Agatha Thwaite

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,933 profile views
  1. Donderdag 7 november 1839 - 's ochtends vroeg - Caspian en Agatha's huis Agatha was geen bakker, maar voor Caspians verjaardag had ze graag iets bijzonders willen doen, want hij was haar man en het was zijn eenentwintigste verjaardag en juist nu ze zwanger had, had ze nog meer de behoefte aan een warm gezin waarin alles perfect ging. Helaas was het allemaal niet zo zwanger als je voor het eerst van je leven een verjaardagstaart maakte terwijl je toch al flink tegen de maanden aan begon te tikken. Het viel allemaal nog wel mee, ze stond niet op het punt te bevallen, maar haar buik was flink aan het groeien en zat soms behoorlijk in de weg. Plus met wat ze allemaal nog moest doen... Ze had een hele lijst voor zichzelf gemaakt, het merendeel had ze gisteren af kunnen strepen maar er waren een paar dingen die ze vandaag nog moest doen, dus ze was extra vroeg opgestaan. Het idee was dat ze de cake voor het ontbijt zou maken, zodat ze Caspian ermee in bed kon verrassen. Alleen duurde alles een heel stuk langer dan ze verwacht had. Soms moest ze alles wel drie keer doorlezen voordat ze begreep wat ze moest doen, want natuurlijk had Agatha geen gemakkelijk recept uitgekozen, ze had direct het allerbeste willen doen, soms moest ze opnieuw beginnen omdat er iets fout was gegaan en één keer kon ze een ingrediënt gewoon helemaal niet vinden. Uiteindelijk kreeg ze de taart in de oven geschoven, maar toen bleek dat ze vergeten was om de oven voor te verwarmen. En toen hoorde ze Caspian ook nog eens aanlopen. Verslagen zakte Agatha in een keukenstoel en de tranen sprongen haar uit pure teleurstelling in haar ogen. "Goeiemorgen," probeerde ze nog met een warme glimlach toen hij binnen liep. "Gefeliciteerd!" Privé!
  2. [1838/1839] Not your anything

    Nou, Agatha zelf had weinig zin in het onderzoek, het was nogal beschamend om met je rokken omhoog zo voor het zicht van je man en een heler te liggen, maar ze kon geen excuus vinden waar Caspian niet overstuur van zou raken en gezien hij de heler al eens had uitgefoeterd, wilde ze niet nog een scene schoppen, dus knikte ze maar naar Caspian en keerde ze zich toen naar de heler toe. "Mijn man heeft gelijk, is inderdaad wel goed voor de zekerheid." Nou, daar lag ze even later dan, hoor, open en bloot voor de hele wereld (of in ieder geval de hele kamer). Ze had Caspian graag bij haar hoofd gehad, om zich dat aanblik tenminste te kunnen sparen, maar hij was bij de dokter gebleven, Agatha vermoedde zodat hij in de gaten kon houden of de heler niet allerlei rare dingen aan het doen was. De heler zelf was druk bezig, maar echt helemaal voorzichtig was hij nou ook weer niet, dus af en toe kon Agatha een zacht kreuntje van pijn niet binnen houden. "Nou," zei de heler uiteindelijk en hij wilde van haar weg stappen, maar kwam toen in botsing met Caspian. "Het lijkt erop dat er niets aan de hand is," knikte hij maar naar Agatha, die snel overeind kwam en haar jurk weer op de juiste plek duwde. "U zou gewoon vanzelf zwanger moeten kunnen worden." "Gelukkig," glimlachte Agatha opgelucht. Als ze geen kinderen had kunnen krijgen, was Caspian waarschijnlijk direct naar een advocaat gestapt op een scheiding te regelen...
  3. [1838/1839] You steal the air out of my lungs

    Agatha zag graag het goede in van andere mensen, behalve van zichzelf, maar ze was er zo onderhand ook wel achter dat er gewoon mensen waren op de wereld, en op de één of andere manier altijd meisjes, wat was dat, die helemaal niet zo aardig waren en het liefste maar van alles zeiden. Zo had Agatha ooit naar haar hoofd geslingerd gekregen dat ze zwanger zou zijn van een huiself, dus in vergelijking viel het 'Caspian valt niet op vrouwen' wel mee. Nog steeds vervelend, want ze dacht echt niet dat het waar was en sowieso was het duidelijk dat Blanche het alleen maar zei om haar te kwetsen en alleen dat al vond Agatha erg genoeg. Want wat had ze Blanche ooit aangedaan? "Ik denk niet dat dat waar is," zei ze dus ook ijzig, terwijl ze gefrustreerd met haar hoofd schudde. "Ik weet niet wat voor probleem je precies met me hebt, Blanche, maar ik heb je niets aangedaan, ik ben helemaal niet van plan tussen jou en Noah te komen en dus als je me gewoon eens laat gaan, kunnen we allemaal doen alsof er niets aan de hand is." Was Blanche echt zo zielig? Dat ze iemand moest vernederen alleen al vanwege de angst dat er iemand met haar vriendje vandoor ging? Kijk nou naar Noah, hij was echt stapelverliefd op haar! Zo had hij naar Agatha nooit gekeken.
  4. [1838/1839] Not your anything

    Er was blijkbaar dus nog een goede reden om Caspian niet mee te nemen naar dit soort gesprekken. Agatha draaide zich geschrokken naar hem toe, toen hij zich ineens zo fel tegen de dokter uitsprak, want hallo? Caspian??? De man probeerde hen te helpen en dan ging hij zo fel doen? Ook de heler leek het allemaal maar raar te vinden, te zien aan de opgetrokken wenkbrauwen die Agatha zag toen ze kort een blik wierp op hem, voordat ze haar hand op die van Caspian legde. "We willen heel graag kinderen," legde Agatha maar uit, "dus we zijn een beetje nerveus." Ze glimlachte warm naar Caspian, in de hoop dat hij daardoor ontspande. "Juist ja," knikte de heler. "En we weten dat het niet aan mijn man kan liggen," legde Agatha snel uit, voordat de man ineens allerlei vragen aan Caspian zou stellen die hij dan verkeerd op zou vatten. "Hij heeft al eens..." "Ik begrijp het," zei de heler, voordat ze de zin af hoefde te maken en Agatha glimlachte dankbaar. "Over het algemeen vertellen we iedereen die nog maar een paar maanden bezig is om toch minstens een jaar te wachten tot ze een traject in gaan, maar..." en hij wierp even een bepaalde blik op Caspian, "ik kan u wel onderzoeken, om er zeker van te zijn dat er niets aan de hand is? En is het daarna allemaal goed, kan ik misschien een recept uitschrijven voor een vruchtbaarheidsdrankje, een kleintje, om een beetje te helpen."
  5. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Ja, Agatha zag zichzelf ook niet helemaal meer als een kind, maar ook nog niet als een vrouw. Ze had echt het gevoel alsof ze helemaal niet wist wat ze met haar leven aan het doen was, maar tja, dat was natuurlijk ook niet waar Raine mee bezig was. Nee, Raine had hele andere plannen, had ze kunnen merken aan de manier waarop hij plotseling haar been begon te strelen, maar Agatha had er niet aan gedacht dat Raine haar wel eens als vrouw zou kunnen zien, en dus vatte ze het maar als onschuldig op. Dat hij dankbaar was, of zoiets. "Fijn," glunderde ze wel naar hem en zo snel als het kon masseerde ze de zalf in. "Helemaal klaar!" Oh, had Raine echt gewacht met samen eten? Agatha voelde toch wel een flinke blos ineens opkomen, ze had echt gedacht dat hij al zou zijn begonnen! "Sorry dat je zolang moest wachten," mompelde ze, maar gelukkig waren de pannen magisch en was alles goed warm gebleven. "Ik schep wel op!" Hij moest zijn hand laten rusten en nu kon ze gelukkig nog wel wat voor hem doen. "Was je nog van plan leuke dingen te doen tijdens de zomervakantie?" vroeg ze tijdens het opscheppen. Ze maakte een mooi, groot bord voor Raine klaar, jongens aten altijd meer dan meisjes. "Ik hoorde dat er een nieuw pretpark is, ergens aan de kust!"
  6. [1838/1839][15+] Baby, tell me lies

    Eh, nee, het was niet haar eerste keer geweest. Wat dat betrof, ging dit al een stuk beter, want de vorige keer was in een verkrampte koets geweest, 's winters, en nu waren ze tenminste in een comfortabel bed belandt. Plus, dat was Ant en dit was Raine. Sorry, Ant. Maar Raine zou haar vast een slet vinden als ze zei dat ze al eens met iemand anders naar bed was geweest, nog een grotere slet dan ze technisch gezien al was nu ze met hem naar bed was gegaan terwijl ze verloofd was, dus ze maakte maar een beetje een geluidje dat nee had kunnen betekenen, maar ook weer genoeg niet zodat ze het later zou kunnen ontkennen, of zoiets. Mocht Raine er nog heel wat meer vragen over willen stellen. Ze wist dat ze weg moest bij Raine, maar hij maakte het haar wel moeilijk, met hoe lief hij haar aankeek en de manier waarop hij haar aanraakte. Ze huiverde ervan en kon het niet laten om haar wang dichter naar zijn hand te duwen. "Dank je wel," fluisterde ze nog even dankbaar naar hem. "Dit had ik nodig." Eén herinnering met Raine, daar kon ze de rest van haar leven wel op teren, toch? Want ze kon dit niet altijd doen... Ze wierp nog één laatste blik op hem, alsof ze hem in haar netvlies wilde branden, en glipte toen weg. Topic afgesloten!
  7. Ja joh, het ging helemaal prima, dat zag Agatha inderdaad aan hoe Raine op het punt stond om flauw te vallen. Ze fronste bezorgd en keek om zich heen of er ergens een stoel in de buurt was, maar ze stonden natuurlijk net in een gang. Even verderop was er wel een deur, maar daar was het washok en om Raine nou plaats te laten nemen in een wasteil... Dat was ook weer zowat. Wel een grappig beeld. Raine in een wasteil. "Nee, nog niet," zei Agatha, terwijl ze haar wenkbrauwen optrok. Ze wist helemaal niet of dat überhaupt een optie was om al achter te komen, de heler had het niet genoemd en ze had er ook niet naar gevraagd. "Zolang het maar gezond is, dan zijn we al tevreden." Hoewel ze wel vermoedde dat Caspian een voorkeur had voor een zoon... Nou ja, als ze al zo snel zwanger was geraakt, ging ze er niet van uit dat dat niet nog een paar keer kon gebeuren, dus ze zouden heus wel uiteindelijk een zoon hebben. Hoopte ze. Caspian werd altijd zo nerveus over dit soort dingen en in alle eerlijkheid begon Agatha wat van die nervositeit over te nemen. Fijn, Caspian. Zoals altijd was het veel te makkelijk om in Raine's armen te vallen. Het was een thuis die ze nergens anders kon vinden, hoe oneerlijk dat ook was tegenover Caspian. Alleen, wat hij zei, was toch wel zo raar dat het de illusie haast verbrak. "Eh... nee?" Hoezo zou ze dat in vredesnaam verwachten? Ze was met Caspian getrouwd! "Daar hoef je je echt geen zorgen over te maken." Waarom deed hij nou zo raar? Ze begon bijna te denken dat hij dacht dat ze zwanger was van hem, maar nee, toch? ... Hoewel... "Raine," zei ze, terwijl ze zich iets lostrok uit zijn omhelzing zodat ze hem aan kon kijken. "Ik ben zwanger van Caspian. Niet van jou." Mannen... rare wezens.
  8. Maar dat was een beetje het probleem, eigenlijk. Agatha wilde niet opvallen, ze wilde niet het middenpunt van alle aandacht zijn, ze wilde niet bovenop de ongeschreven populariteitsladder staan. Ze wilde gewoon een paar goede vrienden met wie ze zich kon vermaken, ze wilde een warm thuis met Caspian, ze wilde een stel kinderen en dan een goed leven leiden. Moest ze de rest er echt allemaal bij doen? "Oh, daar heb ik echt allemaal nog niet over nagedacht..." Tot nu toe had ze vooral 'genoten' van het samenzijn met Caspian. "Dat zou heel fijn zijn." Als ze een beetje aan Zaira kon plakken, dan zou alles wel goed komen, toch? Zaira had hier al veel ervaring mee en het laatste dat Agatha wilde was dat haar nieuwe familie teleurgesteld raakte omdat ze niet de juiste vrienden wist te krijgen. Ah, het was dus net op Zweinstein. Agatha glimlachte wrang. "Op Zweinstein was ik op de één of andere manier best populair..." Ze had het niet eens expres gedaan, maar op de één of andere manier had ze altijd veel vrienden gemaakt. Niet dat ze zichzelf populair beschouwde, hoor, maar op de Prinses Suiker populariteitslijst had ze altijd bovenaan gestaan, raar genoeg. "Maar er was ook een meisje die het niet uit leek te kunnen staan, die me van de meest vreselijke dingen beschuldigde." En het leek erop dat ze dat weer tegemoet zou gaan. Fijn. Met een zucht nam ze een hap van de scone en terwijl ze netjes kauwde, dacht ze daar goed over na. "Dus het beste kan ik gewoon een paar vrienden zoeken die me hoe dan ook goed zullen behandelen?" En de rest moest ze maar negeren, tenzij ze grote fouten maakte. "Je zou denken dat mensen na Zweinstein volwassen zouden worden..."
  9. [1838/1839] Not your anything

    En natuurlijk wilde Caspian mee. "Oké, lieverd," glimlachte ze naar hem, de brave huisvrouw die nooit iets zou doen tegen de wil van haar man in. Dat dacht ze wel heel sarcastisch over zichzelf, alsof ze daadwerkelijk ooit nee zou zeggen tegen Caspian, maar eh... deed ze uiteindelijk toch niet. Dat lag deels aan hem, ze had Caspian op het werk wel eens meegemaakt als hij een teleurstelling moest verwerken en laten we maar zeggen dat hij dat niet makkelijk vond, maar ook deels aan haar, ze hield er nou eenmaal niet van om mensen teleur te moeten stellen en Caspian zelf was één van de belangrijkste mensen van haar leven. De belangrijkste, omdat hij met haar getrouwd was. Dus, een paar dagen later, handig gepland omdat ze zelf in staat was om in Caspians agenda te kijken, waren ze bij de heler, één in St Holisto's gespecialiseerd in vruchtbaarheidsproblemen. Ze hadden al een leuk kennismakingsbezoek gehad en nu was het tijd voor de, hoera, ongemakkelijke vragen. Caspian, als je erbij wilt blijven, is het vanaf nu je eigen schuld. "Jullie gaan regelmatig met elkaar naar bed?" vroeg de heler, terwijl hij even opkeek van zijn document naar Agatha en Caspian. Agatha bloosde, maar knikte. "Hoeveel keer per week?" "Ehm... meerdere keren." Gold dat een beetje als een goed antwoord... "En je ongesteldheid? Altijd keurig op tijd?" "Ja."
  10. Eigenlijk had ze verwacht dat Raine blij zou zijn voor haar, want hallo, een kind krijgen was iets goeds, toch? Maar in plaats daarvan leek Raine plotseling nerveus te zijn en trok hij redelijk wit weg. Agatha staarde hem verbaasd aan toen hij begon te stamelen, want het kwam absoluut niet bij haar op dat Raine wel eens zou kunnen denken dat ze zwanger was van hem. Ze waren al maanden niet met elkaar naar bed geweest! "Dank je wel," zei ze dus maar, met een zachte frons op haar gezicht. "Nog niet zo lang, ik ben uitgerekend in januari!" Agatha ging er vanuit dat Raine wel een beetje besefte dat vrouwen negen maanden zwanger waren en daardoor wat terug kon rekenen, maar ze was zelf nog steeds bezig met de vraag waarom hij zo geschrokken leek. "Is er iets?" vroeg ze bezorgd en ze zette voorzichtig een stapje naar voren om een hand op zijn arm te leggen. "Gaat het wel? Je ziet er zo wit uit, heb je slecht nieuws gekregen?"
  11. [1838/1839][15+] Baby, tell me lies

    Dit was het dan, he? Agatha had zonet het meest vreselijke gedaan wat je als jongedame kon doen: zomaar naar bed gaan met iemand terwijl je met een ander verloofd was. Je kon daar nog bij halen dat Caspian rijk was, uit een goede familie kwam en dat ze echt heel heel heel heel heel erg geluk daarmee had gehad. En het enige wat ze had hoeven doen was haar benen bij elkaar te houden, maar in plaats daarvan was ze in de armen gevlogen van de eerste de beste jongen! Niet dat Raine de eerste de beste jongen was... Hij was precies het tegenovergestelde, belangrijker voor haar dan wie dan ook, maar ze hadden geen relatie, hij zou niet met haar trouwen en dus had Agatha dit niet moeten doen. Maar of ze er echt spijt van had, daar was ze niet helemaal over uit. Aan de ene kant voelde ze zich schuldig, misschien zelfs vies, maar aan de andere kant zou ze nooit spijt kunnen hebben van wat ze ook met Raine deed. Het was nou eenmaal Raine. Ze was jaren geleden ooit verliefd op hem geworden, omdat hij zo galant was geweest, zo moedig, haar precies leek te begrijpen, en ondanks dat hij niet altijd even aardig tegen haar was geweest, dat hij tegen haar had gelogen, kon Agatha zich niet voorstellen dat er ooit iemand ter wereld was die haar beter zou behandelen dan Raine. En dus lag ze hier, streelde ze voorzichtig over zijn haren en bedacht ze zich dat als Raine haar op dit moment zou vragen om niet met Caspian te trouwen, ze het niet zou doen ook. Dat was niet eens het enige wat ze voor hem zou doen. "Ik moet zo maar gaan," zuchtte ze zachtjes. "Eerst maar even douchen..." En dan alle sporen van Raine van zich afwassen voordat ze ooit weer Caspian onder ogen zou komen.
  12. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Een date... Agatha wilde Raine niets kwalijk nemen, maar waarom moest hij het nou weer zo noemen? Was het maar een date! Een echte date, romantisch, met zijn tweeën, zonder dat de rest van de wereld zich daarmee bemoeide. Ze herinnerde zich nog die dates op Zweinstein, hoe heerlijk het destijds was geweest, maar ze wist ook heus wel dat Raine niet dat soort interesse in haar had. Dat was duidelijk genoeg geweest en het was niet alsof Raine ooit zomaar van mening zou veranderen. Zij was namelijk niet veranderd sinds die tijd, was wel wat ouder geworden, maar niet knapper of leuker of slimmer. Dus als hij nou gewoon niet zou zeggen dat het een date was... "Leuk," glimlachte ze moedig. Hij deed het vast ook niet expres... "Nee, ik denk dat ik nu wel even ga kijken," zei ze en ze gebaarde dat hij echt moest blijven zitten. "Ik weet ongeveer wel waar het ligt!" En ze spoedde snel weg, voordat Raine op het idee kwam om met haar mee te lopen of zoiets. Boven begon ze de kastjes door te zoeken, maar helaas lag het potje net niet waar ze dacht, dus duurde het ongeveer een kwartier voor ze eindelijk weer naar beneden kwam. "Hier is het!" zei ze triomfantelijk en ze hield het witte potje omhoog. Ze schoof op de stoel naast hem en legde zijn hand op haar schoot, zodat ze voorzichtig de zalf in zijn huid kon masseren. "Dit duurt even hoor, sorry," verontschuldigde ze zich. "Voelt het al beter? Volgens mij is het verkoelend."
  13. Elkaars gelijken was een feit dat op de één of andere manier naar binnendrong als een sloopkegel. Gelijk! Aan Zaira Silvershore! Op zich was dat ook wel, Agatha vergat het zelf ook altijd dat ze een goede afkomst had, dat haar ouders rijk waren geweest en het alleen door oneerlijke wetten was dat ze niets van dat geld had gezien, en dat het daarna aan haar familie te verwijten was dat ze haar hadden opgevoed als een soortement dienstmeisje en niet als gelijke, maar ja, als je je hele leven lang behandeld werd als minderwaardig, ging je jezelf ook zo zien, zelfs als je op de één of andere manier getrouwd was met Caspian Thwaite. Dus ja, juffrouw Silvershore plotseling Zaira mogen noemen, dat was nogal wat. "Zaira," oefende Agatha maar een beetje, met een verontschuldigende glimlach. Nou, goed, ze moest dus gaan onthouden welke mensen haar jurken hadden ontworpen. Agatha zuchtte een klein beetje, weer iets dat verschilde met haar vorige leven. Niemand had ooit gevraagd waar haar oude jurken vandaan kwamen, of de schoolgewaden die ze meestal droeg, maar Zweinstein leek nu ook al eeuwen geleden. Ze wist nog hoe ze zich in het begin had gevoeld, hoe gevaarlijk alles leek, alle magie, en nu was het niet veel anders, maar wat haar nu kon kwetsen waren niet de spreuken, maar de roddels. Konden ook vlijmscherp zijn. "Roddelen doen ze toch wel, ben ik bang," gaf Agatha met een kleine glimlach toe. "Ik ben nou eenmaal een vreemde eend in de bijt." Tja, ze was eerst zijn persoonlijke assistente geweest, een arm meisje, en toen plotseling zijn vrouw, dan was het wel te verwachten dat er wat roddels waren. Maar ach, als ze lang genoeg niets deed, zouden ze zich er snel genoeg mee vervelen en op zoek gaan naar andere slachtoffers. Nou, in het huis ging het goed, hoewel Raine van alle mensen haar blijkbaar miste. Agatha's wangen begonnen te branden en ze richtte zich snel op haar theekopje, om daar met overdreven aandacht in te gaan roeren. Ze wist ook wel dat het onzin was, maar als er iemand was waarmee ze liever had willen trouwen dan met Caspian... Niet dat Raine dat soort gevoelens voor haar had. "Ja, schattig," knikte ze snel. Ander onderwerp, graag! Dank je wel, bediende, voor de lekkernijen die op keurige bordjes gebracht werden, van dat kwetsbare porselein dat ze nauwelijks aan durfde te raken. "Nee, nog niet helemaal," gaf Agatha toe, terwijl ze een scone met wat jam begon te besmeren. "Alles is zo anders... en ik ben nu ook getrouwd." Er was plotseling een man om voor te zorgen, om voor schoon te maken, te koken... Ja, ze was rijk, maar Caspian leek het te waarderen als ze dingen zoveel mogelijk zelf deed en ze moest ook toegeven dat ze dat zelf fijn vond. Ze voelde zich gewoon voldaan als ze zelf de afwas had gedaan. Zei ze maar niet tegen Zaira, die zou vast haar raar aankijken. "Maar ik wen er wel aan, hoor!" glimlachte ze moedig. "Het heeft gewoon wat tijd nodig." Ja, ze moest gewoon wennen aan de dure jurken en de roddels en de eindeloze feestjes. "Hoe was dat voor jou, als je het niet erg vind dat ik daar naar vraag?"
  14. [1838/1839] Not your anything

    Oh fantastisch, hij wilde haar naar een huisarts slepen. Agatha kon zich al voorstellen hoe dat zou gaan, hij zou een paar vragen stellen, zijn wenkbrauwen optrekken als hij hoorde dat ze nog maar een paar maanden getrouwd waren en dan hen sussend weer naar huis sturen met dat ze eerst maar eens een paar maanden door moesten blijven proberen en dan altijd later langs konden komen, ze waren nog jong! Alles kwam vanzelf wel! Daarbij hadden ze het, dankzij Agatha, nog niet eens echt geprobeerd. Maar ze kon ook geen nee tegen Caspian zeggen. "Ik maak zometeen een afspraak," knikte ze lief tegen hem, met een moedige glimlach. "Ik weet zeker dat er niets aan de hand is, dat we nog een paar maanden moeten proberen, maar ik zal me laten onderzoeken, oké? We weten al dat het met jou allemaal goed zit." Dank je wel, Christa. Oh, ze was vast heel aardig hoor, voor een prostituée die nu weigerde om haar kind bij zijn vader te laten. "Wil je mee?" Hoewel ze niet zeker wist of Caspian dat wel aankon, wilde ze het toch aanbieden.
  15. [1838/1839] You steal the air out of my lungs

    Ja, misschien moest Agatha gewoon gaan, ja! Ze wilde ook heel graag gaan, echt waar, dit was één van de ergste, ongemakkelijkste gesprekken die ze ooit had gevoerd, zelfs erger dan die keer dat ze Noah moest vertellen dat ze met iemand anders had gezoend, of die keer dat ze Raine moest vertellen dat ze een liefdesbrief van hem had gevonden, Agatha, kies alsjeblieft wat betere relaties, maar het probleem was dat Blanche Ingram in de weg stond en die blijkbaar nogal wat boontjes met haar te doppen had. "Ik... nee, ik ben niet verliefd op Noah," probeerde ze te zeggen, zowel vriendelijk tegen Noah (sorry, sorry, sorry) als duidelijk tegenover Blanche. "Ik ben nu gelukkig getrouwd en het was echt per ongeluk dat ik hier terecht kwam." Dit gesprek deed haar denken aan de gesprekken die ze een tijdje geleden met Sara Saint had gevoerd, die had ook een hekel aan Agatha terwijl ze niets had gedaan. Waarom trok ze dit soort types aan?! "Dus als ik iets kan doen om dat te bewijzen, zodat je me gewoon kunt laten gaan..."
×