Jump to content

Agatha Thwaite

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    545
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    14

Agatha Thwaite last won the day on August 19

Agatha Thwaite had the most liked content!

About Agatha Thwaite

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,683 profile views
  1. [1838/1839] Not your anything

    Ze schrok ervan, in alle eerlijkheid, zo erg dat ze het mes op de grond liet vallen. Ze schrok ervan omdat hij ineens schreeuwde, nooit leuk, en ze schrok ervan omdat hij, uit het niets!, vroeg waarom ze niet zwanger was. Nou, Caspian, omdat Agatha drankjes innam. Omdat ze het er niet over hadden gehad, maar Agatha er vanuit was gegaan dat het nog te vroeg was om kinderen te krijgen. Omdat ze pas net zeventien was. Omdat ze nog niet eens was begonnen met studeren. Omdat ze er gewoon nog niet klaar voor was. En sowieso, omdat zelfs als ze geen drankjes had ingenomen, het alsnog redelijk vroeg was. Ze waren nog geen drie maanden getrouwd! "Oh," zei ze zachtjes, terwijl ze even neerknielde om het mes op te pakken en de boter op te vegen. Ze moest die vloer binnenkort maar eens gaan boenen... "Nou ja, het is nog redelijk vroeg, toch?" De woorden 'ik neem drankjes in om een zwangerschap tegen te houden' lagen op het puntje van haar tong, maar ze kreeg ze er op de één of andere manier niet uit. Als Caspian blijkbaar zo graag kinderen wilde, kon ze hem moeilijk vertellen dat ze er nog niet klaar voor was, toch? "Volgens mij zijn er wel meer mensen die niet direct zwanger raken." Ze moest nu gewoon maar direct stoppen met die drankjes. "Ik denk niet dat er wat mis is, hoor," zei ze sussend, en ze probeerde moedig te glimlachen.
  2. [1838/1839] You steal the air out of my lungs

    Eerlijk gezegd werd Agatha altijd benauwd van in de buurt zijn van Blanche Ingram. Ze deed het niet vaak en al helemaal niet graag, maar Blanche was het type dat altijd heel graag duidelijk maakte dat ze je niet mocht, dat ze je nooit had gemogen en dat er in de toekomst ook geen enkele kans was van dat ze je mocht. En om daar dan mee opgesloten te zitten in een bezemkast, met je ex-vriend, en dat Blanche eiste dat Agatha meer te doen had dan alleen sorry te zeggen, daar werd ze vreselijk nerveus van. Agatha sloeg haar armen om zich heen en probeerde zich wat achteruit te wurmen, maar eh... bezemkast. "Het ging per ongeluk," zei ze gehaast, terwijl ze een ietwat wanhopige blik op Noah wierp. Hij stond tenminste aan haar kant... Niet dat Blanche dat fijn zou vinden. "Ik wilde even een plekje zoeken om mijn kousen op te trekken, maar in plaats daarvan kwam ik jullie tegen. Het was niet mijn bedoeling om te storen." Of om nu hier opgesloten te zitten, met Blanche die eruit zag alsof ze Agatha in stukken wilde scheuren. "Dus als ik er even uit mag..."
  3. [1838/1839]Breathing dreams like air

    Ja, Agatha was ook nog niet gewend, hoor, en ergens wist ze niet of ze ook ooit zou wennen. Caspian was gewoon zo graag het middelpunt van de aandacht, wilde graag dat iedereen hem mocht en dat hij altijd de juiste dingen deed en hoewel Agatha zich ook wel druk maakte om het laatste, voelde het toch een beetje anders. Nou ja, maakte niet uit, ze was nou eenmaal met Caspian getrouwd en als ze de rest van haar leven met hem samen zou blijven, wat wel een huwelijk was, dan zou ze het goed doen ook. En dus deed ze op alle feestjes wel haar best, hoor. Maar soms was het ook allemaal wel erg vermoeiend en wist je echt niet meer wat voor vragen je moest stellen en wilde je het allerliefste gewoon naar huis, maar was Caspian nog bezig met zijn vrienden en dan eindigde je vanzelf in een hoekje. "Oh, Rebecca!" glimlachte ze enthousiast terug, toen Rebecca ineens naast haar opdook. Ze waren al vrienden geweest op Zweinstein, maar sinds ze met Caspian getrouwd was, had ze Rebecca nog niet echt kunnen spreken. Het was wel fijn, dat er iemand in haar schoonfamilie zat die ze al kende. "Oh, het gaat wel goed hoor!" Maar eh, ja, ze zat een beetje zo stil in een hoekje. "Ik kreeg het een beetje warm," gaf ze maar als snel excuus. "Het is een beetje benauwd hier, he? Maar ik wilde niet zomaar naar buiten gaan..." Dat leek haar ook weer een slecht idee. "En jij? Wat een mooie jurk heb je aan!"
  4. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Nou, ja, goed... Ze wilde nog steeds liever niet wisselen, zo leuk vond ze koken nou ook weer niet, Raine, maar hij leek het zo te gaan waarderen als ze ja zei... Dat zorgde er wel voor dat ze zich al schuldig voelde bij het idee dat ze hem af zou wijzen. Wie dacht ze namelijk wel niet dat ze was? Was haar tijd echt meer kostbaar dan die van Raine? Haar werk was belangrijk en haar studie ook, maar Raine studeerde politicologie. Hij zou ooit Minister van Toverkunst worden, waarschijnlijk! "Oké," knikte ze dan naar hem, met een lieve glimlach. "Als ik je daarmee echt kan helpen..." Nou ja, het zou wel een goede oefening zijn om elke dag te koken. Nadat ze hier uit huis ging zou ze dat ook moeten doen! "Oh, masseren hoeft niet hoor," zei ze snel, met een diepe blos. "Het gaat wel lukken." Kijk, voelde ze zich toch beter dat ze hem had geholpen. Oh, een drankje in de tuin! "Ja, hoor!" glimlachte ze stralend naar hem. "Daar heb ik wel wat tijd voor!" Maakte ze gewoon. "Zullen we nu gaan eten? Hoe gaat het met je hand?" Ze wierp er nog een bezorgde blik op, ze voelde zich toch wel een beetje schuldig dat ze hem gewoon aan de kant had geschoven, maar ja, ze moest het eten redden... "Misschien ligt er een zalfje ergens... Zal ik dat voor je opzoeken, terwijl jij alvast gaat eten?" Hij was de patiënt!
  5. [1838/1839][15+] Baby, tell me lies

    Goh. Misschien had ze hem gewoon eerder moeten zoenen, plotseling vanuit het niets, negerend dat hij een vriendin had en dat ze dit al eens eerder hadden geprobeerd. Hij leek het niet erg te vinden, trok haar zelfs dichter naar hem toe en beantwoordde de kus gretig. En ergens wist Agatha dat dit genoeg moest zijn, dat ze het al erg genoeg had gemaakt door Raine te kussen, dat ze zich terug moest trekken en hem haar excuses aan moest bieden en beloven dat het nooit meer voor zou komen, maar... Ze wilde dat niet. Wat wilde ze vanavond doen? Nou, hem. Dus ze antwoordde even niet, duwde zichzelf alleen maar op haar tenen zodat ze nog een keer zijn lippen op de hare kon voelen. En die kus wakkerden de behoeftes alleen nog maar meer in haar aan. "Kom je mee?" vroeg ze, ademloos, nadat ze de kus weer had verbroken. "Mijn kamer?" Hoewel het haar op dit moment niet eens uitmaakte waar ze heen zouden gaan. Nou ja, ze wilde niet door iemand betrapt worden, maar buiten hen was er nu toch niemand thuis, de kerstvakantie was nog lang niet begonnen. "Of ergens anders," voegde ze er dus ook snel aan toe.
  6. [1838/1839] Baby don't be selfish tonight

    Ze had Ant inderdaad al een tijdje niet meer gezien en ze wist niet helemaal hoe ze zich daarover voelde. Waarschijnlijk zou ze hem niet moeten missen nu, zelfs blij moeten zijn dat ze hem nooit meer zou zien en op zich mistte ze hem ook niet, maar ze was er ook niet helemaal over uit of ze hem nooit meer wilde zien. Ze hadden het best leuk gehad samen, toch? En natuurlijk kon dat nooit meer gebeuren nu ze getrouwd was, maar misschien konden ze gewoon (eindelijk) eens vrienden zijn? Nou ja, dat bleek dus niet echt te gaan, toen Ant haar ineens aansprak in Zweinsveld. Ze was hier geweest om met een vriendin van school een kopje thee te drinken en wat bij te praten, maar de vriendin was allang weg en Agatha was net op het punt gestaan om naar huis te reizen, toen Ant plotseling voor haar neus stond. "Oh, hallo!" glimlachte ze hem vrolijk toe, een glimlach die wel wat verdween toen zijn hand ineens eh... wel erg familiair werd. "Je koets?" vroeg ze niet begrijpend. "Nee, ik ga gewoon met het haardvuur naar huis, je hoeft me niet te brengen. Wel lief aangeboden, hoor. Voor een boterbiertje heb ik niet echt tijd, denk ik..." Ze wierp een blik op haar horloge en stapte direct even achter uit. "Hoe is het met je? Je ziet er goed uit!"
  7. [1838/1839] TEA

    Zaterdag 9 maart 1839 - 's middags - Caspians huis Het was een beetje per ongeluk gegaan, maar op de één of andere manier had Agatha Heaven een beetje buiten haar huwelijk gehouden. Oh, natuurlijk was Heaven uitgenodigd geweest voor de bruiloft, maar sindsdien hadden ze elkaar eigenlijk niet meer gesproken of gezien. Agatha voelde zich een beetje schuldig richting Heaven, gezien het haar wel gelukt was om een heel goed huwelijk te sluiten, en Heaven... niet. En dat terwijl het Heaven zou moeten zijn die alles kreeg, toch? Nou ja, uiteindelijk kon ze er toch niet echt onderuit te komen om Heaven eens een keer uit te nodigen, behalve als ze Heaven nooit meer in haar leven wilde hebben en dat was nou ook weer niet zo, dus op een zaterdagmiddag (waarbij Caspian toch niet aanwezig was) kwam Heaven gezellig langs voor de thee. Agatha had haar uiterste best gedaan om een goede gastvrouw te zijn, dus de salon zag er keurig uit en het was Heavens favoriete thee en favoriete koekjes, maar ugh, het was lastig om ervoor te zorgen dat alles op tijd klaar was en dat ze er zelf ook nog redelijk goed uit zag, dus toen Heaven eindelijk op de bel drukte, was de thee nog niet klaar, de koekjes nog te heet om opgegeten te worden en zat er een vlek in de jurk die ze nog had willen verwisselen, maar... eh... helaas. Nou ja, die vlek kon ze wegtoveren, dat scheelde wel. "Heaven, welkom!" begroette ze haar vriendin vrolijk bij de deur. "Heb je het goed kunnen vinden? Zal ik je mantel aannemen? Het is daar links." Privé!
  8. Ja, het was allemaal vreselijk snel gegaan, niet waar? Het ene moment woonde ze nog bij haar oom en tante, toen was ze plotseling op het Zomerhuis, en daarna was ze gestopt met Zweinstein en begonnen met werken en nu... nu zat er een trouwring om haar vinger en een verlovingsring om een andere. Het was een klein symbool, niet waar? Een gouden ring dat ervoor stond dat de rest van je leven was veranderd. En nu droeg ze ineens dure jurken en smeerde ze elke avond haar gezicht in met speciale gezichtscreme die ze van haar schoonmoeder had gekregen en was het normaal dat haar tas meer waard was dan dat ze eerder in een maand had verdiend. Het was bizar. En dat waren eigenlijk alleen nog maar de oppervlakkige veranderingen. "Ah, juffrouw Silvershore!" begroette ze de jongedame die tot voor kort nog haar voogd was geweest, maar nu plotseling iets heel anders was. Moest ze überhaupt nog wel juffrouw Silvershore zeggen? "Of Zaira?" vroeg ze, terwijl ze haar gezicht een beetje vertrok. Ze nestelde zich netjes in de stoel, deed haar uiterste best om haar jurk goed te spreiden, want dat was blijkbaar belangrijk, en probeerde ontspannen over te komen. "Designer?" vroeg ze, terwijl ze even wanhopig haar wenkbrauwen optrok. Oh nee, moest ze dat ook onthouden? "Volgens mij Aloysius Hollow... Maar ik zal het thuis even opzoeken. Maar hij is wel mooi, he?" Even streelde ze waarderend over de zachte, lichtblauwe stof. "Ja, met mij gaat het goed! En met jou? Gaat het een beetje, in het Zomerhuis?" Ze wilde eigenlijk haar hulp aanbieden, maar waar ze die tijd vandaan moest halen... Ze probeerde nog steeds te studeren, Caspian had nog geen nieuwe assistente gevonden dus Agatha moest dat ook nog doen, en haar schoonmoeder probeerde haar te helpen met lessen over hoe ze een geschikte huisvrouw was. Het was een beetje veel. Gaf niet, hoor, ze was het gewend. Dan sliep ze maar wat minder, meer dan genoeg cremepjes die iets tegen wallen deden.
  9. [1838/1839] Here we are now, entertain us

    Ja he, ze had inderdaad geluk gehad en Agatha was zich daar goed bewust van. Dat betekende ook wel dat ze zich altijd ondergekwalificeerd voelde, want iedereen wist dat ze dit puur door geluk had gekregen, toch? Er waren duizenden andere mensen geweest die het waarschijnlijk beter hadden gedaan, maar nu moest zij er maar alles voor doen om te zorgen dat ze het zo goed mogelijk deed. Ze glimlachte vriendelijk. "Uhuh." Ja, welke studie ze wilde doen... "Ik weet het zelf nog niet zo goed," gaf ze toe. "Maar misschien iets met psychologie... Nou ja, dat is wel heel zwaar." En ze wist niet of ze daar goed genoeg voor was, hoor. "Oh jawel hoor, het gaat prima!" Ze had geen tijd voor zichzelf nodig, toch? Af en toe een half uurtje een boek kunnen lezen was fijn, maar echt noodzakelijk om te leven... Misschien over een paar jaar, als ze van de universiteit af gestudeerd was. "Zolang ik nog maar genoeg kan slapen, he?" lachte ze. Nou, nou, Dax had plannen... Kon je dat eigenlijk wel doen, fulltime atleet zijn tot je veertig was? Het leek haar nogal zwaar... Ja, nu was het natuurlijk makkelijk, nu hij nog jong en sterk was, maar je kon behoorlijk wat breken met zwerkbal en zou het dan niet altijd een tikje moeilijk blijven? "Ik hoop dat het voor je lukt," glimlachte ze wel warm, want ze gunde hem best alles, hoor. "Hoewel ik hoop dat het natuurlijk ons team is dat kampioen wordt." Dat was ze gewoon verplicht te zeggen, vergeef het haar alsjeblieft, Dax. En dan vergaf zij hem misschien dat hij haar Aagje noemde. Aagje! Sowieso al een verschrikkelijke bijnaam, sorry het was nou eenmaal zo, maar ook zo... familiair! Bah, ze vond dat eigenlijk helemaal niets, als mensen zich zo in haar leven drongen, maar ze kon moeilijk nee zeggen, he, dus ze kon alleen maar haar glimlach wat laten wegzakken, maar die ook zo snel als ze het doorhad weer laten glunderen. "Ja, dat klopt wel," gaf ze toe. Eh, nee, Dax, ze ging hem echt niet in Caspians kantoor laten. "Misschien een volgende keer," lachte ze het maar weg. En toen was hij, merlijn zij dank, eindelijk weg en kon zij weer aan het werk. Uitgeschreven!
  10. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    De aardappels waren een beetje smeuïger dan bedoeld en het vlees was misschien wat bruiner dan normaal, maar al in al viel het allemaal nog prima mee en Agatha was er best tevreden mee. Het was beginners koken, natuurlijk, je kon van haar moeilijk verwachten dat ze een heel driegangen menu kon plannen, nog niet, tenminste. Het was ook niet echt een hobby voor haar, ze vond tot nu toe bakken leuker, maar ach, soms moest je dingen doen die je liever niet wilde doen. Zo ook Raine, blijkbaar. "Oh," zei ze verbaasd, terwijl ze haar wenkbrauwen optrok. Maar dat was wel een beetje veel, dan moest ze zo'n beetje elke dag koken, soms zelfs in haar eentje... "Zou het echt zoveel helpen?" vroeg ze twijfelend, terwijl ze de pannen op tafel zette, want het allerliefste deed ze het vooral niet, maar ze wilde ook geen nee zeggen tegen Raine als hij het echt nodig had... "Het is wel veel werk voor me..." En zij had ook een baan, Raine. Plannen, na het werk? Nee, natuurlijk niet. Ze was Agatha, wanneer deed zij nou iets interessants? "Ik was van plan wat vooruit te werken met mijn studies," glimlachte ze. "Ja, ik ben saai, ik weet het."
  11. [1838/1839] Wrap it up I'll take it

    Nou, Agatha wist niet zo zeker of Caspian het wel zeker wist, zo onderhand kende ze hem wel en je kon veel over Caspian zeggen, maar 'persoon die alles zeker weet' zou zeker niet op het lijstje komen, maar ze glimlachte wel bemoedigend, want dat was ze zo onderhand wel gewend bij Caspian. Oh, dat moest ze nu de rest van haar leven gaan doen, he... Nou ja, kwam allemaal wel goed. Want blijkbaar ging ze gewoon trouwen. Dit had ze absoluut niet bedacht toen ze vanochtend uit bed kwam. "Oh, ja, ehm..." Ze wierp even een blik op zijn agenda, maar hij had alleen vanavond een feestje waar hij heen moest, van De Club of zoiets, dus dat was in ieder geval geen probleem. "Dat lijkt me een goed idee!" Ze glimlachte maar naar hem, want ergens besefte Agatha zich dat ze niet helemaal het gevoel had dat dit echt was. Halverwege het uitzoeken van een ring zou hij wel beseffen dat dit belachelijk was, toch? "Weet je een goede adres of moet ik iets opzoeken?" Niet dat ze veel wist over juweliers... Al helemaal niet het type waar Caspian heen ging.
  12. [1838/1839][15+] Baby, tell me lies

    CW: Seks. 7 november 1838 - 's avonds - Het Zomerhuis Verloofd, verloofd, verloofd, ze was verloofd. Ze begreep het nog niet echt, in alle eerlijkheid. De ring aan haar vinger (net door Caspian gekocht) voelde nog veel te zwaar en elke keer als ze naar beneden keek en de gigantische diamant zag schrok ze er weer opnieuw van. En ze wist eigenlijk niet eens of ze echt ja had gezegd en of ze überhaupt ja moest zeggen en eigenlijk wilde ze er ook gewoon niet over denken. Ze wilde de kwestie voor zich uit schuiven, tot ze in staat was om tot één of andere conclusie te komen, of tot het gewoon te laat was en anderen voor haar zouden beslissen. Wat ze in ieder geval hoe dan ook niet wilde was... Ze wist het niet. Misschien wilde ze ergens de ring niet dragen nu, vandaar dat ze met haar handen bezig was terwijl ze naar binnen stapte, waardoor ze onverwachts tegen Raine opbotste. "Oh, sorry," mompelde ze gehaast en ze wierp een schuldige blik omhoog. En plotseling wist Agatha wat ze wilde, dus voordat ze er over nadacht, reikte ze naar boven en drukte ze haar lippen op de zijne. Privé!
  13. [1838/1839] Not your anything

    Zaterdag 2 maart 1839 - in de ochtend - Caspians huis Ze woonde hier nu twee en een halve maand en zo onderhand had Agatha het gevoel dat ze haar nieuwe huis wel kende. Ze wist precies hoe ze koffie kon zetten, ook al dronk ze het zelf niet, ze wist waar het brood bewaard werd, waar ze de boter moest kopen, wanneer de post bezorgd werd. Het was een leven waar ze zich steeds gemakkelijker in schikte, en waar ze zich misschien ook steeds meer thuis voelde. Nooit echt helemaal, het bleef nou eenmaal een raar idee dat Caspian Thwaite met haar had willen trouwen, en misschien wist Agatha ook gewoon helemaal niet wat zich echt thuis voelen nou was, maar op deze zaterdagochtend dacht ze dat ze het best wel voor elkaar had gekregen. Er stond een goed ontbijtje klaar, ze bladerde door een krant en alles was rustig. Tot Caspian ineens naar beneden stormde en hij best wel overstuur leek. Ze had al door gehad dat hij een onrustige nacht had gehad, ze moest nog steeds wennen aan met iemand anders in één bed te slapen en als hij zo woedde, dan werd ze daar ook elke keer wakker van, maar hij had tot nu toe niet gezegd wat er nou precies mis was. "Gaat het?" vroeg ze, terwijl ze alvast zijn koffie (of thee, Lily help) begon in te schenken en brood voor hem begon op te smeren. "Wil je erover praten?" Privé!
  14. [1838/1839] Overgrown

    Agatha glunderde naar Heaven, want als er iemand was wiens mening ze waardeerde, leek het Heaven wel. Voor zover zij wist, had Heaven haar hele leven goed voor elkaar. Een leuke studie, een knappe vriend (nee, nee, Agatha zou niet met hem naar bed gaan) (hoopte ze), duizenden vrienden... en ze was natuurlijk vreselijk knap. Heaven zou juist alles voor elkaar krijgen, dacht ze, terwijl Agatha gewoon altijd in het midden zou zweven. Ze was niet zo ambitieus, dus dat was prima. "Ik hoop het," knikte ze maar blij. En eh, nee, Agatha was niet op zoek. "Zal ik doen," zei ze wel vriendelijk, hoewel ze niet helemaal wist of ze door Heaven gekoppeld wilde worden. Die koos vast voor iemand die allerlei duizenden verwachtingen van haar had waar ze dan nooit aan zou kunnen voldoen... Nee, als ze door iemand gekoppeld wilde worden, dan misschien door Maia, die zou een veilig type kiezen waar Agatha niemand bij teleur kon stellen. Was saai, maar... goed. Ah, Jupiter dus. Agatha glimlachte vriendelijk en ze schudden even handen, meer uit beleefdheid, vermoedde ze, dan dat hij echt geïnteresseerd was. "Hm, Caspian Thwaite?" vroeg Jupiter en hij trok zijn wenkbrauwen even omhoog. "Ja, volgens mij wel, aan de andere kant van de zaal, volgens mij in gesprek met een blondine." Hij wierp nog even een schattende blik op Agatha. "Wat lief van je, dat je zomaar iemand onder je hoede neemt." Agatha bloosde, wierp een ietwat ongemakkelijke blik naar beneden en keek toen naar de plek waar Caspian zich dan zou moeten verschuilen. "Ik denk dat ik meneer Thwaite dan maar moet gaan vinden," glimlachte ze professioneel (hoopte ze). "Het was leuk je gesproken te hebben! Zullen we binnenkort eens bijkletsen?"
  15. [1838/1839] You steal the air out of my lungs

    Ze had het niet expres gedaan, dat ten eerste. Ze had Noah wel gezien in de verte, maar had hem op dat moment niet kunnen begroeten omdat ze net in gesprek was met iemand die haar feliciteerde over haar huwelijk, ja, ze was heel gelukkig, echt waar, Caspian was een fantastische man, en toen ze dat gesprek eenmaal had afgesloten was Noah nergens te vinden. Dus nee, ze was hem en Blanche niet expres achterna gekomen. Ze wilde alleen even naar een rustig plekje omdat ze het gevoel had dat één van haar kousen af aan het zakken was en ze dat snel wilde repareren. Dus eh, ja, om Noah en Blanche zomaar tegen te komen, was een behoorlijke verrassing. Ze slaakte even een geschokt kreetje, maar toen omdat ze niemand naar hen toe wilde lokken, wilde ze de deur dicht doen, maar ze stond in de weg, hoe deed ze dat dan, dus op de één of andere manier kwam ze binnen terecht, terwijl ze de deur achter zich dicht sloeg. "Oh... Ehm... Sorry!"
×