Jump to content

Agatha Moore

Huffelpuf Vijfdejaars
  • Content count

    435
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    9

Agatha Moore last won the day on July 1

Agatha Moore had the most liked content!

About Agatha Moore

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC KO, VTP

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,114 profile views
  1. [1837/1838] Memorial for my old life

    "Ik heb er nooit over nagedacht om een uil te hebben..." Ze fronste ietwat in gedachten. "Mag ik daar een tijdje over nadenken?" Het was niet dat ze het geen aardig aanbod vond, absoluut niet, maar Agatha had zichzelf nooit echt gezien als een eigenaar van een huisdier. Ja, een uil was vast wel handig, maar ze moest er dan ook voor zorgen... Misschien dat ze dan liever een kat wilde, maar juffrouw Silvershore had dat niet aangeboden en dus ging Agatha er ook niet naar vragen. En wie weet als ze wat gewend was aan het idee van dat ze een uil zou hebben... "Oh, ja, natuurlijk," knikte Agatha in volle overtuiging. "Als u het niet had gezegd, zou ik nooit iets anders hebben gedacht dan dat u in dit leven geboren was." Zaira bewoog zich zo natuurlijk en zo gracieus, Agatha kon zich echt niet voorstellen hoe het zou zijn om zo zelfverzekerd rond te lopen, alsof je hier hoorde. Aan haar leven op Zweinstein was ze al steeds meer gewend, maar het voelde nog steeds soms alsof ze een vreemdeling was die elk moment weer weggestuurd kon worden, terug naar huis. Alleen had ze dus geen huis meer. Dit was echt haar leven nu. "Ja, graag," knikte ze naar de deur die hen naar de Wegisweg zou leiden. En terwijl ze langzaam door de straat heen slenterden, wierp Agatha een voorzichtige blik op Zaira. De jongedame had zichzelf opengesteld voor Agatha, ze had haar iets persoonlijks verteld, iets fragiels... en Agatha wilde het graag terug doen, op de één of andere manier. "Mijn oom en tante..." begon ze voorzichtig, "Sinds ik bij hen kwam wonen, vertelden ze me altijd dat ik dankbaar moest zijn. En dat was ik ook... eerlijk waar," voordat iemand dacht dat ze te verwend was om dankbaar te zijn dat ze niet op straat eindigde, "maar ze vonden dat er maar één manier was waarop ik hen terug kon betalen en dat was dat ik de rest van mijn leven voor hen zou werken als gouvernante." Benieuwd wierp ze een blik naar Zaira, geïnteresseerd in wat de vrouw daarvan vond.
  2. [1836/1837] Growing up means making mistakes

    Ja, de kus was verkeerd, maar wat nog erger was, was dat ze hem weer wilde zoenen. Niet omdat ze verliefd was op Ant, dacht ze, haar gevoelens waren tenminste niets vergeleken met wat ze ooit voor Raine waren geweest, maar het had wel anders gevoeld om Ant te zoenen dan om Noah te zoenen. Bij Noah was het... een tikje ongemakkelijk, ze voelde zich altijd te schuldig dat ze hem niet op de juiste manier leuk vond... En de kus met Ant had haar ten minste laten weten dat het niet eerlijk naar Noah was. Als ze liever met Ant wilde zoenen, waar ze niet eens verliefd op was, was dat waarschijnlijk een goed teken dat ze Noah gewoon niet zo zag zitten. "Het is niet..." Ze aarzelde even, terwijl ze een blik wierp op de hand waarmee hij haar tegen had gehouden. "Ik ga het uitmaken met Noah," zei ze, een beetje zekerder van zichzelf, "maar ik denk niet dat ik iets nieuws wil, dus..." Ze beet op haar lip, op zoek naar de juiste woorden. "Misschien dat we af kunnen spreken als vrienden?" Die elkaar af en toe zoenden. Daar was niets mis mee, toch? Haar ogen dwaalden vanzelf weer naar zijn mond. Ze ging het al uitmaken met Noah, dus maakte een extra kus... zoveel uit?
  3. [18361/1837] Never ending story

    Kopje onder duwen... Ja, op zich was dat een redelijk onschuldige manier van wraak nemen, maar het voelde zo... fysiek. Konden ze hem niet gewoon netjes vertellen dat hij op moest houden, of zoiets? Of misschien zijn ehm... haar beledigen? "Denk je niet dat hij dan heel boos wordt?" fronste Agatha bezorgd, terwijl ze op veilige afstand naar hem bleef kijken. "Straks begint hij ruzie te schoppen, of zoiets..." En dat wilde ze nou ook weer niet. "Misschien kunnen we gewoon hem vertellen dat hij gemeen is?" probeerde Agatha zachtjes. Man, ze moest echt eens leren voor zichzelf op te komen...
  4. [1837/1838] Tweede dates > eerste dates

    Oh nee, niet weer! De eerste date was al ongemakkelijk genoeg geweest, lag voor 90% aan Tim en voor 10% aan Agatha zelf, want op date gaan met een jongen die je niet leuk vond was altijd al ongemakkelijk, maar dat Laurelle Ryder ook nog eens in haar stomme lege hoofd haalde om een tweede date te organiseren was echt vreselijk. Die vrouw had een leven nodig! Eén die zich niet bemoeide met dat van Agatha en voor één moment was ze blij dat ze volgend jaar niet terug zou gaan naar school, want dan kon Ryder haar in ieder geval niet meer op date sturen. "Professor Ryder, ik vind dit heel vervelend!" probeerde ze er nog voor de deur dichtviel uit te krijgen, maar het was waarschijnlijk te laat. Dus keerde ze maar met een zucht naar Tim. "Het is niet jouw schuld," probeerde ze een beetje te sussen, maar daarna keek ze hem wat verdacht aan, want wat als het wel zijn schuld was? "Tenminste, ik denk niet dat je professor Ryder om nog een date met mij hebt gevraagd?" Want in dat geval was het tijd voor het ongemakkelijke 'ik vind je niet leuk sorry' gesprek. Haar favoriete gespreksonderwerp ooit!!!!!!!!!
  5. Tja... hoe was het... "In het begin raar," gaf Agatha toe. "Eerst weet je echt niet wat je moet doen en dan lijkt alles in de weg te zitten en weet je niet wat je moet doen, maar daarna..." Ze beet even op haar lippen. "Hoe meer je je begint te ontspannen, hoe fijner het eigenlijk voelt. Alsof je heel dichtbij die persoon bent." En dan wilde je eigenlijk alleen maar dichterbij zijn... Tenminste, afhankelijk van hoe leuk je diegene vond. Bij Noah had ze het zoenen wel leuk gevonden, maar was er niet echt die hitte in haar die haar aanspoorde om dichterbij, dichterbij en dichterbij te komen. Bij Raine was dat anders geweest, maar toen was het allemaal nog zo nieuw... "Ehm," Agatha glimlachte een beetje, "Nee, dat telt toch niet echt." Je kon met iedereen arm in arm lopen, deed ze ook wel eens met haar vriendinnen, maar op zich voelde het wel anders met een jongen. En toen... die vreselijke vraag. Wat was de rest? Agatha bloosde heftig. "Ehm, ik ehm..." Dat waren behoorlijk moeilijke dingen om te bespreken, ze wist echt niet of ze die woorden wel uit haar mond kreeg, hoor! "Ik kan wel een boek voor je vinden?" stelde ze voor, met een bloedrood hoofd. "Ik heb het zelf ook in een boek gelezen... ik was benieuwd waarom vrouwen ongesteld werden, en toen heb ik wat onderzoek gedaan..." Er was echt een hele wereld voor Agatha open gegaan, vanwege haar nieuwsgierigheid, een wereld waarvan ze eigenlijk vond dat alle meisjes daar vanaf moesten weten, maar er was een verschil natuurlijk tussen willen dat iemand er vanaf wist en het er zelf over hebben.
  6. [1836/1837] Live fast, die young, bad victorian girls do it well

    Agatha ging in alle eerlijkheid liever de kassen doorzoeken dan inbreken in een kantoortje, het klonk namelijk allemaal een stuk onschuldiger om een beetje in een kas op zoek te gaan naar wat te drinken dan echt specifiek ergens in te breken, maar ja, Fanny en Butterfly keken zo enthousiast en Agatha was ook maar vijftien jaar oud en dus enigszins gevoelig voor peer pressure. "Nee, nooit," gaf ze toe aan Butterfly. "Ik vind het ook best eng..." Ze wilde wel drinken, maar niet zo graag. "We moeten wel eerst zeker weten dat hij niet in zijn kantoortje is, natuurlijk..." Ze beet op haar lip. "Misschien moeten we een steentje tegen het raam aan gooien? Kijken of hij komt kijken?"
  7. [1837/1838] Memorial for my old life

    Agatha glimlachte en bloosde een beetje, want ze wist dat ze dankbaar moest zijn (en was dat ook echt wel, hoor, eerlijk waar), maar het was gewoon zo moeilijk dat ze haar hele leven weer in de handen van iemand anders moest leggen. Iemand die elk moment kon besluiten om van alles te gaan eisen wat Agatha niet wilde en dat ze niets anders kon doen dan er aan te moeten voldoen, want ze hadden haar in huis genomen, toch? Ze hadden haar leven gered, toch? Dankzij hen stond ze niet op straat, toch? "Het is erg aardig van u dat u zoveel moeite wilt doen," knikte ze, maar toch was Agatha koppig van plan om zo snel als ze kon dit allemaal terug te gaan betalen. Hoe en wat wist ze nog niet... daar had ze iets meer tijd voor nodig om het allemaal uit te vogelen. "Oh, echt?" Ze was een beetje stil na dit verhaal en voelde zich echt slecht dat ze zo naar dacht over juffrouw Silvershore, maar ze wilde gewoon zo graag de controle over haar eigen leven hebben... "Nee, ik heb geen huisdier," schudde Agatha haar hoofd. "Nooit gehad, ook." Haar nichtje had wel een kat gehad, maar dat was iets anders, die kat kwam nooit op haar kamer. "Misschien na mijn gewaden mijn schoolboeken, dan?" vroeg ze, en ze zuchtte even. "Ik moet ze allemaal opnieuw kopen..." Of nou ja, Zaira zou ze voor haar kopen. "Was het... raar om ineens zo'n ander leven te hebben?" vroeg ze, terwijl ze Zaira nieuwsgierig vanuit haar ooghoeken bekeek. "Als u het niet erover wilt hebben, begrijp ik dat, hoor."
  8. Ach gut... Agatha had het meisje niet willen laten schrikken hoor, eerlijk waar, en ze glimlachte dus vol verontschuldiging terwijl ze iets meer afstand nam, gewoon om het kleine kind wat meer ruimte te hebben. Vroeger was ze ook zo bang voor alles en iedereen geweest en ze wilde echt voorkomen dat dit lieve meisje diezelfde angst zou ontwikkelen. "Ah, kruidenkunde!" knikte Agatha. "Moet je niet naar buiten dan?" vroeg ze verbaasd. "Meestal heb je les in één van de kassen..." Ze beet op haar lip en draaide zich om. "Kom maar, ik kan je wel de weg naar beneden laten zien? Het is niet zo moeilijk om te onthouden, maar soms kan het lastig zijn met die bewegende trappen."
  9. Agatha knikte langzaam terwijl ze haar blik naar beneden probeerde te vestigen, maar toch een beetje nieuwsgierig naar Maia gluurde. Ja hallo, daar kon ze ook niets aan doen, wist je wel niet hoe eng het was om met iemand, vooral iemand zoals Maia, over zoenen te hebben? Een aantal van haar vriendinnen waren niet zo eh... netjes, shoutout naar Fanny en Butterfly, maar Maia was echt het toonbeeld van etiquette. En dat toonbeeld van etiquette had ze nu net verteld dat ze moest gaan zoenen. Aaaaah. "Ehm..." zei ze een beetje ongemakkelijk, want echt verder in detail treden wilde ze niet. "Misschien beginnen met het eerste..." Ze kraste ongemakkelijk met haar veer over een nutteloos stuk perkament dat ze toch weg ging gooien, gewoon om iets te doen te hebben. "Verder..." Nee, niet verder! "Misschien een beetje knuffelen, of zoiets, maar de rest hoor je toch alleen maar te doen na het huwelijk!" Ze knikte ietwat driftig en bietrood. Maia zou vast niet vragen wat de rest was, toch?
  10. [1837/1838] Memorial for my old life

    Ze hoefde het niet terug te betalen, uhuh... Agatha vertrok haar gezicht, een klein beetje, ze kon het niet helemaal helpen. Maar zelfs al zou ze het nooit terug hoeven te betalen, ze wist niet of ze het aankon om een familie weer zoveel geld schuldig te zijn. Haar eigen oom en tante hadden wel geëist dat ze het geld terug zou betalen, waardoor ze zich jarenlang kapot had gewerkt en bij iedereen uit de buurt was gehouden, en als stank voor dank hadden ze haar geprobeerd op een brandstapel te zetten. Nee, als het aan Agatha lag, was ze nooit iemand nog wat schuldig. Zo simpel ging het natuurlijk allemaal niet, maar ze wilde wel haar best doen. "Ik zou het wel graag terug willen betalen op een dag," probeerde ze zachtjes. "Hoe sneller hoe beter." En het liefste op haar manier, voordat ze in een carrière werd gedwongen die ze niet wilde volgen. Agatha aarzelde eerst over het ontbijt dat ze voorgeschoteld kreeg, maar ze had toch stervende honger en daarbij was een ontbijt weigeren omdat ze hem ooit terug zou betalen in de toekomst beetje een dom idee. Dus al snel lepelde ze de eieren naar binnen en daarna het spek. Het smaakte altijd heerlijk, het eten in Magisch Engeland leek altijd beter te smaken dan het eten in Dreuzels Engeland, geen idee hoe dat kwam, maar ze liet het zich goed smaken. "Oh nee, bedankt," glimlachte ze vriendelijk naar de jongedame. "Ik lees eigenlijk nooit kranten..." 'Thuis' had ze nooit haar handen op een krant kunnen krijgen en ze had de gewoonte op Zweinstein ook niet opgepikt. Misschien moest ze dat eens doen... "Ehm..." Ze kauwde nadenkend op een stukje spek. "De winkel voor gewaden, denk ik? Alle belangrijke spullen eerst..." Leek haar wel het handigste.
  11. [18361/1837] Never ending story

    "Nee, ja, daar heb je op zich gelijk in," gaf Agatha toe, met een ongemakkelijke blos op haar gezicht die steeds dieper werd. Ze zakte maar een beetje verder weg in het water om zich een houding te geven, want dit was gewoon een beschamend gespreksonderwerp, in alle eerlijkheid. Wat moest ze hier nou op zeggen? "Maar..." Ze beet op haar lip, want Agatha zou dan moeten toegeven dat ze gewoon niet goed was in voor zichzelf opkomen, dat ze alleen altijd maar het tegenovergestelde was geleerd. "Wat zou je willen doen, dan? Als wraak?"
  12. Agatha had zichzelf altijd gedwongen tot een ochtendpersoon te zijn, vandaar dat de nacht altijd als iets verboden had gevoeld, waar brave meisjes zoals zij niet hoorden te zijn. Meisjes hoorden vroeg naar bed te gaan en vroeg op te staan om de helft van je to-do-lijstje al voor het ontbijt af te hebben gestreept, maar als Agatha de vrijheid had om alles te kiezen wat ze wilde, dan vond ze de nacht veel leuker. Al was het alleen maar omdat het 's nachts alleen zij, Fanny en Butterfly was en ze samen leuke spelletjes deden. Drankspelletjes, wat brave meisjes ook niet hoorden te doen, maar Agatha negeerde het geklaag in haar hoofd. Een geweten hebben was soms zo irritant als je hele andere dingen wilde doen. "Mijn beurt nu, toch?" vroeg ze voor de zekerheid, want Agatha had geen slok drank te hoeven nemen. Teveel had ze nog nooit eerder gedronken, maar het glas wijn was wel aanlokkelijk, dus koos ze voor: "Ik heb nog nooit een jongen gezoend die mijn vriendje niet was." En dat had ze wel gedaan (shout-out naar Ant), dus nam Agatha een slokje. En hoopte ze hevig dat Fanny en Butterfly haar niet gingen uithoren over wie het was. Of zou Raine technisch gezien tellen? Voordat ze hun 'relatie' echt waren begonnen?
  13. Op zich klonk Henry in alle eerlijkheid niet echt als een moeilijke jongen om mee om te gaan, hoor, behalve dat hij dus zelfverzekerd was en Maia niet. Maar Henry leek wel de moeite te doen, dus glimlachte Agatha een beetje bemoedigend naar Maia, een glimlach die ietwat van haar gezicht afdroop bij Maia's volgende vraag. Want hoe zorg je ervoor dat een jongen je interessant blijft vinden... daar was Agatha geen expert in. "Ik weet het niet zo goed, hoor," gaf ze toe... En ze beet even twijfelend op haar lip. "Raine vond iemand anders leuk," gaf ze toe, "dus zijn aandacht heb ik niet echt eh... gehouden." De enige momenten dat, achteraf gezien, Raine haar daadwerkelijk interessant had gevonden was als ze hem zoende, maar om dat nou tegen Maia te zeggen?! Het werkte wel, in alle eerlijkheid, want met Noah hielp het ook... "Er is... wel iets..." zei ze aarzelend, "maar je hoort het niet echt te doen als jongedame, dus ik weet niet of ik het je wel moet vertellen." Ja, ga vooral heel cryptisch doen, Agatha. Daar wordt Maia vast helemaal niet nieuwsgierig van. "Maar de vriendjes die ik heb gehad vonden het wel altijd leuk om te... ehm... zoenen." Ze werd best wel rood op dit moment.
  14. Persoonlijk Topic Dump

  15. [1837/1838] Memorial for my old life

    Het was niet makkelijk om nee te zeggen tegen juffrouw Silvershore, want het was duidelijk dat Zaira haar heel graag wilde helpen. "Ja, lekker," zei ze dus maar, aarzelend, in de hoop dat er geen magische rekening ergens lag die keurig zou opschrijven hoeveel geld ze nu schuldig was aan de Silvershores. Schoolspullen, een kopje thee, nieuwe kleding, en nu een stuk chocolade. Maar het was tenminste iets, ook al werkte ze zich nu in de schulden, dus ze glimlachte dankbaar naar juffrouw Silvershore. "Het is... fijn dat er zoveel tovenaars zijn die willen helpen," ging ze maar verder, nog steeds aarzelend. Ze wilde gewoon vragen hoe het zat, maar was dat onbeleefd? Zou ze boos worden? Agatha wegsturen? "Ik... ben een goede student," gaf ze toe. "Ik werk hard voor mijn cijfers." Maar ze moest nog drie jaar naar Zweinstein... En daarna de universiteit? Dat kon ze nooit betalen. "Maar ik ben wel mensen graag zo min mogelijk tot last. Wordt er bijgehouden hoeveel geld er wordt uitgegeven?" Zodat ze het keurig allemaal terug kon betalen? Op de één of andere manier.
×