Jump to content

Agatha Moore

Huffelpuf Vijfdejaars
  • Content count

    463
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    11

Agatha Moore last won the day on October 2

Agatha Moore had the most liked content!

About Agatha Moore

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC KO, VTP

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,188 profile views
  1. [1837/1838] De nadelen van een klassenoudstebadge

    Oké, Elise, Agatha had eigenlijk gehoopt dat je haar zonder problemen kon vertellen dat het allemaal onzin was, dus 'dat zou misschien kunnen kloppen' zorgde ervoor dat ze ongemakkelijk haar mond vertrok. Ja, Agatha was nog niet zo heel lang klassenoudste en dus hield ze zich wat strakker aan de regels, en sowieso was ze altijd iemand die zich keurig aan de regels hield (Lawfully good, hey). Dus... goed begin van het gesprek. "Ehm, zesdejaars, behoorlijk lang, beetje slungelig... Zwart haar, blauwe ogen?" Ze haalde haar schouders op. "Hij heeft een klein litteken bij zijn wenkbrauw, hier zo." Ze gebaarde naar haar eigen wenkbrauw om aan te tonen waar het zat. "Maar eh... je geeft toch niet echt mensen strafwerk omdat ze je chagrijnig maken, toch? Hij had vast een regel gebroken?" Hoopte ze...
  2. [1837/1838] Hate Date

    Verbaasd staarde Agatha naar Sara, want waar had zij last van? Onbewust moest ze er best door blozen, want stel je voor dat ze per ongeluk ooit iets tegen Sara had gedaan... of dat mensen echt dachten dat ze zo arrogant was dat ze alleen de namen herinnerde van jongens die de vloer kusten waar ze op liep? Ongemakkelijk liet ze haar blik naar beneden glijden, naar het bestek dat voor haar lag, waar ze een beetje mee begon te spelen, om zich een houding te geven. "Ik eh... bedoelde het niet zo..." zei ze, verontschuldigend. "Ik ben niet zo goed met namen, maar je hebt gelijk, ik had het wel moeten weten." En over de rest... ze wist echt niet wat ze daarop moest zeggen... "Heb ik je ooit iets aangedaan?" vroeg ze maar, stilletjes. "Want in dat geval, het spijt me..." Ook al wist ze echt niet wat ze had gedaan.
  3. "Ik heb het boek al eerder eens uitgeleend," glimlachte Agatha. "Als extra bron voor bij een heelkunde opstel, dus niemand gaat vast rare dingen denken als ik het nog een keer op mijn naam uitleen." Ook al had de bibliothecaresse toen wel gevraagd of Agatha echt dit boek wilde lenen, maar gelukkig was ze koppig genoeg geweest om ja te zeggen. Maia zou vast geen woord durven uit te brengen, dus als ze haar vriendin op die manier kon helpen... dan was dat snel geregeld, toch? "Dus als je dat liever hebt... het is een optie?" Maar een boek lenen was makkelijker dan eh... dat soort dingen daadwerkelijk te bespreken. Agatha bloosde zelf ook en keek even weg. "Je hoeft het niet eerder te doen dan je er klaar voor bent," knikte ze, hoewel dat makkelijker gezegd was dan gedaan... en vooral als je ging trouwen. "Je verloofde lijkt me best aardig," hoewel wel een beetje... arrogant, "dus hij gaat je vast niet dwingen... En wie weet hoe je er later over denkt..." Ze beet even op haar lip. "Het ehm... zoenen voelt best fijn..." En de aanrakingen op zich ook wel, dus ze kon zich wel voorstellen waarom mensen dit deden... "Het eh... hoort prettig te zijn..."
  4. [18361/1837] Never ending story

    Hoezo had Agatha een drukker liefdesleven dan Butterfly! Agatha vond zichzelf helemaal niet druk, ze had dan wel twee vriendjes geweest, maar die relaties waren allebei afgesloten en ehm... gecompliceerd. Op Raine was ze verliefd geweest, maar hij niet op haar, en Noah weer andersom... Dus dat telde niet echt, toch? En ja, er was nog Ant, maar daar was ze niet verliefd op. Ze vond het alleen leuk om hem een beetje te zoenen. "Nee!" protesteerde ze snel en ze bloosde diep, niet omdat ze verliefd was, Butterfly, echt niet, maar ongemakkelijk gespreksonderwerp en dat alles. "Natuurlijk ben ik niet verliefd op hem, hij is zo..." Ze vertrok haar gezicht, want als ze er echt over nadacht, was het niet alsof Raine en Ant zo aardig waren... Dus misschien had Butterfly wel een punt als ze dacht dat het Agatha's type was. Schaamde Agatha zich dood voor, hoor. "Laten we hem anders eerst vertellen dat hij gemeen is," besloot Agatha. "En als hij dan zijn excuses aanbiedt, hoeven we hem niet kopje onder te duwen?" En Butterfly mocht beginnen, hoor.
  5. [1837/1838] Memorial for my old life

    Klonk allemaal heel leuk en aardig, het 'wat wil je allemaal doen met je leven', maar Agatha had geen idee en eerlijk gezegd wilde ze het zichzelf ook niet aandoen om daar zo uitgebreid over na te moeten denken, niet nu. Niet nu er plotseling heel wat meer open stond voor haar, maar daar moest ze ook nog aan wennen... "Oh jeetje," glimlachte ze een beetje. "Ik denk dat ik wel zou willen studeren..." Maar hoe? Wat? Wanneer? Hoe zou ze dat ooit betalen? Ze had geen idee, maar ze wist wel dat als ze het zou betalen, het met haar geld zou zijn. Geld dat ze niet van iemand anders hoefde te lenen. "Oh echt? Een bar?" Dat kon ze nauwelijks koppelen aan de net-geklede juffrouw Silvershore... maar eigenlijk wist je maar nooit wat er achter iemand schuilde en om nou direct te denken dat iedereen met een bar zich niet netjes zou kleden of gedragen was ook weer zoiets. Het scheelde wel dat alles zo makkelijk geregeld was en dat ze alleen aan hoefde te geven welke keuzevakken ze had, maar toch was het overweldigend dat ze zelfs iets simpels zoals weten wat ze voor haar schooljaar moest kopen niet voor elkaar kon krijgen. Ze probeerde zo snel mogelijk haar tranen weg te slikken, want huilen maakte alles alleen maar erger, niet waar? Huilen was geen oplossing en van huilen raakte ze alleen maar in paniek en dat maakte alles nog moeilijker... "Nee, nee, ik hoef geen water," zei ze snel, want ze wilde geen water, ze wilde gewoon ophouden met huilen. Boos op jezelf worden als je huilt helpt nooit. "Het is gewoon een beetje overweldigend," probeerde ze zichzelf uit te leggen, terwijl ze verwoed tranen wegveegde. Zakdoek... ze had niet eens een zakdoek. Fantastisch. "Het spijt me, ik voel me straks zo wel weer beter." Arme Zaira... ze deed zo haar best en dan zat ze met Agatha opgescheept. "En ik heb ook zo weinig geslapen..." Ze glimlachte verontschuldigend. Waarom was het allemaal zo moeilijk? "Zullen we anders zo terugkomen, ik... wil niet in de weg staan van mensen."
  6. [1837/1838] Hate Date

    Sorry Sara, maar als Agatha eerlijk zou moeten zijn, zou ze moeten toegeven dat ze geen enkel idee had wie Sara Saint was. Oh ja, ze had vast wel eens van haar gehoord, ouderejaars, dezelfde afdeling, blablabla, maar ze hadden nou niet bepaald dezelfde vrienden en op feestjes waren ze bijna altijd aan de andere kant van de kamer te vinden, dus dat bleek dat juffrouw Saint een hekel aan haar had, blijkbaar sterk genoeg om haar hate date te zijn, was eh... interessant? "Goh," glimlachte Agatha een beetje verontschuldigend, terwijl ze nerveus een pluk haar achter haar oren duwde. "Wat jammer dan, dat je niet naar je date kunt gaan..." Eigenlijk vond ze het idee dat er iemand was die haar niet mocht helemaal niets, dus misschien als ze een beetje aardig deed tegen Sara... "Oh ja, heb je niet dat vriendje? Ehm... Ik ben zijn naam even vergeten..." Ze was niet zo goed met namen... sorry Sara. "Hebben jullie allang met elkaar?" En nee, Agatha zou inderdaad geen date hebben gehad.
  7. Dinsdag 13 februari 1838 - 's ochtends bij het ontbijt - De Ravenklauwtafel "Hey Elise," begroette Agatha haar... collega? Klasgenoot? Vriendin? Soms was het zo lastig om de precieze woorden te vinden van hoe je een relatie moest beschrijven (die geen relatie was, overigens. Kijk, het is lastig), maar het punt was dat zij en Elise elkaar kenden en dat Agatha er dus geen probleem van maakte om naast Elise te gaan zitten. Ze negeerde de ontbijtspullen die er voor haar lagen, ze had al gegeten bij haar eigen tafel en ze kwam hier alleen om even met Elise te praten. "Kijk, er zit iemand in mijn afdeling," ze knikte even naar achteren, naar de tafel van Huffelpuf, "die van mening is dat je hem onterecht strafwerk hebt gegeven. Iets over dat hij nu twee weken na moet blijven omdat hij je chagrijnig maakte?" Ze had geen idee of daar een woord waar van was, trouwens, maar de jongen die strafwerk had gekregen had haar er al uren over lastig gevallen, omdat ze klassenoudste was en dus was het makkelijker om even met Elise te overleggen. Mocht het allemaal onzin zijn, kon Agatha hem met een gerust hart vertellen dat hij zijn kop dicht moest houden en had ze haar taak ook weer volbracht. "Dus wat is er eigenlijk gebeurd?" Voor @Elise Stonetree
  8. Nou, Maia, sorry D: Wist Agatha veel dat Henry soms zo moeilijk kon doen? Jongens waren soms zo lastig, want ze hadden elk een andere mening en hoe durfden ze, eigenlijk? Hadden ze niet door dat meisjes het nodig hadden dat alle jongens precies voorspelbaar waren? Maar helaas, helaas, een eigen mening, en zoiets. "Hm, nee, op zich niet..." Agatha beet even op haar lip terwijl ze nadacht over hoe ze dat nou echt het beste uit kon leggen. "Maar als je op iemand verliefd bent heb je vaak het verlangen om hem te willen zoenen, om dichter bij iemand te zijn... maar daar hoef je niet verliefd voor te zijn en je wordt er ook niet per se verliefd van." Verliefd kon je van zoveel dingen worden, van de manier waarop hij naar je glimlachte, van de manier waarop hij je even liet voelen alsof je er voor bestond om gezien te worden in plaats van altijd maar opzij geschoven te worden, van de voorzichtige manier waarop hij met je omging, van de manier waarop hij je soms vederlicht aanraakte... Ze zuchtte even. Maar die boeken, die boeken... Ze schoof nog steeds boeken aan de kant, liet haar vingers over de kaften glijden, maar niets leek op het boek dat ze zelf had gelezen. Verdorie, dit was toch de goede hoek? "Nee, nee," zei ze snel, dieprood. "Ik eh... nee. Nog niet." Nog niet omdat ze het ooit wel wilde doen, omdat ze nieuwsgierig was... "Oh, hier!" Dankbaar greep ze met haar vingers het boek vast en trok het naar zich toe. "Ehm... zal ik het voor je lenen? Voor het geval dat je niet wilt dat de bibliothecaris het ziet..." Zij was al door die schaamte heen gegaan. "Je kunt het natuurlijk ook in de bibliotheek lezen..."
  9. [1836/1837] Live fast, die young, bad victorian girls do it well

    Ietwat geschrokken keek Agatha Fanny aan, want ze wilde echt niet overkomen als een ervaren inbreker, hoor! "Nee, nee, echt niet," protesteerde ze snel, maar zachtjes, in ieder geval een heel stuk zachter dan Fanny. Ze zuchtte, want ze was dol op haar vriendinnen, hoor, maar ze waren echt moordlustig jegens haar zenuwen. Waarom moesten ze nou weer gaan inbreken?! En betrapt worden?! Agatha sloeg geschrokken haar hand voor haar mond en draaide zich schuldig om, naar professor Astoria, omdat ik die makkelijk kan godmodden, dus ha. "Oh hallo, professor Astoria," glimlachte ze verlegen. "We zijn niets bijzonders aan het doen, hoor!" Professor Astoria trok haar wenkbrauwen op en richtte in plaats daarvan haar blik strak op Fanny.
  10. [1837/1838] Memorial for my old life

    Zaira bleef aandringen dat Agatha een huisdier zou krijgen, zo erg dat Agatha bijna gewoon ja wilde zeggen om er vanaf te zijn, maar ze voelde zich op dit moment helemaal niet in staat om voor zichzelf te zorgen, laat staan verantwoordelijk te zijn voor een huisdier. "Misschien later?" vroeg ze maar, met een ietwat vermoeide, maar ook verontschuldigende glimlach. Ze wilde niet op Zaira's tenen trappen, de vrouw was hartstikke aardig voor nu en Agatha was ook van haar afhankelijk, dus het laatste wat ze wilde was dat juffrouw Silvershore nu al boos op haar zou worden... Agatha had inderdaad wel eens gefantaseerd over wat ze wilde in het leven, maar eigenlijk had ze er nooit echt over durven nadenken. Wat voor nut had dat? Ze kon het allemaal toch niet doen, dus daarover fantaseren voelde als iets vreselijks nutteloos, een verspilling van tijd. Ze kon beter wat huiswerk maken, of slapen, of praten met haar vrienden of sowieso al haar emoties aan de kant duwen, want wat had je nou aan emoties? "Ehm..." Ze stamelde een beetje, schuldig, want juist zij was degene die dit gespreksonderwerp naar voren had gebracht en dan wist ze niet eens wat ze wilde doen! "Op dit moment wil ik een schone jurk om aan te trekken," lachte ze er maar een beetje vanaf. Ja, er was inderdaad nog meer dan genoeg te doen... Agatha probeerde in haar hoofd bij te houden hoeveel geld er werd uitgegeven, maar alleen al aan de gewaden was ze meer geld kwijt dan ze ooit had bezeten, laat staan de kosten die ze dan nog moesten uitgeven aan nieuwe schoolboeken, ingrediënten, een nieuwe toverdrankketel en... al het overige. Het was zoveel geld dat het haar duizelde en Agatha had geen idee hoe ze dat ooit terug moest betalen. Nou ja, zo moeilijk zou het vast niet zijn als ze een baan zou hebben... Maar de gedachte van dat ze nog drie jaar naar Zweinstein zou gaan, gebruikelijk, en vier jaar naar de universiteit was teveel om over na te denken. "Ehm, ja," knikte ze, ietwat bleek, "dat is een goed idee." Ze volgde nu braaf Zaira maar, Agatha had dan bijna altijd wel zelf haar schoolspullen op de Wegisweg gehaald, maar nu voelde het anders, net nog niet dat ze Zaira's hand vast moest houden terwijl de vrouw haar rondleidde. "Heeft u dit vaker moeten doen?" vroeg Agatha voorzichtig, vlak voordat ze de boekenwinkel indoken. "Geheel nieuwe spullen voor iemand moeten kopen?" Ze hoopte eigenlijk van wel, dan voelde ze zich tenminste niet zo... speciaal. Uitgezonderd. "Oh nee, ik heb geen brief voor welke boeken ik allemaal nodig heb..." Die brief was ook vergaan. Plotseling stonden de tranen haar in de ogen en Agatha probeerde verwoed alles weg te vegen. "Het spijt me," mompelde ze ongelukkig.
  11. "Oh nee, vast niet!" haastte Agatha zich om te zeggen, met een bemoedigende glimlach. "Het is niet zo moeilijk, hoor, zolang je maar niet per ongeluk op zijn tong bijt, of zoiets, valt het allemaal wel mee." Dat was niet helemaal waar, maar wel grotendeels. Zoenen was in principe niet zo heel moeilijk, je plaatste vooral je mond op de ander en dan ging het redelijk vanzelf. Ja, er waren altijd wel wat manieren om het te verbeteren, minder tong, minder slijm, geen knoflook eten, dat soort dingen, maar in het algemeen leek het haar prima iets dat Maia wel kon. Dus, zoenen, geen probleem. Tot Maia begon te denken dat je daar kinderen van kon krijgen. "Oh nee, nee, nee, nee, nee," barstte Agatha er zo snel mogelijk uit. "Nee, nee, nee, van zoenen kun je niet zwanger worden!" Oh Morgana, waarom legden moeders dit niet uit aan hun kinderen?! Ja, Agatha had geen moeder, maar Maia toch wel? "Daar eh... is iets meer voor nodig." Ze draaide zich semi-koppig, semi-wanhopig om naar de boekenkasten en begon er snel doorheen te zoeken. "Zoenen... zoenen is onschuldig," legde ze ondertussen maar aan Maia uit. "Daar kun je niets van krijgen en zo, maar het is intiem, dus vandaar dat je het niet zo snel hoort te doen." Het was wel leuk, overigens... "Voor zwanger worden moet je toch vooral... naakt zijn." Ze begon diep rood te blozen en begon nog wanhopiger door de boeken te zoeken.
  12. [1836/1837] Growing up means making mistakes

    Ach Ant, het lag eigenlijk niet eens aan jou dat Agatha het uitmaakte, meer aan de realisatie dat ze niet gelukkig werd van haar relatie met Noah. Ook niet ongelukkig hoor, Noah, hoewel ergens ook weer wel, want het was duidelijk dat ze elkaar echt niet lagen als vriendje en vriendinnetje, maar ja, Noah vond haar zo leuk en dus had ze het niet direct uit willen maken. Eerder willen blijven hopen dat ze alsnog gevoelens voor hem zou ontwikkelen, maar die had ze niet gekregen. En nu had ze iemand anders gezoend. "Ehm, ja," glimlachte Agatha, een tikje ongemakkelijk, want ze was niet echt van plan om bij Ant voor troost te komen, maar ach, toen zoende hij haar. Hm, misschien was troost niet zo slecht. "Ik ehm... zie je binnenkort wel weer, oké?" glimlachte ze nog even naar hem, maar toen glipte ze toch snel weg. Op zoek naar Noah. Hoera. Topic is uitgeschreven <3
  13. 18 + Clothes are not required, for what we got planned [1837]

    Het voelde altijd beter als de koets verborgen was, Agatha vond het al erg genoeg als ze in een stil hoekje van het kasteel aan het zoenen waren, vooral als je even verderop voetstappen hoorde. Het liefst kroop ze helemaal weg in een stille plek waar niemand langs zou kunnen komen en waar niemand hen zou kunnen zijn, publiekelijke affectie was niet echt aan haar besteed, maar gelukkig had Ant er nooit problemen mee. Waarschijnlijk omdat hij het zelf ook verborgen wilde houden, kon ze cynisch bedenken, maar van die gedachte had ze eigenlijk weinig last. "Ja, graag," lachte ze, om daarna tevreden te zuchten toen hij als haar eigen persoonlijke kachel tegen haar aan leunde. Die kussen die hij op haar huid drukte waren ook verwarmend, maar ze liet enthousiast haar handen bij zijn gewaad naar binnen kruipen, op zoek naar de warmte. "Hm?" Lichaamswarmte uitwisselen, uhuh... Even twijfelde Agatha, ze voelde zich altijd zo kwetsbaar en nerveus, en het was koud, maar toch duwde ze hem iets naar achteren. "Wacht," commandeerde ze, terwijl ze naar haar rug reikte en snel de knoopjes losmaakte. Het kostte wat moeite en flexibiliteit, maar uiteindelijk had ze haar warme, wollen gewaad uitgetrokken en zat ze bibberend in haar onderjurk voor hem. "Nou, waar blijft die lichaamswarmte?" lachte ze, vooral om zichzelf een houding te geven.
  14. Persoonlijk Topic Dump

  15. [1837/1838] Memorial for my old life

    "Jawel, op Zweinstein zijn ze wel handig... Maar daar worden ze verzorgd door iemand anders en ik weet zelf niets van uilen af." Je moest er vast van alles voor doen, de kooi schoonhouden, voeren, misschien... borstelen of zoiets? De kat thuis werd bijna altijd geborsteld, maar of je dat met een uil moest doen... Agatha realiseerde zich net dat ze nog steeds aan het huis van haar oom en tante dacht als thuis, ook al zou ze daar nooit meer terug komen, en ze zuchtte even in haar eigen gedachten. Ze had op dit moment niet echt een thuis. Ja, het Zomerhuis, maar dat was niet permanent, alleen bedoeld tot ze op haar eigen voeten zou staan en Agatha hoopte dat zo snel mogelijk voor elkaar te krijgen. Een thuis was op dit moment een eindeloos verre fantasie. Goh, buiten proportie... zo had Agatha er eigenlijk nooit over nagedacht. "Het leek me altijd redelijk," antwoordde ze, terwijl ze voorzichtig haar woorden uitkoos, "maar ik wist ook niet beter." Er was niemand in haar buurt die het raar had gevonden, of die haar op andere gedachten wilde brengen. Het enige wat ze wist was dat ze haar oom en tante op de één of andere manier terug moest betalen... en als ze nooit naar Zweinstein was gegaan, zou ze waarschijnlijk nog steeds op haar zolderkamer zitten. "Ik vond... vind het jammer dat ze mij nooit hebben gevraagd wat ik wilde." Was dat zoveel moeite? Eén vraag? Gelukkig konden ze nu de winkel in duiken en Agatha ging snel aan de slag om een paar goede gewaden uit te kiezen. Schoolgewaden, natuurlijk, die had ze vooral nodig, maar helaas ook een paar gewaden voor haar vrije tijd en in de schoolvakanties. De mooie jurk die Heaven ooit voor haar had gekocht was ook verdwenen in de brand... maar Agatha zag niet de noodzaak om nu iets moois voor zichzelf te kopen. Alleen het broodnodige. In een razendsnel tempo liet ze zichzelf opmeten en werden de gewaden besteld. "Ik hoop dat ik geen belangrijke afspraken in de weg zit," verontschuldigde Agatha zich maar een beetje naar Zaira.
×