Jump to content

Agatha Moore

Huffelpuf Vijfdejaars
  • Content count

    407
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Agatha Moore last won the day on May 13

Agatha Moore had the most liked content!

About Agatha Moore

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,029 profile views
  1. [1837/1838] Memorial for my old life

    De jongedame tegenover Agatha zag er helemaal niet uit alsof ze midden in de nacht uit bed gehaald was om voor een vervelend kind te moeten zorgen. Nee, ze zag er uit alsof ze acht uur slaap had gehad en daarna alle tijd had gehad om zich keurig aan te kleden in de mooiste jurk die ze had (even herinnerde Agatha zich dat Heaven een jurk voor haar had gekocht, een jurk die Agatha nauwelijks had durven dragen omdat hij zo duur was en nu was hij verbrand en in het niets opgelost). Agatha wreef nerveus over de mantel die ze aan had gehad en ze was zich er meer dan ooit van bewust dat ze nooit zo elegant was als deze jongedame. "Goedemorgen," groette ze terug, nerveus, ongemakkelijk en... beschaamd. "Nee, ik heb geen medische zorg nodig, dank u wel." Maar wel al het andere... kleding, schoolboeken, pennen, perkament... "Dat zou fijn zijn," knikte ze naar de vrouw. "Ik heb weinig slaap, dus als u het niet erg vindt om direct naar de Wegisweg te gaan..." Maar ze had geen geld, dus moest deze jongedame alles voor haar gaan betalen. Was dat wel oké? Wanneer moest Agatha haar terugbetalen? "Ik ehm... ik heb een beetje van het Zomerhuis gehoord," bracht ze aarzelend het onderwerp ten sprake, terwijl ze de jongedame volgde naar de uitgang, "maar niet heel erg veel. U neemt dus dreuzelkinderen in huis die niet 's zomers naar huis kunnen gaan?" Vandaar de naam, natuurlijk.
  2. [1836/1837] Topics openen is oké, titels verzinnen niet

    Dit is het laatste topic dat ik op de mysterieuze dag van 31 maart 2018 ben vergeten, dus hoera, ik loop bijna weer redelijk bij! Zal Margaux er niet van weerhouden om me alsnog uit te lachen </3 but I love you, Margaux <3 Oh, ja, achteraan leek het inderdaad wel wat... tegen te vallen. Agatha keek even teleurgesteld naar de stoffige rekken, de dozen die nog niet uitgepakt waren en de jurken die zelfs voor zover Agatha kon zien een beetje uit de mode waren. De lage neklijnen, te lage tailles, kleuren die ze al eeuwen niet meer had gezien, dat soort dingen. En het zag er ook allemaal best wel vaal uit. "Ik denk dat we nog best wel eens de eerste klanten in lange tijd kunnen zijn," zei ze, terwijl ze een hanger oppakte en daar met een vinger overheen ging. Oh kijk, eronder was hij zwart, niet grijs! "Oh, die jurk is best leuk!" zei Agatha, terwijl ze er een blik op wierp. Ten eerste zei ze dat puur omdat het Heaven was en Heaven als dertienjarige vast meer smaak had dan dat Agatha zelf eh... een jaar geleden had en ten tweede was het best een leuke jurk zo in het zachtroze. "Maar dan denk ik dat alles hier best wel oud is... Of is het bedoeld als tijdreis door de mode heen?"
  3. [1836/1837] Growing up means making mistakes

    "Nee," zei ze behoorlijk ademloos. In principe had ze zich ook niet bezeerd, maar hij was wel erg dichtbij en ze zou nu eigenlijk terug moeten gaan naar haar eigen kant van de koets, maar in plaats daarvan bleef ze hier, veel te dicht bij haar, en toen hij haar kuste trok ze zich niet eens terug. Nee, in plaats daarvan leunde ze in de kus, want... het was een goede kus. Er fladderde iets in haar buik en als ze eerlijk was, wilde ze meer, niet minder. "Oh..." Dit keer was ze nog steeds ademloos, van de kus, van zijn aanwezigheid, van... ietwat teleurstelling. "Dat..." Ze beet op haar lip, want wat wilde ze nou? Het was verkeerd, dat wist ze, maar Ants lippen op de hare hadden zo goed gevoeld en ze had gewoon gewild dat het even allemaal niet zo ingewikkeld was geweest, en nog meer... dat het hem niet had gespeten. Dat hij het nog een keer wilde doen. "Misschien kunnen we beter teruggaan naar het kasteel." Ze kon de teleurstelling op haar gezicht niet verbergen, terwijl ze een poging deed om van Ant weg te krabbelen, terug naar de andere kant van de koets.
  4. Woensdag 11 juli 1837 - 's ochtends vroeg - Schouwerskantoren Nou, daar zat ze dan, een paar uur nadat haar hele leven redelijk letterlijk in rook was opgegaan. Iemand had een mantel voor haar opgezocht zodat ze die over haar nachtkleed had kunnen wikkelen en ze had zich even mogen opfrissen in de wc's, maar Agatha wist dat ze nog steeds naar rook stonk, dat er een roetvlek op haar rug zat waar ze niet bij had gekund en dat haar enige bezit haar toverstok was. Het waren niet zulke leuke gedachten, in alle eerlijkheid, maar ze had weinig anders om over na te denken terwijl ze wachtte op de vrouw die de schouwers voor haar een bericht hadden gestuurd. Het wachten duurde lang. Oh, ze nam het juffrouw Silvershore niet kwalijk, hoor, de vrouw kon er ook niets aan doen dat Agatha's leven in het midden van de nacht in elkaar was gestort, dus Agatha wachtte braaf, maar wat was ze blij toen ze eindelijk twee stemmen eraan hoorde komen. Ze sprong snel op van de stoel en trok de mantel wat netter om haar heen, ging even met haar hand door haar haren heen en deed haar uiterste best om er nog redelijk presentabel uit te zien. Voor zover dat zou kunnen, natuurlijk. "Hier is ze dan," gebaarde één van de schouders naar Agatha. "Agatha Moore, dit is juffrouw Zaira Silvershore, eigenaresse van Het Zomerhuis." Agatha boog keurig voor de vrouw. "Dank u wel dat u me in huis wilt nemen," zei ze beleefd. "Ik ben het u erg dankbaar." Privé!
  5. Persoonlijk Topic Dump

  6. [18361/1837] Never ending story

    Eh, nee, Agatha was er eigenlijk niet overeen dat ze over dingen wilde nadenken, maar het was nu al te laat want ze lag al in het water en ach, het was een keertje ook niet zo erg. Het was maar zwemmen en ze had het zelf voorgesteld. En daarbij mocht ze Butterfly en wilde ze niet op de laatste dag van het jaar ruzie schoppen, dus... besloot Agatha gewoon vrolijk te zijn! Moesten meer mensen eens proberen. "Oh ja," gaf Agatha toe, toen ze eenmaal haar adem weer terug had gevonden, en ze rilde een beetje want het water was inderdaad nog best wel wat frisjes. Maar dat was oké, ze raakte er snel genoeg aan gewend en het had wel wat, dat frisse water ook. "Ik ben bang dat ik niet goed ben in wraak nemen," lachte ze, "Ik zou echt niet weten op wie ik dat zou willen doen! Behalve..." En snel spetterde ze wat water naar Butterfly. Gewoon, omdat het kon.
  7. [1836/1837] Laurelle has no chill: part I

    Niet de eerste keer... arme Tim. Agatha keek even vol medelijden, want het leek haar ook niet bepaald leuk als een leraar zich met je liefdesleven begon te bemoeien. Eerst had ze leraren fantastisch gevonden, maar zo onderhand groeide ze daar een beetje uit en werden ze gewoon eigenlijk beschamende volwassenen, zoals alle volwassenen een tikje beschamend waren. En een leraar die besloot te helpen met je liefdesleven was dus even extra beschamend. Sorry, Laurelle, dat je het even wist. "Oh, dank je." Ongemakkelijk nam ze de bonbons aan. Ze had geen tasje meegenomen, dus moest ze nu de hele tijd met de bonbonnen in de handen zitten? Terwijl ze nergens over spraken? "Wil je ze delen?" vroeg ze en ze maakte de bonbons al open. "Wat is je lievelingssmaak?"
  8. [18361/1837] Never ending story

    Agatha had een vreselijke gedachte (vond ze zelf, in de praktijk viel het hartstikke mee, hoor), maar dat was dat ze niet naar huis wilde. Ze had tot deze kerst nog nooit een vakantie doorgebracht op Zweinstein, maar het was een fantastische vakantie geweest (buiten het feitje om dat ze was vreemdgegaan en toen haar relatie had moeten uitmaken). Zweinstein was fijn, het was gezellig, ze had hier haar vriendinnen en thuis had ze eh... een koude zolderkamer waar ze de hele vakantie in moest doorbrengen, dus... yay. Maar tja, tijdens de zomervakantie kon ze niet op Zweinstein blijven. Dus zat er niets anders op dan proberen zo vrolijk mogelijk te blijven tijdens dit feest, want ze zaten echt in een prachtige tuin die de leraren speciaal hiervoor hadden gemaakt en in de verte riep een zevendejaars dat hij wilde gaan zwemmen en eerlijk gezegd wilde Agatha dat ook. "Wie gaat er mee?" vroeg ze aan één van haar vriendinnen met een heldere glimlach. Ik heb geen zin om een specifiek iemand te vragen, dus ben je bevriend met Agatha, voel je geroepen! "Het is hier zo prachtig en het water is vast heerlijk warm!"
  9. [1836/1837] Laurelle has no chill: part I

    Zoals je waarschijnlijk wel kunt vermoeden, was Agatha hier niet helemaal vrijwillig. Maar dat hoefde op zich weinig te zeggen, Agatha deed over het algemeen niet zulke moeilijke dingen als 'nee' zeggen als iemand vroeg 'wil je op date met iemand die je helemaal niet leuk vond', waar ze echt eens aan zou moeten beginnen, want nu zat ze dus een beetje ongemakkelijk in een lokaal dat niet zo romantisch was als Laurelle had gehoopt, waarschijnlijk, terwijl ze naar haar 'date' staarde. Tim van Horn. Ik kan me niet herinneren dat Tim en Agatha ook gesproken hebben, dus ik ga er vanuit van niet, en dat ze verder ook niets over hem wist, maar hij was geen Raine Salisbury (of stiekem ook geen Ant Dickson), dus hij stelde nu al teleur. Laat even duidelijk zijn dat als Raine en Ant Agatha's types zijn, Tim het nooit had kunnen redden. "Dus..." zei ze uiteindelijk maar. "Doet ze dit vaker?"
  10. [1836/1837] Live fast, die young, bad victorian girls do it well

    Agatha had echt geen idee wat ze nu verder met haar sigaret moest doen. Ze wilde niet verder roken, het was echt vies, maar ze wilde ook niet opgeven, om de één of andere reden. Ze wilde gewoon dat het lekker smaakte, dat ze begreep waarom de rest van de wereldbevolking dit zo fantastisch vond. Dus probeerde ze nog een keer. Dit keer nam ze heel wat minder rook naar binnen en dat maakte het minder erg, maar ook niet echt... geweldig. "Ik snap niet waarom iemand dit leuk vindt," klaagde Agatha zachtjes, en gefrustreerd. "Het smaakt zo.. vies!" Echt een smaak die helemaal in haar mond bleef zitten en ze zelfs met hoesten er niet uit kreeg. "Ik heb echt het gevoel dat ik mijn mond moet spoelen." Stoer doen bleek duidelijk weer eens niets voor Agatha te zijn.
  11. Hij wilde haar niet uitschelden en dus haalde Agatha even opgelucht adem, want ze had het dan wel voorgesteld, dat betekende niet direct dat ze ook echt uitgescholden had willen worden, oké? Want Agatha hield helemaal niet van dat soort praktijken en ze voelde zich al schuldig genoeg. Maar toch, ze had Noah zich beter willen laten voelen en Noah leek dat helemaal niet te willen. Of te kunnen. Misschien lag het aan haar. Nee, oké, het lag overduidelijk aan haar, want zij had het uitgemaakt en zijn hart gebroken nu (aan de andere kant geloofde Agatha niet echt dat Noah's hart had kunnen breken, want wie werd er nou verliefd op haar?), en er was blijkbaar niets wat ze voor hem kon doen. Behalve hem alleen laten. "Ja, natuurlijk," zei ze gehaast en ze sprong direct op. Oh nee, leek dat erop dat ze helemaal geen tijd met hem wilde doorbrengen? Want dat was het niet, ze was niet opgelucht om bij hem weg te zijn, of zoiets, maar eerlijk gezegd ook weer wel, want ze had het nog nooit uitgemaakt en hij keek zo zielig en ze wist het gewoon niet. Echt niet. "Ik ehm... zie je later wel weer." En snel haaste Agatha zich weg. Uitgeschreven!
  12. [1836/1837] Live fast, die young, bad victorian girls do it well

    Oh, fijn, nu was het haar beurt. Aarzelend stak Agatha de aansteker richting Butterfly, want ergens durfde ze helemaal niet en wilde ze het liefste de cigaret op de grond gooien en wegrennen tot ze weer een klein meisje was, maar ze wilde ook niet dat Butterfly en Fanny dachten dat ze niet moedig was, dus Agatha stak haar cigaret in het vlammetje. Even later stond het in brand (op de goede manier) en nam ze een klein trekje. Om direct in hoesten uit te barsten, want what the hell was dat?! "Oh, dit smaakt vreselijk!" zuchtte ze de rook uit haar longen weg. "Waarom vinden mensen dit lekker?!" Deed ze het soms verkeerd? Het voelde gewoon alsof haar longen in brand stonden!
  13. Waarom was dit zo moeilijk? Agatha had het wel eens eerder uitgemaakt (hey, throwback to Raine), maar toen was het ook niet goed gegaan en ugh. Ze wilde het echt nooit meer uitmaken. De volgende keer dat ze een relatie kreeg kon het maar beter permanent zijn ook, want dit was zo'n onzin. (Haar plan was overigens niet om ooit nog een relatie te krijgen, ze had Raine en Noah uitgeprobeerd, allebei twee uitersten van elkaar, en het was allebei niet goed gegaan en dat betekende dus dat ze niets meer moest proberen omdat het allemaal hetzelfde zou zijn, toch? Ja, ze vond zichzelf ook heel logisch.) Ze beet ongemakkelijk op haar lip, want aan de ene kant wilde ze uitleggen dat ze Noah gewoon niet op die manier leuk had gevonden, maar hoe deed je dat zonder dat hij zichzelf weer de schuld had gegeven? "Natuurlijk wel!" protesteerde ze, maar dat was niet helemaal de waarheid, maar het was ook niet zijn schuld geweest. Het was gewoon de hare, de hare, de hare, en het zou helpen als Noah haar ook de schuld zou geven. In plaats van zichzelf. "Noah, het ligt echt niet aan jou," zei ze, en ze boog wanhopig naar voren. "Het spijt me dat ik je kwets, eerlijk waar, maar het is niet jouw schuld, het is de mijne." Dus kon hij gewoon boos worden op haar, of zoiets? Raine was ook boos geworden en dat had het uiteindelijk toch wel iets makkelijks geweest. "Het helpt misschien als je me uitscheldt?" stelde ze voor.
  14. [1836/1837] Life is great, booze is better

    Fijn, ze voelde zich nu al alsof ze alles had verpest! Fanny was boos op haar en beteuterd keek Agatha naar de vlek op haar jurk, Butterfly leek niet helemaal blij dat ze voor Fanny had gekozen in plaats van Butterfly en er zeurden mensen tegen haar dat ze iemand moest kiezen terwijl ze, hallo, nog niet eens antwoord had gekregen op de vraag hoelang ze Fanny zo moest houden. En toen trok Ant zijn shirt ook nog eens uit. "Oh," zei ze, compleet afgeleid, terwijl ze heel erg haar best deed om niet afgeleid te zijn. Want dat mocht niet, foei, maar dit was ook de eerste keer dat ze een jongen zo van dichtbij halfnaakt had gezien en iedereen moest eerlijk toegeven dat hoe irritant Ant ook was, hij was niet lelijk. En best wel gespierd. "Nee, ehm..." Ze bloosde diep en trok haar hand terug. "Ik heb het niet nodig, maar het is heel vriendelijk van je aangeboden. Doe hem maar snel weer aan voordat je het koud hebt." Jemig.
  15. [1836/1837] Growing up means making mistakes

    Eh, ja, Ant, dat dacht ze inderdaad, want ze had tot nu toe nooit echt het idee gehad dat Ant haar in de gaten hield, maar eerder dat hij eh... alle meisjes in de gaten hield. Leek een beetje een familietrend te zijn, iets wat ze hem niet kwalijk wilde nemen, hoor, ze was namelijk redelijk opgevoed met het idee dat iedereen meer dingen mocht dan zij, maar dat jongens nog eens twee keer zoveel mochten, dus dat zat er nog redelijk in. "Hm," zei ze, niet om afwijzend te zijn, ook al zou dat wel moeten, foei Agatha, je had een vriendje, maar gewoon omdat ze zich echt geen houding wist te geven. Tja, ze had namelijk in haar hele leven twee jongens gehad die haar aandacht gaven (Ant dus niet meegeteld) en de ene had vastgezeten in een relatie met haar omdat hij liefdesdrank had gedronken en haar niet had willen kwetsen en de ander was Noah. Dus. "Wat lief van je," zei ze nadat de stilte te lang en ongemakkelijk was geweest, want het was echt lief en hey, ze zat hier wel. En ze wilde de aardbei gaan proeven, die Ant al naar haar uitstak en toen kwam de koets in beweging. Agatha verloor haar evenwicht en tuimelde zo naar voren, op Ant. "Oh, sorry," zei ze ademloos. Goh, en dit deed haar weer denken aan Raine. Ging goed.
×