Jump to content

Agatha Moore

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    526
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    13

Agatha Moore last won the day on March 19

Agatha Moore had the most liked content!

About Agatha Moore

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,534 profile views
  1. [1838/1839] Here we are now, entertain us

    Oh jeetje, Dax praatte veel, zo veel dat Agatha er nauwelijks tussen kon komen en daadwerkelijk zijn vragen kon beantwoorden, zodat ze er zo'n beetje drie moest beantwoorden tegen de tijd dat hij adem haalde en ze er mogelijk wat tussen kon krijgen. "Oh nee, ik was niet echt een zwerkbalfan," glimlachte ze vriendelijk. Jeetje, hij was lid van Heksen Hoog? Ze had eigenlijk nog nooit gehoord dat een man daar lid van was... "Eigenlijk puur toeval dat ik hier terecht kwam, maar ik begin het spel nu wel te waarderen." Inderdaad zonde van alle negativiteit rondom het vrouwenteam, maar die discussie hoefde ze niet te houden nu, toch, dus ze glimlachte alleen maar vriendelijk. "Vrijzinnige tovenaarspartij," knikte ze. "Maar ik heb wel nagedacht over Heksen Hoog." En eigenlijk mocht ze nog niet stemmen, omdat ze nog niet zeventien was. Kijk, daar ging hij weer! Waar kwam de conclusie nou weer vandaan dat Agatha slecht was in leren? "Nee, dat was het niet echt," glimlachte ze maar aarzelend. "Ik volg nog een thuisstudie... Ik wil wel naar de universiteit later." Pff, dit gesprek was echt zo beschamend. Dax ratelde gewoon door en ze had helemaal niets interessants te vertellen... Agatha hoopte stiekem dat Caspian toch terug naar kantoor zou komen, maar ondanks de blik die ze op de deuropening wierp, bleef het er stom stil. Oh nee, nu wilde hij ook nog eens dat ze Caspian gewoon Caspian noemde, in het openbaar! In gedachten ging dat nog wel, maar tegenover één van zijn vrienden? "Nou, dat is wel iets anders als je bevriend bent dan als je voor iemand werkt," zei ze dus, zo vriendelijk, maar wel afwijzend, mogelijk. Alleen Caspian mocht eisen dat ze hem Caspian noemde en dat had hij nog niet gedaan. "Oh, ik heb echt geen interessante hobby, hoor." En ze ging toch niet met een vreemde over haar dromen praten? Extroverte mensen waren eng. "Ik weet het niet, hoor," lachte ze, terwijl ze even ongemakkelijk wegkeek. "Ik ben niet zo'n dromerig type, denk ik. Maar u... jij... hebt er vast één?"
  2. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Oeps, blijkbaar was Raine nogal trots op zijn uiterlijk, dus haar grapje over het litteken was een beetje slecht gevallen. Agatha glimlachte schuldig en trok heel even de handdoek van zijn gezicht om een blik erop te werpen, maar het waren nauwelijks wat plekjes. Dat trok echt zo weg weg, hoor. "Heus niet," suste ze. "Natuurlijk zou ik je nog aantrekkelijk vinden!" Waarom werd ze zo warm van binnen van het idee dat hij om haar mening over zijn uiterlijk gaf... ze waren vrienden, vrienden waren gewoon eerlijk tegen elkaar. "Maar morgen is het heus wel al weggetrokken, hoor." Misschien dat ze nog even een zalfje kon halen voor hem vanavond... Er was vast nog wel een winkel open en al hadden ze technisch gezien een avondklok, het was niet alsof Juffrouw Silvershore haar eruit zou gooien als ze die regel één keer brak, toch? "Misschien," lachte ze naar hem, maar zuster? Nah, niet echt wat voor haar. Ze had gezien wat er af en toe op de ziekenzaal binnen kwam en van sommige dingen was ze echt misselijk geworden. Kleine huis, tuin en keuken ongelukjes kon ze nog wel hebben, maar verder... Haar adem stokte in alle eerlijkheid wel toen hij plotseling een hand op haar wang legde en haar even streelde. Ze huiverde en wierp blozend een blik naar beneden. "Ja, ik ben er ook blij mee," zei ze gehaast, want ze waren vrienden en ze moest niet zo... verliefd doen. Ze mocht niet meer verliefd zijn op Raine. Dat dat makkelijker gezegd was dan gedaan was wel een ding, maar goed. "Kun je zelf de handdoek tegen je gezicht houden?" vroeg ze, terwijl ze een blik over haar schouder wierp. "Ik moet de rest van het eten maar even gaan redden, anders moet ik straks alles opnieuw doen."
  3. [1838/1839] Overgrown

    Agatha was in het algemeen al snel onder de indruk van Heaven Priest, want het was Heaven Priest, maar op dit soort momenten mocht ze Heaven in alle eerlijkheid wel toch het meest, als ze voor een paar minuten Heavens volledige aandacht op zich kreeg. Het voelde een beetje als in een zonnestraal staan, midden in het bos, die net tussen alle takken viel. Iets magisch, eigenlijk, net wat beter dan alle andere zonnestralen, want het was er alleen voor jou op dit moment even. "Eerst om mijn diploma te behalen," knikte ze naar Heaven, "zodat ik de juiste cijfers heb voor de universiteit. Wat ik daar wil studeren weet ik nog niet precies, maar ik wil wel heel graag heen." Zij had natuurlijk hele andere ideeën van de universiteit dan Heaven, maar Agatha knikte enthousiast bij haar wijsheid. Het was gewoon inderdaad zo! "Oh nee, nee, die moeite hoef je niet voor me te doen, hoor," protesteerde Agatha, met een lach en een blos. Heaven kende vast allerlei indrukwekkende mensen, waar Agatha vast niets mee gemeen had. "Ik ben nog niet echt op zoek." Heel aardig dat Heaven vond dat iedereen blij met haar zou zijn, maar Agatha vond dat wel tegenvallen, hoor. Zo bijzonder was ze niet. En al die mannen die ze van zich af moest slaan? "Bedoel je de dronken mannen op straat?" lachte ze. "Verder krijg ik niet zoveel aandacht, hoor." Op Zweinstein had ze dat wel eens gekregen, maar ach, dat lag ook al weer achter zich. En kijk nou, Jupiter dook op. Hij verontschuldigde zich netjes over dat het zo lang had geduurd, drukte Heaven een glas champagne in haar handen en een kus op haar slaap en staarde toen naar Agatha, alsof hij zich afvroeg waarom ze hier nog steeds was.
  4. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Ja, verstandig idee om de naam te bewaren, dus knikte Agatha enthousiast naar hem, terwijl ze zich nog steeds bezig hield met de tafel. Koken vond ze wel leuk, redelijk oké, maar een tafel dekken was eigenlijk nog fijner om te doen. Alles moest perfect liggen, maar dan zag alles er ook altijd zo leuk uit. Ze hield van een uitgebreide tafel met een prachtig tafelkleed, mooi bestek en een leuk bloemstuk erop, hoewel ze het nu met wat bloemen uit de tuin in een vaas moesten doen. Op een dag wilde ze een cursus bloemschikken doen, had ze al besloten, want nu zag het er vast niet heel goed uit. "Oh nee!" riep ze geschrokken uit, toen Raine het ineens uitschreeuwde en ze zette haastig zo maar de vaas neer, voordat ze zich naar hem toe spoedde. 'Oh au," zei ze meelevend, terwijl ze de pijnlijke plekken op zijn arm en gezicht zag. Snel zette ze het vuur uit en trok ze Raine mee naar de wasbak, zodat ze water over zijn hand kon laten stromen. "Het komt wel goed," suste ze, terwijl ze een handdoek nat maakte en die op zijn gezicht legde. "Als we dit er goed op houden, trekt het zo weg." Arme Raine... Wel een tikje onhandig, maar toch, hij kon het ook niet helpen, met hoe weinig hij van koken af wist. "Morgen zien we er vast niets meer van. En anders heb je gewoon een heel stoer litteken." Vonden jongens leuk, toch? "Maar waarschijnlijk niet, hoor," beloofde ze nog.
  5. [1838/1839] Here we are now, entertain us

    "Ik zal het keurig opschrijven," glimlachte Agatha maar en dat zou ze ook braaf doen hoor, maar verder voelde ze zich eigenlijk niet echt betrokken hij de hele grap. Het was ook niet haar grap, he, maar die van Dax en ze was dan wel een beetje medeplichtig, maar ook niet zo erg. Ze hoopte maar vooral dat Caspian het haar niet kwalijk zou nemen, ze kenden elkaar nog niet echt heel goed en dan was het een beetje lastig om in te schatten wat iemand wel of niet kon hebben. Vast wel wat, als hij bevriend was met Dax, maar toch was ze er een tikje zenuwachtig voor. Als ze dankzij Dax ontslagend werd, vergaf ze het hem nooit. "Nou, ik hoop toch op wat anders," lachte ze wel vriendelijk en ze nam een heel klein slokje, vooral om beleefd te zijn, want het laatste wat ze wilde was natuurlijk tijdens werktijd dronken worden. Ze nam haar werk nogal serieus op, ook al was het maar vooral een baan om wat geld te verdienen, dat betekende niet dat je het niet serieus moest nemen, toch? "Oh, ja, Huffelpuf," knikte ze vriendelijk naar hem. "Nee, ehm, vorig jaar was mijn vijfde." En nu zou hij natuurlijk vragen waarom ze gestopt was en dan moest Agatha uitleggen dat ze geld wilde verdienen en blahblahblah, alsof ze de enige was die ooit stopte met Zweinstein! Nou, was ze niet! Want het zijn altijd mijn karakters die dat doen. Heb er over een paar jaar nog eentje, oeps. "Verder ben ik niet echt interessant, hoor," lachte ze. "Gewoon een typische Huffelpuf." Ze haalde haar schouders op. "En jij? Griffoendor, toch, net als meneer Thwaite?"
  6. [1838/1839] Overgrown

    Ja sorry, George voelt zich heel erg schuldig dat hij hier niet aan heeft gedacht </3 vergeef het hem alsjeblieft, Heaven? "Oh, wat leuk!" zei Agatha enthousiast en stiekem, heel stiekem, maakte ze met zichzelf de afspraak dat als ze ooit op de universiteit zat, ze zeker naar een feestje zou gaan, want je wist blijkbaar maar nooit of je je ware liefde tegen kwam. Of in ieder geval je volgende vriend. "Maar dat heeft wel iets romantisch, toch? Het idee dat jullie elkaar altijd net hebben gemist tot het eindelijk het juiste moment was..." En dan dacht Agatha van zichzelf dat ze gewoon realistisch was en niet een typische romanticus. "Nee, geen zomerwerk," knikte Agatha naar Heaven. Ugh, ze wist best wat Heaven bedoelde, maar ergens wenste ze dat ze het onderwerp gewoon kon ontwijken, maar helaas... "Ik ben gestopt met Zweinstein," legde ze dus snel uit, "zodat ik kan gaan werken. Maar ik volg een thuisstudie!" Was de bedoeling tenminste, voor volgend schooljaar. "Oh, ja, het is hartstikke leuk! Wel heel wat anders dan ik gewend ben, maar iedereen daar is harstikke aardig!" En Caspian was al helemaal aardig. Nee, niet op die manier. Ja, Caspian zou vast nog wel opdagen, hoewel Agatha eerlijk gezegd weinig zin had om de hele avond hier te blijven en het over vijf minuten wel weer genoeg zou vinden, maar goed. Tot die tijd kon ze tenminste nog wat met Heaven kletsen. "Oh, nee," zei ze, toch redelijk rood, "Ik heb geen liefdesleven, hoor." Wat was er mis met haar eerdere keuzes! Oh ja, Heavens ex (sorry Heaven) die eigenlijk verliefd was op iemand anders, een jongen die ze niet eens zo leuk vond maar dacht dat hij haar type hoorde te zijn eeeen... Ant Dickson. Zie je, het was beter als Agatha niet date. "Ben daar nu niet echt mee bezig, om eerlijk te zijn." Ja, omdat je gewoon steeds achter Raine aanliep als hij in de buurt was, Agatha. "Misschien later wel weer." Als Raine vrijgezel was. Oh nee, dat zou ze toch niet durven, dus laat maar.
  7. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Nou, nou, ervoor zorgen dat de ander het slechter zou doen, was nou ook weer niet bepaald Agatha's doel, eerder om erachter te komen hoe mensen het zelf beter konden doen, maar ach, ze zou toch niet Raine verbeteren als het even kon en dus glimlachte Agatha maar en knikte ze een beetje. Ja, best leuk als ze op die manier Raine zou kunnen helpen, hoor... Misschien dat ze daar maar een beetje rekening mee moest gaan houden. Ehhh... geen idee of Raine in de buurt zat, maar Agatha dacht natuurlijk van wel, want het was Raine, dus knikte ze hem enthousiast toe. "Oh, die klinken wel leuk!" zei ze vrolijk. "Zolang ze maar niet heel groot zijn, lijkt me... Of heel ondeugend." Want dan zou juffrouw Silvershore ze natuurlijk niet in huis hebben. "Maar er zijn dus ook half kneazels, half katten?" Dat klonk wel onschuldig genoeg, toch? Om in huis te halen... "Oh ja, dat zijn ook goede namen!" Bliksem of Turbo, daar kwam je wel ver mee, hoor. Maar eerst maar eens kijken hoever ze zouden komen, toch? Terwijl Agatha een tafelkleed over de tafel spreidde en daarna alle borden en bet bestek netjes klaarzette, luisterde ze, natuurlijk, goed naar Raine. "Oh nee, dat heb ik nog nooit gedaan," zei ze verbaasd tegen hem, maar het klonk best leuk! Of klonk alles wat Raine zei gewoon bij voorbaat al leuk, hmm... "Dat moeten we ook maar eens aan juffrouw Silvershore vragen." Vervelend hoor, dat alles eerst via Zaira moest... Zaira was harstikke aardig natuurlijk, maar Agatha kon zich voorstellen dat Raine het graag voor zichzelf wilde bepalen, hij was daar wel een beetje het type voor. Oh, hij kon goed luisteren, maar een man wilde het natuurlijk wel voor het zeggen hebben. Nou ja, ze moesten haar maar als een soort van moeder zien... "Is het eten bijna klaar, denk je?"
  8. [1838/1839] Here we are now, entertain us

    Nou, vooruit, Agatha kon best wel een leuke plek voor Dax inboeken, hoor. "Oh, morgenmiddag kan wel," knikte ze naar hem. "Ik zal er opschrijven dat hij een belangrijke vergadering heeft." En Caspian ging heus wel braaf naar de (meeste) vergaderingen, dus hij zou er dan vast wel zijn voor Dax. "Dan bent u er zeker van dat hij er is." En hier zou Caspian vast niet boos om worden, toch? Nou, eigenlijk ging ze er vanuit dat Dax dan weg zou lopen, op zoek naar iets beters om te doen, maar oh help, hij trok een stoel bij en vroeg om wat glazen. Zucht... Ze had nog werk te doen! Ook Agatha wilde graag eerder naar huis vandaag, maar ja, ze kon één van Caspians vrienden ook weer niet zomaar wegsturen... "Volgens mij wel," zei ze, terwijl ze maar even uit een kastje wat glazen haalde. Een half glaasje kon vast wel... "Een beetje, hoor," waarschuwde ze Dax maar, "Ik heb nog niet zo vaak vuurwhiskey op." Het was eh... niet echt haar drankje. Ze had liever wijn. "Proost op een goed zwerkbalseizoen maar?"
  9. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    "Nou, helemaal precies lijkt me ook niet," lachte Agatha hartelijk. "Daar zijn mensen veel te ingewikkeld voor." Je kon nooit precies weten wat iemand wel of niet dacht, maar je kreeg tenminste wel een idee. "Ik denk dat het meer gaat over dat je weet waarom iemand doet wat hij doet of denkt wat hij denkt? En dan kun je daarmee helpen." Hoezo was dat niets voor haar! Als er iemand was die daar geen misbruik van zou maken, dan was het Agatha wel, toch? "Sociologie gaat meer over de maatschappij, wel redelijk hetzelfde, over waarom mensen doen wat ze doen, maar in plaats van naar de individu kijk je naar alle mensen samen, denk ik." Wist ze, maar ze vond dat zo arrogant klinken... Vooral tegenover Raine. Het laatste wat ze wilde was dat Raine haar arrogant vond en dat ze zichzelf beter vond dan hem! "Wat je daarmee kunt worden? Nou, onderzoeker, natuurlijk, maar je kunt ook de politiek in. Niet als politicus, maar met het helpen van campagnes bedenken, et cetera." Kandidaten... Agatha kon het niet helpen om direct bloedrood te worden. "Nee, die zijn er niet niet," mompelde ze, maar wel met een glimlach, hoor, want ze wilde niet dat Raine zich schuldig over het onderwerp. Maar toch, een beetje beschamend was het wel... Daarbij was er op dit moment maar één persoon waar ze ooit verliefd op was geworden. "Geen voorkeur!" glimlachte Agatha braaf. "Hoewel ik nog nooit een kneazle heb gezien... Zien die er raar uit?" Soms wist je het echt nooit met tovenaarshuisdieren, ze was er nog steeds niet over uit wat ze er nou van vond dat sommigen op Zweinstein een pad als huisdier hadden. Of een muis! "Dat zijn goede namen," zei ze bemoedigend, want ze kuste nog net niet de grond waarop Raine liep. Nog net niet. "Misschien Hunter als het een beetje een stoerdere kat is? Hoewel ik niet weet of juffrouw Silvershore het goed vindt als we een kat dezelfde naam geven als haar neef... Maar Predator klinkt zo stom voor een kat..." Ze beet twijfelend op haar lippen. Ondertussen was ze nog steeds bezig met koken, het vlees was al in een pan gelegd en even twijfelde Agatha of ze Raine kon vragen de tafel te dekken... Maar ach, dat was weinig werk en ze kon het net zo goed zelf doen. "Let je even op het vlees?" vroeg ze dus en snel begon ze de borden uit te zoeken.
  10. [1838/1839] Here we are now, entertain us

    Nou, aan het joviale gedrag van de jongeman tegenover haar (Caspians leeftijd, gokte ze), ging ze er maar vanuit dat dit één van Caspians goede vrienden was, maar helaas kon ze hem niet direct plaatsen. Logisch, eigenlijk, ten eerste kende ze Caspian nog nauwelijks en ten tweede was ze ook vooral bekend met zijn collega's en andere belangrijke mensen in de Zwerkbalwereld. Nou ja, die begon ze te leren kennen. "Nee, hij is er niet," glimlachte ze spijtig. "Hij heeft een vrije middag genomen en ik verwacht hem niet meer terug op kantoor vandaag." Verdiend, hoor, hij had zo hard gewerkt! (Zo hard als Caspian tenminste werkte.) Ze besloot maar niet de whiskeyfles aan te raken, voor het geval Dax dan zelf op zoek ging naar Caspian, hoewel Agatha hem daar niet mee kon helpen, want ze had geen idee. Er waren nou eenmaal miljoenen plekken waar je je tijd door kon brengen. "Oh, dank je wel!" glimlachte ze trots, want ja, haar kantoor was mooi, he? "Oh, nou, daar ben ik toch voor?" lachte ze vriendelijk, maar ook een tikje ongemakkelijk. Ja, ja, vrienden zouden het zeker zijn, maar dit was wel Agatha's baan! Die nam ze serieus. "Ooh, Appleby! Ben je de zoon van David Appleby?"' De andere eigenaars van alle teams had ze wel uit haar hoofd geleerd, hoor, en ze wist wel dat David een zoon had. Dat was waarschijnlijk Dax, dus. "Ach, ik krijg goed betaald." Hij vroeg toch niet naar haar salaris, toch? Dat was een beetje onbehoorlijk om daar met iemand over te praten... "Helaas weet ik niet waar meneer Thwaite vandaag is," legde ze maar uit. "Hij heeft geen afspraken, of zoiets... Wil je dat ik iets voor je inplan voor op een andere dag?"
  11. Dinsdag 28 augustus 1838 - einde van de middag - Caspians kantoor Het was rustig op kantoor, een mooie dag waarbij wel meer mensen vrij namen of gewoon besloten dat ze toch echt buiten iets moesten gaan doen, maar Agatha was gewoon binnen gebleven, met de ramen wijd open, terwijl ze haar werk deed. Caspian zelf was er ook niet, die zat vast op één of ander terrasje (verdiend, hoor! Hij werkte heel hard! Vond Agatha vooral omdat ze niets gemeens wilde zeggen over haar baas), en dat was ook de reden dat ze ietwat verbaasd opkeek toen er ineens iemand naar binnen stapte. Hm, kwam haar enigszins bekend voor, maar niet helemaal dat ze hem kon plaatsen. "Hallo," begroette ze hem vriendelijk. "Kan ik je ergens mee helpen? Zoek je iemand?" Vast wel, er stond geen afspraak op haar kalender... Privé!
  12. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    "Ik heb nog niet helemaal besloten," gaf Agatha toe, maar wie wist ook op haar vijftiende al wat ze wilde worden? Agatha zeker niet. "Maar ik zat te denken aan misschien iets met sociologie, of psychologie..." Ze had wel wat interesse in geneeskunde, maar dacht niet dat ze er verder echt goed in zou zijn, maar ze wilde wel graag mensen helpen en welke manier was beter dan dat? Was dat vrouwelijk genoeg, Raine? Nou, geen tweede Sara Saint dus, maar wel een tweelingzusje. Bezorgd fronste Agatha haar wenkbrauwen, want ze zou zich best schuldig voelen als ze stiekem al die boze dingen over Sara had gedacht, terwijl het eigenlijk de tweelingzus was! Dat zou best naar zijn, voor Sara... Het was toch vooral fijner om boos te zijn op mensen als ze het verdienden. "Mocht ik ze een keer tegenkomen, zal ik het vragen," besloot ze maar, want een brief sturen was ook weer zowat... Oh Merlijn, hij was met haar getrouwd als ze zwanger zou zijn... Agatha giechelde maar. "Dat zou ik nooit van je hebben gevraagd, hoor!" protesteerde ze direct. "Het is heel lief dat je het aanbiedt, maar vader zijn van een kind dat niet van jou is, lijkt me zo naar." En stiekem vond ze Raine daar het type niet voor. Maar toch, het idee dat hij haar zou hebben gered, was... lief. Heel lief. Nou, als je alle dieren zo bij langs ging, leek er weinig over te blijven dan een kat, dus misschien kwam haar kleine dagdroom nog wel uit. "Nee, denk niet dat dat ook in de tuin past," grijnsde ze terug. 'Maar misschien een kat? Dat lijkt me wel kunnen. Die zijn redelijk zelfstandig, maar houden wel van aandacht." En op mensen hun schoot kruipen als ze sliepen. Goed, het vlees moest ook nog gemarineerd worden... Agatha knikte snel naar Raine terwijl ze snel de spullen begon te verzamelen. "Oh ja, lekker." Kijk, hij was lief! En ja, misschien was het een klein beetje stom dat zij bijna alles deed en Raine alleen wat te drinken in wilde schenken, maar Agatha vond het koken niet zo erg en ze had het gevoel dat Raine het niets vond. Dus was het dan echt zo erg? Hij zou vast wel een andere taak oppakken! "Wat voor naam zou je willen voor een kat?" vroeg ze tijdens het werk.
  13. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Zorgzaam... ja, zorgzaam klonk goed, dus Agatha glimlachte warm naar Raine. Ze was graag zorgzaam, ze was het type dat graag wilde dat andere mensen zich op hun gemak voelden, misschien zelfs een beetje te erg tot het punt dat ze haar eigen verlangens opgaf voor die van iemand anders, maar was dat echt slecht? Oké, ja, als iemand anders daarover tegen haar zou praten dan zou Agatha ze het advies geven dat ze zich niet voor anderen moesten opofferen, maar het was altijd simpeler om anderen te vertellen wat ze moesten doen dan er zelf naar te luisteren. "Nou, ik hoop dat ik tegen die tijd toch wel op de universiteit zit," lachte ze even, "maar ik wil je altijd graag helpen." Ja, Raine specifiek, ja. Laten we het maar niet hebben over waarom ze Raine graag wilde helpen. Braaf bijbelmeisje? Sara? Agatha trok verbaasd haar wenkbrauwen op, want dat was een kant die ze nog nooit van Sara had gezien. Niet dat ze haar goed kende... "Misschien zit er nog een Sara Saint op school..." stelde ze maar een beetje beduusd voor. Ze voelde zich wel schuldig, hoor, want als Sara Saint een braaf bijbelmeisje was, misschien had Agatha dan toch iets verkeerds gedaan. Betekende niet dat Sara zich zo moest gedragen... "Nee, nee," zei ze gehaast en ze schudde driftig haar hoofd, want nee, ze was niet zwanger! Had mogelijk wel gekund... maar tot nu toe had ze gelukkig nog elke maand keurig haar ongesteldheid gekregen. Was ook de bedoeling, ze dronk wel drankjes en ze hopte heus niet van het ene bed naar het andere. "Ik heb geen idee," zuchtte ze, toen ook Raine leek te walgen van het hele idee van een mens die seks had met een huiself. Ze kleurde wel bloedrood toen hij zo vroeg of het paste, daar had ze nog niet eens over na willen denken, Raine! En glimlachte dus dankbaar toen hij van onderwerp wilde wisselen. "Oh, geen idee," zei Agatha, terwijl ze om zich heen keek, alsof er ook maar ergens een antwoord aan de muur hing. "Vast wel, als je het juffrouw Silvershore vraagt..." Of zou ze net zoals haar broer allergisch zijn? Niet dat Agatha dat wist. "Wil je graag een huisdier?" vroeg ze nieuwsgierig, terwijl ze zich Raine probeerde voor te stellen, in slaap gevallen op de bank, met een kat op schoot... Nee, Agatha, niet zwijmelen. "Heb je het vlees al gemarineerd of zal ik dat ook doen?" vroeg ze, toen ze de laatste aardappel in de pan deed. Misschien dat ze nu iets meer had gesneden dan Raine, maar ach, ze wilde graag helpen!
  14. Ze vond hem eerlijk waar echt doodeng en als Agatha een excuus had kunnen verzinnen om er vandoor te gaan zonder dat hij boos op haar zou worden, had ze die met twee handen aangegrepen. In plaats daarvan bleef ze stokstijf staan en rilde ze even toen hij zich eindelijk van haar afkeerde. Ze wilde eigenlijk geen slok drank bij hem in de buurt drinken, maar Agatha was een braaf meisje die zich altijd keurig aan de regels hield en de eisen van andere mensen, dus ze deed haar uiterste best om een glimlach op haar gezicht te dwingen en nam daarna een slok wijn. Geen slechte wijn, voor zover zij van wijn af wist. "Oh," zei ze, stom opgelucht dat het gewoon een doodnormale vraag was waar ze geen enkel probleem mee had om er een antwoord op te verzinnen: "Ik heb hier een paar dagen geleden gestudeerd met een vriendin van me, omdat het hier zo rustig is en de bibliotheek zit altijd zo vol... Maar ik ben een oorbel kwijtgeraakt en ik dacht dat hij hier misschien wel zou liggen." Ja, ze vond haar eigen verhaal ook saai, maar Agatha was nou eenmaal een saai persoon, vond ze van zichzelf. En wat er niet saai aan haar was, zou professor Damarcus er vast niet uit krijgen, dus ach. "Maar als u liever alleen bent... Misschien kan ik het sowieso beter aan de conciërge vragen." Haast onbewust nam ze nog een slok wijn.
  15. Oh Morgana, hij kende haar naam. Dat was niet wat Agatha had verwacht, eigenlijk had ze gehoopt dat ze in de golven leerlingen op Zweinstein anoniem zou blijven, maar ja, misschien wist hij het ook alleen maar om haar klassenoudstebadge die op haar borst gespeld was, een badge waarvan ze nu toch een beetje wenste dat ze hem nooit aangenomen had, al was het enkel en alleen om de blik van haar schoolhoofd te kunnen ontwijken. Op datzelfde level wenste ze ook dat ze vanmiddag niet naar boven was gegaan, dat ze hem nooit had aangesproken. "Het spijt me," prevelde ze snel, "Ik wilde u niet laten schrikken." Natuurlijk niet, ze wenste niemand wat kwaads toe, maar ze deinsde wel achteruit toen hij plotseling op haar af kwam stormen. Verward bleef ze stil staan toen hij plotseling begon te glimlachen, oh help, hij ging haar vermoorden, en nog verwarder toen hij haar ineens een slok van zijn fles aanbood. "Oh, ehm..." Ze wierp een blik naar de fles, terwijl ze probeerde te bedenken wat het juiste antwoord was. Misschien wilde hij zijn drank niet delen? Maar misschien vond hij het juist weer vreselijk als ze zijn vriendelijke aanbod zo af zou wimpelen. Agatha dacht er maar niet eens maar over na dat ze eigenlijk niet wilde, aan die gedachte had ze toch niets. "Als u het zeker wilt?" vroeg ze dus maar. "Er moet natuurlijk wel genoeg voor u overblijven..."
×