Jump to content

Agatha Moore

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    505
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    12

Agatha Moore last won the day on November 18 2018

Agatha Moore had the most liked content!

About Agatha Moore

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,408 profile views
  1. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Nu moest ze hem wel een antwoord schuldig blijven, hoor, want hoewel Agatha het niet over haar hart kon verkrijgen, moest ze nou ook weer toegeven dat Caspian misschien niet de meest geschikte persoon was om een zwerkbalteam te leiden. "Hij is nog een beetje onervaren," verdedigde ze haar baas maar. "Dus ik ben er om hem te helpen, zodat hij niet alles zelf hoeft te doen!" Niet dat zij ervaring had met het leiden van een team, maar gelukkig hoefde ze dat soort dingen ook niet te doen. Alleen de basisdingen eigenlijk, ervoor zorgen dat Caspian alles had wat hij nodig had, dat hij belangrijk papierwerk kreeg, et cetera, et cetera. "Maar ja, hij is heel aardig! En hij doet het goed!" Dat had de manager tenminste tegen hem gezegd en die zou nooit liegen tegen zijn nieuwe baas, toch? "Oh, dat weet ik eigenlijk niet," zei Agatha, verbaasd, want daar had ze nooit over nagedacht. "Het is natuurlijk ook de zomerstop, ze zijn bezig met de nieuwe teamleden trainen... De wedstrijden beginnen pas in september, geloof ik." Maar misschien dat ze wel kaartjes kon regelen, ze was zelf nooit naar een echte zwerkbalwedstrijd geweest, natuurlijk wel af en toe op Zweinstein als Huffelpuf in de finale stond en ze mee werd gedwongen door haar vriendinnen, maar dat was iets heel anders dan een echte zwerkbalwedstrijd, leek haar. Veel intenser. In ieder geval glimlachte ze lief, want ze wilde best met Raine naar een zwerkbalwedstrijd, stiekem... Kon ook dat ze gewoon alles met Raine wilde doen, maar ze sprak zichzelf altijd streng toe dat haar verliefdheid voorbij was en dat ze gewoon vrienden waren. "Dat klinkt echt goed!" zei ze onder de indruk, want stel je voor, je was net uit Zweinstein en je mocht nu al met gevoelige informatie werken! "Daar ben je vast heel goed in," glimlachte ze hem enthousiast toe, want in Agatha's ogen kon Raine alles. Hij was nog net niet het centrum van het universum. "Is het alleen voor tijdens de zomervakantie als stage?" Hoe dan ook, ze was onder de indruk. Hij zou vast snel een promotie krijgen. "Het valt tot nu toe mee," gaf Agatha toe, terwijl ze een blik wierp op de aardappels die hij nog moest schillen. "Zal ik daarmee helpen?" vroeg ze, terwijl ze al een mesje pakte, want het was sneu om hem alles in zijn eentje te laten doen, vooral gezien zij te laat was geweest. "Maar het is ook pas de zomervakantie," babbelde ze vrolijk door, "Dus het werk is tot nu toe nog licht. Het zal wel anders worden straks. Maar gelukkig ben ik goed in plannen." Ze had al eerder twee studies tegelijkertijd gevolgd, de normale vakken op Zweinstein, en daarbuiten de vakken die haar familie graag wilde dat ze leerde. "Daarbij kan ik er altijd wat langer over doen als dat nodig is." Ze hoopte van niet, maar toch, haar werk ging wel voor, hoor.
  2. Nou, zo onderhand besloot Agatha dat het oké was als ze weer wat meer kleding aantrok, dus snel liet ze haar onderjurk weer over haar hoofd glijden, terwijl ze naar Ant luisterde. Natuurlijk was het goed. Oh en zij was blijkbaar te stil geweest. Agatha vroeg zich eigenlijk af wanneer ze dan precies wat had moeten laten horen, naar haar gevoel had ze daar nauwelijks tijd voor gehad, maar ze wilde niet dat Ant zich niet goed voelde... "Oh nee, nee, het was goed!" zei ze dus ook gehaast, terwijl ze snel de volgende laag kleding om zich heen wikkelde, want ze had het ijskoud. "Natuurlijk was het goed." Met een zucht trok ze de laatste laag over haar hoofd heen. "Sorry dat ik niets heb laten horen, ik eh... zal mijn best doen." Ze wilde ook goed zijn. "Zullen we teruggaan naar het kasteel?" Ze wilde graag douchen, eigenlijk...
  3. Tja, hoe kwam het dat sommigen zich zo vrij gedroegen... Agatha wist het niet precies, maar ze had wel zo haar vermoedens. "Misschien zijn ze moedig," zei ze, terwijl ze haar schouders optrok. "Of het maakt ze gewoon niet uit, dat kan ook nog wel." Er waren nou eenmaal een paar meisjes die helemaal niet om hun reputatie leken te denken en aan de ene kant was Agatha jaloers dat ze dat los konden laten, aan de andere kant dacht ze niet dat ze het zelf zo zou durven. Ja, het was oneerlijk dat er verschillen waren tussen mannen en vrouwen, maar was het de beste oplossing om dan zelf maar wat te gaan doen? "Ja," knikte ze nadenkend, "mij ook wel, hoor..." Ouder zijn leek haar echt niet makkelijk, vooral omdat ze nou eenmaal nooit echt haar eigen ouders had gekend, maar het leek het haar wel waard. "We zijn ook nog maar jong," glimlachte ze bemoedigend naar Maia. "Jij hoeft je nog de komende jaren hier niet mee bezig te houden, denk ik?" Tenminste, ze had niets gehoord over dat Maia snel zou trouwen. Oh jeetje, Agatha lachte even, want Maia hield nu wel de opties erg open. "Ik denk niet dat ik maar rekening moet gaan houden met de afdeling," glimlachte ze. "Want van alle afdelingen kun je wel iets positiefs zeggen." En zo kwam je nog nergens. "Maar misschien dat ik wel een beetje een voorkeur heb voor Zwadderaars, als ik het echt zo moet zeggen... En jij? Als je een huis moest kiezen?" Ja, blabla, Maia was verloofd, maar soms konden ze dat wel even negeren, toch?
  4. [1837/1838] Eindfeest

    Ugh, waarom deed ze ook die moeite om Sara Saint te overtuigen! Het stomme kind wilde alleen maar horen wat ze zelf vond en niets daarvan had ook maar iets met de realiteit te maken. Nee, Sara wilde koppig geloven dat Agatha al zwanger was van een huiself en blijkbaar ook de maîtresse van één of andere zwerkbalteameigenaar zou worden, alsof je dat tegelijkertijd kon doen! Nou, fijn, prima dat Sara dat over haar dacht. Oké, eigenlijk helemaal niet prima, want het was gemeen en Agatha had Sara nooit iets aangedaan en dit was enorm frustrerend, maar het moest maar prima zijn, want er was gewoon niets dat ze eraan kon doen. Nou, ze kon wel haar vuisten ballen en even met haar voet stappen en heel hard achter Sara aanroepen: "Ik ben blij dat ik je nooit meer hoef te zien!" En eh... dan enigszins beschaamd om zich heen kijken, want mensen keken nu naar haar, en er maar snel vandoor lopen, op zoek naar beter gezelschap. Agatha out!
  5. [1838/1839] Overgrown

    Ja, het was al een tijd geleden... Agatha wist niet eens precies hoe lang, misschien zelfs wel meer dan een jaar, maar Heaven was natuurlijk druk bezig geweest en Agatha had haar slijmbalexamens en als je niet dagelijks in hetzelfde gebouw was was het gewoon een stukje lastiger om elkaar tegen te komen, dus wie weet wanneer het de volgende keer eigenlijk zou zijn. Ze glimlachte alleen wel en begon snel met een: "Oh, het gaat goed! En met jou?" Nieuwsgierig wierp ze een blik om zich heen om te zien of ze de jongeman nog kon zien, maar hij was opgeslokt door de menigte. "Heb je een nieuwe vriend?" vroeg ze wel, want Heavens liefdesleven was altijd interessant, oké. "Oh, dank je!" Agatha raakte beschaamd even haar wilde krullen aan. Ze had haar haren een beetje snel opgestoken, vooral om alles snel uit haar gezicht te hebben, hoewel er al een paar lokken weer waren ontsnapt. Ze zag er vast niet uit alsof ze hier thuishoorde op dit feest, ze had gewoon een nette rok en blouse aan, dezelfde kleding waar ze dagelijks in werkte, en dat terwijl iedereen om haar heen de meest prachtige jurken droeg, inclusief Heaven natuurlijk. "Nee, ik ben op zoek naar Caspian Thwaite, mijn baas. Heb je hem gezien?" Wist Heaven überhaupt wie dat was? Eh, hopelijk, want dan zou het vinden wel een stuk makkelijker zijn.
  6. [1838/1839] The first day of the rest of your life

    Nou, geen koffie dus. Agatha deed haar uiterste best om niet te laten zien dat ze totaal niet had verwacht dat hij om limonade ging vragen, want het was niet leuk om de baas die je nog maar net voor het eerst ontmoette nu al te laten denken dat je hem een idioot vond. Vond ze overigens niet, hoor! Nee, ze vond het juist knap dat Caspian Thwaite op zijn leeftijd al eigenaar was van een heel zwerkbalteam en ja, oké, hij had vast gewoon het geld van zijn ouders gebruikt en had nu vast geen idee wat hij moest doen, maar toch! Hij had een risico genomen en dat alleen was bewonderingswaardig, toch? Oftewel: Agatha wilde graag een reden hebben om onder de indruk te zijn van Caspian en als het niet om zijn drankkeuze ging, dan eh... zou ze wel iets anders vinden. "Prima, komt eraan!" glimlachte ze tevreden naar hem en even stond ze twijfelend stil en maakte toen snel een kleine buiging naar hem (hij was haar baas!) voordat ze er vandoor spoedde om limonade te vinden. Het was niet makkelijk om limonade te vinden in een kantoorpand, iedereen keek haar een beetje verbaasd aan toen ze er naar vroeg, dus het duurde een paar minuten voordat ze eindelijk met een kan limonade en twee glazen weer binnen kwam. Ze wilde niet per se limonade, maar ze ging niet de moeite doen om nog iets op te zoeken, en toen ze alles op zijn bureau zette bedacht ze zich pas dat ze niet had gevraagd of hij er wat bij wilde. Ehhh, dat negeerde ze maar, oké? "Mag ik trouwens zeggen dat ik er heel erg naar uit kijk om samen te werken?" zei ze, terwijl ze een glas voor hem vulde. "Ik hoop dat het niet erg is dat ik geen eerdere ervaringen heb, maar ik ben een snelle leerling!"
  7. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Oké, waarschijnlijk lag het aan haar hoor, eerlijk waar, maar Raine klonk wel een tikje afkeurend over haar baan. Was vast niet zo, het was vast gewoon dat hij het nog niet helemaal kon bevatten en daarom hield Agatha koppig een glimlach op haar gezicht terwijl ze zijn vragen één voor één beantwoordde: "Nee, klopt, ik ken hem ook eigenlijk niet. Nou ja, ik kende hem niet. En ik ben ook niet echt een zwerkbalfan, moet ik toegeven... Maar het was het team die hem graag een persoonlijk assistente wilde geven, dus ze hadden een oproepje in de Ochtendprofeet gezet en daar heb ik op gereageerd!' Ze glunderde wel, want het was echt een goede baan. Misschien met weinig promotiemogelijkheden, of misschien zelfs eigenlijk geen enkele promotiemogelijkheid, maar ze hoopte stiekem dat ze deze baan een paar jaar kon doen en dan een beetje kon sparen om ooit naar de universiteit te gaan. "Maar je hebt gelijk, ik moet natuurlijk nu wel hopen dat ze elke keer zullen winnen." Ook al wist ze verder niet echt veel van Zwerkbal. Het bestond en het had iets met ballen te maken en als de rest van haar afdeling juichte deed zij dat ook braaf. "Oh ja, dat kan ik begrijpen!" knikte ze, blij voor hem, want natuurlijk kreeg Raine een baan op een inspirerende afdeling! "Welke is het eigenlijk?" vroeg ze nieuwsgierig. Geen zorgen hoor, Raine, ze zou daadwerkelijk overal enthousiast over zijn. Het was nou eenmaal Raine die de baan had gekregen en nogmaals, ze verwachtte hele goede dingen van hem in de toekomst. Oh ja, Zweinstein. Het deed nog steeds een tikje zeer, het idee dat ze na de zomer niet terug zou keren, maar ze wist zeker dat het een goed idee was geweest. "Ja," knikte ze dus maar, terwijl ze de laatste broccoli in de pan gooide en die begon te vullen met water. "Maar ik ga nog wel een thuisstudie doen, hoor. Dat leek me fijner, dan kon ik tegelijkertijd werken."
  8. Agatha haalde haar schouders op, want eigenlijk wist ze het ook niet allemaal zo precies. Het leek haar wel onderschatten, want je ging er toch niet expres van uit dat alle vrouwen ondergeschikt waren aan mannen of zoiets dergelijks? Maar ze had er nooit echt een boek over gelezen of er les in gekregen, het waren gewoon van die dingen die zo voelden en voor hetzelfde geld had ze alles mis. "Ja, inderdaad," knikte ze wel, want het was zonde. "Ik denk dat dit soort dingen voor bijna iedereen wel moeilijk zijn," knikte Agatha. "Je hebt nou eenmaal altijd ouders of andere voogden of mensen om je heen... en die hebben allemaal zo hun mening waar je eigenlijk niet vanaf wilt wijken." Jammer, want soms sloegen die sociale moralen eigenlijk nauwelijks op, maar Agatha wist ook niet echt of ze daar in het openbaar wel tegenin durfde te gaan. Stiekem deed ze het wel, natuurlijk, maar dat was anders... Ze knikte wel enthousiast naar Maia, want ja, ze hoefde niet te trouwen om gelukkig te zijn, toch? "Het enige wat ik jammer vind is dat ik dan ook geen kinderen kan krijgen," gaf ze toe. "Dat had ik wel graag gewild..." Maar ja, dat was nou eenmaal geen optie. Ja, oké, er waren wel eens vrouwen die zwanger werden zonder man, maar er werd altijd neergekeken op die kinderen en dat wilde Maia nou ook weer niet. "Dank je wel!" glimlachte Agatha warm naar Maia, want ze was echt blij met het compliment. Wat lief! "Oh jee..." Waar knapte ze op af... "Oh ja, inderdaad," knikte ze. "En sowieso als iemand heel gemeen is, dat vind ik zo niet aantrekkelijk!" Maar dat was ook wel een beetje een sociaal geaccepteerd antwoord, vooral van een Huffelpuf. "Maar ik zou iemand met ambities wel aantrekkelijk vinden, denk ik... Iemand die echt wat gaat bereiken in zijn leven."
  9. [1837/1838] Eindfeest

    Dat kwam voor? Bah! Agatha trok een vies gezicht, want ze kon zich helemaal niet voorstellen dat iemand met een huiself naar bed wilde. Dat was hetzelfde als... naar bed willen gaan met een aap! Hoewel een aap dan weer niet kon spreken, maar toch, het was gewoon verkeerd. "Nou, ik ben dus niet naar bed geweest met een huiself," spuugde ze geërgerd terug. Bah, ze had zo'n hekel aan Sara, vervelend kind dat het was... "En ik ben niet zwanger," voegde ze er weer aan toe. Ja hoor. Agatha rolde met haar ogen. "Ik wil werken omdat ik niet afhankelijk wil zijn van iemand." Was toch logisch? Oké, waarschijnlijk niet, er waren vast veel andere mensen die heel iets anders hadden gedaan, maar Agatha wilde haar eigen leven leiden, dus pfuh. "En ik word geen dame van plezier! Ik ga werken voor een zwerkbalteam. Als assistente van de eigenaar." Als alles goed ging, tenminste. En anders zou ze wel serveerster worden, er waren meer dan genoeg plekken die iemand nodig hadden. En met dat alles had Sara überhaupt niets te maken. "Oh stel je niet zo aan," zuchtte Agatha. "Maar prima! Doe het dan zelf!" En snel stopte ze haar toverstok weer weg, want als Sara geen hulp wilde, lag dat aan haar.
  10. [1838/1839] Overgrown

    Woensdag 27 juni 1838 - 's avonds - de balzaal in hotel Astoria Agatha was ooit eens naar het debutantenbal geweest. Nou ja, ze was er niet geweest, eigenlijk, ze had op een balkon gezeten en naar beneden gekeken en dat was al indrukwekkend genoeg geweest, maar wat ze niet besefte was dat er vaker van dit soort feestjes waren op de wereld, waar alleen hele rijke tovenaars en heksen rondhingen. Ze droegen de mooiste jurken, hadden de meest prachtige sieraden om en dronken de meest dure champagne, terwijl ze over dingen spraken waar Agatha nog nooit van had gehoord. Ze voelde zich niet echt thuis, maar dat maakte weinig uit, want ze was hier alleen om Caspian te vinden en hem een brief te leveren die blijkbaar nu direct geleverd moest worden. Alleen jammer dat er zoveel mensen waren en ze echt enorm verdwaald was. Daarbij leken de helft van de mensen te denken dat ze een serveerster was, dus kreeg ze telkens vragen of ze een glas champagne op kon halen en voordat ze ooit uit kon leggen dat ze daar iemand anders voor moesten vragen waren ze of al weggelopen of hadden ze haar een boze blik toegestuurd. Dus, hoe eerder ze Caspian kon vinden, hoe beter. Alleen jammer dat ze weer tegen iemand aanbotste, een jongeman die geërgerd naar haar fronste en Agatha wilde haar excuses al mompelen, toen ze plotseling de vrouw aan zijn arm herkende. "Oh, Heaven!" begroette ze haar grote voorbeeld. "Wat zie je er mooi uit!" Echt alsof ze thuishoorde op dit soort feesten. De man waar Heaven mee was mompelde iets over dat hij champagne voor hen ging halen en dook er vandoor. Agatha was allang opgelucht dat hij haar niet vroeg. Privé!
  11. En van het ene op het andere moment was Agatha plotseling geen maagd meer. Oh, het had eraan zitten te komen, dat wist ze ook heus wel, het was allemaal niet vanuit het niets gekomen en ze had heus wel op de één of andere manier verwacht dat het waarschijnlijk vandaag wel zou komen, maar toch... Maar toch was het plotseling wel heel snel gedaan en voor ze het wist dat hij in haar, voordat ze adem kon halen, voordat ze zich er klaar voor voelde, voordat ze überhaupt het idee had gehad dat ze hier misschien nog even moest nadenken. Ze kreunde, niet echt van plezier want hij deed het niet bepaald zachtzinnig, maar Agatha wist zelf ook wel dat als Ant erna zou vragen, ze vanzelf een glimlach op haar gezicht zou zetten en er alles aan zou doen om hem niet teleur te stellen. Dat was niet het advies dat ze aan haar vriendinnen zou geven, wist ze ook wel, tegen hen zou ze zeggen dat seks iets voor hen samen hoorde te zijn, plezierig voor hem en haar, maar het was nou eenmaal niet zo makkelijk om voor jezelf op te komen dan voor iemand anders. En, ergens heel diep, diep, diep, diep van binnen was ze vooral dankbaar dat er iemand met haar naar bed wilde. Ook al deed het zeer, ook al was het oncomfortabel, ook al was het koud en voelde ze zich enigszins vies, ze had het wel gedaan. En op zich, na een tijdje voelde het niet meer zo slecht. Na een tijdje raakte ze eraan gewend, begon ze wat te ontspannen, werd ze vanzelf natter, en misschien had ze het zelfs prettig kunnen voelen, maar toen was het ineens voorbij. "Was het goed?" vroeg ze, terwijl ze even ongemakkelijk naakt bleef liggen. Wanneer kon ze zich weer aankleden, eigenlijk?
  12. [1838/1839] Dinner was a comedy of diplomacy.

    Agatha was vanzelfsprekend bereid geweest om klusjes te doen in het Zomerhuis, ze voelde zich sowieso graag nuttig en koken was wel het minste dat ze kon doen (hoewel ze eigenlijk niet kon koken. Bij haar familie was er altijd iemand anders geweest en op Zweinstein waren er nou ook geen kooklessen te vinden, maar gelukkig pikte ze dit soort dingen snel op en zo ingewikkeld was het koken in het Zomerhuis ook nou weer niet) en hoewel ze nu werkte, was het fijn om gewoon nog op de één of andere manier iets in het Zomerhuis te kunnen doen. Maar wel ongemakkelijk dat het met Raine moest. Agatha voelde zich altijd een beetje schuldig richting Raine, hij had het vast niet leuk gevonden dat hij nu met zijn ex opgescheept zat, zelfs tijdens de zomervakanties, maar tja, ze had niet echt een andere keuze gehad. Sorry. "Hallo," glimlachte ze vriendelijk naar hem, terwijl ze een blik op de klok wierp. Oeps, ze was iets te laat... Schuldig trok Agatha zo snel mogelijk haar schort aan en pakte ze een mes zodat ze de broccoli kon snijden. "Oh, wel goed! Ja, ik werk als persoonlijke assistent, voor Caspian Thwaite." Ze glimlachte enthousiast, want na een paar weken was ze nog steeds dolblij met haar baan. "Ehm, er zit een stukje schil in je haar..." Ze knikte naar hem, want geen denken aan dat ze hem er zelf uit zou plukken. Dat zou Raine haar nooit vergeven. "En jij werkt ook, toch? Op het Ministerie van Toverkunst? Dat moet wel interessant zijn!" Want zeg nou zelf, het Ministerie van Toverkunst! Ze kon het echt zien, Raine die ooit Minister van Toverkunst zou worden, hoor. Had ze misschien extra hoge verwachtingen omdat ze niet helemaal objectief over hem dacht? Naaaaah.
  13. "Ja, helaas wel," zuchtte Agatha. Dat was altijd het moeilijke hieraan, als alleen maar mannen zo dachten waren de problemen vast allang de wereld uitgeschopt, maar sommige, of eigenlijk wel de meeste vrouwen gingen gewoon mee in dezelfde ongeschreven regels voor iedereen. "Het is jammer dat vrouwen elkaar zo onderschatten..." Maar ja, wat kon één veertien jarig meisje daar aan doen? Niets, en al helemaal niet als ze het niet eens probeerde. "Oh, het is niet veel erger voor mij dan voor anderen, hoor," zei Agatha troostend. "Ik ken maar eigenlijk weinig mensen die echt er iets over te zeggen hebben." Misschien dat er daarom op Zweinstein zoveel werd gedatet, het was de enige kans die je kreeg om een beetje te ontsnappen aan het strenge toezicht van je ouders en zelf een beetje te kiezen, zolang het nog kon. Plus al die hormonen, dat hielp natuurlijk ook niet... "Uhuh." Ja, haar familie was verantwoordelijk... en dus moest Agatha maar gewoon niet zeuren. "Pfoe, het belangrijkste? Dat zou ik echt niet weten..." Dat was wel erg moeilijk, er waren zoveel dingen waarop je bekeken werd als vrouw... "Misschien je algehele gezicht? Dat zien mensen toch als eerste..." Ze glimlachte naar Maia. "Maar ogen zijn daarin natuurlijk heel belangrijk. En jij hebt van die mooie ogen." Die van haar vielen echt altijd op!
  14. [1837/1838] Eindfeest

    Oh echt, Agatha werd gewoon chagrijnig van Sara. Het enige wat ze deed was per ongeluk tegen haar opbotsten en Sara besloot weer zo'n hele toespraak te houden over dat Agatha een slet was. Echt, Agatha geloofde er heel erg in dat meisjes extra aardig tegen elkaar moesten doen vanwege alle misvattingen waar mannen voor zorgden, maar als er iemand het bloed onder haar nagels vandaan wist te halen was het Sara wel! "Ik ben niet zwanger," zei ze koppig, hoewel ze wist dat het toch geen zin had om tegen Sara in te gaan. "En al helemaal niet van een huiself, doe niet zo vies!" Kon dat überhaupt? Dat was toch zielig, die huiselven waren helemaal geen mensen! Agatha vond ze al zielig zat met dat ze niet betaald kregen, ook al deden ze zoveel hun best, maar om er nou mee naar bed te gaan was nog eens iets heel anders ook. Gatver. "Ik stop met school zodat ik kan werken, maar dat vind je zeker weer te saai om het over te hebben." Ugh, stomme Sara, stomme wijnvlek op haar jurk, Agatha wilde eigenlijk gewoon weglopen en haar ermee laten stikken, maar dat was ook weer zo gemeen. "Ik denk dat ik wel een spreuk weet voor die vlek." Sara wist die vast niet, ze leek Agatha niet zo'n huishoudelijk type, en dus trok Agatha haar toverstok al tevoorschijn, als Sara haar vertrouwde, tenminste.
  15. Professor Damarcus had in zijn korte tijd op Zweinstein al een behoorlijke reputatie opgebouwd en dat was de reden dat toen Agatha hem zo zag zitten in de toren ze er eigenlijk vandoor wilde gaan, in de hoop dat hij haar niet had gehoord en zo zou vergeten, voordat ze zijn toorn ontwaakte en op de één of andere manier opgezadeld zat met tachtig uur nablijven (of een andere straf). Hij was sadistisch en permanent chagrijnig en voor zover Agatha wist had bijna iedereen de neiging om er direct vandoor te rennen als ze hem zagen aankomen. Maar hij zag er eigenlijk niet bepaald uit zoals hij er normaal uitzag en dat was de reden dat Agatha, hoe dom ook, voorzichtig een stap naar voren zette. "Professor Damarcus?" vroeg ze, haar stem per ongeluk te hard in de stilte. "Gaat het wel?" Was het al te laat om weg te rennen?
×