Jump to content
Pumpkins & Parchment RPG
  • Announcements

    • Theodore Whitford

      Nieuwe versie van het board!   09/23/17

      Hoi iedereen! Om te zorgen dat jullie allemaal veilig en probleemloos kunnen posten, is er af en toe een update nodig. We zijn nu overgegaan op versie 4.2, waardoor alles weer voor langere tijd goed zou moeten werken. Gaat er iets mis, laat het even weten! Liefs,   Sander

Hazel Stern

Huffelpuf Vijfdejaars
  • Content count

    54
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Hazel Stern last won the day on August 12 2016

Hazel Stern had the most liked content!

About Hazel Stern

  • Rank
    And so they say, Lord, for everything a reason

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Catherina

IC Belangrijke Informatie

  1. [1835/1836] Being a woman is fun! Said no one ever.

    Oh. Oh my. Hazel kleurde meteen lichtrood. Dit was niet iets waar mensen zo over spraken. Niet in beleefd gezelsschap. Maar goed. Blijkbaar had dit meisje hulp nodig en Daniella. Oh dear. Oh no. Was ze nou maar eerder thuisgekomen. Wie wist wat ze Agatha allemaal had verteld? Blijkbaar heel veel. Hazel zuchtte en dacht even na wat ze moest zeggen. Nou, het zou beleefd zijn om helemaal niets te zeggen, maar dat was nu niet mogelijk. En het was altijd beter om te doen wat je moest doen, zelfs als het niet helemaal beleefd was. "Het is een beetje veel werk." Begon ze eerlijk. "Maar het is alleen maar één keer per maand en alleen maar voor een paar dagen. En uiteindelijk leer je hoe je ermee om moet gaan en wordt het allemaal veel makkelijker! Er staat niets tegenover, Agatha." Ze keek even boos naar Daniella en realiseerde zich toen pas dat ze dat misschien niet moest doen. "Iedereen heeft er last van, uiteindelijk. Tenminste, vrouwen. De mannen... niet."
  2. [1835/1836] Heart strings

    Misschien had hij gelijk. Hazel snapte niet zo heel veel van wiskunde, maar ze wist dat mensen er hele goede dingen mee konden doen. Misschien dat wiskunde er ook voor kon zorgen dat mensen wisten wie hun zielsverwant was. De vragenlijst had een beetje vreemd geleken. Het leek te bestaan uit een serie keuzes die niet veel met elkaar te maken had. Er was geen achterliggend thema, of in ieder geval, niet dat Hazel kon zien. Maar misschien dat dat alleen maar was zodat mensen niet expres bepaalde antwoorden konden geven. Misschien dat degenen die de...wiskunde toepasten wel wisten hoe alles in elkaar paste. Of misschien was het gewoon magie. Dat kon ook. In ieder geval, blijkbaar was al dit voedsel duur en daarom was het waarschijnlijk wel goed. "Oh." Zei Hazel, een beetje verbaasd. Ze at eigenlijk nooit duur voedsel. Niet dat ze slecht at of te weinig. Ze had genoeg, maar ze wilde er wel altijd voor zorgen dat ze niet al te veel geld uitgaf. Maar het was aardig van hem. En het was maar voor één keer, toch? Als hij dat soort geld kon uitgeven, dan was dat zijn zaak. Hazel snapte het niet. Maar ze hoefde het niet te snappen. Iedereen had andere ervaringen en het was vriendelijk van hem dat hij dit wilde delen met haar. Dat was een goed begin! "Dank je." Zei ze oprecht. "Het ziet er allemaal zo goed uit. Wat is dat?" Ze had nog nooit zoiets gezien. Was het fruit?
  3. [1835/1836] Being a woman is fun! Said no one ever.

    Hazel had geen idee wat haar te wachten stond toen ze terug naar haar appartement liep met Victory in haar armen. Het was altijd een beetje een verrassing. Leven met Daniella was... interessant. Ze was het gewend om met een hele bende zussen te wonen en had gedacht dat één meisje haar niet veel zou kunnen verbazen, maar als er één positief ding over Daniella gezegd kom worden, dan was het dat ze heel erg origineel was. Nee, wacht. Dat was gemeen. Er was vast nog wel meer dan dat, dat wist Hazel zeker. Het was gewoon zo moeilijk om daar over na te denken als ze voor zoveel problemen zorgde. Dat betekende niet dat ze het niet zou moeten proberen, dus besloot ze elke keer weer om daar harder aan te werken. En toen ze de kamer binnenkwam, zag ze ook dat er niet veel aan de hand was. Er was een meisje, maar Daniella mocht best vrienden hebben en het meisje leek niet eens zo slecht. Ze keek alleen een beetje moeilijk. Hmm... “Goedemiddag.“ Zei Hazel beleefd, terwijl ze victory in zijn wieg zette, waar hij niet in de weg zou zijn en rustig kon zitten. Hopelijk. Alsjeblieft, Victory. “Ik wist niet dat je bezoek had, Daniella.“
  4. [1835/1836] Heart strings

    Caspian. Hij leek vriendelijk genoeg. Maar natuurlijk was het de bedoeling dat hij meer was dan alleen “vriendelijk genoeg.“ Hij was knap, in ieder geval en dat was al iets... goeds? Ugh, ze wist het niet. Misschien. Het was belangrijk, toch? In liefde? Zou dit liefde worden? Ze wou dat het allemaal niet zo ingewikkeld was. Zijn vragen maakte haar ook nerveus. “Oh...“ Zei ze daarom maar vaag. “Ik weet het niet.“ Het was alleen geen nuttig antwoord. Het zei hem niets en het was de bedoeling dat ze iets zei, want er was zoveel de bedoeling. Dit hoorde haar zielsverwant te zijn, of althans, dat was wat er werd verwacht. Als hij dat niet bleek te zijn, moest ze dan mensen teleurstellen? Wat als hij het wel was, maar ze het compleet verpestte? Wilde ze überhaupt wel een zielsverwant? Want ze wist hoe dat ging, in de verhalen. Er was een vonk zodra je iemand in de ogen keek en vervolgens wist je dat je met niemand anders je leven zou willen delen. Maar dat klonk beangstigend. Oh, ze wilde dat. Ooit. Maar niet meteen. Hoe kon je met iemand willen leven als je niets over hem wist? “Ik bedoel, nee, het is misschien niet zo romantisch...“ Zei ze voorzichtig, om toch maar iets meer gezegd te hebben. “Maar als de test klopt, dan... hoeven we ons in ieder geval geen zorgen te maken dat we niet passen, toch?“ Ze glimlachte naar hem. Hazel vroeg zich even af of het een goed idee was om iets te drinken, zodat ze een excuus had om niet te praten. Ze had het gevoel dat ze anders te veel zou praten. Of helemaal niet. “Waarom wilde jij meedoen?“
  5. [1834/1835][EN] Child number... oh Merlin.

    She was glad to have her boy back in her arms. It was strange how the weight of him had already become familiar. She couldn’t understand why parents would ever put their child down. Just holding him for a moment made her feel so much better, so much calmer. Not always. Sometimes he cried and she didn’t know what he wanted and he didn’t really sleep through the night. And if he cried Daniella wasn’t happy, but it was all so, so worth it. All the messiness that came with having a baby, all the crying, all the pain, all the nervousness and anxiousness and lack of sleep... It was all worth it. Hazel smiled and nodded at George. ”Please do.” She said. ”You can visit him whenever you want.” A baby needed as many people to support him as possible. Especially his parents. Victory would grow up with all the love she could give him. She’d make sure nothing would ever hurt him. As best as she could. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:The end~
  6. De leerlingen van Huffelpuf bedoelden alles heel goed. En Hazel wist zeker dat het, diep van binnen, allemaal hele vriendelijke mensen waren. Die dat niet altijd lieten zien. Het was niet zo alsof ze echt in de goedheid van alle mensen geloofde. Ze was niet naïef genoeg daarvoor, maar de mensen hier op Zweinstein waren kinderen. De meesten waren jonger dan zij was en ze hadden nog veel te leren. Was het zo dat elk kind hier zou opgroeien tot een vriendelijke, verantwoordelijke volwassene? Nee, natuurlijk niet. Maar Hazel geloofde in mensen kansen geven, vooral als ze nog jong waren, dus gaf ze ze het voordeel van de twijfel. Zelfs... Oh, hemel... Hazel keek Hawk even geschokt aan. Wat bezielde hem? Omdat zomaar over de tafel heen te roepen. Dat wilde toch helemaal niet weten? En zeker niet als ze aan het eten waren, kom op, Hawk. Hazel pakte snel haar glas en dronk ervan, terwijl ze heel hard haar best deed om niet naar de jongen te kijken. Want nee, hier ging ze niet op antwoorden. Serieus, Hawk...
  7. Cath's Plot Reading Guide

    April 1834: Hazel ontmoet George Juni 1834: Hazels familie komt erachter dat ze zwanger is (15+) Januari 1835: George ontmoet zijn pasgeboren kind. December 1835: Hazel probeert tijdens een ritueel te wensen dat Victory voor eeuwig gelukkig is. Februari 1836: Een test zegt dat Caspian en Hazel soulmates zijn.
  8. Ze had het nodig gehad. Misschien dat dat niet logisch klonk voor sommige mensen, maar ze had het echt heel hard nodig gehad. Victory was alles voor haar. Hij was het teken dat ze goed had gedaan in haar leven en dat ze niet al gebroken was geboren. Dat de vloek waar haar ouders in geloofden, de zogenaamde vloek waardoor ze alleen dochters konden krijgen, niet bestond. Want zij had alles fout gedaan in haar leven, volgens hun regels. Ze deed niet altijd wat haar ouders wilden. Ze vond preken eigenlijk heel erg saai en luisterde niet altijd. Ze was een heks, wat haar ouders altijd hadden gezien als een test van God. Iets wat ze zou moeten controleren en onderdrukken tot er niets van over was. Dat had ze echter niet gedaan. Ze was naar school gegaan en had geleerd hoe ze meer kon doen met magie dan ze ooit had kunnen voorstellen. En dan was er Victory. Eén keer met één jongen en het was raak. En niet alleen met haar, maar zoveel andere vrouwen dat ze ze niet eens op één hand kon tellen. Toen ze daar achter kwam, leek het alsof haar leven over was. Heel even leek het alsof dat echt zo was en niet alleen metaforisch gezien. Haar ouders hadden haar familie gevraagd om advies en haar tante en ooms hadden besloten dat ze duivels was. Geen mens. Een demon. Bijna was het fout gegaan, maar op het laatste moment was ze gered. Daarna... ging plotseling alles goed. George, die haar in deze situatie had gebracht, bleek een enorm zorgzame jongen te zijn die echt het beste leek voor te hebben met al zijn kinderen en hun moeders. De moeders waren niet jaloers op elkaar. Ze leefden samen in een dorp, betaald door George. Victory werd geboren en hij was een jongen. Het ultieme bewijs dat God mensen niet strafde door ze dochters te geven. Dat hij ze misschien helemaal niet strafde. Hoe meer ze nadacht, hoe duidelijker het was waarom de kerk waar ze heen gingen niet met haar familie omging. Het was goed dat ze uit dat leven was. Dat haar zoon er niet zou opgroeien. Maar nog was het niet genoeg. Ze was bang. Wat als haar ouders ooit besloten dat ze weer naar huis zou moeten komen? Ze was nog niet zo oud. Misschien dat dat hen zou lukken ook. Wat als ze Victory niet alles kon geven wat hij nodig had? Wat als de veiligheid van de groep moeders niet compleet was? Wat als er dingen fout gingen en er niets was wat ze kon doen? Ze wilde haar zoon beschermen. Bovenal wilde hij dat ze hem gelukkig kon maken en ze had die zekerheid nodig. Ze moest zeker weten dat er niets zou gebeuren. Dat hij voor eeuwig alles zou hebben wat hij nodig had. En daarom was ze hier. Het was een fout geweest, realiseerde ze zich nu en dat had ze zich veel eerder moeten realiseren. Maar het was zo verleidelijk geweest. Met één ritueel kon ze al haar onzekerheden voor eeuwig begraven. Ze had gewoon gedacht dat als ze dacht dar magie slecht was en het niet zo bleek te zijn, dan waren dit soort rituelen vast ook niet zo slecht. Maar het was fout gegaan. Tenminste, zo leek het. Iets ontplofte, ze vielen achterover en het vuur verdween. Hazel krabbelde geschokt weer overeind en keek rond. Het leek niet alsof er iemand gewond was. Maar Victory. Oh god, Victory. Wat als ze iets had gedaan om hem pijn te doen? Noah leek te denken alsof het misschien deel was van het ritueel, maar Hazel wist het niet zeker. Een gevoel van paniek overspoelde haar. “Ik moet gaan.“ Zei ze snel, waarna ze opstond en meteen terugrende naar de Cornwall toren. Wat had ze gedaan? div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:In en uit <3
  9. [1835/1836] Heart strings

    14 februari 1836 Hazel kende Caspian Thwaite niet en als ze wist wat goed voor ze was, dan zou ze ook niet de moeite doen om hem te leren kennen. Dat was in ieder geval wat ze haar hele leven geleerd had. Hij was een jongen. Zij was een meisje. Als ze zich gedroeg als een gehoorzame dochter, dan zou ze niet tegen hem spreken en zeker niet in zo’n situatie. Maar ze was geen gehoorzame dochter. Dat wist zij ook wel. Bovendien had gehoorzaam zijn haar niets gegeven. Alleen eenzaamheid en verveling. En zodra ze een keer niet gehoorzaam was? Ze wilde er niet eens over nadenken. Nee, haar leven was veel beter geworden toen ze niet meer gehoorzaam was. Ze had haar Victory, haar baby. Alle vrouwen in het minidorpje waar ze nu woonde. Alles was uiteindelijk goedgekomen. Victory was gelukkig en gezond en zij ook. Dus als zij wilde praten met een jongen, dan deed ze dat. Ze kon doen wat ze wilde. Als zij met valentijn mee wilde doen, dan was dat haar eigen keuze. Al was het eigenlijk wel heel erg eng. De test had gezegd dat hij haar “soulmate“ was, maar ze wist niets over hem. En hoe wisten ze het zeker? Hoe hadden ze die test gedaan? Magie? Om eerlijk te zijn wist Hazel nog niet genoeg over magie om zeker te weten of zoiets wel of niet kon. Maar als het wel kon... zouden ze dat dan niet doen voor iedereen? Niet iedereen was het eens met gearrangeerde huwelijken en dat soort dingen, maar het zou de druk achter alles weghalen. Toch? Misschien dacht ze hier te veel over na. Het was één date. Gewoon een picknick op het zwerkbalveld. Als het niets was, zou ze niets verliezen. Dus glimlachte ze vriendelijk naar de jongen en boog ze kort. “Hallo.“ Zei ze, een beetje verlegen. “Ik ben Hazel. Hazel Stern. Bent u Caspian Thwaite?“
  10. Oké, de kinderen uit haar jaar waren heel...schattig. Echt waar! Ze waren zo jong en eigenlijk was Hazel maar een jaar of drie ouder, maar veel van hen hadden nog niet eens een diepere stem en klonken nog steeds zo klein. Dus eigenlijk kon ze het ze niet kwalijk nemen dat ze nog steeds grenzen aan het zoeken waren en dat ze soms dingen zeiden die... een beetje ongepast waren. Dingen die zij in ieder geval absoluut niet gewend was. Zinnen die normaal klonken, maar die gezegd werden met zo’n vreemde toon dat ze ze meteen niet vertrouwde. En dat was normaal, toch? Ze had het zelf niet gedaan op hun leeftijd, maar ze had het inmiddels vaak genoeg gezien in andere leerlingen. Elk jaar weer, zelfs. Dus klaagde ze niet toen ze meegetrokken werd door een kleine jaargenoot. En ze klaagde ook niet toen ze de woorden van haar mannelijke jaargenoten moest aanhoren. Ze konden er niets aan doen. Ze zouden wel opgroeien en dan zouden ze zich realiseren dat dat soort taal niet goed was en dat ze voorzichtig moesten omgaan met andere mensen. Het waren geen slechte kinderen. Ze zouden het wel leren. Ook dat ze het hadden over het tuinierswerk van professor Evergreen... Hazel hield van tuinieren. Ze had haar hele leven lang niets anders gedaan. En het was altijd goed om volwassenen te helpen. Dat zouden ze eigenlijk ook moeten weten. Nog één opmerking van één van de jongens en Hazel schraapte haar keel. “Ik denk dat we best de moeilijkere route kunnen doen.“ Zei ze, een beetje onzeker. Dat haatte ze aan haar stem. Het klonk altijd onzeker. Het ging altijd een beetje omhoog aan het einde van haar zinnen, alsof ze overal voor om toestemming vroeg. “Ik ben best goed in kruidenkunde. En jullie zijn slim, toch?“
  11. [1834/1835][EN] Child number... oh Merlin.

    He told her that he’d do anything for the child and she believed him. Because George was a good person. Her parents might not agree with that, but her parents didn’t know right from wrong until it was almost too late. George cared for his child. She could see the love in his eyes and she was glad. Maybe she would never love him as she should. She’d never marry him. They’d never have more children. But that was all right. Because she cared for their child and he did too. He’d have two loving parents and that was more than she could say, even though her parents had done everything supposedly right in the eyes of God. ”So would I.” She responded. ”He deserves all the best in the world. I will always make sure he has what he needs.” She didn’t know quite how much she could do, but she’d always try.
  12. [1834/1835][EN] Child number... oh Merlin.

    ”Oh, a healer!” Hazel said, putting Victory in George’s arms. ”I was thinking of a herbalist or maybe a wandmaker, but a healer would be amazing.” She smiled at her little boy, gently stroking his tiny hands. He’d do so much good in the world as a healer. He’d save people and he’d avoid a lot of grief for a lot of families. Hazel would be very proud to see her son grow up a healer one day, but that was for later. For now all he had to do was lie there and take in the world. He’d have to learn how to sit upright first before thinking about healing spells. A lethal combination of handsome and adorable, though... She didn’t know. Hazel never saw herself as pretty. Oh she didn’t think she was ugly either, it was just... what was the point? At home they’d never had a mirror and no reason to dress up or worry about what you looked like. She could see what she looked like in the reflection in the pond, but that was about it. There were mirrors at Hogwarts, but she’d never paid attention to them. She never grew up thinking it was a thing to be proud of, but now that George said it... It did feel nice. Hazel sighed. ”I love him.” She said. ”I can’t believe how much I love him.”
  13. Gezocht: wanhopige tieners

    Hazel doet mee! Als ze wint: Victory krijgt een perfect leven en zal nooit iets tekort komen Als ze verliest: Victory zal haar voor eeuwig haten en huilen als ze hem ook maar aanraakt.
  14. [1833/1834|EN] All Cath's characters are very subtle

    What year was she in? Hazel blushed. She didn’t want to, but all of a sudden the regular discomfort she felt having to explain why she was in such a low year multiplied tenfold. ”Third.” She admitted. ”But I’m supposed to be in the fifth, I think? I...didn’t go to Hogwarts until last year, so I’ve got some catching up to do.” She smiled awkwardly at him. ”I’m in Hufflepuff.”
  15. [1834/1835][EN] Child number... oh Merlin.

    He told her not to change the name and she was glad. She wouldn’t have liked changing the name, but she would have done it if she could find something they both agreed on. Victory was his child too, she had to respect his wishes and opinions, but if he was of the opinion that Victory was a good name, nothing was the matter. Her son would remain a sign of her own victory. Her tiny, adorable saviour. Not that she would raise him as that. Heavens, no, that would probably cause so many issues later in life. People who thought they were the saviour were rarely good people. At the very best he’d become something dangerous, like an auror, and she didn’t want him to be. She wanted him to be something nice. Pick up a trade. Something fine and practical, like a shoemaker or maybe something magical like a wandmaker or a herbalist. Oh, it would be so nice to see him as a herbalist. But that wouldn’t be for years and years. They were at the beginning of his life and she hadn’t even given him his middle name yet. George suggested naming him after someone who was important to her and that made her mood drop a little. Her face fell and she looked at the baby for whom she’d sacrificed so much. Was there anyone important left in her life? Besides Victory, of course. She could name him after Ella. Elias, perhaps. But no, it would hurt too much. There had to be someone. ”Sure.” She said with a brave little smile. ”That sounds like a good idea.” But the subject changed immediately after that and Hazel was grateful. She brushed over the few black hairs on top of his head. ”I’m not sure about that.” She said. ”I’m sure he’ll look like you, though.” Hazel picked him up out of the crib and rocked him a bit. ”Which is good, because that means he’ll be handsome.” She smiled proudly at her son. He really was the best thing that ever happened to her. She could hardly imagine why she’d been so worried. If she pretended the crushing effect this would have on her social status didn’t exist, at least. Or how difficult his life would be as a bastard. Or how she would need to support him, while no one would probably want to marry her. But it would be worth it. She was sure of it. ”Do you want to hold him?”
×