Jump to content

Raphael King

Magisch Verbond
  • Content count

    219
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Raphael King last won the day on September 6 2017

Raphael King had the most liked content!

About Raphael King

  • Rank
    It's good to be King

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

705 profile views
  1. Iemand van de universiteit... Raphael wist niet helemaal zeker of dat zou lukken, je kon wel een brief gaan sturen met 'Aan iedereen die dit kan lezen, we hebben hulp nodig!!!!' maar of daar nou mensen op zaten te wachten en op zouden reageren... En je wist dan ook nooit met welk niveau ze aankwamen en Raphael nam liever het zekere voor het onzekere. Misschien dat hij nog wel een connectie ergens had... Iemand die snel kon langskomen met wat transfiguratietalent... maar helemaal zeker wist hij het niet. Dan moest hij door zijn lijst met kaartjes heen kijken... Zucht, wat een gedoe. "We doen het voorlopig wel zo," wuifde hij naar Sara. "Ik moet eerst maar eens een hele zooi mededelingen sturen dat ze goede kleding mee moeten nemen..." En misschien konden ze de andere kostuums die ze hadden nog een beetje plunderen... Deze hele voorstelling werd een fiasco, dat wist hij nu al zeker. "Oké, jij let op dat... ding..." Hij knikte naar de mand die af en toe onder Sara bewoog. "Neem contact op met het Ministerie, er is vast wel een departement voor ongedierte en zorg er dan voor dat ze hem meenemen." Hij wierp een laatste blik op de kostuums, snoof, en beende toen weg, op weg naar zijn kantoor om tachtig brieven snel te versturen. Dit was een ramp.
  2. Sara was blijkbaar druk bezig met nadenken over hoe schattig het dier wel niet was, Raphael zelf wierp een boze blik op de kostuums die verpest waren. "Verdomme, ongedierte," schold hij. Hoe kreeg hij dat ten eerste zo snel weg en hoe moesten ze nu de kostuums nog redden? Met een zwaai van zijn toverstok werd het beest ietwat bruut van de stapel kleding weggegooid. "Vang jij hem?" riep hij naar Sara, terwijl hij naar voren beende. Ja, hoor, alles was kapot. Met de punt van zijn wandelstok woelde hij door het nest heen. Overal zat wel een gat in of een scheur of een beet... "Dat wordt nieuwe kostuums vinden," mompelde hij boos, want geen denken aan dat hij de voorstelling uit zou stellen. Enkel als het theater af zou branden zou dat gebeuren en dan zou hij nog in alle nood een nieuw gebouw proberen te vinden ook. Wat moest hij anders doen? Mensen hadden geld betaald en hij wilde niet de reputatie krijgen dat hij bij het minste of geringste alles afzegde. "Of misschien moeten we het in moderne kleding doen..." Want ze kregen dit nooit op tijd af. "Is er eigenlijk nog meer van dat ongedierte?" vroeg hij over zijn rug aan Sara, terwijl hij op zoek naar inspiratie over zijn gezicht wreef.
  3. [1837/1838][EN] Queens do not condone failure

    Raphael listened to his wife, but he didn't find himself agreeing with her right away. Sure, he understood where Celeana was coming from, the way Elena spend money did concern him a little bit too, but the girl had always had full access to his bank account and there had always been more money coming in than coming out. Especially when Emilia had been forced from his marriage. Elena had nothing on her mother, so was it really that bad? "Ah, darling," he smiled at her and placed his hand on hers. "You worry too much. There''s plenty of money, she's hardly making a dent in it. She's still so young..." And she was so spoiled... A fight about money was the last thing he was interested in, in all honesty. This summer had already been exhausting. "What if we have a talk with her during the Christmas break? Teach her some responsibility?" Or at least kindly ask her not to spend so much. She was a growing girl, still, and she had never been taught any different from her mom... "I think that if we suddenly cut her off, she'll only be more sullen."
  4. Hm, klonk eigenlijk wel als een interactief toneelstuk, als je echt mensen rondvolgde... Het had op zich potentie, maar tegelijkertijd... was het niet een tikje ordinair? Je kon zo moeilijk de meest fantastische monologen verwachten, als mensen moesten kunnen reageren op het publiek, want als ze voor je voeten lopen moet je er wel op reageren. Aan de andere kant, er was vast wel een groep mensen die daar graag iets mee deed. "Wie weet," bromde hij naar Sara. Hij kon er in ieder geval over nadenken... Misschien leuk voor een kindervoorstelling, of zoiets. Goed, Sara was dus blijkbaar nutteloos want hij kon niet eens verwachten dat ze spreuken kende die je waarschijnlijk pas tijdens je tweede jaar van de schouwersopleiding leerde, dus zuchtte hij diep, alsof ze zijn leven erg moeilijk maakte (deed ze ook, erg teleurstellend) en fronste toen naar het spoor. "Wie gaat er verdomme zo lichtzinnig met mijn kostuums om?" bromde hij boos en hij beende rechtstreeks naar de kelder. "Laat je zien!" riep hij, terwijl hij met toverstok getrokken de deur opengooide. "We hebben je in de gaten!" In de kelder was echter nog niets te zien... maar hij hoorde iets daar in de hoek!
  5. [1837/1838][EN] Queens do not condone failure

    "Oh, sorry," Raphael apologized, when he shook himself back to reality. He smiled at Celeana, a smile asking for forgiveness, because the last thing he had wanted to do was worry her. The relationship between Elena and Celeana had been fragile from the start, which was entirely Elena's fault, of course, Celeana had been nothing but kind to her, and he didn't want to make Celeana feel like Elena was... acting out because of her. Even though Elena obviously was. "It's nothing seriously bad," he comforted her and he softly touched her hand. "Just... Elena's expenses." He sighed a little. "It seems like she's been buying new dresses by the bulk." And shoes, and purses, and jewelry... "Probably because she couldn't buy anything during the summer holidays." Which was her own fault, of course. If she hadn't destroyed Celeana's dress... and then had denied it so bad, even putting the blame on his wife... then she would've had a lovely summer holiday. Now, it was horrible and that was all her own fault. "It's nothing really concerning, I'm sure she'll tire of it soon." Before his bank vaults ran out. At least she would be in a better mood now when she came home, probably.
  6. Monday the 9th of October 1837 - in the morning - the breakfast table Raphael would never say it out loud, but he had to admit, ever since Elena had left for Hogwarts, a peaceful calm had settled over the house. Even though she had been grounded to her room for most of the summer, Elena had managed to drag the entire house down with her in one of those terrible moods, where it felt better to just hold your breath until the storm had passed. But now the storm was off to Hogwarts and Raphael was able to enjoy his newborn family. Well, not a family yet, but hopefully soon. "Good morning, my love," he greeted Celeana as he stepped into the dining room. He placed the letters on his plate, so he could kiss his wife properly before sitting down. "Sorry I had to leave so early this morning, there was a small emergency with some deliveries." A couple of the cheeses he ordered had never delivered, while he needed them tonight, just a small emergency, but one that required visiting almost all the cheese stores in London. "I hope I didn't wake you?" And so he settled for a comfortable breakfast, opening the letters and eating some toast at the same time. The first few letters were nothing special, some invitations and so on, but the fourth was a bill that made his face sour. Elena. In Hogsmeade. Private!
  7. Goed, nou, één stukje van het kostuum was gevonden maar ook een stukje dat los gescheurd was. Raphael's blik verduisterde, want dat betekende dat als ze de kostuums terug zouden vinden die waarschijnlijk in stukken gescheurd zou zijn. Dus, extra werk om te repareren en wie weet of ze dat nog klaar kregen voor de uitvoering van vanavond? Ze moesten al over een half uur beginnen met zich om te kleden! "Merde," vloekte hij in het Frans, want dan voelde hij zich er altijd minder schuldig over als hij dat in de buurt van jongeren deed, alsof die geen Frans spraken, Raphael. Laten we zeggen dat Elena zo onderhand een goede vocabulaire van Franse vloeken had. "Eh..." Daar had hij eigenlijk nog nooit over nagedacht. Raphael wierp een blik rond in de kleedkamer, alsof er ergens een bordje hing met 'Hierop drukken, dan vertellen we je wie de dader was'. "Niet door mij, in ieder geval..." Hij trok zijn wenkbrauwen op. "Ik denk dat jij daar ook geen spreuken voor weet?" Hij zuchtte diep en beende de kleedkamer uit. "Hey, daar, nog een stuk stof!"
  8. [1837/1838] Black Out Career Choices

    Nee, Raphael kende haar inderdaad niet, dus op zich kon hij er inderdaad weinig over zeggen of Heaven het wel of niet goed zou doen op het toneel. Voor hetzelfde geld zou ze ontzettend robotisch klinken (hoe beschreven mensen dat voordat robots bestonden, wtf) en met grote ogen alle mensen op de eerste rij aankijken, maar Raphael ging er gewoon vriendelijk van uit van niet. "Vast wel," glimlachte hij dus keurig toe. "Wil je anders eens oefenen?" Hij gebaarde naar de zaaluitgang waar ze net vandaan kwamen. "Misschien zelfs een blik achter de schermen werpen?" Ja, hij deed dit vaker. Mocht het? Het was zijn theater! En hij zou niet eens met haar naar bed gaan want hij was getrouwd, dus dit was gewoon pure liefdadigheid.
  9. "Oh, er zijn altijd wel mensen die daar beter van worden," zei hij duister. Er waren nou eenmaal acteurs die jaloers waren dat ze niet de hoofdrol hadden gekregen, of anderen die hun kostuum lelijk vonden en er wel vanaf wilden, of juist weer mensen die sowieso geen zin hadden in dit toneelstuk. Het kon allebei, en het was ontzettend irritant, maar uiteindelijk deed je er weinig aan, behalve mensen betrappen en dan ontslaan, wat hij ook zeker van plan was! "Hmmm..." Hij bekeek de kleedhaken goed en vervolgens de kleedkamer zelf, maar op zich was er geen groot bord te zien met 'HINT: DEZE PERSOON HEEFT HET GEDAAN' en Raphael was er niet voor gemaakt om detective te moeten spelen. Hij hield van een goed detectiveverhaal, Raphael hield van alle verhalen, maar hij was zelf geen schrijver, oké? "Wacht, wat is dat?" vroeg hij en hij wees met zijn wandelstok naar een reep stof op de grond. "Die hoort bij het kostuum van Hamlet, niet waar?"
  10. IC Buitenwereld Mededelingen

  11. Raphael wierp haar een onderzoekende blik toe vanuit zijn ooghoeken, wat in principe dus niet zo makkelijk ging maar hij was iets te druk bezig met naar de kleedkamers te benen om zich veel aan te trekken van de onderzoekende blikken in de praktijk. Ze leek zich wel redelijk schuldig te voelen, dus op het eerste gezicht ging hij er maar vanuit dat ze het op zijn minst niet expres had gedaan. Kon nog steeds betekenen dat ze misschien per ongeluk de kostuums had verpest en ze daarom maar weg had getoverd, hij had in zijn jaren als directeur van alles wel gezien. "Ik heb nog nooit sabotage van een ander theater meegemaakt," bromde hij naar haar, "dus ik denk dat de conclusie dat het een inside job is veel logischer klinkt." Ze waren eindelijk bij één van de kleedkamers aangekomen, dus opende hij (na even te kloppen om te kijken of er iemand binnen was) de deur en gebaarde toen dat Sara hem moest volgen. "Waar heb je precies de kostuums opgehangen?" Die dingen verdwenen toch niet zomaar?
  12. [1837/1838] Black Out Career Choices

    Nah, Heaven hoeft het niet te weten, het is niet alsof het theater niet RAPHAEL KING'S THEATER heet, dus op zich is het prima te begrijpen als ze het niet weet. Blijft wel een loser, hoor, want Raphael houdt ervan als mensen weten wie hij is. Hij heeft ook zo zijn trots. "Ah, vind je?" glimlachte hij tevreden, want een compliment over zijn theater was altijd fijn. Hij koos zijn toneelstukken met zorg uit en spendeerde vervolgens veel tijd aan een goed script, goede acteurs, goede opbouw, et cetera, et cetera. "Dat is goed om te horen." Het werd wel wat stress, met dat elk toneelstuk maar drie maanden speelde, maar het was het waard. Zo had hij altijd wat nieuws om te laten zien. "Zeg," zei hij, terwijl hij iets naar voren leunde. "Heb je er zelf ooit eens over nagedacht om op het toneel te staan?"
  13. Soms vroeg Raphael zichzelf af wat in vredesnaam het nut was om nieuwe mensen aan te nemen, want soms haalden ze het bloed onder zijn nagels vandaan, echt waar. De mensen die hij kende konden dat overigens ook doen, maar van hen wist hij tenminste dat ze andere kwaliteiten hadden (of zijn broer waren, in dat geval kon hij weinig anders doen dan Mathias aannemen, hoe erg het hem frustreerde ook) die het goed maakte om aangenomen te zijn ooit, maar op dit moment wist hij dat niet zeker van Sara Saint. Helaas was het nodig om af en toe iemand aan te nemen, anders zou hij nooit genoeg acteurs en actrices kunnen houden, maar laten we dat even buitensluiten van zijn argument. "Een complicatie," herhaalde hij op vlakke toon. "Alle kostuums die verdwijnen noem je een complicatie." Hij zou eerder voor catastrofe gekozen hebben. Alle kostuums, alle kostuums waren verdwenen? Met een diepe zucht duwde Raphael zichzelf omhoog vanuit zijn bureaustoel en griste hij naar zijn wandelstok. "En hoe is dit gebeurd?" vroeg hij aan Sara, terwijl hij gebaarde dat ze hem moest volgen terwijl hij door de gangen begon te benen, onderweg naar de kleedkamers. "Behalve dan dat je er niet goed op hebt gelet," beet hij toch ietwat gemeen. Maar de kostuums!
  14. [1836/1837][EN]But then there was a twist in this fairytale

    It had been an unexpected night, but Raphael was... he realized, actually truly happy about the sudden turn of events. He was going to be a father, he had found a decent wife and he was certain that he and Celeana would have a good life together. He smiled at her, as happy as he could be, and kissed her briefly on the top of her head. "A small wedding it will be," he nodded. "In the theatre, an excellent idea, my dear." They had plenty of space and it would take away one big decision. The theatre was perfect. "I am certain Elena will love to do all those things," he promised, though even Raphael would doubt a little. Elena was rather stubborn, and while she had never asked Raphael to take her mother back, he also didn't know if she had ever given up on the hopes that he would, one day, reunite with his ex-wife. But never, Emiliana Cohen was a horrible person and he would never take her back. Not even for Elena's sake. "Now, we must truly get to the food," he said, a little sternly, and gave Celeana a hand so he could help her up. "You're eating for two, now!" Topic finished!
  15. IC Buitenwereld Mededelingen

    Raphael King en Celeana Thompson verzoeken uw aanwezigheid op hun bruiloft. Zondag 4 juni 1837, 1 uur 's middags.
×