Jump to content

Raphael King

Plotkarakter
  • Content count

    237
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Raphael King last won the day on September 6 2017

Raphael King had the most liked content!

About Raphael King

  • Rank
    It's good to be King

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

900 profile views
  1. [1837/1838] Don't they know it's the end of the bottle?

    Nou, het was in ieder geval fijn dat Maeve een poging deed om de boel een beetje te sussen, hoewel Raphael eigenlijk zo snel mogelijk wilde dat dit gewoon achter de rug was. Dit was echt gedoe om niets! "Nou, goed, oké," brak hij dus vrolijk in, terwijl de man net naar adem hapte om een heel verhaal te vertellen. "Juffrouw Ivers hier," hij knikte naar Maeve, "zal naar iedereen even vriendelijk zijn en uw vriend houdt gewoon zijn handen thuis. Niet dat hij hier ooit nog binnen komt, bedankt." "Maar -" begon de man te sputteren, maar whoeps, waar kwamen Raphaels uitzetters nou vandaan? "Hey!" protesteerde hij nog, voordat hij naar buiten werd getild. "Je hebt zeker geen idee meer wie de vent was?" zuchtte Raphael, terwijl hij vermoeid over zijn gezicht wreef. "Sommige mensen doen zo moeilijk, kijk nou naar al die schade..." Hij tsskte zachtjes.
  2. IC Buitenwereld Mededelingen

    Raphael en Celeana King kondigen de geboorte aan van hun dochter Anastasia Sharina King Geboren op 15 juli 1838
  3. [1837/1838] Don't they know it's the end of the bottle?

    Aan de verbijsterde, en gefrustreerde, gezichtsuitdrukking op Maeve's gezicht te zien, leek het Raphael niet echt te verwachten dat het ook echt allemaal haar schuld was. Omstanders kregen wel vaker zomaar ineens de schuld van dingen waar ze eigenlijk niets aan konden doen, vooral barmeisjes eigenlijk. Triest, hoor, hij had er bijna al de neiging van om gewoon maar geen vrouwen in het café in te huren, maar dan zouden de gasten ook weer klagen. Het leven was zwaar voor hem, met zijn eigen bedrijf dat zo goed liep en al dat geld dat er bij hem binnen kwam. Boehoe. "Je hebt hem zo afgewimpeld," zei de man, terwijl hij dreigend een stap naar voren zette. Raphael schoof subtiel wat naar voren. "Als je gewoon naar hem had geglimlacht, had hij geen ruzie gemaakt met die gozer naast hem, waar je wel naar glimlachte! Waar moet je zo arrogant over zijn, he?" "Meneer, ik kan u verzekeren dat iedereen hier even vriendelijk is tegen alle gasten," zuchtte Raphael. Jeetje. Mannen en hun kwetsbare ego's. Oh wacht, nee, daar kwam het merendeel van zijn geld vandaan.
  4. [1837/1838][EN] Beat me at my own damn game

    See, this is why Raphael needed his wife, she was so much smarter than him. Perhaps he would've remembered that he hired décor painters too, probably when he saw them working on a set and of course Raphael hired the best of the best, but it wouldn't have crossed his mind right now that he could find someone in the theatre. "You're amazing," he laughed at her and took the opportunity to give her a kiss. "What would I do without you? Of course we can find someone in the theatre." Like they'd refuse a job for him, it was seasonal work. "Elena painting... No, I don't think that's a wise idea." He shook his head. "She's not that artistic." She had a sense of style and could dress herself to perfection while blindfolded, but giving her a paintbrush? Pfah. And besides, he didn't want Elena to do work like that. She was still his daughter, not just some worker's kid. "I don't think Elena is ready for a job anyway." Definitely not until she finished Hogwarts! What would people say? Yes, the divorce had been hard on both of them... "I didn't handle it very well, I have to admit," Raphael said, with a deep sigh. "I mostly ignored Elena, I just... couldn't deal with her and knowing she wasn't mine..." It had improved over the years, but lately, their relationship was breaking down a little again. She was just so nasty towards Celeana, it made everything so difficult... He tried so well. "I'm so glad I have you now," he said, with a warm smile. Together, they would be a wonderful family. "You've really given me a second chance." At everything that was just so important... He would be a father. A real father. "No, I'm afraid not," Raphael sighed. "Nothing from France and I didn't think to take anything with me when I left my home. Don't think my governess kept anything. A shame, really." But oh well, it was only sentimental. Other than that, they could afford whatever they needed. "And you? Any toys left from your childhood? Or baby pictures?" He was a little bit curious, maybe they could predict a little bit how their baby would look like with the pictures... Elena's were of no help.
  5. [1837/1838][EN] Beat me at my own damn game

    Hurray, he had an actually good idea! Raphael smiled at Celeana, maybe it was a little bit silly, but he really felt bad about his lack in parenting skills, so he looked to Celeana for guidance. She seemed to know what she was doing at least, so if she said he had a good idea, Raphael was certain it was really a good one. "Great! How much do you think it should be? A few galleons?" He had a great idea of how much things were worth, didn't he? "Oh yes," he grinned. "Well, in that case we can keep it in the attic, for the next baby." They had never really talked about this, but somehow Raphael thought they would have more than one child. He wanted a few, really, and so did Celeana, right? And hey, with each more kid, there would be less space for Elena. "That's a good idea," he nodded at her. "I'll put an ad out soon, I'm sure we can find someone." Slytherin colors! What an excellent idea! "That's a great option," he smiled. "Green with silver elements, very classy." Their child would have style, that was for sure. "I would be happy with all houses, of course," he semi-lied, "but it would be fantastic. Slytherin is a fantastic house, very fit for our children." No other house prided itself on the characteristics that Raphael valued the most in himself: his ambition and drive. He liked the flashes of those he saw in Celeana too, which was why they connected so well. "Oh dear..." He frowned at that doll. "I'm afraid that's the doll I bought for Elena the same day I told her her mother and I were separating..." She had obviously taken it out on the doll. "I should've thrown that one out years ago..." Like he had thrown out Emilia, really.
  6. [1837/1838] Don't they know it's the end of the bottle?

    Misschien moest hij verplicht met een gastenboek gaan werken, dat je voordat je het café kon betreden eerst je naam op moest schrijven, natuurlijk met een veer zodat je je echte naam opschreef en niet één of andere nepnaam, maar dat zou vast zijn zaken niet al te goed doen. Ja, het was het theatercafé, maar het bordeel zat er vlakbij en koppelden de meeste mensen toch wel aan elkaar en als zijn bordeelklanten hun naam op moesten geven kwam er niemand meer binnen. Raphael zuchtte vermoeid en wreef even langs zijn gezicht. "Ah, goed idee," knikte hij naar Maeve toe. "Ik zal er eens naar vragen." En hij wilde net die kant oplopen, toen er ineens iemand naar binnen rende. "Jij!" riep de man in kwestie uit en hij wees boos naar Maeve. "Dit is allemaal jouw schuld!"
  7. [1837/1838] Man Cave

    "Ah, geen probleem," glimlachte Raphael vriendelijk naar Hector, want natuurlijk was het nooit een probleem! Hij had een theater, een theaterbar en oh ja, een heel bordeel, dus meer dan genoeg plek om zijn vrienden te hosten voor een avond. Anders moesten ze ook zo de hele avond thuis zitten en Raphael had dan nu wel weer een gelukkig gezinsleven met Celeana, hij was heus wel lang genoeg vrijgezel geweest om te weten dat het anders kon. Dat het niet leuk was om elke avond alleen thuis te zitten. "Goh, echt?" vroeg hij meelevend, terwijl hij wat nootjes in zijn mond stopte. Hm, had Hector misschien een affaire? Met een drukke jongedame? "Sommige mensen zijn ook zo druk bezig met zichzelf, die vergeten altijd degenen achter de schermen die hen ondersteunen." Eigenlijk was hij verdomd nieuwsgierig nu... Was het een affaire? Kwam er een huwelijk aan? Wat voor meisje was het? Was het überhaupt een meisje? Hij hield zijn opties open. "Voor sommige mensen is het natuurlijk wel een drukke tijd van het jaar, maar er is zoiets als loyaliteit..."
  8. [1837/1838][EN] Beat me at my own damn game

    Grateful Raphael smiled at Celeana, letting her encouraging words soak in, because surely she would be right, surely Elena would come around! Celeana was better with this sort of stuff than he was, he had spoiled Elena for too long and it was obvious that Elena needed a mother figure in her life, someone exactly like Celeana, who knew what the best way of dealing with her was. Emilia had only spoiled Elena and he himself... well, he had his faults too. "I'm sure she will," he nodded in agreement, grabbing one of the first boxes from the pile and opening it up so Celeana could go through it. "Are you sure it's a good idea to take her shopping, though?" Celeana's due date was right in the smack middle of the summer holiday. "I was thinking that it might be a good idea to send her out on her own, let her take some responsibility..." That way Celeana didn't have to go along and he... well, he would be busy too! The summer holiday was always the biggest season for the theatre and he wanted to ensure everything would go right, so he could spend a little more time at home when the baby would be born. "We can give her a budget, I'm sure she'll be fine." He hoped. "We'll manage," he promised Celeana and he carefully placed his hand on her belly, because that was their child in there and it felt so different, better honestly, then when Emilia had been pregnant. "I do really want to get the dollhouse, but otherwise we can just put these boxes in the attic and focus on getting the room ready first? We can always look through these toys at a later date and the baby won't be able to play with anything for a while anyway." But that dollhouse deserved a good place. "What colors were you thinking of?"
  9. [1837/1838] Black Out Career Choices

    Nou, ten eerste, het was niet het slechtste acteerwerk dat hij ooit had gezien. Nee, het slechtste acteerwerk was een keer een jongeman die enthousiast met zijn armen bewoog tijdens het monoloog, waardoor zijn toverstok uit zijn handen vloog, die het gezicht raakte van iemand die een decorstuk aan het ophangen was, waardoor het gezicht veranderde in een pompoen, terwijl het decorstuk naar beneden stortte en landde op een jongedame die het hele theater aanklaagde. Sindsdien hield Raphael zijn audities op een leeg toneel en verbood hij mensen iets in de handen te hebben dat meer magie bevatte dan een theezakje. Dus, het was niet het slechtste. Het was ook niet het beste. Sorry, Heaven was niet echt een natuurlijk talent. Iets te melodramatisch, iets te veel naar mening dat je alles moest onderstrepen met grote gebaren. Dat was toneelspel dat je heus wel eens zag, maar vooral op straat en niet in Raphaels theater. Maar: ze was knap. "Niet slecht, niet slecht," knikte hij enthousiast naar haar. "Het is wel te zien dat je voor het eerst echt op het toneel staat, maar dat is niet erg, dat gaat wel weg naarmate je meer ervaring hebt." Hij betwijfelde het eigenlijk, maar ach. "Misschien lijkt het je leuk om eens als figurant op het toneel te staan? Daar kunnen we er eigenlijk nooit genoeg van hebben." Een hoofdrol zou het dus niet worden, Heaven, maar wie weet kreeg ze ooit wat tekst. "Zullen we naar de kleedkamers gaan?" vroeg hij, terwijl hij gebaarde naar de coulissen. "Dan kun je onze kostuums zien."
  10. Friday the 20th of April 1838 - in the morning - Elena's former bedroom Elena, as expected, had not cleared out her room. Oh, sure, she had stubbornly managed to drag her mattress to the hallway and had spent one night there until they had chased her off to a smaller room in the attic (that was her own fault, she had been utterly unbearable and Celeana had been right in saying that Elena ought to be taught a lesson), but she had left her old room in a certain state of chaos that only a true master could manage in a few days. Raphael and his wife had been working on the room for months, moving all the furniture, packing all of Elena's stuff and repainting the room. It didn't look like Elena's room at all, anymore. But neither did her little room in the attic... that Raphael felt a tad guilty about. "Well," he sighed, looking at the stack of boxes that they had put all of Elena's toys in. "I think we should go through these, see what we could keep for the baby?" He smiled warmly at his wife, as he did almost every time he thought about or mentioned the child they would have so far. This pregnancy was going rather well, Raphael secretly suspected it was because Elena was spending most of her time at Hogwarts, instead of at home. "There's some good stuff in here... Especially Elena's beautiful doll house. It's gorgeous and she hasn't touched it in years, so surely she won't mind her sibling playing with it." He hoped. "What do you think?" he asked Celeana. She knew better than he what was more appropriate for young girls, really... Private!
  11. [1837/1838] Black Out Career Choices

    Het toneel dan. Raphael knikte vriendelijk en gebaarde welke gang ze in moesten slaan en heel even later stonden ze op de planken. "Ah nee, het blijft altijd wel redelijk speciaal," lachte Raphael kort, terwijl hij trots rondkeek naar de zaal. "Maar dat is ook omdat ik het allemaal zelf heb gebouwd." Niet letterlijk, dan, maar het was niet een theater dat hij had geërfd, of zoiets dergelijks. Nee, dit was zijn theater en zou dat ook altijd blijven, tot hij het zou geven aan één van zijn kinderen. "Ah, wacht." Hij zwaaide met zijn toverstok en één van de teksten van het toneelstuk kwam naar hen toe vliegen. "Hier," zei hij, terwijl hij haar het boekje overhandigde. "Op pagina vijftien staat wel een monoloog." En nu mag je lekker zelf verzinnen wat die monoloog is, Margaux <3 Of we slaan hem gewoon over, kan ook.
  12. [1837/1838] Don't they know it's the end of the bottle?

    Ja, ja, het zou inderdaad nogal snel zijn gegaan. Dronken mensen hadden soms een bizar snel reactievermogen. Ja, ze konden nauwelijks overeind blijven staan en leken ook niet langer met volle zinnen te kunnen praten, maar als je ze daardoor onderschatte eindigde je zo met een blauw oog en... nou ja, heel wat kapotte flessen. Gelukkig was het Maeve niet die het blauwe oog had gekregen, had er ook nog eens bij moeten komen, dat één van zijn barmeisjes in elkaar was geslagen. Hij had geen idee van Maeve's thuissituatie, maar meisjes van die leeftijd hadden meestal ouders die er niet blij mee waren als hun dochter thuis kwamen met een blauw oog. "Hmhm," neuriede Raphael, terwijl hij de schade nog eens goed bekeek. "En je hebt toevallig geen idee wie de dronken man was? Een naam of adres?" Waarschijnlijk niet. Nou, geen denken aan dat Raphael alles zelf ging betalen. Hoe dan ook zou hij meneer 'ik kan geen drank hebben' vinden en hem een fikse rekening brengen.
  13. [1837/1838] Never quite right

    "Ach, het leven gaat zo zijn gangetje," grijnsde Raphael naar Anne, want zie je, zijn plagerijtje was gelukt! "Het gaat goed met Celeana en de zwangerschap en daar zijn we heel blij mee!" In het begin was hij doodsbang geweest, bij alles wat Celeana wel of niet had gedaan, maar gelukkig leek het nu allemaal goed te gaan. Zou waarschijnlijk ook komen omdat Elena op Zweinstein was, dacht hij, hoewel dat hem ergens wel schuldig liet voelen. Maar wat ze de vorige keer had gedaan had zoveel teweeggebracht... Hij had er ook goed op gelet dat Celeana en Elena zo min mogelijk alleen waren. "Nou, nou, laten we er maar van één uitgaan," lachte hij, terwijl hij het eerste glaasje aannam. "Het wordt wel wennen, hoor... Elena was al dertien jaar geleden." En dat was nu echt een puber... helaas. "Maar ik heb altijd al meer kinderen willen hebben, dus ik kijk er wel naar uit. Ah, deze smaakt goed! Wat is die nasmaak?"
  14. [1837/1838] Black Out Career Choices

    Met een glimlach ging Raphael haar voor, uit de bar en vervolgens door een gang heen, waar hij een paneel opzij schoof en haar naar de nieuwe gang wees. Ja, hij had keurig met behulp van magie alle deuren naar het andere gedeelte van het theater zo goed mogelijk verstopt, meer voor de illusie dan dat er echt een afscheiding was, want iedereen die in het theater werkte moest wel dertig keer per dag door die doorgangen heen en als je dan voor het eerst hier werkte, konden ze verdomd lastig zijn om te vinden. Raphael had daar echter totaal geen probleem mee, hallo, hij had dit theater opgebouwd, dus hij wist waar alles was. En vergat soms dat er mensen waren die dat niet wisten. "Wil je eerst op het toneel of eerst naar de kleedkamers?" vroeg hij vriendelijk, want Heaven had vast een mening en terwijl ze daar over nadacht, of direct het antwoord wist en hem dat meldde zodat hij tijd moest besteden met daar heen te wandelen, gaf hij netjes antwoord op haar vraag: "Ja, af en toe!" Niet heel vaak, hoor, maar vaak genoeg om het nog wel waard te zijn mensen aan te spreken. Vaak zagen ze het als een compliment, dat was altijd leuk, en hij had eigenlijk nog maar één keer meegemaakt dat iemand vreselijk beledigd was. Een paar mensen hielden daadwerkelijk auditie en daarvan had hij ook één of twee erover gehouden. "Maar het meeste komen ze zelf gewoon op de audities af, hoor. Maar toch, het is nooit echt verkeerd om te vragen."
  15. Donderdag 29 maart 1838 - 's avonds - de bar Het theater was een keurige aangelegenheid waar alleen de beau monde 's avonds neerstreken om een theaterstuk te bekijken, met veel marmer, prachtige tapijten en uitstekende theaterstoelen, maar ook met een bar. En in elke bar waren er dronken mensen. En als mensen dronken genoeg waren dan maakte het niet uit uit welke kringen van de samenleving ze kwamen, er waren altijd mensen die zich niet in konden houden. En zoals altijd had Raphael er de pest in. Ja, de dronken man was nu alweer weggehaald en subtiel naar buiten gedumpt, maar er waren enkele stoelen omgevallen, een paar flessen kapot gegaan en al dat andere. "Maeve," knikte hij naar één van de barmeisjes, terwijl hij met de punt van zijn wandelstok wat glas uit de weg schoof. "Vertel, wat is er precies gebeurd?" En wie kon hij hier de schuld van geven? Privé!
×