Jump to content

Raphael King

Plotkarakter
  • Content count

    234
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Raphael King last won the day on September 6 2017

Raphael King had the most liked content!

About Raphael King

  • Rank
    It's good to be King

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

828 profile views
  1. [1837/1838][EN] Beat me at my own damn game

    Hurray, he had an actually good idea! Raphael smiled at Celeana, maybe it was a little bit silly, but he really felt bad about his lack in parenting skills, so he looked to Celeana for guidance. She seemed to know what she was doing at least, so if she said he had a good idea, Raphael was certain it was really a good one. "Great! How much do you think it should be? A few galleons?" He had a great idea of how much things were worth, didn't he? "Oh yes," he grinned. "Well, in that case we can keep it in the attic, for the next baby." They had never really talked about this, but somehow Raphael thought they would have more than one child. He wanted a few, really, and so did Celeana, right? And hey, with each more kid, there would be less space for Elena. "That's a good idea," he nodded at her. "I'll put an ad out soon, I'm sure we can find someone." Slytherin colors! What an excellent idea! "That's a great option," he smiled. "Green with silver elements, very classy." Their child would have style, that was for sure. "I would be happy with all houses, of course," he semi-lied, "but it would be fantastic. Slytherin is a fantastic house, very fit for our children." No other house prided itself on the characteristics that Raphael valued the most in himself: his ambition and drive. He liked the flashes of those he saw in Celeana too, which was why they connected so well. "Oh dear..." He frowned at that doll. "I'm afraid that's the doll I bought for Elena the same day I told her her mother and I were separating..." She had obviously taken it out on the doll. "I should've thrown that one out years ago..." Like he had thrown out Emilia, really.
  2. [1837/1838] Don't they know it's the end of the bottle?

    Misschien moest hij verplicht met een gastenboek gaan werken, dat je voordat je het café kon betreden eerst je naam op moest schrijven, natuurlijk met een veer zodat je je echte naam opschreef en niet één of andere nepnaam, maar dat zou vast zijn zaken niet al te goed doen. Ja, het was het theatercafé, maar het bordeel zat er vlakbij en koppelden de meeste mensen toch wel aan elkaar en als zijn bordeelklanten hun naam op moesten geven kwam er niemand meer binnen. Raphael zuchtte vermoeid en wreef even langs zijn gezicht. "Ah, goed idee," knikte hij naar Maeve toe. "Ik zal er eens naar vragen." En hij wilde net die kant oplopen, toen er ineens iemand naar binnen rende. "Jij!" riep de man in kwestie uit en hij wees boos naar Maeve. "Dit is allemaal jouw schuld!"
  3. [1837/1838] Man Cave

    "Ah, geen probleem," glimlachte Raphael vriendelijk naar Hector, want natuurlijk was het nooit een probleem! Hij had een theater, een theaterbar en oh ja, een heel bordeel, dus meer dan genoeg plek om zijn vrienden te hosten voor een avond. Anders moesten ze ook zo de hele avond thuis zitten en Raphael had dan nu wel weer een gelukkig gezinsleven met Celeana, hij was heus wel lang genoeg vrijgezel geweest om te weten dat het anders kon. Dat het niet leuk was om elke avond alleen thuis te zitten. "Goh, echt?" vroeg hij meelevend, terwijl hij wat nootjes in zijn mond stopte. Hm, had Hector misschien een affaire? Met een drukke jongedame? "Sommige mensen zijn ook zo druk bezig met zichzelf, die vergeten altijd degenen achter de schermen die hen ondersteunen." Eigenlijk was hij verdomd nieuwsgierig nu... Was het een affaire? Kwam er een huwelijk aan? Wat voor meisje was het? Was het überhaupt een meisje? Hij hield zijn opties open. "Voor sommige mensen is het natuurlijk wel een drukke tijd van het jaar, maar er is zoiets als loyaliteit..."
  4. [1837/1838][EN] Beat me at my own damn game

    Grateful Raphael smiled at Celeana, letting her encouraging words soak in, because surely she would be right, surely Elena would come around! Celeana was better with this sort of stuff than he was, he had spoiled Elena for too long and it was obvious that Elena needed a mother figure in her life, someone exactly like Celeana, who knew what the best way of dealing with her was. Emilia had only spoiled Elena and he himself... well, he had his faults too. "I'm sure she will," he nodded in agreement, grabbing one of the first boxes from the pile and opening it up so Celeana could go through it. "Are you sure it's a good idea to take her shopping, though?" Celeana's due date was right in the smack middle of the summer holiday. "I was thinking that it might be a good idea to send her out on her own, let her take some responsibility..." That way Celeana didn't have to go along and he... well, he would be busy too! The summer holiday was always the biggest season for the theatre and he wanted to ensure everything would go right, so he could spend a little more time at home when the baby would be born. "We can give her a budget, I'm sure she'll be fine." He hoped. "We'll manage," he promised Celeana and he carefully placed his hand on her belly, because that was their child in there and it felt so different, better honestly, then when Emilia had been pregnant. "I do really want to get the dollhouse, but otherwise we can just put these boxes in the attic and focus on getting the room ready first? We can always look through these toys at a later date and the baby won't be able to play with anything for a while anyway." But that dollhouse deserved a good place. "What colors were you thinking of?"
  5. [1837/1838] Black Out Career Choices

    Nou, ten eerste, het was niet het slechtste acteerwerk dat hij ooit had gezien. Nee, het slechtste acteerwerk was een keer een jongeman die enthousiast met zijn armen bewoog tijdens het monoloog, waardoor zijn toverstok uit zijn handen vloog, die het gezicht raakte van iemand die een decorstuk aan het ophangen was, waardoor het gezicht veranderde in een pompoen, terwijl het decorstuk naar beneden stortte en landde op een jongedame die het hele theater aanklaagde. Sindsdien hield Raphael zijn audities op een leeg toneel en verbood hij mensen iets in de handen te hebben dat meer magie bevatte dan een theezakje. Dus, het was niet het slechtste. Het was ook niet het beste. Sorry, Heaven was niet echt een natuurlijk talent. Iets te melodramatisch, iets te veel naar mening dat je alles moest onderstrepen met grote gebaren. Dat was toneelspel dat je heus wel eens zag, maar vooral op straat en niet in Raphaels theater. Maar: ze was knap. "Niet slecht, niet slecht," knikte hij enthousiast naar haar. "Het is wel te zien dat je voor het eerst echt op het toneel staat, maar dat is niet erg, dat gaat wel weg naarmate je meer ervaring hebt." Hij betwijfelde het eigenlijk, maar ach. "Misschien lijkt het je leuk om eens als figurant op het toneel te staan? Daar kunnen we er eigenlijk nooit genoeg van hebben." Een hoofdrol zou het dus niet worden, Heaven, maar wie weet kreeg ze ooit wat tekst. "Zullen we naar de kleedkamers gaan?" vroeg hij, terwijl hij gebaarde naar de coulissen. "Dan kun je onze kostuums zien."
  6. Friday the 20th of April 1838 - in the morning - Elena's former bedroom Elena, as expected, had not cleared out her room. Oh, sure, she had stubbornly managed to drag her mattress to the hallway and had spent one night there until they had chased her off to a smaller room in the attic (that was her own fault, she had been utterly unbearable and Celeana had been right in saying that Elena ought to be taught a lesson), but she had left her old room in a certain state of chaos that only a true master could manage in a few days. Raphael and his wife had been working on the room for months, moving all the furniture, packing all of Elena's stuff and repainting the room. It didn't look like Elena's room at all, anymore. But neither did her little room in the attic... that Raphael felt a tad guilty about. "Well," he sighed, looking at the stack of boxes that they had put all of Elena's toys in. "I think we should go through these, see what we could keep for the baby?" He smiled warmly at his wife, as he did almost every time he thought about or mentioned the child they would have so far. This pregnancy was going rather well, Raphael secretly suspected it was because Elena was spending most of her time at Hogwarts, instead of at home. "There's some good stuff in here... Especially Elena's beautiful doll house. It's gorgeous and she hasn't touched it in years, so surely she won't mind her sibling playing with it." He hoped. "What do you think?" he asked Celeana. She knew better than he what was more appropriate for young girls, really... Private!
  7. [1837/1838] Black Out Career Choices

    Het toneel dan. Raphael knikte vriendelijk en gebaarde welke gang ze in moesten slaan en heel even later stonden ze op de planken. "Ah nee, het blijft altijd wel redelijk speciaal," lachte Raphael kort, terwijl hij trots rondkeek naar de zaal. "Maar dat is ook omdat ik het allemaal zelf heb gebouwd." Niet letterlijk, dan, maar het was niet een theater dat hij had geërfd, of zoiets dergelijks. Nee, dit was zijn theater en zou dat ook altijd blijven, tot hij het zou geven aan één van zijn kinderen. "Ah, wacht." Hij zwaaide met zijn toverstok en één van de teksten van het toneelstuk kwam naar hen toe vliegen. "Hier," zei hij, terwijl hij haar het boekje overhandigde. "Op pagina vijftien staat wel een monoloog." En nu mag je lekker zelf verzinnen wat die monoloog is, Margaux <3 Of we slaan hem gewoon over, kan ook.
  8. [1837/1838] Don't they know it's the end of the bottle?

    Ja, ja, het zou inderdaad nogal snel zijn gegaan. Dronken mensen hadden soms een bizar snel reactievermogen. Ja, ze konden nauwelijks overeind blijven staan en leken ook niet langer met volle zinnen te kunnen praten, maar als je ze daardoor onderschatte eindigde je zo met een blauw oog en... nou ja, heel wat kapotte flessen. Gelukkig was het Maeve niet die het blauwe oog had gekregen, had er ook nog eens bij moeten komen, dat één van zijn barmeisjes in elkaar was geslagen. Hij had geen idee van Maeve's thuissituatie, maar meisjes van die leeftijd hadden meestal ouders die er niet blij mee waren als hun dochter thuis kwamen met een blauw oog. "Hmhm," neuriede Raphael, terwijl hij de schade nog eens goed bekeek. "En je hebt toevallig geen idee wie de dronken man was? Een naam of adres?" Waarschijnlijk niet. Nou, geen denken aan dat Raphael alles zelf ging betalen. Hoe dan ook zou hij meneer 'ik kan geen drank hebben' vinden en hem een fikse rekening brengen.
  9. [1837/1838] Never quite right

    "Ach, het leven gaat zo zijn gangetje," grijnsde Raphael naar Anne, want zie je, zijn plagerijtje was gelukt! "Het gaat goed met Celeana en de zwangerschap en daar zijn we heel blij mee!" In het begin was hij doodsbang geweest, bij alles wat Celeana wel of niet had gedaan, maar gelukkig leek het nu allemaal goed te gaan. Zou waarschijnlijk ook komen omdat Elena op Zweinstein was, dacht hij, hoewel dat hem ergens wel schuldig liet voelen. Maar wat ze de vorige keer had gedaan had zoveel teweeggebracht... Hij had er ook goed op gelet dat Celeana en Elena zo min mogelijk alleen waren. "Nou, nou, laten we er maar van één uitgaan," lachte hij, terwijl hij het eerste glaasje aannam. "Het wordt wel wennen, hoor... Elena was al dertien jaar geleden." En dat was nu echt een puber... helaas. "Maar ik heb altijd al meer kinderen willen hebben, dus ik kijk er wel naar uit. Ah, deze smaakt goed! Wat is die nasmaak?"
  10. [1837/1838] Black Out Career Choices

    Met een glimlach ging Raphael haar voor, uit de bar en vervolgens door een gang heen, waar hij een paneel opzij schoof en haar naar de nieuwe gang wees. Ja, hij had keurig met behulp van magie alle deuren naar het andere gedeelte van het theater zo goed mogelijk verstopt, meer voor de illusie dan dat er echt een afscheiding was, want iedereen die in het theater werkte moest wel dertig keer per dag door die doorgangen heen en als je dan voor het eerst hier werkte, konden ze verdomd lastig zijn om te vinden. Raphael had daar echter totaal geen probleem mee, hallo, hij had dit theater opgebouwd, dus hij wist waar alles was. En vergat soms dat er mensen waren die dat niet wisten. "Wil je eerst op het toneel of eerst naar de kleedkamers?" vroeg hij vriendelijk, want Heaven had vast een mening en terwijl ze daar over nadacht, of direct het antwoord wist en hem dat meldde zodat hij tijd moest besteden met daar heen te wandelen, gaf hij netjes antwoord op haar vraag: "Ja, af en toe!" Niet heel vaak, hoor, maar vaak genoeg om het nog wel waard te zijn mensen aan te spreken. Vaak zagen ze het als een compliment, dat was altijd leuk, en hij had eigenlijk nog maar één keer meegemaakt dat iemand vreselijk beledigd was. Een paar mensen hielden daadwerkelijk auditie en daarvan had hij ook één of twee erover gehouden. "Maar het meeste komen ze zelf gewoon op de audities af, hoor. Maar toch, het is nooit echt verkeerd om te vragen."
  11. Donderdag 29 maart 1838 - 's avonds - de bar Het theater was een keurige aangelegenheid waar alleen de beau monde 's avonds neerstreken om een theaterstuk te bekijken, met veel marmer, prachtige tapijten en uitstekende theaterstoelen, maar ook met een bar. En in elke bar waren er dronken mensen. En als mensen dronken genoeg waren dan maakte het niet uit uit welke kringen van de samenleving ze kwamen, er waren altijd mensen die zich niet in konden houden. En zoals altijd had Raphael er de pest in. Ja, de dronken man was nu alweer weggehaald en subtiel naar buiten gedumpt, maar er waren enkele stoelen omgevallen, een paar flessen kapot gegaan en al dat andere. "Maeve," knikte hij naar één van de barmeisjes, terwijl hij met de punt van zijn wandelstok wat glas uit de weg schoof. "Vertel, wat is er precies gebeurd?" En wie kon hij hier de schuld van geven? Privé!
  12. [1837/1838] Never quite right

    Maandag 12 februari 1838 - 's ochtends - de bar van Raphaels theater Kijk, Raphael wilde zijn familieleden graag helpen, hoor! Zelfs de meest vervelende leden van zijn familie. Niet dat Ronan en Anne dat waren, hoor! Ze waren best aardig! Niet de meest briljante mensen, maar eh... sinds hij zelf een vrouw zwanger had gemaakt sinds een avondje (voor zover hij wist, tenminste) vond hij dat hij misschien een beetje minder daarover moest gaan klagen. Dus. In ieder geval, hij wilde Ronan en Anne best helpen en dat betekende op dit moment dat hij ging proeven of de whiskeys en andere dingen die ze brouwden geschikt waren om in zijn bar te verkopen. Ja sorry, hij wilde wel een beetje kwaliteit, hoor. "Sorry dat het zo vroeg moest," glimlachte hij ietwat sadistisch, want op zich had het wel later gekund, maar je moest je zusje toch ergens mee plagen? "Ik had echt geen vrij moment. Ronan, je weet waar de glazen staan, toch?" Privé met @Ronan Lennox en @Anne Lennox
  13. IC Buitenwereld Mededelingen

  14. [1837/1838][EN] Queens do not condone failure

    "It wouldn't be bad for you to replace Emilia, though," Raphael said, while he made a face. He hated his ex-wife, probably the most he hated any person. She had been a horrible wife and though she had loved Elena, she had never been a rather good mother too. Of course he had just let her do whatever she wanted... It had always been easier that way. But now he had Celeana to show him a better way, one that his daughter could truly learn from. "I mean, I understand it'll never feel the same with Elena and a child of our own," for both of them, because the knowledge that Elena wasn't truly his could trickle down sometimes, "but she deserves a good mother. Emilia didn't raise her right in her childhood... you have noticed how spoiled Elena is." And he hoped they could still fix those traits... "We're a good team, you and I," he smiled happily at his wife. The whole wedding had been a bit unexpected, but he hadn't regretted it for a single moment. Celeana was wonderful, she was excited about the theatre, she was ambitious and she was clever too, and he couldn't have picked a better wife if he had tried. "Of course, I'd love it if you'd come to work with me in the theatre. Though I hope we will have a little one soon." He had never really planned on being a father after Elena again, but that had been with Emilia... Celeana had awakened another drive in him, he wanted to have a child, someone just... for him. "But it'll come to us soon," he promised his wife. Everything would work out.
  15. [1837/1838][EN] Queens do not condone failure

    Ah, he truly felt like an utter ass. Of course Celeana was worried about such things, after so suddenly losing her husband... Not to even speak of their child. "I'm sorry, darling," he said, rubbing his thumb on her hand to silently ask for her forgiveness. "You're right... Elena is still young, but maybe it's best to start with this." His daughter was going to kill him and he wasn't looking forward to it... but he had other responsibilities now. Celeana was his wife and they would start a new family sooner or later. There was space for Elena, of course there was, but... she wasn't going to be the centre of the universe any longer. "I'll talk with my accountant tomorrow, alright?" he asked, and he took her hand so he could press a small kiss on it. "I'll make sure our finances are in order so that nothing wrong will happen and I'll set an allowance for Elena." That way she wouldn't just waste her inheritance on shoes and dresses and purses and whatever else young girls bought. "Maybe it is time for her to learn how to budget. These are things Emilia always neglected." He smiled fondly as his wife. "It's a good thing Elena has you as a stepmother, you are such a caring person." In his eyes, Celeana only wanted the best for him and his daughter.
×