Jump to content

Raphael King

Magisch Verbond
  • Content count

    229
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Raphael King last won the day on September 6 2017

Raphael King had the most liked content!

About Raphael King

  • Rank
    It's good to be King

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

787 profile views
  1. Friday the 20th of April 1838 - in the morning - Elena's former bedroom Elena, as expected, had not cleared out her room. Oh, sure, she had stubbornly managed to drag her mattress to the hallway and had spent one night there until they had chased her off to a smaller room in the attic (that was her own fault, she had been utterly unbearable and Celeana had been right in saying that Elena ought to be taught a lesson), but she had left her old room in a certain state of chaos that only a true master could manage in a few days. Raphael and his wife had been working on the room for months, moving all the furniture, packing all of Elena's stuff and repainting the room. It didn't look like Elena's room at all, anymore. But neither did her little room in the attic... that Raphael felt a tad guilty about. "Well," he sighed, looking at the stack of boxes that they had put all of Elena's toys in. "I think we should go through these, see what we could keep for the baby?" He smiled warmly at his wife, as he did almost every time he thought about or mentioned the child they would have so far. This pregnancy was going rather well, Raphael secretly suspected it was because Elena was spending most of her time at Hogwarts, instead of at home. "There's some good stuff in here... Especially Elena's beautiful doll house. It's gorgeous and she hasn't touched it in years, so surely she won't mind her sibling playing with it." He hoped. "What do you think?" he asked Celeana. She knew better than he what was more appropriate for young girls, really... Private!
  2. [1837/1838] Black Out Career Choices

    Het toneel dan. Raphael knikte vriendelijk en gebaarde welke gang ze in moesten slaan en heel even later stonden ze op de planken. "Ah nee, het blijft altijd wel redelijk speciaal," lachte Raphael kort, terwijl hij trots rondkeek naar de zaal. "Maar dat is ook omdat ik het allemaal zelf heb gebouwd." Niet letterlijk, dan, maar het was niet een theater dat hij had geërfd, of zoiets dergelijks. Nee, dit was zijn theater en zou dat ook altijd blijven, tot hij het zou geven aan één van zijn kinderen. "Ah, wacht." Hij zwaaide met zijn toverstok en één van de teksten van het toneelstuk kwam naar hen toe vliegen. "Hier," zei hij, terwijl hij haar het boekje overhandigde. "Op pagina vijftien staat wel een monoloog." En nu mag je lekker zelf verzinnen wat die monoloog is, Margaux <3 Of we slaan hem gewoon over, kan ook.
  3. [1837/1838] Don't they know it's the end of the bottle?

    Ja, ja, het zou inderdaad nogal snel zijn gegaan. Dronken mensen hadden soms een bizar snel reactievermogen. Ja, ze konden nauwelijks overeind blijven staan en leken ook niet langer met volle zinnen te kunnen praten, maar als je ze daardoor onderschatte eindigde je zo met een blauw oog en... nou ja, heel wat kapotte flessen. Gelukkig was het Maeve niet die het blauwe oog had gekregen, had er ook nog eens bij moeten komen, dat één van zijn barmeisjes in elkaar was geslagen. Hij had geen idee van Maeve's thuissituatie, maar meisjes van die leeftijd hadden meestal ouders die er niet blij mee waren als hun dochter thuis kwamen met een blauw oog. "Hmhm," neuriede Raphael, terwijl hij de schade nog eens goed bekeek. "En je hebt toevallig geen idee wie de dronken man was? Een naam of adres?" Waarschijnlijk niet. Nou, geen denken aan dat Raphael alles zelf ging betalen. Hoe dan ook zou hij meneer 'ik kan geen drank hebben' vinden en hem een fikse rekening brengen.
  4. [1837/1838] Never quite right

    "Ach, het leven gaat zo zijn gangetje," grijnsde Raphael naar Anne, want zie je, zijn plagerijtje was gelukt! "Het gaat goed met Celeana en de zwangerschap en daar zijn we heel blij mee!" In het begin was hij doodsbang geweest, bij alles wat Celeana wel of niet had gedaan, maar gelukkig leek het nu allemaal goed te gaan. Zou waarschijnlijk ook komen omdat Elena op Zweinstein was, dacht hij, hoewel dat hem ergens wel schuldig liet voelen. Maar wat ze de vorige keer had gedaan had zoveel teweeggebracht... Hij had er ook goed op gelet dat Celeana en Elena zo min mogelijk alleen waren. "Nou, nou, laten we er maar van één uitgaan," lachte hij, terwijl hij het eerste glaasje aannam. "Het wordt wel wennen, hoor... Elena was al dertien jaar geleden." En dat was nu echt een puber... helaas. "Maar ik heb altijd al meer kinderen willen hebben, dus ik kijk er wel naar uit. Ah, deze smaakt goed! Wat is die nasmaak?"
  5. [1837/1838] Black Out Career Choices

    Met een glimlach ging Raphael haar voor, uit de bar en vervolgens door een gang heen, waar hij een paneel opzij schoof en haar naar de nieuwe gang wees. Ja, hij had keurig met behulp van magie alle deuren naar het andere gedeelte van het theater zo goed mogelijk verstopt, meer voor de illusie dan dat er echt een afscheiding was, want iedereen die in het theater werkte moest wel dertig keer per dag door die doorgangen heen en als je dan voor het eerst hier werkte, konden ze verdomd lastig zijn om te vinden. Raphael had daar echter totaal geen probleem mee, hallo, hij had dit theater opgebouwd, dus hij wist waar alles was. En vergat soms dat er mensen waren die dat niet wisten. "Wil je eerst op het toneel of eerst naar de kleedkamers?" vroeg hij vriendelijk, want Heaven had vast een mening en terwijl ze daar over nadacht, of direct het antwoord wist en hem dat meldde zodat hij tijd moest besteden met daar heen te wandelen, gaf hij netjes antwoord op haar vraag: "Ja, af en toe!" Niet heel vaak, hoor, maar vaak genoeg om het nog wel waard te zijn mensen aan te spreken. Vaak zagen ze het als een compliment, dat was altijd leuk, en hij had eigenlijk nog maar één keer meegemaakt dat iemand vreselijk beledigd was. Een paar mensen hielden daadwerkelijk auditie en daarvan had hij ook één of twee erover gehouden. "Maar het meeste komen ze zelf gewoon op de audities af, hoor. Maar toch, het is nooit echt verkeerd om te vragen."
  6. Donderdag 29 maart 1838 - 's avonds - de bar Het theater was een keurige aangelegenheid waar alleen de beau monde 's avonds neerstreken om een theaterstuk te bekijken, met veel marmer, prachtige tapijten en uitstekende theaterstoelen, maar ook met een bar. En in elke bar waren er dronken mensen. En als mensen dronken genoeg waren dan maakte het niet uit uit welke kringen van de samenleving ze kwamen, er waren altijd mensen die zich niet in konden houden. En zoals altijd had Raphael er de pest in. Ja, de dronken man was nu alweer weggehaald en subtiel naar buiten gedumpt, maar er waren enkele stoelen omgevallen, een paar flessen kapot gegaan en al dat andere. "Maeve," knikte hij naar één van de barmeisjes, terwijl hij met de punt van zijn wandelstok wat glas uit de weg schoof. "Vertel, wat is er precies gebeurd?" En wie kon hij hier de schuld van geven? Privé!
  7. [1837/1838] Never quite right

    Maandag 12 februari 1838 - 's ochtends - de bar van Raphaels theater Kijk, Raphael wilde zijn familieleden graag helpen, hoor! Zelfs de meest vervelende leden van zijn familie. Niet dat Ronan en Anne dat waren, hoor! Ze waren best aardig! Niet de meest briljante mensen, maar eh... sinds hij zelf een vrouw zwanger had gemaakt sinds een avondje (voor zover hij wist, tenminste) vond hij dat hij misschien een beetje minder daarover moest gaan klagen. Dus. In ieder geval, hij wilde Ronan en Anne best helpen en dat betekende op dit moment dat hij ging proeven of de whiskeys en andere dingen die ze brouwden geschikt waren om in zijn bar te verkopen. Ja sorry, hij wilde wel een beetje kwaliteit, hoor. "Sorry dat het zo vroeg moest," glimlachte hij ietwat sadistisch, want op zich had het wel later gekund, maar je moest je zusje toch ergens mee plagen? "Ik had echt geen vrij moment. Ronan, je weet waar de glazen staan, toch?" Privé met @Ronan Lennox en @Anne Lennox
  8. IC Buitenwereld Mededelingen

  9. [1837/1838][EN] Queens do not condone failure

    "It wouldn't be bad for you to replace Emilia, though," Raphael said, while he made a face. He hated his ex-wife, probably the most he hated any person. She had been a horrible wife and though she had loved Elena, she had never been a rather good mother too. Of course he had just let her do whatever she wanted... It had always been easier that way. But now he had Celeana to show him a better way, one that his daughter could truly learn from. "I mean, I understand it'll never feel the same with Elena and a child of our own," for both of them, because the knowledge that Elena wasn't truly his could trickle down sometimes, "but she deserves a good mother. Emilia didn't raise her right in her childhood... you have noticed how spoiled Elena is." And he hoped they could still fix those traits... "We're a good team, you and I," he smiled happily at his wife. The whole wedding had been a bit unexpected, but he hadn't regretted it for a single moment. Celeana was wonderful, she was excited about the theatre, she was ambitious and she was clever too, and he couldn't have picked a better wife if he had tried. "Of course, I'd love it if you'd come to work with me in the theatre. Though I hope we will have a little one soon." He had never really planned on being a father after Elena again, but that had been with Emilia... Celeana had awakened another drive in him, he wanted to have a child, someone just... for him. "But it'll come to us soon," he promised his wife. Everything would work out.
  10. [1837/1838][EN] Queens do not condone failure

    Ah, he truly felt like an utter ass. Of course Celeana was worried about such things, after so suddenly losing her husband... Not to even speak of their child. "I'm sorry, darling," he said, rubbing his thumb on her hand to silently ask for her forgiveness. "You're right... Elena is still young, but maybe it's best to start with this." His daughter was going to kill him and he wasn't looking forward to it... but he had other responsibilities now. Celeana was his wife and they would start a new family sooner or later. There was space for Elena, of course there was, but... she wasn't going to be the centre of the universe any longer. "I'll talk with my accountant tomorrow, alright?" he asked, and he took her hand so he could press a small kiss on it. "I'll make sure our finances are in order so that nothing wrong will happen and I'll set an allowance for Elena." That way she wouldn't just waste her inheritance on shoes and dresses and purses and whatever else young girls bought. "Maybe it is time for her to learn how to budget. These are things Emilia always neglected." He smiled fondly as his wife. "It's a good thing Elena has you as a stepmother, you are such a caring person." In his eyes, Celeana only wanted the best for him and his daughter.
  11. Iemand van de universiteit... Raphael wist niet helemaal zeker of dat zou lukken, je kon wel een brief gaan sturen met 'Aan iedereen die dit kan lezen, we hebben hulp nodig!!!!' maar of daar nou mensen op zaten te wachten en op zouden reageren... En je wist dan ook nooit met welk niveau ze aankwamen en Raphael nam liever het zekere voor het onzekere. Misschien dat hij nog wel een connectie ergens had... Iemand die snel kon langskomen met wat transfiguratietalent... maar helemaal zeker wist hij het niet. Dan moest hij door zijn lijst met kaartjes heen kijken... Zucht, wat een gedoe. "We doen het voorlopig wel zo," wuifde hij naar Sara. "Ik moet eerst maar eens een hele zooi mededelingen sturen dat ze goede kleding mee moeten nemen..." En misschien konden ze de andere kostuums die ze hadden nog een beetje plunderen... Deze hele voorstelling werd een fiasco, dat wist hij nu al zeker. "Oké, jij let op dat... ding..." Hij knikte naar de mand die af en toe onder Sara bewoog. "Neem contact op met het Ministerie, er is vast wel een departement voor ongedierte en zorg er dan voor dat ze hem meenemen." Hij wierp een laatste blik op de kostuums, snoof, en beende toen weg, op weg naar zijn kantoor om tachtig brieven snel te versturen. Dit was een ramp.
  12. Sara was blijkbaar druk bezig met nadenken over hoe schattig het dier wel niet was, Raphael zelf wierp een boze blik op de kostuums die verpest waren. "Verdomme, ongedierte," schold hij. Hoe kreeg hij dat ten eerste zo snel weg en hoe moesten ze nu de kostuums nog redden? Met een zwaai van zijn toverstok werd het beest ietwat bruut van de stapel kleding weggegooid. "Vang jij hem?" riep hij naar Sara, terwijl hij naar voren beende. Ja, hoor, alles was kapot. Met de punt van zijn wandelstok woelde hij door het nest heen. Overal zat wel een gat in of een scheur of een beet... "Dat wordt nieuwe kostuums vinden," mompelde hij boos, want geen denken aan dat hij de voorstelling uit zou stellen. Enkel als het theater af zou branden zou dat gebeuren en dan zou hij nog in alle nood een nieuw gebouw proberen te vinden ook. Wat moest hij anders doen? Mensen hadden geld betaald en hij wilde niet de reputatie krijgen dat hij bij het minste of geringste alles afzegde. "Of misschien moeten we het in moderne kleding doen..." Want ze kregen dit nooit op tijd af. "Is er eigenlijk nog meer van dat ongedierte?" vroeg hij over zijn rug aan Sara, terwijl hij op zoek naar inspiratie over zijn gezicht wreef.
  13. [1837/1838][EN] Queens do not condone failure

    Raphael listened to his wife, but he didn't find himself agreeing with her right away. Sure, he understood where Celeana was coming from, the way Elena spend money did concern him a little bit too, but the girl had always had full access to his bank account and there had always been more money coming in than coming out. Especially when Emilia had been forced from his marriage. Elena had nothing on her mother, so was it really that bad? "Ah, darling," he smiled at her and placed his hand on hers. "You worry too much. There''s plenty of money, she's hardly making a dent in it. She's still so young..." And she was so spoiled... A fight about money was the last thing he was interested in, in all honesty. This summer had already been exhausting. "What if we have a talk with her during the Christmas break? Teach her some responsibility?" Or at least kindly ask her not to spend so much. She was a growing girl, still, and she had never been taught any different from her mom... "I think that if we suddenly cut her off, she'll only be more sullen."
  14. Hm, klonk eigenlijk wel als een interactief toneelstuk, als je echt mensen rondvolgde... Het had op zich potentie, maar tegelijkertijd... was het niet een tikje ordinair? Je kon zo moeilijk de meest fantastische monologen verwachten, als mensen moesten kunnen reageren op het publiek, want als ze voor je voeten lopen moet je er wel op reageren. Aan de andere kant, er was vast wel een groep mensen die daar graag iets mee deed. "Wie weet," bromde hij naar Sara. Hij kon er in ieder geval over nadenken... Misschien leuk voor een kindervoorstelling, of zoiets. Goed, Sara was dus blijkbaar nutteloos want hij kon niet eens verwachten dat ze spreuken kende die je waarschijnlijk pas tijdens je tweede jaar van de schouwersopleiding leerde, dus zuchtte hij diep, alsof ze zijn leven erg moeilijk maakte (deed ze ook, erg teleurstellend) en fronste toen naar het spoor. "Wie gaat er verdomme zo lichtzinnig met mijn kostuums om?" bromde hij boos en hij beende rechtstreeks naar de kelder. "Laat je zien!" riep hij, terwijl hij met toverstok getrokken de deur opengooide. "We hebben je in de gaten!" In de kelder was echter nog niets te zien... maar hij hoorde iets daar in de hoek!
  15. [1837/1838][EN] Queens do not condone failure

    "Oh, sorry," Raphael apologized, when he shook himself back to reality. He smiled at Celeana, a smile asking for forgiveness, because the last thing he had wanted to do was worry her. The relationship between Elena and Celeana had been fragile from the start, which was entirely Elena's fault, of course, Celeana had been nothing but kind to her, and he didn't want to make Celeana feel like Elena was... acting out because of her. Even though Elena obviously was. "It's nothing seriously bad," he comforted her and he softly touched her hand. "Just... Elena's expenses." He sighed a little. "It seems like she's been buying new dresses by the bulk." And shoes, and purses, and jewelry... "Probably because she couldn't buy anything during the summer holidays." Which was her own fault, of course. If she hadn't destroyed Celeana's dress... and then had denied it so bad, even putting the blame on his wife... then she would've had a lovely summer holiday. Now, it was horrible and that was all her own fault. "It's nothing really concerning, I'm sure she'll tire of it soon." Before his bank vaults ran out. At least she would be in a better mood now when she came home, probably.
×