Jump to content

Josephine Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    242
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    6

Josephine Cadwgan last won the day on July 14

Josephine Cadwgan had the most liked content!

About Josephine Cadwgan

  • Rank
    I reject your reality and substitute my own <3

Profile Fields

  • IC leeftijd
    17
  • IC Burgerlijke Staat
    Happily ever after, the Welsh way

Recent Profile Visitors

1,127 profile views
  1. [1838/1839][EN]Putting the 'free' back in 'freefall'

    “Oh, at this little place on Rowanoake Street,” Josephine said with a smile. “There’s this old man there and his son, and they make the most beautiful things. Quite a family business and they have an eye for detail.” She liked the place because they always had tea, and time for a chat, and she had sometimes thought the son fancied her a little. Not in any remarkable way, she’d never been that kind of girl, but she’d enjoyed the flattery. Even if, these days, she’d realised, half and half realised in any case, that the flattery was the only thing she’d really liked about it. Probably not the guy. “I’d be happy to show you there sometime, whenever you’d like? And we could get the kids together after?” She didn’t mind taking Christa to Rowanoake. In another time perhaps she would have, but the guys had never reacted oddly to her being there yet in any case. She frowned. “Dawson! Oh, I think I remember him from some charity cause for the museum renovation… Leaky roof or something like that…” She ran a hand through her hair. “Wasn’t he the one whom his classmates at university used to always make fun of for something… gosh, what was it. There was this story about a mummy… I think he wrote his thesis on a possible new discovery of a magic mummy? Then after a couple years, they found out the whole thing had been a hoax, some students on a drunken night… now, every time they want to get to him, they put this little mummy doll out.” She rolled her eyes. “Museum curator humor, I’m afraid that wouldn’t get you far. An affair would be better, but I’m not sure he has the mettle for that.” She laughed at Christa. “Couldn’t imagine you need to take his insults into account, though. He’s dreary enough. Mm, how’d you meet the fellow? Through work?” Oh, god, how was she going to ask the question that was increasingly more on her mind? She was going to drink more and wait until it popped out by accident.
  2. Natuurlijk had ze wat in huis. Ze was een huismoeder, ze had altijd wat in huis en ze kon Rhiannon zonder enig probleem voorzien van een kop thee met alle trimmings – citroen, melk, suiker naar eigen inzicht toe te voegen in een handig bordje dat ze allemaal bood – en een dikke plak walnotentaart, die ochtend vers door de huiself gebakken. Dit was het stuk van haar leven wat ze altijd had gedaan, wat ze voor haar ouders had gedaan en daarna voor Keane. Hier was ze goed in. “Geniet ervan,” glimlachte ze, terwijl ze weer ging zitten en haar rok rechttrok. “Wat aardig dat u het zegt.” Ze geloofde er niets van. Keane had haar doorgaans behandeld als een voetveeg en zou niemand anders in zijn buurt ooit een eer hebben gevonden. Owain vond haar net voldoende. De forse geldsom maakte de dreuzelouders bijna goed. Een eer was dit niet, maar dat kon haar niet schelen. Ah, ze wou Owen ontmoeten. Goed hoor. Hij zat in de hoek, dit zou toch eigenlijk al wel als ontmoeten gelden? “Ja, hoor,” zei ze met een vage glimlach, want ze vroeg zich af wat Rhiann zich hierbij voorstelde – dat ze al een knix zou moeten maken in ruil voor een buiging? “Owen, liefje, kom eens hier? Kun je je oma ontmoeten.” Owen had even tweestrijd. Oma, of zijn delfstoffer knuffel. “En er is cake.” Einde tweestrijd, het jochie trippelde hun kant op vol enthousiasme. Josephine lachte wat ongemakkelijk. “Zoon van z’n vader, he.” Keane was ook altijd met die stomme aardbeientaartjes bezig. Ze nam de jongen op schoot, gaf hem ook een stukje cake. Owen was een snugger kindje al, sociaal, maakte zonder gene oogcontact met deze nieuwe dame. “Zeg maar hallo.” “Hallo!”
  3. [1838/1839][EN]Putting the 'free' back in 'freefall'

    “Oh, he’s the cutest little thing.” She admired the picture, yet caught on to Christa’s little mistake in any case. It was surprising, she was not usually quick to spot those kinds of things. Most everything with Keane had always gone over her head. Such as the other wife, you know. The other baby. Would this be Christa’s child? He seemed about the age that would fit with her friend having dropped out of school… yes, he was close to Owens age, a bit older. But Christa wasn’t saying it and she didn’t want to make her feel uncomfortable. Tonight, they both got to enjoy being what they wanted to be. Reality didn’t need to bother either of them right now. “I have a recent picture of Owen, too, here…” She showed her friend her necklace, a locket which kept updating her favorite pictures of her son. “Would you like one of these for your Adrian pictures as well? I can have one made…” She had the money anyway. She’d like to spend it on a friend. She laughed, clinked her glass. “Cheers. To blonde disasters.” She’d had a bit already and her tolerance had been lower since Owen, but she didn’t care, that was another part of reality she didn’t need right now. “Who do you want to start with? Who’s pissed you off the most?”
  4. Het was waar dat Josephine tegenwoordig minder lichtzinnig, minder lichthartig was. Het schilderij van Eva was sowieso nooit op waarheid gebaseerd geweest, niet echt. Ze had het gemaakt als herinnering voor Josie aan haar thuis, aan de plek waar ze gelukkig was geweest, geliefd en in haar element, maar op het moment dat zij zelf al verhuisd was. Van de ene familie naar de andere familie was overgegaan, en er niet meer echt bij hoorde, bij die andere blonde kindertjes voor het grote, geschilderde kasteel. Op het moment dat zij al volwassen was geweest. Althans officieel. Nu was het allemaal nog een paar graden erger; nu waren beide families waartoe ze tot nog toe ten goede of ten kwade had toebehoord (of waaraan, als eigendom, als waarde) in grote mate weggevallen. Haar ouders zou zij niet meer spreken; haar zusje zag ze louter nog stiekem. En Keane... Tja, Keane. Die was in Cadwgan Castle gebleven en zij kwam op bezoek. Elke keer met lood in haar schoenen. Zo min mogelijk met Owen. De reis was vermoeiend voor de jongen... En ze kwam niet meer af van het gevoel dat ze Keane niet bij Owen in de buurt wilde hebben. Dat hij gevaarlijk was. Voor haar, en voor hun kleintje. Ze kon het niet verantwoorden (daarvoor had ze herinneringen nodig die ze niet meer volledig bezat) maar ze voelde ze... voelde het in al haar instinctieve reacties. En bovendien was ze nog altijd loeikwaad op hem, was hij nog altijd doorgaans een klootzak tegen haar, en was ze derhalve gestopt met vergoelijkend over zijn gedrag nadenken. Het was over. Hij had het verbruid. Owain en Keane waren daarvan echter nog niet overtuigd en Josephine liet dat zo. Ze liet dat zo, omdat ze er niet achter wilde komen wat ze zouden doen als ze zouden denken dat zij niet meer te plooien viel. Ze wilde dat eerst zelf weten. Voor het eerst in haar leven had ze een plan nodig dat zij moest maken. En ze moest het doen voor haar en haar zoon. Die nam ze mee naar beneden, nu ze gasten had, want ze liet kleine Owen tegenwoordig niet uit haar zicht. Als ze de jongen niet zag, voelde ze zich beklemd. Als ze hem wel zag, voelde ze zich machteloos... Maar ze nam het jochie dus mee, zette hem aan het spelen – hij was in een ‘schilder’ fase, a.k.a. geklieder, en in hun huidige huishouden liet Josephine altijd al zijn spulletjes staan, dus hij kon meteen beginnen – in zijn knutselhoek in een hoek van de salon, en begroette haar gast. “Lady Riannon,” glimlachte ze met een kleine knix, en een even kleine glimlach. “Ik zie de gelijkenis.” En dat doet u geen goed. “Een eer u te ontmoeten. Keane sprak altijd erg liefdevol over u.” Tenminste, die ene keer dat hij het over de vrouw had gehad had Josephine medelijden met hem gehad en hem voor een moment geen onuitstaanbaar stuk verdriet gevonden. Maar de diplomatieke weg van communicatie was haar eigen, en ze greep er moeiteloos op terug. “Ga toch zitten. Kan ik u iets te drinken aanbieden? Misschien een versnapering, ook?”
  5. [1838/1839][EN]Putting the 'free' back in 'freefall'

    Josephine blushed to the very depths of her being as she pictured Timothy Belfrey in stockings, but it was a feeling of immense relief at the same time, she wanted to laugh and she wanted to giggle and she didn’t have to refrain from that because a scandalous aside of humoristic knowledge wasn’t going to do her any damage anymore. She didn’t have to stay clean and cautious. She was the mother of a potential bastard, the discarded bit of good breeding by an aristocratic playboy and she was ruined. In her ruination, she found at least her release. “Oh gosh… No, well I can’t blame him. Anne only married him because she wanted to be married before her younger sister and he was easy.” She smiled viciously. “The younger sister is prettier and cuter in every way, so you know, she had to resort to quite drastic measures.” And she still hadn’t done as well, she’d married up but not that up and she was aware of it every day. And Josephine had been nice about it, but that was over now. She never had to be nice about anything again. Of course, she proceeded to immediately be nice, but that was by choice. “That would be lovely!” she agreed happily. “I didn’t know you had a little brother. What’s he like? What’s his name?” She liked kids, okay. She thought she liked kids. She’d always had to like kids. Oh, God. “Mm…” She hadn’t thought about blackmail, actually. “Just publish snippets at a time. Cause a bit of a stir.” She smiled, looked at the actors for a second and took a new glass of wine for both of them, touching Christa’s hand as she passed her hers. “Make them feel less high and mighty. I mean, that must annoy you, too, right?” The whole ‘you’re just here for my convenience’ attitude, the ridiculous notion that they enjoyed it all…
  6. [1838][15+] Erasing bad memories

    Het knapte. Het was eigenlijk al geknapt. Was eigenlijk al geknapt toen ze wegrende. Was eigenlijk al geknapt toen ze had overwogen hem te kussen om zichzelf en haar kind maar in veiligheid te kunnen wanen. Maar als Keane niet achter haar aan was gekomen had ze nog kunnen doen alsof. Alsof ze alleen maar even frisse lucht nodig had gehad. Alsof ze alleen maar even irrationeel was geweest. Had ze zichzelf terug kunnen drijven haar hokje in. Had ze weer goed kunnen zijn. Een goed meisje. Een goede moeder, goede vrouw... ongelukkig en onberispelijk. Maar nu stond hij hier en siste tegen haar, een hand in haar haren en nu kon dat niet meer. “Je bent gek geworden!” gilde ze. “Laat me los! Jij ging weg, Keane. Jij liet Owen achter. Jij! Met je briefje en je bankrekening! Dus ga nou niet doen alsof het aan mij ligt, als je verdomme je zoon verliest.” Want zij was er altijd geweest, en Owen was er altijd geweest. Thuis. Terwijl hij de hort op was met Evangeline. En als hij dat niet meer wist, als hij zo naar haar keek, als hij zijn hand in haar haren wikkelde zodat het pijn deed en haar toverstok durfde te richten op hun zoon... “HELP! HELP ME!” Ze had nog nooit zo’n hard geluid gemaakt. Ze schrok er zelf van. Tegelijk was ze nog te geschrokken van teveel andere dingen. Owen begon wederom te huilen.
  7. [1838/1839][EN]Putting the 'free' back in 'freefall'

    This was a clear difference between Christa and Josephine’s personalities. Josephine had never much enjoyed the spotlight, nor indeed aspired to it. She had been raised to be the pretty person that people paid less attention to in basically any context: daughter of the duke, sister of the heir, wife of the heir apparent... even at her wedding, she had been the girl to congratulate on the way to those more prominent and pertinent to one’s business connections. And she had always been content with that, because she did not desire a prominent place. She didn’t feel like she warranted one - she well knew that she wasn’t smart, erudite, or indeed that interesting a person. And those were her best qualities. To be sweet, to be supportive. The things that made her interesting were things she should hide, not things she should be proud of. With Keane, that had all come crumbling down. Flamboyant, unpredictable, irresistible git that he was. Maybe he would have liked her better if she had been scandalous as well. But if she had been, if she had been honest about the flaws in her character that set her apart from the crowd, she would have liked him much less. “Well, here’s hoping,” she therefore muttered darkly, taking another deep gulp of her champagne. “But I’m betting that when this scandal’s just about to die down he’ll pull some other stupid stunt and get us all front page again. He has zero self-control.” And he liked it. Relished it. “It’s like he forgot to grow up. Spoiled little boy...” And she was the youngest by far! She was reluctant to let Keane ruin her night, though, and jumped on the opportunity. “Really? What about the Belfreys? Anne Belfrey sent me a note just after the news broke, to cancel a play date for the boys... said little Jim was ill. But she did ask me tons of questions, hoping I’d put something in writing.” Psah. As if. “And Jim wasn’t too ill to stuff his face with ice cream from the corner shop the very next day, you know.” She took a salmon puff from a tray with movements of righteous anger, then smiled again as Christa touched her arm. “D’you know, you and me together probably know the secrets of ninety percent of our elite? Maybe we should write them down sometime...”
  8. Karakter RSVP's

    Josephine past, ze zegt dat Owen ziekjes is. Is niet zo, maar hoe leg je anders uit dat Keane niet ten tonele verschijnt? En hoe blij je daarmee bent, btw. Ze stuurt namens hen beiden een gift card voor een dagje uit in het magisch centrum van een Europese stad naar keuze, om die honeymoon feels maar niet los te hoeven laten. @Keane Cadwgan
  9. [1838/1839][EN]Putting the 'free' back in 'freefall'

    Better off. She was better off. So much better off, even. “I know, aren’t I,” Josephine laughed heartily because this was good, this was excellent. Christabella was the first person who had ever expressed a like sentiment about Josephine’s current plight. Some people whispered about her angrily, thought she over it all to herself. Some people were terrified of what to say to her. Most people pitied her most sincerely... from a safe distance. Because she was a fallen woman, after all, even if it wasn’t her fault. Christa was the first to suggest that her life might have improved as a consequence of Keane’s folly. And of course it hadn’t - she had been ousted, she could no longer see her family (and as a consequence, save for Clementine, she no longer really wanted to), the father of her son was a crazy person she never wanted near him and for someone like Josephine the shame of it all was nearly crippling. And yet, there was something intoxicating about those words, about the way Christa said them. Better off. That was what she wanted to be. For tonight, she would pretend. She laughed, curiously, looked at the other over the rim of her glass. “What, no juicy details?” she asked, more forward than she would usually have been, but now she was fallen, now she was better off and she intended to make the most of every morsel of liberty that she had involuntarily purchased at such a very steep price. “Come on - my life’s all over page six of Witches’ Weekly, share and share alike. I won’t judge.” She grinned. “And, no. Most of my friends and acquaintances have abandoned their posts by now. You’d think marital trouble was contagious.” And it had left her feeling empty and lost. “Maybe it is, maybe I can go around blackmailing brides to stay away from now on. Like a ghost.” Oh, would you look at that. Liberated Josephine had quite the fantasy going. She hadn’t even had enough wine to excuse it by far. “But I’m glad you’ve been well, Christa. If you ever need anything...”
  10. [1838/1839][EN]Putting the 'free' back in 'freefall'

    Yeah, sorry, Christa, but Josephine no longer wished to spend her time in the wizarding world. She felt unsafe there, and unhappy, always with all eyes on her and none of those eyes were friendly. Some wanted to stare at her for the purposes of ordinary gossip but she was more concerned about the others, those that she felt might want to impose on her. Might have designs on her child. She was not sure where the feeling came from, could not explain it rationally, but rationality was overrated to a mother with concern. She traced it back to those days with Keane in his moods in Cadwgan castle. Him picking up her wand and pointing it. At her and at Owen. Ever since then, she had not been able to relax. She’d left Owen with the Auror today, though. It pained her but he would be safer there than he was with her, she’d never been great at duelling, and he had promised her not to let Keane in if he ever showed. She’d needed a night off. A night to herself. Desperately, a night to feel human. And she would amply compensate her friend for taking the trouble of meeting her here. “It is marvellous,” she agreed, because she suddenly recalled that complimenting Christa on her looks one must be detailed, specific and at length. “So inspired. Subtlety really is overrated, isn’t it.” They were guided to their seats and presented with their drinks. “And yes… it does wonders for your posture, too.” She grinned. “No more…” She made the bobbly head impression that befitted a wife of a Lord in her present opinion. “And, what have you been doing to look so good by now?”
  11. [1838][15+] Erasing bad memories

    Wat was er in vredesnaam aan de hand? Aan welke Beuker had hij zijn hoofd gestoten? En hallo, wie van hen tweeën ging het braafst naar de kerk? Natuurlijk kon ze zich geen voorstelling maken bij de Hel of het vagevuur, daar was het ook niet voor, dat wilde ze helemaal niet. Het was beter om daar niet teveel over na te denken en sinds wanneer was Keane zo’n religieus type? Hij was degene met een kind bij een andere vrouw, hoor. Maar ze slikte. Want ja, zijzelf was ook ver over de lijn van wat God zou goedkeuren, maar bovendien kon de Hel haar op dit moment gestolen worden, de hel en de hemel en alles daaromtrent, want in het hier en nu kwam Keane op haar bedrand zitten en had zijn staf nog steeds op haar, op Owen, op haar, op Owen gericht. “Nee,” stamelde ze zachtjes en ze vroeg zich paniekerig af wat ze kon doen. Zijn gezicht zo dichtbij de hare, zijn ogen glansden vreemd. Ze waren altijd geweest wat ze het mooiste aan hem vond, maar nu wekten ze louter afgrijzen. Desondanks overwoog ze even hem te kussen. Hij vroeg haar wat liefde was, nietwaar, en als er iets was waar je bij Keane vanuit kon gaan dan was het dat hij nadacht met andere lichaamsdelen dan zijn brein. Ze was mooi, hij vond haar mooi, en voor Owen... Maar op dit moment sprak er zoveel haat uit zijn blik, dat ze niet wist of het zou werken, dat ze oprecht niet wist wat er anders zou gebeuren. “Liefde is... Alles voor elkaar over hebben,” antwoordde ze dus maar, al had dat ook zeker geen zin, daar zou hij ook wel weer iets stoms over zeggen, iets naars mee doen. Ze aaide Owens wang en keek niet naar hem, zwaaide haar benen uit het bed om haar zoon weer in zijn bedje te leggen. Ze was draaierig. In haar hoofd dacht ze over naar de badkamer gaan, maar hij had haar staf: hij zou het slot open kunnen maken... Dus zette ze het op een lopen de gang op.
  12. Friday the 5th of October At a theatre that doesn’t belong to any of the Cadwgans, for Muggles, in Oxford “Christa!” Josephine flitted over to her former friend and kissed her on the cheeks most happily. Seeing Christabella on the one hand she was taken back to when she was still at Hogwarts, when they were still interacting, when she was not yet married – because Christabella had actually dropped out of school and therefore been unsuitable to perform the bridesmaid function that Josephine had had in mind for her. She’d also been unsuitable company after that, Josephine was well aware, and thus they had rather lost touch, although Josie had sent Christmas cards. What? She sent Christmas cards to the house-elf. She sent Christmas cards to the employees of her favourite gown store. Christmas cards were below acquaintance and had no impact whatsoever on social standing. Anyhoo. She would probably never have seen, or at least never have acknowledged Christa in public again and that would have been no hardship because they had been close but not that close and Josie was capable of letting most things in life go. That tended to be demanded of her, because as a woman you made your life always subject to that of your husband’s. The only thing you couldn’t let go was your children and said husband. Well, look how well that had turned out. But nowadays at least Christabella might not be appropriate company but neither was Josephine and thus she had reached out to her and invited her to a play, a play she had scouted for zero murder. She wanted love story and no gore or drama. It felt massive. She was a fallen woman, choosing her own fallen company. And taking it out for a night of drinking and light-hearted chatter. “How’ve you been? You look splendid. Come on in, come on in, I got us good spots…” And she had bribed a waiter to keep their glasses filled all night.
  13. [1838][15+] Erasing bad memories

    Hij pakte haar toverstok. Haar toverstok. “Hel?” Ze keek hem aan en vroeg zich af waarom dit haar nekharen overeind zette. Waarom ze zich afvroeg of ze op zou kunnen staan. Waarom ze zich afvroeg of Owen veilig was – veilig, van zijn eigen vader – en als hij dat niet was, wat ze dan zou kunnen doen, wat kon ze doen om te zorgen dat hij veilig was? “Wat heeft... waarom?” En ja, ze geloofde in een hel, ze was religieus opgevoed, katholiek opgevoed. Dus ze wist ook al dat zij naar de hel zou gaan, of althans, dat dat niet zo één op één meer helder was als ze ooit had willen geloven. Ze had altijd geloofd, gedacht, dat ze de juiste dingen zou doen. Een goed meisje zou zijn. Maar dat was niet waar. Ze had overspel gepleegd. Niet expres, maar het was wel zo. En ze had gedachten... gedachten waarvan Keane niet op de hoogte kon zijn, gedachten waarnaar ze niet had gehandeld. Genoeg gedachten waar men niet naar handelde. Maar Keane? Wat dacht hij nu? En welke handelingen zouden daar uit voortvloeien? En wat kon ze, met Owen in haar armen, die naar haar opkeek met een lach, daaraan doen... “Wat doe je? Ik doe toch wat je zegt.. Wat je wil?” Ze wist niet waarom ze dit zo serieus opnam, het was haar man, dit was toch geen bedreiging, toch niet echt. Hij had haar nooit zelfs echt pijn gedaan, niet voornamelijk. Keane was zo'n watje (niet omdat hij haar geen pijn had willen doen, overigens, dat was helemaal prima en natuurlijk niet hoe je een watje definieerde, maar een watje was hij wel), hij zou vast bang zijn geweest dat er iets op zijn hertenleren laarzen kwam ofzo. Maar nu... Nu nam ze hem heel serieus. En durfde ze niets anders te doen. Niet nu ze niets anders kon doen, voor Owen.
  14. [1838/1839]There are few people whom I really love, and still fewer of whom I think well

    Ook Josie wierp een tersluikse blik op haar zusje vanonder de randen van haar hoed, zonder dat ze haar best deed om Clementines blik te ontmoeten; ze wilde weten hoe ze eruitzag, hoe het met haar ging, maar was nog niet per se klaar voor een heart to heart. Misschien was het zelfs wel dat ze zich een beetje schaamde. Oké, ze schaamde zich verschrikkelijk, schaamde zich al maanden nu, meer dan ze gedacht had dat ze kon overkomen maar ze had niet gedacht dat ze dat bij Clemmy ook zo sterk zou hebben. Ze schaamde zich in publiek, omdat het publiek misschien niet alle details wist of begreep, omdat die misschien zouden denken dat het aan haar lag, omdat het wel aan haar moest liggen als haar man ontrouw was, nietwaar? Omdat dat betekende dat zij haar rol niet had vervuld. Clem wist... Wist eigenlijk ook niet beter dan dat, dus misschien was dat waarom ze zich schaamde. Omdat haar moeder, haar vader, zich ook voor haar schaamden en die zouden toch moeten weten dat het niet aan haar lag, niet echt. Toch niet dat hij al getrouwd was geweest? Hoe had zij dat kunnen verhelpen? Maar daar ging het niet om, he. Ze wist niet eens meer waar het wel over ging. “Klinkt inderdaad gezellig,” zei ze al meende ze er niets van. “Hoe is het met hem?” Was hij nog steeds zo ridderlijk? Ging hij ook al met iemand anders uit? “En Clem, doe je wel voorzichtig alleen met Miss Carrington – als er iets gebeurt zouden papa en mama dat zo erg vinden. En ik ook, natuurlijk.” Ze glimlachte half. “Zin in het nieuwe jaar?”
  15. [1838/1839]There are few people whom I really love, and still fewer of whom I think well

    Haar zusje was altijd Josephine’s voornaamste punt van focus geweest, toen ze nog thuis had gewoond, temidden van haar hele familie waar ze zo dol op was. En ze miste haar hele familie - al was ze tegenwoordig ook bitter, ook cynisch, ook gewoon boos en probeerde ze niet langer in contact te komen met de familie die haar aan haar lot overgelaten had, dus het was een missen van het oude, een missen van vroeger, misschien meer dan het missen van de individuen zelf. Wanneer die haar immers om de een of andere reden weer op zouden willen nemen zou Josephine op dit moment niet kunnen beloven dat ze daarin mee zou gaan. Of, want waarschijnlijk zou ze er wel in meegaan want zo was ze nu eenmaal, ze zou niet kunnen beloven dat ze het menen zou. Maar bij Clementine lag het anders, want die nam ze niets kwalijk, en die miste ze ontzettend. Zo erg dat ze akkoord was gegaan met dit plannetje, ook al hield het een risico in voor haar zusje - namelijk dat haar ouders boos zouden worden, de Gordon-Lennoxes waren een normale familie met normale methodes om te disciplineren in tegenstelling tot de wereld waarin Josephine nu was verzeild geraakt - en betekende het dat ze haar kindje thuis moest achterlaten. Oh ze had graag Owen meegenomen voor deze ontmoeting, sowieso had ze hem liever bij zich dan niet, en het zou toch leuk zijn geweest om Clem te laten zien hoe groot hij was geworden, dat enige goede in haar leven, maar het had niet gemogen. Als ze Owen wel bij zich had gehad wist ze ook niet of ze naar de Cadwgans zou zijn teruggekeerd. “Niet vaak,” antwoordde ze met een klein glimlachje. “Ik zit meestal in de tuin... maar het bevalt me wel, misschien moest ik het maar eens iets vaker doen.” Voor luttele weken voordat Clemmy weer naar Zweinstein ging, natuurlijk. “Hoe maak je het?”
×