Jump to content

Olivia Finch-Hatton

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    71
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Olivia Finch-Hatton last won the day on March 8

Olivia Finch-Hatton had the most liked content!

About Olivia Finch-Hatton

  • Rank
    There is a new world coming

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

727 profile views
  1. [1837/1838] Let's not be beggars for true love

    Het was alweer een hele tijd geleden dat Olivia Finch-Hatton verder buitenshuis was geweest dan de tuinen rondom haar landhuis waar ze elke dag verplicht een uurtje moest gaan wandelen. Onderhand kende ze de tuinen compleet van buiten, maar meestal volgde ze dezelfde paden, langs dezelfde struiken, gewoon zodat ze niet op haar omgeving hoefde te letten en diep in haar gedachten verzonken kon blijven. Vroeger hadden de schoonheden van de tuinen haar altijd kunnen verwonderen en had ze uren gespendeerd met het uitzoeken van de mooiste bloemen om te planten. Nu ging alle schoonheid aan haar voorbij en zouden alle bloemen verdorren als de tuinman er niet goed op lette. Niets was meer zoals het was. En toch verwachtte iedereen dat je je gedroeg alsof het leven gewoon nog steeds hetzelfde doorging. Haar schoonfamilie leek het een beetje zat te worden hoe Olivia haar dagen doorbracht en dus hadden ze voor een middagje Heron uit haar armen genomen en haar naar Londen gestuurd. Livy had geen goede reden kunnen bedenken om te weigeren en nu zat ze hier en op zich... op zich ging het nog best goed. Ze had nooit gedacht dat een damesclubje nog haar toevluchtsoord zou worden, maar de sfeer bij de Gouden Roos was altijd luchtig en gezellig en je kon in alle rust een kopje thee drinken zonder al teveel te worden lastig gevallen. Totdat er een wervelwind genaamd Victoria Rosanvallon binnenkwam, uiteraard. "Victoria! Dat is alweer veel te lang geleden," glimlachte Olivia en hoewel ze zich aan de ene kant een beetje overwhelmed voelde, was Victoria's enthousiasme ook wel aanstekelijk. De vraag die volgde was er een waar ze thuis gelukkig genoeg op geoefend om hem normaal te kunnen beantwoord. "Oh ja wel prima, gaat allemaal zo zijn gangetje. Met Heron is het goed. Ik weet zeker dat hij dat heel leuk zou vinden. Hoe gaat het met jullie?" Heron was nog jong genoeg om wat makkelijker om te kunnen gaan met alle veranderingen. Kon niet van Olivia worden gezegd. Ze nam nog een slokje van haar thee en verslikte zich bijna. Hoe het met haar man ging? Eh. Welke kranten had Victoria gelezen de afgelopen tijd? Of las ze gewoon niet? Kon ze wel lezen? "Hij eh... Elliot is overleden." Ze slikte. "Jachtongeluk, een aantal maanden terug."
  2. [1837][15+]You taught me the courage of stars before you left

    Het was nadat de bladeren met zacht geruis van de bomen waren neergedaald op de drassige, mosachtige grond. Wanneer het gekraak van sneeuw en ijs opnieuw de boventoon voerde en een stevige, gure oostenwind langs je wangen streek. Als je de koude winterzon nog net een klein beetje op je huid kon voelen en de vogels in het bos stopten met fluiten. Dan zou het gebeuren.
  3. [1837][15+]You taught me the courage of stars before you left

    "Kun je mijn jas halen en op Heron letten, ik ga ook even naar buiten." "Oh maar." "Ik zei, ga mijn spullen pakken." Geschrokken van de toon in haar eigen stem perste Olivia haar lippen op elkaar. "Sorry, dat had ik niet zo moeten zeggen." Ze verhief nooit zo haar stem, schreeuwde niet naar mensen, deelde geen bevelen uit. Maar de spanning die ze plotseling in haar lichaam voelde was onaangenaam en zocht op een bepaalde manier zijn eigen weg naar buiten. "Laat maar, ik doe het zelf wel." Vlug draaide ze zich om en beende de kamer uit, haar voetstappen galmend door de lege, lange gang, echoënd tegen de koude stenen, als een drum die voorspelde wat ging komen. Ze had hem gezegd dat ze het niet fijn vond als hij helemaal alleen weg ging, niet nu, niet in deze tijd. "Ik ga niet alleen," zei hij dan wel eens, met die welbekende onbezorgde grijns op zijn gezicht. "Ik neem de honden mee." Hij snapte niet dat ze niet dat bedoelde. Hij leek ook nooit te horen wat ze zei. Nee, hij hoorde het wel, maar hij luisterde niet. Hij luisterde niet. Waarom luisterde hij nou nooit?
  4. IC Buitenwereld Mededelingen

    En we doorbreken deze babyboom met the circle of life Op 25 maart 1837 is door een tragisch ongeval overleden Elliot Adam Finch-Hatton, burggraaf van Maidstone Elliot was slechts 21 jaar oud Hij laat achter: zijn vrouw Olivia Finch-Hatton zijn zoon en erfgenaam Heron Finch-Hatton Zijn ouders George en Georgiana Finch-Hatton, graaf en gravin van Winchilsea en Nottingham en zijn zuster Caroline Finch-Hatton De begrafenis zal plaatsvinden op 2 april in besloten kring
  5. [1837][15+]You taught me the courage of stars before you left

    Gesnuif van een hert op zoek naar voedsel. Het zoevende geluid van een pijl die de lucht doorkliefde, op zoek naar zijn doel. Zachtjes kraakte het ijs verderop. Tot het brak.
  6. [1837][15+]You taught me the courage of stars before you left

    Olivia staarde uit het raam van de kinderkamer naar de voetsporen in de sneeuw. Ze liepen van de voordeur over het terrein richting de stallen. "Mary?" "Ja, my Lady." "Weet jij waar Elliot is?" Mary boog haar hoofd. De wijzers van de klok aan de muur tikten luid in Olivia's oren. "Mary..." "Lord Maidstone is even weg, naar het bos." "Maar ik had hem gezegd dat-" "Hij heeft beloofd snel weer terug te komen my Lady. Ik mocht eigenlijk niks zeggen, hij zou een verrassing mee brengen." Ze wilde helemaal geen verrassing. "Ik zou me geen zorgen maken hoor, my Lady. Hij is vast snel terug." Een vreemde stilte viel. Olivia's blik gleed af naar de klok, waarvan de wijzers waren stil gevallen op het laatste cijfer dat ze hadden gepasseerd.
  7. 25 maart 1837 How light carries on endlessly even after death Het zachte gekraak van laarzen in de verse, onaangeraakte sneeuw. Het zware gehijg van het paard, wiens adem witte wolkjes maakte tegen de strak blauwe lucht. Een zachte fluistering. Sssst. De geur van buskruit dat bitter aanvoelde in haar neus.
  8. Ze had duidelijk een gevoelige snaar geraakt. Ergens vroeg Olivia zich af of het misschien beter was geweest als ze er niet over was begonnen. Als ze Evangeline gewoon gegeven had wat ze wilde, of haar gewoon een uur lang koekjes en thee voerde om haar op haar gemak te stellen. Nee, nee... het was altijd beter om over dingen te praten, ook als het moeilijk was. Dit zou Evangeline vast goed doen. Dit was wat ze nodig had. Maar dat maakte het niet minder zielig. "Oh Eva, het spijt me." Ze zag er zo verloren uit daar helemaal alleen op de bank tegenover haar. Vlug schoot Olivia overeind en vleide zich naast haar zusje op de bank. "Ik wist niet dat..." Dat hij nog zoveel voor haar betekende? Had ze dat moeten weten? Misschien wel. Evangeline had altijd een groot hart gehad, voor van alles en het zou niet de eerste keer zijn dat ze zich ergens in verloren had. Maar meestal waren dat kleine dingen en dat had niet zo’n grote impact. Natuurlijk was het logisch dat Keane's bruiloft Evangeline op een bepaalde manier zou raken (dat was ook wel te merken geweest aan haar gedrag), hij was ooit haar vriendje geweest en hun relatie was niet echt geëindigd op een gewone manier. Het ene moment waren ze nog zo gelukkig geweest samen en het volgende had Evangeline hier met oudejaarsavond volledig overstuur op de stoep gestaan met het bericht dat het over was. Olivia kon het zich nog wel herinneren, maar hoe zou ze moeten weten wat zich precies had afgespeeld die avond binnen de muren van Cadwgan Castle. Zelfs als Olivia het zou weten zou er waarschijnlijk alleen maar meer van overtuigd zijn dat het daarna over was. Want verdorie Eva, wie ging er nu tegen zulke bedreigingen in. Was ze helemaal gek geworden! Zorgzaam legde ze haar armen om haar zusje heen en opnieuw bekroop haar dat gevoel dat er nog zoveel meer achter die woorden lag dan Evangeline liet blijken. “Je hebt toch niets stoms gedaan?” fluisterde ze bezorgd.
  9. Er was niets nieuws, maar haar zusje had haar amper iets over het oude nieuws verteld. Natuurlijk kon Olivia er wel naar gokken, Evangeline was dan geen open boek meer, maar een oplettend persoon kon best de juiste puzzelstukjes bij elkaar leggen. Dan was het alleen nog uitvinden hoe ze precies in elkaar pasten. Als ze haar ouders mocht geloven had Evangeline zich de hele zomer een beetje vreemd gedragen. Misschien op Zweinstein ook wel, maar dat was niet echt na te gaan, Olivia durfde niet te geloven dat haar broertjes er op hadden gelet of ook maar met iets anders bezig waren geweest dan zichzelf. Jongens waren sowieso niet echt goed in het opvangen van subtiele hints. "Zullen we het dan hebben over waarom je hier bent?" Stilte. Oke, dan niet. Dan... dan kon ze er ook best naar raden hoor. Als dat nodig was om Evangeline uit de kast te trekken. Ze kon toch onmogelijk de toekomst gaan voorspellen als ze niet eens wat er precies beter moest worden. Ze wilde het horen, ze wilde weten waar ze dit voor deed, waarom dit nu zo belangrijk was, wat haar hier nou echt toe dreef. Ze wilde een uitleg, dat was werkelijk niet zoveel gevraagd. En misschien dan, dat ze een beslissing zou nemen. "Eef- ik snap dat het moeilijk is om je eerste liefde met iemand anders zien te trouwen ma-"
  10. [1836/1837] UNICORNS

    Olivia glimlachte warm op het compliment van Ophelia en wierp een blik op haar zoon, die nog altijd tevergeefs bij de eenhoornveulens in de buurt probeerde te komen. Hij kreeg er bijna één te pakken, maar struikelde toen net over zijn eigen benen. Hmm, familietrekje van haar kant? "Geniet nog maar van de rust die je nu hebt, straks is het voorbij" lachtte ze vriendelijk toen Ophelia mededeelde dat ze niet kon wachten op de bevalling. Olivia herkende dat gevoel wel, op een gegeven moment werd je toch wel heel nieuwsgierig om dat kleine wezentje in je buik te ontmoeten en de laatste maanden waren zwaar en vermoeiend. Maar zodra je je kind dan echt in handen had, was alles uiteindelijk ook heel anders. Opeens draaide je hele wereld even alleen maar om een baby en alle simpele dingen kosten -zelfs met magie- tien keer meer tijd. Rust was er niet als je kind er eenmaal was, tenzij je natuurlijk alle zorgen over droeg aan kindermeisjes, maar ook Olivia was daar niet zo'n fan van. Ze was dan wel niet zo paranoia als Melody, ze vond het gewoon leuk om veel zelf te doen. Voor Melody was het inderdaad alweer de tweede keer, binnenkort kreeg Valeria er een broertje of zusje bij. Olivia had zich wel eens afgevraagd of het beter voor Heron zou zijn als hij ook een broertje of zusje kreeg, iemand waar hij mee kon spelen en een band mee op kon bouwen. Ze wist zelf hoe fijn het was om broers en zussen te hebben en dat wilde ze ook wel voor hem. Maar nu voelde nog niet echt als het juiste moment. En hij had vriendjes genoeg. Hij kon hier met kinderen spelen en met haar jongere neefjes en nichtjes. Hij kwam vast niks tekort. Toch? Hij zag er in ieder geval niet ontevreden uit op dit moment, net als Valeria die - oh. "Oh, dat gaat vast wel goed!" probeerde ze Melody gerust te stellen. "Eenhoorns zijn zulke vredelievende beestjes." "Verheugt Valeria zich er al op om een broertje of zusje te krijgen?"
  11. [1836/1837] UNICORNS

    Olivia was niet geboren in het wereldje van de rijken, maar blijkbaar verbood haar dat gelukkig niet om lid te worden van de Gouden Roos. Zolang je man maar genoeg status had en jij je goed gedroeg, konden ze je in ieder geval niet zomaar weigeren. Ze had wel een tijdje getwijfeld of ze zich er aan zou wagen, maar uiteindelijk besloten dat het vast meer goed dan kwaad kon. Het zou een leuke manier zijn om nieuwe vriendinnen te maken en het gaf Heron de kans om ook wat meer speelkameraadjes te vinden. Ah Heron. Haar zoon was ondertussen alweer twee jaar geworden en hij begon met de dag meer op zijn vader te lijken -wie dat dan ook was. Olivia koesterde nog altijd een vage hoop dat er een dag was dat ze er achter zou komen, als Heron's karakter wat meer ontwikkelde, maar tot nu toe leek de jongen best een mengeling te zijn van Adam en Elliot. Hij hield van de zee en speelde graag met zijn speelgoedbootjes bij het meer. Maar hij vond het ook vermakkelijk om door het bos te wandelen op zoek naar bomen om in te klimmen en dieren om te spotten. De dierentuin vond hij dan vast ook een fantastische plek. Glimlachend keek ze toe hoe haar zoon meteen vrolijk de eenhoornveulens probeerde te aaien, die hun best deden juist uit zijn buurt te komen, want eenhoorns en jongens gingen nooit zo goed samen. Ze kon het niet laten om er zachtjes om te lachen, het zag er nu eenmaal grappig uit, voor ze zich omdraaide naar de twee vrouwen bij haar in de buurt. Beide zagen ze er behoorlijk zwanger uit en toch ook nog statig, zoals alleen rijke vrouwen er uit konden zien als ze over niet zo'n lange tijd zouden gaan bevallen. Olivia begreep nooit hoe ze het deden. Zeker Ophelia, die nog niet zo lang geleden ook nog haar man kwijt was geraakt, het arme meisje. Zo jong en nu alweer weduwe, dat kon je je toch gewoon niet voorstellen. "Ja, zo leuk om eens zo'n kijkje achter de schermen te krijgen. Heron kijkt al de hele dag zijn ogen uit." Elliot had het vast ook leuk gevonden, al die dieren van dichtbij zien, maar die kon ze natuurlijk moeilijk meenemen naar een damesuitje. Ze hoopte dat hij snel weer eens langs zou komen, zodat ze hem mee hier naartoe kon nemen, op een andere dag. "Hoe gaat het met jullie?" vroeg ze oprecht geïnteresseerd, terwijl ze zich neervleidde op het bankje naast het veld met eenhoornveulens. "Alles goed met de baby's?"
  12. Ze snapte niet hoe Eva hier zo kalm over kon praten. Bijna alsof het niet uitmaakte wat ze over de toekomst zou horen, omdat het allemaal toch wel zou voldoen. Een ongerust gevoel borrelde op in haar maag en gespannen roerde Olivia wat melk door haar thee. Ze had Eva wel vaker verdrietig gezien, of zelfs een beetje ongelukkig, maar dit was iets nieuws. Dit was een hele andere fase. Er was iets vreemds aan haar blik, aan de manier waarop ze uit haar ogen keek. Alsof haar zusje zo vol was van emoties dat ze allemaal werden opgeslokt en er alleen een holle leegte in haar normaal zo twinkelende ogen achterbleef. Was er meer aan de hand? Moest ze zich zorgen maken? Vroeger, toen ze klein waren, vertelden Eva en zij elkaar bijna alles. Of in Olivia's geval, gewoon alles, want ze kon nooit liegen, puur uit schuldgevoel. Meestal kropen ze dan 's avonds bij elkaar in bed en vertelden elkaar alle geheimpjes van de dag onder de dekens. Want daar, onder de dekens, met een warm lichtje dat hun moeder voor hen in een potje had getoverd, bleven alle geheimen en verhalen veilig verborgen voor de buitenwereld. Op Zweinstein deden ze dat niet meer, hun verschillende afdelingen maakte het ook praktisch onmogelijk, maar ze vertelden elkaar nog steeds veel, nu meestal verstopt in de nissen van het oude kasteel. Olivia kon zich de laatste keer dat ze zo'n gesprek hadden gehad niet echt meer herinneren. De dingen waren wat veranderd naarmate ze ouder werden en zeker toen ze trouwde en uit huis vertrok. Misschien was het haar schuld dat het zo was verwaterd. Olivia schoof wat meer naar voren op de bank en wierp het meisje tegenover haar een warme blik toe. "Is er iets dat je me wil vertellen?"
  13. Omdat ze dacht dat het beter was. Natuurlijk. Natuurlijk Eva. Had ze ook maar iets anders van haar zusje moeten verwachten? Van Eva, die altijd dacht dat het gras ergens op de wereld groener was. Die vroeger tijdens gesprekken aan tafel soms meer in haar gedachten aanwezig was dan in het gesprek zelf. Die altijd de grootste dromen had gehad van hen allemaal. En toch. Ergens had ze gedacht dat Evangeline, met haar grote interesse voor Waarzeggerij, wel beter had geweten. Dat ze in al die lessen ergens wel had opgepikt dat er uiteindelijk maar één ding was dat je zeker wist over de toekomst. Namelijk, dat je nooit wist wat je ging en ontdekken en op wat voor manier of wanneer zich dat zou gaan ontvouwen. Dat zou wel erg gemakkelijk zijn, maar voorspellingen waren zelden zo direct. En ze vertelden je ook zelden wat je graag wilde weten. Olivia wist dat als geen ander en het had haar een redelijk pessimistische kijk gegeven op het hele voorspellen. Voor een moment werden ze onderbroken door de thee die werd gebracht, maar zodra ze weer alleen waren boog ze zich indringend naar voren. "Maar Eef, wat als dat niet het antwoord is dat ik je ga geven?" Had ze daar wel over nagedacht?
  14. "Wat?" Nee, Olivia had die vraag inderdaad niet echt aan zien komen. Er waren heel veel andere redenen waarom Evangeline hier zou kunnen zijn en het was lang, heel lang geleden dat iemand aan haar had gevraagd om eens echt iets te voorspellen. Ze zou die vraag ook niet zo snel van haar kleine zusje verwachten, want Eva wist dat Olivia er helemaal niet van hield. Mensen dachten altijd dat het leuk was om speciaal te zijn, om iets te kunnen wat niemand anders kon. Maar de waarheid was dat het best eng was af en toe, dat er zoveel dingen aan jezelf waren die je niet begreep en daar kon je best onzeker van worden. Het voelde als een verantwoordelijkheid om informatie tot haar te krijgen, niet als een zegen. Een verantwoordelijkheid die ze liever niet zou willen dragen, want wat als het fout ging of ze iets verkeerd zei. Toen haar gave nog maar net was begonnen met zich ontwikkelen, waren er wel meer mensen langs de deur geweest met de vraag of ze iets over hen kon zien en haar familieleden hadden grapjes steeds gemaakt tijdens spelletjes, of ze hen even kon vertellen wie er zou winnen. Ze had toen niet eens geweten hoe ze dat zou moeten doen, bewust de toekomst in kijken, maar zelfs als ze het wel had geweten had ze waarschijnlijk even graag door de grond willen zakken en verdwijnen. Als de toekomst haar echt iets te vertellen had, dan hoefde ze er niet naar te zoeken. Dan kwam het wel naar haar. Dat vond ze ook niet leuk, maar daar was niet zoveel aan te doen en onderhand had ze redelijk geleerd om er mee te leven. Maar nu wilde Eva graag dat ze in de toekomst keek, naar haar toekomst en het beviel Olivia niet echt. Ze kon natuurlijk meteen nee zeggen, maar dat was wel erg hard. Ze gaf om Eva en ze wist ook wel dat haar zusje het de laatste tijd echt niet makkelijk had gehad. Misschien was het beter om haar duidelijk te maken dat ze hier niet goed over had nagedacht, dat het geen goed idee was. Olivia slaakte een diepe zucht. "Laten we dit niet hier doen." Voorzichtig pakte ze Eva bij haar elleboog en leidde haar naar de salon, voor ze een klein knikje gaf richting de bediende die achter haar aan was komen dralen. Ze vond het altijd zo ongemakkelijk als ze dat deden, maar het kwam nu wel goed van pas. "Kan je ons wat thee brengen, alsjeblieft." Misschien iets kalmerends... "Waarom?" vroeg ze, terwijl ze zich tegenover het roodharige meisje op de bank liet zakken en verdedigend sloeg ze haar armen over elkaar. "Waarom zou je dat willen?"
  15. Olivia was al wakker, want dat kreeg je als je kind ook vroeg wakker werd. Natuurlijk hadden ze genoeg bediendes en genoeg geld voor twintig kindermeisjes, zodat ze prima uit kon slapen, maar veel liever werd ze vroeg wakker gemaakt door dat bekende kinderstemmetje dat haar zo gelukkig maakte. Heel veel meer dan voor haar zoon zorgen en het huishouden regelen had ze ook niet te doen, dus dan kon ze haar taken maar beter serieus nemen. Meestal werd Heron wakker rond vijf uur en kroop dan nog even bij haar in bed om een uurtje verder te slapen. Dat waren de mooiste momenten van de ochtend, als hij zo warm tegen haar aan kwam liggen, zijn gezichtje nog zo suf van de slaap. Maar nu was hij al wakker en zaten ze samen in de speelkamer te wachten tot het ontbijt werd geserveerd, toen er een bediende binnen kwam met de boodschap dat één van haar zussen beneden in de hal stond. Olivia richtte zich verbaasd op, want ze kon zich niet herinneren dat ze Stella of Evangeline uit had genodigd om te komen, of dat ze hadden gevraagd of ze langs konden komen. Maar misschien was ze het vergeten. Hoe dan ook was het niet erg. Familie was altijd welkom en van huis uit was ze eigenlijk best gewend dat er elke dag wel onverwacht een familielid binnen kon wandelen. Dat was vroeger toen ze in Caelic woonde ook altijd zo geweest. Toen had ze daar wel eens een hekel aan gehad, maar nu, vooral op de dagen dat Adam weg was op zee en ze zich wel eens eenzaam voelde, mistte ze het wel eens. Die gedachte zou ze meteen terug nemen zodra ze wist waar Eva voor kwam overigens. Toen ze beneden kwam herkende ze meteen Evangeline's vrolijke krullenbos en een warme glimlach verscheen op haar gezicht. "Eef? Wat leuk. Wat doe je hier zo vroeg?"
×