Jump to content

Olivia Finch-Hatton

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    73
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Olivia Finch-Hatton last won the day on March 8

Olivia Finch-Hatton had the most liked content!

About Olivia Finch-Hatton

  • Rank
    There is a new world coming

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

774 profile views
  1. [1837/1838] Let's not be beggars for true love

    Victoria Rosanvallon was een schat van een meid, maar soms wist Olivia zich werkelijk niet hoe ze zich rond de jongedame moest gedragen. Toch was het best verfrissend, Vicky's luchtige maar toch troostende woorden. Heel wat anders dan de meeste mensen, die je aankeken alsof je plotseling een geest was geworden en vervolgens na een minuut het gesprek afkapten zodat ze maar niet teveel bij je in de buurt hoefden te zijn. Soms leek het wel alsof mensen dachten dat de dood besmettelijk was. Was het ook wel eens, maar niet in dit geval. In ieder geval greep Olivia graag een nieuw gespreksonderwerp aan en Victoria's man was een prima optie. "Oh echt?" ze nipte wat van haar thee en keek Victoria wat medelevend aan. Eerlijk gezegd kon Olivia zich niet voorstellen dat je je man werkelijk liever dood wilde hebben dan... levend en vervelend, maar ze had dan ook niet echt ervaring met vooropgezette huwelijken. Wie weet als ze ooit was uitgehuwelijkt dat ze er wel heel anders over had gedacht. "Is hij zo erg? Ik heb wel eens gezien op een feestje... toen leek hij best aardig. Of doet hij dat alleen maar voor de schijn?" Waarschijnlijk ook weer zo'n feestje waar Richard liever niet had willen zijn. Begreep Olivia wel. Ze was ook niet zo van de grote sociale gelegenheden, maar helaas kwam je er niet echt onderuit als je je eenmaal de hoge klassen in had gewerkt.
  2. [1837/1838] Mother protector

    Als er iemand in Olivia's ogen het perfect voor elkaar had, dan was het waarschijnlijk wel Lydia Hastings. De vrouw had het maar goed met een lieve man als Lawrence, een beste vriendin die bij je in huis woonde en twee schatten van kinderen. Het was waarschijnlijk het ding wat Olivia het meeste mistte sinds ze het huis uit was gegaan, continue gezelschap om haar heen (dat niet bestond uit bedienden). Ooit had ze gedacht dat ze die leegte wel op kon vullen met veel kinderen, maar toen ging haar man dood en je kon geen kinderen krijgen zonder man. Of dat werd in ieder geval toch niet zo gewaardeerd. Dus dagen zoals deze waren goed voor haar. En voor Heron, waarvan ze zich afvroeg of het leven als enigskind soms niet wat te eenzaam was. "Oh ja hoor heerlijk. Ik ben dol op ijsthee. Wat een uitvinding vind je niet?" glimlachte Olivia naar haar vriendin. De jongens leken zich prima te vermaken en gingen volledig op in hun spel. Livy klapte een waaier uit en wapperde zichzelf wat frisse lucht toe. "Bedankt voor je uitnodiging. Het is altijd fijn om even het huis uit te zijn." Nu kon ze natuurlijk best zelf het huis uit als ze wilde, maar op sommige dagen had ze amper zin om haar bed uit te komen, laat staan om de deur uit te gaan. Zelfs al mistte ze het, soms kon ze zich er niet toe zetten. Dat zou vanzelf wel overgaan, zei iedereen. Dat was gewoon de rouw. Met de tijd werd alles beter. Al moest je er soms ook zelf wel een beetje je best voor doen. "De jongens lijken het goed met elkaar te kunnen vinden," concludeerde Olivia tevreden en ze nipte van haar ijsthee. "Hebben Ferdinand en Faustus altijd goed met elkaar op kunnen schieten? Ze schelen niet veel in leeftijd toch?"
  3. The Bachelor 2.0 Opgeeftopic

    Naam: Olivia Finch-Hatton Leeftijd: 22 Favoriete alcoholische drankje: Rum Hou je van sporten? En wat zijn daarnaast je hobby's? Ik vind het altijd heel leuk om naar sport te kijken, verder houd ik van paardrijden en het leren van nieuwe talen Waarom doe je mee? Ik kan in de toekomst kijken en toen zag ik jou Noem 3 dingen die je leuk vind aan David: Hij is al vader, hij is heel vrijgevig naar goede doelen, hij heeft een interessante en veilige baan (oh ja mijn zusje Flora vroeg of ze een handtekening mocht, eigenlijk wil ze er denk ik gewoon een van de spelers) Kan zoenen op de eerste date volgens jou? Ja Kan jij goed om met bezems? Ik heb er levend bewijs voor Heb je bepaalde fobieën? Stilte Op een schaal van 1 tot 10 hoeveel houd je eigenlijk van Zwerkbal? 7
  4. [1837/1838] Let's not be beggars for true love

    Het was alweer een hele tijd geleden dat Olivia Finch-Hatton verder buitenshuis was geweest dan de tuinen rondom haar landhuis waar ze elke dag verplicht een uurtje moest gaan wandelen. Onderhand kende ze de tuinen compleet van buiten, maar meestal volgde ze dezelfde paden, langs dezelfde struiken, gewoon zodat ze niet op haar omgeving hoefde te letten en diep in haar gedachten verzonken kon blijven. Vroeger hadden de schoonheden van de tuinen haar altijd kunnen verwonderen en had ze uren gespendeerd met het uitzoeken van de mooiste bloemen om te planten. Nu ging alle schoonheid aan haar voorbij en zouden alle bloemen verdorren als de tuinman er niet goed op lette. Niets was meer zoals het was. En toch verwachtte iedereen dat je je gedroeg alsof het leven gewoon nog steeds hetzelfde doorging. Haar schoonfamilie leek het een beetje zat te worden hoe Olivia haar dagen doorbracht en dus hadden ze voor een middagje Heron uit haar armen genomen en haar naar Londen gestuurd. Livy had geen goede reden kunnen bedenken om te weigeren en nu zat ze hier en op zich... op zich ging het nog best goed. Ze had nooit gedacht dat een damesclubje nog haar toevluchtsoord zou worden, maar de sfeer bij de Gouden Roos was altijd luchtig en gezellig en je kon in alle rust een kopje thee drinken zonder al teveel te worden lastig gevallen. Totdat er een wervelwind genaamd Victoria Rosanvallon binnenkwam, uiteraard. "Victoria! Dat is alweer veel te lang geleden," glimlachte Olivia en hoewel ze zich aan de ene kant een beetje overwhelmed voelde, was Victoria's enthousiasme ook wel aanstekelijk. De vraag die volgde was er een waar ze thuis gelukkig genoeg op geoefend om hem normaal te kunnen beantwoord. "Oh ja wel prima, gaat allemaal zo zijn gangetje. Met Heron is het goed. Ik weet zeker dat hij dat heel leuk zou vinden. Hoe gaat het met jullie?" Heron was nog jong genoeg om wat makkelijker om te kunnen gaan met alle veranderingen. Kon niet van Olivia worden gezegd. Ze nam nog een slokje van haar thee en verslikte zich bijna. Hoe het met haar man ging? Eh. Welke kranten had Victoria gelezen de afgelopen tijd? Of las ze gewoon niet? Kon ze wel lezen? "Hij eh... Elliot is overleden." Ze slikte. "Jachtongeluk, een aantal maanden terug."
  5. [1837][15+]You taught me the courage of stars before you left

    Het was nadat de bladeren met zacht geruis van de bomen waren neergedaald op de drassige, mosachtige grond. Wanneer het gekraak van sneeuw en ijs opnieuw de boventoon voerde en een stevige, gure oostenwind langs je wangen streek. Als je de koude winterzon nog net een klein beetje op je huid kon voelen en de vogels in het bos stopten met fluiten. Dan zou het gebeuren.
  6. [1837][15+]You taught me the courage of stars before you left

    "Kun je mijn jas halen en op Heron letten, ik ga ook even naar buiten." "Oh maar." "Ik zei, ga mijn spullen pakken." Geschrokken van de toon in haar eigen stem perste Olivia haar lippen op elkaar. "Sorry, dat had ik niet zo moeten zeggen." Ze verhief nooit zo haar stem, schreeuwde niet naar mensen, deelde geen bevelen uit. Maar de spanning die ze plotseling in haar lichaam voelde was onaangenaam en zocht op een bepaalde manier zijn eigen weg naar buiten. "Laat maar, ik doe het zelf wel." Vlug draaide ze zich om en beende de kamer uit, haar voetstappen galmend door de lege, lange gang, echoënd tegen de koude stenen, als een drum die voorspelde wat ging komen. Ze had hem gezegd dat ze het niet fijn vond als hij helemaal alleen weg ging, niet nu, niet in deze tijd. "Ik ga niet alleen," zei hij dan wel eens, met die welbekende onbezorgde grijns op zijn gezicht. "Ik neem de honden mee." Hij snapte niet dat ze niet dat bedoelde. Hij leek ook nooit te horen wat ze zei. Nee, hij hoorde het wel, maar hij luisterde niet. Hij luisterde niet. Waarom luisterde hij nou nooit?
  7. IC Buitenwereld Mededelingen

    En we doorbreken deze babyboom met the circle of life Op 25 maart 1837 is door een tragisch ongeval overleden Elliot Adam Finch-Hatton, burggraaf van Maidstone Elliot was slechts 21 jaar oud Hij laat achter: zijn vrouw Olivia Finch-Hatton zijn zoon en erfgenaam Heron Finch-Hatton Zijn ouders George en Georgiana Finch-Hatton, graaf en gravin van Winchilsea en Nottingham en zijn zuster Caroline Finch-Hatton De begrafenis zal plaatsvinden op 2 april in besloten kring
  8. [1837][15+]You taught me the courage of stars before you left

    Gesnuif van een hert op zoek naar voedsel. Het zoevende geluid van een pijl die de lucht doorkliefde, op zoek naar zijn doel. Zachtjes kraakte het ijs verderop. Tot het brak.
  9. [1837][15+]You taught me the courage of stars before you left

    Olivia staarde uit het raam van de kinderkamer naar de voetsporen in de sneeuw. Ze liepen van de voordeur over het terrein richting de stallen. "Mary?" "Ja, my Lady." "Weet jij waar Elliot is?" Mary boog haar hoofd. De wijzers van de klok aan de muur tikten luid in Olivia's oren. "Mary..." "Lord Maidstone is even weg, naar het bos." "Maar ik had hem gezegd dat-" "Hij heeft beloofd snel weer terug te komen my Lady. Ik mocht eigenlijk niks zeggen, hij zou een verrassing mee brengen." Ze wilde helemaal geen verrassing. "Ik zou me geen zorgen maken hoor, my Lady. Hij is vast snel terug." Een vreemde stilte viel. Olivia's blik gleed af naar de klok, waarvan de wijzers waren stil gevallen op het laatste cijfer dat ze hadden gepasseerd.
  10. 25 maart 1837 How light carries on endlessly even after death Het zachte gekraak van laarzen in de verse, onaangeraakte sneeuw. Het zware gehijg van het paard, wiens adem witte wolkjes maakte tegen de strak blauwe lucht. Een zachte fluistering. Sssst. De geur van buskruit dat bitter aanvoelde in haar neus.
  11. Ze had duidelijk een gevoelige snaar geraakt. Ergens vroeg Olivia zich af of het misschien beter was geweest als ze er niet over was begonnen. Als ze Evangeline gewoon gegeven had wat ze wilde, of haar gewoon een uur lang koekjes en thee voerde om haar op haar gemak te stellen. Nee, nee... het was altijd beter om over dingen te praten, ook als het moeilijk was. Dit zou Evangeline vast goed doen. Dit was wat ze nodig had. Maar dat maakte het niet minder zielig. "Oh Eva, het spijt me." Ze zag er zo verloren uit daar helemaal alleen op de bank tegenover haar. Vlug schoot Olivia overeind en vleide zich naast haar zusje op de bank. "Ik wist niet dat..." Dat hij nog zoveel voor haar betekende? Had ze dat moeten weten? Misschien wel. Evangeline had altijd een groot hart gehad, voor van alles en het zou niet de eerste keer zijn dat ze zich ergens in verloren had. Maar meestal waren dat kleine dingen en dat had niet zo’n grote impact. Natuurlijk was het logisch dat Keane's bruiloft Evangeline op een bepaalde manier zou raken (dat was ook wel te merken geweest aan haar gedrag), hij was ooit haar vriendje geweest en hun relatie was niet echt geëindigd op een gewone manier. Het ene moment waren ze nog zo gelukkig geweest samen en het volgende had Evangeline hier met oudejaarsavond volledig overstuur op de stoep gestaan met het bericht dat het over was. Olivia kon het zich nog wel herinneren, maar hoe zou ze moeten weten wat zich precies had afgespeeld die avond binnen de muren van Cadwgan Castle. Zelfs als Olivia het zou weten zou er waarschijnlijk alleen maar meer van overtuigd zijn dat het daarna over was. Want verdorie Eva, wie ging er nu tegen zulke bedreigingen in. Was ze helemaal gek geworden! Zorgzaam legde ze haar armen om haar zusje heen en opnieuw bekroop haar dat gevoel dat er nog zoveel meer achter die woorden lag dan Evangeline liet blijken. “Je hebt toch niets stoms gedaan?” fluisterde ze bezorgd.
  12. Er was niets nieuws, maar haar zusje had haar amper iets over het oude nieuws verteld. Natuurlijk kon Olivia er wel naar gokken, Evangeline was dan geen open boek meer, maar een oplettend persoon kon best de juiste puzzelstukjes bij elkaar leggen. Dan was het alleen nog uitvinden hoe ze precies in elkaar pasten. Als ze haar ouders mocht geloven had Evangeline zich de hele zomer een beetje vreemd gedragen. Misschien op Zweinstein ook wel, maar dat was niet echt na te gaan, Olivia durfde niet te geloven dat haar broertjes er op hadden gelet of ook maar met iets anders bezig waren geweest dan zichzelf. Jongens waren sowieso niet echt goed in het opvangen van subtiele hints. "Zullen we het dan hebben over waarom je hier bent?" Stilte. Oke, dan niet. Dan... dan kon ze er ook best naar raden hoor. Als dat nodig was om Evangeline uit de kast te trekken. Ze kon toch onmogelijk de toekomst gaan voorspellen als ze niet eens wat er precies beter moest worden. Ze wilde het horen, ze wilde weten waar ze dit voor deed, waarom dit nu zo belangrijk was, wat haar hier nou echt toe dreef. Ze wilde een uitleg, dat was werkelijk niet zoveel gevraagd. En misschien dan, dat ze een beslissing zou nemen. "Eef- ik snap dat het moeilijk is om je eerste liefde met iemand anders zien te trouwen ma-"
  13. [1836/1837] UNICORNS

    Olivia glimlachte warm op het compliment van Ophelia en wierp een blik op haar zoon, die nog altijd tevergeefs bij de eenhoornveulens in de buurt probeerde te komen. Hij kreeg er bijna één te pakken, maar struikelde toen net over zijn eigen benen. Hmm, familietrekje van haar kant? "Geniet nog maar van de rust die je nu hebt, straks is het voorbij" lachtte ze vriendelijk toen Ophelia mededeelde dat ze niet kon wachten op de bevalling. Olivia herkende dat gevoel wel, op een gegeven moment werd je toch wel heel nieuwsgierig om dat kleine wezentje in je buik te ontmoeten en de laatste maanden waren zwaar en vermoeiend. Maar zodra je je kind dan echt in handen had, was alles uiteindelijk ook heel anders. Opeens draaide je hele wereld even alleen maar om een baby en alle simpele dingen kosten -zelfs met magie- tien keer meer tijd. Rust was er niet als je kind er eenmaal was, tenzij je natuurlijk alle zorgen over droeg aan kindermeisjes, maar ook Olivia was daar niet zo'n fan van. Ze was dan wel niet zo paranoia als Melody, ze vond het gewoon leuk om veel zelf te doen. Voor Melody was het inderdaad alweer de tweede keer, binnenkort kreeg Valeria er een broertje of zusje bij. Olivia had zich wel eens afgevraagd of het beter voor Heron zou zijn als hij ook een broertje of zusje kreeg, iemand waar hij mee kon spelen en een band mee op kon bouwen. Ze wist zelf hoe fijn het was om broers en zussen te hebben en dat wilde ze ook wel voor hem. Maar nu voelde nog niet echt als het juiste moment. En hij had vriendjes genoeg. Hij kon hier met kinderen spelen en met haar jongere neefjes en nichtjes. Hij kwam vast niks tekort. Toch? Hij zag er in ieder geval niet ontevreden uit op dit moment, net als Valeria die - oh. "Oh, dat gaat vast wel goed!" probeerde ze Melody gerust te stellen. "Eenhoorns zijn zulke vredelievende beestjes." "Verheugt Valeria zich er al op om een broertje of zusje te krijgen?"
  14. [1836/1837] UNICORNS

    Olivia was niet geboren in het wereldje van de rijken, maar blijkbaar verbood haar dat gelukkig niet om lid te worden van de Gouden Roos. Zolang je man maar genoeg status had en jij je goed gedroeg, konden ze je in ieder geval niet zomaar weigeren. Ze had wel een tijdje getwijfeld of ze zich er aan zou wagen, maar uiteindelijk besloten dat het vast meer goed dan kwaad kon. Het zou een leuke manier zijn om nieuwe vriendinnen te maken en het gaf Heron de kans om ook wat meer speelkameraadjes te vinden. Ah Heron. Haar zoon was ondertussen alweer twee jaar geworden en hij begon met de dag meer op zijn vader te lijken -wie dat dan ook was. Olivia koesterde nog altijd een vage hoop dat er een dag was dat ze er achter zou komen, als Heron's karakter wat meer ontwikkelde, maar tot nu toe leek de jongen best een mengeling te zijn van Adam en Elliot. Hij hield van de zee en speelde graag met zijn speelgoedbootjes bij het meer. Maar hij vond het ook vermakkelijk om door het bos te wandelen op zoek naar bomen om in te klimmen en dieren om te spotten. De dierentuin vond hij dan vast ook een fantastische plek. Glimlachend keek ze toe hoe haar zoon meteen vrolijk de eenhoornveulens probeerde te aaien, die hun best deden juist uit zijn buurt te komen, want eenhoorns en jongens gingen nooit zo goed samen. Ze kon het niet laten om er zachtjes om te lachen, het zag er nu eenmaal grappig uit, voor ze zich omdraaide naar de twee vrouwen bij haar in de buurt. Beide zagen ze er behoorlijk zwanger uit en toch ook nog statig, zoals alleen rijke vrouwen er uit konden zien als ze over niet zo'n lange tijd zouden gaan bevallen. Olivia begreep nooit hoe ze het deden. Zeker Ophelia, die nog niet zo lang geleden ook nog haar man kwijt was geraakt, het arme meisje. Zo jong en nu alweer weduwe, dat kon je je toch gewoon niet voorstellen. "Ja, zo leuk om eens zo'n kijkje achter de schermen te krijgen. Heron kijkt al de hele dag zijn ogen uit." Elliot had het vast ook leuk gevonden, al die dieren van dichtbij zien, maar die kon ze natuurlijk moeilijk meenemen naar een damesuitje. Ze hoopte dat hij snel weer eens langs zou komen, zodat ze hem mee hier naartoe kon nemen, op een andere dag. "Hoe gaat het met jullie?" vroeg ze oprecht geïnteresseerd, terwijl ze zich neervleidde op het bankje naast het veld met eenhoornveulens. "Alles goed met de baby's?"
  15. Ze snapte niet hoe Eva hier zo kalm over kon praten. Bijna alsof het niet uitmaakte wat ze over de toekomst zou horen, omdat het allemaal toch wel zou voldoen. Een ongerust gevoel borrelde op in haar maag en gespannen roerde Olivia wat melk door haar thee. Ze had Eva wel vaker verdrietig gezien, of zelfs een beetje ongelukkig, maar dit was iets nieuws. Dit was een hele andere fase. Er was iets vreemds aan haar blik, aan de manier waarop ze uit haar ogen keek. Alsof haar zusje zo vol was van emoties dat ze allemaal werden opgeslokt en er alleen een holle leegte in haar normaal zo twinkelende ogen achterbleef. Was er meer aan de hand? Moest ze zich zorgen maken? Vroeger, toen ze klein waren, vertelden Eva en zij elkaar bijna alles. Of in Olivia's geval, gewoon alles, want ze kon nooit liegen, puur uit schuldgevoel. Meestal kropen ze dan 's avonds bij elkaar in bed en vertelden elkaar alle geheimpjes van de dag onder de dekens. Want daar, onder de dekens, met een warm lichtje dat hun moeder voor hen in een potje had getoverd, bleven alle geheimen en verhalen veilig verborgen voor de buitenwereld. Op Zweinstein deden ze dat niet meer, hun verschillende afdelingen maakte het ook praktisch onmogelijk, maar ze vertelden elkaar nog steeds veel, nu meestal verstopt in de nissen van het oude kasteel. Olivia kon zich de laatste keer dat ze zo'n gesprek hadden gehad niet echt meer herinneren. De dingen waren wat veranderd naarmate ze ouder werden en zeker toen ze trouwde en uit huis vertrok. Misschien was het haar schuld dat het zo was verwaterd. Olivia schoof wat meer naar voren op de bank en wierp het meisje tegenover haar een warme blik toe. "Is er iets dat je me wil vertellen?"
×