Jump to content

Charlotte Donne

Plotkarakter
  • Content count

    185
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

Charlotte Donne last won the day on September 7 2017

Charlotte Donne had the most liked content!

About Charlotte Donne

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,274 profile views
  1. [1835/1836][15+][slow] I set my course straight for the abyss

    Ze was wel bang en ze voelde zich niet veilig en ze was wel bang en ze was wel bang ze was wel bang ze was wel bang, maar hij had haar vast en ze moest in zijn bruine ogen kijken, of ze nu wilde of niet (ze wilde niet, maar ze wilde nooit), en ze moest op een stoel zitten waar ze niet op wilde zitten en ze moest zoveel en ze wilde zoveel niet, maar ze moest, ze moest, ze moest. Alois had besloten dat ze moest. Dus. Ze moest. Omdat haar leven zo in elkaar stak, nu, blijkbaar, en even, heel even had ze de hoop gevoeld dat het niet zo hoefde te zijn, maar als er iets was waar Alois een hekel aan had, was het wel sprankjes hoop die hij zelf niet gegeven had. En dus mocht ze er alleen maar op hopen dat Alois van haar hield. Als enige. En dat hij ervoor zou zorgen dat alles oké was. Op zijn manier. Alois deed alles op zijn manier. Ergens in zijn ogen zocht ze naar een sprankje van haar manier, naar íéts van reden om te geloven in zijn idee van een goede afloop – maar kijk, misschien was het dat ze halfblind was, nu, misschien was het dat het er simpelweg niet was, maar ze vond niets, niets, niets dat haar beverige handen een houvast zou geven. ‘Ik kan niet weg,’ mompelde ze, als was het een vorm van rebellie, als was een kil feit presenteren een naald in zijn ballon van liefdesverklaringen zonder inhoud steken. ‘Je beschermt me helemaal niet.’ Want hij zou haar tegen zichzelf moeten beschermen en dat deed hij niet en ze wist niet hoe ze zichzelf moest beschermen en het kwam allemaal neer op open wonden en een oog verloren. En dat was het enige wat ze echt zeker wist.
  2. [1835/1836][slow] Bitch, gimme attention

    Charlotte was dol op dit soort meisjesavonden en dus dacht ze alvast enthousiast na, op zoek naar iemand die Selah zou mogen. Ha, die zin kon op twee manieren gelezen worden en ze waren allebei van belang. Ruzie was verschrikkelijk, oké, en Selah was zo’n… opvliegend persoon. Ze hield heel veel van haar vriendin, hoor, eerlijk waar, maar erop hopen dat ze een tactvolle stilte zou houden als er iets gezegd werd wat haar niet aanstond, was… minsten een tikje naïef. En Charlotte was ook wel naïef, maar niet op dat vlak. ‘Oooh, wat vind je van Christabella? Die is altijd leuk op dat soort avonden.’ Ze keek Selah even aan. ‘Jullie zijn ook vriendinnen, toch?’ Had ze eigenlijk niet bijgehouden, maar ah, hoe was je zelfs geen vriendinnen met Christa? Dan moest je al je best doen, hoor.
  3. Ja, Charlotte, wat wil je straks gaan doen? Eh. Niet dit, maar eerlijk gezegd maakte het haar voor de rest echt niet zo ontzettend veel uit. ‘Kunnen we straks naar buiten?’ vroeg ze, want buiten zijn was altijd goed. Buiten was gewoon… vrij, vrijer dan hier binnen zitten en op een vast heel vriendelijke toon rondgecommandeerd worden totdat het spottend voelde en ze een Verwend Nest-tantrum uit de kast wilde halen. Was ze heel goed in overigens. ‘Ocharme die huiselven,’ zei ze dan maar, schouderophalend, waarna ze zich zette en naar Wisdoms inzet keek zonder zelf wat te doen, suck it, huiself #8. ‘Zou er niet één willen zijn.’ Verrassing. Die had vast niemand zien aankomen. ‘Bak jij eigenlijk wel vaker of niet? Je weet precies wel wat je moet doen.’
  4. [1835/1836][15+][slow] I set my course straight for the abyss

    Geen handen die haar snel weer vastgrepen, geen enkele warme aanraking om haar in de kilte van die hut met elk koel stuk gereedschap om haar beter te maken te houden, niets, niets, niets, behalve dan de geur van bos en de oneven grond en de gedachte dat hij haar niet meer vasthad, dat ze alleen zichzelf had, nu, en dat dat aanvoelde als een bevrijding (dat had ze vroeger nooit zo gezien – de wereld was lichter met een ander erbij, helderder, alleen was alles flets) en dat alles goed was nu en beter en dat het vanaf hier vast alleen maar beter ging worden. Ze frutselde met de blinddoek om haar hoofd en smeet het ding op de grond en hoewel ze niet degelijk zag, niet echt, zag ze meer dan eerder en dat was een catharsis op zich. Ze wist niet waar ze was, had geen idee, maar dat maakte niet uit, want het was niet bij hem. Het was lastig om te navigeren – te vaak botste ze bijna tegen een boom omdat ze dat gegeerde dieptezicht miste, te vaak struikelde ze net, te vaak hoorde ze Alois achter zich waardoor ze maar snel de andere kant op ging, maar ze ging en ze ging verder en dat was het enige wat er toe deed, dat hoopvolle gevoel van vrijheid. Alsof het een redding was. Alsof het enige wat ze nodig had gehad om hieruit weg te komen een net iets te groot vertrouwen in haar van zijn kant was. En toen stootte ze op een hut. Ze wist niet of het de hut was waar ze vandaan kwam en ze wilde het niet weten ook en dus rende ze snel, snel, snel de andere richting uit en daar was Alois en nee, kut, nee.
  5. [1835/1836][slow] Bitch, gimme attention

    Charlotte glimlachte. ‘Ja, gewoon zoals het was. Er hoeft echt niets te veranderen, hoor.’ Dat ze nu toevallig van de ene broer naar de andere ging, hoefde niets te betekenen, toch? Ze was eerst gewoon aan het verkeerde adres geweest. Maar dat was oké, want nu was ze juist, en niets aan dat concept betekende dat ze niet meer bevriend kon zijn met Selah. Het was… iets anders nu, dat wel, maar zo anders nu ook weer niet. ‘Ja, zo’n echte meidenavond klinkt echt tof! Laten we dat doen,’ zei ze, enthousiast, ‘zullen we dan ook anderen uitnodigen! Met meer mensen is het nog leuker, toch?’
  6. [1835/1836][15+][slow] I set my course straight for the abyss

    Tweehonderd meter klonk als heel veel om in zijn armen door te brengen. Maar het moest, op de één of andere manier, want hij liet haar niet los, die stevige greep op haar armen, en ze voelde niet echt de kracht om zich weg te trekken en ver, ver, ver weg te rennen. Ze was nooit een sterk persoon geweest. Niet echt. Flou, op zich. Kon best. Had niemand wat over te zeggen, uiteindelijk, had niemand wat over te oordelen, en dat was een attitude die Charlotte zich nooit eigen had gemaakt, niet echt, met een bezwaarlijke neiging anderen naar de mond te willen praten als ze ze mocht. Deed er niet toe. Ze mocht Alois niet. Daar, eh, had ze daar redenen nodig, maar op zich deed dat er ook niet toe, want Alois had besloten dat hij van haar hield en dat ze maar moest volgen. Ze antwoordde niet op zijn vraag, en tegen de tijd dat ze dan aankwamen bij zijn latrine, geïmproviseerd of niet, wist zij veel, wist zij veel of hij dit gepland had en zo ja, in zoverre dan precies, had ze nog altijd geen woord gezegd, alsof hij haar tong eruit had getrokken in plaats van haar oogbal. Ze tastte de grond wat af, daar, en impulsief besloot ze elk flou gedeelte uit haar ziel, elk deel dat Alois vast zo leuk vond, uit haar lichaam te smijten, trok ze zichzelf los en rende ze weg.
  7. [1835/1836] De mars van de levende sneeuwpoppen

    Goh, Ashton functioneerde ook weer als advocaat van de duivel. Was niet erg, hoor, maar Charlotte was nooit zo ontzettend goed in dat soort dingen. Want… ja, zeg het eens, waarom vond ze spinnen eng? Omdat het enge beestjes waren, omdat ze altijd uit het niets opdoken en doodleuk bleven als ze daar zin in hadden, ook al had je heel geduldig proberen uit te leggen dat je niet zo per se behoefte had aan een achtpotige huisgenoot. Waarom vond ze ze vies? Omdat ze vies waren. Klaar. Insecten waren als geheel vies. Nee, echt, Charlotte was geen leuk persoon om dit soort vragen aan te stellen, al was het maar omdat ze een fervente liefhebber was van het concept van cirkelredeneringen. En dus haalde ze haar schouders op. ‘Weet ik niet zo goed. Ze zien er gewoon zo vies uit, vind je niet?’ Ze wist niet goed wat ze zou zeggen als hij zou zeggen dat hij ze niet vies vond, overigens. Waarschijnlijk gewoon besluiten dat sommige mensen nu eenmaal een andere mening hadden, agree to disagree, precies zoals mensen die geen behoefte hadden aan gelijk krijgen in hun leven dat deden. En toen kwamen ze aan bij het kasteel, waar Charlotte grootmoedig in de warmte van het kasteel hupte, daarbij niet uitschoof (#progress) en vrolijk naar Ashton keek. ‘Bedankt voor je hulp! Ik zie je later nog weleens, goed? Ik beloof dat ik tegen dan geleerd heb fatsoenlijk door sneeuw te stappen,’ zei ze, vlak vooraleer ze frivool wuifde, zich omdraaide en op zoek ging naar Morgan om de voorgaande gebeurtenissen aan te vertellen, want hij vond het vast wel heel leuk om elk klein detail over haar leven te weten, ja toch, top. OOC: Uitgeschreven <3
  8. [1835/1836] I'll be coming over while our blood's still young

    Charlotte keek naar haar moeder toen haar leraar/de schoolpsycholoog/de affaire van haar moeder/de homewrecker in deze ruimte zijn verhaal deed en probeerde te zien wat zij hiervan vond. Haast onbewust had haar moeder zijn hand vastgenomen en toen Charlottes ogen even daarnaartoe dwaalden, verafschuwde ze elk afwezig kneepje in zijn hand, zonder er echt de vinger op te kunnen leggen waarom ze het zo vreselijk vond als ze hen daarnet al zoenend had gezien. Maar dit was zo… ew. Ze wilde haar ouders niet per se zo zien, maar ze wilde het al helemaal niet zien bij één van haar ouder plus nog iemand anders. Nee, schrap dat. Ze wilde nu vooral dat er iemand haar vrolijk zou vertellen dat dit haar moeder niet was en dat ze haar ogen eens zou moeten laten nakijken. ‘Eerlijk gezegd,’ zei ze, ‘kan jullie liefdesverhaal mij niet zo heel veel schelen.’ Wat, het was zo. Konden ze haar dat echt kwalijk nemen? ‘Het maakt mij echt niet uit dat jullie elkaar veertien jaar niet gezien hebben. Wat míj uitmaakt, is dat mijn moeder het met iemand doet die niet mijn vader is en dat ik dat blijkbaar normaal moet vinden omdat het toevallig al best lang duurt?’ Hal-lo. Wat dacht hij zelfs? Ze wilde alleen maar horen dat dit niets was en niets betekende en dat dit niet betekende dat het thuis dat ze had zou afbrokkelen, puur omdat haar moeder iemand anders dan haar vader wou. ‘Dat doe ik ook niet,’ flapte haar moeder eruit. Charlotte snoof. ‘Hij is je vader.’ En toen verborg Aileen haar gezicht met haar handen, al was het maar om Charlottes reactie niet te moeten zien, en ergen was Charlotte blij dat ze dat deed, want ze staarde naar dat mens dat haar vader zou moeten voorstellen en haatte hem en haatte haar en wilde dat ze die klotesjaal nooit was gaan ophalen. ‘Je liegt,’ spuugde ze haar moeder toe, waarna ze zich weer naar Niet Haar Vader richtte. ‘Ze liegt.’ Ze stond op. ‘Ik hoop dat ze liegt.’ Ze wist niet echt of haar moeder loog of niet, maar ze hoopte zo verdomde hard van wel. ‘Ik haat jullie,’ meldde ze, waarna ze de ruimte uitbeende. Ze wist niet waarom haar moeder zou liegen, maar dat had ze oneindig veel liever dan een bastaard zijn. Dan te weten dat haar vader zelf ook voorgelogen was, jarenlang, dat hij in theorie de titel van “papa” niet verdiende, dat ze niet écht de zus was van haar broers. Dat zou ze haar niet aandoen, toch? OOC: Uitgeschreven <3
  9. [1835/1836][15+][slow] I set my course straight for the abyss

    Omdat hij van haar hield. Natuurlijk. Natuurlijk was dit alles omdat hij van haar hield. Hij had het eerder al over liefde gehad, eerder over houden van en geven om en die gevoelsmatige zachtaardigheid die ze zou moeten lezen in elke hardhandige handeling. Dat… dat was ze niet vergeten, kon ze nauwelijks vergeten (Alois zorgde er wel voor dat ze het onthield), maar toen hij het zo simpel zei, net alsof het de eenvoudigste oplossing was, een voor de hand liggend antwoord, had ze, ergens, het idee dat dit de eerste keer was dat hij ooit had besloten van haar te houden. Al was het maar omdat ze nog altijd niet kon begrijpen hóé hij dit precies als ook maar iets in de buurt van genegenheid kon zien. Moest ze dat kunnen? Hing er vanaf aan wie je het vroeg, nam ze aan. Alois vond vast wel dat ze dat niveau van empathie zou moeten hebben. Jammer, toch, dat Charlotte nooit zo fantastisch lief en zachtaardig en geduldig was als Alois van haar scheen te verwachten. Had haar misschien een oog bespaard. Aarzelend vertrouwde ze op zijn instructies en stond ze op bij drie, wankel en onzeker, waardoor ze even door haar benen zakte en zichzelf meteen kon verafschuwen dat ze zich aan Alois vastklampte, ergens bang om te vallen. Net alsof op haar knieën vallen echt haar grootste probleem was hier. ‘Is… die latrine ver?’ vroeg ze, haar stem enigszins iel. Als hij sprak over een open plek en een latrine graven… dan waren ze vast niet midden in een stad (oké, dat had ze sowieso niet gedacht – dan had iemand haar vast wel gehoord), dan waren ze ergens waar hij het risico kon nemen om haar mee naar buiten te nemen… Dat betekende dat hij er niet vanuit ging dat iemand hen ging zien. Yay. Ze hoopte dat hij ongelijk had.
  10. [1835/1836][15+][slow] I set my course straight for the abyss

    Hij wilde samen huiswerk maken. Later. Hij wilde haar gezicht wat schoonmaken, want het was vuil geworden (natuurlijk was het vuil, oh, God, haar gezicht was bevuild door geronnen bloed en zijn aanraking en elke herinnering die zich als brandmerk over elke porie van haar huid had bezaaid – wat had hij verwacht, wat had hij verwacht, wat had hij verdomme verwacht) en hij wilde dat ze at en dronk en haar behoefte deed. Verdwaasd keek ze hem aan, niet helemaal zeker waarmee hij bezig was. Was dit een test of zo? Moest ze nu gewoon braaf zijn, opzitten, pootje geven, zodat hij wist dat ze er niet vandoor zou gaan zodra ze kon? Oh, en toen daagde het. Hij zorgde gewoon voor haar. Want ze kon het niet zelf. En dus deed hij het maar. Je weet wel. Net zoals ze niet zelf kon beslissen van wie ze oprecht hield, van wie ze oprecht kón houden. Nu, eh, kon ze op het moment ook echt niet voor zichzelf zorgen, wat maakte dat ze meewerkte en, ergens, ergens, ergens, hoopte dat het hierna gedaan was. Dat dit een afscheidsritueel was of zo. Dat… dat was het vast niet, maar ah, ze functioneerde op irrationele hoop en pragmatiek jegens de situatie en een dosis ontkenning, dus dit kon er vast ook nog wel bij. ‘Ik zal niet weggaan,’ mompelde ze, aannemend dat hij het haar niet kwalijk kon nemen als ze toch een poging ondernam om ervandoor te gaan, waarna ze wegkeek met haar ene oog, een aarzelend visueel parcours doorheen de ruimte. ‘Waarom zorg je nu zo voor me?’ Want eerder had hij haar meer willen vernietigen. Dus. Eh.
  11. [1835/1836] De mars van de levende sneeuwpoppen

    Waarom was Charlotte bang van spinnen? Eh. Dat was vast niet zo’n bizarre vraag; er waren meer dan genoeg mensen die je vragend aanstaarden als je bij elke spin die je tegenkwam snel de andere kant opspurtte en niemand in het bijzonder commandeerde om dat onding weg te halen en het ultimatum stelde van jij of die spin, maar nu Ashton het vroeg, had ze eigenlijk niet meteen een antwoord. Want… ja, waarom vond ze die spinnen zelfs eng? Rationeel gezien hadden ze haar nooit wat aangedaan. En toch. ‘Ze zijn gewoon vies en eng en blegh.’ Ze trok een gezicht dat de reden van haar angst zou moeten uitdrukken, maar dat ook alleen maar volledig te begrijpen viel met een hele hoop achtergrondinformatie en een handige handleiding van Charlottes Gezichtsuitdrukkingen 101. ‘Die grote zijn nog enger! Ik hoop dat ik nooit in het Verboden Bos terecht geraak en die spinnen dan tegenkom. Brr.’ Ha-ha. Sorry, Charlotte. ‘Ja… misschien is dat wel handig.’ En dus hing Charlotte dan vanaf dat moment aan Ashtons arm. Yay, fysiek contact. ‘Hoe blijf je eigenlijk zo stabiel?’ informeerde ze vervolgens, nieuwsgierig, ‘je doet die pinguïn niet eens!’ Ze wilde zijn geheim wel weten, hoor – zijn tip opvolgen was vast effectief en zo, maar ze gaf meer om esthetiek dan om efficiëntie en als ze het allebei kon doen, wel, dan wilde ze ook weten hoe.
  12. Charlotte volgde nog een paar bevelen op van de huiself die op zijn liefst gezegd best wel ad rem was en vroeg zich stiekem af hoe Wisdom dit eigenlijk leuk kon vinden. Ze had geen gigantisch autoriteitsprobleem of zo, maar ze was eerlijk gezegd gewend aan mensen die vrij zachtaardig met haar omgingen, met ouders die zelden over de rooie waren gegaan in haar buurt, wat meer had gelegen aan de kalme aard van haar beide ouders dan aan haar gedrag, en dan op deze manier in het rond gecommandeerd worden voelde altijd aan alsof ze iets verkeerds gedaan had of zo. En dat was niet zo, dat wist ze ook wel, maar ze vond het alsnog niet zo heel fijn. Charlotte zou echt door elke bittere babyboomer Special Snowflake In Desperate Need Of Special Treatment™ genoemd worden, jongens. ‘Nu begin ik het wel irritant te vinden,’ gaf ze toe, in zijn oor fluisterend toen de huiself even niet oplette. ‘Is die taart bijna klaar? Dan kunnen we iets doen waar we niet allemaal bevelen krijgen.’ Ze wierp even een blik op de overal naartoe rennende huiselfen. ‘Ik word echt niet graag gecommandeerd.’ Verrassing! ‘Ik snap echt niet hoe ze het volhouden.’
  13. [1835/1836][slow] Bitch, gimme attention

    Kijk, het probleem met deze conversatie was dat Selah begonnen was met dat ze vond dat Morgan en Charlotte niet samen hoorden te zijn, want het enige wat dat opleverde, was dat Charlotte haar stekels opzette, want nee, ga weg, het was precies zoals het moest zijn en er was niemand anders voor haar, oké, kon haar geen hol schelen dat ze vijftien was en nog bijlange niet in de persoon die ze ooit zou zijn (haha, sure hon, OKE SORRY) was gegroeid. Daar had Selah niets over te zeggen. Ze keek gefrustreerd weg toen haar vriendin erover doorging, rolde haar ogen in de richting van een muur zodat Selah het niet zou zien, en keek terug naar haar toen ze het onderwerp liet vallen. Nu ja, liet vallen. Ze liet het concept van haar relatie met Morgan in ieder geval vallen om te vragen naar wat er met hun vriendschap was gebeurd. En meteen voelde Charlotte zich een beetje schuldig, want het was wel waar dat ze Selah een beetje verwaarloosd had. Ja, Selah was soms niet heel subtiel of handig met woorden, maar ze bedoelde het ook allemaal goed. ‘Sorry dat ik je een beetje aan de kant heb gezet,’ zei ze op een schuldige toon. ‘Dat wilde ik helemaal niet.’ Ze dacht even na. ‘Zullen we vanavond iets samen gaan doen? Teruggaan naar beste vriendinnen zijn?’
  14. [1835/1836] De mars van de levende sneeuwpoppen

    Waar was Charlotte wel bang voor? Wel, als ik al mijn lol al had gehad, IC gezien, op het moment dat dit topic zich afspeelt, zou hier een hele lijst komen te staan, vol kleine dingen die Charlottes hersenen hadden geregistreerd en geclassificeerd als “aanwijzing dat alles misgaat” – maar tot op dit punt was er eigenlijk nog niet zoveel gebeurd. Ze had een lief vriendje met wie totaal niets mis was (ik weet niet of Annemarie dit leest, maar yoooo, gelieve me grappig te vinden) en vrienden met wie ze het altijd leuk had en een toffe familie en punten die weliswaar schamel waren maar wel genoeg en ze had een persoonlijkheid die ze niet compleet wilde afkraken en als het erop aankwam, was ze best gelukkig. Teen angst sloeg zelfs Charlotte niet over, maar zelfs met dat erbij had ze oprecht weinig zorgen in haar leven. Kijk, dat is waarom we haar over een IC maand gaan martelen, jongens. Dit heeft echt allang niets meer met het punt van deze post te maken. ‘Bang? Eh. Ik vind spinnen eng. En ik houd niet van die luide ontploffingen bij toverdranken – ik denk dan altijd dat er iemand gekwetst is geraakt.’ Ze dacht even na. ‘Ik heb ook hoogtevrees!’ Na deze post ben ik dit allemaal alweer vergeten, maar eh, details. ‘Zal ik onthouden,’ ging ze sereen verder, zich ergens afvragend hoe serieus ze dit nu moest nemen. Had hij geprobeerd om zich te verstoppen dan? Was haar nog niet eens opgevallen. Ze probeerde Ashtons pinguïn voor ongeveer vijf seconden, merkte dat ze niet viel, merkte eveneens dat ze dit stom vond en ging toen weer normaal stappen. Ja, hoor, het werkte heus wel, maar het voelde zo… zo belachelijk. Alsof iedereen naar haar ging kijken en haar ging uitlachen, ook al was er hier alleen maar Ashton en lachte hij niet echt. ‘Het voelt zo stom op pinguïn te spelen,’ zei ze, hoewel hij niet meteen ergens om gevraagd had. ‘Net alsof je niet normaal kan stappen, weet je wel? Ik bedoel, ik weet wel dat het beter is, maar ik krijg het niet voor elkaar om me niet, eh, apart te voelen als ik dat doe, snap je?’
  15. [1835/1836][15+][slow] I set my course straight for the abyss

    Charlotte richtte het ene oog dat zich nog braafjes in haar oogkas bevond op Alois, volgde hem met haar oog toen hij op haar afkwam en trok instinctief weg toen hij een kus op haar voorhoofd drukte. Niet snel genoeg om de aanraking van zijn lippen op haar huid te voorkomen, maar het afwijzende gebaar was er duidelijk genoeg. Was niet zo vreemd ook – want hij had haar oog eruit gewrongen, hij had haar huid opengesneden, puur om te kijken hoe die binnenkant eruit zou zien, en hij hield haar hier, hier, hier, ook al wilde elke opengesneden porie van haar wezen al weg van zodra ze die allereerste keer haar ogen had opengedaan. Ergens tussen die paniek van hij is hier hij is hier hij is hier hij is hier oh God hier stopt het hier stopt hier stopt het en als het niet stopt is het nog erger en een vreemdsoortige aanvaarding voor wat mogelijkerwijze, waarschijnlijk, net iets te waarschijnlijk komen zou had ze een lijst opgesteld van wat er allemaal gebeurd was. Om het te verwerken. Om zichzelf te kunnen indenken dat ze dít had gevoeld, en dat het vast niet veel erger dan dat kon worden. Of zo. Ze wist niet of dat zou werken – ze wist alleen dat ze iets moest doen, dat ze iets moest proberen, en dat ze anders overgeleverd was aan de angst en afkeer voor het heden die Alois belichaamde. Ze wist niet eens of ze daartegen moest vechten. Het was gewoon zo dat ze zich aan iets moest vasthouden. ‘Ik…’ Of ze honger had? Eh. Ja. Ze had er niet echt bij stilgestaan, maar ze had honger en ze had dorst en nog het meest van al hongerde ze naar een zeker gevoel van veiligheid. Kon ze dat zeggen? Ze knikte, voorzichtig, staarde hem aan, niet zeker waar dit heen ging. Hij zou nu niet opeens voor haar gaan zorgen, toch? Waarom zou hij haar eerst zodanig veel pijn doen als ze nu die zachtheid uit zijn postuur nauwelijks kon wegbranden? Dit… sloeg nergens op. Toch? Of misschien wel. Wist zij veel. Ze snapte hier niets van, maar ah, misschien werkten haar hersenen gewoonweg te traag om Alois te kunnen volgen. Misschien was ze gewoon te dom om dit te kunnen vatten. ‘Was je naar de les?’ vroeg ze vervolgens. Als hij naar de les kon gaan en te voet kon arriveren, betekende dat dan dat ze nabij Zweinstein waren? En betekende dat dat iemand langs zou kunnen komen? Iemand die haar kon helpen? Betekende dat dat iemand die boeien van haar ledematen zou kunnen halen? Nee.
×