Jump to content

Thomas Silvershore

Magisch Verbond
  • Content count

    81
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

Thomas Silvershore last won the day on October 8 2018

Thomas Silvershore had the most liked content!

About Thomas Silvershore

  • Rank
    I don't break the law, I am the law.

Profile Fields

Recent Profile Visitors

799 profile views
  1. A Silvershore by any other name

    "Dank je, Zaira. Ik denk dat alles in orde is. Zodra iedereen er is kunnen we volgens mij van start gaan. Ah, als je van de duivel spreekt." De laatste Silvershores kwamen toe zonder al te geldig excuus. Misschien dat hij Seth toch wat beter onder de knoet zou moeten leren houden. Van Gordons nakomelingen had Thomas het meeste hoop gehad voor de oudste telg, maar telkens wanneer hij Seth wat meer vrijheid gaf leek het fout te lopen. De jongen was weliswaar enigszins meer bij de familiezaken betrokken dan pakweg Hunter - misschien maar goed ook - maar zijn eigen familiezaken lieten te wensen over. En ze hadden alles nochtans zo mooi georchestreerd. Via zijn spion op de universiteit had hij vernomen dat Winnifred haar tijd voornamelijk in haar eigen woonst doorbracht, wat uiteraard geen gezonde situatie was. Thomas respecteerde dat zijn neefje de academische ambities van zijn vrouw wilde steunen - intelligente vrouwen waren vervelend, intelligente vrouwen die zich verveelden waren gevaarlijk - maar er waren grenzen. Familie ging voor, altijd. Of zo zou het toch moeten. Nee, dan was hij maar wat blij dat hij Eric had opgezadeld met iemand als Vasilisa. Veel hersenen had ze niet, maar je kon met haar pronken op feestjes en ze had voldoende kennis om een huishouden draaiend te houden. Plus, ze had voor nageslacht gezorgd, wat uiteraard een prioriteit was, zeker in een familie waarvan de leden elkaar op regelmatige basis dreigden uit te moorden. Thomas wist dat Eric liever een vrouw had gehad die intellectueel gezien wat meer aan hem gewaagd was, maar zulke vrouwen waren eerder een risicofactor in hun branche. Je had bitter weinig succesvolle criminele koppels. Hoe meer risico's je kon controleren, hoe beter. Nog beter als je ze als baby al kon controleren. "Goed. Nu iedereen er is kunnen we van start gaan. Als iedereen zijn plaats in de cirkel wil innemen?" Centraal in de cirkel lag de tweeling. De rest van de familie stond om de tweeling heen. Thomas bleef in de cirkel staan. Als oudste nog levende Silvershore was hij hoofd van de familie en dus de juiste persoon om de ceremonie te leiden. "We zijn vandaag samengekomen om de nieuwste vertakkingen aan de familiestamboom, welkom te heten, te zegenen, en officieel in onze kringen op te nemen. We bezegelen onze zegening met bloed om onze wensen kracht bij te zetten en onze verbintenis tot deze nieuwe kinderen te versterken. Wie geen persoonlijke zegen wenst uit te spreken mag zich houden aan de standaard woorden of bloed bijdragen zonder te spreken." Beter dat dan negatieve input tijdens het ritueel. "Aan het eind van de ceremonie zullen we beide kinderen hun naam toekennen en hen zo kracht schenken." Thomas nam de dolk vast en tikte heel licht met de punt tegen het voorhoofd van beide kinderen. Vervolgens pakte hij de kelk op en wandelde hij op het eerste familielid af. [OOC] Ik wilde eerst een vaste volgorde doen, maar dan wordt het mogelijk lang wachten op mensen, dus ik zou zeggen: first come, first served! Het idee is dat Thomas met de dolk in de vinger prikt en dat er een druppel bloed aan de kelk wordt toegevoegd en dat iedereen een wens of zegen uitspreekt. Wie niets wil zeggen kan ervoor kiezen om te zwijgen. Standaard woorden kunnen iets zijn als "Gebonden door naam en bloed heet ik, [insert naam], je welkom in onze familie en wens je voorspoed, welzijn en geluk." Maar je mag uiteraard ook iets anders kiezen als je dat leuker vindt. [/OOC]
  2. [1838][EN]Taking risks, being stupid

    "You certainly seem to have a decent command of the English language," Thomas agreed. It was always good to make people hopeful, somehow it made them more agreeable to the terms that would undoubtedly follow any potential offer. Not that he had decided he'd be offering Miss Fuentes any help quite just yet. "Perhaps. Can you first tell me a bit more about what it is you do? How you are contributing to the magical English society? And perhaps about the reasons for breaking all ties with your family? Is there a reason Spain is no longer an option for you? You are probably aware the Ministry is more likely to grant citizenship in case of need, provided the subject offers an adequate contribution to our society." And if she didn't come up with anything interesting, he could always go looking for it himself. Or he'd send her brothers an owl with an appealing offer. Either way, today felt like a day for profit.
  3. [1838][EN]Taking risks, being stupid

    There really was no need for Esme to be as uncomfortable as she was. Thomas was perfectly courteous and kind as he welcomed her to his office, asked his assistant to prepare a cup of tea and offered her a chair. No, ordinarily, a Minister for Magic would not bother with requests like this, but he was no ordinary Minister. He obviously cared about his constituents and granting the occasional audience for simple requests such as this made him more human in the voters' eyes. Plus, he could potentially make Miss Fuentes very happy, and what was a Minister's goal if not to make his people happy? "My pleasure. Tea?" He smiled as he poured them both a cup, then leaned back and sipped his cup, subtly studying her expression and posture for any signs. She was either good at faking being uncomfortable or she was genuinely uncomfortable. Either way. "Tell me, how may I be of service?" British citizenship. Thomas cocked an eyebrow and sipped his tea again. He had been curious about Miss Fuentes' reason to request this meeting. Her request had been filed neatly into the 'nope' pile by his assistant, who had really begun to understand his preferred way of working, which was nice. Still, he tended to double check the list, just in case. Cases such as this one. The name Fuentes had rung a bell, which was what had saved her from the 'nope' pile. There had been an incident during a business deal in Spain a few years ago that had involved the Fuentes brothers and ever since Thomas' dealings in that region had become trickier. Despite its backwards nature, Spain offered a lot of trading opportunity, and being cut off from some of his providers had greatly annoyed Thomas. But asking people to go up against that family had proven difficult. And he lacked the proper bargaining chip to take it up with the brothers himself. Or at least, he had. Enter Miss Fuentes. His voice was kind as he replied: "British citizenship? Well now. I'm happy it's something slightly less trivial than 'can you help me find my lost dog," honestly, the things people wasted his time with, "but I'm not sure if I could. Perhaps you could start by explaining why you believe you need and deserve it and what's keeping you from going through the official channels for this request?" Because the channels had been told to be much stricter since he became Minster, possibly.
  4. A Silvershore by any other name

    Het had een hele tijd geduurd, maar de volgende generatie Silvershores was er. Technisch gezien was die er al langer, in de vorm van de nakomelingen van respectievelijk Robin, Hunter en Seth, maar die waren elk om hun eigen redenen problematisch. Stephen en Harold waren Thomas' eigen kleinkinderen en waren daardoor uiteraard het best geplaatst om de eer van de familie te dragen, maar door de onvoorziene omstandigheden rond het verlies van hun vader ontbrak er daar een belangrijke schakel. Abenthy zou nooit weten dat hij een Silvershore was, Auriana was een meisje, Rowen had potentieel maar was nog steeds een nakomeling van de verkeerde tak van de stamboom. Thomas had zijn hoop dus vooral in Erics nakomelingen gevestigd, en nu die er eindelijk waren was het belangrijk om vanaf het begin de touwtjes in handen te nemen. Bij Harold en Stephen was hij uit overmoed wat laks geweest met de ceremonie, waardoor het verlies van hun vader de band had verstoord, een fout die hij geen twee keer zou maken. Daarom had Thomas deze keer de hele familie bij elkaar geroepen. Bloedmagie was immers sterker als er meer bloed- en andere aanverwanten aanwezig waren. Er zou een privé ceremonie zijn voor de familie, gevolgd door een publiek feest waarbij de tweeling officieel voorgesteld zou worden als lid van de magische gemeenschap. Zelfs Gordon was uitgenodigd. Hoewel zijn broer de familiemethodes niet altijd goedkeurde had hij respect voor magische rituelen en tradities. Sinds de ceremonie van hun vader, wijlen Ludovicious Silvershore, was de relatie tussen hen beide er enigszins op vooruitgegaan. Ze zouden nooit beste vrienden worden, maar konden publiek in ieder geval beschaafd met elkaar omgaan. Bovendien was Thomas als Minister erg gul naar de magische Kunst en Cultuur toe, wat uiteraard ook Gordon indirect ten goede kwam. De man was niet materialistisch ingesteld, maar zijn vrouw wel, en dat wist Thomas mooi uit te buiten. "Zijn de kinderen klaar?" vroeg hij aan Eric. Hij had net een laatste keer alle benodigdheden overlopen en was tevreden met de opstelling. De rituele dolk en kelk lagen klaar. Ieder familielid zou zich in de vinger prikken, een wens uitspreken voor de kinderen en vervolgens een druppel bloed aan de kelk toevoegen. Als familiehoofd zou Thomas de laatste woorden uitspreken om de bezwering te verzegelen, waarna hij de kinderen formeel in de familie zou verwelkomen door hen aan hun naam te binden en een druppel van het vermengde bloed op hun voorhoofd te drukken. Heel eenvoudig allemaal. Al ontbraken er momenteel nog enkele familieleden. Thomas wierp een blik op zijn zakhorloge en vervolgens op de deur. Hij had nochtans koetsen uitgestuurd.
  5. IC Buitenwereld Mededelingen

    Wedstrijd: Magische uitvinding De Minister van Toverkunst daagt je uit: heb jij een geweldig innovatief idee om de magische economie of maatschappij te verbeteren? Kom het presenteren op de uitvindersbeurs. Iedereen welkom. De winnaar krijgt financiële ondersteuning om het idee werkelijkheid te maken, een gratis opleiding aan de Magische Universiteit van Cambridge en een doos chocolaatjes. Toeschouwers zijn welkom en kunnen gratis binnen, maar dienen zich vooraf te registreren via uil. Topic:
  6. De voorbije maanden had Thomas niet stilgezeten. Alle departementen in het ministerie hadden een persoonlijk bezoek en bijhorende doorlichting gekregen. Aan alle departementshoofden was gevraagd de prioritaire zaken van de bijkomstigheden te scheiden en vervolgens had Thomas de echt prioritaire zaken uit die hoop bijeen gesprokkeld.Het pensioenplan voor conciërges waar zijn voorganger mee aan de slag was geweest lag nog ergens onderaan het bureau van zijn assistente. De grootste prioriteit was uiteraard de economie. Niet bepaald een sexy onderwerp waarmee je kiezers snel gelukkig kon maken, maar wel noodzakelijk. Als deel van zijn plan om enerzijds de magische economie te steunen en anderzijds een positieve reputatie op te bouwen bij de magische gemeenschap had Thomas een wedstrijd opgezet. Iedereen met een idee of uitvinding die de magische gemeenschap ten goede zou kunnen komen mocht dat vandaag komen voorstellen op het ministerie. De concepten met het meeste economisch of maatschappelijk potentieel zouden verder ondersteund worden, door een financiële bijdrage of toegang tot de experts aan de universiteit en het ministerie.Want ja, de wedstrijd was uiteraard ook een manier om de voordelen van de universiteit nog eens extra in de verf te zetten. Verder zou de winnaar ook naar huis gaan met een doos chocolaatjes met smaak die zich aanpaste aan het humeur van de eter. Niet Thomas' eigen keuze, maar zijn assistent had hem verzekerd dat sommige mensen chocolade interessanter vonden dan geld, en het was een interessant staaltje magie, dus had hij het goedgekeurd. Vandaag was het moment der waarheid: in het Atrium van het Ministerie stonden tafeltjes en kraampjes met enthousiaste uitvinders en nieuwsgierige toeschouwers. De beurs was niet volledig publiek toegankelijk (veiligheidsvoorschriften etc.) maar Thomas had ervoor gezorgd dat er personen aanwezig waren uit alle bevolkingslagen en partijen. Het was belangrijk dat de pers aandacht had voor het werk rond magische innovatie, niet rond zijn vermeende voorkeur voor de rijke MV'ers. Zo meteen kreeg iedereen de kans om in enkele minuten tijd zijn uitvinding voor te stellen op het grote podium, waarna Thomas de winnaars zou bekendmaken. Hij glimlachte naar de persoon bij het dichtstbijzijnde tafeltje. "Vertel eens, wat is uw idee voor een magische toekomst?" OOC: compleet open voor iedereen, wie een idee of uitvinding heeft mag doen alsof ie een kraampje heeft, je mag als toeschouwer of pers de uitvinders komen uithoren, je mag enkele minuten het podium claimen voor een presentatie, etc.
  7. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Even leek het nog alsof Scott de test goed zou doorstaan. De tegenzin voor het etentje was geen probleem - Thomas keek er zelf ook niet bepaald naar uit - en zelfs het gewauwel over zijn fans en mogelijke jaloezie was niet buitengewoon. Thomas wist dat Evergreen een zelfingenomen idioot was. Een zelfingenomen idioot die om een of andere reden in de smaak viel bij magisch Engeland. Zelfs Maria had een zwak gehad voor de man. Een seconde langer leek het alsof het Veritaserum hem niets nieuws zou opleveren, maar toen was het daar. Een vrouw. Ha. Thomas trok een wenkbrauw op toen Scott de informatie nonchalant wegwimpelde. Hij zette zijn glas neer en wierp een blik op Zaïra, die duidelijk niet op de hoogte was geweest van dit 'kleine' detail. "Dat lijkt me inderdaad belangrijk,' reageerde Thomas koeltjes. Hij vroeg zich af hoe moeilijk het zou zijn de vrouw te vinden en of het eenvoudiger zou zijn haar uit de weg te laten ruimen. Discreet, uiteraard. Zijn dochter laten trouwen met Evergreen zou al genoeg schandaal opleveren, zijn dochter laten trouwen met een man die achteraf reeds getrouwd zou blijken te zijn... Dat konden ze zich niet veroorloven. Scott leek te denken dat 'Michelle' of hoe ze ook heette niet langer relevant was, maar Thomas had uit ervaring geleerd geen losse eindjes achter te laten. "Ik vrees dat ik je niet mijn zegen kan geven tot dit...probleem opgelost is. Mijn dochter verdient beter dan deze onzekerheid." Thomas legde zijn hand beschermend op Zaira's arm. "Het spijt me, Zaira. Ik wil niets dan het beste voor je. En het ontroert me dat je de Silvershorenaam wil blijven dragen, maar ik vrees dat de man die hem naast jou mag dragen beter moet doen dan dit." Het was niet gebruikelijk voor de vrouw om de naam door te geven, zelfs niet in Silvershorekringen. Voor Zaira wilde Thomas misschien een uitzondering maken, om haar rol in de familie te versterken, te bewijzen dat ze het recht had op de naam zelfs al was ze een bastaard. Maar als dat betekende dat iemand als Evergreen eveneens de familienaam zou moeten dragen, zou kunnen voortzetten... Misschien hadden ze Evergreen uit de weg moeten ruimen voor hij een echt probleem was geworden. Thomas besloot dat hij dringend zijn kinderen opnieuw wat nauwer op moest volgen. "Weet u waar u uw... mogelijke ex-vrouw kan vinden? Ik ken wel wat mensen bij het Ministerie die indien nodig kunnen helpen." Als Zaira hem nog wilde na deze idiote bekentenis. Het zou het eenvoudigst zijn als ze de 'verloving' gewoon afbrak en hem verder nooit meer wilde zien. Als ze zo nodig snel wilde trouwen kon hij vast wel een betere kandidaat voor haar vinden.
  8. Beleefd. Efficiënt. Duidelijk. Tot nu toe was er niets aan zijn nieuwe secretaresse dat hem niet zinde. Wat niet betekende dat hij haar meteen halsoverkop zou vertrouwen - zo idioot was geen enkele Silvershore die de naam waard was - maar Mevrouw Ethans leek in ieder geval geen onbekwame idioot te zijn die op het Ministerie zat puur 'omdat het zo hoorde'. Zo waren er helaas maar al te veel. Vrienden van familieleden die postjes hadden kunnen scoren omdat ze meneer X op dienst Y kenden. Nepotisme en vriendjespolitiek was Thomas zeker niet vreemd, maar hij zorgde er tenminste voor dat de mensen die hij in dienst nam op z'n minst over de basisbekwaamheden beschikten die nodig waren om de functie naar behoren uit te oefenen. Thomas nipte van de koffie, knikte goedkeurend, en wierp een snelle blik op het bureau. Hij trok een wenkbrauw op toen Ethans halverwege haar zin afbrak. "Goed, dan denk ik dat uw eerste opdracht zal zijn een afspraak te maken met de onderhoudsdienst. Of ontmijningsdienst." Werken aan een bureau dat ieder moment opgeblazen kon worden was net iets te suïcidaal volgens zijn standaarden. Er waren voldoende mensen die het op hem gemunt hadden, hij hoefde niet de aartsvijanden van Eversly erbij te nemen. Thomas was zelf in staat relatief gevaarlijke zaken te onderzoeken en te ontmantelen, maar hoe meer hij op dat vlak onderschat werd, hoe beter. En dat gaf hem meteen de kans om de efficiëntie van de onderhoudsdienst te testen. Als het zaken waren die Eversly niet onder handen had willen nemen... Al had dat mogelijk ook eerder met luiheid te maken kunnen hebben. Iedereen wist dat Eversly niet bepaald de ambitie had gehad Minister te zijn. Als hij niet zoveel voor de man te verbergen had hadden ze misschien nog vrienden kunnen zijn. "Kunt u me misschien op de hoogte brengen van de lopende zaken? Dingen waar de vorige Minister mee bezig was en die het dringendst afgehandeld moeten worden? En daarna had ik graag een aparte vergadering opgezet met het hoofd van iedere afdeling. Kijken waar iedereen mee bezig is, mezelf introduceren, dat soort dingen. Kunt u daarvoor zorgen?" Kijken waar er geld bespaard kon worden en welke departementen dringend personeelswijzigingen moesten doorvoeren omdat ze hem anders in de weg zouden lopen.
  9. "Mevrouw Ethans." Hij overhandigde zijn nieuwe secretaresse zijn overmantel en knikte haar vriendelijk toe. Hij had nog overwogen de secretaresse van zijn andere departement mee te nemen, maar dat zou Ethans van haar huidige functie beroofd hebben. Niet dat Thomas bijzonder om de jongedame gaf, maar ze had al enkele Ministers zien komen en gaan en dat maakte van haar een uiterst interessante bron van informatie. Of ze die informatie zomaar zou vrijgeven wist hij niet, maar er waren altijd manieren om aan informatie te komen, en de Silvershores wisten als geen ander hoe ze die manieren het best konden benutten. Stap één was in ieder geval gewoon hoffelijk en vriendelijk zijn. "Bedankt, ik heb veel goede zaken over u gehoord, dus ik kijk vanzelfsprekend ook uit naar onze samenwerking. Laten we hopen dat het wat langer duurt dan voor die arme mevrouw Rhyddrerch." Niet dat hij echt iets om de huisvrouw had gegeven, maar medeleven tonen was menselijk. En dat was hij, heus! "Ik ben doorgaans eerder een theedrinker, maar ik vermoed dat ik bij deze functie wat meer nood zal hebben aan koffie, dus ik kan maar beter goed beginnen. Doe maar zwart." Als het werkte voor Nicholas Eversly... Wel, dat was misschien niet de beste standaard. "Misschien kunt u even toelichten wat u juist deed voor de vorige Ministers en of u tevreden bent met de invulling van uw rol tot dusver? Dingen die u graag anders zou zien?"
  10. Eindelijk. Thomas Ludovicious Silvershore mocht zichzelf Minister van Toverkunst noemen. Enkele jaren na datum (en na afschuwelijk wanbeleid door de vrouw waarvan Thomas al lang voorspeld had dat ze het niet in zich had minister te zijn - niet dat er een vrouw bestond die daar in zijn ogen wel toe in staat was) was het hem eindelijk gelukt. Hij had niet bepaald uitgekeken naar de positie, maar de alternatieven waren nog erger geweest. De enige nuttige Minister was een Minister die je zelf in de hand kon hebben, iemand als Thomas Wanderfield. Bij gebrek aan een gepast alternatief had Thomas Silvershore dan maar het enige logische besluit genomen. Zelf Minister worden. Het laatste alternatief werd op dat moment zijn kantoor binnengelaten. @Georgiana Ellice, een kind dat bijna zijn kleindochter had kunnen zijn (of in ieder geval een enigszins jonge bastaarddochter, haha) en tevens zijn grootste concurrente voor de positie die hij momenteel bekleedde. Tegen al zijn verwachtingen in was het een enorm spannende race geworden. Ellice had verrassend veel veel stemmen gekregen. Thomas hoopte dat het een tijdelijke idiotie van de stemgerechtigde magische gemeenschap was, maar hij durfde er niet zomaar op te rekenen. Ellice had een grote achterban, en hij zou zijn rol als Minister maar goed kunnen uitoefenen als hij die achterban ogenschijnlijk tevreden kon houden. Dat hij daarbij Ellice effectief zou neutraliseren was mooi meegenomen. "Ah, juffrouw Ellice, gaat u zitten. Gillian zal ons wat te drinken brengen. Koffie? Thee?" Thomas hield galant de stoel voor Ellice achteruit zodat ze kon gaan zitten en nam vervolgens zelf plaats achter zijn bureau. "Ik ben blij dat u de tijd kon vrijmaken voor dit gesprek. Ik wou u persoonlijk nog feliciteren met de uiterst spannende stemmingsronde die we achter de rug hebben." Te spannend. "Laat ik maar meteen ter zake komen. Ik ben van plan om als Minister mooie dingen te doen voor onze gemeenschap, en ik zou gek zijn als ik zou ontkennen dat u daarbij een grote impact zou kunnen hebben. Ik begrijp dat we het niet op alle vlakken eens zijn - we zouden niet in de politiek zitten als dat wel het geval was - maar ik denk dat we voldoende zaken kunnen vinden waar we het over eens kunnen geraken." Het was dat of geen inspraak. Thomas hoopte dat hij de ambitie van het meisje correct had ingeschat. "Ik heb nagedacht over de beste manier waarop we onze krachten kunnen bundelen, en ik had u graag een voorstel gedaan. Het lijkt mij dat uw campagne vooral erg in trek was bij de enigszins jongere generatie, en ik deel uw mening dat de stem van de magische jeugd gehoord mag worden." Zolang het niet te luid was en met goedkeuring van de ouders die wel voldoende kennis van zaken hadden. "Ik wil de jeugd dan ook graag een extra platform bieden als deel van de vernieuwingen die ik als Minister wil doorvoeren. Concreet dacht ik aan een jeugdraad, waar politiek geëngageerde jongeren lid van kunnen worden om te debatteren over zaken die het Ministerie nauw aan het hart liggen en om het advies en de bezorgdheden van onze volgende generaties te delen met de meer gevestigde politici. Met u aan het hoofd, uiteraard. Ik denk dat u de nodige visie en gedrevenheid bezit om zo'n project in goede banen te leiden. Wat denkt u?" Het was geen echte macht, maar het leek voldoende op macht om interessant te zijn en om de kiezers van Ellice gerust te stellen. Het zou niet noodzakelijk in goede aarde vallen bij de meer klassiek-georiënteerde kiezers van Thomas, maar de kiezers die er echt toe deden zouden de achterliggende redenen voor deze zet begrijpen.
  11. [1837/1838] Debutantenbal: Moody Auror Edition, deel twee

    Het Debutantenbal zou omschreven kunnen worden als een keurig evenement waarbij de nieuwe lichting huwbare vrouwen werd voorgesteld aan de rest van de magische high society. Die omschrijving zou een leugen zijn. Het evenement was vermoedelijk ooit met die intentie gestart, maar de voorbije jaren was het uitgegroeid tot een gelegenheid waarbij je jezelf gelukkig mocht prijzen als je de zaal levend wist te verlaten. En toch waren alle belangrijke personen ook op deze editie aanwezig. Een editie die wederom noodgedwongen door Nicholas Eversly gepland was geweest. Wat betekende dat iedereen zichzelf dubbel gelukkig zou mogen prijzen als ze deze editie zonder kleerscheuren door zouden komen. Als het niet de editie was geweest waarbij Thomas' potentieel ministerschap op het spel stond had hij de gelegenheid misschien helemaal aan zich voorbij laten gaan. Hij vroeg zich af of Eversly precies daarom de aandacht op de Ministerkandidaten had willen vestigen. De man had een interessant gevoel voor humor. Thomas respecteerde Eversly, de man mocht gewoon nooit verantwoordelijk zijn voor de organisatie van feestjes. Laat staan het debutantenbal. Het voordeel was dat Eversly zelf niet bepaald uitkeek naar het plannen van evenementen. Waar sommige mensen een extra duwtje in de juiste richting nodig hadden om overtuigd te worden op de geschikte kandidaat te stemmen was het in Eversly's geval voldoende geweest om de man te beloven dat hij nooit meer verantwoordelijk zou zijn voor het organiseren van evenementen en hij zich full-time met Schouwerszaken zou mogen bezighouden eens Thomas Minister was. Niet dat Thomas van plan was zich zelf al te veel met feestjes bezig te houden, er waren altijd wel mensen te vinden om feestjes te organiseren. Thomas glimlachte fijntjes toen Ellice het feest opende. "Veel enthousiasme maar weinig respect of substantie, het lijkt uw verkiezingscampagne wel." Met een zwiepje van zijn toverstok dupliceerde hij zijn hamer enkele keren en liet vervolgens de verschillende hamers tegelijkertijd op een muur slaan. Niemand had gezegd dat er geen magie gebruikt mocht worden. En je kon moeilijk verwachten dat de leider van Magisch Verbond iets zonder magie zou aanpakken als het efficiënter met magie kon gebeuren.
  12. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Ja, Eric had het allemaal keurig gepland. Thomas nam het zijn zoon niet kwalijk, doorgaans wist Eric de mensen uit zijn omgeving goed in te schatten. Zaira leek tegen alle verwachtingen in echt voor Evergreen gevallen te zijn en als haar koppigheid enigszins op die van haar vader leek was het beter om alles op een sociaal gepaste manier te laten verlopen dan om de zoveelste Silvershorebastaard te moeten verantwoorden of verbergen. En wat voor een man haalbare kaart was was dat helemaal niet noodzakelijk voor een vrouw. Integendeel. Scott verplichten zich met Zaira te verloven als ze hun romantische escapade wilden verderzetten was dus de enige logische stap geweest. Dat of Evergreen van kant maken, maar moord was niet altijd de eenvoudigste oplossing. Al twijfelde Thomas daar af en toe nog aan. Hij had gehoopt dat Evergreen het zou opgeven, dat Zaira zelf zou inzien wat een idioot de man was, maar helaas. Hier stonden ze dan. En ze leek verdomme nog gelukkig ook. Even twijfelde Thomas of hij het wel over zijn hart kon krijgen de man te ondervragen nu hij Veritaserum had gedronken. Anderzijds, als hij werkelijk iets te verbergen had was het beter dat ze het nu te weten kwam. "Eric en ik delen dezelfde mening. Je bent het vast met me eens dat iemand als mijn dochter meer verdient dan loze beloftes." Thomas hief het glas bij Scotts toast en keek goedkeurend toe hoe de man een slok nam. "Een etentje lijkt me een goed idee. Doorgaans vinden die zaken eerder plaats, maar beter laat dan nooit." Hij deed alsof hij een slok nam. "Je zag er een beetje nerveus uit, Evergreen. Is er volgens jou een reden waarom ik jullie verloving zou moeten afkeuren?" Hij vroeg het op een plagende toon, alsof het een idioot grapje was. Voor Zaira zag het er vermoedelijk onschuldig genoeg uit. Voor het Veritaserum echter...
  13. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Het had een perfect normale dag kunnen zijn. Thomas zat, wat doorgaans het geval was, in zijn werkkamer. Er was ook niets vreemds aan de rapporten die hij aan het doornemen was. De koboldenopstand die de goudhandel ontregeld hadden was enigszins irritant, maar wanneer dingen ontregeld werden was er ook meer ruimte voor creatieve oplossingen. En creatieve oplossingen waren doorgaans erg lucratief. Het was op zich ook niet abnormaal dat iemand hem stoorde tijdens het werk. Maria bleef meestal buiten, maar Eric of Zaira vielen af en toe binnen, zelfs Harold als hij in de buurt was en de rest van het landgoed al onveilig had gemaakt. Afhankelijk van waar hij op dat moment mee bezig was vond Thomas de onderbrekingen doorgaans geen probleem. De meeste mensen wisten wanneer ze hem wel of niet konden storen - vaak deed hij dan gewoon ook niet open. Wat dan weer niet helemaal normaal was, was dat Scott Evergreen voor zijn kantoor stond. Oh, Thomas had de man - helaas - verwacht, Eric had hem enigszins gewaarschuwd over de relatie die schijnbaar was ontstaan tussen de man en zijn dochter Zaira, maar hij had hem veel eerder verwacht en, vooral, alleen. Want natuurlijk vroeg je eerst toestemming aan de vader van de vrouw waar je mee wilde trouwen. Zeker als die man Thomas Ludovicious Silvershore heette en een van de machtigste personen in magisch Groot-Brittannië was. Eerlijk? Hij had niet gedacht dat Evergreen het lef zou hebben om Zaira ook echt om haar hand te vragen. Zeker niet omdat het al enkele maanden geleden was sinds Eric hem had geïnformeerd dat de kans bestond. Thomas wist niet precies hoe ver gevorderd de 'relatie' tussen Zaira en Evergreen precies was - zo diplomatisch was Eric wel geweest - maar hij wist wel dat het serieus zou kunnen zijn. En hij had nog zulke hoge verwachtingen voor zijn dochter gehad. Thomas was dus nogal verrast toen Scott en Zaira opeens voor de deur stonden, al viel die verrassing niet van zijn gezicht af te lezen. Stap één van de controle behouden was doen alsof je altijd alles onder controle had. Het was alleen een kwestie van besluiten hoe hij zou reageren. Hij kon openlijk verrast zijn, en openlijk kwaad op Evergreen omdat de man hem niets gevraagd had. Hij kon doen alsof Evergreen het wel gevraagd had om Zaira's perfecte beeld van haar toekomstige echtgenoot - help - niet te verpesten. Maar daar viel niet bijster veel mee te winnen. Een middenweg dan maar. "Ah, wat een prachtige ring." Dat stukje hoefde hij in ieder geval niet helemaal te veinzen. Hij glimlachte naar zijn dochter en wierp vervolgens een enigszins koelere blik op Evergreen. "Ik neem aan dat dit de moderne gang van zaken is? Ik had het fijn gevonden om elkaar wat beter te leren kennen voor dit moment, maar..." Je hebt drie maanden de tijd gehad, idioot. "Mijn dochter weet uiteraard zelf het beste wat ze wil." Nee, absoluut niet. "Laten we een glaasje drinken om dit heuglijke nieuws te vieren." Thomas draaide zich om naar het drankenkabinet achter zijn bureau en schonk drie glazen uit - voor Scott eentje met Veritaserum bij. Hij overhandigde de glazen aan de juiste personen en hief zijn eigen glas. "Op een gelukkige toekomst." Zonder jou.
  14. [1837|EN] Keep your enemies closer

    "Yes, he certainly would have to be. I'm assuming he had help." Just like Eric, Thomas had wondered - in the brief moment of time between his entrance and the shot - whether his son would indeed come to his aid. Eric had always had a mind of his own, increasingly so over the last few years, and it was generally only a matter of time until a mind of his own wanted to be a mind on his own, at least in the Silvershore line of work. Thomas would not have blamed Eric if he hadn't interfered, although he would have been slightly disappointed by the method. Still, Eric having interfered did not automatically absolve him of the crime either. The would-be assassin was presumably a Muggle, and he had been able to find his way into Thomas' study unnoticed by any of the wards the Silvershores had put up. This automatically implied they'd had magical help, very likely of someone with a Silvershore background. If anything, Eric was the main suspect behind the attack. It did not make much sense yet. If the goal was to kill him, he simply had to let the attacker have his way. The attack could have been set up so that Eric could conveniently save him at the last minute, perhaps in an attempt to regain Thomas' trust. Or perhaps the goal was simply to scare him. To let him know that, had Eric wanted, he could have been dead by now. That, or Eric was really innocent, but you did not run the Silvershore family for very long when 'innocence' was your standard assumption. Normally, Thomas would dive into Eric's mind to see if anything out of the ordinary had taken place. But he was too weak from his little escapades into other people's memories to try. Even on a good day, Eric could sometimes outsmart him, and today did not qualify as 'good' in any way. "We have, he's a supporter of my presidential campaign." Thomas winced. He was only attempting to go into politics to retain some sense of control, as the alternatives were uncontrollable or unbribable idiots. He never thought he'd see the day where he'd miss Thomas Wanderfield. "I didn't pay much attention to it back then, but it might be related... Did they ever catch the person behind the attack? I'll have a chat with Eversly myself, see if anything comes up. I'm wondering whether it would be a good idea to get Eversly Junior involved as well. I hate him meddling, but he's good, and if this whole thing is just about politics..." He kept a close eye on Eric's reaction. Since he couldn't actually read his mind, he would have to try to read other signals. "It's hard to imagine Miss Ellice having the guts or the brains though. And she was still in diapers when the previous election took place." He hated having to 'campaign' against kids.
  15. [1837/1838]Go away, Scott, nobody likes you - shit, she does, doesn't she

    In tegenstelling tot zijn vrouw was Thomas geheel niet onder de indruk van de keuze die Zaira gemaakt had. Het leeftijdsverschil was nog het minst van zijn zorgen - daar waren Silvershoremannen doorgaans ook niet onschuldig in - maar Evergreen was een idioot. Het enige verbazingwekkende aan de man was dat hij überhaupt boeken wist te verkopen, al had dat vermoedelijk ook deels te maken met zijn reputatie als vrouwenverslinder, een reputatie die Thomas eerlijk gezegd liever niet met zijn familieleden wilde associëren. Door Zaira officieel te adopteren had Thomas een extra pion gehad om strategische relaties met andere tovenaarsfamilies aan te gaan, maar die optie was van de baan nu zijn dochter zich had verloofd. Met zijn toestemming, al was die met tegenzin gegeven (het was dat of op termijn de zoveelste buitenechtelijke Silvershorerelatie zien te managen, want dat Zaira bij Evergreen weg zou weten te blijven was hoogst onwaarschijnlijk). In andere omstandigheden zou hij haar koppigheid en zelfredzaamheid misschien gerespecteerd hebben, in dit geval was hij best teleurgesteld. Maar nog meer in zijn toekomstige nieuwe schoonzoon. "April al?" Thomas nipte van zijn glas. "Past dat een beetje in de publicatieplanning van Mr Evergreen?" Nee, hij had het de man niet vergeven dat hij zijn dochter maar liefst drie maanden had laten wachten alvorens haar ten huwelijk te vragen om te kunnen schrijven.
×