Jump to content

Eric Silvershore

Magisch Verbond
  • Content count

    496
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    12

Eric Silvershore last won the day on October 23 2019

Eric Silvershore had the most liked content!

About Eric Silvershore

  • Rank
    Aan elke kust zit een zilveren randje.

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Annemarie

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,449 profile views
  1. [1838/1839][15+] But never a flame, we just wanted the spark

    Tja. Nu werd het lastig. Eric had geen eindeloos geduld, en verre van eindeloze tolerantie. Hoewel hij best even naar Valentine had willen luisteren, zeker omdat Felicia het ook best grappig, vermakelijk leek te vinden, was op het moment dat de man zijn zelfbeheersing zo drastisch verloor dat er dingen begonnen te ontploffen er toch wel een grens bereikt. Hij wilde Felicia niet in gevaar brengen en zeker niet vanwege Valentine Ingram. Dus een ontplofte vaas was eigenlijk al de volgende nagel in Valentine’s kist, na het bezeren van hun elf. En vervolgens probeerde de idioot ook nog eens ‘Lissa’ te vervloeken. Lissa had hij mogen vervloeken (eigenlijk niet, eigenlijk zou Eric daarvoor stiekem waarschijnlijk te zeer een softie zijn geweest) maar aan Felicia kwam je niet. Punt. “Genoeg,” zei hij daarom ook, kortaf, geen amusement meer in zijn stem en hij wierp een kort schild op, deed een poging om Valentine tegen de muur vast te plakken. “Ik waarschuw nog maar éénmaal.” Woorden waren niet voldoende, dus hij liet een zinderende stroom hete lucht uit zijn toverstok komen, waar hij Valentine secuur mee zou kunnen branden. “Dit is je laatste kans om te vertrekken en ons verder met rust te laten, zonder verdere schade aan jouw kant. Ik zal die optie niet weer aanbieden.”
  2. [1838/1839][EN] Contaminated

    “That’s not dumb, that’s rational,” Eric pointed out irritably. “Because my dad is rational, and your mother was a total lunatic.” In case she’d forgotten. “That means my dad is manageable. Input leads to output. If he doesn’t find out about us, nothing will go wrong. With that woman, everything was always a problem, she didn’t need a reason.” He was annoyed, really but still he was attempting to explain, because so far, nothing else had worked and it had hurt him that she had said that he didn’t respect her or her opinion. He did, on this, she was just wrong, though. “I took her out because she was a threat we couldn’t manage. My father even agreed to it.” And yeah, he hadn’t minded doing it, but even so. “We can manage my dad.” He hoped there were more differences, his dad hadn’t wanted him dead for as long as he lived, for instance, but that wasn’t his strongest argument here. Love and family relations. He wasn’t even too sure about whether that was still true. He certainly could get in trouble. He wasn’t going to mention this. “And I –“ He wanted to say he didn’t need her protection but the truth was, he didn’t know. “If we do need to handle him, we can handle him together. But don’t go yourself. You’re not up to it. He’s not where he is today for nothing and even if you manage, I don’t know how to break you out of Azkaban this time.”
  3. [1838/1839][15+] But never a flame, we just wanted the spark

    Eric moest toegeven dat hij niet echt veel respect voor Valentine had, of ooit had gehad, wat betekende dat het ook niet bijster veel uitmaakte dat hij voornoemd respect nu enigszins verloor; maar wat hij had, wat in zoverre was geweest dat hij dacht dat de jongen enigszins redelijk kon handelen, genoeg om mee te kunnen onderhandelen, was hij nu in elk geval kwijt en hij keek dan ook weinig onder de indruk bij Valentine’s volgende woorden. “Oh, echt,” zei hij. De man kon niet eens zijn toverstok stil houden. Dit ging goed gaan. “Wat heb ik ‘verkloot’ als ik vragen mag? Laat me raden, het heeft iets met uw gewaardeerde gestoorde wederhelft te maken? Jullie beginnen steeds beter bij elkaar te passen, moet ik zeggen.” Hoefde hij helemaal niet te zeggen, maar Eric voelde zich niet te bedreigd. Als Valentine zich dat zou realiseren, zou bedenken hoe de vorige ronde was gegaan, dan zouden ze dit misschien nog semi-amicaal op kunnen lossen. De huiself zou wel weer bijkomen. Dus dat was nog een optie in Eric’s boek. Niet echt een overtuigende optie. Steeds minder in feite. “Is dat zo?” vroeg hij half nieuwsgierig. “Hoe was u van plan me te dwingen, Mr. Ingram? Imperio werkt niet, Legilimentie beheerst u niet…” Zeker niet voldoende in elk geval. “Enge verhalen vertellen over het getrouwde leven? Als ik het wilde doen, had ik uw peptalk toch hopelijk niet nodig." Hij keek naar Felicia. "Als je hier geen zin meer in hebt, kun je gaan, hoor."
  4. [1838/1839][15+] But never a flame, we just wanted the spark

    Eerlijk gezegd, Eric gaf doorgaans niet anderen de schuld. Hij hield zich meestal niet eens zo bezig met de schuldvraag. Uiteindelijk dééd dat er niet toe, wie welke ellende had veroorzaakt. In dit bestaan was iedereen wel schuldig aan iets, voegde iedereen wel bewust of onbewust leed toe voor anderen. Het deed er niet toe. Het ging over het verleden, het ging over de samenleving, het ging over normen en waarden en daar hield Eric zich niet direct mee bezig. Niet voor anderen. Voor zichzelf kon hij er niet altijd aan ontsnappen en voor zichzelf zou hij zich ook best schuld aan rekenen voor van alles en nog wat maar dat was een bijzaak, een onoverkomelijke bijkomstigheid bij zijn baan. Het was niet van belang. Schuld, daarvoor moest je maar naar de Heer of naar de rechter. Daarvoor moest je niet bij hem zijn. Bij hem moest je zijn voor problemen en hun imminente oplossingen. Je moest niet zijn huis binnenvallen, zijn huiself verminken en naar zijn vrouw grommen. Al kon hij Valentine dat laatste nauwelijks kwalijk nemen, want die dacht natuurlijk dat het Lissa was, en naar Lissa had Eric ook nooit echt iets anders kunnen doen dan grommen. Maar niet om schuld geven betekende dat hij ook niet kwalijk hoefde te nemen om tot actie over te gaan, toen hij direct na het brullen de kamer in liep, toverstok losjes in de hand. “Mr. Ingram,” sprak hij koeltjes. “Heb je niet bezeerd, Vasilisa? Goed… Wat kan ik voor u betekenen, Mr. Ingram? Ik hoop dat u hier niet bent om nog dommere dingen te doen dan normaal.”
  5. [1838/1839][EN] Contaminated

    See, that was the part where the conversation could have calmed down, again, but again, most disastrously failed to do so. “What?” Eric asked, perplexed and affronted. “Where the hell do you get that from?” Because while he was a sexist, (although not always able to self-reflect on this sufficiently perhaps) he rarely acted in that manner towards Felicia, as far as he was concerned. He usually let her do most things she wanted. He sent her out and took her along on dangerous trips. When he told her something was too dangerous, he didn’t mean it was too dangerous for a girl, he meant it was too dangerous for anyone but him. He had fair and equal discussions with her, for the most part and he was training her in Occlumency just as he was training her in everything. “If I liked that, I’d have liked Lissa!” What utter bullshit was this? Not entirely true. Lissa’s blackmail of him had been a completely independent thought. She had not been incapable of that in the slightest. She’d just been an admittedly somewhat superficial unpleasant person. “Have whatever thoughts you want, just don’t murder any of my family members. That’s mainly what I object to. Is that such a difficult concept to grasp?” He had another angry sip. "And before you start, it's not at all the same as when I took out your mother. That was for you."
  6. [1838/1839][EN] Contaminated

    “Of course he wonders, he always wonders,” Eric said curtly, as, tired of this discussion, he walked into the living room, hesitated, poured them both a glass of wine, because if he was to stop those small gestures that cost him no effort at all he didn’t want to know what that implied, to her or to himself, and had a sip without toasting – there was nothing to toast to. “But he doesn’t know. And he won’t know.” Because he wouldn’t find it in Eric’s mind and he had no reason whatsoever to look into Felicia’s. He’d picked Vasilisa for her vacuous character. He wouldn’t have any cause, nor any interest. Women always stayed in the back of the mind of the Silvershores. They meant a lot to them, but they meant very little in their own right. That was the sort of sexism that you could really use to your advantage. “The kids won’t know enough to understand, for now. Robert…” Yes, he would look into his mind, when the time came. Which only meant that Eric would have to prepare his boy, before that time came. But he could do that. He would teach him every trick in the book. He was still wondering whether to do the same for his daughter, actually. He was quite the sexist himself. But unwilling to leave the girl undefended. “Holding against you? You’re the one that freaked out about a little mishap.”
  7. [1838/1839][EN] Contaminated

    Eric frowned. “Yes, I do. Check if you want.” He barely needed to think about it. He loved her, he trusted her. There had been a time when he trusted her more than himself. Considered her a good deal better than himself. Eric, unlike Felicia, had a good and reasoned distrust of himself. He knew of his own flaws, he knew of his own limitations. He knew that with a life spent hiding the finer niceties of his mind from the audience that consisted of his father as well as others, sometimes those niceties would hide from him as well. To trick others, he had to trick himself, he had to believe what he was saying, to accentuate those details that he wanted to present, to ignore those shadows he needed to hide. His mind needed to be a place full of false mirrors. And it was. Which made him untrustworthy. And dangerous… Felicia wasn’t there and thus he had trusted her. Would have trusted her. To be with him, to be someone he could trust. But now… you see, he still trusted her. To do what she thought was necessary. And that… well, he trusted himself to do that too. Doing what was necessary wasn’t necessarily a trustworthy qualification. “Really? Because you could have fooled me.” He didn’t believe her there. He was sure that she did want to kill his father. She was taking this whole thing so personally. Yes, Eric, that’s common with murder attempts. “You are alive. You are safe. He’s not got a clue. It’s irrational to go looking for trouble when everything is fine.”
  8. [1838/1839][EN] Contaminated

    Eric frowned and once again spoke words he knew he was going to regret, he knew he wanted to take back the instance they conceived to leave him, but of course by then it was well and truly far too late. “Well, maybe if you want me to trust you, don’t decide you’re going to kill my father whether I want you to or not? That’s the kind of thing that really puts distance in a marriage, you know.” He sighed, ran a hand through his hair. “Sorry. I didn’t mean that.” Oh, but you did. And it isn’t something you can let go, otherwise you wouldn’t have brought it up now. “Look… you know I find it very hard to trust… anyone. We both do. It’s not our style.” There were one two three too many scars on their psyche to trust. They had both grown up with parents who would have been ready to kill them if necessary. It wouldn’t work. “But I… you… I trust you more than anyone.” I love you more than anyone, but you’re not the only person I love. And I want to save you more than anyone, but you’re not the only person I want to save. “But this was just a mistake. It was nothing.”
  9. [1838/1839][EN] Contaminated

    Yeah, he should have apologised. Yeah, duly noted. Of course he should have. Opening your wife’s (ish) mail was just a mistake, it could happen to anyone, it wasn’t a big deal... well, maybe to Felicia right now it was a big deal and maybe vice versa he would find it a big deal but it shouldn’t be. It wasn’t normal to be so concerned about this. And they could have brushed this off, they could brush everything off, and it would have been simple. “Sorry,” he therefore said, although now of course it was too late by a long shot, and he presented her with the package. “The label just got really blurry.” As she could see with her own eyes and he certainly had not been the cause of. This was Scotland. It rained all the time. Writing on parcels wasn’t typically going to last. That was why Eric usually sealed them with liquid-resistant spells. He couldn’t help it that Felicia’s whomever it was hadn’t taken the precaution. “I’m sure you could,” he said, measuredly, guardedly, not adding ‘because I’d let you’ although that was what he believed. He had taught her Occlumency, yes, and she had made good progress, but... he lived and breathed Occlumency. He was better. That was the truth. For now. “And there’s no need to overreact. It’s not as though I was snooping. Or have you got something to hide?”
  10. [1838/1839][EN] Contaminated

    Yes, Eric wasn’t used to the idea of talking about his issues. The stupid thing was that it had been easier to talk to Felicia when they hadn’t been married (for all points and purposes, anyway, of course, they still were not married now and never legally would be). When there hadn’t been all these expectations on her part. And maybe on his. Maybe he also had expectations of a wife, of the mother of his children, that he hadn’t had of Felicia, his unwilling pupil, then irresistible affair. Maybe he was being old-fashioned in not wanting to discuss things with her, in expecting her to take his word for it, to accept his solutions as the best or at least as her own. As the ones they’d take. He definitely had expected that of Vasilisa, even if she never had, and that was the pattern in his parents’ marriage. And he did, sometimes, think that… that it would be so easy. But he didn’t think it was the core problem, not now. The simple fact of the matter was that, the more he had come to love Felicia, the more difficult it had become to accept that sometimes that was going to hurt… Hurt both of them. That she didn’t think of things the same way. That she didn’t love the people he loved. That there was no way out. And so they didn’t talk about it. And he was fine not talking about things – he missed it, but he barely could miss it as he was used to nothing else – but with Felicia, of course, at some point in time it would explode. And the point was now, because he was looking through a package of hers. By accident, by the way. He’d been expecting a package too and it was addressed in a shoddy hand. “I thought it was my case notes. Please. If I want to know what mail you’re getting, I can find it in your mind easily enough and I don’t have to bother with re-sealing a package.”
  11. [1838/1839] Reasons not to die

    Hij loog niet altijd! Hij loog veel... Maar hij probeerde tegen Felicia juist meestal eerlijk te zijn, had bij haar meestal ook geen reden om te liegen. Over veel dingen niet, tenminste. Hij kon haar meer vertellen over zijn leven en zijn plannen dan aan wie dan ook anders, wilde haar ook meer vertellen, omdat ze zo met zijn leven en zijn plannen vervlochten was. Hij zei alleen niets als het nodig was om niets te zeggen. Als ze het even niet kon hebben, bijvoorbeeld, omdat ze in Azkaban zat en daar al bijna aan onderdoorging en meer dan genoeg aan haar hoofd had. Maar toen had hij haar toch ook verteld dat hij haar moeder had gedood? Ze hadden daarom toch juist een uitstapje naar buiten de gevangenis gekregen. En over Lissa had hij haar ook verteld, toen ze weer thuis was en er weer iets mee kon... En hij liet haar in zijn hoofd, en hij gaf haar inkijkjes in zijn meest beschermde gedachten... Oké, hij loog over Isaac. Oké, hij loog over Seth – niet dat ze daar veel naar vroeg – en... goed, hij loog over zijn vader en hij verbloemde die elementen van zijn geschiedenis waarvan hij wist dat ze er met afschuw op zou reageren maar hij liet haar tussen de regels toch veel weten? Ze had een beter beeld van hoe hij was dan wie dan ook. Overigens, kon hij voor dit soort momenten niet zijn tweeling trainen dat ze iets van zich lieten horen zodat hij een excuus had om zich uit de voeten te maken? Dat ze reageerden op de scherpe stilte die nu was gevallen. Hij zuchtte, de spijt in zijn ogen te lezen maar niet in zijn uitdrukking per se. “Jij bent ook niet objectief, hij had je bijna vergiftigd.” Daarom was ze juist heel objectief, maar goed. “Ik kan... ik kan er niet mee leven, als jij hem doodt, Felicia. Als het moet, doe ik het zelf wel.” Want hij vond het minder belangrijk dat hij nog zou kunnen leven met zichzelf, dan met het meisje dat zich uit zijn armen had losgemaakt inmiddels.
  12. [1838/1839] Reasons not to die

    “Wat?” Hij maakte zich los, ging rechtop zitten, keek haar scherp aan. Ja, het was beter om er zo min mogelijk mensen bij te betrekken, maar Eric telde niet als ‘mensen’, en als ze hem ergens niet bij betrok dan ging het niet om dat argument. Dan ging het erom dat ze hem niet vertrouwde, zijn inschatting niet vertrouwde, en dat stak. Zijn vader die te overlijden kwam en hij die zich altijd af zou moeten vragen of dat aan zijn ‘vrouw’, aan zijn geliefde had gelegen? Dat zou ook steken. Dat kon hij niet aan. Op meerdere fronten. Want hij zou op die manier zijn vader verliezen, iets wat hij tot nog toe altijd schielijk gemeden had. Het zou zijn schuld zijn: hij had Felicia in leven gehouden. Hij had geen spijt, maar hij wilde dat ook nimmer krijgen. En hij durfde evenmin te wedden dat hij Felicia niet verliezen zou bovendien. Omdat wanneer zoiets tussen hen kwam... omdat hij niet wist of hij daarmee in het reine zou kunnen komen. Dus sprak hij woorden die hij tot aan dan toe nooit had gedacht tegen haar te zullen gebruiken. “Ik verbied het, Felicia.” Bam. Hij had er onmiddellijk spijt van. Wat was het punt van Felicia dingen verbieden? Gehoorzaam was ze niet. Maar hij had het gezegd.
  13. [1838/1839] Comitting the truth

    Het ging om het principe. Het principe. Het was zo’n soort vrouw. Meisje, eigenlijk, want een kind in de tienerjaren en een baan op het Ministerie en het feit dat ze ouder was dan hij deden er allemaal niets aan af dat ze op deze manier, met deze naieve gedachten, in zijn hoofd altijd een meisje zou blijven. Vrouwen hadden tenminste over het algemeen nog het instinct om hun naïeve gedachten als naïeve gedachten te laten. Goed, af en toe misschien een klein beetje dingen voor goede doelen doen zoals fundraisers en diners en mandjes verkopen en wat het verder allemaal al niet meer was, maar over het algemeen geen dingen die hen een strafblad op konden leveren. “Ja. Het principe in kwestie is, denk ik, iets als ‘staatsgeheim’. Klinkt dat bekend? Ik weet zeker dat er boeken over beschikbaar zijn. De meesten niet eens illegaal.” Hij haalde een hand door zijn haar. “Maar je doet het niet slecht. Met een beetje extra moeite, kunnen we er denk ik voor zorgen dat niemand erachter komt. Niemand anders, tenminste...” Hij trok een mondhoek op. “Maar ik zou het zo vergeten, als je ze gewoon naar mij doorstuurt.”
  14. [1838/1839] Reasons not to die

    “Die kans valt heus mee,” voerde Eric rustig aan. “Het lijkt voor ons duidelijker, omdat we weten dat er iets is, omdat we weten wat er is. Eigenlijk, uiterlijk, zonder die voorkennis, merk je echt niets aan ons, hoor.” Ook al had hij Felicia’s conclusies inmiddels wat af weten te zwakken, desondanks wilde hij hierin wederom geen risico nemen. Beter om alle argumenten aan te voeren die hij had, dan ook maar een kansje te laten dat ze zou blijven denken dat dit toch echt het beste idee was. Zou ze toch wel, ze was ontzettend eigenwijs, Ravenklauwers waren altijd overtuigd van hun eigen gelijk. Maar dan had ze in elk geval alles ertegen gehoord wat hij tegen haar in kon brengen en misschien dat er iets bleef hangen. “Er zijn altijd zoveel dingen waar hij enige stress aan kan wijten - ons waardeloze huwelijk enzo...” Wat dat betreft erg handig, nietwaar, al had hij gewild dat hij of vooral Lissa daar destijds wat minder demonstratief in was geweest: het was nu vermoeiend om het soms geloofwaardig vol te houden. Vaak vermakelijk ook wel... maar soms ook gewoon teveel. Hij fronste, keek haar aan. “Verschrikkelijk... nee, natuurlijk niet.” Hij haalde zijn schouders op. “Zou ik in jouw positie ook doen.” Maar cruciaal, hij zat niet in haar positie. “Je kent hem niet zoals ik hem ken...” Voorzover Eric zijn vader kende. Had ze gelijk? Dat wilde hij niet weten. “Je zou het me wel zeggen, toch? Als je zoiets ging doen?”
  15. [1838/1839] Comitting the truth

    Hij glimlachte half. Ah, het was altijd irritant als dit niet makkelijk ging, als je mensen eerst moest overtuigen van het feit dat je ze in de tang had. Waarom zou hij dit zeggen, waarom zou hij haar aanspreken, als dat niet zo was? Maar ja, vanaf haar kant bezien was het misschien niet compleet bizar dat ze wilde kijken of hij niet blufte. Ze kon niet weten dat hij nooit blufte. “Ik weet wat erin staat. De grote lijnen althans. Ik weet niet wat jij er interessant aan zou vinden,” wees hij haar rustig op die nuance in zijn woorden. “Weet je dat je voor het mee naar huis nemen van zulke gevoelige informatie gevangenisstraf kan krijgen? Tot een jaar of drie, vijf misschien wel? Dus ik neem aan dat je een goede reden had om het risico te nemen.” En hij was benieuwd naar de reden, de motivatie, de alles. Ze had een kind, volgens haar dossier en verder geen connecties. Waar had ze allerlei diplomatenberichten voor nodig? Voor wie werkte ze? “Vertel. Of ik roep nu de beveiliging erbij, dat is de andere optie.”
×