Jump to content

Eric Silvershore

Magisch Verbond
  • Content count

    475
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    8

Eric Silvershore last won the day on November 8 2018

Eric Silvershore had the most liked content!

About Eric Silvershore

  • Rank
    Aan elke kust zit een zilveren randje.

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Annemarie

Profile Fields

  • IC Burgerlijke Staat
    My marriage is much better now that my wife is in a coma
  • Beroep
    An in-depth analysis of the law from both sides

Recent Profile Visitors

1,068 profile views
  1. [1838/1839] Reasons not to die

    Ja, Thomas zou zijn secretaresse uitpluizen voor, na en tijdens het vertellen van vertrouwelijke informatie, als hij haar uberhaupt al vertrouwelijke informatie zou vertellen, wat Eric eerlijk gezegd betwijfelde. Hij wist hoe zijn vader werkte. Secretaresses kregen toegang tot zijn agenda en niets anders, alle informatie was op een need to know basis, want informatie was macht en macht gaf je niet aan anderen. Geen enkel moment zou Thomas macht afstaan. Informatie die hij afstond was over het algemeen informatie over welke hij zijn macht behield, op de een of andere manier. Als dat niet kon, dan zou hij informatie liever voor zich houden. In zijn eigen hersenpan stoppen zodat zijn hoofd niet te vol zou raken. Zelfs Eric vertelde hij alleen wat hij moest weten, net genoeg om te weten hoe te beginnen als hij het over moest nemen op termijn, te weinig om dat overnemen ooit makkelijk of goed mogelijk te maken. Een secretaresse, een meisje... Hij humde, wilde iets toevoegen, maar Felicia’s woorden toen ze in zijn armen kwam liggen maakte dat hij ogenblikkelijk niet meer wilde zeggen. Juist minder. Want informatie was macht en hij wist niet op dit moment of hij haar macht over zijn vader wilde geven. “Toeslaan?” vroeg hij zachtjes, voorlopig nog redelijk loom, voorlopig nog niet van plan om te laten merken hoezeer hij geschrokken was. “Je doet het klinken alsof dit oorlog wordt. Het is m’n vader. Het gaat toch prima zo?” Ha. Ha. Ha.
  2. [1838/1839] Reasons not to die

    Eric vond het ook prettiger als Felicia eruit zag als Felicia, als ze niet langer hem er zowel aan aan herinnerde dat hij een ontzettende hekel had gehad aan zijn vrouw en dat die vrouw op dit moment nog altijd levenloos in zijn kelder lag. Hij zette tegenwoordig bloemen in de vaas naast haar bed. Het was stom, natuurlijk was het stom, het schoot niet op. Het maakte niets goed, zou nooit iets goedmaken, nu niet en nooit niet en sowieso kon iemand als Eric beter niet beginnen met dingen goed willen maken. Hij had teveel gedaan, hij zou teveel blijven doen, omdat dat de enige manier was om te blijven leven en om Felicia gelukkig en gezond te houden en om zijn vader te helpen. Eric was geen persoon die dingen recht kon zetten. Hij kon niets met een geweten, hij kon maar beter zonder verder. En toch zette hij die bloemen neer en verving ze af en toe. In de volle wetenschap dat Lissa als ze wakker was niet eens zou appreciëren. Zouden vast de verkeerde soort bloemen zijn, ofzo. “Oh, goed zo,” glimlachte hij. “Blij voor je.” Was hij ook, en hij vond het ook best prima wat ze aan het doen was. Het zou goed staan, Vasilisa’s finishing school, en zijn vrouw had altijd zoveel commentaar gehad op het Britse schoolsysteem, waar hij patriottisch knettergek van was geworden tussen twee haakjes, dus het was ook heel geloofwaardig. Bovendien was het een elegante manier van informatie verkrijgen, een waaraan zijn toch wel seksistische vader nooit zou hebben gedacht. Dames hoorden wat hem betrof niet in spionage. Ha. Hij kon gedachten van mensen lezen... hij zou toch beter moeten weten. Maar Eric ging hem niet corrigeren. Ging gewoon dit stilletjes op zijn eigen manier anders doen. Zijn vader zou er alleen maar profijt van hebben. Of tenminste, dat had hij toch gedacht. “Bij mijn vader?” vroeg hij verward, en hij ging alvast in bed liggen. “Ik... dat lijkt me wel een erg onveilige plek. Dan moet je ze ook Occlumentie leren.”
  3. A Silvershore by any other name

    Ja… tja… over die kinderen, he, papa – het was dat Thomas het niet wist en nooit zou weten, maar bij Robert en Natalia miste er ook een tamelijk belangrijke schakel. Niet de belangrijkste schakel, niet zoals bij Stephen en Harold, want het was niet de vader en niet de Silvershore... maar aan de andere kant zou waarschijnlijk, als Thomas erachter kwam wat er miste bij Robert en Natalia, de ‘vader’ schakel spoedig ook ontbreken. Want het was nogal was, dat je zoon pal onder je neus zijn vrouw had verwisseld met het meisje dat jij hem bevolen had om te vermoorden, en vervolgens met haar kinderen gekregen had; was nogal wat dat hij kinderen had gekregen voornamelijk om lang genoeg de tijd te hebben om Felicia Occlumentie te leren voordat zijn vader het ooit op haar proberen zou en omdat enkele gedragsveranderingen of veranderingen in haar karakter dan aan een logische oorzaak toegeschreven zouden kunnen worden; was nogal wat dat Eric op dit moment meer geheimen voor zijn vader had dan al die gefaalde Silvershores bij elkaar opgeteld. Oeps. “Ja, ze zijn klaar,” glimlachte hij naar zijn vader en hij keek even naar de kleintjes in hun sierlijke box terwijl hij bij ‘Vasilisa’ ging staan. Hij sloeg geen arm om haar heen, want in publiek liet hij geen affectie blijken voor de vrouw aan wie hij officieel stiekem nogal een hekel had. “Het hele feest zullen ze het niet volhouden, maar de ceremonie moet prima gaan.” Robert lag met grote ogen om zich heen te kijken, Natalia, weinig onder de indruk van wachten en minder onder de indruk van een omgeving die, hoewel misschien erg prachtig allemaal, weinig bewegende plaatjes voor haar had, lag een beetje te suffen, net geen slaap. Ze waren tenminste allebei stil. Hij wist ook niet hoe ze ‘klaar’ zouden moeten zijn per se. Zij hoefden niets te doen, toch? Ze konden nog niet bijster veel doen. Er moest nog enthousiast geapplaudisseerd worden wanneer ze zonder enige motorische uitdagingen erin slaagden om te rollen. Oh, Eric, wat ben je toch een goede vader. Maar de vraag was natuurlijk of hij beter was dan de zijne.
  4. [1837/1838] Ice, Ice, Baby

    Ja, hoor, zusje, als je Eric erbij riep, als je een noodsignaal stuurde, dan zou Eric heus binnenkort wel komen. En als hij eenmaal de hoeveelheid en indrukwekkende proporties van de schade surveilleerde, wanneer hij aankwam op de plaats potentieel delict, dan zou hij zich ook heus wel even zorgen om je maken en niet eens echt hopen dat je Scott onder die bergen sneeuw was verloren. Nee hoor. Het was niet Erics ding, om mensen dood te wensen. Het ging hem doorgaans te ver. Dat hij het nut van een persoon niet inzag betekende niet dat ze moesten stoppen te bestaan. En op het moment dat hij vond dat mensen moesten stoppen te bestaan, welnu, dan deden ze dat doorgaans ook, want zo was hij dan weer wel. Hij hoefde het niet te wensen. Enfin. Eenmaal zich losgemaakt van Harold en naar Zaira’s grot afgereisd, had hij zich binnen afzienbare tijd meester gemaakt van de omgeving en klom hij, met magische haken in het ijs, de steile wand omhoog. Ondertussen smolt hij hier en daar, met beleid, bevroor hij hier en daar ook verder, zorgde hij dat het ijs beter aan elkaar bleef kleven, totdat hij aan de top stond en naar beneden kijken kon, naar een verfomfaaide Zaira en een veel meer verfomfaaide fiancé van Zaira. Daar landde hij vervolgens maar netjes naast en hij rolde een prachtig bewerkt maar ingetogen tapijtje uit. “Jullie hadden een lift nodig? Zijn jullie gewond?” Hij keek eigenlijk alleen naar Zaira. Wat? Scott leek niet in levensgevaar... verder was het toch niet zo nodig.
  5. [1837/1838][EN] These feelings, they come and go fast

    She looked so tragically funny, tears and grapes mingling in action, that Eric could barely stop himself from laughing: as it was, a small snort did in fact erupt. It wasn’t that he was glad that she was having such a hard time of it, of course not, but, you know... to someone not riddled with hormones at the moment, it was all a little bit of a laugh. Because none of it did in fact make any sense, and it was just so bizarre to innocent bystanders - insofar as that word could ever apply to Eric Silvershore. Even here, you know, he was the dad, so far from innocent in the scenario. Yeah, bad luck. Or not. Innocence also wasn’t really one of his ambitions. That was why he’d always preferred tragicomedy over comedy alone, wasn’t it. “Oh, honey,” he said, taking her into his arms - but cautiously, because she had a wicked jinx and that might have followed as easily from this contact as might anything else, which meant that he also let her go again quite quickly - “don’t be silly... you’re not the most awful person in the world, not by a long shot, and I’m definitely in the list above you. Also, you’re always, always, going to be my favourite wife?” Low blow at the woman in a coma, check. He actually felt bad. It was more than even the smallest bit true, it was completely true, but even so, he probably shouldn’t have said it. Well, you know, it wasn’t like Vasilisa would be able to really take offence, or even get her feelings hurt. Ugh. “Can I do anything for you? Um, besides yelling at you?”
  6. [1837/1838][EN] These feelings, they come and go fast

    Of course, it was true. Guys had it easy. Or at the very least, they had it much, much easier. Because everything Eric was dealing with, (dealing with quietly, by the way, for voicing his fears and concerns was still, even with the love of his life and the person he was sharing that life with a couple of burnt bridges too far) the worries about being a parent, the worries about the birth, the stresses of the pregnancy and of the constant mood changes, the worries about whether he’d be any good at being a dad and to what extent he’d approximate the dad his father had been to him (and to what extent he wanted to), the worries about whether he would constantly pose a danger to his sort of wife, to his children, the worries about how he would be able to talk to three year olds when this was the kind of debacle that befell the sentences in his mind… Yeah, you see, Felicia was dealing with all of those too and then she had two humans growing in her tummy to boot. So he got it. He did. And so he went to get her all possible sorts of fruit and set them in front of her. “Here you go. I can ask the elf to get something else, if…” If you don’t want this mountain of assorted fruits but would prefer another mountain of assorted fruits, essentially. “If you want. It’s no trouble.”
  7. IC Buitenwereld Mededelingen

    Eric en Vasilisa Silvershore kondigen de geboorte aan van hun zoon Robert Thomas Silvershore en hun dochter Natalia Marina Silvershore, geboren op 21 maart 1838. Moeder en kinderen maken het goed; de hele familie is blij eindelijk te hebben voldaan aan de huwelijkse verwachtingen.
  8. [1837/1838][EN] These feelings, they come and go fast

    Right. Perfect. She didn’t want tea, and she didn’t want to sit down, and she certainly did not want to inform him of what in fact she wanted, from him or the world in general. How delightful. She had started the comparison with Lissa and he abhorred it, but he had to admit that in the way she’d put it and the way she was acting now it was almost forced upon him, because she was being as petulantly unreasonable as his nearly-late wife could be. There was still a world of difference, though. Because Felicia he loved. Even when she was being petty and unreasonable. A part of him could appreciate the courage that took, the stubborn sense of self, and another part of it could just chuckle about it because, well, it was kind of funny. With Lissa he’d had neither of those reactions. Nor had he had the one, at least not until the end, where he had wanted to console her. Where he had wanted her to be happy and okay. With Felicia, there was nothing he wanted more in this world, which made the entire context completely different. Yes, most decidedly, his life had improved for the better. Even if there was still the off chance that this time Felicia would make him sleep on the couch tonight. She hadn’t wanted to sit down, but she did so anyway, and in line with that logic Eric quickly and magically made her a cup of tea. What? The principle was sound. “Let me know when you figure that out, yes, dear?” He asked with a small smile. And then he got out his newspaper and immersed himself in an article on the market for kettles.
  9. [1837/1838][EN] These feelings, they come and go fast

    The whole being a serial killer thing, together with being a lawyer and combined with being a Legilimens, meant that Eric Silvershore was, as things went, pretty good at picking up moods. It simply paid to be attuned to the things people were leaving unsaid, the emotions they were reluctant to express. It was necessary to ensure that you could work with them, because to work with anyone you needed to basically always know a little bit more than they did, than anyone did, because in no job could you afford to be surprised. It meant that you could work them, too, because knowing what mattered to them, knowing the words unspoken meant that you could play them like a fiddle. Or better than a fiddle. Eric had zero musical talent and would never have mastered that as well. Anyway. It was also a requirement, pivotal, vital, haha, to survival. Theirs - because if they knew more, if they were hiding something, if you could not be assured of what they would do they became threats and unpredictable ones at that and those you had to deal with straightaway - but most crucially your own. Not noticing a mood change was how you got yourself dissected. Post mortem if you were lucky. And Eric was a perceptive, but not habitually lucky guy. So Felicia’s little tantrum didn’t come entirely out of the blue... but it came as much out of the blue as it could. Because while he had noticed that she was growing steadily more annoyed with him, that she was boiling over, that she was uncomfortable and unhappy and everything basically ‘un’... he had no honest idea as to what he’d done. He hadn’t been trying to piss her off. He’d been actively trying to not piss her off. Because, you know, she was going through a lot, in the body of his half dead wife in the relationship with her erstwhile stepbrother slash torture tutor and oh yeah carrying his twins, at his suggestion, to escape his father’s wrath. And that was pretty heavy and so he was willing to accommodate the fact that she occasionally didn’t feel that brilliant. But then, if you didn’t feel that brilliant, why come to a redundant party in your so manieth month of pregnancy anyway? He’d told her she needn’t! And he should respond with understanding. And he should try and get the edge off. And he should just let this go because he wasn’t working on two other living beings right now. But the way she mentioned Lissa kind of hurt. Because that was the worst mistake he’d ever made. “I’m aware of who you are, Felicia,” he therefore said quietly. “Why don’t you sit down, I’ll get some tea.”
  10. [1837/1838]Still a better bonding activity than golf

    Ja, Zaira, waarom moest je dat nou vragen als je het antwoord niet wilde weten – hoe meer details ze hier vroeg, hoe minder antwoorden hij kon gaan geven. Niet omdat hij haar niet vertrouwde, want dat deed hij, deze ontmoeting tussen haar en de nieuwe opnieuw gestyleerde Felixia was daar bewijs van als van niets anders. Maar omdat hij wist dat zijn vader niets even erg zou vinden, niets, dan dat Zaira van dit soort dingen zou horen en hij wilde haar niet opzadelen met zo’n doelwit. Dat zou dan ook weer zijn verantwoordelijkheid zijn, en hij had er al genoeg. Daarenboven... ja, goh... daarenboven wilde hij het ook niet. Wilde hij aan niemand anders toegeven dat het Thomas was, die hem opdracht had gegeven om Felicia te doden. Zijn eigen vader. Van wie hij hield. Maar wat hij steeds minder goed kon uitleggen. Want hij kon zichzelf wel vertellen dat zijn vader niet had geweten in hoeverre hij om Felicia gaf, maar feitelijk wist hij ook wel dat dat het alleen maar erger gemaakt zou hebben. Dan was ze nog eens een bedreiging geweest ook. Daarom had hij het altijd verborgen... Hij zuchtte. “Ik bewaarde het voor iemand anders. Was het aan het onderzoeken.” Dat was geheel waar, zij het niet de gehele waarheid. Hij grinnikte, maar liet het commentaar over zijn semi-wijlen vrouw verder passeren. Nu ze eenmaal op een bedje in zijn kelder lag kon hij de neiging om kritiek te geven wel laten gaan. Wat je al niet mee moest maken om een klein beetje minder kinderachtig te worden. Hij Sommeerde met een glimlachje zijn slotenwand, een soort van kamerscherm dat steeds verder uit kon klappen met elk geopend slot. “Het wordt een schilderij. Spannend, he.” Nam nog een slokje. “Enfin, zussie, hoe gaat het met Scott?”
  11. [1837/1838][EN] I want champagne and power

    Felicia looked tired, and he wondered if she felt that way, too. And why it was. Was it because of the twins growing inside her, or everything that was changing, the life she had suddenly had to settle into, everything she’d had to learn? A combination? That would’ve been a lot for anyone. He was tired of it all, and nothing as much had changed for him. Still, it was better than the alternative, because at least she was alive, at least they were together... “No, I chatted with all the usual suspects,” he said with a smile, and he looked round the room, making sure that that was in fact true, but really the most important thin at these events was that you showed your face and spent your time talking to people, so you looked sociable. Certainly no one would mind, given ‘Lissa’s’ conditions, if they left a little early. That was the benefit of her being pregnant, that people were just happy that they’d shown up at all. The pregnancy was a great excuse for this, as well as for all the other reasons why they had decided to get pregnant in the first place: Lissa’s family and his own, making travel to Russia impossible for them and infiltrating her mind too risky for his father. “The opposite of this... we can manage that. Maybe one of my southern safehouses? We could swim...” he smiled at her, cautiously, his eyes nor his expression revealing how sincere he was, how much he cared, both rather targeted towards his relationship with Lissa than his relationship with Felicia and therefore not allowed to be too warm. There was no danger, incidentally, in discussing this here. No one was listening closely. There were ways to be sure. “Or the couch... that sounds good, too. Lady’s choice.” He ran a hand through his hair. “We still have all those books to read.” Then he grinned. “And you’ve all those pillows to embroider.”
  12. [1837/1838][EN] I want champagne and power

    The rescue seemed to have come in just in time; Felicia looked more than happy at the prospect of getting off her feet, or possibly at the notion of no longer having to watch Kid One, Kid Two, Kid Three and Kid Four, in Corresponding Hats. It was one of the difficulties of their present situation when they were in public: often enough, it was also hard enough for him to tell what she was thinking, what she was acting, and what she actually needed. Of course, he could look into her mind – to a certain extent, Legilimency was quite showy usually, not really something one ought to do in public, much more of a private thing, especially when you didn’t want your work buddies knowing that you were slightly whoppingly evil – but he never did that. First of all, it would be dangerous. Second of all, it would be cheating. Third, it would invade her privacy and he was as careful with her as he could possibly be. He chuckled when, after having helped her to her seat, she ordered him to get drinks and cake in a perfectly Lissa fashion. However, from Felicia he found it endearing, kind of funny, ironic. Amusing. Even if he was vaguely certain that to some extent she enjoyed it a little. Enjoyed not getting up, in any case. But then again she enjoyed not getting up because she was pregnant with his children, so, you know, yeah, he could get her a slice of cake. He got both those things from a nearby waiter and sat with her again, at a slight distance and employing a body language that suggested, only ever so subtly, that he did not really like the woman he was sharing his life with. “Maybe we shouldn’t leave too late, should we? Mm. What would you like to do tomorrow?”
  13. [1837/1838]Still a better bonding activity than golf

    Nee, Occlumentie werd niet geholpen door het nuttigen van sterke drank, maar als Zaira er zo expliciet om vroeg, zou Eric het haar ook niet snel weigeren; immers, Occlumentie oefenen ging ook niet uitzonderlijk goed gepaard met sterke emoties, dus waarschijnlijk was de les sowieso al een verloren of semi verloren zaak. Daarenboven was het niet Erics gewoonte om dat te weigeren waarom hij heel nadrukkelijk werd gevraagd. Doorgaans betekende dat dat men zelf al zorgvuldig was nagegaan of ze het echt wilden en of het een goed idee was, of toch zo zorgvuldig als ze van plan waren te doen, en afgezien van een lesje verantwoordelijkheid zou je ze daar niet vanaf brengen. En lessen waren niet Erics natuurlijke stijl. Hij deed ze wel, had ze wel moeten doen, maar zocht het zelf niet echt op. Zeker bij Zaira had het geen zin. Die leerde heel secuur alles wel wat ze nodig had en niets waar ze geen zin in had. Hij glimlachte, knikte, sommeerde glazen whisky voor hen, en schudde minuscuul en haast alleen voor Felicia merkbaar zijn hoofd, want nee, hij was niet van plan Zaira te vertellen over wiens bevelen hij hier in de wind geslagen. Het was hun vader, en het was een lang verhaal, een lang verhaal vol met extreem grijze gebieden... met rauwe, dikke zwarte randen die hij niet langer zou kunnen ontkennen wanneer hij het verhaal uit de doeken moest doen aan een ander, zeker niet iemand die Thomas kende, die bij hem in huis woonde zelfs nog. “Vasilisa is overigens ook niet vermoord. Ze had het gif gedronken, om me een streek te leveren.” Hij nam een slok whisky, keek naar de goudkleurige vloeistof. Vreemd, hij was nooit sentimenteel geweest maar die gedachte, die fout, kon hij maar niet achter zich laten. Ook al wist hij hoe nutteloos dat was, en hoe vitaal zijn concentratie. Hij begon te denken dat dit gewoon weer een van die dingen was die hij voor eeuwig mee zou dragen. Het werden er met de jaren meer en meer. “Enfin! Dit leek gezellig... dan kunnen jullie het allebei eens hebben over iets anders dan jurken... misschien nog een wedstrijdje sloten openbreken.” Hij grijnsde. “Ik heb een heel scala liggen.”
  14. [1837/1838]Go away, Scott, nobody likes you - shit, she does, doesn't she

    Alle sterren op Merlijns punthoed, wat kon Scott Evergreen toch gladjes kletsen. Eric nipte van zijn eigen wijn en weerstond de neiging om zijn voet onhandig en totaal per ongeluk bovenop die van de minnaar van zijn zusje te planten - net, en alleen omdat hij zichzelf eraan hielp herinneren wat het desbetreffende zusje daarvan zou zeggen. Oke, en omdat hij vanzelfsprekend ook niet bepaald een beginneling was als het op zelfbeheersing aan moest komen. Felicia bracht het er beter van af: die had een scherpe opmerking klaar, die heel onschuldig leek en ook nog eens perfect in Vasilisa’s voormalige stijl paste. Hij was trots op haar, maar liet dat niet blijken, negeerde haar eerder voornamelijk, zoals Eric nu eenmaal deed met Vasilisa in de aanwezigheid van zijn ouders: een subtiele, voorzichtige afstandelijkheid, die liet merken dat hij zijn best deed, maar niet veel verder kwam omdat hij het meisje waarmee zijn vader hem had willen straffen en afleiden gewoon niet echt mocht. Het deed zijn moeder verdriet, dat wist hij en dat was nu eigenlijk jammer: maar er was niets aan te doen. Wat dat betrof moest hij misschien niet zo neerkijken op Scott. Die had Zaira tenminste zelf uitgezocht, en vond ze echt leuk, en daar ging ze nu haar leven mee delen zonder dat er een comapatiënt in de kelder bij moest komen kijken. Ergens erg netjes, dus. En toch... Slijmerige zijderups. Zijn moeder leek tevreden genoeg, al was dat niet zo vleiend als Scott misschien zou denken, Maria zag er immers altijd tevreden uit. “Oh, het wordt gewaardeerd, professor,” lachte ze naar hem. “En ik mag opmaken dat u van plan bent uw eigen bloemen voor het huwelijk te groeien? Hoe origineel. Zaira, zijn er dingen die jij graag zou willen? Kleuren... sieraden...ik heb wat erg mooie stukken, ik geef je er graag een die je trekt...” ”Hoe valt april eigenlijk met oog op de verkiezingen, vader?” vroeg hij vervolgens, want ging zijn ma hier nu echt zo makkelijk in mee? Eric, expres afgeleid, glimlachte vervolgens naar Harold, die donker zat te kijken zoals alleen kinderen dat konden, helemaal in hun eigen wereld nog. “Misschien kunnen we eens een eindje gaan varen? Wat van de zomerhuis kinderen meenemen?” Je moest toch iets van de zomervakantie maken. “Of skiën in de winter. Dan kan de professor wel mee.” En gooien we hem van een berg.
  15. [1837|EN] Keep your enemies closer

    He suspected him. Of course he suspected him. Not only of the moment of hesitation, which had been imperceptible to anyone but Eric himself, which had actually never truly manifested, he had expected it but in the end he had blasted through, acted instead of thought. The hesitation had made room for doubt, for something awfully close to regret, for something in the past, because it hadn’t influenced his actions in the present and it would not now. His father was still his father: whatever else they were, Eric still loved him, still was, if it came down to it, loyal to him. A loyalty which Thomas Silvershore did not reciprocate, nor credit. For he suspected him also of setting this up. Eric could see it in his father’s eyes, his look a little too searching for comfort, and braced himself with a sigh for the invasion of his mind. He wouldn’t be bothered by his father looking into his memories and thoughts on this matter. It hadn’t been him. Of course, he’d have to shield quite a lot of other flagrant violations of his father’s trust, but well. He was reasonably confident he could in fact manage that. The searching look however did not gain a magical layer of depth, and Eric wondered why, then decided that it was presumably for reasons of fatigue and prudence – his father had had a shock after a long day, and wouldn’t want to break either his own mind or his son’s in a present rash attempt to figure out if Eric had manufactured said shock. Taking the logical approach that it wouldn’t matter at all if he outright denied his involvement verbally, he ignored this point of their non-conversation altogether and focused on the bullet in his shoulder, aware in the meantime that that was absolutely the least of his concerns. His father suspecting him was all over the course of expectations. But if it crystallized into more, he would have to be very careful. His dad finding out this hadn’t been him only after he’d killed him and disposed of the body would be such small consolation. Besides, it had been ages since Thomas himself had disposed of a body. Eric wouldn’t be able to say with a hundred percent certainty that he still had it in him. And yeah, if he was dead that wouldn’t be his problem but that didn’t mean he’d want his dad arrested for it. The bullet came floating out, and he cleaned it and pocketed it, then cleaned the wound. “No, he was never caught,” he responded as he worked, then paused. “Are you sure that’s a good idea? I mean, if we call Nicholas in on this, he’s going to want to look around the crime scene. Your office.” Where indubitably you have some things lying around you don’t want a quizzical Auror to dig into. Oh, yes, and Eric was on a firstname basis with the Head Auror. This was always handy. “And also, we’d have to call him now. The longer we wait, the clearer it becomes that we didn’t take that as a given.” He grimaced at his ruined shoulder. "Of course, we can play it as political no matter what it was. Might give you a bit of a sympathy bump."
×