Jump to content

Eric Silvershore

Magisch Verbond
  • Content count

    462
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Eric Silvershore last won the day on June 8

Eric Silvershore had the most liked content!

About Eric Silvershore

  • Rank
    Aan elke kust zit een zilveren randje.

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Annemarie

Profile Fields

  • IC Burgerlijke Staat
    My marriage is much better now that my wife is in a coma
  • Beroep
    An in-depth analysis of the law from both sides

Recent Profile Visitors

  1. [1837|EN] Keep your enemies closer

    He suspected him. Of course he suspected him. Not only of the moment of hesitation, which had been imperceptible to anyone but Eric himself, which had actually never truly manifested, he had expected it but in the end he had blasted through, acted instead of thought. The hesitation had made room for doubt, for something awfully close to regret, for something in the past, because it hadn’t influenced his actions in the present and it would not now. His father was still his father: whatever else they were, Eric still loved him, still was, if it came down to it, loyal to him. A loyalty which Thomas Silvershore did not reciprocate, nor credit. For he suspected him also of setting this up. Eric could see it in his father’s eyes, his look a little too searching for comfort, and braced himself with a sigh for the invasion of his mind. He wouldn’t be bothered by his father looking into his memories and thoughts on this matter. It hadn’t been him. Of course, he’d have to shield quite a lot of other flagrant violations of his father’s trust, but well. He was reasonably confident he could in fact manage that. The searching look however did not gain a magical layer of depth, and Eric wondered why, then decided that it was presumably for reasons of fatigue and prudence – his father had had a shock after a long day, and wouldn’t want to break either his own mind or his son’s in a present rash attempt to figure out if Eric had manufactured said shock. Taking the logical approach that it wouldn’t matter at all if he outright denied his involvement verbally, he ignored this point of their non-conversation altogether and focused on the bullet in his shoulder, aware in the meantime that that was absolutely the least of his concerns. His father suspecting him was all over the course of expectations. But if it crystallized into more, he would have to be very careful. His dad finding out this hadn’t been him only after he’d killed him and disposed of the body would be such small consolation. Besides, it had been ages since Thomas himself had disposed of a body. Eric wouldn’t be able to say with a hundred percent certainty that he still had it in him. And yeah, if he was dead that wouldn’t be his problem but that didn’t mean he’d want his dad arrested for it. The bullet came floating out, and he cleaned it and pocketed it, then cleaned the wound. “No, he was never caught,” he responded as he worked, then paused. “Are you sure that’s a good idea? I mean, if we call Nicholas in on this, he’s going to want to look around the crime scene. Your office.” Where indubitably you have some things lying around you don’t want a quizzical Auror to dig into. Oh, yes, and Eric was on a firstname basis with the Head Auror. This was always handy. “And also, we’d have to call him now. The longer we wait, the clearer it becomes that we didn’t take that as a given.” He grimaced at his ruined shoulder. "Of course, we can play it as political no matter what it was. Might give you a bit of a sympathy bump."
  2. [1837|EN] Keep your enemies closer

    His father’s voice was as brusque and matter-of-fact as his own, his actions perhaps not as crisp and decisive but quite close and getting closer with every syllable. They were father and son so clearly in their every move, Silvershores, always in control of whatever situation, always in control of themselves. They were both acting as though this assassination attempt truly had been naught but a minor inconvenience to their day. As though it had been a rude interference in their well-mannered lives, this uncouth fiend with his unworthy choice of weaponry. And Eric wondered, for a second, to what extent they were both pretending. Whether they were indeed as unbothered as they were making themselves out to be. For yes... a Muggle the attacker might be, inferior gun it certainly was, but if he had been seconds later... Or if he had not acted. And for a second there, he had thought he might not. He had recalled Abenthy’s little face as Seth cleared his memories, Seth’s face as he did the same. George, his best friend’s father, tied to a chair in his office. The ghosts in the graveyard, Lissa in the cellar, suffering the fate that had been intended for his beloved. His father’s piercing eyes as he gave him the order to give the poison to Felicia so that she would die on David’s wedding day and the feeling as he hid his reaction and promised to do so. His father, as he informed him of his decision regarding his brother... His feelings, as he moved to comply. But in that same second he had jumped in front of the gun, choosing his father over everything. Over himself. Over his memories. Over his personal gain, his chance at leading, but also over his grief, over the idea that he might do better, over anything that might happen in the future because of what he had chosen now. And he wasn’t even sure if his father would be all that happy about it. It was not the Silvershore choice to make. “Clever,” he said, clearing his blood soaked and torn blouse away from his shoulder. “I suppose, to get in here, he’d have to be. I will look into his personal effects, make some inquiries... I remember distinctly that this is not the first attempted shooting of a prominent wizard. Mr. Eversly - the elder - your erstwhile partner - he was hospitalised a few years back.” He winced. The bullet was still in. “Have you stayed in touch?”
  3. [1837/1838][EN] I want champagne and power

    Fjeld laughed appreciatively, which was a relief to Eric, because he had thought that perhaps his colleague would start to make a fuss about how Russians and Swedish were two completely different things and how Russians had more in common with their beloved bears than they did with Swedes. That might sound ridiculous, but something much like that instance had in fact occurred over a business lunch a while back, when they had sadly found themselves at the Russian table. From a pretty woman, however, being recognised as a semi-kindred spirit seemed flattering or entertaining or harmless enough. Or possibly he liked Eric well enough to forego anything his wife said. “Yes, I’m looking forward to the snow. And to nobody whining about the snow. Or being unable to come to work because of the snow.” He chuckled. “The British always go into such a flurry of excitement when the skies turn white. Cute.” Eric laughed. “Ouch. Hey. Clarence, what are we going to do about this?” “Admit it head on?” “Such an undiplomatic response. I like it.” He smiled. “And no, I had no travel plans… Just an easy couple of weeks at home might be nice, with how busy it’s been.” Fjeld chuckled again. “And how busy it is going to be. You two are in for something, with the little one coming.” Clarence smiled. “Careful, here come the kid pictures…. There we go.” And there they did, and Fjeld spent a while showing Felicia pictures of his four small children in very warm hats while Eric and Clarence picked up a conversation on work again. After a while, it seemed incumbent on him to rescue her. “D’you want to go sit down?”
  4. 18 november Eric was niet iemand die gauw geheimen deelde. Dat hij dat naliet lag niet aan de personen met wie hij de geheimen niet deelde – over het geheel genomen niet, in ieder geval – maar voornamelijk aan zichzelf. Hij had in al die jaren dat hij leefde nog nooit meegemaakt dat er iets goeds van was gekomen en hij had zelf kunnen aanschouwen hoe vaak er iets slechts van was gekomen, bij anderen weliswaar en niet bij zichzelf, omdat hij het zoals gezegd simelweg niet deed. Echter, de laatste maanden had hij daarin een subtiele verandering ondervonden, wat voor hem minstens zo verrassend was als voor wie dan ook anders. Of zoals het voor wie dan ook anders zou zijn: want ook dit had hij niet gedeeld. Terwijl hij dat toch eigenlijk wel had moeten doen. Want de personen met wie hij, heel voorzichtig, alsof hij koud water betrad behalve dat Eric dat dan weer altijd met een snoekduik deed, was begonnen wat meer te delen, zouden dat misschien wel kunnen waarderen. Maar hij had er nog niet het lef voor gehad. Laten blijken dat je een ander waardeerde was goed en wel, maar het uitspreken... Van het niet doen zou hij waarschijnlijk meer spijt krijgen dan van het wel doen. Daar had hij dan ook wel weer ervaring mee. En toch was het hem nog niet gelukt. Wat hem wel was gelukt, in hogere en hogere mate, was om het overtuigend te laten zien. Hoopte hij. Dacht hij ook wel. Met Felicia, in elk gestolen momentje dat ze met zijn tweeën thuis waren en er niemand anders was, en soms in een opmerking met een dubbele interpretatie wanneer ze als Lissa en Eric in publiek waren. Door naar haar te luisteren en er oprecht voor haar te zijn. En sinds hij dat voor Felicia was gaan doen, sinds hij niets liever had gewild dan dat voor haar te doen, was het ook automatischer gegaan bij zijn zusje. Zaira en hij spraken elkaar meer, nu en hij sprak haar openlijker, vertelde haar niet alles maar meer dan hij ooit eerder aan een familielid had gedaan. Het was ook meer dan ooit eerder bij een familielid nodig was geweest. Zijn broer, zijn vader en hij waren namelijk in deze werkelijkheid opgegroeid, en die hoefde je weinig meer te vertellen. Maar hey, hij had nu al vier vrienden die hij vertrouwde zoals Silvershores dat oprecht niet hoorden te doen. Zijn vader zou het verschrikkelijk vinden. Elk individueel, ja, maar ook gewoon zo. En hij was er blij mee. Vandaag stond er weer een Occlumentieles op het programma. Maar dat was niet het enige. Hij was ook van plan om toch maar eens aan die snoekduik te beginnen. Hij liet Zaira binnen, glimlachte haar toe. “Hoe gaat ie? Kom, we zitten in de salon...” En hij leidde haar naar waar Felicia op de bank zat, pakte toen voor hen beiden een kopje koffie. “Mm. Verrassing.”
  5. Ergens juli 1837, na de verloving van Scott en Zaira Ah dit achterlopen gaat me zo irriteren xD Scott had het dan toch, na maanden, gewaagd om Zaira ten huwelijk te vragen en zij had daar ja op gezegd, wat Eric eerlijk gezegd niet verbaasde, want nu hij wat meer met Zaira optrok was het hem opgevallen dat ze heus niet zo onnadenkend en onvoorzichtig was als ze bij haar laatste encounter met Scott had geleken. Misschien had dat vooral aan hem gelegen, de dronken idioot met coördinatieproblemen. Enfin. Zij had hem eerder toegeschenen als iemand die wist wat ze wilde en niet al te domme al te cliché fouten zou begaan, iemand bij wie je echt niet zo makkelijk zo dichtbij kwam, wat een hoop van haar gevoelens vis a vis zijn voormalig Kruidenkundedocent en afdelingshoofd had prijsgegeven ondanks hun beider stilzwijgen op dat punt. Daarom ook had hij gedacht dat mocht Scott nog het lef hebben, zij hem niet af zou wijzen. Dus vond hij het ergens een beetje jammer dat Scott het lef had gehad. Als schoonbroer kon hij hem kort en goed missen als kiespijn. Maar hij was wel blij voor Zaira, hoor. Het grappige was dat alle Silvershore mannen voor een keer verenigd leken in hun minachting voor de man die zich bij hun gelederen wensten te voegen. Eric had niet gedacht dat zijn vader een gat in de lucht zou springen bij hun plannen om te verloven, maar dat hij Scott eerder in een gat in de grond zou boren had hij ook niet geheel voorzien: Eric vond hem, zoals gezegd, een idioot met of zonder alcohol in zijn bloed en zelfs Harold had om niet geheel navolgbare redenen tegenwoordig zo zijn problematiek met de beste man. Stiekem was Eric daar best wel trots op. De jongen was tenminste niet snel geïmponeerd. En een beetje mensenkennis had hij misschien ook al wel. Het zaadje ervan. Zijn vader, Erics broer, was daar altijd heel goed in geweest, mensen inschatten... Nu was er een dinertje, waar Scott het dus vast gezellig ging hebben. Want Maria vond het allemaal wel prima en gezellig en was zelfs een beetje onder de indruk, maar Maria zou nooit tegen haar echtgenoot ingaan. Felicia was Lissa aan het zijn en had het daar vast druk genoeg mee. En Eric speelde half en half met de gedachte hoe hij Scott subtiel zou kunnen doorzagen over dames in de steek laten in het holst van de nacht. Gemeen, maar... Het eten was echter lekker. “Hoe gaat het met het Zomerhuis, eigenlijk, Zaira?” vroeg Eric, heel expres niet naar haar trouwen want, yuck. “Is vast een drukke tijd nu?” Maria lachte zachtjes. “Ah, Eric, nu al werk? Wanneer wilden jullie gaan trouwen? Dat is momenteel toch een veel interessantere vraag.”
  6. Lissa, ja, dat was de enige reden dat Eric semiserieus zou minigolfen, maar dit was dan ook allesbehalve een serieuze suggestie geweest. Hij liet het antwoord erop daarom maar vervliegen omdat ze inmiddels met een wel heel serieus gesprek bezig waren en dat nu eenmaal moest voorgaan. “Nee,” zei hij, heel eerlijk overigens, op de vraag of hij dacht dat Thomas zijn hervonden dochter weer uit de familie zou gooien wanneer hij op de hoogte werd gesteld van dit misstapje. ’t Was waar. Zaira eruit verbannen zou veel erger zijn dan haar erbinnen halen was geweest voor Thomas’ reputatie, en zijn vader zou alles doen om dat koste wat het kost te voorkomen, die schande op de familienaam erbij te moeten schrijven. Het probleem was dat koste wat het kost bij de Silvershores absoluut een term was die open was voor brede interpretatie en dat alles daar niet beter van werd. “Ik kan je er wel iets van leren. Maar er gaat nogal wat tijd in zitten.” Hij humde naar Zaira. “En beter is het om hem gewoon geen reden te geven dat te doen. Want als hij erachter komt dat je iets verbergt ben je ook nog niet per se klaar ermee.” En om haar te leren om te verbergen zoals hij, onmerkbaar, subtiel... Dat zou haar jaren kosten. Als ze er al talent voor had. Zelfbeheersing leek op dit moment toch alleszins niet haar sterkste kant. “Maar ik wil het wel proberen. Maar eerst maar eens slapen?” Hij keek haar even aan. “Gaat het weer een beetje?”
  7. [1837/1838][EN] I want champagne and power

    In honesty, Eric had not initially treated Lissa with as much disdain, at the beginning of their marriage, as he had at the very end. He had at first sympathised with her somewhat, although as a Silvershore, and as someone in the line of work where he resided, it had been sympathy of the most cautious kind. This was just how it was: he must always be careful, hesitant, to feel too much on others’ behalf, to align his emotions with theirs, it was easier to deal with people in the way you had to deal with them, in the way circumstances mandated you deal with them, if you did not allow them or their feelings to become too real or relatable. And even if that was different between his private and professional life, it wasn’t that clear of a dividing line, first of all because a cautious attitude quickly became ingrained in your being and instinctive everywhere, and secondly because for Silvershores, especially in your private life where difficulties might follow you everywhere it was good, self-protection, not to care all too much. It would break you if you did. Nevertheless, back when he had first been introduced and married off to Lissa, he had felt that she was due some attention and care on his part because she had been dragged from the country where by all accounts she had been perfectly happy just because his father needed a proper punishment for him still. And so he’d cared, tried to care, and he had tried, truly, to make her happy and give her the things she wanted. Saying yes to dogs, for example, to which species he was alarmingly allergic. The problem was that Lissa hadn’t really wanted to be made happy. That she’d been kind of cranky when their dog landed him in the hospital, after which they had stopped sharing a bedroom, that she had been always criticising and always boring at the same time. And then that she’d blackmailed him with a picture of Isaac into shoeshopping and this was something no sane person could forgive. Thus, his limited sympathy had not lasted, and all that now remained was the knowledge that this he would not have wished on her. “Yes, I think they made an admirable effort,” he nodded, ignoring the further comments on the pin because though as Eric the notion that Felicia was in pain bothered him, for Lissa it probably wouldn’t have, so much. “Last year, they got the wrong box of decorations out, Christmas… I think they left it up in between.” He then was approached by a colleague or two, who greeted ‘Lissa’ as well, one with a kiss on the hand and a ‘you look as lovely as last year’ and the other with a smile, and spent a solid fourty minutes on discussing a new treaty clause they had been working on, in the meantime ignoring Felicia – Eric did get her another drink, though, and he made sure to use his colleagues’ names, Clarence and Fjeld respectively, so that Felicia would be able to keep up. “So, do you two have Christmas plans, yet?” Clarence then asked. “Fjeld’s going back up to Sweden – poor sod – we may never find him underneath all that snow.”
  8. [1837/1838][EN] I want champagne and power

    Eric wasn’t nervous. Oh, this was dangerous, to be sure, there were a lot, almost countless, of opportunities for this to go terribly awry and when it did that would have almost incredibly cruel consequences, their life would spiral and change for good but not for the better. At parties, when he was young and far more shy, he had taught himself to ask ‘what’s the worst that could happen’, and it had usually maxed out somewhere around ‘falling down the stairs with everybody watching’, which had never been an exceptionally realistic fear to be honest, for though he may have been shy he had never been klutzy; so the worst that really might happen had been getting a salmon wrap when he’d wanted chicken or failing to understand a joke until it was already too late. Now, this party, it was different. This party, the worst that could happen was a bloody painful death for his beloved. And for himself… Truth be told, he didn’t even want to consider what would happen to himself in that scenario. It wasn’t always pleasant to know yourself to be indispensable. Still, he wasn’t nervous. Because somewhere between that boy who’d been standing atop the stairs and wondering if they were going to trip him up in some embarrassing fashion, and the man standing here in this party today with his outfit chosen by his virtually late wife in the company of the love of his life pretending to be his late wife, he had lost the capacity to be. To feel anxious, in the true sense. There had been too many duels, too many chases in the dark, too many wounds and injuries. He had lost too many people and too few battles to still feel truly, sincerely nervous. But of course, he was older than Felicia, less dependent than Felicia had been, and less broken. Or more. Depending on your point of view. “What carelessness,” he said, in that bored, cold but polite tone that his wife had always brought out in him, as he got both of them a glass of champagne. “The suffering you must endure. If you want to head to the bathroom to clear it out, it’s right down the hall and to the left, dear.”
  9. “Afgesproken,” grinnikte Eric, en hij ging iets verzitten – niet eigenlijk omdat hij zo ongemakkelijk zat, maar omdat mensen zich ongemakkelijk voelden als je te zeer op je gemak leek, als je te stil zat, het was gewoon een van die dingen die je aanleerde of merkte en bewust deed terwijl de meeste mensen het onopgemerkt deden. Maar hij had lang geleden aangeleerd om al zijn uitdrukkingen en signalen af te stemmen op zijn publiek en dat ging niet meer weg. Hell, hij stemde zelfs zijn gedachten af op zijn publiek. Beetje body language was daar niets bij. “Volgende keer zullen we bonden over... minigolf... of slechte koffie?” Allebei dingen die hoogstens beter waren dan hun huidige methoden. Maar ja, Eric wist eigenlijk ook niet precies hoe broers en zussen hoorden te bonden. Hij had geen andere zus. En met zijn broer bonden was ook niet bepaald regulier geweest. Eerlijkheid werd natuurlijk vaak voorgeschreven, maar dat was bepaald onwaarschijnlijk in de Silvershore familie. Toch besloot hij om ditmaal een poging te wagen. Het was haast automatisch gegaan, er niet per se uit geflapt, maar.. het leek hem belangrijk. Zaira moest weten wat ze op het spel zette. Hoe ze kon leven in dit huis. Waarom het beter was als Thomas geen reden had om meer op haar te gaan letten dan hij nu deed. “Soort van. Um. Mijn vader kan het.” Hij haalde zijn schouders op. “Voor zijn werk geleerd, zie je. Soms voor juridische ondervragingen.” Dat was dan weer niet de volledige waarheid, het was een familieding, maar om haar dat te vertellen was gevaarlijk. “Hij doet het niet veel, hij krijgt er hoofdpijn van. Maar... het is dus heel moeilijk om dingen geheim te houden.”
  10. [1837|EN] Keep your enemies closer

    [OOC]15+ tag vergeten. You know your characters are too murderous when that becomes a casual occurrence. My apologiess[/OOC] The younger generation, too, had been spending time in the basement. A different basement, his own basement, but it, as well, was filled with memories, in a way: solely his own, though, his own memories, his own reproach. For she lay there, still and silent on the ornate bed, a parody of Sleeping Beauty, which had been his favourite fairy tale as a child; the idea of waking up a hundred years hence just somehow indefatigably charming, seeing a world fate and time had conspired to shut you out from. Eric had always been a curious child, and along with a more than cursory interest in history came a more than cursory interest in the future, because if there was one thing the past could demonstrate it was how many wonders sheer time could let develop in its shadow. And, childishly, stupidly, the idea of a castle overgrown by greenery and roses had simply been charming to the boy so fond of nature. He remembered… But unlike his father, Eric knew enough not to wallow in memory. Knew enough to get out of the basement quickly, smiling, wand in his pocket, to kiss the wife he’d never married, to head for London in an ostensibly perfect mood, with an ostensibly clear conscience, an ostensibly spotless recollection. It was the only way to move around. You could never let down your guard, you could never be distracted. You were never safe, unless you made it so: could never count on being alone, body or mind; and while at home with Felicia Eric was more comfortable than he’d ever been, he was there also still emphatically very aware. Because that was also the place where he was most aware of what he nowadays had to lose. Of course, Felicia was not the only person he had left to lose. He noticed something was off almost immediately upon entering the house. Not by dint of superstition, but because his checkpoints had been disturbed: the small, little charms and almost unnoticeable boobytraps that he had set up; a leaf on the floor, fallen from its normal patch where he usually left it sitting around decoratively, a door closed instead of left fractionally open and the faintest of tracks on the marble floor. He sped up, followed the pattern of disturbance, moving silently, until coming upon the tableau in his father’s study. Guns. Sensitive triggers. Accidents could happen even if they fell. His father with no wand, clearly. Gun against his throat. His father. The assailant – stocky, what little skin that could be discerned where his glove didn’t quite make it to his sleeve slightly tinted, the mask covering his face but failing to hide the fact that he had rather large ears – close, breathing, a first kill or a scary one, he hadn’t yet noticed Eric – until he flew against the wall, the gun went off, there was a scuffle and a jet of light and Eric fell backward, but sat up again quickly. “Ugh. Guns,” he said disdainfully, and, biting through the pain of the wound in his shoulder, he picked up the weapon and dismantled it with a deftness that betrayed obvious expertise. “Ah, sorry about the carpet, father... Are you injured? Were there more?”
  11. Verrast, voor een moment, lachte Eric oprecht naar zijn zusje. “Goh, vind je? Ik heb nergens last van.” Ha. Hahahaah. Het hele idee van een openhartig gesprek met wie dan ook was al lichtelijk ongemakkelijk voor een Silvershore, daarenboven was hij nog eens Brits tot zijn botten ook en dus waren openhartige gesprekken iets waarvoor hij dubbel genetisch en cultureel belast was om uit de weg te gaan, en oh jee, als het dan ook nog eens over emoties ging, of erger nog, seks... Eric, de seriemoordenaar die nergens zijn emotie of zenuwen bij liet blijken, en ze ook nauwelijks voelde meer eerlijk gezegd in de moeilijkste situaties, voelde zich hier toch wel een beetje als een vis uit het water. Op de stoffige kant. “Ben bang dat vanavond in zijn geheel als ‘ongemakkelijk’ te boek kan staan, Zaïra, niet alleen onze huidige conversatie.” Hij haalde een hand door zijn haar, vroeg zich af of het beter zou zijn als hij ergens anders ging zitten dan op het voeteneinde van het bed en besloot dat nee, dat waarschijnlijk geen milimeter zou helpen. Check. Hij fronste. Ja, ze had slimmer moeten zijn, was normaal ook slimmer, en hoewel het een klein foutje was was een klein foutje ook niet iets wat je je als Silvershore kon veroorloven. “In principe hoeft het geen probleem te zijn. Ik kan altijd zeggen dat ik een keer via de muur moest. ’t Is eerder gebeurd.” Hij haalde zijn schouders op, ging daar toch echt niet over verder tenzij hij er vragen over zou krijgen, en zelfs dan wist hij nog niet zeker of hij er al aan toe was; hij was inmiddels alweer een beetje geschrokken van wat hij over Felicia had gezegd. Niet exact wat hij over Felicia had gezegd... enfin. “Maar dat kan ik niet nog een keer doen. En sowieso, er wordt meer op jullie gelet, ook op sociale gelegenheden, he. M’n moeder. Volgens mij is die nog best onder de indruk.” Hij grimaste slash grijnsde. “Voor het geval het gesprek nog niet ongemakkelijk genoeg was. Luister, Zaira... Ik weet dat het hier lastig is om precies in te passen... En dat het stom voelt om zo op je tellen te moeten passen waarschijnlijk? Maar het is... Silvershores hebben zo’n hekel aan schandalen.” Hij humde, haalde diep adem en ging er toen helemaal voor. “Heb je wel eens van Legilimentie gehoord?”
  12. Het was maar al te duidelijk hoezeer Zaira zich schaamde, nog ruim voordat ze het zei en derhalve bevestigde, en Eric vond het onaangenaam om te zien, een beetje pijnlijk zelfs. Persoonlijk kon dat althans worden begrepen, hij mocht zijn zuster en wenste haar dus niet opzettelijk dan wel anderszins te vernederen, maar misschien dat het verrassender was voor Eric met zijn toch typisch praktische, doelbewuste geest, die geneigd was een beetje pijn niet per se problematisch te vinden indien het maar het gewenste effect kon bevorderen danwel bewerkstelligen, die nog wel eens expres emoties uitlokte alleen zodat hij gebeurtenissen en mensen niet in de juiste richting hoefde te dwingen, opdat ze zelf in die richting zouden gaan. Maar Eric verwachtte zoiets eigenlijk niet lange termijn uit schaamte te kunnen halen. Het was een vernietigende emotie. Schaamte tegenover anderen althans. Het zorgde er eerder voor dat je dingen meer zou gaan verbergen, dan dat je dingen niet meer deed en vaak genoeg maakte het uiteindelijk alles er dus erger op en niet makkelijker. Hoe vaak Eric niet had gezien dat goede (of, nuttige) mensen een fout maakten en dan verkrampten, stommere dingen gingen doen alleen om het weg te kunnen poetsen? Hij had het zelf ook wel eens gedaan. En misschien was dat de reden dat hij milder was dan hij misschien had horen zijn. Of misschien had hij het gewoon met zijn halfzusje te doen. “Subtiliteit en finesse lijken er vaker aan te mankeren,” bromde hij, en hij nam nog een slokje whisky. Welke complete idioot brak er nu in in een magisch beveiligd huis en begon ruzie te zoeken, beledigd, wanneer de magische beveiliging opspeelde? “Maar het doet me deugd dat... nu ja.” Ik niet straks nog een bastaardfamilielid van de aardbodem ga moeten vegen op een aangegeven onaangename methode. “Dat het nog wel meeviel.” Dat viel voor hem ook best mee. Eric was te rationeel om zich over te kunnen geven aan de hypocrisie van dit glashard afkeuren. Hij schudde dan ook rustig zijn hoofd op Zaira’s voorzichtige vraag. “Nee. Nou.. misschien een beetje. Niet om wat je deed - ik doe wel erger...” Op zijn wangen was de lichtste schim van een blos te ontwaren, maar dat was voor Eric een heftige demonstratie van gevoel, passend bij het niveau van erger wat hij deed; hij was getrouwd, en zijn affaire was met zijn vaders beschermelinge die eveneens jaren jonger was en die hij begeleidde daarenboven. Oh en veel verder dan tien centimeter blote huid. Ahem. “Maar je had het echt nauwelijks onhandiger kunnen doen.” Hij glimlachte bleekjes. “Zaira, vader is... reputatie is heel veel voor hem. Zeker tegenwoordig. Hij reageert.. niet... positief, zou hij denken dat je de jouwe gevaar aan kon doen.”
  13. Zonder te aarzelen maar niet denderend enthousiast knikte Eric Zaira toe. “Vanzelfsprekend. Ik zie je zo.” Als ze wilde praten, dan gingen ze praten: weigeren om haar nu te spreken zou geen enkel voordele hebben en het was ook niet wat hij zou willen doen, want hij voelde daadwerkelijk best een beetje met haar mee. Zaira’s leven was drastisch veranderd sinds ze tot de Silvershore familie toebehoorde. Het was voornamelijk verbeterd... maar niet uitsluitend verbeterd. En hier was nu een van die scherpe randjes die met het zachtere leven samen kwamen. Het had hem nog deels verrast dat ze met zijn deal wel akkoord was gegaan. Was voornamelijk waarschijnlijk omdat ze laaiend was op Scott, eerder dan omdat ze zich besefte in hoeverre ze feitelijk al over de Silvershore lijn heen was (ietsje minder ver dan Eric wist, want die had natuurlijk inderdaad niet de details over hoe ver ze al concreet gegaan waren en welke consequenties daaraan verbonden zouden kunnen worden.) Hij kende zijn zusje beter dan zij hem en hij wist dat ze rebels kon zijn, maar eveneens dat ze niet vlug van vertrouwen was. Dat ze professor Evergreen zo dichtbij had gelaten om door hem teleurgesteld te worden moest haar pijn hebben gedaan. Om welke reden ze ook haar fiat gaf, zogezegd zo gedaan, en Eric begeleidde de vlam van zijn zuster dus zonder verder commentaar naar de buitendeur, welks hij achter hem weer zorgvuldig sloot, met een milde ‘goedenacht’. Hij had de professor immers weinig meer te zeggen. Vervolgens keerde hij, via zijn kantoor, naar Zaira’s kamer terug, ging aan het voeteneinde van haar bed zitten, en overhandigde haar een glas whisky. “Sorry, zussie. Je smaak... Laat iets te wensen over. Mm. Proost.” Hij nam een slokje uit zijn eigen glas en keek naar het balkon. “Kon hij een beetje klimmen? Kon vast niet aan je tippen.” Een referentie naar haar schimmiger verleden, om aan te geven dat dit zo’n soort gesprek zou worden, waarin ze niet zo keurig hoefden te zijn. “Eerlijk, ik zou niet zo binnen zijn gestormd als ik wist wat er aan de hand was. Ik maakte me zorgen om je.” Hij speelde met de alcohol in zijn glas. “En nu ook, maar met een andere reden.”
  14. Eric schudde rustig zijn hoofd. “Vader weet - voorzover ik weet - van niets. We zagen... geen reden... om hem met zoiets triviaals lastig te vallen. Maar niets blijft ooit lang voor hem verborgen.” Hij humde, zou hier zoveel meer over willen zeggen, zou zo veel duidelijker willen zijn, even voor een momentje van zwakte nu hij slechts medelijden had met zijn zusje op dat bed in haar veel te wollige ochtendjas. De herinneringen aan alles wat zijn vader wist, en alles wat hij ermee had gedaan, zijn hele leven lang, de verhalen van zijn neven, van zijn broer... maar hij zei niets, zou dat natuurlijk nooit zeggen met Scott Evergreen erbij en ook zeker was het in deze context niet nodig. Gewoon een vreemde reflex. Desondanks... misschien moest hij zijn zusje iets meer in vertrouwen nemen. Dat ze weer iets beter wist aan welke familie ze zich gecommitteerd had op de ene of andere manier, omdat dit natuurlijk niet lang goed zou gaan. Zo stom. Het raam binnen geklommen, midden in de nacht met teveel gedronken. Wat aan dat plan had goed uit kunnen pakken? Nu ja. Als hij niet binnen was gekomen was het waarschijnlijk hoogst aangenaam geweest. Oh ja. Geweldig, nu was dit gesprek niet minder opgelaten. “En doorgaans is het niet in de slaapkamer van het meisje. Ik zou zeggen dat we enigszins aan het afwijken zijn van het reguliere, professor. Maar improvisatie is ook een talent.” Hij keek Zaira aan. “Goed... Dan zullen we het zo doen. U kunt terugkomen, wanneer u haar een aanzoek wil doen. En ondertussen kan zij besluiten of ze u niet liever gewoon afwijst.” Hij kwam overeind. “Ik zal maar even naar de deur meelopen? Tenzij je hem liever nu al afwijst, Zaira, dan kan hij inderdaad het raam uit.”
  15. En toen was Zaira boos. Welnu, het zat erin. Scott zou als het aan hem had gelegen in de nacht verdwenen zijn, zijn geliefde met de gebakken peren achterlatend, en hoewel je daar nog best iets lekkers mee kon met geitenkaas (meende Eric zich te herinneren van een zonnige dag met Felicia in Frankrijk voordat ze daar waren neergeschoten) zou het hier moeilijk zijn geworden voor Zaira om een zilveren randje te ontdekken. Dus mocht hij ‘doen wat hij nodig achtte’ en leek zij alweer gereed om te gaan. Desondanks vermoedde hij dat ze het hem niet in dank af zou nemen als hij Scott liet gaan, de vlugge route direct het raam uit en op de plavuizen. Tenminste, niet als ze een beetje was afgekoeld. En eerlijk was eerlijk, zo hoognodig was dat eigenlijk ook niet. Wat er wel nodig was... wat was er wel nodig? Eric humde, gebaarde, en liet zijn voormalige professor zachtjes op het vloerkleed ploffen - met z’n neus eerst, dat dan weer wel. Dat was ronduit nodig. “Ik was ervan uitgegaan dat deze situatie zich nimmer zou voordoen, professor,” sprak hij koeltjes. “Dus u zult me vergeven dat ik u niet direct op uw woord geloof.” De grote Scott Evergreen die het balkon van een Silvershore thuisbasis opklauterde... Eric had de man toch verstandiger ingeschat. Oh, er was niets duidelijk van hoe zwaar Scott nu in de problemen zat, dat was allemaal niet publiek, maar het was altijd wel duidelijk dat het geen familie was om mee te spotten. Hij moest Zaira wel erg leuk vinden. En dat was zorgwekkend. Hij ging op het voeteneinde van het bed zitten. Als hij stond, kwam hij te imponerend over en hij wilde dat nu juist niet meer, want als mensen bang voor je waren dan luisterden ze alleen naar je bevelen en dachten ze niet echt mee. “Zaira...” Hij klopte naast zich. “Een momentje. Als je wil dat ik hem het raam uitgooi, gooi ik hem het raam uit. Maar dat is dan definitief. Dit kan niet weer gebeuren. Jullie zijn niet zo subtiel als jullie graag zouden willen zijn. Mijn moeder maakte zich er al zorgen over.” En wat zijn moeder wist, wist zijn vader, en wat Zaira dacht, daar kon zijn vader ook zo bij, maar dat ging Scott Evergreen geen moer aan en daar ging hij niet over uitweiden. “Dit is zo onvoorzichtig. Vader..” Hij humde, zocht naar woorden. “Neemt zoiets heel serieus.” Moordcomplot-levels serieus, vraag maar aan zijn neefjes. Zijn glimlach verwrong iets. “En ik ben me welbewust van de ironie, maar...” Dat neemt niets weg van het feit dat je hier ongelooflijk je vingers aan zou kunnen branden. “Ik zal mijn mond houden. Een smoes verzinnen.” Want het alarm registreerde ook bij Thomas, hoor. Die vertrouwde niemand, namelijk. “Maar als je hem ooit nog wil zien, dan zullen jullie je maar moeten verloven. En spoedig trouwen.” Hij trok een gezicht. “Ik zal dan... mijn best doen... vader te overtuigen van dat idee.” Dit gesprek had overigens niets met Scott te maken. Die zocht het maar uit in zijn hoekje van de kamer.
×