Jump to content

Christopher Ingram

Huffelpuf Vijfdejaars
  • Content count

    127
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Christopher Ingram last won the day on December 5 2015

Christopher Ingram had the most liked content!

About Christopher Ingram

  • Rank
    We live and then we die as one
  • Birthday 02/16/95

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    NE
  • Naam
    Emmer

Profile Fields

Recent Profile Visitors

989 profile views
  1. [1835/1836][slow] Mmm, whatcha say?

    Een foutje met magie. "Door wie?" vroeg Chris direct. In zijn hoofd was hij al wraak plannen aan het maken. Hij zou uitzoeken hoe hij iemand voor zijn leven verlamd kon maken en zou het doen. Wanneer het een lid van een ander zwerkbalteam betrof, zou hij het hele team verlamd maken. Niemand kwam aan het zwerkbalteam van Huffelpuf en al helemaal niemand kwam aan zijn vrienden. Zijn vrienden, die ooit bij de Hufsketiers hoorden, toen ze nog een ding waren. Zijn béste vriend zelfs, ook al leek de bewuste vriend dat zelf niet echt door te hebben de laatste tijd. "Natuurlijk kun je niet meer vliegen wanneer je benen niet werken," verklaarde hij vervolgens. "Je moet je benen om de steel kunnen klemmen, kan je dat niet, dan kun je niet meer vliegen." Dat was zijn grootste nachtmerrie. Stel je voor dat je nooit meer op een bezem kon stappen en gewoon weg vliegen. De lucht in met de wind door je haren gewoon omdat je even weg wilde van wat er dan ook aan de hand was. Chris ging nog liever dood dan dat hij nooit meer kon vliegen. Waarom deed Noah alsof er niets aan de hand was?
  2. [1835/1836] Waarom kon er niet maar één Ingram zijn!

    Chris haalde zijn schouders op. "Volgens mij zijn ze er wel iedere keer tijdens de familie dagen, maar ze zijn niet echt geïnteresseerd in mij. Niet dat ik het ze kwalijk neem hoor, ik ben ook niet echt geïnteresseerd in hen. Maar ja, dat zorgt er dus wel voor dat ik ze niet heel goed ken of zo. Ik hoef m'n familie ook niet zo goed te kennen. Mijn vrienden vind ik veel belangrijker." Op welke vrienden hij doelde, wist hij zelf ook niet zo goed. Dream was meer dan een gewone vriend en hoewel hij Noah altijd als een vriend had beschouwd, wist hij niet zeker of dat nog wederzijds was. Je vertelde je vrienden immers toch zeker dat je verlamd was geraakt? "Ben jij wel goed met ze bevriend?" vroeg hij beleefd. "Of ben je van plan bevriend met ze te raken?" Want dan kon hij haar niet helpen. Behalve dat hij nu niet echt veel interesse had in zijn familie, had zijn familie nu ook niet echt een hoge pet op van hem. Waarom zouden ze ook. Hij was overduidelijk het mislukte kind. Het kind wat wel ergens terecht zou komen, maar niets zou bereiken. Hij nam het ze niet kwalijk.
  3. Het was verrassend prettig hoe de koele avondlucht zijn hersenen deed opklaren. Zijn hersenen begonnen stukje bij beetje weer te werken en hij realiseerde zich weer hoe erg hij van de nacht hield. Hij bleef staan en snoof de geur van de nacht op. Boven hem was de lucht helder en de sterren zichtbaar. Hij glimlachte bij het zien van de sterren en de gedachtes aan Dream die deze opriepen. Dream, die samen met Blanche en zwerkbal de enige constane factor in zijn leven leek te zijn. Wisdom, die ineens vond dat de Hufsketiers gevaarlijk waren, Noah die hem zomaar links liet liggen en niets meer vertelde, zelfs niet dat hij niet meer kon lopen en Jonathan die in het niets was verdwenen... Dat waren zijn zogenaamde vrienden. Vrienden m'n hoela. Dream was de enige die echt om hem gaf... Hij keek in de richting van het verboden bos, waar de bomen donkere schaduwen wierpen tegen de heldere nacht hemel en- Er klonk een schreeuw, een gegil, onmenselijk. Een geschreeuw van een dier. Chris fronste zijn wenkbrauwen en draaide zijn hoofd in de richting waarvan hij dacht dat het geluid was gekomen. De nachtelijke stilte die er net nog was geweest, was veranderd in oorverdovende stilte. Afwachtende stilte naar hetgeen wat geluid had gemaakt. Zo bleef Christopher een tijdje staan tot de geluiden van krekels en muizen in het gras weer terug kwam. Maar precies op het moment dat hij zich om wilde draaien en verder wilde lopen, viel zijn mond open. Boven de bomen uit kwam een zuil aan vuur de lucht in. Het volgende moment zag hij de toppen van de bomen bewegen alsof er iets heel groots aan kwam.
  4. 15+: gore (aka bloed en shit) 31 april 1836 - laat in de avond De hele dag had Christopher zitten leren. Het halen van zijn examens was tamelijk belangrijk, omdat Blanche niet alweer hogere cijfers mocht halen, maar echte concentratie had hij niet kunnen vinden. Aan het einde van de avond was hij zo slap en duf geweest, dat hij had besloten om vanavond nog naar buiten te gaan. Nu hij eindelijk klaar was en de meeste leerlingen naar bed waren vertrokken en de andere leerlingen niet genoeg op het letten om door te hebben dat hij de leerlingenkamer uit liep, liep hij met zijn bezemsteel over zijn schouder door de gangen van het kasteel. Nog een paar minuten en de patrouilles zouden starten, waardoor hij niet gestoord zou worden in zijn nachtelijke training. Hij had namelijk eindelijk besloten wat hij zou gaan doen wanneer hij afgestudeerd was: professioneel zwerkballen. Hij was goed, al zou hij nog wel moeten blijven oefenen. Daarbij vond hij het oprecht leuk om te doen en had hij het idee dat hij dit daadwerkelijk zou kunnen. De afgelopen dagen had hij helemaal niet kunnen oefenen door de examens en aangezien deze morgen zouden starten, vond hij dat hij vanavond best mocht oefenen. Zijn hersenen waren al veel te duf om nog leerstof op te nemen waar zijn spieren nog best nieuwe informatie in zich op konden nemen. Eerder die avond had hij, tijdens het avondeten, een kist met zwerkbalmateriaal uit de berging gehaald en onder de tribune verstopt van het zwerkbalveld waar hij nu naar op weg was. Hij glimlachte zodra hij de koele avondlucht op zijn gezicht voelde en legde zijn bezem nog eens goed over zijn schouder voor hij met een lichte tred zijn weg vervolgde.
  5. "Ik moet een maand," zei hij en hij legde zijn hoofd op zijn over elkaar gevouwen armen op zijn bureau. "Dat zal wel komen doordat ik vooral in m'n eerste jaar veel mensen in kooien heb gestuurd. Wist ik veel dat ze een dossier bijhouden en niet snappen wanneer iets een grapje is." Beetje jammer dat toen je Evangeline, Evangeline en Daniella in een kooi stopte, dit geen grapje was. Net zo min als toen je June en Caleb probeerde op te sluiten. Dat waren zeker weten geen grapjes. Oh, en hetgeen wat je met Olivia uithaalde, dat was ook geen grapje. Of te wel, Christophers strafblad was zeer terecht. "Het lijkt me inderdaad wel tof om dit lokaal een beetje leuker te maken. Wie stopt leerlingen nu voor straf in zo'n stoffig, oud lokaal zonder iets om te doen?" En dat Christopher, dat heet straf hebben. Het is de bedoeling dat het saai en vervelend is. "De muren verven is al een goed begin. Heb jij enig idee hoe we verf kunnen jatten uit het atelier? Of weet je een andere manier?"
  6. [1835/1836][slow] Hello, I like flying around on a stick. How about you?

    Opnieuw stopte Christopher midden in een crunch. Dit keer ging hij rechterop zitten en staarde Richard pissig aan. "Huffelpuf doet elk jaar hun best," snauwde hij en hij veegde met zijn hand het zweet van zijn hoofd. "Ik in ieder geval wel. Ik heb een carriere op te bouwen." Als je professioneel zwerkballer wilde worden, moest je immers trainen. Dan moest je laten zien dat, hoe slecht je team ook was, jij niet slecht was. Dat jij je best deed en talent had. "Dat begrijp jij echter vast niet," vervolgde hij en hij snoof luidruchtig waarna hij een klodder slijm naast zich in het gras spuugde. "Heb je niets beter te doen dan mijn training te verzieken?"
  7. [1835/1836][slow] Mmm, whatcha say?

    Vol verbijstering staarde Chris Noah aan, niet goed wetend of hij boos moest worden of moest gaan lachen. Beiden waren erg aanlokkelijk. Hij wilde schreeuwen tegen Noah, omdat hij hem niets had verteld. Omdat hij ineens niet meer kon lopen en daar zo... normaal over deed. Net deed alsof er niets aan de hand was. En hij wilde lachen, juist door de luchtige manier dat Noah hier mee om ging. Iets wat alleen Noah kon. Van iedereen die hij kende, kon alleen Noah zo luchtig om gaan met het feit dat hij niet meer kon lopen. "In ieder geval niet invalide worden," antwoordde hij en hij bekeek de rolstoel nog eens. "Wat is er gebeurt? Hoe? Nu kun je niet meer zwerkballen!" Hallo, ze waren nu wel een goede zwerkballer kwijt. Als dit de schuld was van een andere afdeling, moesten die boeten.
  8. [1835/1836] Waarom kon er niet maar één Ingram zijn!

    Jaloers keek Christopher naar het blaadje in Tabitha's handen. Het was dan wel niet helemaal verdwenen, er zaten wel gaten in en dat was meer dan die van hem. Hij wist niet eens zeker of zijn bal wel doorzichtiger was geworden. Het kon best dat hij gewoon dacht dat het zo was omdat hij zo ontzettend lang naar het ding had zitten turen in de hoop dat hij ergens een verdwenen stukje had kunnen lokaliseren. "Ja ik denk het. Als we samen werken kunnen we elkaar vast helpen erachter te komen wat er nog niet goed gaat," zei hij zo positief mogelijk. Waarschijnlijk zou deze samenwerking er vooral voor zorgen dat Christopher nog moedelozer werd en dat Tabitha dankzij haar eigen oefening en haar eigen tips beter zou worden en een voorwerp volledig kon laten verdwijnen. Hij was nu eenmaal niet de beste leerling, tot zijn eigen ergernis. Hij verlegde zijn blik net weer op het balletje voor hem en pakte zijn toverstok wat beter vast toen ze vroeg of hij Richard en Claude kende. Een frons verscheen in zijn voorhoofd. "Ja.. volgens mij wel. Ze zitten allebei in ons jaar toch?" Sorry Tabitha, maar de familie was tamelijk groot en Christopher wist niet van iedereen precies wie wie was. "Hun namen komen we in ieder geval bekend voor en volgens mij is Claude wel eens bij ons geweest om met Blanche te spelen toen we nog kleiner waren. Hoezo?"
  9. Grijnzend haalde Chris zijn schouders op. "Geen idee of dat kan, maar het leek me best een goed dreigement om iemand een kooi in te laten kruipen," zei hij, de stoere jongen dat hij was. Nu was Burt überhaupt niet heel moeilijk om te intimideren, maar dat was het punt niet. Het punt was dat hij Burt zo in de kooi had kunnen krijgen. Hij grijnsde opnieuw toen Aviana haar verhaal deed. "Die jongen moet blij zijn, nu kan hij tenminste een of ander interessant verhaal bedenken waarbij hij een litteken heeft opgelopen op zijn voorhoofd. Iets met een vervloeking of iets dergelijks, wat niet eens helemaal gelogen is." Hij zou best een litteken op zijn voorhoofd willen. Of ergens anders. Dat was gewoon stoer en hij was stoer. "Ik vind niet dat je daarvoor straf had horen te krijgen. Hoe lang moet je zitten?" Hij moest zelf de komende maand elke dag na school naar dit lokaal komen. Daar zou hij vervolgens horen wat hij moest gaan doen al gokte hij dat het best zou kunnen dat hij gewoon hier moest zitten. Huiswerk maken ofzoiets.
  10. [1835/1836][slow] Hello, I like flying around on a stick. How about you?

    Christopher zat midden in een crunch toen er ineens een schaduw over hem heen viel. Die schaduw hoorde er niet, voor de duidelijkheid. Dream had les, dus die hoorde hier niet te zijn, Blanche zat vast ergens te bedenken hoe ze hem ging vermoorden en verder... Ja, verder had hij eigenlijk geen vrienden meer. Niet echt. Verward en vooral heel geërgerd keek hij omhoog om in het gezicht te kijken van zijn.... Neef. We houden het op neef. "Ik ben aan het trainen. Huffelpuf doet hun best om de zwerkbal wedstrijden te winnen dit jaar," verklaarde hij, bewust Dicks andere vraag negerend. Vervolgens ging hij weer verder met zijn oefening. "Doet zwadderich eigenlijk iets om te proberen niet als laatste te eindigen?" vroeg hij vervolgens puffend.
  11. Afwezigheidstopic

    Hello, Jullie gaan mij de komende weken waarschijnlijk erg weinig zien, want ik heb het achterlijk druk. Vier dagen stage in de week, woensdags de hele dag bezig met verslagen die ik moet maken en zaterdags werk ik over het algemeen. Dus dan blijft zondag over voor het voorbereiden van lessen voor stage yay! Aka ze willen me graag dood hebben en zijn aardig goed op weg. Sorry dus als ik traag terug post.
  12. Okay. Chris' plan om de Hufsketiers weer samen te brengen, was een beetje mis gegaan. Het was een heel goed plan geweest en als het was gelukt, dan waren Noah, Wisdom en Jonathan vast en zeker weer terug gekomen, maar eh, ja. Nu had hij strafwerk en dat was niet cool. Dat was alleen maar een beetje cool, want alleen bad guys kregen strafwerk. Hij zuchtte diep en liet zich met een plof bij Aviana Fox neer vallen in een stoel. Zijn tas smeet hij naast zich op de grond, geen aandacht bestedend aan het inktpotje wat er uit kwam rollen. "Dat kun je wel zeggen. Het is een stuk lastiger om in je eentje iemand in een kooi te stoppen... Natuurlijk moest er precies een leerkracht langs komen toen ik dreigde om Burt Jarvis in een bult slijm te veranderen als hij niet snel de kooi in ging. Hoe had ik dat nou kunnen weten?" Hij zuchtte nogmaals geërgerd. Als die docent niet langs was gekomen, was er niets aan de hand geweest. Of nog beter: als Burt niet had gegild als een speenvarken, had de docent hem helemaal niet hoeven betrappen. Stomme Burt. "Wat heb jij gedaan?" vroeg hij zijn lotgenoot.
  13. [1835/1836] Waarom kon er niet maar één Ingram zijn!

    Christopher werd nog maar eens met zijn neus op het feit dat hij te veel met de Hufsketiers om ging en niet genoeg met andere studenten gedrukt toen hij zag staan dat hij aan Tabitha Fox gekoppeld was. Een meisje waarvan hij eerlijk gezegd niet eens wist wie het was. Ze zat in Zwadderich, daar was hij achter gekomen, maar de Zwadderaars liet Chris over het algemeen nog al rechts liggen. Hij had de eerdere jaren iedereen rechts laten liggen, behalve de Hufsketiers. Dit was dus weer een goede kans om nieuwe vrienden te proberen te maken. Chris glimlachte vriendelijk naar het meisje toen ze bij hem kwam zitten en knikte ter bevestiging. Ze moesten de spreuk snel onder de knie zien te krijgen. "Ik heb het al wel geprobeerd, maar het is me nog niet echt gelukt om iets meer dan een beetje doorzichtig te krijgen. En bij jou?" vroeg hij beleefd. Ze was best een mooi meisje, die Tabitha. Nog steeds kon hij zich echter geen moment voor de geest halen waarbij hij haar eerder had gezien in een les.
  14. Christopher lachte ongemakkelijk. De vlinderstruik. Ha haha ha. Ja... Maximilian was een vreemde jongen. "Ik weet niet zo veel van vlinders, dus dat kunnen we vast nog wel een keer doen, maar niet nu," zei hij en hij probeerde niet te gemeen te klinken. Sorry, maar vlinders waren saai en staren naar een plant waar vlinders op af kwamen, stond in Christophers vocabulaire niet onder het kopje 'leuke dingen om te doen met vrienden'. Hij draaide eens een rondje en keek of hij iets zag wat leuk kon zijn. Er liepen verscheidene andere studenten rond, maar geen van allen zag er echt interessant uit. Daarbij zouden hij en Maximilian samen iets gaan doen. "We kunnen bij het meer gaan kijken of daar iets te doen is?" stelde hij voor en hij haalde zijn schouders op. Misschien dat de meermannen wel met iets bezig waren.
  15. [1835/1836][slow] Let us hear you (s)creeeeeaaaam

    Chris' ogen werden groot. Zodra ze de woorden had gesproken was zijn gezicht met een ruk naar haar gedraaid en nu keek hij haar aan. Met ogen die groter waren dan de borden tijdens het diner. Of zo voelde het tenminste. 'Ik vind je leuk'. Waarschijnlijk zou hij die woorden altijd in zijn oren blijven horen want, wauw. Die woorden waren geweldig en de enige woorden die hij wilde horen. De enige woorden die er toe deden op de wereld en door die woorden wist hij zeker dat het niet uit maakte wat Blanche er van vond dat hij een meisje leuk zou vinden, want Dream was niet zomaar een meisje. Ze was Dream. Het duurde even voor hij besefte dat zij nog steeds met haar handen voor haar gezicht zat en zijn mond nog steeds een stukje open hing. Zonder dat hij iets zei. Zijn wangen werden warm en waren zonder twijfel rood geworden. Hij deed zijn mond open. En weer dicht. En weer open. "Dream, ik.." begon hij en zijn stem stokte. Hij schraapte zijn keel en probeerde het nog een keer. "Dream, ik vind jou ook leuk." Snel wende hij zijn ogen weg, want wie zei dat nou zo? Hij moest iets speciaals zeggen. Iets over hoe geweldig ze was. Hoeveel ze voor hem betekende, maar de enige woorden die hadden willen komen, waar die geweest die hij net had uitgesproken.
×