Jump to content

Daniella Ingram

Magisch Verbond
  • Content count

    1,129
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    62

Daniella Ingram last won the day on June 15

Daniella Ingram had the most liked content!

About Daniella Ingram

  • Rank
    There is method in my madness

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV

Profile Fields

Recent Profile Visitors

4,116 profile views
  1. [15+] [1837/1838] Small doses

    In een vlugge handbeweging greep ze het flesje vast en sprong op voor ze dan eindelijk, eindelijk, het drankje door haar keel voelde glijden en zich voelde ontspannen. Deze hele situatie was verschrikkelijk vernederend en met elke slok die ze nam, elk stukje van zichzelf dat ze terugvond omdat ze weer aan iets anders kon denken dan de inhoud van het nu lege flesje voelde ze dat. En ze haatte het. Ze wierp een kwade blik op Valentine, twijfelde heel even of ze iets terug wilde zeggen (ze haatte die twijfel ook, haatte dat ze in overweging moest nemen of ze het zich kon veroorloven om te vechten). Maar ze had haar drugs, dus ze was voor nu wel even goed, en hij had haar net in de meest verschrikkelijke situatie ooit geplaatst dus erger kon het toch niet worden. “Wil je weer neergestoken worden?”, beet ze hem toe, “want met zulke opmerkingen vraag je daar wel om”, ze hoefde zich niet te gedragen en ze hoefde hem niet te horen zeggen wat wel of niet gedragen was. Fuck dat. Met het flesje nog in haar hand liep ze naar hem toe en legde achteloos haar hand hardhandig op een nog open deel van de wond. “Ik bedoel ik denk dat dit glas hier een stuk langer blijft zitten dan die grove stukken bord dus.. Het was fijn om zichzelf even terug te hebben al wist ze niet voor hoelang het duurde.
  2. Maandag 4 december 1837 - yara's place i guess??? Ze was zenuwachtig. Dat was een emotie die ze niet echt goed kende, ze voelde altijd een hele hoop dingen en voelde een hele hoop teveel. Maar ze was nooit zenuwachtig, ze was bang geweest soms, maar dat had haar altijd overspoeld, op momenten dat ze gedwongen was keer op keer weer onder ogen te komen dat ze niet ontastbaar was, niet onsterfelijk was. Iets wat ze gemakkelijk meteen weer vergat als het moment voorbij was. Maar zenuwachtig was bang zijn voor er een reden was om bang te zijn. Het was een emotie aan je laten knagen in plaats van je laten overspoelen. Het was niet haar ding. Maar heel veel dingen waren de laatste tijd haar ding niet. Anderen om hulp vragen, deze hulp niet afdwingen maar oprecht een deal sluiten omdat je het nodig had, zich in een kwetsbare positie zetten bij mensen waarvan ze wist dat ze niet het beste met haar voor hadden genoodzaakt worden om tot op een zeker level de controle over haar in iemands anders handen te leggen was haar ding niet. Maar het was in elk geval haar keus. En ze kon ermee omgaan zolang het haar keus was om al die vrijheden tijdelijk op te geven zolang het haar keus was om dat te doen. En zolang ze die drugs niet uit haar systeem had had ze geen keuzes meer thuis als Valentine besloot dat hij weer eens wilde kiezen. In theorie, in theorie had ze altijd een keus geloofde ze ook stellig in. Maar die drugs, die verdomde drugs vaagden al die nuances uit haar brein op het moment dat ze die nodig had. En ze wilde het niet meer. Dus dan had ze liever even dit dan altijd dat. Maakte haar niet minder zenuwachtig. “Dus… wat gaan we doen”, vragend keek ze Yara aan vanaf de bank waar ze zich inmiddels geïnstalleerd had. Ze was klaar met haar eigen twijfels en gedachten. Ze wilde het plan horen, ze wilde het gevecht aangaan en er ongeschonden en onoverwinnelijk weer uitkomen. OOC: Prive met Kelly <3
  3. [1837/1838] Like a small boat on the ocean

    Het was misschien beter om gewoon te zeggen wat ze nodig had, makkelijker in elk geval. Daniel was duidelijk geweest dat ze heus alles mee mocht nemen als ze hem maar uitleg gaf en ze wist eigenlijk niet eens waarom ze het niet deed. Ze zou immers alsnog haar zin krijgen niet. En dat was meestal haar doel, dat ze gewoon haar plan trok en niemand haar in de weg stond of commentaar op haar had. De rest van de wereld mocht doen wat ze wilden zolang ze haar niet in de weg stonden op wat voor manier dan ook. Maar nu stond Daniel haar alsnog in de weg, gewoon principieel. Want ze wilde dit niet eens hoeven doen, ze wilde niet eens bezig moeten zijn met ingrediënten stelen voor iemand anders, wilde niet bij Yara in het krijt staan, wilde niet dat dat ooit nodig was geweest. Dit hele plan was alleen maar ontstaan omdat ze momenteel veel te afhankelijk was van Valentine en hoeveel drugs hij haar gaf, en alle anderen dingen die ze ineens verplicht was kwamen erbij. En ze wilde er gewoon niet meer, ze kon het niet meer hebben. Waarom kon haar vader niet even een goed vaderfiguur zijn en dat aflezen of iets in die trant. “ Wat volgens mij duidelijk is is dat ik bijna alles uit jou voorraad al heb ”, ze griste snel nog even iets van de plank, waar ze niet eens van wist of ze het nodig had, “oh nu zelfs alles”, ze glimlachte even met haar handen vol. “En dat je nog steeds niet weet wat ik aan het doen ben” ze leunde gemakkelijk tegen de kast aan hield een beetje onhandig (haar handen zaten vol oke) het papier met opgevraagde ingrediënten/ contract dingen tussen haar en yara omhoog, voor ze het kapot scheurde. “En ziet er naar uit dat ik geen spiekbriefje meer heb, het was echt een hoop informatie”, ze zuchtte dramatisch, “dus ik denk dat ik gewoon niet meer duidelijkheid kan geven” Nu had ze misschien slim kunnen wegverschijnselen om er mee weg te komen. (Geen idee of dat kan in Bennett huis eigenlijk????) maar ze kon het niet helpen. Ze wilde gewoon blijven staan om zijn reactie te zien.
  4. Afwezigheidstopic

    Ik vlieg morgen nacht naar Afrika en ben dan tot 17 aug minder aanwezig <3
  5. [15+] [1837/1838] Small doses

    Ze wilde dit niet doen. En ergens ver weg gilde haar principes? Haar waardigheid? Haar ego? Ze wist het niet eens. Maar ergens heel ver achterin hoorde ze dat nog. Dat ze dit niet moest doen, dat alles beter was dan dit doen, dat ze gewoon fuck you moest zeggen tegen Valentine en fuck it tegen zichzelf. Dan maar geen drugs. Maar het was niet genoeg. Het was niet aanwezig genoeg, niet luid genoeg. En drugs, of beter gezegd de afwezigheid ervan dreunde door haar hele lichaam. En ze had het nodig. En daarna kon ze weer denken, kon ze hem hier spijt van laten krijgen. Maar ze had dat verdomde middel eerst nodig om zichzelf weer te kunnen zijn. Ergens zou ze willen dat ze zichzelf kwijt was. Want zelfs al was deze keuze haar enige het was nog wel haar keuze. Je had altijd een keus. En ze haatte, haatte dat ze deze maakte. Maar ze kon niet anders. Kon niet meer. Ergens was het fijn dat ze niet meer helder kon nadenken zonder dat haar gedachten steeds sprongen naar hoe ze dat verdomde middel door haar keel wilde gieten. Ze wilde zo min mogelijk denken aan wat er nu bezig was. Ze ging het namelijk doen. "Valentine, geef me die drugs, asjeblieft , ze haalde heel even adem en probeerde hem vooral niet aan te kijken toen ze er met pijn en moeite aan toevoegde; "ik smeek je. Als ze niet al doodziek was geweest dan was ze het nu wel.
  6. [1837/1838] Like a small boat on the ocean

    Ze wilde zijn hulp niet, ergens vond ze het ook gewoon leuk om door de kast te kijken, om de hele boel overhoop te halen om te vinden wat ze zocht. Als ze iets echt niet kon vinden dan ging ze wel het magisch oplossen. Liever dan hem precies uitleggen wat ze nodig had. Wilde hij straks nog weten waarom ook en kom op zeg. “Ik red het wel”, ze viste een nieuw ingrediënt uit de kast, stevig onder haar arm geklemd terwijl ze een sluikse blik op de lijst probeerde te werpen om even checken of het klopte. “Het duurt denk ik langer om jou alles uit te leggen dan zelf even te zoeken, hoef nog maar twee a drie dingen ofzo”, ze draaide zich om met een glimlach. “maar als je wil helpen kan je die spullen wel oprapen dat scheelt mij werk zo”. Want ze ging het niet nu doen, al was het maar om de dwingende toon in zijn stem. Ze had al met genoeg te dealen in haar persoonlijk leven met Valentine zijn stomme drugs systeem. Ze had geen fucking zin in ouderlijk gezag.
  7. [1837/1838] Like a small boat on the ocean

    Zocht ze iets? Ja genoeg, en ze had geen zin om daar verder over uit te wijden. Deels ook omdat als ze precies moest zeggen wat ze allemaal zocht ze de lijst erbij moest pakken, de lijst maar haar naam, Yara’s naam, met oppervlakkige toch wel gevoelige informatie over haar drugsprobleem. En liever niet?? Bovendien, bovendien vond ze gewoon ook dat ze het recht had om hier te zijn, om toegang te hebben tot die voorraadkast als ze het nodig had, ze had nooit verantwoording hoeven afleggen toen haar moeder nog haar moeder wilde zijn en was niet van plan er nu mee te beginnen omdat de man die toevallig haar vader was haar betrapt had toen ze zijn voorraad probeerde leeg te roven. Gewoon niet, geen zin in. “Ik zoek genoeg”, antwoorde ze zangerig, en wierp even een blik op de dingen die ze wel even mocht opruimen. “Dat ruim ik wel op als ik klaar ben”, ze had het gemakkelijk nu kunnen doen had haar toverstok mee (ze had de irritante neiging om dat soms niet te doen. Gewoon omdat ze het spannend vond als er drama was en ze het gedwongen anders moest oplossen dan met magie. Chaos was nog altijd het beste. Crisis zorgde voor chaos), een spreuk en het was klaar geweest. Maar ze wilde het gewoon uitstellen, gewoon principeel. “Ik heb geen hulp nodig trouwens, denk dat ik bijna klaar ben, dus kan je gaan hoor, je hebt vast meer te doen” Ja, ja zijn huis. Maar als je iets wilde gedaan krijgen moest je gewoon doen alsof wat je deed normaal was. Dat werkte vast wel!
  8. [15+] [1837/1838] Small doses

    “Nee”, gilde ze paniekeriger dan ze zou willen, maar fel genoeg om zichzelf dat te vergeven. Het was niet eens dat ze echt bang was, ze zou nooit bang zijn, zeker niet voor hem, want ja, aan het einde van de dag wist ze wat ze aan hem had. Ze konden elkaar zo vaak slaan, zo vaak dwars zitten, ze kon de hele wereld in brand steken en het zou niet uitmaken. Want aan het einde van de dag hielden ze van elkaar en zolang dat er was was er genoeg en maakte de rest niet echt uit. Maar deze hele situatie was zo buiten haar grip, en ze kon geen grip krijgen zonder dat ze die drugs kreeg want ze kon steeds minder aan iets anders denken. En dat, dat was beangstigend. En ze wilde eruit. “Geef me gewoon wat ik nodig heb”, wanhopig keek ze hem aan, “geef gewoon, alsjeblieft meer vraag ik niet” Meer bestond er even niet. Niet tot ze ze had.
  9. [1837/1838] Like a small boat on the ocean

    Donderdag 23 november 1837 Daniella was niet goed in dingen vragen, was niet goed in haar trots opzij zetten, was niet goed in de positie staan waar ze iets van mensen nodig had, waar wat zij wilde afhing van hun antwoord en hulp en niet van zichzelf. Bovendien, bovendien hield ze niet van vragen, verwachtte ook meestal niet andere dingen vroegen, zag het gewoon als haar recht om precies te doen wat ze wilde en als anderen het daar niet mee eens waren dan zagen ze maar hoe ze daarop reageerde en dan handelde ze wel naar die reactie. En als ze er niet achterkwamen, het niet erg vonden, of iets in die trant dan des te beter. En ze was dus al helemaal niet van plan om haar vader, raar idee nog altijd maar oke, te vragen of ze wat illegale ingrediënten uit de Bennett voorraadkast mocht pakken. Daar was ze gewoon te trots voor. En als het de voorraadkast van haar familie was mocht ze toch prima daar ook gebruik van maken. Ze had wel voor de zekerheid gewoon even meerdere malen de naam van haar moeder laten vallen toen personeel vroeg wat ze hier precies deed, ze wist dat die een soort van weer in de picture was en dat hielp vast. “Fuck”, ze had zich aan iets gestoken en met een kwaad gebaar mikte ze de helfte van de ingrediënten in haar hand op de grond. OOC: prive met Margaux <3
  10. [1837/1838] Sending big waves into motion

    Een week. Een week en het probleem zou voorbij zijn. Ergens was het lachwekkend, frustrerend ook dat het zo makkelijk was dat het maar een week koste om daarna gewoon haar vrijheid weer terug te hebben en dat ze alsnog iemand als Yara nodig had omdat ze niks meer om die vrijheid gaf op momenten dat ze de drugs nodig had. Een week verdomme. Waarom kon ze het niet eens een dag volhouden zonder. “Ziet er naar uit van wel”, ze nam Yara’s uitgestoken hand aan. Liever had ze het verzegeld met bloed en niet met een handdruk, om geen andere reden dat alles beter, zekerder, echter, vaster, werd als je betaalde met bloed. Maar dit was ook prima. “The deal is the deal, laten we maar zeggen”, ze glimlachte nog een keer wrang, nog altijd kwaad dat dit überhaupt nodig was en stond op. “Leuk je weer gesproken te hebben Yara”, en ze wierp een spottend kushandje naar haar, alweer, tijdelijk partner in crime voor ze zich zo snel mogelijk uit de voeten maakte. De lijst brandde tussen haar vingers. Ze had genoeg te doen.
  11. [1837/1838] Sending big waves into motion

    Ja, ja Yara mocht best goed zijn in geheimen bewaren maar ze had echt wel een beetje meer nodig dan dat. Twijfelend staarde ze naar het document vol geheime ingrediënten en schoof het een stukje door naar Yara, “Schrijf je naam eronder, doe ik ook, gewoon hier voor je als je het kan zien, we kopiëren het en als iemand van ons iets zegt over de ander dan wordt dit gepubliceerd voor wie dan ook interesse heeft”, ze glimlachte even opgewekt, kon het niet helpen want het idee van de chaos (zelfs al zou deze haar ook raken) die dan kon volgen was gewoon plezierig. “Als je dan praat neem je jezelf mee naar de afgrond, lijkt me wel zo eerlijk” Bovendien, als je naar de afgrond ging kon je altijd beter zoveel mogelijk mensen meenemen. Was deel van het spel. “Ik weet niet precies wat het is”, antwoordde ze gefrustreerder dan ze zou willen. Yara was slim en ze wilde zo min mogelijk weggeven van de werkelijke situatie. Wat er tussen haar en Valentine was daar hoefde de rest van de wereld zich echt niet meer te bemoeien. Maar het was gewoon haar eigen frustratie dat ze het antwoord niet wist op die vraag, dat had alles een stuk makkelijker gemaakt. “Ik weet alleen dat ik me nog nooit zo ziek, misselijk, en in pijn heb gevoeld als wanneer ik het een dag niet slik en ik wil het niet meer. Het is zo.. afhankelijk, niet echt mijn stijl. Je bent heler denk je dat je genoeg weet door de symptomen om er mee uit de voeten te kunnen? ” Asjeblieft zeg ja “En voor wanneer liefst zo snel mogelijk maar sommige spullen zijn nogal.. ingewikkeld (aka ze moest met zwaarder geschut komen om eraan te komen waarschijnlijk hulp van haar familie vragen, moest daar weer een hele hoop trots voor breken en ew. “Begin December, of heb je het dan te druk met huisvrouw spelen voor je kerstvieringen?
  12. [1837/1838] Sending big waves into motion

    Ze voelde niet echt de behoefte om uit te leggen waarom ze verslaafd was, had veel liever dat Yara dacht dat het zowel haar eigen fout als eigen keus, tot zover een verslaving een keus was, geweest was dan dat ze precies wist hoe het zat. Ze was liever door haar eigen toedoen verslaafd geraakt dan door hoe het zat. (Had dan vast ook niet perse willen afkicken, deed ze ook niet met alcohol). Dus hoewel die blik het bloed onder haar nagels vandaan trok liet ze het toch daar bij zitten. Het was zo kut om andere nodig te hebben. Ze kon niet wachten tot dat over was, zodat ze weer compleet vrij spel had. “Wat een geluk”, antwoordde ze mat. Het stond haar niet aan, opgesloten worden vooral niet. Ze had een hekel aan vastzitten, zag vrijheid als het grootste goed dat de wereld haar kon geven, moest geven, maar nu zat ze ook een soort van vast en dit was langer en erger. Dus het leek de beste keus. Ging ze nog wel spijt van krijgen, als ze straks in die kamer zat. Maar Daniella was nooit goed geweest in lange termijn denken. Ze wilde nu van haar verslaving af, had nu Yara’s hulp nodig, was eigenlijk al geïrriteerd dat het meisje eerst betaling wilde. Niet omdat ze niet wilde betalen, voor wat hoort wat begreep ze best, maar ze wilde gewoon nu meteen van start. Nu. Nu. Nu. Nu. Haar ogen gleden over de lijst, ze had ze niet zelf al die spullen maar ze kende wel mensen, de club was niet de meest legale plek achter gesloten deuren en als eigenaresse leerde je wel wat mensen kennen. Moest wel lukken, Moest wel lukken. Want ze wilde dit en was wanhopig genoeg om op alles ja te zeggen. “Dit lukt wel”, ze tikte een beetje geïrriteerd met haar nagels op het papier. Er was geen eens een reden op geïrriteerd te zijn maar ze was het gewoon. “Hoe kan ik je vertrouwen dat alles tussen die vier lieftallige muren van je huis blijft?”, vroeg ze toch wat scherp. Ze wist niet wat er ging gebeuren, niet precies, maar ze wist dat de drugs (en de afwezigheid ervan) haar kwetsbaar maakte en dat ze liever doodging dan Yara dat laten zien wetende dat ze het aan iedereen kon doorvertellen.
  13. [1837/1838] Sending big waves into motion

    Zondagavond 19 november 1837 Prive met kelly <3 Ze was er klaar mee. En misschien had ze er eerder klaar mee moeten zijn, misschien had ze eerder deze stap moeten nemen, maar waar ze het haatte dat Valentine haar ooit aan die drugs gekregen had, en waar ze het haatte dat hij het daarmee ineens voor het zeggen had, dat ze zo verdomd afhankelijk was. Waar ze dat allemaal haatte daar was het effect dat de drugs op haar hadden verslavend, natuurlijk was het verslavend want anders zou het niet werken, en ze wilde steeds meer omdat ze niet wilde voelen wat ze voelde als ze ze te lang niet nam. Ze had er splinters van gevoeld op de momenten dat Valentine een reden had gevonden om haar niet te willen geven wat ze wilde. En ze wist niet of ze klaar ervoor was om te voelen als het niet alleen maar splinters meer waren. Nee, wist ze wel, ze was er niet klaar voor, zou er nooit klaar voor zijn. Maar ze was zo klaar met de afhankelijkheid dat het genoeg was om nu hier te zitten. Yara Faulkes-Davenport had haar al eerder geholpen met een probleem, soort van toen had ze zichzelf een tijdje vergiftigt in hoop immuun te worden voor gif. Was uiteindelijk niet echt een succes geweest, maar ze wist inmiddels wel dat Yara compleet niks om haar leven gaf en altijd wel open stond voor een interessant voorstel, plus ze wist vast het een en ander van verboden middelen. Ze was perfect dus. “Yara”, ze knikte naar het meisje en nam plaats tegenover haar in de lege universiteitsbibliotheek (het was laat misschien zelfs na sluitingstijd, ze wist het niet ze wist alleen dat ze hier hadden afgesproken, ik verzin dit nu als het anders moet Kelly let me know). “Ik heb geen zin om een hele show hierom heen te maken ik denk dat we allebei liever andere dingen doen, dus ik heb je hulp nodig, enig verstand van drugs en afkicken?[/
  14. [15+] [1837/1838] Small doses

    Ze had het niet verwacht eerlijk gezegd, gewoon ze was wel eens geslagen maar niet zo, niet door hem. Maar op een heel kort moment van schok na ging ze zich er ook niet rouwig over voelen. Want het deed pijn, verdomme het deed pijn. En ze was kwaad, en ze moest kwaad blijven want anders kon ze niet meer overeind staan. Want ze kon niet meer. "Ik haat je!", ze drukte haar hand op haar gezicht en negeerde dat het niet echt hielp tegen de pijn. Want de twee klappen deden pijn en alles deed pijn, en haar huid leek te branden en ze voelde zich misselijk en duizelig en het enige wat alles ging oplossen waren die verdomde pillen. En ze haatte hem. "Ik haat je, ik haat je ik haat je,ik haat je hoe vaker ze het zei hoe minder ze het zelf geloofde, wat haar dan wel weer kwader maakt En dus duwde ze met al haar gewicht zich tegen hem aan in een poging hem op de grond te werpen. Als zij niet meer kon staan dan hij ook maar niet.
  15. [15+] [1837/1838] Small doses

    Ze wilde niet van het aanrecht af, gewoon omdat ze elk gevoel van macht momenteel wilde grijpen zodat ze niet hoefde toegeven aan overmacht. Omdat ze hier stond en het niet aan hem was om even te bepalen dat ze eraf moest. Omdat ze hier meer spullen had om te gooien en meer overzicht om te mikken. Dus probeerde ze zich los te trekken, en ondertussen zich stevig genoeg neer te zetten. Alles om te blijven staan. Werkte niet zo goed, fysiek was ze nooit zo sterk geweest als ze zou willen en momenteel was ze ook niet echt in de juiste staat om een gevecht aan te gaan waar ze sowieso niet in het voordeel was. Dus hij trok haar naar beneden en ze haatte het, haatte dat er niks leek te zijn wat ze kon winnen. “Je moet ze gewoon geven!”, riep ze nu vol wanhoop en compleet overstuur. Want ondertussen was ze wel echt wanhopig voor die kut drugs. En in een laatste poging om haar gelijk te halen stak ze een scherf van een bord die ze nog had kunnen meepakken in zijn arm. Dat ging vast helpen.
×