Jump to content

Daniella Ingram

Magisch Verbond
  • Content count

    1,139
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    64

Daniella Ingram last won the day on October 17

Daniella Ingram had the most liked content!

About Daniella Ingram

  • Rank
    There is method in my madness

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV

Profile Fields

Recent Profile Visitors

4,192 profile views
  1. Afwezigheidstopic

    Ik heb een best stressvol leven atm + tentamen next week die het erger maken dus ik ben er minder. Soms ga ik misschien alsnog heel veel posten maar verwacht niks consequent voor i dont know how long!!!!
  2. Drama - Beste plottwist

    Het weerwof topic van Renée met ovid waar de hint in de titel zat D<
  3. Drama - Dramaqueen

    @Liam Haysward @Madeline Rosanvallon @Caroline Carrington @Christa Rose
  4. Drama - Beste karakterontwikkeling

    Ik vind Phoenix niet Waterford (??? How to name dit ) heel goed gedaan omdat het feit dat zijn ouders zijn ouders niet zijn sowieso al heel erg invloed op hem had (met hoe die nooit goed genoeg voor ze was) en als hij er dan achter komt dit weer invloed heeft maar natuurlik weer totaal ander level. Vind het echt meesterlijk als je een thema /situatie twee maal kan inzetten voor super sterke karakter ontwikkeling echt impressed
  5. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    Het was niet oke. Het was niet oke tot ze weer zelf kon bewegen zonder hulp, zonder dat het pijn deed. Het was niet oke tot dat ze begrip van tijd weer een beetje terugvond na het compleet kwijt te zijn geraakt in urenlange opsluiting. Het was ver van oke tot het moment dat ze niet zo kwetsbaar en afhankelijk meer was. Maar het was in elk geval voorbij en ergens voelde ze zich misplaatst dankbaar toen Valentine haar die vreselijke ruimte uitdroeg. Alsof hij haar gered had. "Het doet pijn, sprak ze schor en een beetje ontevreden (maar niet te erg ze wilde hem momenteel voor de verandering niet boos maken). "Misschien kan je beter een heler halen , want het was veel minder eng om afhankelijk te zijn van iemand die je geld gaf. Minder erg ook want onder alle pijn en vernedering was ze natuurlijk ook gewoon boos. Had ze gewoon de kracht en/of moed niet voor. "Hoe laat is het eigenlijk . Ze wilde ergens wel weten hoe lang ze daar gelegen had. Ergens ook niet trouwens.
  6. [1837/1838] Like a small boat on the ocean

    “Wat doe je!”, het was een oprechte vraag in eerste instantie. Ze voelde heus wel hoe een spreuk door haar lijf schoot, dat kon je nooit echt niet doorhebben, maar verder niet echt iets. In het begin dan. En toen het ineens een stuk meer pijn deed, toen haar hoofd ineens heel hard begon te kloppen en ledematen begonnen te tintelen, en alles alles ineens steeds meer teveel van het goede leek. Toen zoe je die wat doe je van eerder vooral als woede en frustratie, en een klein beetje paniek, kunnen lezen. “Stop hiermee!”, het werd steeds erger en ze wist niet hoelang ze nog in staat zou zijn om een fantsoenlijke spreuk zijn kant op te gooien en beter vroeger dan later. Dus schoot ze met die woorden ook een paar knetterende bliksemflitsen uit haar staf om hem te raken. Ze wist niet eens of het zin had, misschien werkte die spreuk van hem net zo goed door als ze niet tegen de muur stond, maar elk moment dat ergens niet weg kon was een uitgang forceren toch het eerste wat ze wilde doen. Ze gaf hem ook nog een trap met haar hak trouwens. Meer voor zichzelf dan voor een nuttig long-term ontsnappingsplan.
  7. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    Hoewel elke botbreuk, elke seconde van de martelspreuk, elke schram, elke seconde hier, er een teveel was. Hoewel ze zich misschien, in tegenstelling tot Valentines gedachten, voelde alsof ze nooit meer compleet opgebouwd zou kunnen worden. Door wie dan ook. Hoewel al dat alles waar was. Ze zou het geluid van brekende botten en haar eigen geschreeuw elke keer kiezen als ze het geluid van een dichtvallend slot niet hoefde te horen. Want er was iets aan vast zitten en niet weten of en wanneer je weg kon. Aan hoelanger je er zat vergeten dat er iets was buiten de ruimte waar je zat. Aan niet weten hoelaat het was en geen grip kunnen krijgen op hoelang een minuut of een uur duurden omdat ze allemaal hetzelfde waren. Omdat tijd en ruimte niks meer uitmaakten want deze ruimte was alles wat je had. Er was iets destructievers aan dat dan elk ander letsel dat ze vandaag had opgelopen. En ze wilde gewoon weg kunnen. Vrijheid was altijd haar grootste verlangen geweest en zou het altijd zijn. Dus schreeuwde ze. Probeerde ze geluid te maken. Probeerde op momenten dat ze helder kon nadenken te zien of er iets was wat ze kon doen. Probeerde ze ondertussen te blijven ademen en een weg te vinden om de pijn die ze nog altijd had te dimmen. Raakte ze opnieuw overstuur elke keer dat ze een paar minuten in slaap viel van uitputting en daarna na een nieuwe pijnscheut wakker werd compleet gedesoriënteerd en nog altijd in die ruimte. En toen na wist zij veel hoelang eindelijk de deur open ging probeerde ze niks meer. Toen huilde ze gewoon van opluchting en de prille hoop dat het nu over was.
  8. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    Door jou ben ik gemarteld Ze zou willen dat ze wist waar hij het over had. Misschien had ze dan geweten wat ze moest zeggen om te zorgen dat hij ophield. Dit was een of andere persoonlijke vendetta tegen haar waar ze de helft van begreep, en niet verder kon nadenken omdat er de hele tijd niets anders dan pijn op allerlei manieren door haar lijf ging. Dit was een gevecht tegen haar en ze kon zich niet verdedigen, had niet de kracht om terug te vechten. Ze haatte dit. Haatte geconfronteerd worden met haar eigen kwetsbaarheid. De spreuk duurde langer deze keer en toen die eindelijk stopte kwamen er weer vragen. En ze wist het niet, ze wist het niet , wat hij wilde horen. En ze kon niet nadenken, kon geen woorden meer vinden. Kon niet genoeg rust en adem vinden om verstaanbaar te kunnen praten. Dus schudde ze gewoon huilend haar hoofd en hoopte dat het genoeg was. Dat hij haar gewoon los en met rust zou laten.
  9. Afwezigheidstopic

    Het is midterm week (Wat betekent dat school me wil vermoorden met leerstof) WO-in actie week (Wat betekent dat ik de hele week actie voer omdat kabinet rutte 3 bezig is het Nederlands (hoger) onderwijs te vermoorden ) Oh en ik vier twee x mijn verjaardag (28 september karaoke night in de bunker voel je welkom!!!) Dus ik ben er nog minder dan ik er al was miss u xxxxx
  10. Persoonlijk Topic Dump

  11. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    “Nou en”, ze had de woorden eruit gespuugd voor ze er erg in had. Ze meende het niet, en in elke andere situatie zou ze heel anders gereageerd heebben op dat iemand Valentine gemartelt had. Maar momenteel dreunde de pijn van net nog door in haar lijf en hoewel ze haar vinger niet op de zere plek kon leggen en de spreuk weg was leek het nog niet over. Het deed minder, veel minder pijn dan net maar het was alsof al haar zenuwen op scherp stonden en ze elk pijnpunt in haar lijf intenser door haar huid heen voelde drukken. En dat ze hier zo lag was zijn schuld. Dus momenteel kon ze geen begrip opbrengen. Ze trok haar hoofd weg, wilde niet dat hij haar aanraakte, wilde hier weg, wilde doen alsof dit nooit gebeurd was. Alsof ze nooit hier op deze verdomde stoffige keldervloer gelegen had. Huilend, schreeuwend, smekend het was te beschamend. Ineens brak haar been. Ze hapte naar adem, niet meteen in staat om de nieuwe pijn te registeren, probeerde het been weg te trekken en zichzelf naar achter te slepen. Weg van hem, weg, weg, weg. (hielp trouwens niet tegen de pijn je moest gebroken ledematen eigenlijk niet willen bewegen) “Ik heb niks ermee te maken dat jij gemarteld bent, stop gewoon, stop gewoon”, inmiddels was ze best wel in paniek. Die curcio spreuk was vooral onverwacht geweest, schok meer dan angst, maar dit, ze wist niet hoelang dit ging duren, ze wist niet hoe ze weg kon, hoe ze het kon stoppen.
  12. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    Tijd om iets te zeggen over hoe hij het waagde om haar toverstok af te pakken had ze niet, want toen waren ze al verdwijnseld. Voor dat ze kon schreeuwen, iets naar zijn hoofd kon gooien of iets anders om duidelijk te maken dat ze dit niet accepteerde, lag ze op de grond. En voordat ze echt dat besef had en de situatie kon oppakken vanaf daar, hem aanvallen indien nodig, voor dat ze ook maar iets had kunnen doen kwam die spreuk. Nu kon ze sowieso niet goed tegen pijn, had nooit een pijngrens gehad die erg stabiel was (ze had nergens stabiele grenzen gehad dus ergens was dat ook wel passend) maar dit, dit was anders. Er was alleen maar pijn. Er was geen onderdeel plek waar ze het niet voelde, er was geen houding die ze kon aannemen om het minder erg te maken, er was geen handeling die ze kon doen om het in te dimmen, het was overal het was alles en het trok alle grip op wat dan ook in dit moment uit haar handen sneller dan Valentine dat net met haar toverstok gedaan had Dus gilde ze, als directe impuls reactie, en probeerde ze (tergeefs) iets te vinden om houvast aan te krijgen zodat ze op kon staan. “Wat. Waarom. Hou op, stop, ” Ze had heel veel vragen en dingen die ze wilde zeggen maar echt zinnen vormen zat er ook niet in.
  13. Afwezigheidstopic

    Ik ben tm woensdag ff heeeeel druk </3
  14. [1837/1838][15+] These violent delights have violent ends

    “Wat ik gedaan heb?”, ze lachte cynisch maar draaide zich wel woest zijn kant uit. Want echt grappig was het niet, dat hij het niet begreep, dat hij over haar begon, terwijl dit om hem draaide, om hem en dat hij het bericht moest krijgen dat ze zijn stunt met drugs niet tolereerde, het bericht krijgen dat hij nooit meer zoiets moest doen als hij wilde dat zijn huis overeind bleef staan. Dus het haalde het bloed onder haar nagels vandaan dat hij nog niet kenbaar maakte dat hij het bericht ontvangen had. “Wat dacht je? Dat je die chantage de rest van je leven kon volhouden? Dat ik niet een manier zou vinden om je eindelijk eens terug te betalen voor alles wat je mij de afgelopen maanden heb aangedaan”, ze leunde weer in de deurpost en knikte met haar hoofd naar de resten van wat ooit zijn kantoor was geweest, “Ja, het kan me schelen. Het kan me schelen dat ik hoop dat je beseft dat dit een waarschuwing is. Volgende keer ben ik vast minder aardig”
  15. De enige echte postwedstrijd van september!

    IM GONNA BEAT U BITCHES
×