Jump to content

Malcolm Gallagher

Democratie & Magie
  • Content count

    134
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

Malcolm Gallagher last won the day on February 29

Malcolm Gallagher had the most liked content!

About Malcolm Gallagher

  • Rank
    Sleeping Beauty

Profile Fields

Recent Profile Visitors

965 profile views
  1. [1838/1839] We watch the stars

    Mal lachte. “Ah, dat zal ik maar als compliment beschouwen… al is het nogal pover, hoor, want ik vermoed dat het meer zegt over de andere gesprekken dan over die van ons.” Aan de andere kant wist hij niet hoeveel andere gesprekken waren uitgelopen op elkaar vervloeken en vastbinden en dat soort dingen. Hopelijk niet al te veel, dan had hij echt een zware tijd achter de rug. Hij nam een paar happen ijs, keek om zich heen. Toch raar om hier te zijn, nu. Pre-coma had hij zoveel tijd erin gestoken om dit plekje er goed uit te laten zien, dat de muren netjes waren en de kozijnen weer geverfd… en het was hem goed gelukt, zo goed gelukt dat je al die moeite er niet aan af zag, dat het huis gewoon stond en bestond, zoals het hoorde. Alles netjes. Achteraf had hij er liever wat minder tijd in gestoken en hier en daar een vlek kunnen zien. Hij lachte. “Nee, het hoort… redelijk onmogelijk te zijn, eerlijk gezegd, dat betekent dat je al het vocht er al uit hebt gekookt, en aangezien het soep had moeten zijn…” Hij nam nog een paar happen. “Ik kan het al wel lang, mijn ouders hadden vaak ’s avonds iets te doen, dus dan kookte ik voor m’n broer, zusjes… Maar ik vind het wel leuk, soms, koken. Lekker met je handen bezig, even je hoofd uit. Heb jij ook zoiets? Niet koken dan… als je het nooit hebt gedaan, kost dat vast meer energie dan alles wat je verder zou kunnen doen.”
  2. [1838/1839] We watch the stars

    Mal grinnikte. “Ach, een brandend gebouw inrennen… Het voordeel is dat je er niet al te goed over na hoeft te denken om het te doen. Ik denk niet dat ik slim genoeg ben om de hersenkronkels van een ander te volgen – ik raak die van mezelf nog zelfs af en toe kwijt.” Dat vond hij op zich gewoon waar, hij was niet eens al te zeer aan het overdrijven in bescheidenheid. Hij hield ervan om snel dingen te doen die snel goed voelden. Hij wilde mensen graag hulp aanbieden met andere dingen, natuurlijk, dingen zoals hun gevoelens en hun gedachten en hun trauma’s. Hij kwam er genoeg tegen die dat nodig hadden maar hij gaf ze meestal weer door nadat hij er gewoon voor hen was geweest, gewoon veilig was overgekomen en betrouwbaar. Dat kon hij doen. Hij ging er doorgaans niet echt in zitten wroeten… niet als alle slechteriken al verslagen waren, tenminste. Dan vond hij dat minder belangrijk. Hij lachte om Phoenix’ grapje over de Schouwers. “Hey, ik heb me keurig gedragen,” zei hij achteloos, en ging ondertussen in de vriezer wroeten voor ijs. Chocolade, vanille, framboos. Nou, dat was al een hele nette combinatie, nietwaar? Mal was een groot voorstander van dessert en vulde de bakjes conform die aspiratie. Hij was ook een grote voorstander van whisky, maar hij was aan het werk, dus daar was hij in zijn bakje net iets minder scheutig in. Wat, hij was niet echt meer aan het werk. Niemand wist dit huis te vinden. En Mal was er zeker van overtuigd dat hij een drankje wel kon hebben. Dat en de koffie geregeld keerde hij terug naar de bank, lachte weer. “Oh, het is een ontzettend beschamend verhaal, eigenlijk,” zei hij, en hij nam maar een grote hap ijs om in de stemming te komen. “Ik kwam toevallig… zal een jaar voor m’n afstuderen van Zweinstein zijn geweest… in een bordeel. Don’t ask, het was niet mijn idee. Maar het bleek behoorlijk serieuze mensenhandel. Dus ik haalde de Schouwers erbij, en die losten het allemaal zo keurig op… Dat leek me daarna ook wel wat. Opgegeven, aangenomen… ook niet echt over nagedacht… En toen was ’t m’n werk.” Hij grijnsde, nam nog een hap ijs. “Hoe overleef je zonder koken? Felix laat nog soep aanbranden, dus dat is vast niet je antwoord.”
  3. [1838/1839] We watch the stars

    “Ha, ja…” Moedig, om kinderen op te voeden, zo had Mal het niet eerder gezien. Hij kwam juist uit een omgeving waar dat niet direct een keuze was, voor Dreuzels en zeker voor katholieke laagopgeleide Dreuzels was het nog helemaal niet normaal dat je daar iets aan zou kunnen doen. Als je deed wat normaal was om te doen, dan kreeg je nou eenmaal uiteindelijk wel kinderen. Wat dat betrof had hij het voor tovenaars juist altijd makkelijker gevonden, omdat die inderdaad konden kiezen en omdat ze meestal zich ook niet in al te verschrikkelijke omstandigheden bevonden. Maar vervolgens was hij gaan werken en had hij die mening bijgesteld. En daarop reflecterend moest hij toegeven dat Phoenix gelijk had. Kinderen hebben was dapper, er was te weinig in deze wereld waar je invloed op had om het wat dan ook anders te maken. Hij grijnsde breed terug. “Ja, natuurlijk, dat tikt bij mij het hele lijstje af,” want er is geen Nederlands voor ‘that ticks all my boxes’ en waarom is dat er in vredesnaam niet? “Waarom denk je dat je graag mensen helpt? En hiermee? Lust je koffie?” Hij fronste naar zijn koelkast. “Ik geloof ook iets van ijs te hebben. Ik kan er whisky overheen gieten, dan is het alweer een driesterrendessert."
  4. [1838/1839] We watch the stars

    Met ‘niet echt’ nam Mal dan maar genoegen voor het moment, want zo moeilijk was hij nou ook weer niet. Als Phoenix serieus gewond was geweest, was het hem echt wel opgevallen inmiddels, als zijn collega’s het niet al zouden hebben gecheckt. Van al mijn Schouwers had hij het minste de neiging om fysieke pijn maar te negeren, hij had in elk geval geen vroege geschiedenis met mishandeling die hem ertoe heeft gebracht om dat als normaal te zien. Maar aan de andere kant had hij dan weer maanden en maanden in een coma gelegen met een gat in z’n organen, dus misschien was dat vroege hiaat inmiddels gewoon netjes aangevuld. Bovendien vond hij het prima om op een onderwerp over te gaan waarmee Phoenix zich meer op zijn gemak voelde. “Oh, echt? Interessant,” knikte hij. “Best eng ook, vind je niet? Dat iemands omgeving zoveel impact op ze kan hebben, ook als ze nog zo jong zijn? Als ouder ofzo wil je ’t dan ook niet fout doen.” Niet dat Mal met ouderschap bezig was, hoor. Misschien ooit. Maar die hele verhaallijn was weggevallen tegelijk met de fiancée, en momenteel vond hij hard werken eigenlijk ook prima. “Die vind ik ook het ergst,” was hij het met Phoenix eens. “Kinderen, kwetsbare mensen. Zijn ook heel erg. Aan de andere kant is het daar wel echt nodig.” Dit was Mal’s specialiteit natuurlijk en daar was hij heel bewust voor gegaan. Mensenhandel, kindermishandeling. Alle dingen die je hart in een ijsbrand zetten. Maar dingen die je niet niet kon doen. Omdat ze gedaan moesten worden. “En vaak kun je nog heel veel voor zo iemand betekenen.” Hij glimlachte. “Soms is het echt verrassend hoe weerbaar mensen zijn. Wat vind je het leukst?”
  5. [1838/1839] We watch the stars

    Goed, dit schoot niet op. Mal begon het idee te krijgen dat hij beter kon stoppen met vragen stellen. Of met praten in het algemeen. Hij kon per slot van rekening gewoon aan Felix vragen hoe het met die Phoenix Waterford zat. Felix mocht over het algemeen tamelijk gesloten zijn, zo kwam hij niet over en dus had Mal geen reden om te twijfelen dat hij zo zijn antwoorden zou krijgen. Bovendien, eigenlijk had hij geen antwoorden nodig. Zijn collega’s die met de overval bezig waren zouden Phoenix al ruimschoots hebben uitgehoord en aantekeningen hebben gemaakt en het was heus niet waarschijnlijk dat ze iets hadden gemist. Hij had het geopperd als optie omdat het fijn had kunnen zijn voor Phoenix om te kunnen spreken met een goed excuus over iets wat hem momenteel waarschijnlijk tamelijk op zijn hart lag; maar als die er geen behoefte aan had dan kon hij het net zo goed laten varen. Tenminste, natuurlijk nadat hij zijn basis minimum eisen had afgehandeld. “Hebben ze je geen pijn gedaan?” vroeg hij, toch wel iets geschrokken, of althans meelevend - schrikreacties waren bij Schouwers toch tamelijk afgestompt. “En ja, het is vaak zo. Criminelen hebben vaak weinig teamwork cursussen gedaan.” Hij grinnikte. “Misschien omdat ze er geen belasting voor kunnen aftrekken.” Zo. Grapje gemaakt. Start van de ongemakkelijke stilte. “Hoe gaat de studie? Nog interessante dingen tegengekomen?”
  6. [1838/1839] We watch the stars

    Malcolm fronste. Inmiddels begon hij zich wel af te vragen wat er zo verschrikkelijk was aan wat Phoenix thuis had liggen. Tegelijkertijd dacht hij niet direct aan iets illegaals. Mensen wilden nooit dat er anderen gingen rond rommelen in hun privé bestaan, Schouwers, ze maakten zich zorgen over een ton aan dingen, of het een troep was, of ze niet te beschamend ondergoed hadden, of hij hun dagboek door ging kijken. En dat viel allemaal heus wel mee, hoor. Deed hij wel, maar alleen in de zwaardere zaken, als hij een reden had tot verdenking van die desbetreffende persoon. En dan was het zijn baan, dan was het net zo objectief en klinisch als de dokter die je vroeg om je trui even uit te doen zodat hij je hartslag kon controleren. Oh, natuurlijk was er af en toe iets waar hij ook even om kon lachen, hij bleef een mens maar hij hoopte het vaak wel met respect te kunnen doen. “Felix woont er?” Hij keek verrast. “Zijn jullie familie?” Felix had dit hem nooit verteld. Of wel? Hij kon het zich niet precies herinneren. Hij humde. “Het is nog steeds gevaarlijk. Ze wachten daar misschien op je. Waarschijnlijk niet, maar als ze je zoeken,” en ze zijn een beetje competent, “dan zouden ze daarheen kunnen gaan. Maar ik vraag Felix wel om het door te lichten en dan kunnen we er later vanavond of morgenochtend wel even heen.” Tot die tijd moest Phoenix dan maar een boek van hem lenen. En een pyjama. Hij zou hier eigenlijk niet in mee moeten gaan, maar hij had medelijden met de jongen en kwaad kon het niet. “Maar?” Hij glimlachte voorzichtig. “Kom.” En ze gingen naar het kleine maar nette huisje waar Mal ooit had gedacht te gaan wonen, hij regelde eten terwijl Phoenix zich kon installeren en vervolgens konden ze wat eten. “Je mag er echt over praten, hoor. Het helpt, wie weet, ons nog. En jou waarschijnlijk ook.”
  7. [1838/1839] We watch the stars

    Jeetje, wat was Phoenix nerveus, hij was bijna aan het piepen. Dat was de vorige keer ook al zo geweest en het maakte de zaken voor Mal er niet makkelijker op. Die stelde graag iedereen op hun gemak, en bij Phoenix was dat haast onmogelijk om te doen. Want sorry jongen, maar hoe graag Mal hem ook zou willen helpen, Phoenix mocht nu echt niet naar huis. “Het is nauwelijks te zeggen,” legde hij daarom maar hopelijk geduldig uit. “Ze zijn in het een of andere holletje gekropen om weg te komen, dus we zullen ze vinden als we hun beschermende spreuken weten te doorbreken, hun holletje vinden via identificatie, of als ze uit hun holletje komen... Standaard kunnen die elk een uur of zes duren, of langer.” Daarna werden criminelen vaak toch ongeduldig. Of ze kregen ruzie. Of ze deden iets doms. Het waren criminelen, dat waren meestal geen professors aan Cambridge Magical University. Hij keek Phoenix aan over zijn beker. “Het kan korter, maar ook langer. We zullen er gewoon even op moeten wachten en dat is toch lekkerder niet in dit stuffy kantoor.” Hij glimlachte naar hem. “Al is het maar voor mij, ik heb morgen ook weer een lange dag.” Zou dat helpen? Vast niet. “Kom, we kunnen onderweg ergens stoppen voor je favoriete takeout en we maken het gezellig. Er zijn ook boeken, kranten, en als je een lijstje maakt kan een collega van mij gewoon al je spullen ophalen.” Hij maakte zijn brillenglazen schoon, keek Phoenix daarna weer aan. “Ik zal heus niet bijten. Was het erg schrikken, vandaag?”
  8. [1838/1839] We watch the stars

    “Kan wel,” bood Mal flexibel aan, want natuurlijk kon er even iemand bij Phoenix langsgaan. “Het is heus geen moeite en het zou nog best even kunnen duren.” Want aangezien ze de overvallers nu nog niet hadden gevonden leek het waarschijnlijk dat die het een of andere verstopholletje hadden waarvan de Schouwers niet afwisten. Het betekende ook dat voornoemd verstopholletje door enige anti opsporingsspreuken werd beschermd of dat er om de een of andere reden geen opsporingsspreuken mogelijk waren. En dan zou dit neerkomen op traditioneel speurwerk en dat kostte tijd, koffie en pizza of iets dergelijks op de rekening van het ministerie terwijl schouwers tot veel te laat doorwerkten. En nee, hij dacht er op dit moment nog niet aan dat Phoenix misschien iets wilde verbergen. Hij verdacht niet iedereen meteen! Als ie nu weer weigerde misschien. Na twee keer. Anders was je ook geen knip voor de neus waard als Schouwer. Iets van inherente paranoia moest er wel in zitten, hoor. “Het gebeurt wel eens,” knikte hij. “Dus we weten wat we doen.” Ook al is het in de individuele gevallen niet per se leuk. “Wil je anders zo even naar mijn huis? Safehouse kan ook, ze regelen wel wat... maar in dat van mij weet ook niemand je te vinden.” Want het stond leeg, Mal woonde doorgaans nog bij zijn ouders. Maar het was wel keurig gemeubileerd. “We kunnen nog wel wat spreuken oefenen?” Hij lachte. “Of je mag me weer uithoren. Oefen je alsnog.”
  9. [1838/1839] We watch the stars

    Ja, Phoenix, dat de Schouwers erop stonden dat je even bleef rondhangen kon je ze eigenlijk ook echt niet kwalijk nemen. Het was zo vervelend, zie je, als een ooggetuige het loodje legde door de criminelen waarvan hij ooggetuige was geweest. Werd een lastige bewijslast, en je had dat dan toch alleszins kunnen zien aankomen en dat was ook altijd wat wrang. Bovendien was het maar weer papierwerk. Dus, Phoenix, kortom: blijf maar lekker zitten. En ja, na de debrief kwam Malcolm dus naar hem toe met een kopje chocolade. Het was hem in de bank eigenlijk niet opgevallen dat hij die jongeman op de grond ergens van kende, daar was hij te druk bezig geweest met ervoor zorgen dat een bankmanager die wat bot was geweest tegen de overvallers niet doodbloedde enzo, maar inmiddels nu dat was gelukt, op het kantoor en met een schoon shirt aan had hij de connectie wel gelegd en had hij zijn hand opgestoken voor het op Phoenix passen totdat de beste mensen achter de tralies waren opgeborgen. Wat? Hij had hem maar een keer gesproken, maar toen best gemogen en sowieso was opsporing zelf niet direct zijn talent. Zijn talent was even afwachten en van dit moment gebruik maken om wat minder betrouwbare transacties van de bank onder de loep te nemen. Allemaal voor het geval dat het er iets mee te maken had, zie je. Je kon niet voorzichtig genoeg zijn. “Oh, nee, joh. Papierwerk,” glimlachte hij daarom vrolijk naar Phoenix. “Jouw avond is meer in de soep gelopen, vermoed ik. Had jij plannen?” Hij gaf hem het kopje. “Ze zullen ze snel genoeg vinden hoor. En anders kan ik altijd even iets op laten halen bij je thuis.”
  10. [1838/1839][EN] What to do when you're not saving the world?

    Alright, so it wasn’t non-verbal and it wasn’t all too impressive, but there were ropes around him, so he supposed it was a good start. He certainly need not have been worried about choking hazards, that was clear. “Not bad!” he said with a broad smile, while shrugging a rope into a slightly more comfortable position around him, something he obviously should not be able to do. “Try it non-verbally next time. It’s surprising, but it seems to strengthen the focus of the spell.” Because Mal had always been interested in why non-verbal spells were necessary, apart from the clear advantages in a duel, and so he usually asked that question and now he had that knowledge to pass on. “But you’re nearly there. With a couple more tries, I am sure you’ll find something that at least slows them down. And that’s the most important thing, right.” For Phoenix’s circumstances. There would be some sort of aid or security in a psychiatrists’ office, right? Right? “How are we doing for time?”
  11. [1838/1839][EN] What to do when you're not saving the world?

    “Yeah, really, it’s no problem,” Mal said with a smile. “I don’t intend to drop my wand and there’s a trick, anyway – if you try to strangle me by accident, I’ll show you.” He grinned broadly. Some part of him wondered why he was suggesting this, whether he was so bored from the half days at work and the physical therapy that he was now looking for danger in the most unlikely places, even from friendly-faced starting psychologists. It was probably one of those things a psychologist could over-analyse if you wanted them to, if you gave them the chance. Instead, they were doing this. Maybe he was just trying to get out of having to let Phoenix do his job while still being able to tell himself convincingly that he was helping him out. “Come on, I’ll stand still, and you just aim right at me. Some people can do this without a wand, but I’ve never gotten the hang of that. I think it’s something you learn early on. And then quietly think it, feel your mind extend to capture the goal. Me.”
  12. [1838/1839][EN] What to do when you're not saving the world?

    Alright. No actual conversation. Mal found it easy enough to switch, especially because that was the moment the Impedimenta hit him and he had some time to reflect upon it. And decide upon his next course of action, which would most assuredly involve looking up anything he could find about Phoenix and his past and any and all influences that might have made him skittish. Having decided on that, he could do without for now. “That was pretty good,” he affirmed with a smile, when once he was again unfrozen. “You don’t have to shout, though. That’s all energy that doesn’t go into the spell necessarily, you know. Like a haircut... if it looks fancy, it could probably be done quicker and quieter and with much less hair falling everywhere.” He chuckled. In case you were wondering: the haircut you needed after nearly two years in a coma was an experience that did not need repeating. “Right, Restringo...” He certainly wasn’t going to ropestring a possible abuse victim who wasn’t attacking him. Not even for practice, not even with consent and not even for fun. That was the kind of thing that could get you up for ethics review and even worse, it would make the Hufflepuff in him feel really really bad. Thus, he jinxed a bookstand on the desk to move and then using Restringo tied it up at every corner. “Like that. But pretty calmly, if you’re panicked, you’ll make it too restrictive.” He ran a hand through his hair. “You can do it on me. I don’t mind. Give it a try.”
  13. [1838/1839][EN] What to do when you're not saving the world?

    As had been certainly planned, Malcolm missed Phoenix completely. Somewhat less planned, Phoenix missed completely too, and as a matter of fact did not even get his wand up or a spell out in time. Nevertheless, Mal laughed merrily, in part to deflate some of the tension, in part because truth be told, he thought this kind of thing was fun. Much more fun than therapy. Although he must admit that he hadn’t meant to startle Phoenix at all. Definitely not to the degree of wide eyed horror which he’d momentarily seen within him and which to Mal, the expert in human trafficking cases, suggested prior history of less than good things. He was concerned immediately. “Sorry,” he said with a kind smile. “I didn’t mean to spook you. Honestly, I’m not trying to be the next Auror to make your day more difficult.” But look at that, apparently it was a talent. Of course it was. It was his job, and a job he had a talent for. Because though he nodded to Phoenix when he suggested trying again, he waited for a moment, unsure if he really wanted to terrify the young man a second time. He’d have to learn these kinds of spells, Mal was happy to help him, but... “Are you alright? Did something... happen, to make you scared?” Are you safe, is someone hurting you, point me at them so that I may gently bash them against a wall until they go to jail. Oh yes. Aurors ruined everyone’s day.
  14. [1839] 15+ I feel a little bit funny

    Mal was lichtelijk verbaasd geweest om Jake’s uitnodiging te ontvangen. Ten eerste omdat hij nog reageerde met verbazing op de meeste van zijn kennissen en huidige gebeurtenissen in het leven – hij was er een tijdje uit geweest en het grappige was dat je het dus gewoon oprecht kon verleren – en ten tweede omdat hij zijn oude afdelingsgenoot ietwat uit het oog verloren was over de tijd, en niet alleen zijn afwezige tijd. Bovendien, sinds wanneer vierde Chadwick zijn verjaardag? Hij kon zich hoogstens herinneren dat hij soms misschien het eerste Boterbiertje voor hem had gekocht ter gelegenheid. Mal, uit een huis met drie jongere kinderen waar verjaardagen een heilig goed waren voor iedereen, zijn ouders overigens ook, had zich niet gerealiseerd dat dat optioneel was tot hij op Zweinstein kwam en toen had hij die discrepantie eigenlijk wel weer prettig gevonden. Een beetje er een dingetje van maken deed hij graag voor de ukjes, maar voor zichzelf op de zeer volwassen leeftijd van elf had hij het al niet meer per se nodig gevonden. Ahem. Nu echter was hij wel gekomen – hij wilde iedereen wel weer eens zien – en met een cadeautje, mogelijk een beetje een standaard cadeautje maar het ging om de gedachte, twee goede flessen elfenwijn, thee en noten. De Schouwervriendelijke versie van ‘heb een fijne avond’, met andere woorden. Dat cadeautje zette hij maar op het aquarium, dat daarvoor de bestemde plek leek, en hij zwaaide naar Jake, kwam hem en zijn gesprekspartner groeten. “Hey. Alles goed?” Heb je alle spullen voor je effecten legaal verkregen? Ah, er was geen baan zo funest voor jeugdvriendschappen. Mal zette de knop maar gewoon af. “Hoi, ik ben Mal – ik ken Jake van Zweinstein,” stelde hij zich aan de... kleurige... jongeman voor. “Leuk huis, zeg! Zal ik zo nog even naar de deurbel kijken?” Na een stukje taart, natuurlijk.
  15. [1838/1839][EN] What to do when you're not saving the world?

    Ah yes. What made people tick. “Tons of ways to help someone, of course,” Mal happily admitted. He was not so perturbed that the other had been in Slytherin, as might perhaps have been expected. The Houses did not customarily have many friendships between them. It had something to do with most Slytherins thinking that most Hufflepuffs were stupid, tiresome, naive, or easy victims. But Malcolm had never been very bothered by that. He’d never been an easy victim, and he enjoyed being naive. If you attacked him for a joke, he’d probably take you out laughing. It was all good fun, wasn’t it? “Just listening probably often does a lot of good for a person. They’re rarely very lucky, if they’ve ended up with you.” He had some experience with that, all job-related, with the girls and boys and creatures that would go on to find their solace with Phoenix and his jar of pills, and they tended to need someone to listen, someone to be quiet, someone to be safe. He moved away some of the furniture and grinned. “No time like the present, is there? And yeah, I use them quite a bit. For about half of all arrests - it’s slightly less aggressive than just knocking someone out and you tend to still need information to boot. Unconscious people aren’t so chatty.” He ran a hand through his hair and took off his glasses. “Restringo’s best done non-verbally, I’ll show you that one later, but in the meantime, why don’t you try an Impedimenta. And for effect...” He got up out of his chair and lunged at Phoenix. What? Impedimenta wouldn’t work on him sitting in his chair. And he was aiming to miss, so if the therapist to be couldn’t manage, there would be no harm done whatsoever.
×