Jump to content
Pumpkins & Parchment RPG
  • Announcements

    • Theodore Whitford

      Nieuwe versie van het board!   09/23/17

      Hoi iedereen! Om te zorgen dat jullie allemaal veilig en probleemloos kunnen posten, is er af en toe een update nodig. We zijn nu overgegaan op versie 4.2, waardoor alles weer voor langere tijd goed zou moeten werken. Gaat er iets mis, laat het even weten! Liefs,   Sander

Priscilla Pearson

Plotkarakter
  • Content count

    157
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

Priscilla Pearson last won the day on June 14 2015

Priscilla Pearson had the most liked content!

About Priscilla Pearson

  • Rank
    The colour pink makes everything look pretty.

IC Belangrijke Informatie

  1. Plotkarakters: uitleg en aanmeldtopic

    Priscilla moet er ook maar aan geloven xD
  2. Uitgespeelde topics opgeven

    https://www.pumpkinsparchment.nl/topic/9046-18341835-you-can-hear-the-waves-in-underwater-caves/Deze kan in het archief
  3. [1834/1835] You can hear the waves in underwater caves

    De bevestiging dat hij langs zou blijven komen deed haar goed. Het leek of er een baksteen van haar maag werd geheven en ze weer een beetje rustig kon ademhalen. Hij zou haar schrijven. Zelfs dat zou al een beetje helpen, weten dat er aan haar gedacht werd. Dat ze hier niet alleen zou wegrotten. Zonder Lira, zonder Darius, zonder haar ouders. Er was hoop voor haar. Misschien zou ze hier nog uitkomen, zolang ze zich maar kon vasthouden aan hem. Een soort reddingsvest. Als hij maar zou blijven komen. Ze kon dit. Toen de jongen wegging bleef ze achter, maar ze voelde zich beter dan ze zich in maanden had gevoeld. Een opluchting die ze zo lang niet had gevoeld. Haar tekeningen werden iets beter, haar therapeut keek ervan op. Niet dat ze meer zei. Dat wilde ze niet. 'Hoop voor een nieuw begin Dat alles komt en goed gaat Hoop voor de toekomst Ik behoed me maar op wat komen zal Een nieuwe passie, die bloeit zo mooi Maar angst dat het nooit komen zal Een nieuwe hobby, oh zo leuk Maar angst van dat het normaal zal gaan Ik heb hoop dat iets komen zal Moed dat heb ik nog niet Falen is al te vaak gebeurt Ik heb hoop dat de toekomst alles opfleurt Nu hoeft de hoop alleen nog de angst te overwinnen Angst die in me ziel zit Angst die weg is, dat zal pas een vangst zijn Ik zal weer hopen, ookal is het nu nog moeilijk Ooit zal ik weer hopen Leven met geluk, ik zal het zelf moeten maken Ik zal het behalen De hoop die nu nog verborgen ligt' div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC: Priscilla uitgeschreven
  4. [1834/1835] You can hear the waves in underwater caves

    Haar stem leek magisch vervormd te zijn naar die van een 10-jarig kind terwijl haar gezicht steeds boller er roder werd. Oh God, wat kwamen zijn woorden goed aan. Het leek alsof hij haar écht begreep, niet alleen dat niet-zeggende ja-geknik van haar therapeuten en de schijnbaar niet-geïntresseerde vragen die op haar afgevuurd werden en waarvan de antwoorden voor eeuwig in haar dossier belandden, om later misbruikt te worden om haar te pakken op wat ze eerder gezegd had. Darius schreef niets op, die luisterde enkel en leek haar gekke gebrabbel te verstaan en te vertalen en haar echt te helpen. Hij was een echte helper. ‘’God is zo teleurgesteld. Het duister heeft gewonnen. Als het was gelukt om het plan te voltooien dan had iedereen mij krachtig gevonden. Nu denken ze dat ik gek ben, of misschien ben ik dat wel. Ze hebben mijn spullen, volgens mij. Mijn papieren, jaren werk en aandacht… Maar het was gekkenwerk. Ik ben gek. Als ik dat niet was had mijn nep-familie dit niet betaald. Dan was ik linea recta naar Azkaban gestuurd.’’ Ze frummelde met haar handen tegen elkaar. Ze trilde. ‘’Ze komen soms. Mijn mam en pap. Niet die van ons. Volgens mij vinden ze het heel erg. Ik weet alleen niet of het hetgeen is wat ik heb gedaan dat ze erg vinden of dat ik hier nu zit. Misschien allebei.’’ @@Darius Mortee
  5. [1834/1835] You can hear the waves in underwater caves

    Ze schrok van zijn hand en trok hem systematisch deels terug, maar daar had ze meteen weer spijt van. Haar hand verschoof zich weer terug onder de zijne terwijl haar gezicht verschoot in een rode kleur. Het stelde haar gerust hoe hij sprak, wijze woorden, van een stem die haar gerust kon stellen. Ze was begonnen hem aardig te vinden, op een manier die de therapeuten leken te beschrijven als ze een broer-zus relatie aanduiden. Zo close. En dat terwijl ze hem zoveel had aangedaan. Maar het klopte wat hij zei, ze wist toen nog niet dat ze broer en zus waren. Dus dan was het misschien beter geweest. Een andere jongen pesten had niet erg geweest maar Darius was haar broer en dus mocht niemand hem schaden, zelfs zij niet. Hij vroeg naar de betekenis van haar uitspraak. God is dood. Ze merkte dat ze met haar vrije hand in haar jurk aan het zetten was en liet los. ‘’Ik heb alles kapot gemaakt, Darius. Op school heb ik ervoor gezorgd dat alles instortte. Ik had niet moeten luisteren naar alles in mijn hoofd. Het is zo logisch. Wás ze logisch. Ik moest haar pijnigen, dat meisje, zo kon ik de...’’ Ze weerhield zichzelf ervan om over de duistere engel te praten. ‘’Vind je het lastig als ik hierover praat?’’ Vroeg ze, terwijl ze vocht de tranen uit haar ogen te houden en haar stem vast te houden. @@Darius Mortee
  6. [1834/1835] You can hear the waves in underwater caves

    Ze bekeek hem, hoe hij de tekeningen zorgvuldig bekeek. Voelde hij wat bij wat ze tekende? Of was het wat anders wat hij erbij dacht. Kon het zijn dat hij Lira herkende? Hij had haar er eens naar gevraagd, maar toen voelde het of ze haar eigen hart eruit kon snijden, om maar van het verlangen naar haar engel af te zijn. Om maar van de schaamte en de pijn af te zijn bij het idee dat Lira haar nooit kwam redden, en dat ze hier was opgesloten als een wild dier in plaats van een machtige heks die respect en aanzien verdiende. Maar Darius behandelde haar met respect maar dat was waarschijnlijk enkel uit angst. Maar het voelde niet goed. Toch, dat was wat ze wilde. Aanzien en respect, doordat mensen bang van haar waren. Dat ze hun hoofd bogen als zij langsliep en bang ineen krimpten als ze haar toverstok hees en naar hen richtte. Maar Darius, Jezus, hij was anders. Niet zoals Lira, maar toch anders. Hij had haar vergeven, grotendeels in ieder geval. Hij maakte nu zelfs grapjes. En hij was bang van haar. ‘’Als ik wist dat je mijn broer was had ik je nooit aangevallen. Het is gewoon zo… verkeerd. Waarom gebeurt dit jou? Ik bedoel, ik ben rot van binnen, maar jij… Jij bent gewoon een watje. Goedbedoeld, een watje.’’ Ze liet haar blik vallen op de grond, een realisatie zo zwaar als de aarde viel op haar schouders. ‘’God is dood.’’ @@Darius Mortee
  7. [1834/1835] Thinking.

    Ze hoorde een sleutel in het slot gedraaid worden en ze wist dat ze haar kwamen halen voor therapie en andere dingen die ze moest doen. Sommige dagen wilde ze dat wel, om maar te ontsnappen aan de oneindige stilte en eenzaamheid, maar nu wilde ze bij de muur blijven. Het voelde zo dicht bij Lira, en ze wilde niet dat de draad weer onzichtbaar werd. Ze wilde hier blijven, haar aanwezigheid voelen. Haar klaaglijk gehuil weerklonk tegen de muren. Ze kon niet omkijken, moest hier blijven zitten tegen de koude muur. Het was beter dan al het alternatieve. Bijvoorbeeld meegesleept worden door de mensen die haar nu kwamen halen. Ze wilde naar het meisje, de muur omver duwen en gewoon… Gaan. De stilte leek oneindig en Priscilla voelde de kou haar lijf intrekken terwijl ze een stem hoorde. Een stem van een van die monsters. ‘’Laat me.’’ Fluisterde ze zachtjes en de harde werkelijkheid trok weer aan haar, sleurde haar het duister weer in. Twee paar handen trok haar van het bed en ze probeerde los te komen en weer terug naar de muur te gaan, waar de witte lijn nu was verdwenen. Maar ze had het gehoord! De hartslag van Lira! ‘’Nee! Help! Los!’’ Ze rukte zo hard als ze kon, maar werd vastgehouden in een greep die haar ademhaling bemoeilijkte zodat ze minder energie stak in het naar de muur komen en meer meewerkte. Ze hapte naar adem terwijl ze de houten deur achter zich dicht zag klappen en ze liet zich slap vallen. Lira… Oh Lira...Verradelijke engel. Waar was ze… Wat deed ze… Werd ze net zo gek als zij, of ging ze door met haar leven? Ze zat in een stoel, vastgezet met een spreuk, alsof ze een wild dier was. De therapeut, een mooie vrouw van in de veertig jaar keek haar aan. ‘’Goedenmiddag Priscilla. Ik heb gehoord wat je net hebt gedaan toen je werd opgehaald. Kun je me uitleggen wat je voelde op dat moment?’’ @@Lira Cunningham div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Uitgeschreven
  8. [1834/1835] Thinking.

    Ze hapte naar adem, maar ze voelde het niet naar binnen stromen en dat liet haar nog meer in paniek raken. De krijs suisde nog in haar oren, terwijl het gebons van haar hart maar door bleef gaan. Haar lijf liet zich op de koude vloer vallen terwijl haar borstkas haastig op en neer bewoog, een wanhopige poging zuurstof naar binnen te pompen, maar het leek tevergeefs. Haar hoofd liet ze op de vloer zakken, haar gehuil weerklonk in de kamer als een beest dat vast zat. Was dit hoe een vogel zich voelde in een ijzeren kooi? Zo wanhopig, angstig en boos? Maar een vogel dacht niet aan iemand zo weg van zich vandaan. Een engel in kostuum, die haar een mes in haar rug had gestoken, of nog van plan was de sluiting van het kooitje af te halen. Maar dat wist ze niet. Lira was te slim om een brief te sturen, want dat zou sowieso onderschept worden. Of ze had er wel een gestuurd, en een van die mensen die haar bezocht had al de ‘vriendschap’-brieven doorgelezen. Die gedachte zou haar normaal gesproken kwaad maken, maar haar lijf was verdoofd, koud en gevoelloos. Als ze dood was gegaan op dat moment zou ze er waarschijnlijk niets van voelen. Ze was kapot en gebroken, en ze wist dat het haar eigen schuld was. Ze kon maar een ding denken. ‘Waarom ik?’ Ze sloot haar ogen en toen ze ze weer open deed zag ze een witte, spookachtige draad die haar naar de muur bij het bed leidde. ‘Lira’ galmde zwakjes door haar hoofd en ze sleepte zich achter de lijn aan, kroop op het bed en legde haar hand op de plek waar de lijn de muur in verdween. Ze was echt gek geworden. Nerveus lachte ze en keek ze rond de kamer. Ze ging hier sterven. Een bekende bons liet haar blik verschuiven. Een hart. ‘’Lira? LIRA!’’ Ze sloeg haar handen op de muur, alsof ze zich erdoorheen kon slaan. Oh God, ze moest hier weg! @@Lira Cunningham
  9. [1834/1835] You can hear the waves in underwater caves

    Ze moest, ondanks deze omstandigheden, toch een beetje grinniken en schrok daar wel een beetje van. Het was een oprechte lach, een die ze niet vaak van haarzelf hoorde. Het laatst hoorde ze die… bij Lira. En het raarste was nog een lach om iets wat over haar ouders ging. Daar kon ze nooit om lachen, alleen nare gevoelens van krijgen. ‘’Ja… Bizar...’’ Dat was wel het minste wat men kon gebruiken om haar te beschrijven. Darius was nog best normaal. Een vriendelijke, maar naïeve jongen die wat bescherming nodig had maar voor de rest toch redelijk normaal was. Ze wist immers niet van de dingen die hij in zijn eentje uitvrat. ‘’Ik herken het wel. Ook dat wat je zegt over onze vader,’’ Ze kon het niet over haar tong krijgen om die verschrikkelijke man die ze beiden zo mentaal had verminkt ‘papa’ te noemen. ‘’Dat is ook erg herkenbaar. Maar ook het… van je aftekenen van de chaos.’’ Met haar vinger veegde ze over het papier, wat een zacht, fijn geluid veroorzaakte.’’Ik begon door de therapisten hier.. Maar het helpt echt, meer dan ik had verwacht..’’ Het voelde bijna vertederend hoe haar kleine broertje naar haar tekeningen keek. Een raar, zacht gevoel. Ze probeerde het haar niet aan te trekken, maar toch was het een raar, onbekend gevoel. @@Darius Mortee
  10. [1833/1834]Daar komt de bruid?

    Evangeline was weggegaan, na Lira wat aanwijzigingen had gestuurd. Priscilla veegde haar hand over haar gezicht, waarmee ze een waas van zwarte prut achterliet op haar wangen. Verdrietig keek ze op naar haar roodharige vriendin, lang nadat de voetstappen van de andere behulpzame dame allang waren weggestorven. Moest ze opbiechten, dat het allemaal een show was wat ze nu speelde? Haar vragen werden afgebroken door de armen van haar vriendin die haar gezicht diep in de haren van Lira liet zinken. Die heerlijke geur, die heerlijke, unieke geur die alleen bij háar hoorde. Het liet haar wegsmelten. Haar lichaam werd zachtjes heen en weer gewiegd en ze voelde zich schuldig. Hoe kon dat, dat wist ze niet, en het voelde ook niet goed. Sprakeloos keek ze in die mooie ogen, tot ze de vraag in een fluistering te horen kreeg. Of ze dit gepland had. Ze begon in een zachte stem, of voor zover dat ging met een brok in haar keel: ‘’Ja, of ik bedoel, nee. Dat… blonde mens begon, het was haar idee. Ik speelde mee.’’ Ze keek naar het meisje voor haar. Was ze boos? @@Lira Cunningham
  11. [1834/1835] You can hear the waves in underwater caves

    Had ze die streep gezet? Dat was ze alweer vergeten. Grootse grottergiertjes! Dat was echt niet de bedoeling! Haar gezicht vlamde op in een warme, rode gloed en met redelijke angst bekeek ze de reactie van de jongen. Hij veegde over de strepen, bijna liefkozend. Kende hij Lira, vroeg ze af, wist hij van hun relatie af? Dit maakte haar nog duizendmaal angstiger, wetende dat de relatie verboden was. Ze was verliefd op een meisje, dat mocht niet. Maar misschien kon ze zeggen dat het een vriendin was, een hele goede vriendin die ze gewoon heel erg miste. Dat kon ze zeggen, maar geloofde Darius het? De duivels die haar nu omringden, de therapeuten en medewerkers geloofden het, maar Darius was anders. Darius zag door dingen heen en dat maakte hem ook gevaarlijk. ‘’Ik wist niet dat je tekende... En ik heb er wel meer… Maar mijn tekeningen zijn wel… bizar...’’ Ze lachte een sarcastisch en humoristisch lachje. Wat een rare situatie was dit. Ze deed haar blok open en pakte aarzelend nog een tekening die ze aan de jongen gaf. Een weerspiegeling van het beklemmende, gevangen gevoel lag op het papier. Harde en grille lijnen lieten de pijn in haar hart ziel, striemen in haar ziel. ‘’En dit?’’ @@Darius Mortee
  12. [1834/1835] You can hear the waves in underwater caves

    Hij wilde... haar tekeningen zien? Verbaasd keek ze hem aan. Nee, dat was raar. Maar hij leek het echt te willen. De glimlach op zijn gezicht was ook een beetje eng, alsof hij genoot van haar pijn. Was dat soms zo, was dat waarom hij hier was? Nee, nee, hij was haar lieve broertje. Hij zou dat nooit zo voelen. Maar toch was hij geïnteresseerd. De manier waarom hij het zei, zo zacht, zo lief, streelde een snaar in haar hart en liet haar een beetje verzachten. Haar spieren ontspanden zich iets, vreemd voor deze situatie waarin ze zich zo bloot voelde en ook blootgesteld voelde. ''Ja... Dat kan.'' Haar spullen lagen onder het tafeltje wist ze, maar zou ze hem niet laten schrikken en hem wegjagen? Ze stond op, liep naar haar tekenspullen en haalde ze uit de la in de tafel. Ze liep stil naar de jongen, bijtend op haar lip keek ze hem aan. Hij moest doodsbang van haar zijn als ze het liet zien. Misschien... Ze opende het blok papier en haalde, zonder de rest te laten zien, de mooie vrolijke tekening zien aan de jongen. ''Deze pagina is wel leuk... Daar was ik net mee bezig.'' Lira... Haar mooie engel. Haar redder... Maar ze was er niet. Had haar in de steek gelaten. Lira verdiende die dikke rode streep door haar godinnengezichtje. Boos wendde Priscilla haar blik af, met een stekende pijn in haar buik. @@Darius Mortee
  13. [1834/1835] Thinking.

    LET OP: Deze post is niet geschikt voor mensen onder de 15 jaar. Dit is niet om jou te pesten, maar omdat het heel waarschijnlijk is dat je deze post niet leuk vind om te lezen, of zelfs heel naar vindt. Ze stond op, haar getik was gestopt, maar haar hart bleef doorpompen. Ze voelde zich opgejaagd, een beestachtig gevoel in haar romp dat zich doorstampte als een bezetene. Een gevangene was ze hier, slechts een gevangene die vast zat in haar eigen hoofd, haar eigen lijf en deze helse kamer. Ze zou Lira nooit meer zien, ze zou haar kind nooit meer zien. En ze zou zichzelf nooit meer aan kunnen kijken in de spiegel met wat ze had gedaan. Het leven was zoveel makkelijker toen ze hier niet was. Toen ze vrij kon rondlopen door de school. Ja, ze had wat beperkingen, maar ze kon nu echt niets. Haar ledematen zaten vast en hoeveel ze ook rukte aan de denkbeeldige touwen, ze bleven haar in hun bedwang houden. Ze wilde weg, ze moest rennen. Wanhopig liep ze naar de deur, en begon daarop te bonken. Het harde hout met stevige sloten aan de andere kant gaf nooit mee, hoe hard ze er ook op sloeg en ertegen beukte. En dat deed ze vaak. Haar ademhaling versnelde zich weer en ze bonsde met haar vuisten harder. Bons, bons, deden haar handen op de deur, en haar hart bleef ook bonsen. ‘’Laat me eruit! Ik krijg geen adem!’’ Haar keel leek dicht te slibben en een smaak van ijzer vulde haar mond. Oh help, iemand help me, Lira… Die naam vulde haar hoofd en een krijs vulde de kamer of een gloeiend ijzer haar stak in haar zij. Die naam sneed een diepe wond in haar geest en liet een gapend gat achter en ze viel op de grond. Bons. Deed haar hart. Bons. @@Lira Cunningham
  14. Meer membergroups BW?

    Ik denk dat er sowieso werkloos moet komen omdat sommige mensen dat nu eenmaal zijn, ookal is dat sneu het is de realiteit. Maar gaat het om waar ze werken, of wat ze doen? Misschien kunnen we net als bij scholen 'faculteit recht en maatschappij' dat we het zo doen? Ik weet niet, ik denk hardop. Ik vind het wel een leuk idee, zou bv graag bij Thomas iets van 'winkelier' hebben en bij Pollux iets van 'zelfstandige', maar bv Priscilla die in een mentaal ziekenhuis zit en Xati die studeert en ook werkt in haar dierenasiel op Zweinsveld, daar wordt het al een heel stuk vager waar die in passen. Of het voorbeeld was Esther mij net gaf, Felix die architect is, waar scharen we die onder? Zweinsveld? Ik vind het wel leuk, maar er moet nog iets meer over gediscussieerd worden voordat er grote stappen ondernomen kunnen worden, volgens mij.
  15. [1833/1834]Daar komt de bruid?

    ‘’Die… Die trut!’’ Bibberde Priscilla verdrietig toen de meisjes haar eindelijk hadden bereikt. De aanvallen van Lira hadden haar geholpen zich nog banger en hulpelozer te voelen en daardoor voelde ze zich nu ook als zwakke was in de handen van de behulpzame meisjes. ‘’Xati. Ze sloot me op.’’ Ze wreef in haar ogen, maar daardoor gleed de houtskool die op haar ogen was gesmeerd op haar oogbol en daardoor kwamen er nog meer tranen prikken die ze vrij liet door met haar wimpers te wapperen. ‘’Ze heeft alles verpest! Ze nam me mee, ik dacht dat ik haar misschien een kans moest geven maar daardoor zie je maar weer dat ze een verschrikkelijk persoon is!’’ Ze snikte en probeerde weer op te staan, maar ze deed of haar benen van pudding leken. Ze wilde Xati zo zwart maken als haar eigen haar, dat ze het meisje nooit meer hoefde te zien. Dat irritante dierenlievende wicht. Zo perfect, sprankelend ‘oh zie mij nou eens prachtig fantastisch zijn’, oh alsjeblieft. Geef me een teiltje ik voel me ziek. Hopelijk waren George en Asha he-le-maal klaar met die feeks. Dat zou zoveel makkelijker zijn om het Plan door te zetten. Alleen was Asha makkelijker apart te nemen dan als er een groepje mensen omheen stond. Ze kneep haar ogen dicht, tegen het heftige geprik en bleef zo staan, wachtend op de reactie van de dames. @@Lira Cunningham @@Evangeline Lennox
×