Jump to content

Aurora Montagu

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    173
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Aurora Montagu last won the day on January 18

Aurora Montagu had the most liked content!

About Aurora Montagu

  • Rank
    Aurora Montegu

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Dewi

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,117 profile views
  1. [1839] Deus ex machina

    Toen meneer O Rinn zich afvroeg hoe het met haar bediende ging draaide Rosa zich weer even om en voelde zich even heel erg schuldig. Begon ze meer op haar man te lijken? De gedachte alleen al, yugh. Een rilling liep over haar rug. "Julia... Valt af en toe flauw.." ze zuchtte en draaide zich weer om naar haar gast, "Ik zal even wat mensen roepen om haar te helpen...". Rosa vond veel dingen maar helemaal niets aan het landgoed van Gus, maar het systeem waarmee bedienden konden worden geroepen was werkelijk geniaal bedacht. Ze stapte naar een van de kastjes en drukte op een verborgen knopje onder het oppervlak. In de verte was al een belletje te horen, met aardig wat rommelige geluiden die daaruit volgden. Ze moest ondertussen wel een beetje lachen om de manier waarop het bedank-mandje werd gepresenteerd. "Ik accepteer je aanbod maar al te graag! Alleen, vind mijn man het niet prettig als ik privé bezoek heb, dus als je het niet erg vindt vraag ik een van mijn dames ons te vergezellen." ze maakte een hoofdgebaar om Meneer O Rinn haar te laten volgen, maar voordat ze verder zouden lopen, hielp ze Julia bij het rechtop gaan zitten. Gelukkig was ze alweer redelijk bij kennis. "Gaat het, Julia? Ik ken Meneer O Rinn al jaren, maak je niet druk." zei ze zacht, ondertussen kwamen er meerdere paren schoenen aangesneld om te helpen. "Hij is een zeer welkome gast." zei ze iets luider, zodat haar andere personeel het ook zou horen en wierp een wederzijdse schaapachtige glimlach naar meneer O Rinn. @Pollux O Rinn
  2. [1834/1835] engagements aren't supposed to hurt, right?

    Ze fronsde kort toen hij aangaf verward te zijn, maar besloot er niet op in te gaan, eigenlijk was ze zelfs ook best verward geweest. Zeker na alles dat deze avond was gebeurd. Op het moment dat Thomas de ring tevoorschijn toverde knorde haar maag met licht ongeduld. De ring was prachtig, en absoluut iets voor Thomas om te kiezen. Ze kon haar vinger er niet opleggen waarom, maar ze wist één sing wel zeker: de steentjes sprankelden net zoals zijn ogen op het moment dat hij de ring om haar vinger wilde schuiven. Rosa knikte enthousiast, het moment dat deze aan haar hand zou zitten, zou ze die nooit meer af doen en zouden ze eeuwig aan elkaar toebehoren. Inmiddels was haar blikveld wazig geworden van de muur aan vocht die zich opbouwde in haar ogen. @Thomas Hawk
  3. Wacht... Wat? Haar mond viel open en ze kon niets anders dan staren. Had haar vader nou toegegeven, hen toestemming verleend te trouwen... Ondanks alle sociale- en maatschappelijke dilemma's. Dit kon niet waar zijn! Haar buik voelde aan alsof deze zou knappen door de vlinders die rondfladderden. Ze zag het, net zoals Thomas, al helemaal voor zich. Een mooi thuis, een liefhebbende man, rondhuppelende kinderen die ze kon leren paardrijden, heerlijke feestdagen samen doorbrengen met Dolly, een paar andere roodharige krullebollen, haar vader, haar zusje... Ze keek naar haar Thomas, met wijde ogen, vol met tranen die ze niet langer tegen tegen kon houden. Ze stond op en liep naar haar vader, die ze wijd omhelsde. "Dankjewel papa..." snotterde ze. Ze kon haar geluk niet op, eindelijk konden ze samen zijn en samen... konden ze de wereld aan! De voorwaarde die haar vader stelde hoorde ze niet eens meer. OOC: Uitgeschreven. @Thomas Hawk
  4. [1839] Deus ex machina

    Rosa zat in de bibliotheek, waar ze zich vaker verstopte als ze last had van flashbacks. Eerder vandaag waren die ook flink aanwezig, dit keer werd ze teruggesleept naar die koude nacht in Maart... Een koude rilling liep over haar rug, waardoor ze weer werd herinnerd aan de jurk die ze aanhad. Het was een cadeautje geweest van haar man, Augustus. Het was lief bedoeld, een jurk met iets meer kleur en een fijner gevoel dan de standaard rouwgewaden. Vooralsnog was de jurk absoluut niet up to date, maar hij zat prima. Ze zag zijn zelfvoldane blik toen hij haar het pakket overhandigde nog zo voor zich. Hoe lastig dit huwelijk ook was, met alle strubbelingen en pijnlijke ervaringen, leek Augustus zich steeds minder vervelend te gedragen. Rosa was diep in gedachten verzonken, totdat een van de dienstmeiden gillend aan kwam rennen, gillend dat er een gele indringer in het kasteel dwaalde. Ze sprong op, waardoor ze een beetje duizelig werd, echter wist ze het van zich af te schudden. Toen de dienstmeid in zicht was, werd het duidelijk dat ze was flauwgevallen. Rosa snelde naar haar toe om te helpen, alleen zag ze toen een glimps van een geel geklede man. Wie was dat? Wacht - was dat...? Toen ze hoorde wat de jongeman te zeggen had, wist ze het zeker. Pollux, de meest vrolijke stagiaire die ze ooit heeft ontmoet. Er verscheen een glimlach op haar gezicht, die had er al een tijd niet meer op gezeten, de tijd toen ze nog bij St. Holisto's werkte. Een heerlijke tijd, die ze gruwelijk miste, en daarbij de naïviteit die ze toen nog bezat. "Dag, meneer Ó Rinn! Dat is werkelijk jaren geleden! Waaraan dank ik dit bezoek?" haar wenkbrauwen schoten iets omhoog. Deze vrolijke aanwezigheid kon haar dag nog wel eens flink opfleuren, en niet alleen door het knalgele pak dat hij droeg. @Pollux O Rinn
  5. Vragen, suggesties, foutjes en errors

    Haai ehm... funny story: ik was ingelogd op Rosa's account, en for some reason werd een post geplaatst met John... Ik heb dezelfde post eronder gezet met Rosa, zouden jullie die met John willen verwijderen? Misa stupid- yeah I know XD https://www.pumpkinsparchment.nl/topic/8434-18341835-engagements-arent-supposed-to-hurt-right/?tab=comments#comment-297894
  6. [1834/1835] engagements aren't supposed to hurt, right?

    Het was wel serieus? Echt? Haar ogen verwijdden zich, en haar mond viel een klein beetje open. Had haar vader zijn zegen gegeven voor hun huwelijk? Hoe zou Thomas dat voor elkaar hebben gekregen? "Thomas.. Natuurlijk wil ik met je trouwen! Ik wil niets liever!" Ze vloog haar geliefde aan met een blijde kus, waardoor het evenwicht van de stoel mogelijk werd gecompenseerd, maar dat interesseerde Rosa niet. Dit was een droom die ze niet had durven dromen, met zoveel twijfels, angst en pijn.. Maar nu was het toch zo. Met haar armen om Thomas gewikkeld was haar wereld op dat moment perfect. Hoe had deze lieve man zo durven twijfelen over hun liefde, er was niets dat ze er niet voor over had. Misschien had zij zelf ook te veel getwijfeld door haar ervaringen en leken ze nog meer op elkaar dan dat ze eerst dachten. @Thomas Hawk
  7. [1834/1835] engagements aren't supposed to hurt, right?

    Rosa had Thomas' been inmiddels geheeld en verbonden, om er zeker van te zijn dat het snelle helen de integriteit van het weefsel niet had aangetast. Het geluid dat de stilte brak, kwam donderend binnen, ondanks het vriendelijke woord dat ervoor werd gebruikt. Dankjewel... Het voelde naar, met meer lading dan enkel de originele betekenis. "Ik heb menig lappenpop gezien in slechtere staat," grapte ze terug, ondanks het feit dat ze absoluut niet goed was in grappen maken. Rosa stond op, greep een stoel en vervolgde ondertussen "maar dan hebben we het vooral over drakentemmers en schouwers." Ze ging tegenover Thomas zitten, dichtbij genoeg dat hun knieën zouden kunnen raken, met een aantal lagen jurk en petticoats. Stiekem bleef ze hopen dat hij serieus was in zijn aanzoek, nu dit hele bezoek enigszins in een grap leek te veranderen.. Ze voelde de woorden van haar lippen glijden, voor ze er verder over na kon denken; "Thomas... Over net... Dat was serieus, toch?" Ze keek hem aan, maar enigszins door haar wimpers zodat haar schaamte en onzekerheid mogelijk iets minder duidelijk zichtbaar waren. Mja, liever een harde waarheid dan een uitgesmeerde leugen. @Thomas Hawk
  8. [1834/1835] engagements aren't supposed to hurt, right?

    15+ iets met gore Het opstropen van zijn bloederige broekspijp leek redelijk te gaan, nu was het vooral hopen dat er niet te veel troep in de wond was blijven plakken... Toen ze echter wat beter naar de wond keek herkende ze een stukje kaft waar ze zichzelf ook vaak genoeg aan had bezeerd, het was de spiegelkaft van De dame in de spiegel waar werd verteld over een geniale wiskundige, die verliefd werd op de vrouw in zijn weerspiegeling.. Een bijzonder verhaal dat zoch afspeelde in de toekomst. Het punt was dus, dat er een hoekje van die kaft in zijn been stak, en als je die zo zou verwijderen kon dat veel meer problemen en bloed opleveren, echter zou dit ook de prut uit de wond kunnen laten stromen. Rosa was dan misschien niet wereld's beste heler, maar dit kon ze zeker wel herstellen! Zijn dubbelzinnige woorden voelden stekend, misschien had hij zich bedacht betreffende zijn aanzoek. Misschien moest ze het gewoon niet meer laten vallen hoe graag ze met hem wilde trouwen. "Ehm, Thomas... Ik denk dat dit erger is dan dat het lijkt.." ze keek hem aan, hij leek gepijnigd. "Dit kan een beetje zeer doen, maar dit is de beste manier..." verontschuldigde ze.zich voor ze begon zijn wond te genezen. Ze gebruikte een spreuk die vreemde objecten uit de wond kon verwijderen, waardoor er naar haar mening toch best veel bloed over zijn been begon te lopen. De zoetige, ijzerige geur vulde de ruimte. Ze kende de geur, de geur waar ze de eerste keer bijna van flauw viel, ze werd er nogsteeds enigszins akelig van, gelukkig kon ze er inmiddels een stuk beter tegen. Hetw as tijd om de wond te genezen, met een spreuk die ze in het ziekenhuis vaak genoeg had gebruikt. Ze zag hoe de wondranden zich langzaam, van binnenuit sloten, de beste manier om wonden te laten genezen met de mooiste littekens. Ze gebruikte de tijd van de genezing als een excuus voor de kostbare stilte, die de zelfde zwaarte leek te dragen als die voor de storm. @Thomas Hawk
  9. Vragen, suggesties, foutjes en errors

    Huh maf, het gaat om dit topic https://www.pumpkinsparchment.nl/topic/6882-1833-santé-dus-hef-het-glas-of-het-je-laatste-was-kom-erin-slow/?page=2
  10. Vragen, suggesties, foutjes en errors

    Zou de laatste post van Rosa uit dit topic verwijderd kunnen worden? Dankjulliewel!
  11. [1834/1835] engagements aren't supposed to hurt, right?

    De afgelopen minuten waren bizar en onaangenaam, een achtbaan aan emoties en op het moment dat de boeken van Thomas zichzelf verwijderden, leken haar gevoelens enorm afgevlakt. Alsof haar emoties met elkaar aan het ruziën waren. Thomas was haar al aan het bedanken, maar hij sprak niet de waarheid. Het ging helemaal niet goed met hem, ze keek naar het been waar hij onder bleef bezwijken. Hij heeft zelfs zijn nette broek aangetrokken... dacht ze even, echter was de pijp steeds meer aan zijn been aan het plakken, zijn bloed opgenomen in de stof en nam een steeds groter gebied in beslag. "Thomas je bloedt, mij maak je het niet wijs dat je je goed voelt! Ga zitten!" beveelde ze, hoe haalde hij het in zijn hoofd te zeggen dat het goed ging?! "Ik moet wel even kijken hoe het eruit ziet, voor ik iets kan doen... De spreuk hing immers af van de soort wond, met name hoe diep deze was. @Thomas Hawk
  12. [1834/1835] engagements aren't supposed to hurt, right?

    Het was alsof de lucht haar verdriet en enthousiasme over had genomen, Thomas leek teleurgesteld... Ze wist niet wat ze moest doen, had ze verkeerd gereageerd? Tuurlijk! Wie begon er nou te huilen bij een aanzoek, wie denkt aan een overledene bij een aanzoek? Ze kon zichzelf wel slaan, hoe dom kon ze zijn? Ze keek naar beneden, en vanuit haar ooghoeken zag ze de boeken die haar naam en een vraag stelden naar beneden zakken. Het was niet serieus, een grapje... Misschien kon ze zich het beste omdraaien en verdwijnselen, naar haar kasteel, naar de stallen om geruststelling te zoeken bij haar geliefde paarden. Toen plots "BOM" klonk en het al te bekende geluid van vallende stapels boeken door de kamer klonk. Uit schrik keek ze op, de boeken bedolven Thomas, en wist ze enkele boeken op te vangen. Als een soort schakel die omgaat liet ze haar melancholische mindset varen en nam haar heelkundige instinct die plaats in bezit. Snel keek ze om zich heen, hoe veilig was de situatie? Enkele boeken hadden wat kaarsjes geraakt en begonnen licht te smeulen, snel, maar zacht gleed de spreuk "Ventus.." over haar lippen, waarna de vlammetjes misschien iets te fanatiek uit werden geblazen. En het was donker, waarna ze de bol tegen het plafond betoverde om licht af te geven. "Hou vol Thomas!" sprak ze iets te fanatiek, mentaal was ze al in de boekenstapel gedoken, praktisch probeerde ze logisch na te denken wat het meest verstandig was om te doen. In het licht leek Thomas steeds bleker te worden, zijn gekerm klonk gepijnigd, hij was toch niet gewond?! Haar ogen verwijdden en ze ging snel een lijst met spreuken in haar hoofd af "Reverte" sprak ze vervolgens, dit was waarschijnlijk veiliger dan boeken zachter te laten worden of te laten krimpen... De boeken stapelden zichzelf en maakte dusdanig ruimte dat Rosa zich naar haar geliefde kon snellen "Heb je ergens pijn? Sorry, sorry! Ik- ik..." stamelde ze, bezorgd keek ze naar Thomas. @Thomas Hawk
  13. Wacht - haar vader wist dat ze verliefd was? Hoe dan? Ze kende Thomas daar amper, ze hadden een aantal keer een boek besproken, thee gedronken in zijn gezellige winkel... En dat debutantenbal was ook niet bepaald... Romantisch te noemen. Verbaasd keek ze haar vader aan, tot ze zijn herinnerende blik zag, zou dit met Tessa te maken hebben? Even gingen Rosa's gedachten terug naar haar dood, bij de geboorte van Theresa. Ze had John nog nooit zo vol met verdriet gezien, hij was dat jaar ook erg veel met de baby bezig, ondanks dit niet hoefde... Het eten op tafel sprak haar absoluut niet aan, ze werd er zelfs een beetje misselijk van. Uit beleefdheid nam ze iets van het minst afschuwelijke gerecht, het was jammer van al dat voedsel. Daar hadden velen van kunnen eten, misschien dat ze er iets mee kon als ze zich na het eten niet compleet afgemat zou voelen. Thomas aarzelende antwoord haalde haar uit de negatieve gedachtengang, ze keek hem aan om steun te zoeken voor hen beiden. Misschien, heel misschien hadden ze een kans, hoewel logica haar vertelde dat het geen realistische hoop was. Haar gepassioneerde Thomas leek te vechten met zijn emoties, zijn monoloog raakte haar diep, waren hun gevoelens daadwerkelijk zo gelijkwaardig? Ze besloot zich buiten het gesprek te houden, de brok in haar keel zou haar verraden als ze wat zou zeggen. @Thomas Hawk
  14. Waar haar mond zojuist wijd stond met woorden, was deze niet langer los te wrikken. De woede en angst leken haar keel dicht te knijpen en het vrije gevoel van kort daarvoor ebte alweer weg. De woorden van haar vader dreunden na, als een echo in een lege balzaal, en verbrak ze snel het oogcontact dat ze met haar vader had. Ze wist niet wat ze moest zeggen, wat ze verder kon doen om haar liefde voor Thomas te uitten... Wat ze zou kunnen doen om het huwelijk gezegend te krijgen, om de hoge standaarden van de elite te vermijden.. Haar mond voelde droog aan, ze slikte in de tevergeefse hoop dat het beter zou worden. Opgelucht dat Thomas weer ging zitten, ontsnapte er een rillerige zucht tussen haar lippen door. Ze besloot niets te zeggen, bang voor het oordeel van de Hertog die aan de andere kant van de tafel zat. Op dit soort momenten was hij niet een vader, een man of tovenaar, hij was de imponerende Hertog van Argyll. Haar blik gleed kort naar uitdrukking op Thomas' gezicht, echter leek zijn spanning groter dan de hare, en keek ze weer voor zich uit terwijl de bedienden de laatste gerechten van deze gang van tafel haalden. Dit zou een zware zit worden. @Thomas Hawk
  15. Vragen, suggesties, foutjes en errors

    Zou iemand dit juicy topic weer op actief willen zetten? (A) Dankjewel!
×