Jump to content

Keane Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    935
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    52

Keane Cadwgan last won the day on August 16

Keane Cadwgan had the most liked content!

About Keane Cadwgan

  • Rank
    I lost the moon while counting the stars

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Dails

Profile Fields

Recent Profile Visitors

4,549 profile views
  1. [1837/1838] The show must go on

    “Dank u wel” sprak Keane, die ietwat verplicht glimlachte en ondiep boog bij haar compliment. Het maakte hem op zich niet heel veel uit dat ze de muziek niet zou waarderen voor wat het was. Nee.. het had hem uitgemaakt dat Felicia het hoorde, het waardeerde, dat het haar steun zou geven en dat ze zou weten dat hij aan haar had gedacht. Maar Felicia was er niet meer en het maakte weinig uit dat daarmee van de muziek niets anders over was dan een ‘leuk deuntje’… “Geen kleintjes” sprak Keane glimlachend, terwijl hij de geschilderde afbeelding van Felicia zijn rug toekeerde en zijn gesprekspartner door middel van een beleefd hoofdknikje aanbood terug te wandelen naar de bar. “Mijn vrouw zal binnenkort ook bevallen, maar er zullen gelukkig genoeg leeftijdsgenootjes om ons heen zijn die zich als speelkameraatjes kunnen aanbieden.” Of zijn grootvader het zou bevallen als er ook kleine Cadwgans bij de Silvershores over de vloer kwamen? Ehh.. discutabel. “Ik heb geen broers of zussen, maar wel hier en daar wat achter-achterneven en nichtjes die als gezelschap kunnen dienen” glimlachte hij. "En aan mijn vrouws zijde van de familie..." Eh, pijnlijk onderwerp. Evangeline, die de kinderen van Charlemagne Gordon-Lennox zou dragen? Auwch. Ondertussen waren ze bij de bar aangekomen en vlug sprak Keane er overheen. “Wilt u nog iets te drinken?”
  2. [1837/1838]Keane's going to be a great papa. If he's not clubbing

    Normaal gesproken zou Keane zich niet laten vertellen wat te doen, maar hij wist niet zo goed hoe hij zichzelf een houding moest geven vandaag; hij was ergens nerveus, kletste er maar overheen met zijn verhalen over gisterenavond en wilde ergens ook daadwerkelijk niet weten hoe Josephine dit kindje precies ter wereld had gebracht omdat het iets was wat ver boven zijn belevingswereld uitstak. Het kind was er nu – en dat was al genoeg voor hem om aan te wennen. Hij hield stil terwijl Josephine het kindje aan hem gaf, nestelde het in zijn armen, liet haar zijn houding aanpassen…. en keek toen voor de eerste keer in het roze, gerimpelde gezichtje van zijn zoon. “Heel… licht. En klein” sprak Keane, hoorbaar onder de indruk. Dat dit in haar buik had gezeten! Je zou het toch nauwelijks geloven. De baby bewoog wat onrustig, maakte wat hikkende geluidjes en sloot zijn oogjes, om ze vervolgens weer te openen. “De… erfgenaam” betitelde Keane hem zachtjes, terwijl hij het kindje voorzichtig wat heen en weer wiegde. Hij boog zich wat naar voren en kuste Josephine op haar hoofd, op haar gouden lokken. “En helemaal van ons.” Het was een vreemde gewaarwording dat ze dit samen hadden gemaakt, dat dit voor de helft van hem was en hij nu hiervoor zorg moest dragen… of nuja, in ieder geval financieel. Hij glimlachte vaag toen het babytje naar hem lachte, en keek Josephine toen aan, plotseling een serieuze blik op zijn gezicht. “Ik hoop maar wel dat hij magisch is…”
  3. [Duelleren] [OOC] Inventarisatie leerlingen.

    @Abigail Carrington - eerstejaars
  4. [1837/1838]They say life's best moments usually happen unplanned,

    Of er een manier was geweest om Keane wel te overtuigen, of hem in ieder geval de komende zeventien jaar in de geldbuidel te laten tasten? Wellicht. Met heel veel geduld, lieve woordjes, enkele tranen en het liefst nog inclusief emotioneel moment wat een Bewijs van Baby bevatte (schoppende voetjes in de buik, zoiets) was het Evangeline misschien wel gelukt – oftewel, met een goed toneelspel en nog net wat meer bewijs. Het was ergens juist het feit dat ze zo rustig bleef, zo oplossingsgericht handelde, dat het Keane onzeker maakte en hij in de verdediging schoot, niet in staat haar toon en houding te evenaren. En dat was dan ook waar zijn twijfel omtrent haar verhaal vandaan kwam, inclusief zijn sarrende woorden; want hoe kon iemand die zo diep in de problemen zat, daar zo rustig over blijven? Ze huilde wel, maar het was van woede en frustratie; niet uit paniek. Het leek alsof ze dit allemaal had uitgestippeld en dat was natuurlijk ook zo; maar het maakte voor Keane alleen maar dat het uitgedacht leek met een andere reden, dat er een dieper plan aan ten grondslag lag. Het enige wat hij hoorde, was dat ze niets anders wilde dan geld – maar hij hoorde niets van angst in haar stem, hoorde niets wat het voor hem echt en geloofwaardig zou maken. En dat terwijl het hem wel bang maakte; bang voor de consequenties, represailles, de toekomst… nee, het was gemakkelijker haar niet te geloven, haar woorden als onwaar te bestempelen en ze zo terloops terzijde te werpen. Helaas en zonde, want hij had de afgelopen maanden heel wat moeite voor haar gedaan. Hij had de geheime kamer met veel zorg laten bouwen en naar zijn smaak ingericht, details toegevoegd die uit kleine grapjes bestonden die alleen zij zou begrijpen, manieren bedacht om met Eva te communiceren waar zijn echtgenote en zwager niet achter zouden komen… en op de een of andere manier was dat nu allemaal verpest, zou er toch niets meer van komen en wilde hij plotseling heel erg graag alleen zijn om haar informatie een plekje te geven en wat te verwerken. Mee nee; ze stond nog voor hem en besloot nog kwetsende dingen te roepen ook. Keane kromp een beetje ineen toen ze hem walgelijk noemde; ze hadden wel vaker ruzie gehad, maar zoiets kwam toch altijd weer wat hard aan - maar toen ze hem met zijn vader vergeleek… alle kleur trok weg uit zijn gezicht en hij trok zijn mond open om iets te zeggen, maar sloot deze weer, zijn kaken op elkaar geklemd en zijn lippen een dunne streep. Dat was laag, erg laag… zelfs het feit incalculerende dat ze boos op hem was. Zijn vader had hem in de steek gelaten en hem als baby de rug toegekeerd; maar deze situatie was niet te vergelijken! Zo wist hij niet zeker of ze wel echt zwanger was, of het wel zijn kind was daargelaten. En wat moest hij doen; haar zomaar een zak geld overhandigen en het daarbij laten? Dat was wat hij ten minste had kunnen doen, had ze gezegd… maar wat verwachtte ze nog meer van hem? Hij was getrouwd, bij Merlijns baard! “Jij wilt je geld?” sprak Keane, zo boos dat zijn stem ietwat oversloeg en zijn vingers licht trilden terwijl hij moeite deed de geldbuidel van zijn riem los te maken. “Nou, dan zal je het krijgen ook! Kijk eens; alsjeblieft!” En hij smeet een handvol sikkels en galjoenen aan haar voeten, de munten tinkelend over de hardhouten vloer en het zachte tapijt. Blind van woede draaide hij zich om en begon hij zich terug richting het haardvuur te begeven, zo boos dat hij niet eens zag wat hij aan het doen was. “Morgenochtend ben je weg” siste hij haar toe, voordat hij de haard openduwde en erdoorheen stapte, terug naar de muziekkamer, terug naar het leven wat hij had opgebouwd. Zijn vrouw Josephine, de twee maanden oude baby, zijn grootvader, het theater, zijn studie… het was een wankel kaartenhuis geworden nu Evangeline er eens hard tegenaan had geblazen; en als hij er met rationele blik naar had gekeken, dan had hij gezien dat het op instorten stond. Achteraf zou hij natuurlijk spijt hebben, zou Eva niet zulke bokkensprongen hoeven hebben genomen als hij haar gewoon had gegeven wat ze wilde. Maar voor nu was hij alleen maar boos, verward, bang en bovenal; te koppig om toe te geven dat ook hij fout had gezeten.
  5. [1837/1838]They say life's best moments usually happen unplanned,

    Nou, ze was in ieder geval emotioneel genoeg om daadwerkelijk zwanger te zijn – dat bewees zich maar. Keane negeerde het ietwat benauwde gevoel in zijn borst toen hij Eva even zag haperen maar verbeet zich, niet bereid zich nu al over te geven aan sentiment Waarom ze zou liegen over iets wat haar leven compleet zou ruineren? Nuja… wist hij veel. Er waren vast genoeg redenen te bedenken; als je het hem zou vragen, was alles beter dan een leven met Charlemagne Gordon-Lennox (ondanks dat er een paradox te vinden was als je dit statement vergeleek met zijn uitspraak van zojuist, want inderdaad, financieel en waar het de sociale ladder betrof had ze zich geen betere huwelijkspartner kunnen wensen). Wellicht had Evangeline echter ingezien dat daadwerkelijk alles beter was dan dat, dat niemand ter wereld het met Charlie uit zou houden, iets wat ze tot dit moment klaarblijkelijk niet tot zich had laten doordringen – Keane was nog steeds stellig overtuigd dat Eva hem had willen straffen door zich op die manier aan zijn oetlul van een zwager te verbinden; met liefde had het toch zeker niets te maken gehad. En waarom dan, als ze zich in die uitzichtloze positie bevond, in de onmogelijke situatie dat ze ook nog eens zwanger was en op andere gronden haar verloving niet meer kon ontduiken, gewoonweg doen alsof Charlemagne’s kind de zijne was? Het was een goed genoege uitvlucht om gemakkelijk haar voorgaande keuzes teniet te doen, doch ietwat risicovol als hij haar zou weigeren. Desalniettemin leek ze ervan overtuigd geweest dat hij zomaar toe zou happen en een eventueel kind wat wellicht niet aan hem toebehoorde zonder enig gemor tot het zeventiende levensjaar zou onderhouden; begreep ze niet hoeveel problemen dit voor hem zou meebrengen? “Een baby die ‘toevallig’ op mij lijkt, zou toch geen slecht begin zijn om je claims te ondersteunen” wierp Keane haar tegen, die zijn armen over elkaar vouwde en haar onbereidwillig aankeek. Maar toen kwam de aap pas echt uit de mouw, en met iets van shock en ongeloof in zijn ogen zette hij zijn whiskeyglas terug op tafel om het niet uit zijn handen te laten spatten. ”Geld?” herhaalde hij zwakjes, want Eva had hem nog nooit om geld gevraagd, ondanks dat hij haar vaak genoeg wat had toegeschoven. En niet alleen hij; ook Josephine had er een handje van gehad. Was ze werkelijk zo wanhopig? Zijn gedachten dwaalden direct af naar alles wat er over haar in de kranten werd gezegd, al die verhalen over de Lennoxen als Golddiggers… was dat dan toch echt waar, na al die jaren dat hij Eva al kende? Hij zei er niets over, maar zijn gedachten aan het woord lagen duidelijk op zijn gezicht geschreven en afstandelijk rechtte hij zijn rug wat, klaarblijkelijk teleurgesteld en zelfs een beetje geknakt in het beeld wat hij van Eva had opgebouwd, het hoge vaandel waar hij haar al die jaren in had gedragen… Had Dani dan toch gelijk gehad? “Ik kan je niet zomaar geld geven, als dat is waar dit om draait” sprak hij kortaf. “Als je geld wilt, dan mag je ervoor werken.” In zijn theater, waar ze manager van was – al was dat een claim die wellicht enige revisie benodigde, zeker na dit gebeuren en het feit dat ze al weken haar taken niet had uitgevoerd.
  6. [1837/1838]They say life's best moments usually happen unplanned,

    Keane moest, ondanks zichzelf, toch wel een beetje grinniken toen ze zo beledigd reageerde op zijn aardbeientaartjes-theorie, al verdween dat weer wat toen hij een stomp op zijn arm te verduren kreeg. “Pas op, in dit formaat ken je je eigen kracht niet” grijnsde hij schertsend, gewoon omdat hij het niet laten kon, voordat hij achteruitsprong voordat ze hem nogmaals een tik kon geven. De dingen die ze beweerde waren echter niet geheel om te lachen; desalniettemin pakte hij met hernieuwde pit zijn glas op en keek haar aan, de spanning wat doorbroken. Hij nam een diepe teug en overwoog haar woorden, proefde ze op zijn tong, ze wegende voor wat ze waard waren. “Dus jij zegt… jij beweert, moet ik zeggen, dat je die drankjes niet hebt genomen, wij onze enkele misstap hebben begaan en dat dat ene moment consequenties heeft gehad die je niet van voorhand had kunnen voorzien? En daarna zat je vast in je verloving met Charlemagne, hadden jullie ruzies die tussen de lakens niet goed werden gemaakt en ben je vervolgens na het achterlaten van een brief bij hem vertrokken, van de radar verdwenen voor alle zoekende uilen van de media en van mij, om een week later voor mijn deur weer te verschijnen?” Zijn toon was ietwat sceptisch en de blik die hij haar schonk deed daar niet heel veel voor onder. Hij nam nog een slok. “En nu, als je al echt zwanger bent, heb je niets meer – geen huwelijkskansen, geen toekomst… Ik bedoel, ik heb een hekel aan de jongen, maar het is wel een toekomstige hertog. Een betere huwelijkspartner kan iemand, nuja.. zeker van jouw stand, excusez-moi, zich eigenlijk niet wensen.” Even zweeg hij, voordat hij zich naar de kast begon te bewegen om zijn glas bij te vullen. “Het spijt me Eva” sprak hij, nadat hij het volle glas aan zijn lippen had gezet en een nieuwe teug had genomen. “Maar ik vind het geen plausibel verhaal. Er zijn zoveel uitwegen die je had kunnen nemen om jezelf te redden, zoveel manieren om de situatie voor alle betrokken partijen op te lossen – waarom zou je het zover laten komen? Er worden wel vaker zwangerschappen vroegtijdig afgebroken; niet altijd is de bruid nog maagd voordat de ring door haar bruidegom aan de vinger wordt geschoven. En je had de tijd aan jouw kant! Dus… waarom? Waarom dit, waarom nu?” Of was het een uit de hand gelopen grap? Maar nee; het zou te cru voor woorden zijn om haar te betichten van een grap in deze serieuze zaken. Daarnaast was er voor Charlie weinig te lachen. Hij leunde tegen de tafel terwijl hij zijn blik over haar heen liet glijden. Was ze echt zwanger? Het was een buikje, dat was waar… maar hoe kon hij het zeker weten? “En misschien nog wel het belangrijkste..” Keane zuchtte en bestudeerde voor een moment de gouden trouwring aan zijn vinger. Eens was een ongewenste zwangerschap wellicht de uitkomst geweest; maar nu was het te laat, te beladen. “Als het al waar is, wat wil je dan van mij?”
  7. [1837/1838]They say life's best moments usually happen unplanned,

    “Van mij… natuurlijk?” herhaalde Keane haar woorden zwakjes, terwijl hij haar aanstaarde alsof ze hem zojuist in een goudvis en terug had getransfigureerd (al deden zijn grote ogen en open mond er niet bepaald op wijzen dat de transfiguratie terug daadwerkelijk was gelukt). Misschien had Eva al enkele maanden aan het idee kunnen wennen, maar ze overviel er Keane nogal mee en de jongen zag er dan ook zo bleek uit dat het leek alsof hij ieder moment ter aarde zou kunnen storten. Hij slikte, maar zijn keel was rauw en nietsziend deed hij een poging zijn glas whisky te vinden. Toen zijn lege hand deze echter niet op het tafeltje vond gaf hij op en vond hij voldoening bij het vastgrijpen van de stoelleuning voor wat houvast. De gebeurtenissen op het huwelijksfeest… hoe zou hij die avond kunnen vergeten? Het was nagenoeg het enige waar hij de afgelopen maanden daadwerkelijk mee bezig was geweest. Hij wilde zich niet voorstellen dat ze dat soort… dingen ook met Charlemagne had gedaan, dat ze zich zo aan de jongen had gegeven. En toch… hij kon zich niet voorstellen dat… ze hadden het maar één keer gedaan! “Hiervoor ben je nooit zwanger geworden” bracht hij met enige moeite uit, zijn blik terugbrengend naar het meisje. “Weet je niet zeker dat je… dat je niet gewoon heel veel aardbeientaartjes hebt gegeten?” Misschien was ze gewoon dik, dat zou alles verklaren! Want als je niet gelukkig was dan ging je veel eten, en wie zou er ooit gelukkig kunnen zijn in een verloving en aanstaand huwelijk met Charlemagne Gordon-Lennox? “Ik bedoel, aardbeientaartjes zijn ook wel erg lekker.” En dat ze wat wat aangekomen betekende niet dat ze ook gelijk zwanger was! Hij boog zich wat naar haar toe. "Het hoeven natuurlijk niet alleen aardbeientaartjes te zijn" ging hij verder, alsof dit een geheel plausibele verklaring was. "Ik bedoel... vanille pudding, slagroomsoezen, citroencake, crème brûlée, toffee koeken, chocoladefudge... ik kan nog wel even door gaan. En dat alles te vinden in de keukens van Gordon Castle. En het is niet alleen dat ik dat weet." Keane knikte haar begrijpend toe, alsof hij zich geheel haar situatie kon inbeelden. "Ik heb het zelf ook ondervonden!" Hij schonk haar een waterige grijns. "Maar met wat training is het er zo weer af, hoor."
  8. [1837/1838]They say life's best moments usually happen unplanned,

    Haar aanwezigheid maakte hem zo warm vanbinnen, alsof ze zijn eigen persoonlijke kacheltje was. Keane keek haar aan, bezorgdheid nog steeds in zijn blik. Charlie had haar geen pijn gedaan. Maar wat was er dan gebeurd? Was het iemand anders geweest? De Hertogen? Het was toch niet… toch niet zijn grootvader? Ietwat bezorgd zette hij nog een stap dichterbij, uit een soort pretentie tot troost maar half ook omdat hij zijn verlangen niet langer kon beheersen. De opgedroogde tranen op haar wangen, haar volle lippen… als hij nog even zou wachten met haar zoenen dan zou hij uit elkaar barsten van begeerte, hij wist het zeker. Tenminste, totdat Evangeline hem datgeen vertelde wat zijn aderen plotsklaps in ijs deed veranderen. Zwanger??? Onwillekeurig liet Keane zijn blik naar beneden glijden, naar de kleine ronding van haar middenrif. Nu ze het hem had verteld, vroeg hij zich af of het hem niet eerder had moeten opvallen – maar eerlijk gezegd was hij meer bezig geweest met de gezwollen rondingen die zich daarboven bevonden. Ietwat verbluft deed hij weer een stapje achteruit, zijn blik gericht op haar buik, voordat deze terugflikkerde naar haar gezicht. Het duurde even voordat hij zijn stem had gevonden, de kleur weggetrokken uit zijn gezicht. “Van… van… van… hèm? Maar waarom zou je dan niet… niet… trouwen?” Want van wie anders kon het zijn?
  9. [1837/1838]They say life's best moments usually happen unplanned,

    Keane knikte langzaam bij haar woorden. Hij had gezien wat er over haar was geschreven, maar ook hij had nooit kunnen inzien hoe Charlie ertoe zou zijn gekomen om de verloving te verbreken. Nee… het had Evangeline moeten zijn, en het hoe en waarom had hij zelf vervolgens gemakkelijk ingevuld. Maar haar volgende zin, dat ze Charlemagne niets zou hebben verteld – bijna was hij sputterend uit stoel gesprongen, en het was dat hij midden in een slok whisky zat dat hij haar uit liet praten. Ze had de zoon van de Hertog een brief geschreven en was weggegaan? Ouch. Een relatie beëindigen was nooit leuk en altijd lastig, maar het via een brief beëindigen was toch wel ietwat pijnlijk. Niet dat Charlie wat beters verdiende. Of nuja… was dat niet precies wat zijn eerste verloofde, Gaia Laverty, ook ooit bij hem had gedaan? En hij was er nooit ook maar een dag treurig om geweest. Maar vervolgens deed Evangeline iets vreemds. Keane staarde haar aan terwijl ze op een afstandje van hem ging staan en plotseling haar ochtendjas wat naar beneden liet zakken. Ze had al niet heel erg veel aangehad om mee te beginnen, maar nu werd het allemaal wel erg doorzichtig. Keane zette zijn glas neer, sprong op en stapte op haar af. Hij liet zijn handen over haar armen glijden, een serieuze blik in zijn olijfgroene ogen. “Eef…” sprak hij zachtjes, zijn stem doorvlochten met emotie maar ook met een plotselinge rand van verlangen – het halfduister van het flakkerend kaarslicht, alleen in de ruimte die hij had laten bouwen voor het meisje waar hij steevast iedere nacht over droomde, het bed in de hoek van de kamer... “Heeft Charlie je pijn gedaan?” Hij kon het zich nauwelijks voorstellen, maar het was een van de scenario’s waar hij wel rekening mee had gehouden. Hij liet zijn vrije hand langs haar hals glijden en plotseling zou hij niets liever doen dan haar kussen. Maar eerst moest hij het weten. “Is dat.. wil je me de plek laten zien waar hij…” Hij verstarde iets. “Merlijns baard, ik zweer je, als hij het heeft aangedurfd om je ook maar met één vinger aan te raken…” Hij zou Sam halen en ze zouden er samen voor zorgen dat de erfgenaam van de Hertog het komende daglicht niet zou halen.
  10. [1837/1838]They say life's best moments usually happen unplanned,

    Natuurlijk had Charlie er wel wat mee te maken! Charlegmagne Gordon-Lennox had er alles mee te maken, van begin tot eind. “Niet dat ik weet” gromde Keane desalniettemin op de vraag of Charlemagne nog langs was geweest. Hij zou de jongen nooit binnenlaten; aan de andere kant, Josephine was het grootste gedeelte van de tijd alleen thuis en die liet klaarblijkelijk wel meer figuren naar binnen – inclusief Evangeline Lennox zelf. Hij zag dat Eva begon te huilen en wendde zijn blik af, liep naar het raam en staarde nietsziend naar buiten, de zwijgende stilte tussen hen verbroken door de grote regendruppels, die in dit seizoen zo’n beetje iedere dag wel hard tegen de ramen tikten en een zacht gepriegel van Owen. Hij voelde de withete woede zijn bloed doen koken en zou het liefst iets nu heel hard in elkaar hebben geslagen. In plaats daarvan zochten zijn vingers naar zijn sigaretten in de zak van zijn mantel en trok hij zijn toverstaf om deze aan te steken. Hiermee al meer op zijn gemak probeerde hij zichzelf iets te kalmeren, wat helderder na te denken. Vanaf het moment dat hij Evangeline weer in zijn leven had gelaten, had hij alles op het spel gezet. Het was een kaartenhuis, datgeen wat hij had opgebouwd; zijn huwelijk met Josephine, het kindje, zijn gevoelens voor Eva, zijn grootvader… één windvlaag en het woei om – en hij had Evangeline toegestaan om in een positie te geraken waarin ze het gemakkelijk om zou kunnen blazen. Wellicht was het te laat, te laat om zijn hand te redden, desnoods te bluffen – wellicht was hij moe, aangeschoten en vooral boos op alles en iedereen. Maar Eva had gelijk, het was niet enkel hijzelf waar hij zich zorgen over moest maken als het ging om de wraak van Owain Cadwgan; het was ook Evangeline, en wellicht daarnaast nog anderen die vooralsnog in zoete onwetendheid verkeerden; Josephine, Owen… met het verkrijgen van de zware, gouden ring om zijn vinger, maar voornamelijk met het vaderschap, was speeltijd over en moesten er volwassen beslissingen worden gemaakt. Hij moest redden wat er te redden viel. En wie weet, wellicht bevatte het kaartenhuis wel een troefkaart… En als hij bij de pakken neer ging zitten, dan had hij sowieso verloren. Keane was echter niet zo’n snelle denker en al helemaal geen held in zelfreflectie; en dus, toen hij zich zo’n twee à drie sigaretten later eindelijk weer omdraaide had hij eigenlijk half verwacht dat Evangeline reeds zou zijn vertrokken. Ondanks dat hij haar niet kon zien zonder dat zijn hart een sprong maakte, zou dat toch ergens een opluchting zijn geweest; uitstel, in Keane’s ogen, was nooit iets slechts. Maar nee; ze stond er nog en voor een moment keek de Burggraaf haar aan, zijn gezichtsuitdrukking ontdaan van boosheid maar nu vooral vermoeid. Zonder iets te zeggen stapte hij op haar af en pakte hij haar hand. “Kom” mompelde hij, voordat hij haar mee de kamer uittrok en de deur voorzichtig achter hen sloot om Owen niet weer wakker te maken. Zachtjes sloop hij over de overloop richting de muziekkamer, waar hij Eva naar binnen liet. Voor een moment twijfelde hij, voordat hij met zijn toverstaf op de klink tikte en de deur met een klik in het slot viel. Ondanks dat er nog een vuur nasmeulde in de grote haard, was het koud en donker in de kamer. Keane liep langs zijn cello, waar hij voor een moment uit gewoonte zijn hand over het donkere hout liet glijden, voordat hij naar de boekenkast bij het raam stapte. Voor een moment kneep hij zijn ogen tot spleetjes, waarna hij een ingewikkelde set rytmische tikken met zijn staf op verschillende boekenkaften begon te geven. Na de serie, klaarblijkelijk tevreden, borg hij zijn staf weer op en stapte hij wederom op Eva af. “Volg mij, wees niet bang” fluisterde hij in het halfduister van de kamer, voordat hij haar mee richting de haard trok, de gloeiende embers ontwijkende en erdoorheen stapte; maar niet om gebruik te maken van het haardnetwerk. In plaats daarvan duwde hij de stenen achterzijde van de haard open, welke toegang gaf tot een knusse kamer, wat rommeliger ingericht dan de rest van het huis. De ruimte had geen ramen, maar in plaats daarvan hing er een groot schilderij van de groene heuvels van het Graafdom Radnorshire in Wales. Keane veegde vlug wat vroege modellen muziekdoosjes en stapels papier gevuld met zorgvuldig neergekrabbelde muzieknoten terzijde, voordat hij twee glazen pakte en zowel zichzelf als Evangeline een goed glas dure, Welshe whiskey inschonk. Hij duwde de schouw weer dicht, zwaaide een keer met zijn toverstaf om enkele dikke kaarsen en het haardvuur aan te steken zodat ze niet zouden bevriezen en zakte neer in een van de luxe fauteuils. Hij nam een slok en liet de volle, goudkleurige drank over zijn tong glijden, voordat hij zijn blik verschoof naar Eva. “Dit… is stukken beter” verzuchte de Burggraaf, de stilte verbrekende. Even zweeg hij wederom, maar hij toen hij Eva’s blik vragend de ruimte zag gaan grijnsde hij opgelaten. “Ik.. ik heb dit voor ons laten bouwen na ons gesprek op… nuja. Er zijn geen 100% garanties dat het… veilig is, maar het is een stuk veiliger dan op een andere plek, denk ik zo. Als het goed is weet niemand hier vanaf en ik heb de ontwerper voldoende betaald om.. nuja.” Keane haalde zijn schouders op. “Ik wilde het aansluiten op het haardnetwerk, zodat jij…" Zijn blik gleed onwillekeurig naar het bed in de hoek van de kamer, voordat hij vlug nog een slok whisky nam. "...maar ik weet nog niet of ik dat aandurf. De registers zijn in te zien op het Ministerie. Als je me echter iets wilt vertellen, dan kan het denk ik het beste.. hier.” Dat de kamer alleen al niet zijn baby met Josephine als de spreekwoordelijke olifant in de kamer presenteerde, deed daarnaast ook al heel wat voor zijn gemoedsrust.
  11. [1837/1838]They say life's best moments usually happen unplanned,

    “Ík?” sprak Keane, die zijn armen nogmaals over elkaar sloeg en haar boos aankeek. “Als jij het nooit met je geliefde Charlie had aangemodderd, dan waren we nooit in deze situatie terecht gekomen!” Dat was natuurlijk niet geheel waar – met of zonder Charlie, het was niet per se de schuld van de jongen dat ze waren vreemdgegaan; ook zonder hem zat de kans erin dat het ooit zou zijn gebeurd. Maar dat het uitgerekend van alle mannen op aarde Charlemagne Gordon-Lennox moest zijn maakte de situatie er niet gemakkelijker op; zeker nu Evangeline zich daarmee zo dichtbij zijn eigen cirkels bewoog. En oh… de gevolgen konden zo zwaar voor hem wegen; hoe kon ze zich dat niet hebben beseft?! Keane’s blik gleed nogmaals langs het plafond, voordat hij deze wederom op Eva liet hangen. Hij griste zijn toverstaf uit zijn zak en siste de muffliatospreuk tussen zijn tanden, voordat hij de staf weer in zijn mantels liet verdwijnen. "Nou, het is veilig hoor - vertel het me maar! Alsof Josephine en mijn grootvader er niet op andere wijze achter zullen komen en het kwaad niet allang is geschied... dacht je echt dat je zoiets geheim kon houden als het eenmaal was verklapt? De hele magische wereld heeft het al weken over niets anders dan je verbroken verloving; als ze ook maar een hint hiervan opsnuiven zitten we hier nog maanden aan vast!" En hij had nog zo geprobeerd dat allemaal te negeren en te doen alsof zijn huwelijk niet in één klap over zou zijn als de waarheid uit zou komen. En al zou Josephine het hem vergeven - dan zou zijn grootvader niet zo vrijgevig zijn met zijn vergiffenis omtrent het daarop volgende schandaal, dat waarschijnlijk nog tijden rond de salons in Cambridge en Londen zou schallen. En de wraak van zijn grootvader... hij rilde kort. Dat was toch wel iets wat hij nooit had willen meemaken - en nu door Evangeline's stomme verspreking tegen Charlemagne, waarvan hij zeker was dat ze toch de waarheid tegen zijn zwager had verteld aangaande hun kleine 'misstap', zou hij zich daar toch wellicht op moeten voorbereiden.
  12. [1837/1838]They say life's best moments usually happen unplanned,

    Misschien had hij geschokeerder moeten reageren toen hij Evangeline Lennox plotseling ’s nachts in zijn huis aantrof – en al was hij voor een moment toch wel daadwerkelijk geschrokken, toch kon het hem niet kwalijk worden genomen dat hij ook weer niet zo overdreven reageerde; en niet alleen maar omdat hij toch een aanzienlijke hoeveelheid had gedronken en de wereld zachtjes voor zijn ogen deinsde. Hij had ergens wel verwacht dat ze op enig moment naar hem toe zou komen… en niet in het minst vanwege wat er was gebeurd tussen hen, aangaande de woorden die ze qua afscheid tegen elkaar hadden uitgesproken, de wens om elkaar te blijven zien en het niet bij dat plotselinge, onverwachte moment te laten. En aan de andere kant had hij in het geheel geen zin gehad om haar te zien, niet nu hij vermoedde dat ze het Charlemagne had verteld en de verloving daarop was stuk gelopen – inclusief eventuele gevolgen voor zijn eigen huwelijk. Maar hoe boos hij daar ook over in zijn hoofd kon zijn; het bleef Evangeline. En dus, toen ze zich naast hem op de fauteuil zetelde verstijfde Keane, geschrokken door haar plotselinge nabijheid en de vlam van verlangen wat dat in zijn onderbuik opwekte. Hij staarde opzij en liet haar gelaten het kindje uit zijn armen nemen terwijl hij het tintelende gevoel probeerde te negeren waar haar handen over de zijne gleden, een loszittende rode pluk haar zijn huid kietelde, haar heerlijke geur om hem heen dansende. Hij had alle bediendes weggestuurd en was juist zo trots geweest op het feit dat hij dit zelf kon – en toch leek alles op de een of andere manier op zijn plaats te vallen nu Eva de baby in haar armen had genomen en zachtjes heen en weer wiegde. Hij herkende het Welshe melodietje wat ze neuriede vaag, en plotseling moest hij er alles aan doen om niet zijn armen om haar heen te slaan en haar op zijn schoot te trekken, baby en al. En Keane schrok van dat gevoel. Want toen Josephine hem voor het eerst het baby’tje liet zien, had hij zich ineens afgevraagd of hij er niet fout aan had gedaan om aan Eva voor te stellen hun geheime relatie voort te zetten – en nu bleek dat het bestaan van de baby hem toch klaarblijkelijk niet zoveel leek uit te maken… en dat gevoel zelfs leek te versterken. Maakte dat hem een slecht mens? “Ik heb het gehoord, ja” sprak Keane zorgvuldig, die zich ietwat behoedzaam tot zijn gehele lengte had uitgestrekt en Eva ietwat afstandelijk vanuit de fauteuil aankeek in een poging zijn verlangen wat te beteugelen. “Ik kon er niet bepaald omheen, hm?” Hij merkte dat zijn stem een ietwat spottende ondertoon had aangenomen en besloot zich daar dan maar aan over te geven. En toen ze opnieuw begon, toen ze zijn naam op die manier uitsprak… Keane sprong op en zette enkele stappen van haar af, zijn armen over elkaar geslagen. Hij voelde direct de kou van de kamer op hem neer dalen, zo verder van het haardvuur – maar daarmee kwam ook een helderheid van geest die hij niet kon verkrijgen in haar aanwezigheid. De Burggraaf haalde diep adem en keek haar aan, zo hard proberende de neiging te onderdrukken om zijn armen om haar heen te slaan, het haast pijnlijke gevoel van verlangen in zijn onderbuik onderdrukkende, dat het makkelijker werd om het tegenovergestelde gevoel te laten overheersen. “Dat hangt er vanaf wat je definitie van ‘veilig’ is” sprak hij, ietwat koel. Voor een moment liet hij zijn groene ogen de babykamer rond glijden. Was er daadwerkelijk een plek waar de macht van zijn grootvader zich niet toe uitstrekte? Hij kon het zich nauwelijks voorstellen. “En dat hangt er weer vanaf wat je me wilt vertellen.” Keane slikte, nu zichtbaar geagiteerd. “Maar als je me gaat vertellen wat ik denk wat je me vertellen wil, dan mag je weten dat ik het jouw probleem beschouw en je het zelf mag oplossen.” Want hij ging Josephine echt niet voor de rest van zijn leven onder een of andere imperiusvloek houden zodat zijn grootvader het niet te weten zou komen!
  13. Afwezigheidstopic

    Ik ga morgen op vakantie tot en met 28 augustus! Nuja, 'vakantie'... ik ga de West Highland Way in Schotland wandelen (160 km woo!) en het wordt echt awesome. Hier een sfeerimpressie! Ik ben waarschijnlijk in the middle of nowhere zonder bereik, maar wie weet is er wel wat internet te bemachtigen...
  14. [1837/1838]They say life's best moments usually happen unplanned,

    Keane was laat. Hij was iedere avond laat, zo leek het wel. Hij was bezig, altijd maar bezig, dan weer met het theater, dan de Club, dan zijn studie… er waren altijd wel weer smoesjes te bedenken, altijd wel weer dingen om te doen. En ja, ergens had hij zich wel beziggehouden met Evangeline… waar ze was, hoe het ging… Haar verloving met Charlemagne was over. Hij had het niet, zoals de meesten, in een roddelblad gelezen – de bediendes van Gordon Castle waren persoonlijk naar Cambridge gekomen om Josephine op de hoogte te stellen, en ook hij had het op die wijze vernomen. Eerlijk gezegd wist hij niet zo goed hoe hij zich erbij moest voelen. Hij kon toch niet anders dan bedenken dat Eva het moest hebben verteld, dat van hem en haar, dat gestolen moment daar op zijn huwelijks- en haar verlovingsfeest, haar warme lippen op de zijne… het andere scenario was dat er iets met Evangeline was gebeurd en ze daarom tot deze beslissing was gekomen. Hoewel dat scenario knaagde en naarmate de dagen verstreken en hij niks van haar hoorde steeds plausibeler leek te worden, leek dat toch onhoudbaar. Het was niet waarschijnlijk dat Charlemagne haar iets zou aandoen, slaphannes dat het was, en mocht hij wel iets in zijn hoofd hebben gehaald dan wist Charlie dat hij en Samuel zouden klaarstaan om ervoor te zorgen dat de zoon van de Hertog het daaropvolgende daglicht niet zou halen. Nee… Keane was er haast wel zeker van dat Evangeline, opgegeten door schuldgevoel, alles aan de jongen had verteld en de verloving daarop stuk was gelopen. Dat was op zich geen probleem; van hem had Eva nooit met de Hertog hoeven trouwen, en hoe verder ze van de Gordon-Lennoxen vandaan bleef, hoe beter. Maar wat als Charlie het aan Josephine zou vertellen? Wat als Evangeline’s acties ook daadwerkelijk gevolgen hadden voor zijn huwelijk, voor de situatie met zijn grootvader? Het liefst wilde hij hier niet over nadenken en gelukkig hoefde dat ook niet als je maar genoeg dronk. En dus, op een van die avonden dat hij het weer eens laat had gemaakt, stommelde Keane zijn monumentale pand aan Cambridge binnen en dronk hij de glazen water die de Huiself Minnie voor hem neerzette, voordat hij zijn baby hoorde huilen. Keane had vooralsnog niet heel erg veel tijd met Owen doorgebracht, maar de jongen was toch zijn zoon.. en dat de bediendes op zich alles konden regelen, betekende niet dat ze dat ook in ieder geval hoefden te doen. Normaal gesproken zou Keane het laten gaan, zou hij bedenken dat er meer capabele handen waren om met het kindje om te gaan, maar vandaag bedacht hij dat ook hij dat kon – hij had het kindje verwekt, maakte hem dat niet capabel genoeg? – en dus was hij naar de babykamer vertrokken en had hij de bediendes eruit gezet. Voorzichtig pakte hij het baby’tje op en met het kindje in zijn armen liep hij naar een comfortabele fauteuil in de hoek van de kamer, vlakbij het haardvuur. Het was geen hele koude winter, maar toch koud genoeg en een haardvuur was geen overbodige luxe. Keane strekte zich uit en wiegde het kindje in zijn armen, welke hem met zijn grote groene ogen aanstaarde, plotseling geïnteresseerd door de vreemde geuren en de ietwat onhandige bewegingen van zijn papa. Het maakte zachte geluiden terwijl Keane het wiegde, verbaasd en wakkerder dan het zou moeten zijn, en met Keane die zachtjes tegen hem praatte – dit was toch gemakkelijker dan hij had gedacht, zeker zonder dat vijf vrouwen (waaronder zijn eigen!) hem afkeurend aanstaarden - toen hij plotseling de deur hoorde openen. Hij dacht eerst dat het een van de bediendes was, of Josephine zelfs.. en zijn geschrokken reactie was dan ook niet erg misplaatst toen hij plotseling uit zijn ooghoeken het rode haar en de met sproeten bedekte huid van Evangeline spotte. Van zijn stuk gebracht staarde Keane naar het meisje, terwijl hij de baby haast op zijn schoot liet vallen – welke direct weer begon te huilen. “Evangeline?” sprak hij, door het babygehuil heen, er klaarblijkelijk niet zo veel om gevende. Even knipperde Keane met zijn ogen om er zeker van te zijn dat het haar echt was, voordat hij ietwat hulpeloos naar Owen terugkeek. “Wat eh.. doe je hier?” Hij tilde de baby weer op en wiegde hem wat heen en weer, maar deze keer ging het stil krijgen niet zo gemakkelijk. “En wat moet ik hiermee?” Vrouwen, die wisten wel raad met babies – zelfs als het ex-vriendinnetjes waren die zojuist hun verloving op ietwat publiekelijke wijze met je zwager hadden beëindigd en vervolgens waren verdwenen, om in je eigen huis weer op te duiken.
  15. Trillend staarde Keane zijn grootvader na. Hij had bij het afscheid wel richting de Graaf gebogen, zoals hij wist dat hij had moeten buigen. Hij voelde zich plotseling misselijk. Het liefst zou hij zich nu aan Evangeline's zijde voegen om haar alles te vertellen, maar hij wist dat dat onmogelijk was; nee, hij zou het moeten doen met Josephine, en ook haar moeten zeggen hoe hij in de tuinen had gewandeld en hoe plezant het was geweest. Josie aanbad zijn grootvader en wilde geen slecht woord over hem horen – niet dat Keane die ooit in haar aanwezigheid had uitgesproken. Terwijl hij langzaam in en uit ademde trok Keane zijn kravatte weer wat rechter, sloeg hij zijn drankje achterover en stapte toen ook weer de dansvloer van het feest op – al was hij voorzichtig niet de kant op te gaan die zijn grootvader had geinitieerd. Waarschijnlijk was het slim de man voor een tijdje te mijden... ten minste totdat er zaken begonnen te spelen die niet langer in zwijgen konden worden gehuld en een dadelijke oplossing behoeften. En al zou dat nog wel even duren – het was onvermijdelijk dat dat moment zou gaan komen. [Einde topic]
×