Jump to content

Keane Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    1,096
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    79

Keane Cadwgan last won the day on May 31

Keane Cadwgan had the most liked content!

About Keane Cadwgan

  • Rank
    Dead, emigrated or hiding... pick one.

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Dails

Profile Fields

Recent Profile Visitors

  1. [1839] Open house?

    Keane was niet gewend om genegeerd te worden. Als burggraaf van Radnor waren alle ogen juist steeds op hem gericht – en al bracht hem dat klaarblijkelijk vooral negativiteit, want het was toch die reden dat zijn grootvader hem uiteindelijk al die lange maanden had opgesloten, toch kwam het ook met een bepaald gevoel van gewenning. Maar goed, Victor was geen burggraaf (al had dat balletje wat hij had opgegooid met betrekking tot de Pagets hen wel een avond van gratis drank opgeleverd) en dus… zou hij het blijkbaar moeten accepteren - voor nu. Al was er waarschijnlijk wel iets anders wat hij kon doen om vervolgens niet meer genegeerd te worden. “Twee keer zo oud?” merkte Keane op met een ietwat beledigde toon in zijn stem die niet alleen bij die opmerking hoorde. “Ik dacht dat je wel leerde rekenen in die studie van je!” Pfff, nouja zeg. Hij grijnsde en gaf Theresa een knipoog. “Ik heb vanmiddag vrij hoor.” Hij had iedere middag vrij, maar goed. “Wil je wat te drinken?” Natuurlijk was iedere externe partij die betrokken werd bij zijn voorkomen weer een extra risico, maar eh… wat afleiding was ook wel welkom! Daarbij was hij Q natuurlijk dankbaar voor alles wat hij voor hem had gedaan, maar hem plagen met zijn kleine zusje bracht toch net teveel amusement om te kunnen weerstaan.
  2. De Jaarlijkse Knoetenloterij!

    Oke, oke, Abigail Carrington heeft bij haar papa gezeurd en ze koopt ook nog twee loten voor @Valentina Callahan, twee loten voor @Boreas Peregrine, twee loten voor @Valor Priest en twee loten voor @Helios Thornburn. En nog twee voor @Henry Augustine, omdat Harold het ook doet!!
  3. [1839] Let’s be roommates, he said. It will be fun, he said.

    Het was toch spijtig te noemen dat Quentin de wisseldrank reeds had hoeven maken voor zijn studie, zodat hij de drank niet al toevallig moest brouwen, of iets; al betekende het ook dat zijn clubgenoot er waarlijk goed in moest zijn, want anders was hij vast wel eerder afgehaakt met Alchemie en alles wat ermee te maken had. In ieder geval; Q bood aan om te helpen, en dat was alles wat Keane nodig had. Een beetje backup was altijd fijn – zeker als je jezelf ergens zo diep had ingegooid dat het toch nagenoeg onmogelijk was om er nog zonder de kleerscheuren al te verergeren weer uit te komen. “Ah, dankjewel” sprak Keane tevreden, die zijn aardbeientaartje tevreden weer oppakte en een grote hap nam. Ach, hij wilde heus wel iets doen - Q had al behoorlijk wat voor hem gedaan! Maar met het sudderen van de gaasvliegjes werd hij gewoonweg steeds ongeduldig. De drank was er wel steeds zwarter uit gaan zien, iedere keer dat hij het deksel optilde. Wellicht had dat er iets mee te maken gehad… en och, het raspen van die slangenhuid was gewoon zo saai! En een beetje vies. Het was slangenhuid, oke. Hij had dan wel in Zwadderich gezeten, maar dit was toch waarlijk iets anders. Om over de bloedzuigers maar niet te spreken… “Allergisch voor aardbeien??” Vol medelijden keek Keane richting zijn vriend. “Och, maat, je weet niet wat je mist!” Maar goed – betekende enkel dat er meer was voor hem, en enthousiast trok de burggraaf opnieuw het bordje naar zich toe. Even zweeg hij terwijl hij naar de taartjes keek. “Weet je, toen ik klein was maakte mijn moeder altijd dit soort cakejes” verzuchtte Keane uiteindelijk, redelijk uit het niets. “Met aardbeien die ze zelf had geplant, uit de tuin.” Even rolde hij een van de aardbeien, die van het taartje was afgevallen, om met zijn vork. Hij wist niet precies waarom hij het vertelde; misschien om sympathie te winnen, misschien om Quentin een tikkeltje in te laten in de geheimen die hij zijn hele leven al met zich meezeulde, om het gevoel van bondgenootschap nog iets te versterken. Of wellicht als excuses, dat Q zolang in de rij had moeten staan. “Niets wint het natuurlijk van díe taartjes.” Keane keek op. Hij miste Samuel plotseling, maar zijn grootvader had geweten hoe close ze waren geweest en hij had zijn beste vriend niet in de problemen willen brengen met zijn aanwezigheid. “Al komen deze wel echt in de buurt, hoor.” En daarbij zat die lekkere bakkerij die aardbeientaartjes bakte in Cambridge – je moest toch wat als iedereen dacht dat je dood was!
  4. De Jaarlijkse Knoetenloterij!

    @Rhiann Cadwgan koopt van haar laatste restanten geld vijf loten voor zichzelf, want ze kan wel wat geluk gebruiken. @Scott Evergreen-Silvershore koopt 10 loten en verdeelt deze onder vijf van zijn fans. Daarnaast koopt hij vijf loten voor @Zaira Evergreen-Silvershore @Keane Cadwgan koopt anoniem (en van Quentins geld) vijf loten voor @Quentin Kane (cadeautje!!) en vijf loten voor @Evangeline Lennox. Hij koopt er ook nog drie voor @Josephine Cadwgan maar durft deze vervolgens niet aan haar te geven. @Abigail Carrington koopt twee loten voor @Harold Silvershore, twee loten voor @Edith Chadwick, twee loten voor @Clementine Gordon-Lennox, een lot voor @Douglas Carrington, een lot voor @Caroline Carrington, een lot voor haar ouders en een lot voor haar kat, Mr. Whiskers.
  5. [1835] Playing house

    Bij thuiskomst was Keane op zijn grote hemelbed neergeploft, zijn groene ogen blind-starend richting de grote ramen van zijn vleugel in Cadwgan Castle en het balkon, wat uitkeek over het regenachtige Wales. Zijn grootvader, getrouwd met Daniella’s moeder! En nu, om de verschrikking compleet te maken, moest hij ook nog eens met haar samenwonen ook. Een zusje – Daniella Adler als stiefzusje! De realisatie was zo verschrikkelijk dat het hem benauwde. Toen Dani binnenkwam keek hij langzaam om, al voelde hij zijn gemoedstoestand wel iets lichter worden met haar komst. Dani was klaarblijkelijk nog steeds dezelfde – al was hun familierelatie dat toch niet. Zwijgend stond hij haar toe naast hem neer te zakken, waarna hij de fles oppakte en deze op haar aanwijzing begon open te maken. “Nouja, ík ben nog steeds de erfgenaam” sprak Keane, zijn zwijgen doorbrekend door zijn hoofd richting haar te draaien en haar een knipoog te geven. Stiefzusje oke!! Nuja, niet aan denken. Hij trok de kurk uit de fles en nam een grote slok, waarna hij deze aan Daniella overhandigde. “Oh, praat me er niet van. Die geloften dan! En de eerste dans…” Even trok hij een gezicht. “Het staat echt in m’n geheugen gegrift.” Maarja, ze waren nu getrouwd, dus eh... dat zou vast nog wel gebeuren. Vlug vroeg hij de fles terug, zodat hij nog een grote slok kon nemen. Ah, dit was precies wat hij nodig had gehad.
  6. [1839] Open house?

    Een onbekende stem deed zijn hart voor een moment stilstaan, terwijl hij daar die grijze zaterdagmiddag wederom voor zich uitstaarde. Hij had de wisseldrank en kon naar buiten, maar hij wist niet goed wat hij daar zou moeten doen. Eens was het zijn grootvader geweest die hem binnen had gehouden in de Kerkers, nu was het angst voor diezelfde grootvader en het grote verdriet dat hem binnen gekluisterd hield. Quentin’s stem brulde echter luid de naam van de ongenodigde, en dat deed Keane weer iets ontspannen. Theresa was Q’s kleine zusje, en al was hij er natuurlijk totaal niet blij mee dat ze hier was (ze had hier niets te zoeken, en iedere gast was er weer een die een risico met zich meebracht!) toch had de schade… ernstiger kunnen zijn. Hij zou natuurlijk hier kunnen blijven, maar nu er meer mensen waren, wenste hij plotseling van de afleiding gebruik te maken. Langzaam rolde hij uit bed en even bleef hij voor de spiegel stilstaan. Hij zag er niet uit. Zijn donkere haar stond warrig alle kanten op, zijn groene ogen waren bloeddoorlopen en de sproetjes op zijn bleke wangen waren nauwelijks zichtbaar, omdat hij al zolang niet buiten was geweest. Het litteken dat de martelspreuk gemengd met iets anders had achtergelaten, dat doorliep tot zijn borst, deed meer pijn dan ooit – en even liet hij zijn vingers in gedachten verzonken eroverheen glijden, voordat de stemmen hem weer terugbrachten naar het hier en nu. Vlug gooide hij een loszittend shirt over zijn hoofd, al was het gekreukt, en trok hij een pantalon aan, al was die ook gekreukt (ach, was een out-of-bed-look niet helemaal hip?) en struinde hij naar de aangrenzende badkamer. Hier gooide hij wat water in zijn gezicht, waarna zijn blik op het flesje wisseldrank bleef steken. Hij kon natuurlijk niet naar buiten zonder, al zag hij er in zijn huidige staat nou niet bepaald uit als de Burggraaf die hij ooit was geweest. Even staarde hij zichzelf in de spiegel aan, voordat hij een beslissing nam. Vlug nam hij met trillende vingers enkele slokken, waarna het onderhand vertrouwde gevoel bezit van hem deed nemen. ‘Victor’ was iets kleiner, iets gespierder dan hij (dat kreeg je ervan als je niet maanden was opgesloten in een Kerker) en… nuja, hij was wel gaan wennen aan zijn gezonde voorkomen, doorstoken van zijn blauwe ogen en blonde haren. Victor kwam vast vaak buiten. Victor had er geen last van dat al zijn vriendinnen bij de bosjes overleden en iedereen hem dood of opgesloten wilde hebben. Op een bepaalde manier, was Victor een uitweg, een vluchtweg, een masker. Soms was dat wat je nodig had. “Q, wat doet zíj hier” vroeg ‘Victor’ nonchalant, nadat hij zijn deur had geopend en tegen de opening leunde. Quentin’s huis was ook weer niet zó groot, dus je wilde vooral niet met z’n allen in een ruimte staan als het even kon. “Zit ze niet nog op Zweinstein?”
  7. [1839] Open house?

    Keane wist ook wel dat hij de nachtmerries niet voor altijd zou kunnen wegdrukken. Het waren de donkerste, eenzaamste nachten waarop hij badend in het zweet wakker werd, wanneer hij waarlijk dacht dat zijn grootvader hem had gevonden en alles over was, die de ergste waren. Soms hielp het om stoïcijns in bed te blijven liggen en weer proberen in slaap te komen, al was dat wellicht onmogelijk. Andere keren was het beter om tussen zijn trillende vingers een sigaret op te steken en de balkondeuren te openen, zodat de frisse lucht en het uitzicht over het duistere Cambridge een poging konden doen hem wat te kalmeren. Dat alles was niet per se aan de beterende hand geweest, doch was wellicht wat gestagneerd, was deel uit gaan maken van het gewoonlijke patroon; tenminste totdat hij hoorde van de dood van Daniella Ingram. Misschien had het niet als een verrassing mogen komen. Hij kende Daniella en wist daarmee hoe graag ze op of over de schreef ging. Het was gewoonweg dat hij, na Felicia, niet had verwacht dat er nog iemand van hun vriendengroep hen zo vroegtijdig zou verlaten – en mocht hij al enige gokjes hebben gewaagd, dan had hij toch eerder ingezet op hemzelf. Zoals Felicia was Daniella een survivor, iemand die wilde leven en er alles aan zou doen om dat voor elkaar te krijgen. Net zoals destijds met Felica, kon hij nauwelijks geloven dat zíj, van alle mensen…. Beelden van die talloze keren dat hij aan haar bar had gezeten in club Vanilla, terwijl ze cocktails voor hem maakte… beelden van de laatste keer dat hij haar had gezien met Eva, haar lippen op de zijne… Het moment dat ze vijftien waren en zijn grootvader en haar moeder haar kwamen halen van Beauxbatons, zittend bij het haardvuur in de Franse bossen nadat ze waren gevlucht. Op onbewaakte momenten leken de flashbacks zich te mengen met andere herinneringen. Felicia, die hem na schooltijd duelleerlessen had gegeven. Een van de vele feestjes op Zweinstein, waar hij met Dani, Felicia en Evangeline had gedanst of gillend in het zwembad was gesprongen. Die ene keer, aan het einde van hun schooltijd, dat hij met Felicia op het dak had gezeten en ze borrelnootjes hadden gegeten. Eva, die hem een bezemkast introk op een van hun vele nachtelijke rondes als Hoofdmonitoren. Eva, die hem in de Ziekenzaal vertelde dat ze van hem hield…. Hij wist dat Evangeline nog leefde, en toch vervlochten die herinneringen zich met die anderen en maakte ze hem eigenlijk alleen nog meer ongelukkig, alleen nog meer verlangend naar vroeger. Het deed hem denken dat hij wellicht zijn tijd op Zweinstein niet genoeg had gekoesterd, dat die periode dan toch misschien het meeste gelukkige zou zijn wat alles wat hij ooit zou hebben gekend. Toch was het dáár waar alles mis leek te zijn gegaan. Hadden ze zaken anders moeten aanpakken? Was er een manier waarop de manier hoe de dingen waren gelopen – Felicia, Dani, maar ook deze verschrikking van zijn huwelijk met Josephine en de rechtszaak met betrekking tot Evangeline – anders hadden kunnen zijn? Had dit noodlot voorkomen kunnen worden? Het waren deze en andere kwesties die Keane bezighielden terwijl hij zijn dagen op bed spendeerde, starend naar het plafond of naar buiten, zijn groene ogen vol zelfmedelij en rouw. Hij had al dagen in beweging kunnen komen, met de wisseldrank af en toch wel een vaag idee waar Evangeline zich moest bevinden. Op de een of andere manier kon hij zich er gewoonweg niet toe zetten. Niet nu, niet zo, niet wanneer elke dag – nee, ieder uur, iedere seconde – op hem leek te drukken alsof Atlas hem de Wereldbol had toegeworpen en hij erdoor was verpletterd, in plaats van deze zo trots in zijn armen omhoog te houden.
  8. [1839] Let’s be roommates, he said. It will be fun, he said.

    Volg gewoon het recept? Wat?? Maar hij wilde meer dan het recept voorschreef! En dan kon je heus wel een beetje… knutselen, toch? Nuja. Blijkbaar niet, want alles was mislukt, maar toch! Ookal was het een erg ingewikkelde drank, en had het ingewikkelde ingrediënten die lastig te verkrijgen waren, en… Nuja, misschien kon Q dit gewoon voor hem maken, oke! Hij was altijd wel redelijk goed geweest in toverdranken, in simpele toverdranken die ze op Zweinstein moesten maken dan, waar niet zijn gehele toekomst vanaf hing omdat hij misschien de gaasvliegjes te kort had gekookt waardoor de drank binnen een kwartier alweer ophield te werken in plaats van het uur of langer dat werd gegarandeerd en zijn grootvader er alsnog achter zou komen wie hij was, om hem vervolgens alsnog te vermoorden. Quentin studeerde alchemie, Merlijns Baard! Nu zei dat natuurlijk niet zoveel, want hij had Magische Economie gestudeerd en daar had hij toch weinig van begrepen, maar goed. Mocht hij ooit weer zijn leven kunnen oppakken zonder dat zijn opa hem wilde vermoorden, zijn vrouw het liefst zo min mogelijk tijd met hem doorbracht en zijn vriendin en moeder een rechtszaak tegen hem begonnen omdat ze wilden bewijzen dat hij eerder al was getrouwd waardoor hij in Azkaban opgesloten kon worden, dan eh… zou hij vast proberen om meer te studeren. Gaven ze je boeken om de tijd tussen de dementors door te komen? Damn, dat had hij aan Felicia moeten vragen. Hij probeerde Q’s opmerking te negeren, al kon hij zelf natuurlijk ook niet wachten totdat dat moment zou komen – en eerlijk gezegd had hij geen idee. “Als je mij helpt met die drank… des te sneller” sprak hij grinnikend, op een luchtigere toon dan hoe hij zich daaromtrent voelde. Natuurlijk wilde hij zijn vriend terugbetalen, maar het moment dat hij de herbeschikking zou krijgen over zijn rekeningen, zou het moment zijn dat hij zijn rechtmatige plaats als erfgenaam weer zou mogen innemen. Dat ging toch wat lastig als iedereen dacht dat je dood was. Eerlijk gezegd bestond zijn plan supreme momenteel enkel uit het vertellen aan Eva dat hij zijn eigen dood in scene had gezet bij de Graaf en het vervolgens aan haar vragen of ze zouden vluchten. Wie weet zou hij Q in delen kunnen betalen, misschien zelfs vanuit het buitenland. Nuja. Dat was een probleem waar hij zich later mee zou moeten bezighouden. “Moet je niet eh… toevallig een wisseldrank brouwen voor een of ander vak?” vroeg Keane totaal niet uit eigenbelang, terwijl hij nog een aardbeientaartje naar binnenwerkte en vervolgens zijn vingers aflikte. “En moet je proeven! Ze zijn het waard hoor.” Hij schoof een van de taartjes terug richting Quentin.
  9. [AU] What Happened Last Night

    “Ik zie je dan daar, oke” sprak Keane ietwat schaapachtig, die wat achteroverleunde en Felicia ineens niet meer helemaal durfde aan te kijken. Een uur was prima als hij haar was komen ophalen, dan had hij tenminste eh… kunnen pronken met zijn koets of paarden of wat dan ook, maar hij durfde de tijd ook niet meer geheel te verkorten nu hij haar daar zou zien. Nuja. Als ze daar wat sterkers hadden dan boterbier zou het vast allemaal goedkomen, toch? Want… gisterenavond was ook prima geweest, en… ah! Hij moest echt ophouden daaraan te denken! Ze had nu ingestemd met hem naar de wedstrijd te gaan, om welke perverse reden dan ook, maar dat betekende vast niets. Het was vast allemaal vriendschappelijk. Ja! Want… na jaren van kibbelen was de beste manier om een vriendschap te starten om met elkaar naar bed te gaan, natuurlijk! Toen ze opstond volgde hij haar in haar beweging. Staande kon hij net zichzelf ontwaren in de grote spiegel op de mantel van de schoorsteen, en ietwat beschaamd probeerde hij zijn wilde, donkere haar wat te fatsoeneren. “Ja, ja, ik ook…” mompelde hij afgeleid. Een geluid op de gang trok voor een moment zijn aandacht, en even hoopte hij dat dat betekende dat zijn huisgenoten waren weggegaan – al was er vast wel tenminste eentje die had gezien dat hij hier gisterenavond een meisje naar binnen had geloodst (met een beetje geluk hadden ze niet gezien wíe!) en dan zou iedereen het toch wel weten. Dat was dan ook de reden van zijn gouden regel! Volgende keer… maar nee, nee, nee. Er kwam vast geen volgende keer. Dat was ook niet wat hij wilde!! Toch? Op de een of andere manier wilde hij naar voren stappen om een kus op haar wang te drukken, want dat was toch hoe hij doorgaans afscheid nam van zijn vriendinnen (ook degenen met wie hij niet per ongeluk de nacht doorbracht!). Voor een moment staarde Keane echter naar haar uitgestoken hand, niet echt begrijpende wat ze van hem wilde, voordat hij maar boog en daar een enkele kus op drukte. “Felicia” mompelde Keane ongemakkelijk, ten teken van afscheid. “Het was... Nuja." Gezellig? Eh.... "Tot eh.. dan.”
  10. [1839] So drop your chin and take yourself back home

    Keane was een gezonde dosis dubbele standaarden nooit vreemd geweest. Josephine, Evangeline, Dani, Felicia… natuurlijk had hij hen allen, inclusief zichzelf, aan standaarden gehouden die verschilden per persoon en meewaaiden met de tijd. Zo was datgeen wat een man kon doen, niet te vergelijken met wat vrouwen doorgaans konden maken! Maar… dat gold dan weer niet geheel voor Daniella, want die had al enige reputatie, oke. Josephine was zijn echtgenote, en Eva was… nuja… Ze was van hém. Dat kon nu wel even anders zijn, maar hij kon er niet omheen. Dat was waarom ze het zich niet kon veroorloven om met Daniella Ingram in een drukke club te zoenen. Wat moest zijn grootvader wel niet denken?? En zijn moeder? En… híj? Maarja, hij kon ook weer niet al teveel klagen, want… oef, het was gewoon zo ingewikkeld! Voor een moment staarde hij Daniella aan terwijl ze zijn vraag zo sluw ontweek, alsof zijn boze woorden een grijze regenwolk vormden waarvan de druppels moeiteloos van haar af gleden. Dani was zo iemand die het bloed onder je nagels vandaan kon halen terwijl ze je glimlachend bleef aankijken, precies omdat ze wist dat je niets terug kon zeggen. Keane moest moeite doen om fysiek een stap achteruit te zetten, al was dat ook weer niet helemaal wat hij wilde. Ondertussen ging zijn aandacht echter ook weer over naar Evangeline, want blijkbaar had hij zijn beurt verspeeld. Thanks but no thanks, Dani. Even fronste hij toen Eva plotseling zo gek deed, maar na enkele seconden bedacht hij met het plotselinge gevoel van een plens ijs in zijn onderbuik dat de wisseldrank wel eens aan het uitwerken kon zijn. Om toch maar het zekere voor het onzekere te nemen gleden zijn vingers naar de heupfles welke hij in zijn mantel had verborgen. Toen Eva zich even omdraaide nam hij vlug een slok, waarna zijn gezicht vertrok. Ew. Wisseldrank werd er nooit echt beter op als het warm werd. Maar het was beter dan het alternatief. Met enige interesse keek hij echter weer terug naar Eva, die had bedacht dat hij wellicht toch wel iets te bieden had. Keane wist niet precies wat hij daarvan vond, behalve dat het hem aan Dani’s zoen van zojuist en aan de kus tussen Eva en Dani deed denken, wat een hebberige schittering in zijn wederom blauwe ogen veroorzaakte. Hij ving haar half op toen ze zo tegen hem aanleunde, doch in beginsel meer uit noodzaak dan dat zijn wilskracht het begaf. “Miss Lennox… u van alle mensen zou onderhand toch wel moeten doorhebben dat de wereld niet eerlijk is ingestoken” sprak Keane, al klonk zijn stem iets minder zeker van zichzelf dan eerst. Aarzelend ontmoette hij Eva’s blik. “Wat Mrs. Ingram hier doet, is een zaak van de Ingrams. Maar u….” Ah, het zachte karamel van die mooie bruine ogen! Keane voelde zijn ademhaling versnellen terwijl hij even verdronk in haar blik, haar vingers gehaakt in zijn gewaad, haar lippen zo dichtbij zijn oor. Met enige moeite kreeg hij zijn gedachten weer op orde. “U pretendeert een burggraaf te trouwen die reeds een gouden ring om zijn vinger heeft.” Even grinnikte hij, al kon hij het niet laten half een arm om haar heen te slaan. Ter ondersteuning! Straks viel ze nog! “U weet dat er makkelijker manieren zijn om mijn familie tot uw eigen te maken, hm? Ten eerste zou het een idee kunnen zijn om iemand uit te kiezen die single is, weet u.” Niet dat ze dat zou moeten doen, want eh.. ze mocht niet vreemdgaan, he!! Enzo!!
  11. [1839] So drop your chin and take yourself back home

    Misschien was het zíjn fout – hoe lang kende hij Daniella nu wel niet? Spelletjes met Dani waren altijd al gevaarlijk geweest, en daarbij had het niet uitgemaakt of ze in het derde jaar van Zweinstein hadden gezeten of allang en breed werden geacht om volwassen te zijn. Zijn leven had reeds genoeg in de balans gelegen om dáár in ieder geval niet meer om te willen wedden, en Dani leek dat gat in te willen vullen om direct voor Evangeline te gaan. Hij wilde ertussen springen toen Daniella die vraag zo open en bloot in Eva’s schoot duwde. Ja, natuurlijk kon Eva ook zelf beslissen dat ze zoiets niet wilde beantwoorden, al zou dat het spelletje tenietdoen – maar het probleem was natuurlijk dat er geen goede antwoorden bestonden op zoiets. Verdomme, Evangeline was namelijk met hém getrouwd! Of, nuja, zo wilde ze bewijzen. Het hielp dan niet als ze hier stond te zoenen met een (toch wel) publiek figuur als Daniella Ingram, of… ... Wacht, ze kon niet voor hém gaan, want ze wist niet wie hij was! Dat was gewoonweg het reinste vreemdgaan! Maar als ze voor Dani zou gaan, dan… dan… Mocht Daniella een man zijn geweest, dan had ze het verdiend om hiervoor in elkaar geslagen te worden. Keane realiseerde zich te laat dat het juist wél het meest gewenst was geweest als hij hier zojuist was tussengesprongen en gewoonweg had geopperd dat ze maar moesten gaan dansen, of iets, in plaats van… dit – maar had slecht reeds redelijk beledigd zijn hand weggetrokken uit die van Dani, precies op het moment dat Evangeline plotseling bedacht dat zíj toch wel de persoon van haar keuze was. Het knapst?? Echt?? Maar… Hij wilde er toen alsnog tussenkomen, wellicht wat laat, oké, maar toch. Beter laat dan nooit was hier wellicht het meest gepast. Maar toen Evangeline vervolgens daad bij woord voegde… Eerlijk gezegd; hij had niet geloofd dat ze het echt zou doen. En… ja, ook toen zette iets in zijn hersenen hem nog wel aan om zich naar voren te bewegen en Daniella een straffende blik toe te werpen met dat ze zíjn vriendinnetje zo voor het blok zou zetten, maar… nuja… het was gewoon redelijk fascinerend oké! Of nuja, beter gezegd... het was lastig om zijn blik van dit schouwspel af te trekken - Ookal had Eva zojuist gezegd dat hij ‘ook wel mocht’; wat was dat? Zei ze dat soms ook tegen anderen?? Nadat de twee meisjes elkaar hadden losgelaten, zocht Keane in navolging van Eva eveneens een shotglaasje van het dienblad en deponeerde de inhoud in zijn keel. “Nou, ik geloof dat er van die onzin toch nog wel het een en ander als ‘waar’ bestempeld kan worden” sprak Keane slinks nadat hij even was bijgekomen, zijn groene ogen fonkelend boven zijn bleke wangen, waar duidelijk een ietwat rossige blos op was verschenen. Desalniettemin boog hij zich hoofdschuddend richting Daniella. “Wat ben je aan het doen?” vroeg hij fluisterend in de richting van haar oor, zijn kaken op elkaar geklemd – al kon hij toch niet geheel verhullen dat… nuja, ze moest gewoon van zijn vriendin afblijven, oke! Ook als… maar… ugh, dit was allemaal zo ingewikkeld! Maar goed. Ja. Óók als het ingewikkeld was. In theorie. En ook wel in de praktijk. Op zich.
  12. Uitleg en Opgeeftopic

    Scott geeft geregeld gastlessen als (Interim) Kruidenkunde Professor aan de Magische Universiteit van Cambridge. Ik weet niet of je dat er ook bij wilt zetten? Daarnaast mag er onder 'illegaal bedrijfsleven' het volgende: Handelaar Cadwgan (illegale fokkerij van magische fabeldieren & handelaar in duistere magische goederen). Eigenaar: Owain Cadwgan. Misschien kunnen we in het 'Wegisweg & Zweinsveld' gedeelte ook nog iets van Cambridge toevoegen? Dan kan de 'Augury Concert Hall' er ook bij, van Keane (maar in werkelijkheid van de familie Cadwgan). Ook zou ik het zelf alsnog wel handig vinden om een lijstje te hebben van alle schouwers, want.. ik ben daar nogal slecht in haha. Maar ik weet niet of daar meer behoefte aan is. Oh, en Owain is de vice-voorzitter van de Wikenweegschaar, maar ik weet niet of dat erin kan aangezien alleen de 'afdelingshoofden' erin staan...
  13. [AU] What Happened Last Night

    Had hij nou zojuist Felicia Harding op een date gevraagd?? En… had ze nou zojuist ja gezegd?? Oke, hij wilde haar nog even hier houden, maar of dít nou de manier was… Keane staarde naar zijn eieren, bedacht dat hij eigenlijk niet meer zo’n honger had en legde zijn vork neer. Waarom had ze ja gezegd? Waarom had híj het gevraagd, dat was een betere vraag, maar als hij niet aan zelfreflectie hoefde te doen, dán was het de vraag waarom ze ja had gezegd! Maar goed, waarom waren ze gisterenavond naar zijn appartement gegaan, waarom had hij eigenlijk best wel een leuke avond gehad, waarom… nuja, ze hadden gelachen. En ze hadden gedronken. Dat was best gezellig geweest. Zo gezellig, dat… Vlug nam hij nog een slok koffie. “Ja, het is hier op campus!” sprak hij opgelaten. “Soms vragen ze mij om in te vallen, maar ik geloof dat ik volgende week niet nodig ben.” En dat was maar beter ook, want hij had een date. Met Felicia Harding. “Dus ehm… ik kan wel goede plekken krijgen.” Dat kon hij sowieso wel, maar het klonk ook gewoon cool om te zeggen dat je in het team speelde, toch? Oke, ja, hij wilde indruk op haar maken… maar dat betekende niets! En.. dat hij haar net op date had gevraagd (en ze ja had gezegd) ook niet! En gisterenavond… “Ik kan je dan wel komen ophalen bij jouw appartement?” Waar dat ook was. Wel een goede gelegenheid om dat ook eens te zien! Niet dat hij.. nuja. Oke. “Of… we kunnen daar afspreken, wat je fijn vindt. Het begint om vijf uur. Misschien... een uurtje daarvoor, ofzo...” Ugh, waarom was dit plotseling allemaal zo ongemakkelijk! Ging hun date ook zo worden? Merlijns baard…
  14. Het waardeer-een-post(-van-iemand-anders)-topic

    Moest even zoeken naar dit topic, maar vond deze van Margaux heel vet <3 @Daniel Bennett Uit:
  15. [1839] So drop your chin and take yourself back home

    Met Daniella was het leven een spelletje. Het maakte niet uit wat er op het spel stond – hoe groot de belangen ook waren. Nee, het was eerder dat hoe hoger de inzet, hoe meer zij zich vermaakte. Dat was natuurlijk geen probleem als je haar niet zoveel interessante zaken te bieden had. De laatste tijd waren zijn problemen echter van een geheel andere categorie geweest dan waar hij zich vroeger zorgen over hoefde te maken. Maar... aan de andere kant leek de inzet vanavond toch ook weer niet zo verschrikkelijk hoog. Daniella leek, tenminste op het eerste oog, niet van plan om Eva te zeggen wie hij was – al kon dat natuurlijk veranderen als ze hem minder zag lijden en alles een stukje spannender wilde maken. Maar eerlijk gezegd zou ze daarmee Evangeline een gunst doen, en ze stond er nu ook weer niet zodanig om bekend om op die manier met haar vroegere aartsvijand om te gaan. In ieder geval keek hij Dani aan, de twijfel nu toch plotseling zichtbaar in zijn blauwe ogen. Hij had zich voorbereid om de hele avond met Daniella uit te gaan, en als hij nu al, behoorlijk aangeschoten, bij Q zou verschijnen…. Nuja, die zou hem dat waarschijnlijk niet in al teveel dank afnemen. Daarnaast zou het waarschijnlijk lang duren voordat Eva en hij zich samen weer in de openbaarheid zouden kunnen vertonen, als hij zich eenmaal wederom aan haar zijde had gevoegd in een verschijning die ze herkende. Een avond als dit…. Nuja, zijn grootvader dacht dat hij dood was, dus dat was niet iets wat ze snel samen zouden doen. En Eva mocht dan misschien niet weten wie hij was, maar hij wist het wel van haar! Dus.. hij kon alsnog lol met haar beleven, in theorie… Een warme kriebel ging even door zijn onderbuik toen Dani zo dichtbij stapte, haar hoofd op zijn schouder legde en vervolgens ook nog iets in zijn oor fluisterde. Ja, het was een test – doch Keane’s wil om te ‘winnen’ meestal als sneeuw achter de zon verdween zodra Daan in het spel was. En toen Eva vervolgens op de manier waar hij zo van hield haar rode haren losschudde en tussen hen in stapte, zo dichtbij dat haar vertrouwde, lichte bloemenparfum kon ruiken… Overigens, dat Eva een spelletje wilde spelen met Dani was op het zotte af – onafhankelijk van welke belediging ze dan ook zojuist naar een Paget had gesmeten. Hoe kon hij Eva ooit alleen achterlaten met Daniella Ingram? “Sommige ‘mensen’ zouden zo’n opmerking precies in lijn vinden met hoe uw huidige reputatie zich heeft vormgegeven, Miss Lennox” sprak Keane ietwat duister om haar opmerking van zojuist af te straffen, doch met een schertsende flonkering in zijn blauwe ogen - zijn keuze duidelijk gemaakt om te blijven. Hij zette een stapje achteruit om meer ruimte te creëren, want hij kreeg het maar krap warm als die twee zo dichtbij hem stonden. Dani’s kus van zojuist, tezamen met de overweldadigheid aan drank, de warmte, de duisternis, de muziek… de lange afwezigheid van Evangeline’s blote huid tegen de zijne… “Misschien kan die afspraak inderdaad nog wel even wachten.” Met een beginnende grijns rond zijn lippen richtte Keane even zijn ogen ten hemel terwijl hij naar Dani keek, ten teken dat ze had gewonnen (jaja, alweer, oke!!) maar wel pakte haar andere hand. Hij wist alleen niet precies of hij voor zichzelf in zou kunnen staan als Eva te dichtbij zou komen. In plaats daarvan boog hij zich wat naar Daniella toe. “Wat voor… spelletjes had je nog meer in gedachten, madame?”
×