Jump to content

Keane Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    949
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    55

Keane Cadwgan last won the day on October 31

Keane Cadwgan had the most liked content!

About Keane Cadwgan

  • Rank
    All I could do was to stare blankly at my world falling apart

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Dails

Profile Fields

Recent Profile Visitors

4,774 profile views
  1. [1837/1838][15+] The price for treason

    Voor een kortstondig moment was alles goed. Er was geen pijn, er was geen leed, er was geen angstaanjagende grootvader, vervelende echtgenote of zeurende ex-vriendin die hem met ingewikkelde claims het leven zuur wilde maken. Nee; in plaats daarvan was hij alleen in een soort warme, nestachtige droomwereld, veilig en heel… Keane kromp ineen op zijn zij toen hij plotseling hard in zijn middenrif werd getrapt. Hij hapte naar lucht maar bleef liggen, niet echt in staat iets anders te doen. Voor een moment was hij gedesoriënteerd, maar de kleine stapjes die hij achter zich hoorde verbond hij aan zijn huiself en toen zijn grootvader hem bars beval het glas levenswater op te drinken wat hij van Minnie in zijn handen kreeg gedrukt kwam hij wat overeind, steunend op zijn armen. Hij voelde zich brak, alsof hij zojuist na een hele nacht feesten hier op de grond de rest van de ochtend had doorgebracht en pas net was wakker geworden; in werkelijkheid kon hij daar waarschijnlijk niet meer dan ongeveer vijf minuten hebben gelegen. Duizelig klemde hij zijn vingers om het glas en nam hij een slok – niet omdat hij het wilde, maar omdat zijn grootvader het beval. Toen de Graaf hem plotseling ruw in de stoel duwde gooide hij de helft van de inhoud van het glas echter over zijn overhemd. Het natte, plakkerige gevoel hielp hem niet echt beter te voelen. Keane duwde het glas in de handen van zijn huiself, die de situatie vlug probeerde te fixen, en liet zich in de fauteuil zakken terwijl hij langzaam in- en uit ademde. Alles kwam weer een beetje terug, en liever had hij dat niet gehad… Met een trillende hand was hij juist zijn haar ietwat aan het fatsoeneren toen hem plotseling de stem van zijn echtgenote opviel. Nog nooit zo blij om haar te zien verhief hij zijn blik naar haar en nam hij het glas water aan wat ze hem aanbood. Hij lette niet echt op haar woorden, mede omdat hij nog steeds half verdoofd was, maar het leek dat ze was afgeleid, alsof ze met zijn grootvader mee wilde gaan. Keane wilde haar echter bij zich houden, wilde haar als bescherming… maar daarnaast was er ook nog een extra reden dat hij haar bij zich wilde houden, al ontglipte die hem eerst nog voor een moment. Helaas kwam ook dat terug; hij had Josephine niet meer gesproken sinds het artikel wat Evangeline had geïnitieerd vanmorgen in de Ochtendprofeet had gestaan. Keane pakte haar hand en kneep er zachtjes in, al liet hij haar daarna niet meer los – hij wilde zeker weten dat ze hem niet achter zou laten met de Graaf. “Dankjewel” bracht hij zachtjes uit; vooral voor het water, maar toch ook wel voor haar algehele aanwezigheid. Hij nam nog een slok, zette het nieuwe glas neer op het bijzettafeltje en pakte de chocolade aan die de huiself hem aanbood. “Blijf je bij me?” mompelde hij zijn echtgenote zachtjes toe, eigenlijk wel tegen beter weten in – maar je wist maar nooit.
  2. Hij moest zijn familie beschermen – dat klonk goed, duidelijk. Maar waarom wilde hij dan soms niets liever dan zijn familie achterlaten, waarom had hij al meer dan eens plannen gemaakt om alles en iedereen zijn rug toe te keren en gewoonweg met Evangeline aan zijn zijde te vertrekken? De gedachte kwam hem plotseling egocentrisch voor, alsof hij nog nooit de andere kant van zijn hartenwens had bezien. Misschien als je het heel zwart op wit bekeek, dat Josephine en Owen hem inderdaad nodig hadden. Maar ondanks de ernst van de situatie waar hij zich in bevond was het voor hem nog steeds lastig om Evangeline als bedreiging te zien. In zijn hoofd was Josephine altijd het gevaar geweest dat zijn relatie met Eva bedreigde, niet andersom. En daarnaast… het was heus niet alsof zijn grootvader handelde zoals hij deed omdat hij om hen gaf – Owain Cadwgan ging tot grote lengtes om zijn reputatie redden, maar was niet in staat om ook maar om iemand anders dan zichzelf een rode cent te geven. Dat kon Vasilissa natuurlijk niet weten. Een rilling ging door hem heen toen ze haar hand op zijn schouder legde. Hij vond haar aantrekkelijker dan hij had gedacht – en misschien kwam dat aan de andere kant ook alleen maar omdat hij hier zich verdrietig en moederziel alleen met een willekeurig ander bij Felicia’s graf bevond. “Dank u wel” sprak hij zachtjes, en hij glimlachte opgelaten. “U heeft gelijk, natuurlijk… maar het spijt me zo dat er alleen maar verliezers in dit verhaal zijn.” Zou hij ooit in staat zijn Eva’s reputatie te kunnen verpesten? Ze probeerde het nu met de zijne… en zodra zijn grootvader er weet van zou krijgen (wat hij volgens deze brief al vlug zou doen), dan zou hij direct een tegenoffensief starten. Was dat wat hij wilde? Hijzelf zou er in ieder geval niet ongeschonden uitkomen, of dat nu om zijn reputatie of fysieke gesteldheid ging. “En het lost mijn probleem helaas voor het moment niet op” voegde Keane er ietwat schuldbewust aan toe. Hij keek Vasilisa aan. “De… benadeelde heeft gedreigd de informatie morgen naar buiten te brengen en ik heb… ik heb haar niet kunnen vinden, en deze deadline niet kunnen stuiten.” Terneergeslagen veegde hij wat sneeuw uit zijn haar, maar zijn drakenlerenhandschoenen zaten zelf ook onder de sneeuw zodat hij zichzelf alleen maar meer met het witte spul bedekte. Hij schudde zijn hoofd wat. “Maar misschien moet ik haar maar haar ultimum gunnen, moet ik haar maar naar de pers laten gaan.” En moest hij het risico op een woedende Owain Cadwgan aan de deur maar nemen. “Dan kan ik daarna, als ze wel besluit de informatie openbaar te brengen, altijd nog kiezen voor…” Voor haar, had hij bijna gezegd, niet doelend op zijn vrouw. Hij herstelde zich ietwat. “Voor wat mij dan het belangrijkst voorkomt.”
  3. OOC Zwerkbal & het zwerkbal board

    Ik vind het wel leuk om te behouden, in ieder geval in enige IC vorm... al hoeven zwerkbalwedstrijden niet per se, voor mij.
  4. [1837/1838][15+] The price for treason

    Het eerste waar hij wederom aan moest denken, was het gezicht van Felicia; aan het meisje die in een van hun lessen aan hem vroeg of de Graaf wel eens legilimentie op hem had gebruikt, waarbij ze waarschijnlijk gelijk had gehad… maar het was alsof een grote, zwarte handschoen de gedachtenflarde voor zijn zicht wegkaapte, alsof hij plotseling de ruimte in zijn brein moest delen met zijn grootvader die hem met een mes in zijn rug maande het Konijnenhol in te duikelen en samen met hem de gedachtes en momenten herbeleefde, zo levensecht dat hij ze kon proeven. Ze schoten voor zijn zicht voorbij, soms langer, soms korter en zonder enige chronologische volgorde; het moment dat hij Klassenoudste was geworden, dat hij zijn eerste paardrijlessen van zijn moeder kreeg, ontgroeningsperikelen bij de Club, het winnen van een zwerkbalwedstrijd… en toen groter, belangrijker; de brief van Gaia Laverty dat hun verloving was ontbonden; de Reuzeninktvis die de uil opat die hij nog van zijn moeder had gekregen, zijn eerste, ietwat gedwongen kus met Josephine op hun huwelijksnacht in die donkere en zwoele kamer, de geur van de zee in zijn neus; de openingsdag van het theater, de muziek luid en zijn personeel blij; een draak die woest schreeuwde en zich op Charlemagne stortte, waar hij zich in een moment van verstandsverbijstering voor wierp; de eerste keer dat hij zijn zoon Owen in zijn armen hield, de kleine vingertjes om de zijne geklemd; Evangeline die in volle concentratie haar blik over hem heen liet glijden, een penseel in haar handen… en het was alsof zijn grootvader hem daarbij een tik in die richting gaf, terwijl dat wel het laatste was wat hij wilde blootgeven. Keane vocht, verloor en probeerde uit alle macht zich hopeloos te verzetten terwijl herinneringen als woeste golven over hem heen klapten, hem meenemende in hun onderstromen. De onbreekbare eed in de muziekkamer met Evangeline, Samuel en Felicia; het witte konijntje op het terrein en de vlucht de boom in; een nacht in de Klassenoudste badkamer en Eva's naakte lichaam tegen de zijne – het was te prive! het was van hem, om met niemand te delen zolang hij wenste! Maar het maakte niet uit, want de ijzeren handschoen van zijn grootvader pakte de herinneringen op en gooide ze weg alsof ze niets waren, alsof ze iets waren om te bekijken, in zich op te nemen, en zich van te ontdoen. De volgorde werd chronologischer, alsof zijn grootvader de richting van zijn gedachten na enige oefening sturen kon. Een huwelijksplanningsmiddag in de Keukens van Zweinstein met Josephine die wat boeken ging halen, Eva’s lippen op die van hem… de zoektocht naar Evangeline, een wanhopige poging om te achterhalen waar ze was heen gegaan nadat ze hem de dreigbrief had gestuurd... de nacht in de stallen voor zijn huwelijk met Josephine en hij die opstond in het warme stro, Eva achterlatende in het duister; Evangeline die nog geen 24 uur daarvoor hun relatie beëindigde waarna zij hen vervolgens meenam naar zijn moeder, om samen te vluchten naar Frankrijk… en plotseling meer terug, naar het huwelijk van George, naar een ijskoude winternacht en twee galjoenen die werden omgesmolten tot gouden ringen, naar Evangeline’s lieflijke gezichtje en chocoladebruine ogen omringd door haar rode krullen terwijl hij zei 'ja ik wil' en hij haar lippen teder kuste… iedere herinnering gaf een vlaag van de emotie van het moment; gevoelens vol liefde, vol blijdschap, vol spanning; om vervolgens terug te worden gebracht naar de draaierige, misselijke, nare en machteloze huidige stand van zaken, naar het spreekwoordelijke (of letterlijke, Keane had het gevoel van waar zijn lichaam ophield en die van zijn grootvader begon verloren) mes tussen zijn ribben. Maar het ergste was de laatste herinnering, vooral omdat hij hem in volle glorie met zijn grootvader als entiteit in de kamer moest herbeleven. Evangeline op zijn huwelijksfeest in Gordon Castle, terwijl zij haar verloving met Charlemagne vierde. Hun ruzie, de zoen, datgeen wat volgde… Keane worstelde, probeerde zich los te trekken, vocht met alle macht om ervoor te zorgen dat zijn grootvader toch niet dat alles zou zien, dat hij zijn meest intieme momenten niet zou hoeven blootgeven… en dat terwijl zijn handen over Eva’s borsten streelden, terwijl hij de dure stof van haar jurk over haar knieën wierp, zijn vingers bij haar naar binnen liet glijden… Het leek voor het eerst te werken. Met een klap werd hij teruggebracht naar het hier en nu, naar de smaak van bloed in zijn mond, naar zijn wang op de houten vloer, zijn ledematen beurs en stijf, zijn donkere haar door de war. Maar de klap was te hard, de val te groot; en met een kreun verloor hij het bewustzijn.
  5. [1837/1838][15+] The price for treason

    Het was mislukt. Hij had Felicia teleurgesteld – Felicia, die hem al die lessen had gegeven, die hem zo had geholpen zodat hij klaar zou zijn om zijn grootvader aan te kunnen. Felicia, die hij nog had gezien in Azkaban en vervolgens enkele maanden later onder zulke vreemde omstandigheden was overleden. Ze had hem niet kunnen helpen, zou zich nu vast omdraaien in haar graf; en nu wist hij wat er komen ging voordat het daadwerkelijk gebeurde. Keane verwachtte dat zijn grootvader hem niet nogmaals bij zijn staf in de buurt zou laten komen – en hij wist dat ook als hij die mogelijkheid zou krijgen, dat hij niets zou kunnen uitvoeren tegen deze man, deze machtige tovenaar, die op alle punten zoveel sterker was dan hij. ‘Dit is Evangeline’s schuld!’ ging er voor een kort moment nog door hem heen – maar vervolgens was er niets anders dan pijn, rauwer en verwoestener dan ooit tevoren, in staat om alle gedachten uit zijn hoofd te verbannen terwijl hij door het gevoel werd overmand dat zijn organen er een voor een uit werden gerukt, dat tienduizenden naalden hem doorboorden, dat hij reeds in het vagevuur brandde voor zijn daden en ongoddelijk gedrag. En dat terwijl hij gilde, het uitschreeuwde om zijn moeder, om Evangeline, om Felicia, om iemand die hem zou redden van deze man, maar niemand hem hoorde… De pijn stopte zo plotseling als deze was gekomen en Keane draaide zich half om, alsof hij zou kunnen wegkruipen naar een veilige plek. Hij wilde niet meer maar wist dat zijn grootvader dit de hele middag zou kunnen volhouden; Hij wilde slechts weg, zich verstoppen – maar waar? Keane schrok van het geluid en dook wat ineen, maar het was geen pijn wat volgde. In plaats daarvan volgde er iets anders, iets wat hem niet per se lichamelijk pijnigde en toch zoveel erger leek dan dat; niet alleen een infiltratie van zijn fysieke levenssfeer, van zijn lichaam; maar van zijn geest. Voor een moment probeerde hij zich nog te verdedigen, in een reflex alsof iemand met geweld een handdoek van zijn naakte lichaam trok maar hij deze nog probeerde vast te houden. Maar je kon niets vasthouden met Owain Cadwgan tegenover je, zeker iemand die zo ongetraind in legilimentie was als Keane; en de kracht waarmee Owain de gedachtes van zijn kleinzoon infiltreerde was zulks dat de jongen wederom plat op zijn rug werd gegooid, hulpeloos tegenover de Graaf.
  6. [1837/1838][15+] The price for treason

    Een deel van Keane wist heel erg goed waar zijn opa toe in staat was. Hij was dan ook bang van zijn grootvader, deinsde voor hem terug – heck, de man had hem net in zoveel woorden verteld dat hij zijn grootmoeder had vermoord. En toch; al was hij eerder gemarteld, al had de Graaf in het bijzijn van Evangeline de cruciatusvloek op hem uitgeoefend, toch bleef er een klein en naïef deel van hem optimistisch genoeg om te denken dat het hem niet zou overkomen; gewoonweg omdat een familielid daar niet toe in staat zou zijn. Het was dan ook grotendeels shock - en niet de pijn - die hem voor een milliseconde deed terugdeinzen toen Owain Cadwgan de punt van zijn staf op zijn hals zette en een naar, branderig gevoel zich over zijn huid verspreidde. Maar Keane zette zich na dit korte moment van verstandsverbijstering schrap, probeerde zijn gezicht in de plooi te houden, zijn ademhaling onder controle. Hij moest laten zien dat hij dit kon. Het was een test, zoals alles wat zijn grootvader deed een test was. En het was misschien ook wel zijn straf. Straf voor het niet luisteren naar zijn grootvader, voor het op de loop laten van zijn gevoelens. Natuurlijk was dat ene moment met Evangeline dit huisbezoek niet waard geweest – hij was niet gelukkig, maar was hij niet van alle gemakken voorzien om een goed bestaan te leiden? Macht en status, een mooie vrouw die hem een zoon had geschonken, geld… Nee, dat wilde moment van zijn lippen op die van Evangeline, van zijn vingers in haar lange rode haren, haar blote huid tegen de zijne… nee, dat kon nooit op, tegen… Ja, het was vreemd genoeg dat waar hij aan dacht, terwijl de toverstaf de striemen achterliet, terwijl de Graaf die woorden tegen hem sprak. Och, had hij maar langer in die dagdroom kunnen blijven hangen! Want het was juist die droom die hem behoedde voor wat er daarna kwam, al had niets hem daarop kunnen voorbereiden – niets en niemand kon een individu ooit voorbereiden op de cruciatusvloek. Hoewel zijn leven op dat ene moment nog bestond uit enkele fysieke en psychische ongemakken, vervelend doch niet onoverkoombaar… … was er het volgende moment niets anders dan een allesverblindende, allesverziedende, allesverwoestende pijn. Pijn doet rare dingen. Keane gilde het uit terwijl zijn wereld werd teruggebracht naar minuten, seconden – naar ijskoude messen die door hem heen staken alsof hij van boter was gemaakt, naar hete kolen die zijn huid deden smelten. Er was niets anders meer ter wereld dan die pijn, dan de magie die hem met zijn grootvader verbond. Op enig moment (na uren? dagen?) stopte de pijn. Het duurde even voordat Keane doorhad dat hij zich op de mahoniehouten vloer bevond, zijn ogen vol traanvocht. Hij veegde met zijn mouw langs zijn gezicht en keek langzaam op. De Graaf stond een stukje van hem af en bestudeerde hem alsof hij een interessant museumobject was, het theekopje wederom in zijn handen. “Ss..sst..stop. Alsu... alstublieft. Ik heb haar gezocht.. maar ik weet niet... ik kon haar niet vinden” bracht Keane met moeite uit, maar het was zo zacht dat hij zichzelf al nauwelijks verstond, iets wat mede kwam door de luide piep in zijn oren, zijn stem gesmoord. In plaats daarvan zocht hij naar zijn toverstaf, die hij in de binnenzak van zijn mantel vond. Het was zojuist zo snel gegaan, zo onverwacht, dat hij nauwelijks tijd had gehad zijn staf te trekken – maar nu zou hij zichzelf verdedigen, precies zoals Felicia hem had geleerd. De omstandigheden waren niet ideaal, hij keek scheel van de pijn en hij had niet de beste positie, maar dit zou hem niet nog een keer gebeuren. Keane wist dat hij moest wachten, wist dat hij moest anticiperen op de spreuk van zijn grootvader; maar hij wilde zo graag bescherming dat hij zichzelf nauwelijks kon inhouden. Hij wist niet of zijn opa zijn staf wederom had opgeheven, maar deed dat dan nu toch in ieder geval zelf. “Pr.. protego!”
  7. Afwezigheidstopic

    Ahh, ik heb het echt superdruk! Sorry als je wat langer moet wachten <3
  8. Keane knikte, zijn groene ogen op Vasilisa gericht. Ja, hij werd gechanteerd, als je het zo noemen moest… uiteindelijk was dat wat het was. Eva dreigde dingen naar buiten te brengen als hij niet aan haar wensen voldeed – en dat was niets anders dan ronduit chantage. Blij dat hij nu eindelijk een woord ervoor had zuchtte hij voor een moment, veegde hij nog wat sneeuw van Felicia’s grafsteen, totdat de bovenkant toch in ieder geval niet meer bedekt met het witte spul. Felicia had hem altijd geholpen dingen duidelijker te maken… om zaken sneeuwvrij aan hem voor te stellen, om het zo maar te noemen. In ieder geval had hij haar dan deze ene gunst teruggedaan. “Ze komt uit een lage stand” vertelde hij haar, redelijk vrijpostig. “Wel zuiver bloed.” Dat leek belangrijk. Josephine kwam uit een hoge stand, maar haar magische bloed was troebel. Keane dacht dat hij ooit had geweten wat beter was, maar nu wist hij het niet meer zo goed. “Ik… het is mijn eigen schuld. Ze wilde een gelddonatie, maar ik heb haar weggestuurd.” Even stampte hij boos met zijn voet in de sneeuw. Ugh, hij was zo stom geweest… hij had het toen gewoon moeten oplossen, en nu was alles uit de hand gelopen… “En nu… nu wilt ze veel meer dan een gelddonatie. En als ik niet doe wat ze zegt, dan zegt ze dat ze haar… claim openbaar zal maken.” Zijn vrije hand balde zich tot een vuist, wat ervoor zorgde dat de achtergebleven sneeuw op zijn drakenleren handschoenen poederachtig door de lucht dwarrelde. “U heeft gelijk, het verpesten van haar reputatie zou het beste zijn – al is deze al niet heel respectabel.” Dat was gedeeltelijk zijn schuld geweest, maar ook die van haarzelf… ze had Charlie laten lopen. Als het waar was wat ze zei, dan was het nu toch wel duidelijk waarom; al vroeg hij zich af waarom ze niet gewoonweg had gedaan alsof het Charlie’s kind was, in plaats van de zijne. Tenzij dit vanaf het begin haar plan was geweest…. “Maar ik weet niet of ik dat over mijn hart verkrijg. Ik…” Hij zuchtte, keek Vasilisa aan, een droevige ondertoon in zijn blik. “Heel soms twijfel ik, of ik wel gemaakt ben voor dit leven. Voor… dit alles.” Hij maakte een gebaar dat duidelijk wees op zijn dure mantels, op zijn stand… zijn adellijke positie. “Als mijn grootvader erachter komt, zal hij geen seconde twijfelen om dat wat over is van haar reputatie te vermorzelen. Maar ik…” Meewarrig greep hij enkele vlokjes sneeuw uit de lucht. Het was zachtjes weer gaan sneeuwen, en de witte vlokjes dwarrelden op Vasilisa’s donkerblonde haren. “Begrijpt u wat ik bedoel? Of komt u dit allemaal voor als lariekoek? Misschien moet ik wel gewoon handelen, in plaats van twijfelen...”
  9. [1837/1838][15+] The price for treason

    Vanaf het moment dat zijn grootvader stappen in zijn richting had gezet, was Keane wederom stokstijf blijven stilstaan. Hij wilde het er niet uit laten zien alsof hij terugdeinste van de Graaf, al deed hij dat wel – hij wilde gewoonweg niet door laten schemeren dat hij bang was, al was het vast aan zijn gehele lichaamshouding en gezichtsuitdrukking te lezen. Maar de Graaf zou nog bozer worden als hij angst zou tonen, alsof hij het over zichzelf zou uitroepen… en dat was het laatste wat hij wilde. Hij keek zijn grootvader niet aan terwijl deze op hem afstapte, terwijl deze de verschrikkelijke dingen over Evangeline zei. En zelfs toen hij werd aangeraakt met de toverstaf, toen hij zijn haar hoorde knetteren van magie, keek hij nietsziend langs de Graaf richting de hoge ramen, bleek met zijn lippen op elkaar geperst. Hij wist dat zijn grootvader hem tartte, dat hij hem uit zijn schulp wilde trekken… en hij wist dat hij niet moest toehappen. Maar ondanks dat hij niet zou willen dat iemand zo over Josephine zou spreken in zijn nabijheid, wilde hij al helemaal niet dat Evangeline’s naam zo werd gebruikt… wat voor maatregelen ze ook aanwendde om haar doelen te bereiken, hoezeer ze hem ook kwetste. Hij probeerde zichzelf nog tegen te houden, maar toen was het eigenlijk al te laat. “Noem haar niet zo” sprak Keane, net zo zachtjes als zijn opa zojuist had gesproken, zijn kaken opeengeklemd. “Alstublieft.” Hij wilde zijn toverstaf trekken, maar wist dat hij ondanks Felicia’s lessen dan waarschijnlijk binnen drie seconden dood op de grond zou liggen. In plaats daarvan gleden zijn vingers voorzichtig naar zijn staf, zodat hij er in elk geval wel bij zou kunnen als hij wel zou worden aangevallen. Hij wilde dan toch tenminste een poging hebben gedaan om zichzelf te verdedigen, in plaats van als een spin in een klap vertrapt te worden onder zijn grootvader’s laarzen. Hij haalde diep adem. "Ik zal u vertellen wat er is gebeurd. Maar... noem haar niet zo."
  10. [1837/1838][15+] The price for treason

    Keane slikte en wendde zijn blik af, een beetje in elkaar gekrompen. Nu… het speet hem toch, niet waar? Wat kon hij anders zeggen? Maar hij wist dat hij de stilte niet lang kon laten duren, daar zijn grootvader hem al een extra kans gaf om zich uit te leggen – in ieder geval had hij zijn toverstaf nog niet getrokken. Keane staarde op een willekeurig punt in de muur terwijl de kleur uit zijn gezicht wegtrok en hij een enigszins samenhangend verhaal over zijn lippen probeerde te krijgen. “Gr-grootvader. Ik had nooit gedacht dat ze… ik heb… ik heb ook een brief van haar gekregen, met dreigementen. Ze wilde dat ik voldeed aan… maar dat zou ik nooit kunnen doen! Ik heb haar gezocht, my Lord.” Hij keek op, dwong zichzelf in de ogen van zijn grootvader te kijken zodat die de waarheid erin zou kunnen zien. “Ik heb overal gezocht. Maar… ik kon haar niet vinden.” Vlug wendde hij zijn blik weer af. “Ik wilde haar overtuigen om de claim in te trekken, om te stoppen waar ze mee bezig was. Maar dat is me niet gelukt – en.. en dat is wat me spijt.” Hij nam een diepe teug lucht. “Maar ik denk… als we het gewoon negeren.” Een ietwat hoopvolle blik maakte plaats voor de angstige. “Wie weet vergeet ze het wel weer gewoon… wie weet vergeet iedereen het wel weer gewoon! En dan is er… is er helemaal niets aan de hand.” De stilte die volgde duurde zo lang dat Keane uiteindelijk opkeek om de gezichtsuitdrukking op zijn grootvader's gezicht te zien - om vervolgens langzaam enkele stappen achteruit te zetten, bang voor de explosie die zou volgen.
  11. [1837/1838][15+] The price for treason

    Keane begreep niet helemaal wat zijn grootvader bedoelde, al leek de boodschap dat zijn stiefoma Isabella was overleden nog zo duidelijk. Even verstijfde hij en staarde hij zijn grootvader aan, zijn groene ogen gefixeerd op de man die het in zijn macht had hem te maken of te breken. Voor een ijzing schrikkend moment gleden zijn gedachten zelfs af naar zijn eigen veiligheid en even dacht hij dat hij zijn toverstaf was vergeten – maar langzaam, op de hoede alsof hij zich met een wild dier in een ruimte bevond wat ineens zou kunnen toeslaan, gleden zijn trillende vingers over het dure materiaal van zijn mantel richting zijn zak… waar hij de punt van zijn staf doorheen kon voelen prikken. Hij probeerde de golf van opluchting niet op zijn gezicht ten uitdrukking te brengen terwijl zijn gedachten terug naar de Gravin gleden, naar het hoe en wat van de situatie die zich waarschijnlijk slechts enkele uren geleden had afgespeeld. Hij had niet bepaald een betere band met zijn grootmoeder gehad dan met de Graaf, maar ze had hem getroost toen hij als elfjarige in het grote, klamme kasteel kwam te wonen en had hem in zijn eerste jaren daar lesgegeven in de magische tovenaarsfamilies en een beetje wegwijs gemaakt. Maar het had wel geleken alsof ze zich steeds verder van hem had teruggetrokken, alsof ze zich steeds meer achter haar man had geschaard en passief had gedaan wat hij van haar vroeg. En nu was ze overleden… Was dat soms waar ze bang voor was geweest? Maar hoe had ze dit kunnen weten? Keane keek, aan de grond genageld, hoe zijn grootvader de Ochtendprofeet van vanochtend en een brief uit zijn zak haalde. Vol afschuw bleef zijn blik op de rode, rafelige rand hangen, voordat hij deze over de vorm van de letters liet glijden. Zijn hart maakte een plotselinge sprong en bleef vervolgens vallen, alsof het zich van een klif te pletter had gestort. Hij zou Evangeline’s handschrift uit duizenden herkennen. Zou ze het lef hebben gehad niet alleen hemzelf, maar ook zijn grootvader een brief te sturen? Had zijn grootmoeder die soms met gevaar voor eigen leven onderschept? Was dat wat haar nu prematuur het graf had ingestuurd, had zijn grootvader soms… het leek té toevallig, kon haast niet anders dat zijn grootvader iets met haar dood te maken had gehad. Maar wat had er dan in de brief gestaan, die het blijkbaar waard was om het leven voor te laten? Onwillekeurig zette Keane enkele stappen naar voren in een poging het perkament te kunnen lezen. Hij kon enkele letters ontcijferen, maar zijn grootvader keek hem afwachtend aan en zijn koude, grijze ogen deden zijn nekharen overeind staan. Keane rechtte zijn rug wat en ontweek zijn grootvaders blik. Als hij gewoon eerlijk op alle vragen antwoord zou geven, zou er niets gebeuren – toch? Hij wist toch niet waar Eva was, dus dat kon hij niet vertellen… en dit hele gebeuren was echt niet zijn schuld! “Gecondoleerd, grootvader – ik weet hoeveel ze voor u betekende”. Dat kwam er iets scherper uit dan hij had gewild en ergens schrok Keane er een beetje van – en aan de andere kant was iets, een klein en duister stukje van hem, ook wel tevreden dat zijn grootvader ook niet met de bruid van zijn keuze de rest van zijn leven zou kunnen doorbrengen. Voor een moment vroeg hij zich af of hij meer woorden aan zijn grootmoeder zou moeten besteden, maar hij wist dat dat niet de reden was dat de Graaf hier in persoon was gekomen. Hij richtte zijn blik op de man en week weer iets achteruit, probeerde zijn arm zo te positioneren dat hij onopvallend en vlug bij zijn toverstaf zou kunnen als hij die nodig zou hebben. ““Ik weet niet wat voor brief dat is” voegde Keane er ietwat schor aan toe terwijl hij dapperder probeerde te klinken dan hij daadwerkelijk was. "Maar Ik heb het stuk gelezen." De woorden ‘bigamist’ leken van de voorpagina van de Ochtendprofeet wel naar hem te schreeuwen. Hij had woorden voorbereid, had uiteindelijk toch bedacht hoe hij dit wilde aanpakken… maar alles leek wel als zand door zijn vingers te zijn heen gegelipt. Maar hij moest iets zeggen, kon niet stil blijven... “Het spijt me dat het zo is gelopen.”
  12. [1837/1838][15+] The price for treason

    De wijzers van de klok op zijn nachtkastje gaven aan dat het middag was – en bijna op dat zelfde moment sloegen de klokken van Cambridge de uren, de bronzen, diepe bellen galmend door de oude straten. Twaalf uur geleden, toen hij nog aan het dansen was in een of andere donkere kroeg, omringd door zijn vrienden van de Club – twaalf uur geleden was zijn leven niet perfect geweest, maar in ieder geval draagbaar. Natuurlijk dacht hij iedere dag aan Evangeline, gleden zijn gedachten naar de brief die hij uiteindelijk onder een plank in het kleine, geheime kamertje in zijn huis had verstopt, voelde hij zich zenuwachtig en schuldig en bezorgd… maar aan de andere kant was het zo’n verschrikkelijke opluchting geweest toen er geen represailles volgde toen haar deadline verstreek en was er zoveel geweest om hem af te leiden dat hij nauwelijks tijd had gehad om zich ook daadwerkelijk bezorgd te gaan voelen. Nee, hij zou Evangeline tegemoet moeten komen als het echt zijn kindje bleek, had ook wel ingezien dat zijn reactie wellicht ietwat eh.. disproportioneel was geweest. Maar in ieder geval hoefde het dan niet nu, kon hij zijn geforceerde leven met Josephine en de baby en zijn moeizame band met zijn grootvader op dit moment nog balanceren met zijn studie en het theater. De huiself had hem vanochtend wakker gemaakt en gewezen op het artikel in de Ochtendprofeet, en dat was het moment dat zijn zorgvuldig in stand gehouden kaartenhuis ook daadwerkelijk was ingestort. Misschien had hij het moeten verwachten, had hij van te voren maatregelen moeten treffen… maar hij had toch echt niet gedacht dat ze zo ver zou gaan. Niet alleen omdat het haarzelf in gevaar bracht, waar ze dan ook was… maar ook hem! En wat dacht ze wel niet van zijn huwelijk?? Nuja, er was wel op te maken wat ze dacht over zijn huwelijk, want blijkbaar vond ze hem een bigamist, een overspeler, fout in zijn huwelijk met Josephine. Het deed het schaamrood op zijn kaken doen verschijnen en voor een moment had hij willen vluchten, had hij alles achter willen laten en gewoon zo ver mogelijk van hier willen vertrekken – en het volgende had hij ook niet geweten wat dat voor uitkomst zou hebben, en dus was hij doodstil onder de dekens blijven liggen, alsof de donkere kamer en de warme dekens hem zouden beschermen tegen alles en iedereen die de veilige bubbel wilde doorkruisen. En het leek te lukken. Zijn grootvader belde niet aan, Josephine kwam niet thuis van haar tripje naar haar ouders… wie weet kon hij zich gewoon voor eeuwig verschuilen! … en dat was het moment dat Minnie de huiself aanklopte en hem vertelde dat de Graaf beneden in de zitkamer op hem wachtte. Alsof hij erop had gewacht, sprong Keane in een plotselinge beweging op, nerveus en zenuwachtig, en had er gelijk spijt van want de wereld draaide voor zijn ogen en werd alles zwart; hij was nog steeds redelijk brak, al had ondertussen allang het middaguur geslagen. Voor een moment twijfelde hij of hij niet echt uit het raam wilde springen, maar alsof het een ander betrof dan hijzelf, in een soort droomtoestand, strompelde hij in plaats daarvan naar de badkamer en probeerde zichzelf zo snel mogelijk te douchen, zijn donkere haar te kammen, zich aan te kleden… terwijl hij ondertussen zo misselijk was dat hij wel kon overgeven, zo bang dat zijn vingers trilden terwijl hij zijn kravatte dichtknoopte. Ergens wilde hij het ding niet dragen, bang voor de vorige keer dat zijn grootvader met zijn vingers had geknipt en de stof steeds strakker om zijn nek kwam te zitten… maar dat was de keer geweest met Eva, waarvan ze zei dat… en haast nog angstiger knoopte hij het mode item toch om zijn nek, zo los als maar kon. Uiteindelijk, toen hij zichzelf respectabel genoeg vond, stond hij nog twee minuten voor de spiegel om zichzelf wat moed in te spreken voordat hij uiteindelijk de trap afsloop en de zitkamer binnenschuifelde. “Grootvader. Gg-goedemorgen – middag, bedoel ik.” Hij wilde de Graaf iets te drinken aanbieden, maar zag toen dat hij al thee had. Moest hij zeggen dat hij het bericht al had gelezen? Maar hij kreeg de woorden nauwelijks over zijn lippen. “Kan ik.. kan ik u ergens mee helpen?”
  13. [1837/1838]Keane's going to be a great papa. If he's not clubbing

    Ze had gelijk weer een mening, direct weer eisen. Hoe wist zij nou dat Owen magisch zou zijn! Meer dan de helft van haar familie was van dreuzelafkomst. Mocht het kindje niet magisch zijn, dan zou dat een fout van haar zijde van de familie zijn - was hij niet nagenoeg van zuiver bloed? Daarnaast, hoewel Josephine's bloedsafkomst zijn grootvader in beginsel dan wellicht weinig had kunnen schelen; want ja, het was haar goud en statuur welke telde… toch maakte het wel uit voor dit kindje, voor zijn erfgenaam. Maar dit was niet alleen iets wat hij recht wilde trekken voor zijn grootvader, maar ook voor zichzelf. Het was al een raar idee om nu een kind te hebben, maar als het ook nog eens een snul zou zijn… Ietwat stug liet hij zich van het bed afglijden, onthaakte hij zich uit Josephine’s geleun, zijn zoontje in zijn armen. Hij liep naar het raam en bleef daar voor een moment staan, voordat hij zich weer terug omdraaide. “Ik weet niet..” sprak hij zachtjes, terwijl hij zijn blik over de baby liet gaan. Het was plotseling een heel stuk minder eng dan het eerst was geweest om Owen vast te houden - maar misschien was dat vooral omdat Josephine nu niet zo op z’n vingers meekeek. “We kunnen er best een feestje van maken. Een heuze babyshower. Met onze Owen hier het middelpunt van alle aandacht.” Tevreden keek hij hoe Owen zijn vinger weer vastpakte, zijn stevige handje om de zijne geklemd. “Als hij ook maar iets op zijn vader lijkt, dan zal hem dat heus wel plezier doen - ook als het een wat groter gezelschap is.” Want wat was een feestje zonder mensen? "En och, ik weet niet... De Club natuurlijk, Samuel, Daniella... Ze zullen zich vast verheugen over onze prachtige zoon!" En daarna kon hij vast Josie weer met Owen achterlaten en zelf de kroeg induiken.
  14. “Nou, nou, dat zou ik toch ook weer niet zeggen” antwoordde Keane met een licht humoristische toon in zijn stem naar aanleiding van Vasilissa’s suggestie dat Felicia’s altijd zo goed met mensen was geweest, terwijl dit hem op de een of andere manier al een stukje beter deed voelen. En daarnaast kon hij een mooie dame die hem een bos rozen overhandigde natuurlijk ook weer niet weigeren, dat zou toch ronduit onbeleefd zijn... en dus knikte hij, duidelijk van slag maar al wel met iets meer kleur op zijn gezicht. “Nee, ik vrees dat ik er geheel alleen voor sta..” sprak Keane zachtjes, terwijl hij zijn blik liet afglijden van de bloemen in zijn ene hand naar het perkament in de andere. Het aangezicht van de brief deed hem zichtbaar wat, en vlug wende hij zijn blik af. “Ik heb...” Zijn stem stokte en voor een moment beet hij op zijn lip, klaarblijkelijk in dubio. Hij wilde het niet vertellen, mócht het niet vertellen... maar Eva had toch gesteld dat het publiekelijke informatie zou worden als hij niet zou handelen. Hij moest het verhaal gewoonweg aan zijn grootvader overbrengen, en dan... maar oh! Hij wilde het niet vertellen, wist wat er dan zou gebeuren.. en wat als Eva enkel maar met loze woorden dreigde en er niets van haar claim uit zou komen? Maar dan zou hij een Silvershore hebben opgestookt met de roddel van de eeuw.... “Ik heb een... fout gemaakt” besloot hij uiteindelijk, terwijl hij zijn groene ogen op de contouren van Vasilissa’s fijne, Russische gezicht liet rusten. Het was verkeerd, maar hij wist gewoonweg niet wat hij anders zou moeten doen. Als hij ook deze plek zijn rug zou toekeren, waar kon hij dan nog terecht? “Een.. inschattingsfout, is het wellicht te noemen. En deze fout... ik...” Hij zwaaide even nutteloos met de brief, duidelijk gefrustreerd. “De... gedupeerde heeft mij verklaard... nu... verhaal te willen halen. En ze dreigt alles publiekelijk te maken. En ik...” Hij slaakte een diepe zicht, een schim van paniek in zijn oogopslag. “Ik weet niet... mijn grootvader, Graaf Radnor, hij is... erg streng. Als hij de gevolgen van deze... fout in het nieuws leest, dan... nuja. Maar als ik het hem van te voren vertel...” Sipjes veegde hij wat sneeuw van Felicia’s grafsteen met zijn behandschoende hand. “Wat als Ev- de gedupeerde slechts bluft? In dat geval had ik het net zo goed stil kunnen houden en was het allemaal stilzwijgend overgegaan.” Behalve dat Evangeline dan nog steeds zijn kind zou dragen, dat deze gevaar zou lopen... en dat Keane hem of haar zover mogelijk uit de klauwen van zijn grootvader zou moeten houden en moeten beschermen. Maar eerst zou hij zichzelf moeten beschermen. En, al leek het er niet op dat ze zijn bescherming wilde of nodig had, terwijl ze hem tartte met claims die zijn opgebouwde leven zo uit elkaar zou kunnen doen storten, Evangeline Lennox evenzeer.
  15. Keane dook ietwat ineen toen hij de stem achter zich hoorde, zich er plotseling van bewust dat hij een enorme fout had gemaakt. Wat dacht hij wel niet, een begraafplaats bezoeken en zijn geheimen openlijk over Felicia’s graf uitstorten terwijl hij nog niet eens met zijn grootvader had besproken! Maar hij had daadwerkelijk gedacht dat hij alleen was, dat hij tenminste hier, van alle plekken in het Verenigd Koninkrijk, een antwoord had kunnen vinden op de kwesties die zich maar om zich heen te leken opstapelen. Het ergste was dat hij het Engels, doorvlochten met het Russische accent, nog herkende ook – oh, hoe woedend zijn grootvader nu toch wel niet op hem zou kunnen worden! En aan de andere kant… te midden van dat alles waar hij zich al zorgen om moest maken, kon dit er ook nog wel bij. “Mrs… Mrs. Vasilisa Silvershore” hakkelde Keane, die zo vlug als mogelijk overeind wilde komen, een buiging wilde maken en ook nog ongezien de warme tranen van zijn wangen wilde vegen, iets waar hij in slaagde door bij het opstaan onhandig te struikelen over zijn eigen mantel en daardoor een wat diepere buiging te maken dan hij normaalgesproken zou hebben gedaan, wat hem wel de gelegenheid gaf de meest ernstige schade van zijn verdriet te kunnen verhullen. “Het.. het gaat…” Hij wilde daadwerkelijk zeggen dat het goed met hem ging, haar een fijne dag wensen en zijn weg vervolgen, wist dat dat het enige was wat hij in deze situatie kon doen. Maar Keane voelde zich zo miserabel, had eindelijk een uitweg gezien om het dan maar aan Felicia te vragen en nu ook die weg werd afgesloten… Hij haalde diep adem en beet op zijn lip, vastbesloten om zichzelf niet nog meer voor gek te zetten bij een Silvershore - maar aan de andere kant ook zo overstuur dat dat hem niet helemaal lukte, en haalde uiteindelijk machteloos zijn schouders op. “Ik.. heb een groot probleem” mompelde hij uiteindelijk, niet in staat iets anders over zijn lippen te krijgen. “En Miss Harding.. ze.. ze wist altijd wel wat te doen. Dus ik dacht… het is natuurlijk onzin, maar… nuja.” Hulpeloos staarde hij Vasilissa aan. “Het.. het spijt me. Ik zal.. u wilt natuurlijk… ik… ik kan wel een andere keer terugkomen.” Maar hij bleef staan, er niet helemaal zeker van dat zijn benen zijn gewicht zouden houden als hij nu door de diepe sneeuw zijn weg zou vervolgen – en ook niet geheel bereid om dit, zijn laatste strohalmpje, het enige waarvan hij nog wist wat hij kon doen, nu los te laten en zich richtingloos aan de genade van Owain Cadwgan over te geven.
×