Jump to content

Keane Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    1,016
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    66

Keane Cadwgan last won the day on March 31

Keane Cadwgan had the most liked content!

About Keane Cadwgan

  • Rank
    I didn't fool you but I failed you

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Dails

Profile Fields

Recent Profile Visitors

5,621 profile views
  1. [1838][15+] Erasing bad memories

    Was ‘liefde’ inderdaad te kwalificeren als ‘alles voor elkaar over hebben’? Was het liefde, wat altijd overwon? Had hij niet alles voor Evangeline overgehad – zijn naam, zijn titel, zijn leven in de breedste zin van het woord? Was het zijn schuld dat hij te laat was geweest met al die dingen, dat zijn grootvader onoverwinnelijk was gebleken? Had hij verloren – alle hoop verdwenen, opgesloten in die afgrijselijke kelder waar hij zijn dagen sleet terwijl Josephine alle vrijheid had om rond te dartelen zoals het haar betaamde? En zou de Graaf haar in de gaten houden zoals hij dat met hem had gedaan, om vervolgens niets te vinden? Want Josephine was altijd zo braaf, Josephine zou toch nooit maar met een enkele teen zich buiten de schreef bevinden. En als Josephine dat wel deed, als ze zich daar op enig moment toe gedreven voelde, dan was het vast zijn schuld – dan kwam het door hém dat hij het liefste, knapste en hooggeboren meisje wat zijn grootvader voor hem had kunnen regelen om een huwelijk mee te bezegelen daartoe gedwongen was. Maar had hij het niet geprobeerd? Had hij niet zijn hoofd opgeheven gehouden en getracht Evangeline te vergeten, om er vervolgens achter te komen dat dat onmogelijk was? Was dat zwak, of een romantisch liefdesverhaal? Gingen die twee samen? En wist Josephine wel wat ze daar zei? Kon je de wereld laten opgaan in de rokerige, zwavelachtige vlammen door je op ware liefde te beroepen? Waren het eeuwige vagevuur, waarin je brandde in de toegangspoorten van de Hel, het korte samenzijn op Aarde met diegene van wie je daadwerkelijk hield, het waard? Hij liet haar gaan. Voor even dan. Want na nog een tijdje met lege ogen voor zich uit te hebben gestaart, Josephine’s toverstaf in handen, liet hij zich van het bed afglijden. Met een geduldige blik op zijn gezicht volgde hij haar voetstappen door het kasteel, of in ieder geval naar die plekken waarvan hij dacht dat ze zich schuilhouden kon. Hij vond haar uiteindelijk in de zitkamer beneden, vlakbij de serre. Haar lange blonde haar, normaal zo parmantig opgestoken, golfde over haar schouders doordat hij haar bedrust had verstoord. Ook weer zijn schuld, zoals alles zijn schuld was. Keane liep op haar af en wikkelde zijn vrije hand om een streng van haar blonde plukken. Hij trok haar hoofd iets naar achteren en kwam zo dichtbij dat hij de woorden in haar oor kon fluisteren. “Als je ooit bij me weggaat en mijn kind meeneemt…” siste hij zachtjes, een blik van pure minachting in zijn groene ogen. “Dan zal ik je eens laten zien wat liefde precies betekent.”
  2. Evenementen revampen

    Eens met het voorgaande; ik denk dat de frequentie van open topics wat naar beneden kan, maar ik denk dat open topics van bepaalde evenementen (ten minste het openingsfeest en/of eindfeest op Zweinstein?) wel waardevol zijn! Misschien kunnen we ook kijken naar waar het afgelopen IC jaar veel in is gepost en die houden?
  3. [1838][15+] Erasing bad memories

    Hoe lastig was het om hem een antwoord te geven? Het was simpel – er waren letterlijk twee opties! Of nuja, dat gold misschien niet voor Josephine, heilige Josephine, die altijd maar ja en amen zei en goedwillig zou geloven wat men haar toeschoof; behalve waar het hem betrof. Er was vanaf het begin af aan niets dat hij goed had kunnen doen – en hij had toch daadwerkelijk alles geprobeerd! Hij was te lief geweest, te streng geweest, had haar aan haar lot overgelaten tot ze hem terug in bed nemen zou; en zij had hem enkel met datgeen behandeld dat hij als ‘lieflijke onverschilligheid’ zou moeten bestempelen. Hij moest altijd op zijn tenen lopen, omdat zíj altijd op haar tenen om hem heen liep. Hij kon nooit eens zeggen wat hij bedoelde, kon geen grapjes maken die ze begreep. Ze probeerde zozeer alles goed te doen dat ze daadwerkelijk alles fout deed, waarna ze zich in haar slachtofferrol afvroeg wat er toch verkeerd was gelopen. Ze begreep het niet – en hij had lange tijd gedacht dat ze het niet kon begrijpen. Maar ze wilde het gewoon niet begrijpen. “Ik denk niet dat je je bewust bent van de daadwerkelijke betekenis van de Hel” sprak Keane, haar verdere woorden negerend; alsof ze hem het antwoord had gegeven waar hij om had gevraagd. “Kan je enkel en alleen al voorstellen te branden in het Vagevuur – voor vijf, tien, honderden jaren?” Iets in zijn gezicht verhardde, alsof hij het zich voorstelde; nuja, dat zij erin branden zou, dan. “Ik denk dat je je al nauwelijks een voorstelling kan maken van pijn, van verlies… van liefde, als we het daar toch over hebben.” Hij zakte langzaam neer op de rand van het bed terwijl hij de toverstaf nog steeds door zijn vingers liet glijden, toevalligheden waarbij de staf nu en dan gericht bleef staan op zijn vrouw en kind. “En ondertussen vraag je mij of ik van hem houd…” Hij knikte richting Owen, liet zijn blik net iets te lang op hem hangen. “Wat is liefde, Josephine?” Hij boog zich iets naar voren, een ietwat vreemde en onheilspellende blik in zijn ogen. “Vertel me toch eens wat je daarvan vindt, ik ben oh-zo geïntrigeerd.”
  4. [1838][15+] Erasing bad memories

    Soms wilde hij dat Josephine tegen hem zou schreeuwen. Dat ze niet zo ingehouden boos tegen hem zou doen, maar gewoonweg zou zeggen waar het op stond. Soms zou het fijn zijn om gewoon tegen haar terug te gillen, dat hij zich niet steeds zo hoefde in te houden maar gewoonweg zijn emoties kon tonen zonder dat zij dat niet deed, zonder dat hij zich opgelaten moest voelen omdat hij niet hetzelfde van haar terugkreeg als reactie. Ze dreef hem tot wanhoop, maar niet door iets wat ze deed – eerder door datgeen wat ze naliet te doen. Hij kon niet over haar klagen bij zijn grootvader omdat hij niets had om over te klagen, en toch haalde ze hem het bloed onder de nagels vandaan. Door hem zo aan te kijken, door dan weer te lief, dan weer te koud en kil tegen hem te doen. Hij keek op haar neer, zijn vrouw met zijn kind, datgeen wat aan hem toebehoorde en zich aan zijn wil diende te houden. Ze beloofde te doen wat hij wilde en toch stemde het hem nog minder tevreden dan daarvoor. Ze begreep niet wat hij haar zo probeerde uit te leggen. Ze wilde het gewoonweg niet begrijpen. Keane’s blik viel op haar trouwring, die ze op het kastje had gelegd. Hij had de zijne om omdat het moest, al was het een blok aan zijn vinger. Daarnaast lag haar toverstaf. Hij pakte de stok op en liet deze door zijn handen glijden. Feniksveer en… nu, hij was de houtsoort vergeten. Het was iets te licht voor zijn smaak, maar het kon ermee door. Beter dan niets, in ieder geval. “Heb je je ooit afgevraagd of er een Hel bestaat?” vroeg hij plotseling, voordat hij zijn groene ogen op Josephine richtte. “Van de Hemel was ik altijd al overtuigd, maar ik ben er de afgelopen tijd steeds zekerder van geworden dat ook de Hel een… geschikte optie is, voor bepaalde mensen.”
  5. [1838]You build your fortress and I'll climb your walls

    “Oh, eh…” Met een schichtige blik op zijn grootvader herstelde hij zich vlug. “Ja… ja er was inderdaad nogal wat schade.” Hij voelde de donkergrijze ogen op zich branden, voelde dat zijn grootvader hem verder duwde om iets te vertellen, om een korte uitleg te geven waarmee Mrs. Lennox het zwijgen op werd gelegd. Oh, dat hij maar weigeren kon! Even zocht hij naar woorden. “Ze wilde met mij afspreken, maar was het niet eens met de oplossing die wij haar konden bieden.” Dat was allemaal waar geweest. Bang om het verkeerde te zeggen hield hij voor het overige maar stil. Gelukkig ging Mrs. Lennox alweer vlug door met een andere vraag. Keane glimlachte waterig. “Dank voor uw interesse. De omstandigheden vallen mij zwaar.” Een lichte pijn schoot door zijn zenuwstelsel en even beet hij op zijn tong. “Want… uw kleindochter heeft mij nogal in verlegenheid gebracht” voegde hij er gauw aan toe. “Ik word nauwelijks meer uitgenodigd voor openbare gelegenheden!” Niet dat hij daar heen zou mogen, opgesloten in de kerker als hij was. Hij wist dat het zijn grootvader eigenlijk wel uitkwam dat hij op het moment op niet veel plekken welkom was, omdat het minder opviel dat hij niet op kwam dagen. “Maar ik neem aan dat dat met het verstrijken van de tijd wel weer overgaat” vervolgde hij, waarna een ietwat ongemakkelijke stilte neerviel over de ruimte. “Ik… ik was Mr. Gabriel en Miss Clementine eigenlijk naar hun muziekles aan het brengen…” sprak hij, ietwat terughoudend. Mocht hij nu alweer weg?
  6. [1838] Dungeons and Dragons

    Haar paniek was overweldigend. Keane probeerde haar vast te houden, probeerde niet los te laten tot hij uiteindelijk wel moest – maar dat moment kwam eerder dan hij had verwacht. Hij stootte zijn hoofd hard tegen de muur en duizelig van de pijn staarde hij naar de twee figuren, naar zijn grootvader en het meisje waar hij zo van hield, die zijn kind droeg… Het duurde maar een tel, doch het een eeuwigheid leek te duren; de toverstaf van zijn grootvader gericht op de keel van Evangeline, de hand die haar arm wel leek fijn te knijpen, de boze en overweldigende blik op het gezicht van de Graaf, de angst te lezen in de bruine ogen van zijn roodharige meisje. Het werd ondersteund door de smaak van aarde en bloed in zijn mond, de borrelende paniek in zijn keel en het snijdende gevoel van strakke touwen die zijn polsen achter zijn rug gebonden hielden. Hij vocht met alles wat hij had al was het te laat; vocht voor Eva’s vrijheid en de zijne, vocht tegen de man die alle touwtjes in handen had en zoveel te machtig voor hem was. Het was een grandioze verscheidenheid aan indrukken en gedachten; maar vanaf het moment dat de Graaf zijn staf ophief was er niets anders dan één enkel gevoel dat overbleef. Het was een heerlijk luchtige sensatie van gelukzaligheid, zoveel gemakkelijker dan al datgeen zich hiervoor had afgespeeld. Waarom je zoveel zorgen maken, als het zoveel makkelijker kon? Wat waren al die problemen eigenlijk, dan dat er geen probleem was? Het enige wat hij moest doen was naar de Kerker lopen en de deur op slot doen. Dat kon hij wel, toch? Dat was niet teveel gevraagd. Dat was het enige en dan was de wereld goed. Hij had reeds een stap gezet toen Eva’s gezicht er bovenuit stak, plotseling helder in al het andere wat wazig was geworden. Haar pijn en haar paniek brak iets, deed hem realiseren dat er meer was dan de enkele wens die zijn grootvader hem had gesteld. En dus weigerde hij, probeerde hij zijn knieën te blokkeren… Maar zijn grootvader was sterker. Hij was altijd sterker. En met het gevoel dat hij uiteen werd gereten, dat hij zijn hart achterliet op die koude plek daar in de gang, werd hij gedwongen zich uit de ruimte te verwijderen. Zijn holle voetstappen galmden door de duistere gang terwijl hij zichzelf en zijn grootvader haatte, de dag vervloekend dat hij ooit een stap in Cadwgan Castle had gezet. In zijn kerker aangekomen met de deur op slot, wetende dat dit hem duur zou komen te staan, liet hij de hete tranen van eenzaamheid, machteloosheid en verlies over zijn wangen rollen - totdat er niets meer over was wat hem in de maanden die volgden nog enige warmte zou kunnen bieden. OOC: Keane uitgeschreven~
  7. [1838] Dungeons and Dragons

    De blik op Eva’s gezicht terwijl ze daar stond, de angst in haar bruine ogen te lezen, deed zijn hart breken. En toen de Graaf haar ineens losliet, richting hem duwde… Met beide handen ving hij haar op en trok hij haar tegen zich aan. Hij probeerde maar niet te registreren op welke finale wijze zijn grootvader hem had gemaand afscheid te nemen terwijl hij met een nerveus gevoel in zijn onderbuik de toverstaf zo ongemerkt mogelijk in een binnenzak van haar gewaad liet glijden. Hij ging haar kwijtraken, of hij haar nu hier zou gaan verdedigen of niet. Hij voelde het – en hij wist dat zijn grootvader het ook wist. Wellicht was niets doen niet echt de beste optie en het was een straffe afweging, maar na al die pogingen die hij had gedaan… beter zou zij zichzelf en hun baby'tje kunnen verdedigen op een onverwacht moment, dan dat hij haar enige kans op een toverstaf nu verpesten zou. “Je kan dit, Eva. Je bent sterk genoeg” prevelde hij met een noot van wanhoop in zijn stem, terwijl hij zijn best deed om sterk te zijn en haar de kracht te geven die ze beiden nodig zouden hebben. “Ik houd zo verschrikkelijk veel van je." Maar was het het waard geweest? Nu, daar zou de komende maanden genoeg tijd voor zijn om over na te denken... Hij begroef zijn trillende vingers in haar dikke rode haar en trok haar nog wat dichter tegen zich aan. Hij wilde haar nooit meer loslaten. “Het spijt me. Het spijt me allemaal zo erg.”
  8. [1838] Dungeons and Dragons

    Zijn mantel stond in de fik. Oke, misschien was het beter dan doodgaan – maar ging je niet sowieso dood als je mantel in de fik stond? Was er iets wat je kon doen tegen je mantel die in de fik stond als je niet kon verhullen dat je de beschikking had over een toverstaf? Wat deden dreuzels als een draak hun mantel in de fik had gezet?? Oke, misschien was de kans daarop als je een dreuzel was toch ietsje kleiner. In ieder geval, langzaam drong tot hem door dat hij misschien niet dood was, maar dat hij ook iets moest gaan doen om niet alsnog het loodje te leggen, en hij wilde bíjna de mantel uitdoen om ervoor te zorgen dat de rest van zijn outfit niet in de fik zou gaan (zijn hertenlerenlaarzen!!) toen zijn grootvader zijn kleding alsnog doofde en het geheel met een letterlijke sisser afliep. Opgelucht keek Keane Evangeline aan, hoewel de opluchting wel van erg korte duur was. Want het ene moment had hij haar nog in zijn armen, trots op zichzelf dat hij zich voor de draak had durven gooien – en het volgende stond zijn grootvader enkele meters verderop te dreigen dat hij zich aan zijn wensen moest houden. Gauw krabbelde hij ook overeind, voorzichtig om de toverstaf verborgen te houden. “Nee. Ik laat haar niet alleen!” sprak hij dapper – hij had zich nu voor een draak gegooid, dan kon zijn grootvader er ook nog wel bij! Alhoewel een draak nog enigszins voorspelbaar was. Hij beet op zijn lip terwijl hij zijn blik over Eva’s gezicht liet glijden en even vroeg hij zich af of hij de toverstaf moest gebruiken. Maar de staf deed niet wat hij wilde… en de laatste keer dat hij het in een directe confrontatie tegen zijn grootvader had opgenomen was het zo slecht afgelopen… Bij de fysieke duw die hij kreeg door de occlumentie deinsde Keane wat achteruit - dat, in combinatie met de blik op het gezicht van de Graaf. “M’Lord, alstublieft” smeekte hij. Hij wilde niet bij de geboorte van zijn kind zijn! Maar hij wilde Eva ook niet alleen laten, was bang dat hij haar niet meer – nooit meer terug zou zien. “Het… het is mijn kind.”
  9. [1838]You build your fortress and I'll climb your walls

    Hij had de afgelopen tijd wel vaker op de kinderen van Aria moeten passen en hij moest zeggen dat vierjarigen hem toch wat lastiger afgingen dan het kleine grut. Ze renden, vielen, stuiterden, vielen, krijsten, lachten, vielen en dan begon het allemaal weer opnieuw. En dan was het ook nog een tweeling. “My... my Lord” sprak Keane nerveus, die een buiging maakte en Gabriel’s kleine plakkerige handje nog wat steviger vastgreep. Hij had achter Clementine aan moeten rennen terwijl hij Gabriel in bedwang hield en ook nog probeerde zo min mogelijk geluid te maken. En nu was het kleine meisje juist de enige kamer in gerend waar ze vandaag niet mocht komen. “Mijn excuses, ze rende er zomaar vandoor en ik… oh.” Voor een moment verstijfde hij toen hij Mrs. Lennox ontwaarde. Een scenario waarin hij om hulp riep, waarin hij Eva's oma toeschreeuwde waar Evangeline nu zat opgesloten werd voor een kort moment gewaarwording – maar het zou niet uitmaken, of wel? De Graaf kon Mrs. Lennox’ geheugen wissen, zou alles teniet doen en vervolgens zijn wraak op hem richten. Hij had hem nog niets aangedaan voor het voorval, behalve hem opsluiten in de Kerkers dan… maar hij wist dat het nog komen moest en het was enkel nog de vraag hoe erg het worden zou. Hij wist niet of hij het aankon om nogmaals gemarteld te worden. Hij wist niet of hij daar sowieso onderuit zou kunnen komen. “Och, als je het over de duivel hebt.. Mrs. Lennox, dit is mijn kleinzoon, Lord Radnor; Keane Cadwgan.” Bij het woord duivel wierp de Graaf zijn kleinzoon een duistere blik toe. “Keane, dit is Mrs. Helena Lennox.” Keane kromp zichtbaar een tikkeltje ineen toen het ene woord hem via occlumentie bereikte – ZWIJG – maar herstelde zich vlug van zoveel indrukken en problemen en maakte een ietwat gedwongen buiging. “Aangenaam” sprak de jongen ietwat terughoudend, voordat hij enkele stappen de ruimte inzette. “En dit zijn de kinderen van mijn echtgenote – Gabriel en Clementine” voegde Owain eraan toe, terwijl Gabriel zich nu toch echt van Keane lostrok om Mrs. Lennox vlug een handje te geven en Clementine zich bij hem voegde. Keane voelde zich plotseling leeg zonder de vierjarigen aan zijn zijde – alsof dat het enige was wat hem nog enigszins beschermde in deze ongemakkelijke situatie. Maar hij zei niets, wetende dat alles wat hij zeggen zou het alleen maar erger zou maken, en probeerde zijn gezicht in de plooi te houden terwijl zijn blik liet afglijden naar het bloemetjesmotief op een van de sofa’s. Wat deed Mrs. Lennox hier? Zou ze zijn gekomen om hen te redden? Het kon toch geen toeval zijn, of wel? Als hij één ding had geleerd, was dat zaken die zich rond zijn grootvader afspeelden nooit iets met toeval te maken hadden.
  10. [1838] Dungeons and Dragons

    Oke, het ging niet helemaal als gepland – maar was dat nog een verrassing te noemen? De grijze wolken waren zwart en roetachtig op de plek waar hij ze produceerde, en Keane barstte uit in een hoestbui waarbij hij zich aan het muurtje moest vastgrijpen om niet om te vallen. Gelukkig hielp een paniekerige draak wel om bij de les te blijven. De rode flitsen ketsten tegen de wanden van de kerker en joegen haar overeind. Plotseling vroeg Keane niet af of het beter was geweest om gewoon rustig tegen het beest te praten terwijl ze langs haar slopen. Hij kende de draak van zijn grootvader wel, al had hij zo min mogelijk tijd met haar doorgebracht als hij maar kon. Dat was nu toch wel een beetje jammer… maar goed. In ieder geval hield ze hen niet meer zo nauwlettend in de gaten. Hij ontweek haar zware staart, welke hem op een haar na mistte terwijl hij iets achteruit deinsde en hoopte dat hij alsnog langs het beest kon. De draak had zich opgericht en sloeg haar enorme vleugels voor een moment uit. Dit leidde ertoe dat hij halsoverkop van richting moest veranderen, voordat hij enkele stappen richting de uitgang kon zetten. Het beest draaide haar lelijke kop in zijn richting, voordat ze haar haar bek opende en.. “Silencio!” probeerde hij nog halfslachtig, maar een deel van het machtige gebrul deed alsnog de grond schudden. Terwijl de kleur nog verder wegtrok uit zijn wangen probeerde hij het maar nog een keer. “Periculum! Paralitis!” De vonken wilde nog wel, maar zoals hij al had verwacht was de verlammingsvloek er niet een die de staf zonder al teveel moeite wilde produceren. “Paralitis!” probeerde Keane nogmaals, terwijl hij achteruit deinsde. De draak had hem echter in het vizier gekregen en richtte zich nu nieuwsgierig in zijn richting, de rode vonken blijkbaar moe. “Impedimenta! Paralitis! Rictusempra!” Maar de spreuken hadden weinig zin. Losse rode flodders, de draak die een stukje achteruit werd geduwd… en een kietelspreuk, die klaarblijkelijk een iets minder goed idee was. Hij zag de irritatie met haar prooi in de grote, gele ogen. Hij zag dat ze zich klaar maakte, iets wat hij vaak genoeg had gezien bij de kleine draakjes die hij die ene zomer moest verzorgen. “Eva!” gilde hij, terwijl hij zich omdraaide en zich dan toch echt voor haar wierp. “Protego Maxima!” Niet dat een slecht geproduceerde schildspreuk met een niet-werkende toverstaf hen zou redden van een zee van drakenvuur. Was het het waard geweest, zijn leven te ruilen voor een zoveelste ontsnappingspoging? Was zij het waard? Het was misschien romantisch, maar liggend op de ruwe stenen vloer, paniekerig terwijl de laatste seconden wegtikten was het niets anders dan rauwe wanhoop wat overbleef.
  11. [1838] Dungeons and Dragons

    Pardon, maar je verdiepen in alles wat met baby’s te maken had was makkelijker gezegd dan gedaan. Het was 1838 – er was nog geen internet!! Hij had wellicht één volstrekt onnuttige les bij Magisch Maatschappijleer moeten volgen op Zweinstein, maar het was niet dat hij daar zoveel aan had gehad! En aan wie had hij het nog meer moeten vragen? Zijn huwelijk met Josephine had zich op redelijk glad ijs begeven door de claim van Evangeline (en had daarvoor ook al niet erg stevige fundamenten gehad – daarbij had Keane zich van Josephine sowieso nooit erg veel aangetrokken). De jongens uit de Club waren op dit vlak geheel nutteloos en dan bleef eigenlijk vooral Daniella Adler over! Wat had hij verder kunnen doen, uitleg vragen aan zijn personeel? Dit waren dingen die Eva misschien niet snapte, maar je wilde niet zwak overkomen op de mensen die bevelen moesten opvolgen – in zoverre was hij het wel met zijn grootvader eens. Hij had geen moeder gehad om hem te begeleiden, was niet opgegroeid met kleine broertjes, zusjes, neefjes of nichtjes, had geen vrienden in zijn omgeving gehad die voor hem kinderen hadden gekregen die op dit punt nuttig zouden kunnen zijn (behalve, nogmaals, Daniella Adler… maar ik schreef nuttig, hm?) en zijn relatie met zijn schoonoma was nooit al te best geweest – en die had bovenal nooit kinderen gehad! Dus eh.. schoonoma Aria dan? Hij zag zichzelf al naar de nieuwe vrouw van zijn grootvader (en moeder van Daniella!!) stappen om baby advies… Hij negeerde Eva, die hem een of andere bedreiging toeschoof die hij misschien ook wel een beetje had verdiend (maar je moest zwangere vrouwen sowieso niet al te letterlijk nemen) en overwoog de benarde situatie. Hij had een toverstaf, maar nu zijn eerste blijdschap daaromtrent wat was gezakt leek het er een met een kern van eenhoornhaar te zijn die niet geheel blij was met zijn nieuwe eigenaar. En toch was het beter dan niets. Ze hadden geen andere keuze en moesten door – en hij moest dapper zijn, moest zich voorbereiden zichzelf voor de draak te gooien wanneer hij daarmee Eva en zijn ongeboren kind beschermen kon… het litteken van de drakenbeet van enkele jaren geleden jeukte gevaarlijk aan zijn schouder terwijl hij dat gevoel probeerde te onderdrukken. Hij had Charlie ook in een opwelling gered – hij kon echt wel hetzelfde doen voor Evangeline, al zonk het lood hem op dit moment in de schoenen… “Sssht…” suste hij Eva, want hij wist niet zo goed wat anders te doen. Hij trok haar tegen zich aan en begroef voor een moment zijn gezicht in haar rode haren. Even haalde hij diep adem terwijl hij zijn eigen tranen van machteloosheid probeerde te bedwingen, aangewakkerd door de hare. “Ik zal alles doen wat ik kan om je te beschermen. Ik wil dat het goed komt.” Hij slikte, zijn keel dik. “Ik hou van je, Eva. We… we kunnen dit. Ik leid haar af als jij probeert te rennen, en dan kom ik aan het einde van de gang naar je toe.” Keane keek haar aan en haalde diep adem. “Ben je er klaar voor?” Hij wachtte, telde tot drie.. tot vijf… maar ze konden er niet veel langer onderuit. Als hij nog meer zou wachten… Keane sprong met getrokken toverstok achter het muurtje vandaan, gevaarlijk dichtbij de draak. “Fumos! Periculum!”
  12. [1838] Dungeons and Dragons

    Kijk, hij had wel geweten dat Evangeline zwanger was – natuurlijk, daar kon hij lastig omheen, met die claim enzo – maar ineens drong het ook tot hem door dat als ze zouden vluchten, dat ze dan niet alleen met z’n tweeën zouden zijn, maar ze niet onder een derde (on)genode gast uit zouden kunnen die constant zou blèren en als grootste hobby het produceren van grote hoeveelheden menselijk afval had. Dat was.. niet perfect, als je op de vlucht was. Verre van, zelfs. Van hem hoefde hij zoiets sowieso niet in zijn huis (oke, ja, hij mocht dan op het punt staan om een tweede kind te krijgen, maar dat betekende niet per se dat het ook zijn enthousiasme had, zeker onder deze omstandigheden!) maar als je ook nog eens op de vlucht was… en ze hadden niet eens een huiself die voor dat kind kon zorgen! Straks moest híj nog vieze luiers verschonen! Dat had hij één keer voor een les Magische Maatschappijleer moeten doen met Sam en dat was op een drama uitgelopen… Misschien kon hij een huiself overtuigen om met hen te vluchten. Maar waar haalde hij er een vandaan die niet loyaal aan zijn grootvader was? Of gewoon een kindermeisje… hij zou het geheugen van Lia kunnen wissen, misschien wilde ze dan wel voor hen werken… al had hij geen geld om haar mee te betalen… Langzaam drong het tot hem door dat dit eigenlijk allemaal een heel erg groot slecht plan was, al hadden ze dan wellicht de middelen om te ontsnappen, maar toch verstevigde hij zijn grip op Evangeline en begon haar de trap op te slepen. Ze zei dat het kon, dus dan moest het ook maar! Ookal moesten ze wachten tussen enkele wee, of wat dan ook. En wat dacht ze dan, dat hij wist hoe dit werkte? Dat hij bij de bevalling van Josephine was geweest?? Nee, hij had achteraf gewoon het schone roze wormpje wat zijn zoon was vast mogen houden en opgelucht een brief mogen schrijven aan zijn grootvader dat het een jongen was en er een erfgenaam was verwekt. “Weetje, misschien aten die draken wel geen babies” sprak hij, meer uit nervositeit om iets te hebben om over te praten, al was het wellicht niet het beste onderwerp. “Maar ik dacht ook niet dat het zwangere vrouwen waren. Misschien… maagden?” Hij keek Eva aan. “Nu, daar heb ik je dan wel even mooi van gered” voegde hij er grappend aan toe, toch nog met iets van een dappere grijns, voordat ze bovenaan de trap waren uitgekomen en ze zicht hadden gekregen op de draak. Het was een groene huisdraak, die veel tijd binnen doorbracht en daarom iets valer was dan normaal. Daarnaast was ze al redelijk op leeftijd. Haar tanden waren eruit gehaald, maar haar klauwen waren alsnog scherp. Ze was met zware kettingen aan de muur geketend, maar had meer beweegruimte dan Keane had gewild. Zojuist had ze geslapen, maar zodra Keane om het hoekje gluurde zag hij een van haar gele ogen zich openen. Misschien aten ze niet per se een specifieke groep van vrouwen en kinderen. Misschien aten ze gewoon iedereen. “Ze is wakker” sprak hij ongemakkelijk, terwijl hij Eva met zich achter het muurtje trok zodat ze nog redelijk uit zicht van het enorme beest waren. “Ik denk dat ze ons heeft gezien. Ehm.. ik denk niet dat het onmogelijk is, maar… misschien als ik haar afleid…” Dat was niet wat hij wilde – sinds hij was gebeten door een ander exemplaar had Keane een grotere hekel aan draken dan hij ooit had gehad, maar ze was toch echt een obstakel wat ze zouden moeten overwinnen. Hij liet zijn blik over Eva’s gezicht glijden en fronste een tikje bezorgd om wat hij daar zag. “Weet je eh… zeker dat dit gaat lukken?” Want als het niet ging lukken en de wraak van deze draak zou ontketenen, dan bracht ze niet alleen zichzelf en de baby in gevaar, maar ook hem!
  13. [1838] Dungeons and Dragons

    Toen Evangeline zei dat de baby kwam, zette Keane onwillekeurig een stapje (of een trede) achteruit. De.. baby? Maar hij had niets met bevallingen! En ze waren nu aan het ontsnappen! Dit was echt de slechtste timing ooit. “Eh.. kan je ‘m niet gewoon tegenhouden, ofzo?” vroeg hij halsstarrig, terwijl hij naar haar buik staarde alsof hij daarmee de baby kon verhinderen eruit te komen. “Ik heb geleerd dat je streng moet zijn tegen kinderen. Soms is het gewoon even… geen goed moment! Zoals nu.” Maar in dat geval riep hij altijd de huiself en gaf hij Owen weg aan dat beest, die er dan maar weer wat leuks mee moest gaan doen. Maarja, dit kind was dus nog niet eens geboren! Al deed het daar dus wel een erg koppige poging toe… “Want ik denk echt dat we nu moeten ontsnappen. Er is nu ruimte en ik heb die toverstaf, en…” Ietwat wanhopig staarde hij haar aan. Prioriteiten, oke!! Ook Keane verplaatste zijn blik naar boven toen een zacht en laag gegrom hun oren bereikte en even slikte hij ietwat benauwd. “Draken eten wel eens baby’s op” zei hij nutteloos, meer omdat het een feitje was waarvan hij altijd trots was geweest dat hij het had geweten en welke hij in de kroeg aan zijn vrienden had kunnen vertellen – behalve dat het nu meer beklemmend werkte dan luchtig. Maar ja, des te meer reden om te ontsnappen! “Gaat het eh... echt niet lukken, denk je?” Ja, hij kon haar lastig gaan tillen, met die buik!
  14. [1838] Dungeons and Dragons

    Ze zei dat ze er klaar voor was, maar ze zag er niet echt klaar uit – ze was zelfs wat bleekjes, haar gezicht wit weggetrokken. Misschien was het omdat ze zo slecht hadden gegeten de laatste paar weken? Oke, die ene avond was hen hertenbiefstuk voorgeschoteld, maar het voorgerecht en toetje hadden de meeste avonden gemist, en die ene keer dat ze wel op een dessert hadden mogen rekenen was het alleen een bakje vla geweest! Daar kon een mens toch niet op leven – en al helemaal niet als je voor twee moest eten, zoals Eva deed… Ietwat nerveus keek Keane omhoog toen ze halverwege de trap stopte, voordat hij zijn blik terug naar Evangeline verplaatste. Kijk, die twee minuten… die had hij wel kunnen nemen, omdat het maar twee minuten waren geweest. Maar nu ze die minuten hadden gebruikt betekende dat niet dat ze nóg meer tijd konden nemen! En het was maar een trap, zo uitgemergeld kon ze toch niet zijn? Ze zag er in ieder geval verre van hongerig uit, met die dikke buik… “We zijn er bijna” beloofde hij, al was het natuurlijk verre van waar. “Maar we moeten wel een beetje opschieten…” Keane trok haar nog enkele treden omhoog. Toen hij terugkeek om te kijken hoe het met haar ging viel zijn oog op datgeen wat ze zojuist hadden afgelegd. “Eh, Eva?” sprak hij, ietwat terughoudend – want dit waren private dingen, maar details als dit konden nog wel eens significant zijn als je een vluchtpoging aan het ondernemen was. “Er is hier ofwel een lekkage, of eh…. Je lekt..” Beter was het een lekkage.
  15. [1838] Dungeons and Dragons

    Pardon, kon iemand het hem kwalijk nemen dat hij even de tijd nam om zijn vriendinnetje gedag te zeggen wiens aanraking hij maanden en maanden had moeten missen? Ja, natuurlijk, prioriteiten enzo, ze moesten ontsnappen, ze was hoogzwanger… maar die twee minuten konden er echt wel vanaf! “Ja, ja..” mompelde Keane, die haar met moeite losliet, een warme en verlangende blik in zijn groene ogen. Oke. Dit kon hij. Al het andere was gepland geweest, maar dit was spontaan – en dat maakte het misschien alleen maar beter. Spontaan was lastig te voorspellen, en voorspelbaarheid was vast het probleem geweest bij al die andere pogingen om met Eva te ontsnappen aan zijn grootvader, Josephine en Cadwgan Castle. Het was te orchestreerd geweest, te doordacht (al had dat op die momenten zelf wel meegevallen geleken). Nee… nu zouden ze gewoon gaan, het maakte niet uit hoe en wat. “Oke, kom...” fluisterde hij zachtjes terwijl hij Evangeline’s ongemakken negeerde, te erg gefocust op zichzelf en wat ze moesten bereiken. Daarbij maakten zwangere vrouwen wel meer van dat soort geluiden, dat hoorde er nou eenmaal een beetje bij. Hij vervlocht zijn vingers met die van Evangeline en begon haar de cel uit te trekken, richting de trap aan het einde van de gang. Hoe zachtjes hij ook probeerde te doen, toch leken hun holle voetstappen onheilspellend te weergalmen door de vochtige, muffe kerkers. Bij de trap aangekomen keek hij Eva aan, een bleke blos op zijn wangen. Als ze werden betrapt… maar kon het nog erger dan dit? Wat kon zijn grootvader hen nog aandoen wat ze niet reeds hadden ondergaan? Véél, sprak een vervelend stemmetje in zijn achterhoofd dat verrassend veel weg had van Felicia. Hij onderdrukte die gedachte. “We moeten heel erg voorzichtig zijn” fluisterde hij zachtjes, terwijl hij zijn blik omhoog liet gaan en even op een toorts aan de wand liet hangen. “Ik denk dat er ongeveer veertig treden zijn voordat je bij de draak komt. We moeten daar schuin langs, richting de gang aan de oostzijde. Dan wordt het spannend, want we zullen een van de gewone hallen moeten oversteken om vervolgens achter dat wandtapijt van Sir Cadogan (met die draak, weetjewel! En die pony…) een personeelsgang te nemen. Volgens mij cirkelt die gang eerst naar het zuiden, waarna hij via een boven- en onderroute uitkomt op een deur naar de rozentuin die bijna nooit wordt gebruikt.” De rozentuin was vast doornig en overgroeid, want dat was elke winter zo geweest, maar dat zouden ze wel weer zien als ze daar kwamen. Wat schrammen waren niets met wat draken of de Graaf hen aan zou kunnen doen. Even kneep hij in haar hand om hen beiden wat moed in te spreken. Als dit lukte… het leek bijna onmogelijk, maar als het lukte… “Ben je er klaar voor?”
×