Jump to content

Keane Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    1,047
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    69

Keane Cadwgan last won the day on June 25

Keane Cadwgan had the most liked content!

About Keane Cadwgan

  • Rank
    I didn't fool you but I failed you

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Dails

Profile Fields

Recent Profile Visitors

6,092 profile views
  1. Ministersverkiezingen: één of meer partijen

    Als ik nog iets mag toevoegen; zoals ik eerder ook al aangaf zal het kiezen van één partij (ofwel een keuze voor het tweepartijenstelsel) (kunnen) betekenen dat er meerdere stemrondes plaatsvinden, namelijk 1x om de twee grootste partijen te benoemen en 1x zodat iedereen (ook leden van de andere partijen) kan stemmen op een van de twee grootste partijen. Dit is gebaseerd op het Amerikaanse systeem. Mijns inziens zorgt dit er nadrukkelijk niet voor dat dezelfde partij (zoals MV) altijd zal winnen, omdat in de tweede ronde iedereen (inclusief de leden van andere partijen) op een van de twee grootste partijen stemt. Naar mijn idee zorgt dit, naast de bovengenoemde argumenten, voor meer efficiëntie en overzichtelijkheid van het stelsel, omdat het duidelijk is wie er heeft gewonnen en het ooc niet naderhand onduidelijk is wat er vervolgens ic gaat gebeuren.
  2. Overleg ministersverkiezing

    Zoals ik net al tegen Ginna zei hoeft het MV niet in het twee partijenstelsel altijd te winnen. Persoonlijk denk ik juist dat VTP (of een andere partij) zou winnen. Er is namelijk sprake van drie rondes; (I) een interne ronde binnen de partijen; om de voorzitter te kiezen; (II) een ronde tussen alle partijen en vervolgens (III) een ronde tussen de twee grootste partijen uit ronde II. Alle karakters mogen stemmen op welke partij ze ook willen in ronde twee en drie. Alle karakters mogen ook stemmen in de eerste ronde voor wie er de voorzitter wordt, maar alleen binnen hun eigen partij. Ze mogen zich ook alleen verkiesbaar stellen binnen hun eigen partij. Natuurlijk mogen ze wel van partij switchen. Eigenlijk is het tweepartijenstelsel gewoon gebaseerd op het Amerikaanse systeem en het meerpartijenstelsel op (bijvoorbeeld) het Nederlandse! Gianna's excelsheet is daarbij een uitwerking van hoe het meerpartijensysteem eruit zou kunnen zien. Dus ik denk dat, als we zoiets willen doen, dat het dan neerkomt op een keuze tussen het tweepartijen- en meerpartijenstelsel. Persoonlijk zou mijn voorkeur denk ik uitgaan naar het tweepartijenstelsel, omdat het misschien wel iets meer moeite is om te stemmen, maar daarna wel duidelijk/simpel wie er heeft gewonnen. Maar goed, we kunnen de ministerverkiezingen nog steeds ook nog anders invullen hoor!
  3. What Happened Last Night

    Hier werd de situatie problematisch, want ja – Keane vond zichzelf inderdaad een tikkeltje gevaarlijk. Was dat niet precies de look waar hij voor ging? De geheimzinnige kleinzoon van een illustere Graaf, de erfgenaam van een fortuin van controversieel karakter (en, eerlijk toegegeven, omvang). Het probleem was juist dat Felicia daardoor heen prikte, zoals ze altijd al had gedaan. Of nuja… misschien was het werkelijke probleem wel dat hij haar inderdaad het liefst als zwak meisje zou willen zien die immer gered moest worden. Hij zou haar graag redden uit benarde situaties. Probleem was dat de kans groter was dat dat andersom moest gebeuren. “Ja, vergaderen, Harding. Dat doen mensen die daadwerkelijk iets te bespreken hebben met elka-“ Ja, en dat was het moment dat ze haar handdoek liet vallen. Keane had het niet verwacht – oke, een dreiging van dat gevaar was nog wel iets wat hij kon begrijpen, maar om het dan ook echt te doen! – en zijn mond viel open. Shock, verbazing en nog iets anders, iets waarvan hij niet wilde dat Felicia het zag, gleden over zijn gezicht. Het koste hem nét te lang (twee, drie seconden?) om zijn kaken op elkaar te klemmen en zich met een rood hoofd om te draaien. “Doe wat je wilt, Harding” sprak hij geagiteerd, duidelijk even uit het veld geslagen, voordat hij met zijn armen over elkaar naar de deur marcheerde. Daar bleef hij even staan met zijn rug naar haar toe, precies alsof hij nog iets wilde zeggen… maar hij bedacht zich en sloeg de deur net iets te hard achter zich dicht. *** Keane zat aan tafel toen hij even later de deur hoorde opengaan. De huiself had ontbijt voor twee gebracht, zoals hij ook wel had verwacht. “Ik heb koffie voor je ingeschonken” sprak hij zonder haar aan te kijken, zijn blik stoïcijns gericht op de Ochtendprofeet. “Met een beetje melk en twee suikerklontjes – dat is hoe je het drinkt, toch?”
  4. Overleg ministersverkiezing

    Oke, zoals ik net had geopperd in Discord: Wellicht zouden we niet op een specifiek persoon kunnen stemmen, maar op een partij. In dat geval is er iets meer (IC) stabiliteit, omdat we weten wat het 'beleid' is van de vier jaar, ook als een bepaald karakter ermee stopt. Bij een gespeeld karakter kan er dan een NPC worden aangewezen. Daarnaast lijkt het mij al een tijdje leuk om meer nadruk te leggen op de partijen. Dat zou dan als volgt in z'n werk gaan, een beetje afhankelijk of we zouden kiezen voor een meerpartijenstelsel of een tweepartijenstelsel: 1) Binnen de partijen komen er 'verkiezingen' wie de voorzitter wordt van de partij. Alleen karakters die lid zijn van de partij mogen stemmen binnen de partij. Daarnaast kan iedereen die lid is van de partij zich opgeven als voorzitter. Natuurlijk kunnen karakters gedurende/tot en met de verkiezingsperiode nog switchen van partij of nieuwe partijen oprichten. Het lijkt mij leuk als we dan inderdaad ook NPC's kunnen opgeven en verkiezen. Overigens zouden partijen wat mij betreft zelf ook kunnen beslissen dat ze de voorzitter niet democratisch kiezen, maar dat deze reeds is aangewezen, bijvoorbeeld omdat het de oprichter is van de partij. Wellicht kunnen de partijen daar zelf een standpunt over innemen. Meerpartijenstelsel: 2a) We kiezen uit een lijst van partijen. Karakters die lid zijn van een bepaalde partij mogen ook voor een andere partij kiezen. De voorzitter van de partij die wint wordt de nieuwe Minister. Twee partijenstelsel: 2b) We kiezen uit een lijst van partijen. Karakters die lid zijn van een bepaalde partij mogen ook voor een andere partij kiezen. 3) Er volgt een nieuwe verkiezing tussen de twee grootste partijen uit de vorige verkiezing. Uiteraard mag ook hier iedereen stemmen op de partij van hun voorkeur. Het twee partijenstelsel heeft als voordeel dat partijen meer zullen moeten samenwerken. Daarnaast heeft dit systeem wat mij betreft als voordeel dat we misschien meer contact hebben tussen de partijen, waardoor het bijvoorbeeld makkelijker is een karakter een baantje te geven op het ministerie terwijl hij/zij werkt voor een bepaalde (regerende) partij. Dit zou dan ook inclusief een rol als vice minister zijn. Ik kan mij bijvoorbeeld voorstellen dat in het twee partijenstelsel (maar dit kan ook in het meerpartijenstelsel), een bepaalde semi-grote partij wel wilt lobbyen voor een van de twee grootste partijen maar dan in ruil het vice voorzitterschap wilt hebben. Ik weet niet zo goed hoe dat in de praktijk zou werken... maar als we meer nadruk leggen op de partijen en daar meer de discussie over aanzwengelen komt dat vast vanzelf!
  5. Opgeeftopic Werkgroep Ministerverkiezing

    Ik zou het zelf eigenlijk niet zo erg vinden als we Thomas Silvershore gewoon als Minister van Toverkunst houden. Maar goed. Ik snap het wel als jullie dat niet willen. Dit commentaar heeft verder geen betrekking op jullie werkgroep, sorry!
  6. Hij wilde Eva niet loslaten. Even leek het alsof hij het ook niet zou kunnen, alsof zij degene was die hem bijeenhield zodat hij niet in duizend stukjes uiteen zou knappen alsof zijn gehele voorkomen bijeen was geraapt en samenkwam in één kwetsbare, glazen bal. Hij wist dat zodra hij een voet buiten de toren zou zetten, de realiteit hem in zijn gezicht zou klappen. Hij had niet willen denken aan de directe gevolgen van zijn handelingen, maar nu die toch met rasse schreden naderden zat er plotseling niets anders op. Hij was dapper geweest omdat hij een doel had gehad, maar nu hij daarin had gefaald en had gezien waarvoor hij het deed, voor wie hij het zou doen… dat alles had gemaakt dat hij niet meer terug wilde, dat hij het niet meer kon. De kerkers waren te duister, te eenzaam, te koud en verlaten met als enige geluid het gedrup van zwijgend water. Een trilling resoneerde door zijn lichaam toen de stem hem buiten nogmaals riep, née, sommeerde naar buiten te komen. Keane keek op naar zijn moeder en liet Eva een beetje los, alleen omdat zij het hem gebood. Zat er niets anders op? Was dat werkelijk zo? Was hij verloren, vervloekt als Cadwgan, verdoemd om het Plan uit te voeren zonder dat iemand het wist en zijn grootvader’s wraak naakt zonder toverstaf tegemoet te treden? De dikke brok in zijn keel maakte dat hij nauwelijks iets kon uitbrengen – mocht hij ook nog maar iets willen zeggen, dan had het nu ook niet meer gekund. Ondertussen klopte zijn hart paniekerig in zijn borstkas terwijl hij met trillerige vingers Eva naar zich toetrok en een laatste kus op haar lippen plantte. De voorlopig laatste, met het meeste geluk van de wereld. De allerlaatste, met ook maar een flintertje pech. “Ik hou van jou” fluisterde hij, half onverstaanbaar, voordat hij haar losliet. Het voelde koud en leeg - nu al, als voorbode op wat zou komen. Even keek hij op naar zijn moeder, voordat hij op haar af stapte en een kus op haar wang drukte. Haar grijze ogen leken wel door hem heen te branden en hij vond het lastig haar aan te kijken, alsof hij zich plotseling moest schamen voor zijn tranen, voor zijn houding, voor alles wat hij nog representeerde. In plaats daarvan liet hij zijn blik over het kleine baby’tje in haar armen gaan en voor het eerst vermande hij zich wat. Griffith had hem nodig. Hij wist niet zo goed wat er met zijn zoontje zou gebeuren, maar hij kon zich nauwelijks voorstellen dat de jongen het leven zou krijgen wat zijn grootvader voor Owen had uitgestippeld. Keane trok het zachte baby mutsje van het kleine hoofdje, daar gelegen in de armen van zijn eigen moeder, en kuste het kindje op zijn rode haartjes. Giechelend, alsof de buitenwereld hem toch niets deed, pakte Griffith een van zijn vingers vast en voor de tweede keer verbaasde Keane zich hoe sterk het jongetje was. Even bleef hij naar zijn zoon kijken, voordat de burggraaf zijn rug wat rechtte, zijn tranen droogde en zijn vette, donkere haar uit zijn gezicht veegde. Buiten klonk de derde sommatie. “Ik… ik zal gaan” sprak hij zachtjes, zijn stem wat hervonden. Treurig keek hij de twee vrouwen aan, zijn hart voor de zoveelste keer gebroken door de verplichtingen die zijn grootvader op hem legde. “Wees voorzichtig. Maak je…” Hij haalde diep adem. Het koste hem alles wat hij had om de volgende woorden te spreken, achteloos als ze klonken, alsof het niets was. “Maak je niet al teveel zorgen over mij.” Keane glimlachte waterig en zette enkele stappen richting de uitgang, voordat hij zich plotseling omdraaide. Er was een betere afsluiting dan dat – of het nu echt het laatste afscheid zou zijn, of niet. “Lady Rhiannon, Mr. Griffith… Mi - Lady Evangeline...” Vragend om hun aandacht keek hij hen aan, voordat hij plotseling formeel voor hen boog. “Wat er ook gebeurt… het was mij waarlijk een genoegen.”
  7. Hij had een kans om het haar te zeggen. Het alarm ging af, maar so what? Hij had geweten dat de alarmen af zouden gaan. Het was niet alsof zijn afwezigheid voor altijd onopgemerkt zou blijven – eigenlijk had hij nog behoorlijk wat tijd gekregen. Dit betekende gewoonweg dat Josephine niet had doorgevraagd, dat ze zoetjes aan op hem wachtte of juist ongemerkt was verdwenen… of wellicht was er iets anders gebeurd, hadden ze haar iets verteld, of… Nuja, het hoe maakte momenteel niet uit, maar dat het zou gaan gebeuren stond vast. Maar nu, nu hij het Evangeline wilde zeggen, nu was juist het moment dat zij hem zo nodig leek te hebben - en verstijfd als zij leek te zijn van angst zo kreeg hij de woorden niet meer over zijn lippen. Voor een moment twijfelde hij nog, maar door het accepteren van haar aanraking accepteerde hij ook het feit dat hij het haar niet zou vertellen. Dat zou in de toekomst wellicht problematisch worden. Hij duwde de gedachte weg. Met een beetje pech aan zijn kant was er waarschijnlijk niet eens een toekomst. In plaats daarvan sloeg ook hij zijn armen om haar heen. Het voelde zo fijn dat het haast ongeloofwaardig leek, de minuten bestempeld met een vorm van tijd welke door zijn vingers glipte alsof het zacht zand was. “Je hebt alles gedaan wat je kon doen” mompelde Keane, zijn keel dik terwijl tranen zich wederom opstapelden in zijn groene ogen. Hij wilde niet meer huilen; niet nu er nog zo weinig tijd was. Maar in plaats daarvan huilde hij om het lot van haar, om het lot van de kleine Griffith en om het lot van zichzelf. Eva zou hen beiden moeten achterlaten terwijl hij haar niet wilde laten weten hoe finaal deze minuten voor hem zouden kunnen zijn. Hij huilde om wat had kunnen zijn, maar wat ze niet hadden kunnen realiseren. Hij huilde omdat dit de laatste keer zou zijn dat hij dat zou kunnen doen, voordat hij zich wederom in de klamme kelder zou bevinden en er niets anders op zat dan zich verbijten en het lot accepteren dat hij door middel van het Plan had gevormd. Maar nu, met haar warme armen om hem heen, nu ze zich naar hem toe boog om zijn lippen te kussen, nu zat er niets anders op dan om haar vol zout verlangen tegen zich aan te drukken en haar emoties te beantwoorden. Het zou de laatste keer kunnen zijn. En de hoeveelste van die laatste keren was het ondertussen al? Hij verloor de tijd met haar in zijn armen. Het was dat de magisch versterkte stem die hem buiten bij zijn naam riep weer terugbracht naar het hier en nu.
  8. Felicia Harding had hem eens verteld dat er altijd een keuze was. Keane had haar nooit willen geloven. Was er waarlijk een keuze, als je moest kiezen tussen Leven en Dood? Misschien als je de vraag theoretisch stelde aan een groep Griffoendors, dat die je zouden vertellen dat die afweging inderdaad een keuze zou opleveren; dat de Dood een waardige optie kon zijn, als het ging om het redden van je eigen eer of andermans leven. Maar hij vroeg zich af of zelfs een groep als dat, met hun overdreven altruïstische kiespatroon, of die waarlijk henzelf zouden opgeven als ze echt voor die beslissing stonden. Hij had niet gedacht dat het mogelijk was. Keane had enkele weken geleden voor zichzelf een keuze gemaakt die geen van beiden zou inhouden, een gevaarlijk traject waar hij nog steeds niet helemaal zeker van was. Hij moest Eva hieromtrent inlichten, of daar was hij van overtuigd geweest; totdat hem plotseling een ander plan op een zilveren dienblaadje werd aangereikt, een nieuw plan welke zijn onmiddellijke vrijheid betekenen zou. Hij had veel voor die vrijheid over – dat zou het (oude) Plan hem ook wel duidelijk maken, hoeveel hij daarvoor over zou moeten hebben – maar hoeveel beter zou het zijn om nu te gaan? Om niet terug te moeten naar de kerker, om weer in staat te zijn te doen wat hij wilde, te zien wie hij wilde, zich te kleden zoals hij wilde, te eten wat hij wilde… (aardbeientaartjes!). Maar wat Eva hier leek te doen was het overdreven altruïstische kiespatroon bevestigen, als de Griffoendor die ze van binnen altijd al was geweest. Want het leek alsof ze hem alleen wilde laten gaan met Griffith – wat zou betekenen dat Eva en zijn moeder hier zouden achterblijven. Het was op het eerste zicht verleidelijk geweest, zo verleidelijk dat iets van binnen bijna begon te gillen als hij erover nadacht dat hij terug zou moeten naar de Kerker, iets dat hem zei dat het nu genoeg was, dat het een fout was dat hij eerder nooit was ontsnapt en dat het een fout was dat ze ooit in deze situatie terecht waren gekomen. Maar was er waarlijk een manier om aan zijn grootvader te ontsnappen in de boze buitenwereld, anders dan het Plan? En belangrijker nog; wat zou de Graaf met Evangeline en zijn moeder doen, die hij hier zonder bescherming zou achterlaten? Keane beet op zijn lip en schudde zijn hoofd. “Eva..” sprak hij zachtjes, voordat hij in haar hand kneep. Hij zat trouwens gewoon hier, ze hoefden niet over hem te spreken alsof hij plotseling onzichtbaar was geworden! Een brok vormde zich in zijn keel. “Denk er even over na. Is het waarlijk een kans? De risico’s… Het liefst zou ik gewoonweg met ons drietjes vertrekken en nooit meer omkijken, of nuja…” Drie werd al lastig op de bezem, maar vier was onmogelijk. En hoe kon hij ooit als enige zijn moeder achterlaten? Vroeger, toen hij enkele jaren bij zijn grootvader had doorgebracht (en misschien stiekem ook nog wel een tijdje daarna) had hij een gekwetst gevoel van wrok nauwelijks kunnen onderdrukken omdat ze hem ooit had afgestaan. Maar het was natuurlijk zijn grootvader… de man dwong mensen die van elkaar hielden van elkaar te scheiden, om alles uit elkaar te trekken totdat alles ging zodat hij dat zou wensen. Keane haalde diep adem en keek weg, voornamelijk om zijn tranen ietwat te verbergen terwijl de zin ‘ik wil niet terug…. ik wil niet terug…’ als een soort mantra door zijn hoofd bonsde. Misschien moesten ze maar gewoon beseffen dat er geen andere uitweg was. "Eef.. ik.. als ik straks terug ben, als dit allemaal is afgelopen, dan gaat mijn grootvader mij willen straffen. Maar wat je ook hoort, ik ben..." Plotseling keek Keane op. Ergens in de verte was er een alarm afgegaan. Ergens.. in de richting van Cadwgan Castle.
  9. Het was nu zelfs voor Keane Cadwgan onmogelijk om de lichte spanning tussen de twee vrouwen niet op te merken – of hij nu maanden in de kerkers had verkeerd of niet. Klaarblijkelijk vond Evangeline dat hij iets verkeerd had gedaan door de baby aan zijn moeder te overhandigen en de Burggraaf stond alweer half op om dat recht te zetten, om het jongetje weer in zijn armen te nemen, toen duizeligheid en misselijkheid hem bijna voorover deden klappen en hij nog bleker dan voorheen weer terugzakte op de stoel. Met zijn ene hand tegen zijn hoofd, het andere geklemd om het glas water staarde hij voor zich uit totdat het gevoel weer wat was gezakt. Misschien was het puur en alleen adrenaline geweest waarop hij zojuist al die handelingen had verricht. Al zou hij er wellicht later spijt van hebben, misschien was het niet het beste idee nu een baby in zijn armen te nemen. Keane nam een slokje water, wat hem op zich wel goed deed maar waarvan hij zeker wist dat hij niet meer dan een slokje zou kunnen binnenhouden, waarna hij Eva’s hand zocht en er even in kneep. “Imperiusvloek” mompelde hij, haast onverstaanbaar. “En daarna.. nuja…” Hij haalde zijn schouders op, een schokkerige beweging die meer zei dan zijn woorden. Het was misschien ook niet zo slim geweest om Josephine zo te tarten nadat hij zich uit de Onvergeeflijke Vloek had gebroken – wellicht waren de gevolgen half zijn eigen schuld geweest. Maar hij had er gewoonweg niet meer tegen gekund. Eindeloze theepartijtjes terwijl hij vrolijk moest glimlachen naar zijn zogenaamde vrouw waarna hij de rest van de tijd lag te creperen in de kelder? Hij zou niet zeggen dat hij het ooit had gedacht, maar hij verkoos toch bijna nog liever het laatste. Een tintelend gevoel verspreidde zich door zijn enkel, waarna het gekraak van enige botten volgde. Keane keek op terwijl het misselijke gevoel langzaam wegtrok en testte zijn voet. Beter. “Dankjewel” sprak hij zachtjes, en hij glimlachte richting zijn meisje. Ja, zijn wonden konden helen… niet alleen de gebroken enkel, maar ook de diepe, pulserende kras over zijn kaaklijn en borst die hem na het gebeuren met Josephine was toegediend, de afdrukken van de touwen waarmee zijn polsen iedere dag weer strak werden vastgebonden, het blauwe oog wat hij had opgelopen toen ze hem nog blind van het felle licht in de duistere kerker hadden gegooid en hij tegen een van de pilaren was opgelopen… nee, het waren eerder de striemen op zijn ziel waar hij zich zorgen over maakte. Hij was het zilveren kruisje om zijn nek kwijtgeraakt, die hij van zijn moeder had gekregen en had gedragen sinds hij 8 was. Dat hij zich nu waarlijk van God los bewoog beangstigende hem meer dan waarschijnlijk zou moeten – wanneer was de laatste keer dat hij zich gelovig had opgesteld? Bij Evangeline’s laatste woorden wierp hij echter een korte, haast zenuwachtige blik op zijn moeder. “Ik denk… ik denk dat de bezem mij wel weer terug kan brengen” sprak Keane, want dat was werkelijk wat hij van plan was geweest! Hoewel, als er natuurlijk een manier was om hier weg te komen dan zou hij die liever nemen. De Kerkers beangstigden hem en hij had het plan opgevat om te ontsnappen, maar als het nu zou kunnen, zonder de risico's van zijn plan te moeten ondergaan... eerlijk gezegd had hij al getwijfeld of het hem zou lukken zover te komen als hij nu was, maar dit was ook gelukt. “Of denk je dat ik… met Griffith…” Een sprankje hoop deed zijn stem opleven. Zijn grootvader leek ver te willen gaan om de bastaard te behouden – zoals de Graaf ook eens met hém had gedaan, overigens, alsof Owain Cadwgan met zijn bastaard familieleden omging alsware zij delen uit een kostbare verzameling ,die gepreserveerd moesten worden. Misschien als hij met Griffith ontsnapte… misschien zou zijn grootvader hem niet uit de lucht schieten - al zou hij daarbij wel moeten gokken op het leven van zijn kindje. Keane slikte en hij kneep zachtjes in Evangeline’s hand. “Eva, ik.. ik moet je echt nog iets vertellen.”
  10. Misschien kwam het omdat hij zolang in een donkere kerker opgesloten was geweest, maar het voelde voor Keane alsof hij in een soort draaikolk van emoties terecht was gekomen vanaf het moment dat hij op de bezem was gestapt. Natuurlijk was het constante duister verschrikkelijk geweest en had hij zijn diepste momenten moeten ondergaan terwijl het enkele geluid van druppelend water hem volkomen gek had gemaakt, maar als je gedwongen werd het vol te houden in zo’n situatie dan zat er niets anders op dan dat ook gewoonweg doen. Dit… Evangeline die hem huilend in zijn armen viel, de eerste kennismaking met de prachtige, kleine baby die hij zijn zoon noemen mocht, de Onbreekbare Eed die Eva zou moeten sluiten en waarbij ze hun zoon opgaf, waarna ze hem vroeg of hij ervoor zou zorgen dat het kindje voor altijd veilig zou zijn... En dat terwijl hij was getrouwd met Josephine, terwijl hij dit kindje een bastaard moest noemen en terwijl hij het Plan had opgevat en dat hij nog steeds niet aan haar had kunnen vertellen… nu, dat kwam toch alleen al als een shock in vergelijking met de eenzaamheid die al die lange maanden op hem had gedrukt. Maar dat ook nog zijn moeder daarbij in het spel was, dat die hier gewoonweg binnenviel alsof het de normaalste zaak van de wereld was… dat spande toch wel echt de kroon. En dat er zich ondertussen enkele onderhuidse spanningen afspeelden – nuja, dat ontging hem dan juist weer. Had meer te maken met zijn karakter dan met het feit dat hij maanden in een kerker had gezeten, overigens. “Moeder…” sprak hij nogmaals, voordat hij zich moeizaam langs Evangeline heenwurmde en enkele stappen richting de eerste vrouw zetten waar hij ooit op harde wijze van was gescheiden. “Ik kan niet geloven dat.. dat u.. dat dit echt… Ik… ik hoorde wel iets, maar…” Ietwat ongemakkelijk strompelde hij nog iets dichterbij, waarna hij op ongeveer een meter afstand bleef staan. Griffith maakte een zacht brabbelgeluidje in zijn armen en pakte zijn shirt vast. Keane liet zijn blik afglijden naar het kleine bundeltje en lachte even ietwat vertederd, voordat hij terug opkeek richting zijn moeder. Zijn glimlach verwaterde iets bij het besef hoe vluchtig dit korte moment eigenlijk was, maar hij probeerde die gedachten te verdrukken omdat ze het moment alleen maar vluchtiger zouden maken. “Mijn enkel is… het is niets” antwoordde Keane, een schaduw van opgedroogde trots in zijn stem. Zijn enkel was nu klaarblijkelijk niet iets van belang. “Ik ben hier gekomen voor Evangeline. Ik hoorde van de Onbreekbare Eed, en…” Hij kon de brok in zijn keel voor de zoveelste keer nauwelijks bedwingen. Oh, hadden ze maar dagen om bij te praten! “Ik... ik moest wel ontsnappen, moeder” voegde hij er zachtjes aan toe, plotseling een nagenoeg schuldbewuste toon in zijn stem - alsof het zijn moeder was aan wie hij verantwoording afleggen moest! - terwijl hij de vrouw aankeek en enkele tranen wederom over zijn wangen begonnen te rollen. Ze zag er grotendeels uit hoe hij haar had herinnerd, al waren er enkele lijnen in haar gezicht die er die ene keer dat hij haar had kunnen zien nog niet zaten. Griffith merkte zijn ongemak en begon een beetje onrustig te bewegen. “Anders had ik haar misschien wel nooit meer gezien..”
  11. What Happened Last Night

    “Vriendinnen, hm? Je bedoelt die meiden die je alleen lieten in mijn gezelschap zodra ze erachter kwamen wat de rest van de Club hen te bieden had?” Dat was wellicht niet geheel waar – ze waren met een grote groep geweest, maar er was op de een of andere manier iets gebeurd waardoor Felicia en hij uiteindelijk samen achter waren gebleven. Of dat geheel opzettelijk geïnitieerd was door (een van) hen beiden kon hij zich bij Merlijns gestippelde onderbroek toch niet meer herinneren. Hij wenste plotseling in bezit te zijn van een gestippelde onderbroek – hoewel, bij voorkeur niet een die aan Merlijn had toebehoord. En ook niet gestippeld, eigenlijk. Keane draaide zich niet om, maar verplaatste zijn blik naar de deur toen een van de huiselven deze behoedzaam opende. “Lord Radnor?” piepte het wezentje, waarna ze diep boog. Het verplaatste de grote, groene tennisbalvormige ogen naar de overige aanwezige in de ruimte. “En… Miss…” “Dat doet er niet toe” mompelde Keane vlug, die enkele stappen richting het wezentje deed en toen weer twijfelend stil bleef staan, zijn ene hand tegen zijn hoofd gedrukt vanwege de knallende koppijn. Het laatste wat hij nodig had waren roddels over met wie hij de nacht had doorgebracht - al was de kans groot dat het kwaad reeds was geschied. “Koffie, dat is wat nu nodig is. En… mijn gewoonlijke ontbijt. En zo’n drankje. Je weet wel. Eh…” Zijn onsamenhangende bewoordingen waren klaarblijkelijk voldoende duidelijk voor de huiself, want het enige wat ze deed was buigen en de deur wederom sluiten. Keane draaide zich weer richting het met slechts een laken bedekte lichaam van Felicia, wat wederom een lichtroze blos over zijn wangen liet glijden. “Iedereen weet dat de regels van drankspelletjes er zijn om gebroken te worden!” vervolgde hij koppig, alsof er zojuist geen huiself hun gesprek had onderbroken. “Dat is juist het doel van een drankspelletje!” Nuja, het doel was waarschijnlijk om heel erg dronken te worden, maar goed. “En iedereen weet dat de Club op donderdag altijd in de Blaffende Eenhoorn vergadert. Natuurlijk moesten wij ons wel over jullie ontfermen, toen jullie ons daar eenmaal hadden opgezocht! Het is nu niet per se de meest…” Hij zocht naar een woord. “Schone plek!” Zijn wangen kleurden nog iets meer roze door de blik die ze hem gaf, weerspiegeld in haar ijskleurige ogen. “Je weetwel, beetje duister, spinnenwebben enzo….” Oke, misschien ging dit niet helemaal zoals hij het had gewild. Het onderwerp wat veranderen was waarschijnlijk het beste. “Ik dacht dat je in Ravenklauw had gezeten, Harding. Dat betekent dat je dingen die iedereen weet, ook wel zou moeten weten.”
  12. Afwezigheidstopic

    Brb, hiking through the ‘wilderness’ of Ireland! Half augustus weer terug <3
  13. Inactievencontrole

    Eens met Margaux! Drie maanden voor 'gewone' karakters, één maand voor 'bijzondere'. Sorry. Niet heel veel meer toe te voegen, haha.
  14. Terwijl ze spraken vloeiden er verschillende emoties over hun beider gezichten – blijdschap en verdriet, angst en vreugde, verzwolgen in onbeantwoorde verlangens van liefde, haat en razernij. En langzaam begon het bij Keane te dagen dat ze te haastig door dit gesprek schoten, dat ze eigenlijk gewoonweg uren en dagen nodig zouden hebben om bij te praten, om op hetzelfde informatieniveau te komen, zodat ze oplossingen zouden kunnen bedenken die voor hen beiden zouden werken. Na maanden in de koude kerker (ik zou met dit weer best met hem willen ruilen! Of nuja… waarschijnlijk niet) had hij wat hij wist opgevangen van personeel wat hun grootste voorzichtigheid wat had laten varen en flarden van nutteloze informatie die Josephine met hem had gedeeld over hun tweewekelijkse theemomentjes. Hij had geen weet van wat zich tussen alle andere mensen had afgespeeld; van Evangeline, hun kind, haar familie, zijn moeder… hij wist niet zo heel veel meer dan dat er een onbreekbare eed in het spel was die betrekking had op de kinderen van Aria en datgeen wat Evangeline hem in de afgelopen minuten had verteld. Het enige wat hij had wat zijn eigen plan, wat hij nu onder zijn vingers zag verkruimelen. Natuurlijk wilde hij haar niet dood! Maar dit was de eerste maal dat hij haar zag, dat hij zich daadwerkelijk kon vergewissen van wat er speelde – en het enkele feit dat zij reeds door alle emoties was heengegaan en had moeten besluiten Griffith op te geven, betekende niet dat dat voor hem ook zo duidelijk was na een tiental van minuten. “Dat… dat wist ik niet” mompelde Keane dan ook ietwat verslagen, die zijn blik afwendde en enkele van Griffith haartjes afwezig uit het kleine gezichtje veegde. Het had hem veel gekost om hier te komen, om dit punt te bereiken – en Eva (of nuja, het was natuurlijk zijn grootvader) leek het alles gewoonweg met een enkele penseelstreek weg te vegen, alsof het niets was. “Natuurlijk wil ik niet dat je…. ik… het was alleen…” Het kostte hem alles wat hij had om niet nogmaals de tranen rijkelijk over zijn wangen te laten vloeien. Hij wilde oplossingen verzinnen, echt waar. Maar het was zo onmogelijk, zo onwerkelijk, hij voelde zich zo… gevangen. Zijn grootvader’s web had zich dicht om hen heen geweven en iedere keer als hij met alle moeite van de wereld enkele draden kon doorhakken, bleek hoeveel het er ook alweer waren. Eva’s armen om zijn nek, die hem altijd juist meer vrijheid hadden gegeven, voelden daarbij plotseling klam en verstrikkend. Zou het ooit stoppen? Zouden de mensen die hem omringenden hem ooit de ruimte geven om de dingen te doen die hij wilde, om zaken voor elkaar te krijgen die wel in zijn macht lagen? Hij had het gevoel dat hij constant werd gevraagd te presteren boven zijn kunnen, boven zijn macht. Want nee – hij kon dit niet beloven. Dat was juist het hele probleem. Hij kon zich koest houden en getrouwd zijn met Josephine en accepteren dat hij een Cadwgan was, van dezelfde naam die Evangeline zojuist zo minachtend had gebruikt om aan hem te vertellen aan wie ze haar kind moest afstaan… waarmee hij op Griffith kon proberen te letten, al zou zelfs dat waarschijnlijk onmogelijk zijn; of hij kon besluiten om te vechten, om over te gaan tot de grootste inspanning die hij ooit zou hebben geleverd met de hoop om vervolgens over te blijven met niets dan dit meisje aan zijn zijde. Natuurlijk had hij vroeger nooit die keuze willen maken – wat voor keuze was het? Strijden tot een waarschijnlijk vroege dood om geen rijkdom en titels te bezitten, om alles op te geven in de Naam der Liefde? Maar zelfs nu hij tot twee keer toe gewillig was gebleken om ook dat te doen, om zijn hele hebben en houden, zijn gehele identiteit zelfs, voor haar op te geven; ook dat was nu weer niet voldoende. Het redden van zichzelf en Evangeline had al onmogelijk gebleken nu zijn grootvader daar tegenstrijdige wensen had in getoond; laat staan van de kleine baby, die de Graaf toch klaarblijkelijk tot zijn bezit wilde rekenen. Maar met hun zoontje in zijn armen, die hem met grote groene ogen aanstaarde en even ondeugend lachte, klaarblijkelijk ongemoeid van wat zijn ouders besproken, schaamde hij zich tot het bot om dat toe te geven. En dus stokte hij en zei hij niets – maar als hij nog zou hebben gedurfd om zijn plan over haar uit te storten, wat toch zijn reden van komst was geweest, dan was dat wel degelijk het moment geweest. “Ik… Eef… ik…” Hij had zich losgemaakt en was wat van haar weggeschoven, terwijl hij even zijn enkel testte door er zachtjes op te gaan staan. Hij had ruimte nodig, wat stilte. Dat was een belachelijke uitspraak, gezien de ruimte en stilte die hij de afgelopen maanden had ervaren, en toch… Maar in plaats daarvan deed een plotseling geluid hem opkijken en zijn hart sprong op, al was dat door de vermoeidheid van emoties niet zo zichtbaar op zijn gezicht. “Moeder?”
  15. Keane zweeg terwijl hij Evangeline aanhoorde, zijn blik gericht op het bundeltje in zijn armen. Ondanks de geruchten die waren rondgegaan had hij niet alles gehoord, maar natuurlijk had hij wel zo zijn vermoedens gehad. Vermoedens, die nu maar al te pijnlijk waarheid leken te worden. Mrs. Helena Lennox had het er blijkbaar niet bij laten zitten, die ene keer dat ze hem was komen opzoeken in het theater – al was het blijkbaar Eva zelf geweest die haar er deze keer daadwerkelijk bij betrokken had. Maar wat er anders was gebeurd…. zijn vrije hand gleed naar die van Eva en hij verstrengelde deze met de hare, waarna hij er hard in kneep. Zijn grootvader wilde van Evangeline af, zoveel was al wel een tijd duidelijk. Daarnaast had hij er klaarblijkelijk een belang bij om Griffith te houden, anders had hij nooit ingestemd met de Eed. Hij vroeg zich plotseling af of de Graaf hem ooit had laten kennis maken met zijn zoon, als het anders was gelopen en het aan de man zelf had gelegen. Zijn vingers begonnen te trillen met iets van zijn oude gevoel van machteloosheid; alsof het beter was geweest nooit uit de Imperiusvloek te breken, alsof zijn lafheid eigenlijk altijd alleen maar werd beloond. Iets brak bij hem van binnen bij het zien van haar tranen, iets wat hem maande gewoonweg zijn armen om haar heen te slaan waarna ze konden verdrinken in hun verdriet. Maar een klein vlammetje in zijn borst, een die hem eigenlijk altijd met de stem van Felicia toesprak en hem er ook toe had aangezet zich vrij te vechten van de Imperiusvloek, wist toch nog met iets van moed de kop op te steken. Hij zou toch haast vergeten dat hij een plan had opgevat, al leek dat door dit alles toch wat op losse schroeven komen te staan. “En wat als je… niet instemt?” vroeg Keane schor, na een diepe stilte die enkel door wat brabbelgeluidjes van Griffith was doorbroken. Hij duwde zich wat overeind, niet bepaald van plan om de baby nog terug te geven, en keek haar aan. “Wat als je weigert? Als je grootmoeder erbij is betrokken, dan zal hij toch niet… dan is het voor hem onmogelijk, om…” Hij slikte, niet in staat om uit te spreken wat hij daar bedoelde. Dat was voor hen beiden vast duidelijk genoeg. Hij liet zijn groene ogen over haar gezicht glijden, zoekend naar haar vechtlust, naar een sprankeltje hoop. Was dat niet waar ze zolang op hadden geleefd, in een ver verleden? “Waar kan je daarbuiten nog heen? Je reputatie…” Was aan gort – zijn schuld, al had zij die rechtszaak heus niet zo groot en publiekelijk hoeven uitmeten. Ze zou hun kind zijn verloren en elke kans op een baan, een gewoon leven, een echtgenoot…. elke kans dat zijn grootvader hen ooit nog minder dan 20 meter bij elkaar in de buurt zou laten komen. Hij kon zich daarnaast nauwelijks voorstellen dat hij wel de beschikking zou hebben over de baby in zijn armen. Eva zou in leven blijven, maar het leven van verbanning wat de Graaf voor haar zou scheppen leek haast nog erger dan de dood. En hij? Kon hij zonder haar verder? Hij had zichzelf al eens moeten overtuigen dat hij dat kon. Hij zou zichzelf voor de gek houden als hij zou zeggen dat het een reële mogelijkheid was. En hij had dat plan… maar zoveel leek onzeker. Het zou het grootste risico zijn wat hij ooit zou hebben genomen en dat was dan zonder Griff nog ingecalculeerd. Zou Eva hem dat ooit vergeven?
×