Jump to content

Keane Cadwgan

Magisch Verbond
  • Content count

    866
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    46

Keane Cadwgan last won the day on March 29

Keane Cadwgan had the most liked content!

About Keane Cadwgan

  • Rank
    The longest sentence you can form with two words is 'I do'.

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Dails

Profile Fields

  • Personagedossier
  • IC leeftijd
    19
  • IC Burgerlijke Staat
    If u liked it, then u should've put a ring on - oh wait.
  • Beroep
    Eerstejaars student Magische Economie & eigenaar van de 'Augury Concert Hall' in Cambridge.
  • Zwerkbalpositie
    Drijver

Recent Profile Visitors

3,802 profile views
  1. “Ja, jaa..” mompelde Keane chagrijnig tegen Josephine, voordat hij zichzelf weer overeind hief en de paarden met de zweep een klap gaf zodat ze nog wat harder zouden doorlopen. Hij wist dat deze snelheid ietwat gevaarlijk was in deze sneeuw.. maar hoe harder ze liepen, hoe eerder deze Valentijnsrit weer over was – niet? Hij ontweek de kuil handig en spoorde de draf van de beesten nog wat aan, teugels in een hand en de zweep in de andere, terwijl hij deed alsof hij het gesprek achter zich niet hoorde. Nuja, totdat hijzelf tot gesprekspartner werd benoemd en een ietwat giftige blik over zijn schouder wierp. “De dame zegt dat ze het koud heeft en Lord March verkondigt dat hij graag wilt rijden” sprak Keane luid, op een toon die meerdere dingen tot uitdrukking bracht (namelijk onder meer; 1. Als je dit een date noemt, doe je toch echt wat fout; 2. Ik heb er tenminste voor gezorgd dat mijn meisje het niet koud heeft; en 3. Ha, Evangeline wilt niet dat je naast haar zit). “Maar prima, als dat is wat jullie willen.” Het laatste voegde hij toe met zijn kaken op elkaar geklemd, duidelijk gekrenkt in zijn eer en ego, voordat hij hard aan de teugels trok om de paarden tot stilstand te brengen. Dit bracht niet alleen gemor aan de kant van de paarden tot stand maar ook in de koets zelf, en hij moest enige moeite doen om Josephine (voor de tweede maal) niet uit de koets te laten vallen. “Sorry, schat” mompelde hij tegen zijn echtgenote, die hij vlug op de wang kuste voordat hij opstond en van plaats ruilde met Charlemagne. Hij plofte neer op de met kussens en dekens bedekte houten bank naast Evangeline en zuchtte voor een moment diep en dramatisch, alsof hij de rest zojuist een grote gunst had bewezen om zonder verder ruzie te maken zijn plek op te geven, voordat hij in zijn binnenzak begon te zoeken en een fles vuurwhisky tevoorschijn toverde. “Tegen de kou” sprak hij triomfantelijk en ietwat samenzweerderig, terwijl hij de kurk uit het flesje trok en deze grijnzend en met een knipoog aan Eva overhandigde. “Echte whisky uit Wales! En goede kwaliteit ook. Dat is weer eens wat anders dan dat Schotse spul.” En nee hoor, dat was helemaal geen sneer tegen de Gordon-Lennoxen.
  2. [1836/1837]Trouble, troublemaker is her middle name

    Hey, Keane wilde dat broodje delen hoor! En wellicht was met je ex samenwerken en eieren bakken en met elkaar aan één tafel zitten nog wel te doen, maar haar een halfafgekloven broodje aanbieden – nuja, er waren grenzen. En hij bleef de gastheer, met bepaalde standaarden… hoe vies zijn huis er nu wel of niet uitzag. Dit was in ieder geval iets wat hij zelf in de hand had, voor dat andere moest hij zijn huiself (of liever een heel leger, gezien de huidige status van het huis) inschakelen. En daarnaast was deze sandwich een nogal instabiel bouwwerk geworden, welke hij niet graag op zijn witte trui wilde morsen. Dus vandaar.. bestek. Hij had zelfs een vork voor Evangeline meegenomen! “Nouja, het theater is nog niet af. Technisch gezien hoef ik het nu nog niet te runnen” sprak Keane, die dit tot ongeveer een half uur geleden geheel vanzelfsprekend had gevonden. Hij nam nog een hap en duwde het bord een stukje in de richting van Eva, bang dat hij het anders zelf helemaal op zou eten. “Maar goed, we kunnen nog wel wat dingen uittekenen als je wilt? Ik ga er natuurlijk ook vanuit dat je goed werk zal afleveren. Je loon is er in ieder geval naar.” No pressure there Eva, haha. Hij wierp haar een schuine grijns toe, een twinkeling in zijn groene ogen, voordat zijn uitdrukking bij haar laatste woorden wat verwaterde. Even zei Keane niets, nam hij slechts een slok van het glas water wat hij mee naar boven had genomen en liet hij zijn blik afglijden naar het schilderij van Gordon Castle wat Eva had geschilderd, waar een klein konijntje vrolijk aan een paardenbloemblad knabbelde. Het was een wit konijn – de ironie zat er goed in. Wat een moeilijke vragen op de zaterdagochtend! Hij voelde de hoofdpijn, die langzaamaan was weggetrokken, weer wat terugkomen. “Ehm..” sprak hij, duidelijk opgelaten. De sfeer in de kamer was een beetje gedraaid, van opgewekt en vriendschappelijk naar een tikkeltje gespannen. “Nuja. Ik.. ik weet niet of het een goed idee is.” Even speelde hij met een stukje ei op het bord. “Mijn grootvader vindt het in ieder geval geen goed idee.” Voor een moment liet hij die informatie daar hangen, vloog zijn hand zelfs voor een moment afwezig naar zijn wang, waar de snee die zijn grootvader hem had gegeven zijn gezicht had ontsierd. “En ik moet zeggen dat ik – nuja, dat wij..” Want eerlijk gezegd was het niet geheel zíjn plan geweest, zeker de initiatie ervan. “… wel eens betere ideeën hebben gehad.” Hij sloeg zijn ogen op en ving haar blik, eigenlijk iets te lang dan gangbaar was in een normale, vriendschappelijke situatie – desalniettemin had zijn grijns zich weer wat verbreed. “Nochtans heeft het me nog niet van gedachten doen veranderen” voegde hij eraan toe, op de meest luchtige toon die hij kon opbrengen. Hij wiebelde ietwat opgelaten op zijn stoel heen en weer, zijn hand om het glas geklemd. “Of.. of moet ik hieruit opmaken dat jij wellicht.. twijfels hebt?” Even slikte Keane, voordat hij zijn stoel weer wat aanschoof en nog een stukje brood op zijn vork prikte. “Ik beloof echt dat ik vaker zal komen, hoor!”
  3. [1836/1837]Trouble, troublemaker is her middle name

    Keane was echt wel naar Evangeline aan het luisteren, heus wel, maar hij was ondertussen ook aan het bedenken waar zijn voeten hem heen zouden dragen. In eerste instantie had hij de muziekkamer op het oog gehad, omdat het een redelijk neutrale plek was en een van zijn lievelingsruimtes in het huis – een passie die hij overigens met Josephine deelde, al was het een van die weinige dingen waar ze het werkelijk over eens waren. Maar in de muziekkamer had het grote schilderij gehangen van Gordon Castle met de erfgenaam en gezusters Gordon-Lennox wat Eva had geschilderd, en hij was redelijk diep in de problemen gekomen waar het Josephine betrof nadat hij en Sam nogal dronken… – eh, ja, dat verhaal, of liever gezegd; topic - dat de grote, lege plek tot heden dage nog niet was opgevuld. Al had Eva dan niet per se geweten dat het precies daar had gehangen, toch had hij weinig zin in een conversatie over de opvallende leemte aan de muur en zijn minst geliefde schilderij wat ooit van haar penseel afkomstig was geweest (wat daarnaast ook in de minst goede staat had verkeerd van allemaal), laat staan dat hij zijn vingers op dit moment wilde branden aan het onderwerp van schildering wat hem zo verbolgen had gemaakt – Charlemagne Gordon-Lennox, namelijk. Maar het schilderij was ondertussen weer gerepareerd. Daar had Josephine wel voor gezorgd. En nee, niet de muziekkamer dus. De enige ruimte die dan overbleef.. Keane stapte naar binnen en snoof voor een moment de redelijk frisse geur op die normaalgesproken in zijn gehele huis hing, maar nu was beperkt tot de slaapkamer. Dit kwam voornamelijk omdat hij de balkondeuren een stukje had open gezet en er hier incidenteel geen plassen bier lagen. “Eh..” sprak hij ietwat schaapachtig, terwijl zijn blik ook naar het grote bed werd getrokken wat hij zojuist haastig ietwat had opgemaakt. “Ik vrees dat het feestje van gisteren zich niet tot bepaalde kamers heeft beperkt. Nuja, behalve deze..” En de muziekkamer dus, maar goed. De slaapkamer was echter groot genoeg om ook als salon te dienen, en daarnaast ook voorzien van een grote, rijkbewerkte tafel en uitnodigende stoelen die vlakbij de grote ramen en het met kleurrijke bloemen begroeide balkon over het rijkere gedeelte van de campus uitkeken. Keane nodigde Eva uit op een van de stoelen te gaan zitten die niet zijn bed als uitzicht hadden, terwijl hij zelf plaatsnam aan het hoofd van de tafel, voordat hij reikhalzend naar het bord staarde. “Wil je ook?” sprak hij opgewekt, voordat hij een stukje afsneed en hongerig de homp brood met ei en tomaat naar binnen werkte. “Ah, hemels!” Eten deed hem goed, en al kauwend dacht hij aan wat ze net had gezegd. “Ik dacht dat dat niet echt nodig zou zijn, dat ik langs zou komen..” sprak Keane nadat hij zijn mond had leeggegeten (ah, al die etiquettelessen..), al klonk hij wat minder zelfverzekerd dan eerst. “Was mijn uitleg dan echt zo onduidelijk?” Hij sneed nog een stukje brood en ei voor zichzelf af. “Ik denk dat een keer per week op zich wel zou lukken , als je denkt dat het moet…” Dit overwegend schudde hij voor een moment zijn donkere haar uit zijn ogen, zijn groene ogen op Evangeline gericht. “En over welke ideen had je het?”
  4. [1836/1837]Trouble, troublemaker is her middle name

    Keane trok zijn wenkbrauw op toen Evangeline over de kosten van frambozen begon, want hey – dat was niet helemaal het punt geweest. Het punt was dat Josephine in plaats van een aardbeientaart (zijn lievelingstaart), een frambozentaart had laten maken.. maar goed. Frambozen waren ook wel lekker; het was meer dat hij minder bekend was met de vrucht dat hij aardbeien prefereerde. Dit zei misschien ook wel iets over de wijze waarop hij keuzes maakte in het leven en omging met Josephine, maar dat waren iets te diepe (en zelf-evaluerende) gedachten voor Lord Radnor op dit moment. “Ah, bacon!” sprak hij, nog steeds enthousiast. “En tomaat, misschien?” Keane keek hoe Eva de ingrediënten aan de pan toevoegde en knikte tevreden. Zijn wangen hadden een lichtroze kleur gekregen toen Evangeline hem de complimentjes toeschoof, want normaal gesproken waren er slechts weinig mensen die hem complimenteerden (van zijn grootvader hoefde hij het natuurlijk al helemaal niet te verwachten, en Josephine nam het meeste wat hij zei en deed voor lief). Toch was Keane iemand die zich niet geheel ongevoelig voor gevlei mocht verklaren, zeker van zijn ex en zelfs als het ging om het opstapelen van kaas en brood. “Wauw, het ziet er echt heel lekker uit” sprak Keane watertandend enkele minuten later, toen de sandwich er toch wel redelijk richting af uit begon te zien. “Zullen we het boven opeten? De keuken is.. “ - Bedoeld voor het personeel, wilde hij eraan toevoegen, maar hij wist dat Eva’s familie wel eens aan de keukentafel at. “Nuja. Het is boven wat lichter” voegde hij er ietwat ongemakkelijk aan toe, voordat hij haar voorging naar de kamer die hij in gedachten had (namelijk, de enige zonder een overweldigde hoeveelheid aan vuil en zooi). Halverwege de trap draaide hij zich plotseling om, alsof haar woorden ineens weer naar boven kwamen drijven en Eva hem niet gewoonweg gezelschap hield tijdens zijn kater. “Was je hier nu trouwens om business te bespreken? Je zei iets over het theater, toch?”
  5. [1836/1837] Music is the strongest form of magic

    Keane knikte en liet zijn blik nogmaals over Heaven heen glijden. “Het is vooral vreemd als je goede vrienden met je ex was. Als het dan over is, dan…” Dan was de vriendschap ook over. Evangeline en hij waren altijd zo hecht geweest en toch een beetje samen opgegroeid, al die jaren. Vaak was ze de eerste geweest waar hij leuke dingen aan vertelde, die zoveel met hem had meegemaakt en zoveel van hem wist. En toen ze hadden besloten dat ze uit elkaar gingen, was dat alles als een zeepbel uit elkaar gespat. “Nuja. Getrouwd zijn is gewoonweg veel gemakkelijker. Dan ga je gewoon nooit meer uit elkaar.” Hij keek Heaven grinnikend aan, klaarblijkelijk zijn woorden bedoeld als grapje. “Wil je trouwens mee lunchen? Dani komt ook.” Keane pakte zijn spullen bij elkaar en stopte ze in zijn tas. De notenreeksen, zijn inkt, zijn adelaarsveer. Voor een moment keek hij naar de piano, wetende dat hij maar gauw terug moest komen. Hij had thuis een eigen muziekkamer, maar afwisseling (en het ontlopen van zijn huis en vrouw) was heus niet erg, eens in de zoveel tijd. Hij wachtte op haar in de deuropening en stak zijn arm uit om haar te begeleiden. Keane Cadwgan was misschien veel niet, maar hij was wel vaak galant - tenminste als het hem uitkwam. “Of heb je soms zo college?”
  6. [1836/1837]Trouble, troublemaker is her middle name

    “Ik kan me niet voorstellen dat…” begon Keane, maar hij had zijn mond geopend zonder daadwerkelijk goed over zijn woorden na te denken en opgelaten klapte hij zijn kaken weer op elkaar, voor een moment geschrokken door zijn eigen vrijpostigheid. Hij was echter al begonnen en voelde Eva’s blik op zijn gezicht branden, dus besloot hij uiteindelijk zijn zin maar af te maken. “Nuja. Dat iemand niet onder de indruk van jou zou zijn, als ze weten wat je allemaal kan.” Dat was natuurlijk niet helemaal waar, want zijn grootvader was verre van amused geweest met Evangeline als zijn keuze – maar aan de andere kant had die ook nooit de moeite genomen om Eva te leren kennen. Nee, ze was slechts afgewezen op haar status, op de afwezigheid van enig geldelijk vermogen. Ietwat ongemakkelijk schoof hij voor een moment heen en weer op het keukenblad. Dat was echter het moment dat ze een bord zijn kant op schoof. Het was een hele lange tijd geleden sinds iemand tegen hem had gezegd ‘Maak jezelf eens nuttig’ – als dat sowieso ooit al was geweest. Met een pang van nostalgie dacht hij plotseling aan Felicia, want het was precies iets wat zij tegen hem zou zeggen. Maar hij zei er niets over, dronk slechts zijn zoveelste glas water leeg in een poging zijn hoofdpijn wat te verlichten en richtte zijn aandacht vervolgens op het snijden van kaas. Hij moest toegeven dat dit eigenlijk een best leuk klusje was, tenminste als je het mocht doen met magie – al kostte het hem enkele plakken om de juiste dikte te vinden. “Nuja, het heeft ook weinig met liefde van doen” sprak hij, haast morrig, en zo zachtjes dat hij niet zeker wist of Eva hem wel zou verstaan. “En ze had een taart laten maken ja – met frambozen, want die waren beter in het seizoen.” Even zuchtte hij, terwijl hij vervolgens de boterhammen met kaas begon te beleggen – veels te dik overigens, want wist hij veel hoeveel kaas je op je brood wilde, dat werd altijd voor hem bepaald. “Oh!” Plotseling lichtte zijn gezicht op. “Weet je wat een goed idee zou zijn? Een grilled-cheese-egg-sandwich!” Enthousiast keek hij Eva aan. “Zou dat mogelijk zijn?”
  7. [1836/1837]Trouble, troublemaker is her middle name

    Ondanks dat hij wist dat Eva hem uitlachte, vond hij het moeilijk om niet met haar mee te lachen. Er was zoiets… luchtigs aan Evangeline, zoiets vertrouwds. Als hij alleen was, of met Josephine (maar dan was hij eigenlijk ook alleen) was alles vaak zo moeilijk, zo zwaar. Eva hoefde maar te lachen, of de wolken smolten weg en maakten plaats voor de zon. Keane ging het meisje voor naar daar waar hij dacht dat de keuken was, want een souterrain was toch echt meer voor personeel en niet voor de bewoners van het huis, voordat hij twijfelend in de deuropening bleef staan en keek hoe Eva meerdere kastjes open trok. Maar toen hij haar de woorden ‘eieren’ en ‘cheese-grilled sandwich’ hoorde zeggen knorde zijn maag nogmaals luid, en ietwat behoedzaam kwam hij de keuken binnen, overgehaald door haar plagerige lach en uitdagende blik. “Dat klinkt echt heel erg goed” verzuchtte hij, terwijl hij achter haar ging staan en over haar schouder meekeek naar hoe ze een pan en eieren tevoorschijn toverde. Nu hij eindelijk kleding aan had was het gemakkelijker om bij haar in de buurt te zijn, maar desalniettemin voelde hij het vertrouwde gevoel van tintelingen in zijn onderbuik als hij ietwat te dichtbij kwam. Voor een moment leunde hij tegen het gevoel in, wetende dat het niets dan zelfkwelling was, maar toch ook wel een fijne afwisseling van zijn mondaine, dagelijkse routine met Josephine, voordat hij diep ademhaalde en zich naast haar op het keukenblok nestelde. Hij leunde voor een moment met zijn hoofd tegen de keukenkastjes achter hem, voordat hij zijn toverstaf trok en een glas sommeerde, welke hij in de lucht met water begon te vullen. Keane dronk het leeg en herhaalde de oefening. “Samuel boft maar, met zo’n huisgenoot” sprak hij, een beetje uit het niets, klaarblijkelijk hieromtrent in gedachten verzonken. Hij keek naar de handelingen die ze verrichte, en liet het glas, dat hij voor de derde keer met water had willen vullen, door deze afleiding bijna uit de lucht kukelen. “Maak je vaak eten voor hem? Je lijkt er goed in te zijn." Even hield hij stil, alsof hij over zijn volgende woorden twijfelde, alhoewel hij ze er wel aan toevoegde. "Josephine kan niet koken." Een lichte blos was op zijn wangen verschenen, en hij trok zijn blik weer van haar los, vulde het glas wederom. "Of nuja. Ik weet eigenlijk niet of ze kan koken. Ze bedenkt wel wat we eten, volgens mij, maar ze laat het de huiself altijd maken."
  8. [1836/1837]Trouble, troublemaker is her middle name

    Keane zei niets, maar de ietwat gekwetste blik in zijn ogen zei waarschijnlijk genoeg. Hij wist dat het zijn eigen keuze was om Eva te vragen zo dicht in zijn buurt te werken en zulke korte lijntjes met haar aan te houden. Daar had hij zo zijn redenen voor, uiteraard – maar het leek daarnaast onvermijdelijk dat hij uiteindelijk alleen maar zichzelf daarmee zou hebben; iedere keer na zo’n opgelaten moment, iedere keer na een ‘sorry’, een ‘excuseer mij’, een toevallige blik, een onopzettelijke beweging. Het voelde telkens weer als een afwijzing, als een bevestiging van gemaakte keuzes; en iedere keer leek het hem wel weer zwaarder te vallen. “Josephine heeft de huiself meegenomen” mompelde Keane, die deze situatie meer vond dan zijn hoofd op dit moment aankon. Hij draaide zich om en begon zich ietwat chagrijnig een weg richting zijn trap en omhoog te banen, waarbij hij pas halverwege bedacht dat hij Evangeline eigenlijk nooit een tour door zijn huis had gegeven. Nuja. Vandaag was nauwelijks een dag waarop hij dat zou willen doen; ze zou zich wel redden. Aangekomen in zijn slaapkamer en de aangrenzende badkamer gooide hij vlug wat water over zichzelf heen, voordat hij zijn tanden poetste, zijn haren kamde en een donkere broek en roomwitte, grofgebreide trui aantrok. Normaalgesproken droeg hij voornamelijk strakke blouses, dure jasjes en zijden kravatten, maar zonder hulp (en door de beperkte tijd) was het toch wat lastiger om zich zo te kleden. Voor een moment staarde hij naar zichzelf in de spiegel, welke hem complimenteerde op zijn uiterlijk. Hij wilde er ook goed uit zien, voor Eva – of nuja, zo goed als de situatie hem nog zou kunnen doen voorkomen. En hij moest toegeven, al waren zijn wangen ietwat bleek en de wallen onder zijn ogen ietwat aanwezig, dat de spiegel geen ongelijk had. “Sorry” sprak Keane, ongeveer vijftien minuten later en nadat hij Eva in zijn erg vieze zitkamer had gevonden. Ietwat schaapachtig haalde hij een hand door zijn natte, donkere haar. “Ehm.. we kunnen anders wel naar boven?” Op dat moment knorde zijn maag echter luid en ietwat schuldbewust keek hij naar zijn middenrif. “Al denk ik dat ik flauwval als ik niet eerst wat eet…” Hij trok een moeilijk gezicht. “Volgens mij hebben we een keuken in het souterrain, maar ik ben daar eigenlijk nog nooit geweest… Weet jij toevallig hoe je eieren moet bakken? Ik zou wel een Abraxas op kunnen!”
  9. [1836/1837]Trouble, troublemaker is her middle name

    “Ik vertrouw je heus we-“ begon Keane, maar op dat moment had Evangeline zich al de toegang tot zijn woning verschaft. Hij schrok toen ze uitgleed, maar het was niets vergeleken met de shock die ze hem gaf toen ze plotseling ondersteuning bij hem zocht en ze zich ineens nog maar enkele centimeters van hem af bevond, haar hand zwaar leunend op zijn arm. Kippenvel, welke weinig met de kou te maken had, verspreidde zich vlug van zijn onderarm naar boven terwijl Keane haar aanstaarde, dichterbij dan ze in weken was geweest. De dreun die door zijn onderbuik gonsde had net zo goed een fysieke duw kunnen zijn, zo heftig reageerde hij op haar plotselinge nabijheid, zijn hart wild kloppend in zijn keel. Dat hij nog steeds dronken was van gisterenavond, de alcohol nog niet geheel uit zijn bloedvaten, werkte niet mee – dat de deur nog steeds open stond wel. Half dit laatste registerend liet hij de deur dichtzwaaien, welke met een klap die de ruiten deed trillen in het slot viel. Het geluid haalde hem lichtelijk uit de trance die hem bijna naar voren had doen buigen, en.. Ugh. Het was wel of de lange maanden sinds hun breakup zijn gevoelens voor haar alleen maar heftiger maakten, niet minder. Waarom kon hij haar niet gewoon vergeten? Het was niet dat zij geïnteresseerd in hem zou zijn, zeker ongewassen en zonder zijn tanden te poetsen, midden op de dag halfdronken van het feestje van de vorige avond. Hij voelde zich plotseling heel erg stom en opgelaten en naakt. En hongerig. En hij moest nog steeds echt heel erg nodig plassen. “Feestje” fluisterde hij, iets wat niet geheel de bedoeling was, maar zijn krakende stem was overgeslagen naar een fluistering, het enige geluid in het grote, stille en (voornamelijk) vieze huis. Een lichte blos voltrok zich naar zijn wangen. “Als je me wilt excuseren. Ik zal me ietwat opfrissen voordat ik je in ontvangst neem, als het dan echt moet – mijn personeel is vandaag afwezig.” Ugh, nu moest hij zeker ook zichzelf aankleden en zijn eigen haren kammen. “Dus, ehm..” Zijn groene ogen gleden naar haar hand op zijn arm en toen richting haar gezicht, al probeerde hij haar directe blik te ontwijken, bang dat hij erin zou verdrinken. “Ik ben zo terug, echt waar.”
  10. [1836/1837]Trouble, troublemaker is her middle name

    Keane kromp een beetje ineen toen Evangeline plotseling heel hard het woord ‘nee’ riep, iets wat overigens nergens voor nodig was, en opende wederom zijn deur. Ugh, het was koud – hoewel de frisse lucht wel iets voor zijn hoofdpijn leek te doen. De lichte opheldering van zijn hoofd maakte echter wel dat hij zich er plotseling meer van bewust was dat hij in zijn onderbroek zichtbaar was voor de halve campus van Cambridge – maar ach. De informatie dat die naaktheid ook voor Evangeline gold begon hem echter meer bezig te houden, hoewel zijn concentratie daaromtrent werd afgeleid toen ze ineens een of andere crisis situatie aan hem begon uit te leggen. Jeez. Alsof hij niet genoeg crisissen had op het moment. Want wat moest hij nou zonder zijn huiself?? Keane staarde Evangeline schaapachtig aan. “Het theater wordt verbouwd” sprak hij uiteindelijk, alsof het even had geduurd voordat hij die informatie had gevonden in een uithoekje van zijn brein. “Ik heb toch aanwijzingen achtergelaten? Ik kom graag over twee maanden kijken, als het af is. Tot die tijd ga ik ervanuit dat jij het regelt. En daarnaast is mijn huis op dit moment niet eh.. toonbaar, net zoals ik, dus als je het niet erg vindt dan ga ik nu weer even door. Dus eh…” En daarmee wilde hij opnieuw de deur sluiten.
  11. [1836/1837]Trouble, troublemaker is her middle name

    “Aaarghhh, ga weg…” mompelde Keane slaapdronken, die de dekens nog verder meer over zijn hoofd trok en zijn ogen dichtkneep in het halfduister van de kamer. Het gebonk bleef echter aanhouden. Hij draaide zich half om en voelde op de plek naast zich naar de welbekende vormen van Josephine. “Joos, roep Minnie” kreunde hij, een ondertoon van irritatie in zijn wazige, krakende stem. Maar het matras naast hem was leeg. “Ughhh…” sprak de jongen, die halfovereind kwam en toen maar zelf in zijn vingers knipte. Maar de huiself verscheen niet. “Minnie, de deur!” riep hij daarom maar, maar hij was halverwege die zin toen de hele situatie van gisterenavond weer terugkwam – iets wat met zo’n klap gebeurde dat hij zich voor een moment weer terug liet vallen in bed. Het verjaardagsfeestje… Josephine, die per se aanwezig wilde zijn omdat hij had gezegd dat het alleen voor studenten was en ze daarom maar moest vertrekken.. de huiself, die hij na haar vertrek niet meer had kunnen vinden waardoor hij zelf met allerlei hapjes rond had moeten gaan (of nuja, helemaal zelf iemand aan had moeten stellen die dat voor hem deed)… Valentine en Daniella, die met een of andere vuurwhiskey aan waren komen zetten waar je daadwerkelijk vuur van ging spugen... “Ik kom al, ik kom al!” brulde hij geïrriteerd een verdieping naar beneden, iets wat vast niet hoorbaar was op de begane grond, voordat hij zichzelf uit bed liet vallen en zijn knieën meegaven, waardoor hij wild naar de kast moest grijpen om niet om te vallen. Oef. Ohja. En heel- héél veel drank. Hij was zich er half van bewust dat hij niet zoveel aanhad, maar was er zich nog veel erger van bewust dat hij heel erg nodig moest plassen, zijn keel zo erg schroeide dat hij het hele Meer op Zweinstein wel leeg zou kunnen drinken en een knallende hoofdpijn had die zijn hoofd deed bonken bij zowel elke stap die hij zette als bij iedere keer dat er op de deur werd aangeklopt, dat die zaken de afwezigheid van kleding ietwat in perspectief plaatsten. Hij flikkerde bijna van de trap op de tweede verdieping en struinde door lagen met wegwerpbekers, plassen bier en zaken die hij niet per se wilde definiëren, tenmidden van vele lege flessen, halve vlaggen en tafel vol magisch beerpong en tabak, voordat hij eindelijk beneden kwam. Hij was niet gewend om de deur open te doen. Waarschijnlijk had hij ook nog nooit in zijn leven de deur voor iemand open gedaan. Als je het half naakt deed maakte je in ieder geval een indruk – alhoewel wellicht niet geheel de indruk die je wilde maken. “Evangeline?” mompelde Keane, zijn ogen knipperend tegen het felle zonlicht. “Wat doe jij hier? Moet jij niet aan het werk zijn? En waarom ben je zo verschrikkelijk luid?” Hij streek met beide handen zijn donkere haar uit zijn gezicht en geeuwde, voordat hij zich uitrekte en tegen de deurpost leunde. Arrghh, zijn hoofd. “Sorry, maar het komt nu niet zo goed uit. Josephine heeft.. eh.. de huiself. Nuja.” Hij schudde zijn hoofd in een poging wakker te worden, maar dat zorgde er eigenlijk alleen voor dat een golf van misselijkheid hem haast overspoelde. “Eh.. leuk dat je er was, maar kom maar een andere keer terug, in elk geval!” En hij probeerde de deur weer te sluiten.
  12. [1836/1837] Op een 'onbewoond' ei-hei-land...

    Keane knikte, zijn blik flikkerend tussen Felicia en het muziekdoosje. Hij wist niet zo goed wat voor reactie hij van haar had verwacht en had daarop van tevoren ook niet willen anticiperen, maar in ieder geval had ze dit voorwerp niet naar zijn hoofd gegooid – en dat was een goed teken, toch? Hij legde zijn handen op de ruwe, houten leuning van de stoel terwijl hij over haar vraag nadacht en probeerde niet al te sip te kijken, want hij had het wel echt voor haar gemaakt en het had hem inderdaad vele uren gekost. Maar goed. Ze zat in Azkaban. Dat had vast iets met haar reactie te maken. Was ook de reden waarom hij er zoveel uren in had gestopt, overigens. “Nee, het is voor jou” sprak Keane opgelaten, die zijn keel schraapte en haar plotseling niet meer zo goed aan durfde te kijken. “Het is een cadeau.” En het was onbeleefd om een cadeau terug te geven, wilde hij eraan toevoegen, want ze was nu eenmaal (ietwat) onbeleefd ingesteld, maar.. Azkaban, dus hij hield zich in. Voor een moment keek hij haar ietwat bedremmeld aan en leek hij plotseling jonger dan hij zich normaal gesproken voor deed komen. “Ik heb het voor jou gemaakt. Geschreven, bedoel ik, en.. gemaakt. Als je aan het hendeltje draait dan.. nuja. Het hoeft niet nu, je kan het later… beluisteren.” Keane haalde diep adem en schonk haar een waterige glimlach, het beste wat hij kon doen in deze situatie, voordat hij zijn keel schraapte en zijn hand ter afscheid uitstak om die van haar te schudden. “Het.. het ga je goed, Harding.”
  13. Afwezigheidstopic

    Hahaha ja is goed <3
  14. Afwezigheidstopic

    Ehh ik heb hetzelfde als Irene! #UBismylife. Volgende week maandag en vrijdag heb ik hele grote (scriptie) deadlines en daarna wordt het ieeetsje rustiger! (Maar wel met tentamens). Voor nu is het van openings- tot sluitingstijd in de bieb ._.
  15. “Dat ziet er pijnlijk uit” sprak Keane, opgewekter dan de situatie vereiste, en terwijl hij zich wat naar voren boog om de wond beter te bekijken. “Ingram, ik moet zeggen, sorry maat – maar het beroep van heler is niets voor jou.” Hij sloeg Valentine vriendschappelijk op zijn rug, voordat hij zag dat zijn jaargenoot zijn toverstaf in de ene hand hield en het geweer nog steeds in het andere – iets wat er zachtgezegd nogal schrikwekkend uit zag. “Maar eh, misschien eerst maar even een van die twee opbergen, hm?” Zach bloedde echter nogal en dat gaf zo’n troep, dus Keane keek rond voor iets om het bloeden te stoppen. Nu waren ze in een soort drank-en-geweren-en-sigaren winkel, dus veel materiaal was er niet voor handen. En als hij zijn eigen cravatte zou gebruiken zou hij straks weer zoveel uit te hebben leggen thuis. “Kijk!” riep hij triomfantelijk, terwijl hij enkele grote sigarenbladeren uit een ton viste en op Zach’s arm deponeerde. “Alleen nog wat tabak nodig, en er is niets meer aan de hand." Ja oke, het bloed drupte stilzwijgend nog op de grond, maar dat was gauw verholpen door een tapijtje een beetje anders neer te leggen. "Wat gaan we nu doen?” Want ze moesten natuurlijk wel uit de winkel ontsnappen zonder gepakt te worden, anders was de ontgroening niet compleet.
×