Jump to content

Scott Evergreen

Afdelingshoofd Zwadderich
  • Content count

    171
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

Scott Evergreen last won the day on November 22

Scott Evergreen had the most liked content!

About Scott Evergreen

  • Rank
    You don't know me? Just... I'm really famous, okay?

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    HH
  • Naam
    Dails

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,624 profile views
  1. [1837/1838] Ice, Ice, Baby

    “Hmm…” sprak Scott vaagjes, Zaira’s woorden aanhorende. Oke, oke, ze mochten het feestje niet van haar familie afpakken – al had hij de Silvershores nou niet bepaald als de types ingeschat die nu daadwerkelijk voor feestjes leefden. Even grinnikte hij hardop terwijl hij zich een teleurgestelde, in feestmuts geklede Thomas Silvershore voor zich zag die hun huwelijksfeest net had gemist. Auwtsj. Scott wierp Zaira een flirterige blik toe over zijn schouder toen ze hem ongeduldig noemde, voordat hij zich weer focuste op de bloem. “Met de juiste temperaturen kan hij wel een tijdje goed blijven..” sprak hij, terwijl zijn olijfgroene ogen over het ijssculptuur gleden. Het was werkelijk prachtig, zeker als je bedacht dat het slechts door een wending van de natuur op deze manier bevroren was geworden. “Ik heb gehoord over jaren… maar ik denk niet dat ik over de juiste kassen beschik om zoiets voor elkaar te krijgen. De bruiloft zou toch wel moeten lukken…” Hij boog zich richting de bloem. Deze zat net buiten zijn bereik, vandaar dat hij zijn toverstaf trok en op zijn tenen ging staan. “En anders moet je me toch maar gewoon eerder trouwen.” Hij schonk haar over zijn schouder grinnikend een knipoog, voordat hij een zwiep gaf met zijn toverstaf. Zijn woorden aan Zaira waren nog niet eens geheel weggeëchood toen een onheilspellend, zwaar gekraak door de ruimte begon te bulderen. Het was een geluid wat diep ging, wat je voelde van je opperste kruin tot in de puntjes van je tenen – en Scott, die de bloem opving maar geschrokken opkeek, pakte Zaira’s pols en trok haar met een ruk naar zich toe, dieper de grot in, naar een punt dat relatief veilig leek. Zijn toverspreuk had niet alleen de bloem uit de muur gehakt, maar een diepe breuk in het ijs gemaakt in dat wat een draagmuur had geleken. Alles om hen heen begon te schudden, puin begon naar beneden te vallen voor wat wel uren leek te duren, terwijl hij op zijn knieën, ineengekrompen Zaira beschermend tegen zich aantrok, vol plotselinge angst en adrenaline. Hij was altijd goed geweest met planten, nooit met spreuken – zo bleek toch ook nu maar weer. Hij probeerde een krachtschild op te roepen en zijn protego spreuk hield wel wat tegen; maar ook dat leek te zwak voor de omstandigheden. Toen het gerommel op was gehouden was het een stuk donkerder in de grot, al was het zwakke, blauwe licht alsnog aanwezig. “Zai- zaira…” hijgde Scott, hoorbaar geshockt. “Gaat.. gaat het?” Hij keek om zich heen en slikte. “Kunnen we er nog uit, denk je?” Ohnee, als hij samen met de dochter van de leider van het Magisch Verbond zonder eten en drinken opgesloten in een grot de dood zou vinden, zou Thomas Silvershore hem echt vermoorden!
  2. Greenhouses are forever green

    “Ah, dat spijt mij dan toch” sprak Scott, zijn woorden schuldbewust, zijn toon berustend. Zelf had hij ook wel eens moeite met de Zwadderaars, maar het hielp wel wat dat hij hun Afdelingshoofd was – al leek respect tegenwoordig toch niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger. Hij hoorde de man aan en zweeg, nam nog een slok. “Wat een nare situatie. Al zou ik toch zeggen, met uw achtergrond… u geeft dan wel dreuzelkunde, maar wat bombastische vervloekingen om de schavuiten stil te krijgen kunnen heus wel op zijn tijd. Zo weet ik dat mijn trompettende narcissen prachtig zijn om de leerlingen met de grootste mond eens op te laten houden met praten.” Hij grinnikte en keek zijn collega opgewekt aan. “Het ambtenarenleven was niets voor u? Verbloemisten hebben toch ook wel een goede baan, niet?” Alles met het woord ‘bloem’ erin gaf toch het goede leven weer – of zo zou het zijn als je het hem vroeg, haha. Hij liet de honingkleurige drank wat ronddraaien in zijn glas, voordat hij zijn olijfgroene ogen wederom op de jonge professor richtte. “Nuja… ik wilde altijd schrijver worden, ik wilde dat de gehele magische wereld mijn naam kennen zou” sprak Scott, plotseling ietwat scherp. “En ik denk dat dat wel is gelukt, hm?” De bekende tovenaar wees met een zweem van trots achter zich richting de wand, waar zijn boeken zich netjes hadden verzameld op de boekenplank. “Ik heb ook wel lesgegeven op de Universiteit - doe dat nog steeds wel, overigens -, ben er een paar jaar uit geweest om mij te focussen op mijn werken… maar ik krijg hier de ruimte om te doen wat ik wil, heb grote kassen tot mijn beschikking en de leerlingen zijn… nuja.” Hij grinnikte opnieuw. “Het is leuk om ze te zien afstuderen, laat ik het zo zeggen. U weet vast wel wat ik bedoel.” Scott knipoogde en nam nog een slokje. “Maar dat betekent niet dat ik niet zoekend ben geweest naar wat het leven te bieden heeft op… andere vlakken.” Hij grinnikte. “Ik ben momenteel verloofd met een Silvershore, heeft u het gehoord? Wie had dat ooit gedacht – ikzelf toch niet, zeker!” Lachend zette de professor zijn glas op tafel. “En u? Verloofd, getrouwd… iets van dat?”
  3. Greenhouses are forever green

    “Jazeker, ik heb in Frankrijk onderzoek gedaan naar onder meer agressieve hortensia’s” sprak Scott luchtig, terwijl hij zijn eigen glas tegen die van de Dreuzelkunde docent tikte en van de honingkleurige inhoud nipte. Ah… de eerste slok van een goed gevuld glas whiskey was altijd de beste. In Frankrijk had hij ook zijn eerste vrouw ontmoet, Michelle… Hun huwelijk was eigenlijk al afgelopen toen hij vertrok en zij later een positie op Zweinstein aan zijn zijde accepteerde, wat helaas verre van goed was afgelopen. En nu was hij verloofd met een ander, uit een nog veel machtiger tovenaarsfamilie... Dat verhaal zou echter moeten wachten, want eerst was Mr. Grey aan de beurt. “De leerlingen kunnen inderdaad wat lastig zijn… Geoffrey” Scott glimlachte en nam nog een slok. “Ik hoop toch niet dat mijn Zwadderaars vervelend waren? Want dan zal ik ze toch eens een lesje moeten leren…” Hij zuchtte en trok zijn jasje wat rechter. Het was een wild stelletje, de leerlingen aan Zweinstein, en zijn groene afdeling deed er toch niet voor onder – inclusief de meeste van zijn Klassenoudsten en Hoofdmonitoren. “En ik geloof niet dat Professor Damarcus binnenkort met pensioen gaat – al heb ik al stemmen op horen gaan die dat toch wat eerder zouden wensen.” Scott grinnikte opgewekt. “Maar u heeft gelijk hoor – ik kan wel een of twee voorbeelden bedenken waarin dreuzelkunde van pas kan komen. Als ik vragen mag, waar heeft u hiervoor gewerkt?”
  4. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Ah… alcohol maakte alles toch zoveel beter in het leven. Scott liet de drank over zijn tong rollen en had direct de nasmaak naar meer. Terwijl Thomas praatte voelde hij zich ook ietwat lichter worden, alsof hij nu al dronken was van genot. Maar dat kwam natuurlijk door Zaira; was hij niet dronken van liefde? En hoorde daar niet dit gewichtloze, lichte, loslippige gevoel bij? “Zaira verdient alleen het beste” sprak Scott liefkozend, terwijl hij Zaira in haar hand kneep. “En och, ja, een etentje.. als het moet.” Dat laatste had hij niet geheel willen zeggen, maar ach – was het niet het beste als je gewoon met eerlijkheid begon? Zijn laatste huwelijk was gefundeerd geweest op leugens, was op de klippen gestrand… nee, het was beter om gewoon goed te beginnen, om niets tussen hen in te laten staan. En daarbij was het ook best moeilijk om met die eerlijkheid te stoppen nu hij eenmaal was begonnen… misschien hoorde dat erbij? Hij zou het toch niet echt weten. “En een reden om onze verloving af te keuren? Natuurlijk is die er niet!” sprak hij joviaal, terwijl hij nog maar een slok nam. Ah… dat deed toch wel wat om die nervositeit wat te onderdrukken. De vlinders in zijn buik, de spanning van de dag, zich in het kantoor bevinden van de voorzitter van het Magisch Verbond die binnenkort zijn schoonvader zou worden… “Nuja, ik heb natuurlijk vele fans, en ik ben ook erg beroemd. Er zal wel wat jaloezie in de pers over deze verloving worden uitgesproken. Och, en mijn vrouw Michelle natuurlijk – nuja, exvrouw, denk ik… ja, dat is niet zo mooi gelopen. Maar dat is al jaaaaren geleden, iedereen is dat vast alweer vergeten!” Scott draaide zich richting Zaira, een verliefde blik in zijn ogen. “Inclusief ikzelf. Nee, er is nu alleen nog maar Zaira…” Oke, hij had antwoord gegeven – mocht hij nu dan weer weg?
  5. Greenhouses are forever green

    Voor een moment keek Scott fronsend naar de man, voordat hij zuchtend zijn toverstaf wegborg, een kleine twinkeling in zijn olijfgroene ogen. “Ach, een dutje op zijn tijd kan geen kwaad… alleen zijn de armen van het langdradig weekblad niet het beste gezelschap. Mocht u niet op zoek zijn naar permanente nachtrust, dan zou u er goed aan doen een andere partner op te zoeken” sprak hij, zacht grinnikend. Behendig bewoog hij zijn been, zodat het langdradig weekblad er zijn lange tentakels niet omheen wikkelen zou. “En geen talent voor Kruidenkunde, hm?” En wel voor het bestuderen van dreuzels? Ja, zo had hij deze nieuwe professor ook wel ingeschat. “Heeft u wel eens dreuzelplanten bestudeerd? Ik moet zeggen, het is geen doorsnee werk van mij, maar ik heb een vak erover op de universiteit moeten volgen toen ik in Frankrijk studeerde… het kan nog best.. interessant zijn.” Uit zijn stem klonk wel dat hij dat voornamelijk beleefd bedoelde, maar hij had het in ieder geval geprobeerd. “Mr… Grey, was het toch? We zullen zien hoe de natuur zich herstellen zal. In de tussentijd zullen wij ons anderszins moeten vermaken.” Hij haalde zijn schouders op en liet zijn hand nonchalant door zijn dikke, donkere haar gaan. “Gaat het overigens wel goed met u? U ziet er ietwat bleek uit. Wacht…” Hij keek Mr. Grey voor een moment indringend aan, voordat hij hem voorging naar de achterkant van de kas. Niet iedere kas diende ook als klaslokaal, maar deze toevallig wel; wat betekende dat het glaswerk enige mate van comfort genoot; enkele stoelen, sissende olielampen die een zachtgeel licht verspreidden, zelfs een bureau… Scott zette twee redelijk comfortabele stoelen op de harde aarden vloer en tikte met zijn toverstaf op een van de bureaulades, die opensprong zodat hij enkele glazen en een fles met amberkleurige inhoud eruit kon halen. Hij zakte zelf op de meeste comfortabele stoel van de twee neer, voordat hij Mr. Grey toeknikte en hem een gevuld glas in handen drukte. “Whisky is toch wel het medicijn voor alle wonden” overwoog hij, zijn blik voor een moment op de drank. “Vertel eens, Mr. Grey, nu u hier toch bent, na de sneeuw te hebben getrotseerd en een dutje te hebben gedaan… wat brengt u hier? En ik bedoel niet alleen hier, in deze kas…” Al had de man geen antwoord gegeven op zijn vorige vraag. “Maar ook… hier, op Zweinstein.” Hij grinnikte voor een moment. “Of was dit de enige baan die met een studie dreuzelkunde te verkrijgen was?” Meer mensen opleiden in de richting waar toch geen banen voor waren.. ach, dat was van alle tijden.
  6. [1837/1838] Ice, Ice, Baby

    “Hmm… ik heb jou gemist” sprak Scott wollig, die Zaira met een gulzige blik in zijn ogen aankeek, zijn handen op haar heupen. “Die familie van je is erg… beschermend, wist je dat?” Hij boog zich nogmaals naar voren om met zijn lippen de hare te beroeren en moest zich inhouden om niet verder te gaan. Wel pakte hij haar hand, en met een speelse grijns trok hij haar verder de grot in, klaar om iets te gaan doen wat gevaarlijk was zonder boze Silvershore ogen in zijn rug. Ergens halverwege bleef hij nogmaals staan en keek hij haar aan, er nu zeker van dat niemand hen kon zien. “Weet je” fluisterde hij zwoel. “We kunnen ook gewoon met z’n tweeën trouwen, zonder al die tweehonderd gasten… het gaat om ons, toch?” Hij liet zijn handen over haar lichaam glijden, moest zich inhouden om niet die sjaal rond haar keel los te wikkelen en zijn lippen in haar ranke nek te plaatsen, precies waar hij mee bezig was geweest toen Eric plotseling kwam binnenwalsen al die maanden geleden. Om zichzelf af te leiden trok hij met moeite zijn blik van haar los en liet deze over de muur van ijs glijden. “Kijk, Flores Vitra!” Zijn vingers gleden over de bloemen van glas, voordat hij zich omdraaide. “Zou dat toch geen mooi bruidsboeket vormen?” Hij trok zijn toverstaf. “Met een beetje precisie zou het toch niet moeilijk moeten zijn om die los te hakken uit deze wand… en als het aan mij lag, dan trouwde ik je er nog vanavond mee.” Dat was een grapje, dat hoorde ze vast in zijn stem. En toch... als het toch eens zou kunnen...
  7. Greenhouses are forever green

    Het was december; niet het beste seizoen voor het groeien van kruiden en planten. Zijn nieuwe boek zou in de lente uitkomen en de combinatie van dezer beide feiten maakte dat Scott Evergreen het momenteel niet erg druk had. Wat een verschil met vorig jaar, toen hij steeds heen en weer reisde tussen Cambridge en Zweinstein en hij tussen het nakijken van papers en het geven van lessen ook nog eens zijn eigen deadlines voor het indienen van hoofdstukken in de gaten moest houden! En daarnaast had hij natuurlijk Zaira gehad, in het geheim, op de vele feesten en partijen waar ze zich konden begeven… Nu was hij verloofd, nu was het allemaal netjes en stabiel en volgden ze alle kleine mini regeltjes op…. nu waren het niet haar warme lippen, maar haar krullerige handschrift op het dikke perkament waar hij zich mee vermaken moest. In gedachten verzonken zat Scott in Kas 2 en staarde hij naar buiten. Er was een dunne laag sneeuw gevallen, slechts enkele centimeters dik; een voorbode voor wat er komen zou, waarschijnlijk. De laatste paar jaren waren de winters streng geweest. Het schemerige zonlicht gaf de kas een extra knus en warm effect, de romantische heuvels bedekt met sneeuw die over enkele weken niet zozeer meer romantisch, maar eerder lastig zouden zijn. Scott legde zijn adelaarsveer neer en staarde naar buiten. Hij miste Zaira, verlangde naar haar, wilde haar aan zijn zijde. Het was bijna vakantie en dan zou hij haar zien, al kon hij zich voorstellen dat Thomas en Eric Silvershore haar zover mogelijk van hem vandaan zouden houden. Nu, wacht maar… nog even en ze was van hem. Scott stond op, weinig zin om nog langer zijn fanmail te beantwoorden, en slenterde naar een van de hoge ramen. Kas 2 was zijn lievelingskas; met het warme, gele licht en tussen de vele prachtige en relatief ongevaarlijke bloemen en planten was het heerlijk vertoeven. Vaak zat hij dan ook hier in plaats van in zijn eigen kantoor in het grote kasteel. Hij merkte dat hij zichzelf sowieso de laatste tijd wat had afgesloten van de rest van zijn collega’s. Scott wist dat het dwaas was om zich zo te laten betoveren door een enkele meid, zeker na het falen van zijn laatste huwelijk; hij was Scott Evergreen, hij kon (nog steeds) eenieder krijgen! Maar er was iets aan Zaira, iets ongrijpbaars, iets… hm. Misschien kwam het door zijn romantische ziel, zijn bestaan als schrijver; misschien moest hij, zoals ook anderen die zich in de (literaire) kunsten vertoefden, wel zoiets moois en ongrijpbaars hebben om het hart met lijden te kunnen vullen waar al die inspiratie vervolgens weer uit voortvloeide. Plotseling viel zijn oog op een tweede spoor in de sneeuw, een spoor dat parallel liep aan de zijne maar rechtdoor liep en niet afsloeg naar deze kas. Half geïnteresseerd volgde hij de voetstappen met zijn olijfgroene ogen. Hm.. een leerling? Voorzichtig stapte hij over de kwetterende violen heen om ze niet wakker te maken, voordat hij zag dat het richting Kas 6 en 7 liep. De Kruidekunde professor slaakte een diepe zucht en begon zijn wollen jas en sjaal aan te doen. Het gebeurde wel vaker dat leerlingen voor een weddenschap in een van de gevaarlijke kassen inbraken, maar het was nooit echt zijn verantwoordelijkheid geweest om ze ook echt te redden – ja, wellicht als leraar, maar hij was nu ook Afdelingshoofd. De vers gevallen sneeuw knisperde onder zijn leren laarzen. Scott had niemand aangetroffen in Kas 6 en 7, maar uiteindelijk vond hij in Kas 5 de ‘inbreker’ – of nuja, het bleek een van zijn nieuwe collega’s te zijn. Meestal konden zijn medeleraren toch wel voor zichzelf zorgen, maar met het gespuis wat tegenwoordig werd aangenomen… Scott hief even zijn ogen ten hemel, voordat hij zijn toverstaf trok. De vlammen wekten de interesse van de plant, waardoor de tentakelachtige ranken zich wat terugtrokken van zijn collega. Helaas vloog ook een van de ranken zelf in de fik, en vlug probeerde Scott deze te doven voordat hij zijn collega overeind hielp. “Nou, dat was op het nippertje” sprak Scott droog, die de man een hand gaf en ietwat sipjes naar zijn geblakerde plant keek. De docent zag er ietwat bleekjes en buiten adem uit (niet zo raar als je jezelf in de macht liet komen van het Langdradig Weekblad) en Scott glimlachte ietwat geforceerd. Was dit niet die nieuwe Dreuzelkunde docent? Dreuzelkunde... wat een vak. “Wat eh…” Hij keek even rond of er nog iets anders mis was, maar zijn mandragora’s stonden er nog goed bij en de Trampolinetulpen leken allemaal in orde, ietwat weggekropen in hun zachte bedjes van donkere aarde. “Wat was precies uw idee om hier te komen doen?”
  8. [1837/1838] Ice, Ice, Baby

    Kerstvakantie 1837 Ergens in de Zwitserse alpen Op wintersport met de Silvershores – als je het een jaar geleden aan Scott Evergreen had verteld dan had hij je waarschijnlijk uitgelachen. Eerlijk gezegd had Scott gedacht dat deze verloving een stuk gemakkelijker zou zijn. Je moest even om de hand van het meisje wachten, een tijdje wachten, dan trouwde je haar en dan konden eindelijk bepaalde eh.. gebeurtenissen in gang worden gezet, te beginnen op de huwelijksnacht. Hij had echter niet geanticipeerd dat een familie als de Silvershores ook daadwerkelijk dingen van hem zou verwachten, dat hij er nu bij hoorde, om het zo maar te zeggen – en mocht hij dat wel van tevoren hebben geweten, dan had hij er toch wel twee keer over nagedacht of dit nu daadwerkelijk was waar hij zich in wilde storten. Want eerlijk gezegd, en het was een waarheid die hij langzaam onder ogen begon te zien, ging dit allemaal ver boven zijn pet. Natuurlijk was hij rijk, beroemd en bezat hij een speciale status in de magische maatschappij, maar hij was uiteindelijk slechts afkomstig uit een redelijk arme boerenfamilie. Scott hield van pracht en praal, en de dure feestjes waarop niemand zou zeggen wat ze bedoelden en men zich moest omringen met het juiste adellijke gespuis vond hij wel vermakelijk, hoor - maar ze waren normaalgesproken niet zijn forte. Ohnee; liever bezocht hij de feesten in platte kringen, in danszalen zonder ramen waar de sigarettenrook zo dik opsteeg dat men elkaar nauwelijks kon zien en uitbundige dames van de gelegenheid gebruik maakten om handelingen te verrichten die zelfs verborgen konden worden van God zelve. Hij was thuis in de boutiques en achterhuizen van vrienden van vrienden van vrienden, in achterstraatjes en gekraakte kunstpanden – en nu was hij verloofd met Zaira Silvershore. De verbintenis had zelfs invloed op zijn kennissen, die hem toch anders behandelden dan vroeger, afgeschrikt met banden die zo hoog op het Ministerie invloed uitoefenden; alsof zijn verloving hem direct een verrader maakte, alsof het Silvershore DNA besmettelijk was. Het probleem was natuurlijk dat als hij Zaira nog aan zijn zijde had gehad, het het allemaal waard was geweest – maar ook dat moest hij ontberen. Hij verlangde even hevig naar haar als eerst, maar voelde zich geremd door de strenge blik van Thomas en Eric om zelfs maar haar hand te pakken; laat staan zich vrijer te uiten dan dat. Oftewel; hij had noch het meisje, noch zijn oude leven, en dat maakte zijn beslissing toch wel eens zwaar. Desalniettemin had hij ingestemd met de vakantie, want het zou in ieder geval betekenen dat hij Zaira weer eens kon zien; ook dat bleek immer lastig, de vluchtige momenten op de universiteit daargelaten. Hij schreef haar, natuurlijk – dat was het enige wat hij wel naar hartenlust kon doen. Maar zelfs dat werd lastig als hij haar daadwerkelijk een tijd niet had gezien, want waar had je het dan nog over? En Scott, die nooit erg trouw was geweest om mee te beginnen, had zelfs een of twee keer op het punt gestaan om… maar nee; hij had zich ingehouden, wetende dat de mannelijke tak van de Silvershores waarschijnlijk ieder moment zouden aanpakken Zaira te overtuigen om de verloving te verbreken. En dat was niet wat hij wilde… toch? Eric en Harold waren gaan skiën, maar Scott had eigenlijk wel een wandeling met Zaira op het oog gehad; ook de afgelopen dagen waren ze constante aanwezigheid van haar familie geweest. Zijn verloofde had ingestemd, maar eenmaal buiten voelde Scott zich plotseling toch een beetje ongemakkelijk. Er was zoveel te zeggen, zoveel te doen; waar te beginnen? En dus hadden ze het uiteindelijk voornamelijk over de bruiloft gehad; er moest ook daadwerkelijk genoeg nog voor worden gedaan, en toch was Scott er eigenlijk ook nu alweer klaar mee. Kon dit gewoon niet allemaal over zijn? Tenmidden van het sneeuwlandschap viel Scott’s oog plotseling op een interessante rotsformatie. Geïnteresseerd begon hij zich erheen te bewegen, Zaira’s hand in de zijne, toen hij de ijsgrot ontwaarde. De man keek voor een moment om zich heen, voordat hij Zaira mee naar binnentrok en hij verwonderd tussen de muren van ijs stil bleef staan. Hm.. het leek alsof ze eindelijk een plek hadden gevonden, ver van de glurende blikken van de pers of de Silvershores. Scott wierp Zaira een uitdagende blik toe, voordat hij een stap dichter naar haar toe zette. “Hey die kus aan het altaar, hmm?” sprak hij loom, terwijl hij een loszittende pluk achter haar oor veegde. “Ik denk dat we die nog maar een keer moeten oefenen, nu we het toch over de bruiloft hebben…” OOC: Met Kelly e.a. <3
  9. “Wel knus” sprak Scott, die zijn blik over Mrs. Vasilisa Silvershore liet glijden en deze daar voor een moment liet hangen. Haar toon beviel hem niet geheel, en aan de andere kant deed ze hem ergens denken aan Michelle. Zijn ex-vrouw (of eh.. officieel waren ze nooit gescheiden) had dezelfde air gehad als deze Russische, eenzelfde arrogante blik in haar ogen. Met een investering in tijd en wellicht wat geld was er wellicht wel een manier om de koelte wat te doen ontdooien. Het zou fijn zijn om, naast zijn toekomstige echtgenote, toch tenminste één medestander in de familie te hebben en ook Vasilisa was een Silvershore-buitenstaander die zich op enig moment klaarblijkelijk de familie ingewurmd had; voor nu zou hij een sneeuwstorm enkel kunnen bejubelen als dat betekende dat de rest van de Silvershores zich helaas als verhinderd moesten opgeven. Er waren genoeg anderen met wie hij een trouwzaal zou kunnen vullen en die wel een sneeuwstorm voor hem wilden riskeren. “Och ja, uiteraard” knikte Scott richting Mrs. Silvershore. “De bloemen voor mijn bruiloft zou ik niemand anders willen toevertrouwen.” Hij had al enkele zaden gebruikt om wat te experimenteren. “En maak je geen zorgen hoor, Zaira.” De professor keek opzij, kneep zachtjes in haar hand. “Het is altijd goed om… opties te hebben.” Dat zouden leden van rijke, machtige tovenaarsfamilies maar al te goed moeten weten. “En mijn fans zullen heus wel inzien hoe ik jou niet heb kunnen weerstaan.” Hij zou nu het liefst zonder enige schaamte en vol overgave zijn lippen op de hare hebben geplant, maar hield zich in en zond haar slechts een knipoog toe. Eerlijk gezegd had hij al meerdere bedreigingen aan Zaira’s zijde en smeekbedes ontvangen om het niet te doen, naast waarschuwingen voor families als de Silvershores, maar hij had deze zonder ze te openen in het haardvuur gegooid. Het zat erin, dat dingen zoals dat zouden gebeuren; ook naar het adres van Michelle waren zijn fans nooit al te vriendelijk geweest. Maar dat hoorde erbij, het zou wel weer overwaaien. Eric veranderde het onderwerp naar de verkiezingen en slechts half geïnteresseerd keek Scott op. Hij was waarschijnlijk de enige persoon aan tafel die niet voor het MV stemde; plotseling vroeg hij zich af of ze hem zouden dwingen. Politiek was niet aan hem besteed, maar Heksen Hoog deed het goed voor je fanbase; ook Liam Haysward had dat ontdekt, zo had hij vernomen. Scott liet zijn blik afglijden naar Mr. Silvershore zelf, maar werd afgeleid door de uitjes die Eric voorstelde. Varen op een boot, ski-vakantie… Scott was zelf niet zo van de familie-uitstapjes en zag zijn zussen ook weer niet zo geregeld, maar als dat was wat het koste om het vertrouwen van de Silvershores te winnen… “Volgende week kan ik wel wat tijd vrijmaken” sprak Scott, die zijn weken volplande maar wel in staat was hier en daar wat te schuiven. “Zaterdag is prima. Daarnaast heb ik in mijn tijd in Frankrijk veel geskied.” Michelle was een beoefend skiër geweest, en dus had hij zichzelf ook op de latten gevonden in zijn kweeste om haar gevoelens te winnen. Het kon echter niet anders dan dat zijn skills een beetje roestig waren geworden; dat betekende niet dat hij zijn oud-klassenoudste er niet uit zou kunnen skiën. Hij hief zijn glas wijn richting Eric, voordat hij een slok nam. “Die uitnodiging neem ik dan ook graag aan.”
  10. Het waardeer-een-post(-van-iemand-anders)-topic

    Lang niet gepost hier! Hij is al wat ouder, maar ik wilde 'm toch nog delen: Ah, de Silvershores <3. @Eric Silvershore in Go away Scott, nobody likes you - shit, she does, doesn't she?
  11. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Kijk… Scott had een fout gemaakt. Een grote fout, zo leek het, toen hij zich plotseling toch wel in het kantoor van de voorzitter van het Magisch Verbond bevond. Vragen om toestemming aan de man met wiens dochter je wilde trouwen was nooit gemakkelijk, en al helemaal geen simpel ja-nee spel; zeker niet als het om een machtige, rijke tovenaarsfamilie zoals de Silvershores ging. Natuurlijk had Scott wel verwacht dat hij wellicht op enig moment zou moeten aankloppen, maar dat Zaira hem linea recta in het kantoor van haar vader zou marcheren was toch hm… niet geheel wat hij had gehoopt. De Silvershoremannen leken meer bemoeienis met het lief en leed van hun familie te onderhouden dan daadwerkelijk goed voor ze was, maar zijn reden voor het ontwijken van deze plaats was voornamelijk dat hij had geweten dat hij in het geheel niet meer had gedurfd om Zaira’s hand te vragen als hij eerst ook nog drie uur met haar vader om de tafel had gemoeten. Nee; beter om de schuld bij haar broer Eric te leggen en hij bij aankomst daad bij woord had gevoegd. Daarbij had hij vanochtend met de moed in zijn schoenen de reis naar het familieoptrek van de Silvershores ondernomen; had ze hem afgewezen, dan was er al helemaal geen reden meer geweest om daarna de Heer des Huizes een bezoek te brengen. Aangezien die kans groter was geweest dan hij had durven hopen, had Thomas Silvershore hem vooraf niet zo afgeschrokken. Mocht Thomas er nu echter problemen mee hebben, dan liet hij dat in ieder geval niet duidelijk zien. Scott fronste hierbij kort zijn wenkbrauwen, zijn hand vervlochten met die van Zaira, al deed het niet af aan de grijns die hij op zijn gezicht had getoverd. Misschien kon het doen en laten van zijn dochter de man dan toch niet zoveel schelen? In ieder geval, het kwam hem goed uit en dankbaar accepteerde hij het glas – alsof hij zoiets ooit zou afwijzen, en al helemaal naar aanleiding van een feestelijke gebeurtenis zoals de onderhavige. “Mij was door Mr. Eric duidelijk gemaakt dat ik enkel kon terugkeren wanneer Zaira mijn ring aan haar vinger droeg” sprak hij nonchalant, het glas heffend. “En zie, ze heeft mij de gelukkigste man op aarde willen maken.” Scott trok zijn blik van Thomas af en liet deze, met glinsterende blik die overduidelijk overliep van vurig verlangen, over Zaira heen glijden. “Op de mooiste Dame van Engeland en Wales tezamen!” En met die vreugdevolle proost nam hij een slok.
  12. Eerlijk gezegd had Scott toch wel verwacht dat deze verloving iets meer voordelen voor hem zou hebben. Ja oke, hij had Zaira terug – maar voordat ze betrapt werden en hij in deze benarde positie was geplaatst, stuurden ze elkaar ook brieven, verlangde hij ook steeds naar haar, maar toen waren er nog feestjes waarop hij haar kon zien, momenten waarop hij een geheime kus kon stelen. Maar nee; sinds de verloving leken de Silvershores hun Zaira meer te beschermen dan ooit, en Scott moest het doen met zijn veer en een stuk perkament om zijn contact met zijn, nu verloofde, te onderhouden. En dat was toch een beetje vreemd; hij was natuurlijk reeds gewend iedere avond zijn fanmail te beantwoorden, ja, en daar was nu een extra ‘fan’ bij gekomen, wiens perkamenten kantjes hij met zijn overweldadige pauwenveer en krullerige handschrift in lila inkt geheel vol wist te maken – helaas leek de rest van de familie toch niet geheel tot die categorie te behoren. Niet dat Scott dat daadwerkelijk door had, en waar hij dat al deed wenste hij die details te negeren. Oh nee, hij had alleen maar oog voor Zaira, en was niet de minste om dat te laten zien ook. “Jazeker, april” echode Scott de woorden van zijn verloofde, terwijl hij zijn hand uitstak en zijn vingers door de hare vlocht. Hij begreep heus ergens wel dat ze toestemming aan haar familie wilde vragen, en aan de andere kant… als ze in het voorjaar wilden trouwen, dan deden ze dat gewoon – toch? Had het dan nog werkelijk zin om het voor te stellen? “Och nee, dat is geen probleem hoor – mijn nieuwste boek wordt dit najaar gepubliceerd. Een van de eerste drukken is natuurlijk reeds voor Mrs. Silvershore gereserveerd.” Hij trok zijn blik van Zaira los om Maria een knipoog toe te zenden. “Dus daarna is er alle tijd om de bruiloft te plannen, te experimenteren met wat bloemensoorten…” Zijn vrije hand zocht zijn glas wijn, en half in gedachten pakte hij het glas op. “Al zou dat geen slecht idee zijn voor een nieuw boek, denk ik zo! ‘Groene vingers en witte sluiers’…” Grinnikend om zichzelf nam hij een slok. Wat was een etentje zonder ten minste weer drie ideeën voor nieuwe boeken te hebben opgedaan? Met een warme blik in zijn ogen richtte hij zich tot Zaira. “Wie weet laten we jou wel schilderen voor op de voorkant” sprak hij, iets zachter nu, in haar richting. “Met zo’n prachtig boeket bloemen in je haren gevlochten…” En dan, als iedereen weg was, met niets anders aan dan dat, thank you very much.
  13. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Blijdschap en opluchting – vooral dat laatste – gleden over Scott’s gezicht bij het horen van haar antwoord. Ja.. haar antwoord was ja. Dat zou betekenen dat ze de zijne zou worden, dat ze aan niemand zou toebehoren, dan aan hem. Hij sloeg zijn armen om haar heen en trok haar naar zich toe, haar toestaand om als eerste de afstand tussen hen te overbruggen. Met haar warme mond op de zijne voelde hij hoe ze hem gemist had – en hij haar. De lange afwezigheid, zonder ook maar enig contact, zonder haar brieven… Ietwat buiten adem veegde hij een losse pluk donker haar achter haar oor, een wilde grijns op zijn gezicht toen ze hem vertelde dat ze van hem hield. “En ik van jou” vertelde hij haar ademloos. “Bijna vanaf het eerste moment dat ik je zag.” Scott kuste haar nogmaals, een van zijn handen vervlochten in haar weelderige haar. Hij verbrak de kus enkel omdat hij zich plotseling herinnerde dat hij het doosje nog in zijn andere hand had, en in een opgetogen gebaar schoof hij de ring om haar vinger. “Perfect” fluisterde hij, en hij kneep zachtjes in haar hand. “Wil je even een wandelingetje maken? Of moeten we het eerst aan wat mensen.. vertellen?” Hij gaf haar een schuine glimlach. “Al zal mijn vraag al wel bekend gemaakt zijn.. doch de jonge Harold jouw antwoord in zijn verhaal waarschijnlijk achterwege zal laten.” Want eh- oeps! Nee, hij had niet aan Thomas Silvershore gevraagd of hij om de hand van zijn dochter vragen kon. Maar dat die broer hem vorige keer duidelijk had gemaakt dat hij enkel mocht terugkomen als hij Zaira ook daadwerkelijk ten huwelijk vroeg, was wel voldoende, toch??
  14. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Scott had nog nooit zo graag ‘Driehonderdduizendmiljoen punten aftrek voor Griffoendor!’ willen roepen, maar hield deze ietwat kinderachtige neiging in en wierp slechts een nijdige blik richting de twaalfjarige. Oh, hij kreeg ‘m nog wel. Vervolgens gaf Zaira hem echter een standje en ietwat uit het veld geslagen staarde Scott haar aan. Pardon?? Lafheid? Ontduiken van verantwoordelijkheden? Wat deed hij hier anders, dan juist die verantwoordelijkheden opeisen! Hij had niet om deze gevoelens gevraagd! En dus, toen Zaira hem zo voor het blok zette, verergerd door de aanwezigheid van haar neefje, twijfelde hij daadwerkelijk voor een moment of hij dit echt wel wilde, welke glinstering vast in zijn olijfgroene ogen zichtbaar was. Scott hield er niet van rond te worden gecommandeerd of uit te worden gemaakt voor zaken waarvan het Zwadderich waarvan hij Afdelingshoofd was in uitblonk. Hij was een beroemde schrijver, een Professor, een kult-symbool en genoot ervan op die manier behandeld te worden. Er waren vele vrouwen die hij zou kunnen krijgen, thank you very much, maar het was deze die hij wilde – toch? Dat was waarom hij hierheen was gekomen, naar dit veels te grote en mooie pand waar hij zich nooit thuis zou kunnen voelen. Het was Zaira die hij had gewild, Zaira die hij nog steeds wilde… een zachtere uitdrukking nam de plaats in van de harde, en zijn vingers gleden over het gladde doosje in de zak van zijn gewaad. Hij had al niet zo goed geweten hoe hij dit moest doen, enkel en alleen in aanwezigheid van de dame zelf – laat staan in gezelschap. Maar goed, er zat klaarblijkelijk niets anders op. Daarnaast deed Scott Evergreen niet aan halfverrichte zaken, dat was slecht voor zijn reputatie, dus als hij het zou doen dan zou hij het goed doen ook. Scott schraapte zijn keel en zette wederom enkele passen richting Zaira, in een hoek waarin hij Harold iets minder goed kon zien, en pakte haar hand. Een tinteling gleed door zijn lichaam en hij keek haar half grinnikend aan, er deels van overtuigd dat zij het ook had gevoeld. “U zult erop moeten vertrouwen dat als ik ook maar een greintje lafheid bezat, ik deze daad in het geheel niet zou kunnen uitspreken” sprak hij zacht, maar hij meende het heus niet zo – want nu hij eenmaal haar hand vast had leek hij de wereld weer aan te kunnen. “Lieve Zaira” begon hij, en hij keek haar aan, zijn olijfgroene ogen brandend in de hare. “De omstandigheden zijn verre van perfect – liever had ik je temidden van een enorme rozentuin gevraagd, of nog beter; in een halfduistere grot, gevuld met water en bloemen. Maar dit zal voor nu moeten volstaan…” Hij hield zich met alle macht in niet nog een boze blik richting Harold te werpen. Nu hij hier eenmaal stond was het maar beter zich niet door de twaalfjarige te laten afleiden, er geen doekjes meer omheen te winden en het gewoon te doen. “Mocht je mij zulk geluk toestaan, dan zal ik je een andere keer naar die plekken meenemen, maar dan als mijn verloofde, of nog beter; mijn vrouw.” En dan alleen, zonder dat ook maar enige andere Silvershore zich ermee zou bemoeien. Gracieus zakte hij door één knie, haalde hij het kleine doosje uit zijn gewaad en opende hij deze. Erin zat een prachtige ring, gelegen op een bed van zachte, roomwitte zijde. Het was een schitterend stukje smeedwerk; een delicate, minuscule gouden bloem, waarvan de bloemblaadjes zich om een zuivere diamant vouwden. Eerlijk gezegd was het het enige van waarde wat hij als erfgenaam van de Evergreens ooit had verkregen, al had de ring de afgelopen jaren in Frankrijk bij zijn ex-vrouw doorgebracht. ’s Nachts zou de bloem gesloten zijn; maar nu was het overdag en glinsterde het gepoetste goud als nooit te voren. “Miss Silvershore, Zaira...” sprak Scott, en hij glimlachte zijn tandpastawitte-glimlach. Maar naar haar was die lach gemeend, was het echt – want zijn liefde voor haar was echt. “Jij bent degene met wie ik de rest van mijn leven wil spenderen, alles wat ik heb opgebouwd zal nooit compleet zijn zonder jou aan mijn zijde." Hij kneep zachtjes in haar hand, opkijkend in haar prachtige grijze ogen. "Wil je met me trouwen?”
  15. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Ah, standaarden. Ja, die waren misschien niet zijn sterkste punt. Niet omdat hij zich niet aan allerlei stomme regeltjes zou kunnen houden, maar simpelweg omdat hij het niet wilde. Scott hield van zijn vrijheid, hield ervan te kunnen gaan en staan waar hij wilde, en de rijke bovenlaag van de magische bevolking had hem toch altijd een strakkere omgeving geleken dan het boerenvolk waar hij zich thuis voelde. Het waren de vrouwen die hem toch dat keurslijf injoegen; eerst Michelle, met haar lichtblauwe ogen en zijdezachte blonde haar. En nu Zaira, die zoveel op zijn eerste vrouw leek als de nacht vergeleken moest worden met de dag. Haar donkere haren, haar speelse oogopslag, die prachtige, welgevormde lippen… Ja, hij hield van zijn vrijheid, maar hij hield ook van haar – en nu hij eenmaal tot dat besef was gekomen, wilde hij het wel van de daken schreeuwen; doch het Silvershore huis daar wellicht iets minder voor geschikt was en een van kleinste opdonders van de familie hem in de weg stond. “Ik kan u zeggen dat ik de kwaliteiten die tot die standaarden leiden, heus wel bezit” sprak Scott, die zijn blik van Harold aftrok en deze op Zaira vestigde, waarmee hij haast automatisch wederom een stapje in haar richting deed. “Al is het u misschien voorgekomen dat de schijn der werkelijkheid een andere kant op wees, de afgelopen tijd.” Hij glimlachte schuldbewust en boog zijn hoofd. “En daar ben ik u dan ook, wellicht op deze plaats, een excuses verontschuldigd." Hij hief zijn hoofd een stukje op, zijn olijfgroene ogen glinsterend met een lichte tint van humor door hun toneelspelletje terwijl hij naar haar opkeek. “Mocht u het in uw hart vinden mij te vergeven, dan heb ik u een vraag te stellen – dat wist u natuurlijk, want mij is reeds duidelijk gemaakt dat ik dit huis niet zou mogen betreden zonder een eh.. toegangsbewijs, om het zo maar uit te drukken.” Hij grinnikte ietwat gespannen, want hij besefte ook wel dat zolang Zaira nog geen ja had gezegd, het ook nog steeds een nee kon worden. “En Mr. Silvershore…” Hij verhief zijn stem iets, maar kon zijn blik maar met moeite van haar aftrekken. “Die toets geldt evenwel voor u, als u zich nu niet heel snel uit deze kamer verwijderd!”
×