Jump to content

Scott Evergreen

Afdelingshoofd Zwadderich
  • Content count

    165
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Scott Evergreen last won the day on January 22

Scott Evergreen had the most liked content!

About Scott Evergreen

  • Rank
    You don't know me? Just... I'm really famous, okay?

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    HH
  • Naam
    Dails

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,559 profile views
  1. Greenhouses are forever green

    Het was december; niet het beste seizoen voor het groeien van kruiden en planten. Zijn nieuwe boek zou in de lente uitkomen en de combinatie van dezer beide feiten maakte dat Scott Evergreen het momenteel niet erg druk had. Wat een verschil met vorig jaar, toen hij steeds heen en weer reisde tussen Cambridge en Zweinstein en hij tussen het nakijken van papers en het geven van lessen ook nog eens zijn eigen deadlines voor het indienen van hoofdstukken in de gaten moest houden! En daarnaast had hij natuurlijk Zaira gehad, in het geheim, op de vele feesten en partijen waar ze zich konden begeven… Nu was hij verloofd, nu was het allemaal netjes en stabiel en volgden ze alle kleine mini regeltjes op…. nu waren het niet haar warme lippen, maar haar krullerige handschrift op het dikke perkament waar hij zich mee vermaken moest. In gedachten verzonken zat Scott in Kas 2 en staarde hij naar buiten. Er was een dunne laag sneeuw gevallen, slechts enkele centimeters dik; een voorbode voor wat er komen zou, waarschijnlijk. De laatste paar jaren waren de winters streng geweest. Het schemerige zonlicht gaf de kas een extra knus en warm effect, de romantische heuvels bedekt met sneeuw die over enkele weken niet zozeer meer romantisch, maar eerder lastig zouden zijn. Scott legde zijn adelaarsveer neer en staarde naar buiten. Hij miste Zaira, verlangde naar haar, wilde haar aan zijn zijde. Het was bijna vakantie en dan zou hij haar zien, al kon hij zich voorstellen dat Thomas en Eric Silvershore haar zover mogelijk van hem vandaan zouden houden. Nu, wacht maar… nog even en ze was van hem. Scott stond op, weinig zin om nog langer zijn fanmail te beantwoorden, en slenterde naar een van de hoge ramen. Kas 2 was zijn lievelingskas; met het warme, gele licht en tussen de vele prachtige en relatief ongevaarlijke bloemen en planten was het heerlijk vertoeven. Vaak zat hij dan ook hier in plaats van in zijn eigen kantoor in het grote kasteel. Hij merkte dat hij zichzelf sowieso de laatste tijd wat had afgesloten van de rest van zijn collega’s. Scott wist dat het dwaas was om zich zo te laten betoveren door een enkele meid, zeker na het falen van zijn laatste huwelijk; hij was Scott Evergreen, hij kon (nog steeds) eenieder krijgen! Maar er was iets aan Zaira, iets ongrijpbaars, iets… hm. Misschien kwam het door zijn romantische ziel, zijn bestaan als schrijver; misschien moest hij, zoals ook anderen die zich in de (literaire) kunsten vertoefden, wel zoiets moois en ongrijpbaars hebben om het hart met lijden te kunnen vullen waar al die inspiratie vervolgens weer uit voortvloeide. Plotseling viel zijn oog op een tweede spoor in de sneeuw, een spoor dat parallel liep aan de zijne maar rechtdoor liep en niet afsloeg naar deze kas. Half geïnteresseerd volgde hij de voetstappen met zijn olijfgroene ogen. Hm.. een leerling? Voorzichtig stapte hij over de kwetterende violen heen om ze niet wakker te maken, voordat hij zag dat het richting Kas 6 en 7 liep. De Kruidekunde professor slaakte een diepe zucht en begon zijn wollen jas en sjaal aan te doen. Het gebeurde wel vaker dat leerlingen voor een weddenschap in een van de gevaarlijke kassen inbraken, maar het was nooit echt zijn verantwoordelijkheid geweest om ze ook echt te redden – ja, wellicht als leraar, maar hij was nu ook Afdelingshoofd. De vers gevallen sneeuw knisperde onder zijn leren laarzen. Scott had niemand aangetroffen in Kas 6 en 7, maar uiteindelijk vond hij in Kas 5 de ‘inbreker’ – of nuja, het bleek een van zijn nieuwe collega’s te zijn. Meestal konden zijn medeleraren toch wel voor zichzelf zorgen, maar met het gespuis wat tegenwoordig werd aangenomen… Scott hief even zijn ogen ten hemel, voordat hij zijn toverstaf trok. De vlammen wekten de interesse van de plant, waardoor de tentakelachtige ranken zich wat terugtrokken van zijn collega. Helaas vloog ook een van de ranken zelf in de fik, en vlug probeerde Scott deze te doven voordat hij zijn collega overeind hielp. “Nou, dat was op het nippertje” sprak Scott droog, die de man een hand gaf en ietwat sipjes naar zijn geblakerde plant keek. De docent zag er ietwat bleekjes en buiten adem uit (niet zo raar als je jezelf in de macht liet komen van het Langdradig Weekblad) en Scott glimlachte ietwat geforceerd. Was dit niet die nieuwe Dreuzelkunde docent? Dreuzelkunde... wat een vak. “Wat eh…” Hij keek even rond of er nog iets anders mis was, maar zijn mandragora’s stonden er nog goed bij en de Trampolinetulpen leken allemaal in orde, ietwat weggekropen in hun zachte bedjes van donkere aarde. “Wat was precies uw idee om hier te komen doen?”
  2. [1837/1838] Ice, Ice, Baby

    Kerstvakantie 1837 Ergens in de Zwitserse alpen Op wintersport met de Silvershores – als je het een jaar geleden aan Scott Evergreen had verteld dan had hij je waarschijnlijk uitgelachen. Eerlijk gezegd had Scott gedacht dat deze verloving een stuk gemakkelijker zou zijn. Je moest even om de hand van het meisje wachten, een tijdje wachten, dan trouwde je haar en dan konden eindelijk bepaalde eh.. gebeurtenissen in gang worden gezet, te beginnen op de huwelijksnacht. Hij had echter niet geanticipeerd dat een familie als de Silvershores ook daadwerkelijk dingen van hem zou verwachten, dat hij er nu bij hoorde, om het zo maar te zeggen – en mocht hij dat wel van tevoren hebben geweten, dan had hij er toch wel twee keer over nagedacht of dit nu daadwerkelijk was waar hij zich in wilde storten. Want eerlijk gezegd, en het was een waarheid die hij langzaam onder ogen begon te zien, ging dit allemaal ver boven zijn pet. Natuurlijk was hij rijk, beroemd en bezat hij een speciale status in de magische maatschappij, maar hij was uiteindelijk slechts afkomstig uit een redelijk arme boerenfamilie. Scott hield van pracht en praal, en de dure feestjes waarop niemand zou zeggen wat ze bedoelden en men zich moest omringen met het juiste adellijke gespuis vond hij wel vermakelijk, hoor - maar ze waren normaalgesproken niet zijn forte. Ohnee; liever bezocht hij de feesten in platte kringen, in danszalen zonder ramen waar de sigarettenrook zo dik opsteeg dat men elkaar nauwelijks kon zien en uitbundige dames van de gelegenheid gebruik maakten om handelingen te verrichten die zelfs verborgen konden worden van God zelve. Hij was thuis in de boutiques en achterhuizen van vrienden van vrienden van vrienden, in achterstraatjes en gekraakte kunstpanden – en nu was hij verloofd met Zaira Silvershore. De verbintenis had zelfs invloed op zijn kennissen, die hem toch anders behandelden dan vroeger, afgeschrikt met banden die zo hoog op het Ministerie invloed uitoefenden; alsof zijn verloving hem direct een verrader maakte, alsof het Silvershore DNA besmettelijk was. Het probleem was natuurlijk dat als hij Zaira nog aan zijn zijde had gehad, het het allemaal waard was geweest – maar ook dat moest hij ontberen. Hij verlangde even hevig naar haar als eerst, maar voelde zich geremd door de strenge blik van Thomas en Eric om zelfs maar haar hand te pakken; laat staan zich vrijer te uiten dan dat. Oftewel; hij had noch het meisje, noch zijn oude leven, en dat maakte zijn beslissing toch wel eens zwaar. Desalniettemin had hij ingestemd met de vakantie, want het zou in ieder geval betekenen dat hij Zaira weer eens kon zien; ook dat bleek immer lastig, de vluchtige momenten op de universiteit daargelaten. Hij schreef haar, natuurlijk – dat was het enige wat hij wel naar hartenlust kon doen. Maar zelfs dat werd lastig als hij haar daadwerkelijk een tijd niet had gezien, want waar had je het dan nog over? En Scott, die nooit erg trouw was geweest om mee te beginnen, had zelfs een of twee keer op het punt gestaan om… maar nee; hij had zich ingehouden, wetende dat de mannelijke tak van de Silvershores waarschijnlijk ieder moment zouden aanpakken Zaira te overtuigen om de verloving te verbreken. En dat was niet wat hij wilde… toch? Eric en Harold waren gaan skiën, maar Scott had eigenlijk wel een wandeling met Zaira op het oog gehad; ook de afgelopen dagen waren ze constante aanwezigheid van haar familie geweest. Zijn verloofde had ingestemd, maar eenmaal buiten voelde Scott zich plotseling toch een beetje ongemakkelijk. Er was zoveel te zeggen, zoveel te doen; waar te beginnen? En dus hadden ze het uiteindelijk voornamelijk over de bruiloft gehad; er moest ook daadwerkelijk genoeg nog voor worden gedaan, en toch was Scott er eigenlijk ook nu alweer klaar mee. Kon dit gewoon niet allemaal over zijn? Tenmidden van het sneeuwlandschap viel Scott’s oog plotseling op een interessante rotsformatie. Geïnteresseerd begon hij zich erheen te bewegen, Zaira’s hand in de zijne, toen hij de ijsgrot ontwaarde. De man keek voor een moment om zich heen, voordat hij Zaira mee naar binnentrok en hij verwonderd tussen de muren van ijs stil bleef staan. Hm.. het leek alsof ze eindelijk een plek hadden gevonden, ver van de glurende blikken van de pers of de Silvershores. Scott wierp Zaira een uitdagende blik toe, voordat hij een stap dichter naar haar toe zette. “Hey die kus aan het altaar, hmm?” sprak hij loom, terwijl hij een loszittende pluk achter haar oor veegde. “Ik denk dat we die nog maar een keer moeten oefenen, nu we het toch over de bruiloft hebben…” OOC: Met Kelly e.a. <3
  3. “Wel knus” sprak Scott, die zijn blik over Mrs. Vasilisa Silvershore liet glijden en deze daar voor een moment liet hangen. Haar toon beviel hem niet geheel, en aan de andere kant deed ze hem ergens denken aan Michelle. Zijn ex-vrouw (of eh.. officieel waren ze nooit gescheiden) had dezelfde air gehad als deze Russische, eenzelfde arrogante blik in haar ogen. Met een investering in tijd en wellicht wat geld was er wellicht wel een manier om de koelte wat te doen ontdooien. Het zou fijn zijn om, naast zijn toekomstige echtgenote, toch tenminste één medestander in de familie te hebben en ook Vasilisa was een Silvershore-buitenstaander die zich op enig moment klaarblijkelijk de familie ingewurmd had; voor nu zou hij een sneeuwstorm enkel kunnen bejubelen als dat betekende dat de rest van de Silvershores zich helaas als verhinderd moesten opgeven. Er waren genoeg anderen met wie hij een trouwzaal zou kunnen vullen en die wel een sneeuwstorm voor hem wilden riskeren. “Och ja, uiteraard” knikte Scott richting Mrs. Silvershore. “De bloemen voor mijn bruiloft zou ik niemand anders willen toevertrouwen.” Hij had al enkele zaden gebruikt om wat te experimenteren. “En maak je geen zorgen hoor, Zaira.” De professor keek opzij, kneep zachtjes in haar hand. “Het is altijd goed om… opties te hebben.” Dat zouden leden van rijke, machtige tovenaarsfamilies maar al te goed moeten weten. “En mijn fans zullen heus wel inzien hoe ik jou niet heb kunnen weerstaan.” Hij zou nu het liefst zonder enige schaamte en vol overgave zijn lippen op de hare hebben geplant, maar hield zich in en zond haar slechts een knipoog toe. Eerlijk gezegd had hij al meerdere bedreigingen aan Zaira’s zijde en smeekbedes ontvangen om het niet te doen, naast waarschuwingen voor families als de Silvershores, maar hij had deze zonder ze te openen in het haardvuur gegooid. Het zat erin, dat dingen zoals dat zouden gebeuren; ook naar het adres van Michelle waren zijn fans nooit al te vriendelijk geweest. Maar dat hoorde erbij, het zou wel weer overwaaien. Eric veranderde het onderwerp naar de verkiezingen en slechts half geïnteresseerd keek Scott op. Hij was waarschijnlijk de enige persoon aan tafel die niet voor het MV stemde; plotseling vroeg hij zich af of ze hem zouden dwingen. Politiek was niet aan hem besteed, maar Heksen Hoog deed het goed voor je fanbase; ook Liam Haysward had dat ontdekt, zo had hij vernomen. Scott liet zijn blik afglijden naar Mr. Silvershore zelf, maar werd afgeleid door de uitjes die Eric voorstelde. Varen op een boot, ski-vakantie… Scott was zelf niet zo van de familie-uitstapjes en zag zijn zussen ook weer niet zo geregeld, maar als dat was wat het koste om het vertrouwen van de Silvershores te winnen… “Volgende week kan ik wel wat tijd vrijmaken” sprak Scott, die zijn weken volplande maar wel in staat was hier en daar wat te schuiven. “Zaterdag is prima. Daarnaast heb ik in mijn tijd in Frankrijk veel geskied.” Michelle was een beoefend skiër geweest, en dus had hij zichzelf ook op de latten gevonden in zijn kweeste om haar gevoelens te winnen. Het kon echter niet anders dan dat zijn skills een beetje roestig waren geworden; dat betekende niet dat hij zijn oud-klassenoudste er niet uit zou kunnen skiën. Hij hief zijn glas wijn richting Eric, voordat hij een slok nam. “Die uitnodiging neem ik dan ook graag aan.”
  4. Het waardeer-een-post(-van-iemand-anders)-topic

    Lang niet gepost hier! Hij is al wat ouder, maar ik wilde 'm toch nog delen: Ah, de Silvershores <3. @Eric Silvershore in Go away Scott, nobody likes you - shit, she does, doesn't she?
  5. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Kijk… Scott had een fout gemaakt. Een grote fout, zo leek het, toen hij zich plotseling toch wel in het kantoor van de voorzitter van het Magisch Verbond bevond. Vragen om toestemming aan de man met wiens dochter je wilde trouwen was nooit gemakkelijk, en al helemaal geen simpel ja-nee spel; zeker niet als het om een machtige, rijke tovenaarsfamilie zoals de Silvershores ging. Natuurlijk had Scott wel verwacht dat hij wellicht op enig moment zou moeten aankloppen, maar dat Zaira hem linea recta in het kantoor van haar vader zou marcheren was toch hm… niet geheel wat hij had gehoopt. De Silvershoremannen leken meer bemoeienis met het lief en leed van hun familie te onderhouden dan daadwerkelijk goed voor ze was, maar zijn reden voor het ontwijken van deze plaats was voornamelijk dat hij had geweten dat hij in het geheel niet meer had gedurfd om Zaira’s hand te vragen als hij eerst ook nog drie uur met haar vader om de tafel had gemoeten. Nee; beter om de schuld bij haar broer Eric te leggen en hij bij aankomst daad bij woord had gevoegd. Daarbij had hij vanochtend met de moed in zijn schoenen de reis naar het familieoptrek van de Silvershores ondernomen; had ze hem afgewezen, dan was er al helemaal geen reden meer geweest om daarna de Heer des Huizes een bezoek te brengen. Aangezien die kans groter was geweest dan hij had durven hopen, had Thomas Silvershore hem vooraf niet zo afgeschrokken. Mocht Thomas er nu echter problemen mee hebben, dan liet hij dat in ieder geval niet duidelijk zien. Scott fronste hierbij kort zijn wenkbrauwen, zijn hand vervlochten met die van Zaira, al deed het niet af aan de grijns die hij op zijn gezicht had getoverd. Misschien kon het doen en laten van zijn dochter de man dan toch niet zoveel schelen? In ieder geval, het kwam hem goed uit en dankbaar accepteerde hij het glas – alsof hij zoiets ooit zou afwijzen, en al helemaal naar aanleiding van een feestelijke gebeurtenis zoals de onderhavige. “Mij was door Mr. Eric duidelijk gemaakt dat ik enkel kon terugkeren wanneer Zaira mijn ring aan haar vinger droeg” sprak hij nonchalant, het glas heffend. “En zie, ze heeft mij de gelukkigste man op aarde willen maken.” Scott trok zijn blik van Thomas af en liet deze, met glinsterende blik die overduidelijk overliep van vurig verlangen, over Zaira heen glijden. “Op de mooiste Dame van Engeland en Wales tezamen!” En met die vreugdevolle proost nam hij een slok.
  6. Eerlijk gezegd had Scott toch wel verwacht dat deze verloving iets meer voordelen voor hem zou hebben. Ja oke, hij had Zaira terug – maar voordat ze betrapt werden en hij in deze benarde positie was geplaatst, stuurden ze elkaar ook brieven, verlangde hij ook steeds naar haar, maar toen waren er nog feestjes waarop hij haar kon zien, momenten waarop hij een geheime kus kon stelen. Maar nee; sinds de verloving leken de Silvershores hun Zaira meer te beschermen dan ooit, en Scott moest het doen met zijn veer en een stuk perkament om zijn contact met zijn, nu verloofde, te onderhouden. En dat was toch een beetje vreemd; hij was natuurlijk reeds gewend iedere avond zijn fanmail te beantwoorden, ja, en daar was nu een extra ‘fan’ bij gekomen, wiens perkamenten kantjes hij met zijn overweldadige pauwenveer en krullerige handschrift in lila inkt geheel vol wist te maken – helaas leek de rest van de familie toch niet geheel tot die categorie te behoren. Niet dat Scott dat daadwerkelijk door had, en waar hij dat al deed wenste hij die details te negeren. Oh nee, hij had alleen maar oog voor Zaira, en was niet de minste om dat te laten zien ook. “Jazeker, april” echode Scott de woorden van zijn verloofde, terwijl hij zijn hand uitstak en zijn vingers door de hare vlocht. Hij begreep heus ergens wel dat ze toestemming aan haar familie wilde vragen, en aan de andere kant… als ze in het voorjaar wilden trouwen, dan deden ze dat gewoon – toch? Had het dan nog werkelijk zin om het voor te stellen? “Och nee, dat is geen probleem hoor – mijn nieuwste boek wordt dit najaar gepubliceerd. Een van de eerste drukken is natuurlijk reeds voor Mrs. Silvershore gereserveerd.” Hij trok zijn blik van Zaira los om Maria een knipoog toe te zenden. “Dus daarna is er alle tijd om de bruiloft te plannen, te experimenteren met wat bloemensoorten…” Zijn vrije hand zocht zijn glas wijn, en half in gedachten pakte hij het glas op. “Al zou dat geen slecht idee zijn voor een nieuw boek, denk ik zo! ‘Groene vingers en witte sluiers’…” Grinnikend om zichzelf nam hij een slok. Wat was een etentje zonder ten minste weer drie ideeën voor nieuwe boeken te hebben opgedaan? Met een warme blik in zijn ogen richtte hij zich tot Zaira. “Wie weet laten we jou wel schilderen voor op de voorkant” sprak hij, iets zachter nu, in haar richting. “Met zo’n prachtig boeket bloemen in je haren gevlochten…” En dan, als iedereen weg was, met niets anders aan dan dat, thank you very much.
  7. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Blijdschap en opluchting – vooral dat laatste – gleden over Scott’s gezicht bij het horen van haar antwoord. Ja.. haar antwoord was ja. Dat zou betekenen dat ze de zijne zou worden, dat ze aan niemand zou toebehoren, dan aan hem. Hij sloeg zijn armen om haar heen en trok haar naar zich toe, haar toestaand om als eerste de afstand tussen hen te overbruggen. Met haar warme mond op de zijne voelde hij hoe ze hem gemist had – en hij haar. De lange afwezigheid, zonder ook maar enig contact, zonder haar brieven… Ietwat buiten adem veegde hij een losse pluk donker haar achter haar oor, een wilde grijns op zijn gezicht toen ze hem vertelde dat ze van hem hield. “En ik van jou” vertelde hij haar ademloos. “Bijna vanaf het eerste moment dat ik je zag.” Scott kuste haar nogmaals, een van zijn handen vervlochten in haar weelderige haar. Hij verbrak de kus enkel omdat hij zich plotseling herinnerde dat hij het doosje nog in zijn andere hand had, en in een opgetogen gebaar schoof hij de ring om haar vinger. “Perfect” fluisterde hij, en hij kneep zachtjes in haar hand. “Wil je even een wandelingetje maken? Of moeten we het eerst aan wat mensen.. vertellen?” Hij gaf haar een schuine glimlach. “Al zal mijn vraag al wel bekend gemaakt zijn.. doch de jonge Harold jouw antwoord in zijn verhaal waarschijnlijk achterwege zal laten.” Want eh- oeps! Nee, hij had niet aan Thomas Silvershore gevraagd of hij om de hand van zijn dochter vragen kon. Maar dat die broer hem vorige keer duidelijk had gemaakt dat hij enkel mocht terugkomen als hij Zaira ook daadwerkelijk ten huwelijk vroeg, was wel voldoende, toch??
  8. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Scott had nog nooit zo graag ‘Driehonderdduizendmiljoen punten aftrek voor Griffoendor!’ willen roepen, maar hield deze ietwat kinderachtige neiging in en wierp slechts een nijdige blik richting de twaalfjarige. Oh, hij kreeg ‘m nog wel. Vervolgens gaf Zaira hem echter een standje en ietwat uit het veld geslagen staarde Scott haar aan. Pardon?? Lafheid? Ontduiken van verantwoordelijkheden? Wat deed hij hier anders, dan juist die verantwoordelijkheden opeisen! Hij had niet om deze gevoelens gevraagd! En dus, toen Zaira hem zo voor het blok zette, verergerd door de aanwezigheid van haar neefje, twijfelde hij daadwerkelijk voor een moment of hij dit echt wel wilde, welke glinstering vast in zijn olijfgroene ogen zichtbaar was. Scott hield er niet van rond te worden gecommandeerd of uit te worden gemaakt voor zaken waarvan het Zwadderich waarvan hij Afdelingshoofd was in uitblonk. Hij was een beroemde schrijver, een Professor, een kult-symbool en genoot ervan op die manier behandeld te worden. Er waren vele vrouwen die hij zou kunnen krijgen, thank you very much, maar het was deze die hij wilde – toch? Dat was waarom hij hierheen was gekomen, naar dit veels te grote en mooie pand waar hij zich nooit thuis zou kunnen voelen. Het was Zaira die hij had gewild, Zaira die hij nog steeds wilde… een zachtere uitdrukking nam de plaats in van de harde, en zijn vingers gleden over het gladde doosje in de zak van zijn gewaad. Hij had al niet zo goed geweten hoe hij dit moest doen, enkel en alleen in aanwezigheid van de dame zelf – laat staan in gezelschap. Maar goed, er zat klaarblijkelijk niets anders op. Daarnaast deed Scott Evergreen niet aan halfverrichte zaken, dat was slecht voor zijn reputatie, dus als hij het zou doen dan zou hij het goed doen ook. Scott schraapte zijn keel en zette wederom enkele passen richting Zaira, in een hoek waarin hij Harold iets minder goed kon zien, en pakte haar hand. Een tinteling gleed door zijn lichaam en hij keek haar half grinnikend aan, er deels van overtuigd dat zij het ook had gevoeld. “U zult erop moeten vertrouwen dat als ik ook maar een greintje lafheid bezat, ik deze daad in het geheel niet zou kunnen uitspreken” sprak hij zacht, maar hij meende het heus niet zo – want nu hij eenmaal haar hand vast had leek hij de wereld weer aan te kunnen. “Lieve Zaira” begon hij, en hij keek haar aan, zijn olijfgroene ogen brandend in de hare. “De omstandigheden zijn verre van perfect – liever had ik je temidden van een enorme rozentuin gevraagd, of nog beter; in een halfduistere grot, gevuld met water en bloemen. Maar dit zal voor nu moeten volstaan…” Hij hield zich met alle macht in niet nog een boze blik richting Harold te werpen. Nu hij hier eenmaal stond was het maar beter zich niet door de twaalfjarige te laten afleiden, er geen doekjes meer omheen te winden en het gewoon te doen. “Mocht je mij zulk geluk toestaan, dan zal ik je een andere keer naar die plekken meenemen, maar dan als mijn verloofde, of nog beter; mijn vrouw.” En dan alleen, zonder dat ook maar enige andere Silvershore zich ermee zou bemoeien. Gracieus zakte hij door één knie, haalde hij het kleine doosje uit zijn gewaad en opende hij deze. Erin zat een prachtige ring, gelegen op een bed van zachte, roomwitte zijde. Het was een schitterend stukje smeedwerk; een delicate, minuscule gouden bloem, waarvan de bloemblaadjes zich om een zuivere diamant vouwden. Eerlijk gezegd was het het enige van waarde wat hij als erfgenaam van de Evergreens ooit had verkregen, al had de ring de afgelopen jaren in Frankrijk bij zijn ex-vrouw doorgebracht. ’s Nachts zou de bloem gesloten zijn; maar nu was het overdag en glinsterde het gepoetste goud als nooit te voren. “Miss Silvershore, Zaira...” sprak Scott, en hij glimlachte zijn tandpastawitte-glimlach. Maar naar haar was die lach gemeend, was het echt – want zijn liefde voor haar was echt. “Jij bent degene met wie ik de rest van mijn leven wil spenderen, alles wat ik heb opgebouwd zal nooit compleet zijn zonder jou aan mijn zijde." Hij kneep zachtjes in haar hand, opkijkend in haar prachtige grijze ogen. "Wil je met me trouwen?”
  9. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Ah, standaarden. Ja, die waren misschien niet zijn sterkste punt. Niet omdat hij zich niet aan allerlei stomme regeltjes zou kunnen houden, maar simpelweg omdat hij het niet wilde. Scott hield van zijn vrijheid, hield ervan te kunnen gaan en staan waar hij wilde, en de rijke bovenlaag van de magische bevolking had hem toch altijd een strakkere omgeving geleken dan het boerenvolk waar hij zich thuis voelde. Het waren de vrouwen die hem toch dat keurslijf injoegen; eerst Michelle, met haar lichtblauwe ogen en zijdezachte blonde haar. En nu Zaira, die zoveel op zijn eerste vrouw leek als de nacht vergeleken moest worden met de dag. Haar donkere haren, haar speelse oogopslag, die prachtige, welgevormde lippen… Ja, hij hield van zijn vrijheid, maar hij hield ook van haar – en nu hij eenmaal tot dat besef was gekomen, wilde hij het wel van de daken schreeuwen; doch het Silvershore huis daar wellicht iets minder voor geschikt was en een van kleinste opdonders van de familie hem in de weg stond. “Ik kan u zeggen dat ik de kwaliteiten die tot die standaarden leiden, heus wel bezit” sprak Scott, die zijn blik van Harold aftrok en deze op Zaira vestigde, waarmee hij haast automatisch wederom een stapje in haar richting deed. “Al is het u misschien voorgekomen dat de schijn der werkelijkheid een andere kant op wees, de afgelopen tijd.” Hij glimlachte schuldbewust en boog zijn hoofd. “En daar ben ik u dan ook, wellicht op deze plaats, een excuses verontschuldigd." Hij hief zijn hoofd een stukje op, zijn olijfgroene ogen glinsterend met een lichte tint van humor door hun toneelspelletje terwijl hij naar haar opkeek. “Mocht u het in uw hart vinden mij te vergeven, dan heb ik u een vraag te stellen – dat wist u natuurlijk, want mij is reeds duidelijk gemaakt dat ik dit huis niet zou mogen betreden zonder een eh.. toegangsbewijs, om het zo maar uit te drukken.” Hij grinnikte ietwat gespannen, want hij besefte ook wel dat zolang Zaira nog geen ja had gezegd, het ook nog steeds een nee kon worden. “En Mr. Silvershore…” Hij verhief zijn stem iets, maar kon zijn blik maar met moeite van haar aftrekken. “Die toets geldt evenwel voor u, als u zich nu niet heel snel uit deze kamer verwijderd!”
  10. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Scott slikte zijn laatste woorden in terwijl hij zijn blik op Zaira gericht hield, afwachtend wat ze wilde zeggen, hoe ze had willen reageren. Hij kreeg steeds sterker het idee dat ze hem toch niet zo gemakkelijk af zou wijzen, dat hij wellicht nog een kans had gehad – maar blijkbaar was het binnenvallen van Silvershore-familieleden op momenten zoals deze een terugkerend thema aan het worden. Met enige moeite trok de professor zijn blik van haar los en richtte deze op de sfeer-verpester van deze middag; Harold Silvershore. Nu had het Afdelingshoofd van Zwadderich niet zoveel op met elf- en twaalfjarigen, maar als er een ding was waar hij wel zeker van was, was dat je de jonkies sowieso niet met de macht van een Klassenoudste-badge moest bezwaren of ze zouden naast hun schoenen gaan lopen. Nu dacht Prof. Montgomery daar blijkbaar anders over en had hij Mr. Silvershore hier tot KO benoemd, maar alles aan de jongen straalde toch uit dat een goede, strenge woordenwisseling hem goed zou doen. Terwijl Harold het zich gemakkelijk maakte op de bank flikkerde Scott’s blik voor een moment tussen Zaira en haar neefje, voordat Scott met zichtbaar enige tegenzin een klein stukje achteruit deinsde om de afstand tussen hem en de jonge vrouw tot een sociaal geaccepteerde afstand te vergroten. Hij rekte zich uit en legde zijn hand nonchalant op de rug van een van de rijkbewerkte stoelen, enkele millimeters van die van Zaira. Ugh, ze zag er zo verrukkelijk uit dat hij haar wel…. “Mr. Silvershore” sprak Scott stijfjes. “Ik heb al jaren een cottage in Knighton – dat is hier niet zóver vandaan.” Hij vroeg zich af of Zaira dat wist. Hij vroeg zich sowieso af wat ze precies over hem wist. Er zou genoeg informatie over hem te vinden zijn, als je het daadwerkelijk wilde weten… maar meer dan de helft waren leugens, en bij de andere helft ging de waarheid nog veel verder dan de gedrukte versie op papier. Hoeveel onderzoek zou ze hebben gedaan? “Uw tante en ik kennen elkaar al wat langer” voegde hij er ietwat luchtig aan toe, terwijl hij een van zijn vingers een klein stukje verschoof zodat deze nu tegen een van de hare aanlag, elkaar nauwelijks aanrakend. “Destijds klonk ze… geïnteresseerd in mijn kunsten. Voordat we enkele maanden geleden werden gestoord, had ik het plan opgevat uw tante van een zeer vergevorderde les in de bloemetjes en bijtjes te voorzien.” Hij grinnikte en schonk Zaira een ietwat schunnige, schuine blik. “Met haar toestemming, uiteraard. Maar nu…” Hij richtte zijn blik weer op Zaira, de ietwat behoedzame uitdrukking terug in zijn olijfgroene ogen. “Voor vandaag weet ik niet zo goed of ze nog steeds… geïnteresseerd is.”
  11. [1837/1838] Eerste & tweedejaars: Don't eat the plants

    Scott hield zich meestal afzijdig als het om de elf- en twaalfjarigen ging, maar nu gingen ze naar een tuin en om de een of andere bizarre reden betekende dat, dat de aanwezigheid van een Kruidenkunde professor niet kon achterblijven. Nu was het altijd slim om de meest giftige planten nog even te ontwijken als je met een stel kinderen zat die nog nergens wat van af wist – maar nu zaten ze met een stel kinderen die werkelijk nergens ook maar iets van afwisten, want vandaag was hun allereerste dag, en was het blijkbaar toch een goed idee geweest een tuin met de meest giftige magische (en non-magische) planten te bezoeken die er bestond. “Laten we de secties 3A, 8C en vooral geheel 9 maar ontwijken” sprak de docent loom, die zijn bril had opgezet om het kaartje van de tuin wat beter te bekijken en vervolgens zijn collega ietwat kritisch aankeek. Die docenten werden elk jaar jonger! Deze had z’n verloofde wel kunnen zijn – auwtsj. “Als er iets is wat je niet wilt, is dat de Magische Bulbausiar een van die kinderen opeet.” Vooral als het een Silvershore zou zijn.. even huiverde hij. “Hebben jullie trouwens al.. HEY!” Hij graaide naar voren en tilde er eentje aan z’n nekvel omhoog, die bezig was geweest een of andere plant te likken. “Wat hebben we net gezegd?! Geen planten likken!” Ugh. Eerste - en tweedejaars.
  12. [1837/1838] The smallest handcuffs in the world

    Ondanks dat Scott het had geprobeerd, had hij nog steeds niet heel veel hoogte gekregen van deze tak van de Silvershores. Hij kende Hunter, uiteraard – ook na Zweinstein was hij in contact gebleven met zijn oud-Hoofdmonitor en befaamde zwerkbalster. Maar Eric was ook als Klassenoudste altijd al meer gesloten geweest dan zijn oudere neef, en toen Scott subtiel de afgelopen maande toch wat informatie had willen inwinnen over de familie waarin hij dan een aanzoek zou moeten doen stapte hij op veel dode eindjes. Rijk, succesvol, hoofd van de Magische Wetsraad, lid van het Magisch Verbond en bezig met een gooi naar het premierschap… Ja. Dat was het wel zo’n beetje. Een juridische familie; een hooggeschoolde familie. In ieder geval geen familie die de hele dag met hun handen in de aarde zaten te wroeten. En ook Zaira, terwijl die hier zo elegant op hem afstapte, haar blik koel en afwachtend in dit enorme huis met de enorme tuin waarvan zijn ouders blij waren geweest als ze deze hadden mochten onderhouden naast hun boerenbedrijf… was dat waar hij zich in wilde mengen? Scott zou wellicht het geld kunnen hebben om zich qua uiterlijke schijn voor te doen als een van deze mensen, maar had er niet de intentie of mindset toe. Hij hield van schaamteloze streekfeesten met veel luid gedrink en gedans – niet van nette bals waarin je jasje-dasje aan moest komen draven. Och, hij zou zo’n bal eens op zijn tijd moeten bezoeken – het was goed je ook in de hogere kringen te begeven en ook een deel van zijn lezers begaf zich daar. Maar het waren niet de kringen waarin hij was opgevoed; niet waarin hij zich werkelijk ooit geheel op zijn gemak zou voelen. Maar toen kruiste zijn blik die van Zaira, haar stem een tikje schor, en plotseling vroeg hij zich af in hoeverre deze gesloten Silvershore-mantel ook daadwerkelijk de waarheid verhulde. Hij zag nu dat hij haar van slag had gemaakt; ze had gewild dat hij was teruggekomen, en hij had daarin gefaald. Kijk, voor Scott was het duidelijk geweest dat Eric de afgelopen drie maanden op haar zou hebben ingepraat en dat mocht hij nog terugkomen, ze hem in de regel zou moeten afwijzen; maar nu hij hier zo stond, een meter van haar af, een muur van onuitgesproken woorden tussen hen in, was hij daar plots niet meer zo zeker van. Hij verbrak dan ook niet hun oogcontact, een lichte frons op zijn gezicht terwijl hij zijn woorden afwoog en zijn hart steeds luider in zijn borstkas begon te kloppen. “Rood – de kleur van liefde” gaf Scott uiteindelijk toe, zijn stem even zacht en schor als de hare. “En.. gevaar, zoals je wilt. Ik heb het idee dat die twee altijd wel een beetje samen gaan.” Ondanks dat hij de waarheid sprak, moest hij zichzelf dwingen de woorden uit te spreken. Het lag doorgaans niet in zijn karakter om achter een ander aan te lopen, om zichzelf in die kwetsbare positie te zetten. Maar dit was geen willekeurige ander; dit was Zaira, en onbewust boog hij zich enkele centimeters dichter naar haar toe, aangetrokken door haar prachtige grijze ogen en welgevormde lippen. “Het spijt me dat ik… er waren kwesties waar ik over na moest denken. Niet alleen met betrekking tot jou en deze situatie. Voornamelijk met betrekking tot… mij.” Hij wachtte tot ze iets zou zeggen, maar dat deed ze niet – en dus was hij gedwongen door te spreken. “Ik weet niet of ik een man bent die jou verdient, Zaira.” Hij sprak zachtjes, ingetogen, niet zijn normale joviale en charmante manier van doen. “Ik heb een verleden – en nog niet eens de helft daarvan is terug te vinden in Heks & Haard. Ik heb een leven opgebouwd met scherpe randjes en wanneer ik mijzelf de rest van mijn leven in een klooster zou opsluiten zou het waarschijnlijk nog niet voldoende genoegdoening zijn. Ik ben al een keer getrouwd geweest. Ik…” Hij keek haar aan, een ietwat verloren uitdrukking op zijn gezicht. Zijn stem, toen hij deze weer had gevonden, was wollig en hees, zijn tempo langzamer dan voorheen. “En als dit goed had gespeeld, had ik ons beiden een plezier gedaan en was ik voorgoed uit je leven vertrokken.” Ze was plotseling dichtbij, hij was ongemerkt in geleund en nu waren haar lippen nog maar tientallen centimeters van de zijne verwijderd, zijn ademhaling oppervlakkig. “Maar daar kon ik mijzelf niet tot brengen… Zaira, ik hou-“ Ja, en toen kwam er iemand binnen.
  13. [Zomer 1837] Engagementring - Weddingring - Suffering. Or.. not?

    Proberen voordat hij er later spijt van kreeg? Scott knikte het meisje vriendelijk toe en keek haar na terwijl ze hand in hand met haar zus van de ene steen naar de andere sprong, met haar elf jaar nog steeds wat kinderlijk in haar doen en laten. Hij dacht dat deze Caroline hem wel eens was opgevallen op een feest.. Ja, Caroline Carrington, dat klonk redelijk bekend. Ach ja, alle feesten en partijen, alle dames en heren, allemaal in hun nette gewaden en gekamde haren. Alle mogelijkheden om nieuwe mensen te leren kennen, om nieuwe avonturen te ontdekken, om zich vrij door de menigte te bewegen en te weten dat hij aan niemand verantwoording schuldig zou zijn. Zijn mond voelde droog aan terwijl hij opstond en zijn kleding wat rechter trok. Hij wilde die avonturen niet meer. Hij wilde niet meer alleen zijn. Hij wilde niet meer aan niemand verantwoording afleggen – of tenminste niet nu, op dit moment, of dat hem nu tot gek zou moeten verklaren of niet. En nerveus, alsof hij zich plotseling gedwongen voelde om dit te doen, alsof hij zichzelf ineens dwong het te doen – al had hij al die lange maanden gewacht… liep hij richting de stallen op de Wegisweg om zijn paard op te halen en richting het landgoed van de Silvershores te vliegen, nu zijn eerste poging in Londen was mislukt. Hij zou Zaira gaan zien. En hij zou, mocht hij daar de gelegenheid toe krijgen, op één knie zakken en haar de ring aanbieden – welk antwoord ze dan ook voor hem zou koesteren en wat de uitkomst dan ook zou zijn. Scott had nooit gedacht dat hij het advies van een elfjarige zou opvolgen; maar hij zou het proberen voordat hij er later spijt van kreeg. - Scott uitgeschreven!
  14. Woensdag 7 juni 1837, rond theetijd Het Silvershore landgoed in Wales Het Silvershore landgoed is lastig te beschrijven, aangezien niemand in de eerste plaats wist dat het in Wales lag (behalve Joke waarschijnlijk) en Gianna daarnaast zelfs niet weet waar Harold momenteel woont dus eh.. ja. Dat. Maar als ik het me moet voorstellen - en ik stel het me voor door de olijfgroene ogen van Scott Evergreen, die sowieso al een tikkeltje bang was om het landgoed te betreden – dan stel ik me iets groots en imponerends voor, doch van buiten wellicht vriendelijk ogend met een fraaie poort, een oprit met klaterende fontein en uitzicht op een prachtige tuin, en van binnen functioneel ingericht, met een lichte sprong naar weldadigheid op de gepaste plekken. Dit alles zonder de oude, tochtige gangen waar een landgoed als Cadwgan Castle onder zou lijden, enkele tientallen kilometers verderop – doch in de kern bewoond door een toch tenminste even imponerende familie – en misschien nog wel meer, al was het alleen al in getal. Scott, die zelf in Wales was geboren en getogen (doch nog nooit in deze contreien was geweest) wist dat hij een fout had gemaakt en een koets had moeten huren op het moment dat zijn gevleugelde paard bij de landing haar galopperende hoeven op de onverharde weg buiten het landgoed had geplaatst. Bij dit soort huizen hoorde je niet op de rug van je paard aan te komen, maar stond een koets (met koetsier, als het even kon) toch wat netter – en de eerste indrukken van vandaag waren alles wat hij nog over had, zeker na de laatste keer dat hij een huis was betreden wat toebehoorde aan de familie Silvershore. Nu beschikte hij zelf niet over een koets noch koetsier, want hij hield van rijden en zag er het nut niet van in om daar zijn geld aan te besteden, maar zeker toen hij het pand zag zakte de moed hem toch wel een beetje in de schoenen. Met een koetsier was het lastiger geweest om zijn paard om te draaien en vlug terug te gaan naar Londen, en daarnaast had het wat minder stof op zijn gewaad doen waaien. Maar voordat hij kon bedenken dat het misschien dan toch beter was een andere keer terug te komen, voordat hij de woorden van dat kleine meisje geheel uit zijn hoofd kon zetten en zich kon bedenken, had een van de bediendes hem al vriendelijk toegeknikt, gevraagd wat hij hier kwam doen, voor wie hij kwam en of hij een uitnodiging had, en zijn gevleugelde schimmel bij het hoofdstel vastgepakt zodat hij af kon stappen en het dier van de gastvrijheid van de stallen gebruik kon maken. En zijn uitnodiging; die had hij in zijn zak, in de vorm van het kleine doosje met de zilveren verlovingsring die nog van zijn grootmoeder was geweest. Ietwat nerveus had hij plaatsgenomen op een sofa in de zitkamer, waar een klok in de ruimte zo hard tikte dat het leek alsof de seconden en minuten hem uitlachten terwijl hij wachtte. En hoewel de bediende had gezegd dat ze eraan kwam en dat hij zou doorgeven dat Mr. Evergreen voor Miss Silvershore was gekomen, moest hij lang wachten. Hij vroeg zich af of ze het expres deed, vroeg zich af of dit de voorbode van de afwijzing was die hij te horen zou krijgen, maar weigerde op te staan om zenuwachtig door de kamer te ijsberen. In plaats daarvan staarde hij naar een schilderij van een weiland met een stel koeien, terwijl hij zich afvroeg of het nu een magisch schilderij was of niet. Juist toen hij dacht een van de koeien met zijn staart te zien bewegen om lui een vlieg weg te slaan, hoorde hij voetstappen en vlug stond hij op. “Zaira – Miss Silvershore” sprak hij, half buiten adem toen hij haar zag. Want ze was mooi, nog mooier dan hij zich kon herinneren, en plotseling klopte zijn hart in zijn keel en voelde hij pas echt hoeveel hij haar had gemist. Scott maakte een buiging en keek haar aan, ietwat ongemakkelijk, niet zo goed wetende waar hij moest beginnen… voordat hij zich de bloemen herinnerde die hij voor haar had meegenomen. Behoedzaam zette hij enkele passen naar voren en op ongeveer een meter afstand bleef hij staan, terwijl hij zijn arm uitstrekte en haar de bos overhandigde. “Ze komen van de boerderij die aan mijn ouders heeft toebehoort. Mijn oudste zus woont er nu” sprak hij, ietwat schor en opgelaten. Wauw, dit was nog veel ongemakkelijker dan hij van te voren had gedacht. Hoe ging hij ooit op deze manier een aanzoek doen! Als hij dat nog wilde doen… maar had hij niet alleen terug mogen komen op één knie? Er zat nu bijna niets meer anders op. “Als je de rozen schudt veranderen ze van kleur.” Scott keek haar schuin aan, probeerde haar gemoedstoestand een beetje in te schatten. “Al ben ik deze keer voor de kleur rood gegaan - met uw.. je toestemming.” OOC: Dit topic speelt zich af na Engagementring - Weddingring - Suffering... or not? en In a Silvershore world, every small mistake will have big consequences. Prive met in ieder geval Kelly!
  15. [Zomer 1837] Engagementring - Weddingring - Suffering. Or.. not?

    Het enige wat hij voor dit meisje zou kunnen hopen, zou zijn dat ze daadwerkelijk een prins zou tegenkomen – want anders zou de sprong naar de realiteit op enig moment toch wel erg hard aankomen. Scott glimlachte en klapte het doosje dicht, waarna hij het wederom opende en twijfelend naar de schitterende diamanten keek. Liefde.. ja het kon goed zijn dan liefde alles overwon, maar dat was juist de grote vraag in dit verhaal. Hield hij van Zaira? Waren zijn gevoelens alle poespas waard? Hij was in zijn leven maar drie keer verliefd geweest; eenmaal op Zweinstein, op het mooiste meisje van de klas. Eenmaal in Parijs, toen hij Michelle ontmoette. En.. nu, als hij dat mee moest tellen. Maar zijn tienerjaren waren lang geleden en met Michelle.. nuja, dat ze halfglamorgana was had nooit echt goed gewerkt om zijn hersens erbij te houden en voor je het weet zat je dan op één knie in een of andere rozentuin die ze samen hadden bezocht. Het was gemakkelijker en dom en jong en onbezonnen te zijn, dan om dom en onbezonnen verliefd te worden op een jong meisje die tot een of andere onmogelijke familie behoorde. En toch. Hij kreeg Zaira maar niet uit zijn hoofd, haar fonkelende ogen, haar glanzende haren, haar warme mond op de zijne… De uitdagende blik die ze hem vanaf de andere kant van een dansvloer toewierp, alleen bedoeld voor hem… En het leek meer dan enkel verlangen dat hij voor haar koesterde. Hij merkte het vooral als hij bedacht wat ze nu aan het doen zou zijn, aan hoe zijn jaloezie aan hem vrat bij het idee dat ze nu thee zou kunnen drinken met een stel nette jongemannen die haar broer zou hebben uitgezocht als potentiele huwelijkspartners van gegoede stand. Het was zo’n sterk gevoel dat hij bereid zou kunnen zijn om nu direct naar het landgoed van de Silvershores te vertrekken om verhaal te halen, om haar op te eisen… en was dat niet precies wat een huwelijksaanzoek zou doen? Maar hij was bang; bang voor de gevolgen, bang dat ze hem nu zou afwijzen en vooral bang voor de toekomst. Zijn huwelijk met Michelle was zo verschrikkelijk misgelopen, wat als hij Zaira hetzelfde aan zou doen? Misschien hield hij nu van haar – maar wat als dat gevoel over ging? Wat als hij over een paar jaar niet meer van haar hield, of zij van hem, en de geschiedenis zich zou herhalen en hij haar uiteindelijk in bed zou vinden met een of andere jongere man, net zoals Michelle hem had geflikt? Al dat gedoe was het niet waard – niet voor hem en niet voor haar. Daarnaast had Scott nooit in ware liefde geloofd. Er waren zoveel zielen op de wereld, hoe klein was de kans dat je de juiste tegen het lijf zou lopen? “Maar soms..” begon Scott dan ook voorzichtig, want hij wilde haar droom niet geheel kapot maken. “… is lang en gelukkig wel erg lang – en niet zo gelukkig. En het probleem is dat je van te voren niet weet hoe lang, en hoe gelukkig je gaat zijn.” Hij deed een poging tot een glimlach en klapte het doosje wederom dicht. “Maar wees niet bang, daar hoef jij je gelukkig nog geen zorgen over te maken!”
×