Jump to content

Samuel Everett

Democratie & Magie
  • Content count

    686
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    32

Samuel Everett last won the day on July 27

Samuel Everett had the most liked content!

About Samuel Everett

  • Rank
    Samazing
  • Birthday 09/29/91

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Denise

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,761 profile views
  1. [1837/1838]If I keep it repeating, maybe I'll believe I'm fine

    Een oud, gesloten huis vol oude herinneringen. Fijne herinneringen, warme herinneringen, maar ook vele verdrietige momenten en boze dromen. Dat was Huize Everett inmiddels allang niet meer. Dankzij de hulp van George en Siobhan, zijn broers en zussen, was het veranderd in een huis met een open toekomst. Een nieuwe, frisse wind waaide door de kamers, om ruimte te bieden voor alles wat nog mogelijk was in de loop der dagen. Een nieuw huis, voor nieuwe herinneringen. Met een nieuw, kersvers gezin. Bijna dan, maar het was wel zo. Paige's buik werd alsmaar dikker en gedurende de dag zou Samuel zelfs kunnen zweren dat hij haar zag groeien. Niet dikker worden. Absoluut niet dikker worden. Want dat mocht hij niet zeggen, anders krijg hij een pantoffel naar zijn hoofd... Het avondmaal dat Paige met al haar hoogzwangerigheid had klaargemaakt (ja, daar mag je best voor klappen, want het is een topprestatie om uitgebreid te koken als je hoogzwanger bent, believe me, i know...) was werkelijk verrukkelijk en Sam had dan ook iedere hap met smaak en genot naar binnen geschoven. Wat? Eva en Paige wisten hoe hij was; een veelvraat met een oneindige honger. Met een gelukkige uitdrukking op het gezicht wisselde Samuel zijn blik op het gezicht van Paige en die van Evangeline. Hij knikte instemmend toen Eva zijn vrouw complimenteerde. "Zeker my love, je hebt echt weer iets heerlijks op tafel gezet... Wat bof ik toch met een vrouw als zij..." Glimlachte hij naar zijn beste vriendin. "Wij jou ook, wat fijn dat je kon komen." De jongen wendde zijn blik af naar beneden, waar de knorrende James rondjes kroelde rond zijn benen. Niet omdat hij Sam zo lief vond, hoewel dat wel zo was, maar omdat er nog wat restjes vlees op zijn bord lagen en tja... de geur was hem in het neusje gekropen. Ach ja, de liefde van ook dat mannetje gaat door de maag... Grijnzend moffelde Samuel wat restjes vlees van zijn bord en liet ze voorzichtig voor het neusje van James vallen. "Jij kleine dikzak..." Het had iets te hard geklonken en van schrik keek Sam op naar Paige, hopend dat ze niet dacht dat het over haar ging. "Eh, ik had het tegen James..." Zei hij dan ook voorzichtig. Oeps. Toen Paige aanbood om het toetje te gaan halen wilde de jongen al opstaan van zijn stoel. "Nee, nee ik ga wel; jij hebt genoeg gedaan lief..." Maar ook hij ging zitten voor Evangeline. Wanneer zij iets te vertellen had, was het dan ook wel echt belangrijk en zeker als ze het zo mededeelde. Dit... was niet helemaal wat hij had verwacht. Terwijl ze sprak over het verlaten van hun appartement keek Sam even sip, maar ook glimlachte hij, omdat ze hem al het geluk gunde in zijn huis met zijn gezin. De glimlach verdween echter bij de reden die zij als antwoord gaf. Hij had ook al zijn mond opengetrokken om protest te leveren, maar ook dat werd al gauw bestempeld met een nee en tegengesproken. De grote vraag die op zijn lippen lag lag op het puntje van zijn tong en toen Samuel voor de tweede keer zijn mond opende, werd de vraag al uitgesproken voor zijn vrouw. Wel verdorie! Mocht hij ook nog zijn mening geven? Met vragende ogen keek de jongen naar Eva. "Eef...? Wat is er aan de hand...?" Als Evangeline haar studie op zou geven, dan was er wel écht iets aan de hand...
  2. Sam trok Paige in zijn armen en klemde haar vast, zodat ze geen kant op kon. De ijselijke kreet van zijn vrouw drong door tot in de laatste vezels van zijn bestaan en deden zijn maag samenknijpen in misselijkheid. Ze was weg. Delphine, hun dochter... Ze was weg. Hoe kon zo'n prachtig klein mensje nou verdwijnen in het niets?! Dat kon niet?! Het kon niet! Zijn maag draaide een aantal rondjes om z'n as, terwijl de jongeman zich een stukje bij Paige's bed vandaan bracht. Wankelend op zijn benen strompelde hij naar de zuster. "Blijf bij mijn vrouw. Ik ga haar zoeken!" En met angstige ogen en een woest hart bracht Samuel zijn wankele benen aan het lopen. Bij de deurpost draaide hij zich met een ruk om. "Paige mijn lief ik ga haar zoeken. Ik kom terug. Beloofd!" De jongen bracht zijn tempo omhoog tot hij op hoog tempo rende door het gehele ziekenhuis. Als een race tegen de klok. Iedere kamer, iedere ruimte, ieder hoekje. Hij zocht en zocht tot hij niet meer kon rennen. Maar hij bleef doorgaan, het misselijke gevoel negerend en uit zijn focus sluitend. Er was maar één doel nu, één ding van belang en dat was Delphine. Hij moest en zou hun dochter vinden. Eenmaal buiten gekomen keek hij wild om zich heen, zoekend naar enig spoor, een schim in de verte, wat dan ook wat kon wijzen op zijn dochter. Maar er was niets... De stilte van de ochtendgloren had de wereld in haar greep en bracht niets dan rust en stilte. Geen baby gehuil, geen gesmak van een hongerig babymondje en geen gepruttel. Sam's maaginhoud keerde zich om en belandde in een golf op de koude straatstenen. De jongen liet zich na een aantal achterwaartse stappen op zijn knieën zakken en bracht een angstaanjagende brul in de stilte. Er was maar één vraag die in zijn hoofd speelde, als een mantra, opnieuw en opnieuw. Waar was Delphine? Waar was zijn dochter? Tranen begonnen over zijn wangen te rollen, zijn gezicht begravend in de schaamte en in de slopende paniek.
  3. Josephine </3 poor thing
  4. @Evangeline Lennox; want je zal maar zwanger zijn van je man, die legaal gezien niet echt je man is maar legaal gezien wel de man is van de zus van je ex-verloofde, die ook al een baby heeft van diezelfde man, die je nu een rechtzaak aan zijn broek moet hangen om jouw illegale huwelijk met hem toch geldig te laten verklaren en zo het fortuin van zijn Adellijke familie toe-eigent. (no offense Evangeline, maar achteraf gezien ben je als Lennox zijnde tóch een golddigger...) <3 @Felicia Harding; want je zal je eigen dood moeten faken en je eigen begrafenis moeten bijwonen om al je vrienden, familie, geliefden en naasten te zien die zo enorm om je rouwen en van je hielden (behalve je lover want die weet dat je naast hem staat door middel van een met wisseldrank gerelateerde kwestie, waardoor je nu bent getransformeerd in zijn Russische, in werkelijkeheid in coma liggende, verloofde). Dat moet vast onbeschrijflijk moeilijk zijn... dus KNUF.
  5. Drama - Dit plot wil ik nog altijd zien

    Keane die besluit om non te worden en een celibaat, afgesloten leven gaat lijden van zijn verleden.
  6. @Keane Cadwgan; life is a bitch. A big, mean, old, nasty bitch named Owain.
  7. In een reflex snelde de jongen zich naar de rand van Paige's bed en pakte haar beet onder haar armen, om haar een beetje omhoog te helpen en om haar tegen te houden uit bed te stappen. Ze had net een enorme, lichamelijke prestatie neergezet, ze moest rusten... Maar Paige kennende... Sam liet zijn handen bemoedigend op haar schouder en in haar nek rusten, hopend dat hij haar enigszins kon kalmeren. De jongeman knikte naar de zuster, die met een blijkbare, enorme haast uit de kamer stormde. "M-misschien zijn ze gewoon wat medische onderzoekjes aan het doen en hebben ze haar daarom naar een andere afdeling meegenomen... Dat zal het vast zijn... Of- of misschien..." Een zachte bibber in zijn stem verried dat hij niet meer rustig was. Sterker nog, hij was helemaal niet rustig. In zijn binnenste keerde zijn maag zich keer op keer rond zijn as en deed hem misselijker worden met de minuut. "...misschien gingen ze haar lichaamsmaatjes opmeten... of..." Zachtjes streelde Samuel Paige's haar, om haar en zichzelf te kalmeren. Althans een poging tot. Delphine kon toch niet weg zijn? Dat kon toch niet?!
  8. Castle in the Sky - Daycare

    @Theo Braxton brengt Adelina vier dagen per week doordeweeks bij Olivia. Één maal per week 's avonds, zodat hij een avond kan gebruiken om te sporten. Nu Theo weer een baan heeft wil hij maandelijks een bedrag doneren voor Olivia en de daycare kinderen.
  9. Hm. Aan Paige's reactie te zien, was ze enigszins ongeduldig wat betreft Delphine. Logisch natuurlijk, haar moederinstinct had de overhand. Maar waarom voelde Samuel dan ook een vreemde sensatie in zijn maag? Iets wat leek op onrust en bezorgdheid. Was dit het "vader-gevoel"? Een combinatie van constante onzekerheid, bezorgdheid, liefde en onrust? Nou, dan stond hem nog heel wat te wachten... "Ik weet het niet, lieverd... Misschien had ze een heel vieze luier?" Hij wist het ook niet zo goed, waar hun dochter bleef. "Ja, is goed ik loop wel even naar een zuster toe." Sam kuste zijn vrouw op het voorhoofd en liet haar met een vredige glimlach weten dat hij zo terug zou komen. Sam beende de deur van Paige's kamer uit en tikte de eerste zuster die hij tegenkwam op de schouder. "Mag ik u iets vragen, heeft u soms een idee of Delphine Everett al klaar is met de verschoning?" De zuster trok in onwetendheid een vragend gezicht en hief haar schouders op. "U kunt het het beste even aan mijn collega vragen, ik ben zuster van kamers vier tot en met zes... Op welke kamer ligt uw vrouw, dan kan ik u doorsturen naar de juiste zuster. Ze is vast nog even bezig, maar dan weet u in ieder geval hoe het er voor staat." Sam dacht even na. "Kamer zeven." "Zeven, ah, dat is Zuster Amber. Kamers zeven tot en met tien... Daar kunt u haar wel vinden. Succes mijnheer." "Dank u voor uw hulp." Sam beende verder en wierp een blik in kamers zeven (de kamer waar Paige lag), acht, negen en tien. Geen zuster. Tot hij plots achter zich een kuchje hoorde. "Mijnheer? Kan ik u helpen?" Sam draaide zich om en glimlachte beleefd. "Oh, hallo mijnheer Everett. Waar kan ik u mee helpen? Bent u op zoek naar hulp bij de verschoning of een badje? Misschien een extra katoenen doek voor het drogen? Ik kom er zo wel even aan met wat spulletjes, dan kunnen we Delphine badderen." Sam keek haar beduusd aan, alsof hij een tik tegen zijn neus had gekregen. "Hoe bedoelt u? U had Delphine toch even meegenomen?" "Meegenomen?" Merkte Zuster Amber merkwaardig op. "Ik heb haar in de armen van uw vrouw gelegd en ben daarna gaan helpen in kamer tien, met een voeding... Waar is uw dochter dan?" "Waar mijn dochter is? Nou, dat kwam ik aan u vragen... Want ze is niet bij ons op de kamer." Met een steeds strenger wordende, serieuze blik keken Samuel en de zuster elkaar aan. Beide beenden terug naar Paige.
  10. Er had deze dag een wonderlijke gebeurtenis plaatsgevonden. Er was een prachtig klein meisje geboren, eentje zo onbetaalbaar mooi en lief en prachtig... en van hun. Delphine (naar de constellatie, natuurlijk...) Felicia (een ode aan Felicia Harding, een naam die nooit vergeten mocht worden) Everett. Delphine Everett... Zijn dochter en hun eerstgeborene. Vol bewondering en met tranen in de ogen had hij haar in zijn armen gehouden en zachtjes gewiegd, terwijl hij liefdevol naar haar kleine vingertjes had gekeken en ze voorzichtig had aangeraakt. Alles was nog zo teer en klein bij het baby'tje, dat Samuel haast niet had gedurfd om met zijn grote, lompe boerenvinger langs haar wangetje te strelen. Haar huidje voelde zo zacht onder zijn eeltige huid, zo puur... Na zijn geliefde duizenden malen te hebben gekust, haar te hebben verteld hoe immens trots hij op haar was en hoe prachtig hun dochter wel niet was, had Paige hem naar huis gestuurd om wat te slapen. De enorme hoeveelheid belevenissen van de afgelopen vierentwintig uur waren erg heftig voor haar en ook voor hem. Beide moesten even rusten, even alles verwerken. Dus volgde Sam braaf het advies van zijn vrouw en vertrok hij naar huis om te slapen. En dat deed hij toen ook. Voor maar liefst tien hele minuten. Een vlugge douche, schone kledij, een flinke scheut koffie en daar ging hij weer. Of toch niet. Portemonnee vergeten. James een kroel en een aai. En toen ging hij echt weer. Binnen die drie tellen dat hij weer uit huis vertrok drongen er nog duizend andere taken voor zijn takenlijstje voorbij, dus Sam bleef toch iets langer weg dan hij wilde. Hij pakte schone kledij voor Paige, het kattenknuffeltje wat ze voor kleine Delphie hadden gekocht, een tasje met schone babykleertjes, voor het geval dat ze nodig waren en nog een slok koffie. En een koek. En nog een koek. En toen besloot hij in zijn haast het pak koekjes maar mee te nemen, want anders was hij weer helemaal laat. Het leek alsof de jongen zweefde van geluk en even alles vergat wat op aarde behoorde te zijn. Terug in het Ziekenhuis liep hij heel zachtjes de kamer binnen, om zijn vrouw niet wakker te laten schrikken. Helaas gebeurde dat wel, waardoor hij gauw de spullen neerlegde en zich naar haar bedzijde begaf. "Rustig maar." Sam settelde zich naast haar en aaide haar over haar hoofd met een zachte glimlach op zijn gezicht. "Ik kon niet slapen, ik wilde graag terug naar jullie... Je was erg moe, heb je even goed geslapen?" Sam's blik flitste naar het bedje van zijn dochter om weer dromerig naar haar te kunnen staren... Alleen was het bedje leeg. "Waar is Delphine?" Paige stelde hem gerust en Sam settelde zijn verliefde blik weer op zijn vrouw. "Je hebt het zo goed gedaan... Ze is prachtig, net als haar mama."
  11. Afwezigheidstopic

    Ik ben de komende 2 wkn wisselend aanwezig ivm een zieke peuter en druk werk. Hasta la pasta sweeties!
  12. [1837/1838] You pick a fight and I'll define it

    Een brunch als pasgetrouwd stel, terwijl de rest van de wereld ze nog enkel beschouwde als verloofd... Ha. Wat een heerlijkheid. Het gevoel een stiekem iets voor zichzelf te hebben gaf Samuel een beetje pret vanbinnen. Ze hadden elkaar het ja-woord mogen geven, hun liefde bezegeld en de volgende ochtend naast elkaar mogen ontwaken. Ze mochten iedere avond samen in slaap vallen en samen ontbijten... Niemand die wist dat ze in werkelijkheid al alles achter de rug hadden. Behalve Keane en Eva natuurlijk. Haha. Jaren geleden had hij niet van 'stiekem' gehouden, maar dit was toch echt wel een binnenpretje. Afijn, dus een rustige brunch op zaterdag. Alhoewel... toen hij de reactie van Paige zag bij de aanblik van Aaron keek Samuel was verbaasd op. Aaron was toch best okay? Althans, Sam kon het altijd wel met hem vinden. Vriendelijke kerel, degelijk en best humoristisch. Wist hij veel wat Aaron eigenlijk van Paige was. Die informatie was totaal onbekend voor de jongen, waardoor hij de huidige situatie ook niet echt kon bevatten. Tot haar laatste woorden was Sam nog best ontspannen, maar dus niet meer toen ze repte dat ze getrouwd waren. Zijn ouders wisten het nog niet eens! Waarom moest Aaron het wel weten?! Geschrokken keek hij haar aan. "Paige..?" Haar glimlach verzachtte hem weer een beetje, maar toch vond hij het niet zo fijn. Dit was nou net niet helemaal de bedoeling van hun heerlijke geheimpje. Hij schoof zijn lippen richting haar oor en fluisterde. "Kunnen we even terug naar het plan van onze huwelijksvoltrekking die over een tijdje pas plaatsvindt en nog niet heeft plaatsgevonden...? Ik zou het erg waarderen als George en Siobhan het van ons horen en niet van... anderen..." Natuurlijk doelend op Aaron. Niet dat hij werkelijk vervelende gevoelens jegens hem had, maar Paige's reactie op Aaron was zo heftig, dat Samuel zich afvroeg of hij zich toch niet wat achterdochtig moest opstellen tegenover de jongen. Wat had hij geflikt dat Paige zo nijdig was...?
  13. [1837/1838] My Everlast

    Ja. Ze had ja gezegd. Volmondig en zuiver... Een getwijnde samensmelting van vreugde, verliefdheid, geruststelling, hoop, euforie en spanning vormde zich in het midden van zijn borstkas, ontplooiend tot in de kleinste vezeltjes van Samuel's bestaan. Ze had ingestemd om met hem te trouwen, om haar toekomst met de zijne samen te voegen tot een geheel. Het was meer dan hij had durven hopen na de eerste keer dat hij haar had ontmoet, die ene avond in die koffiebar op de campus. Wat was hij dankbaar voor die ene avond, dat hij daar was gaan zitten en zij hem had geholpen zichzelf weer even in het gareel te brengen. De maaltijd die ze voor hem had gemaakt, de afwas die hij in ruil daarvoor had weggepoetst... Op dat zekere moment had niemand hem wijs kunnen maken dat ze op dít specifieke punt zouden komen. Een onuitwisbare glimlach bevond zich op zijn gezicht, terwijl een lichte, kleine traan zich op had geweld in zijn ooghoeken. Een intense sfeer vervuld met vreugde nam het serieuze van de situatie weg en gaf alleen de ruimte aan een gevoel van eenheid. De woorden dat hij zijn bruid mocht kussen waren niet eens binnengedrongen, het gebeurde gewoon. Samuel moest zich inhouden om zijn complete passie en hartstocht voor zich te laten spreken en beheerste zich met een zachte, beschaafde kus op haar lippen. Een kleine, zo'n officiële... Ach, ze hadden genoeg tijd om te kussen op de -volgens Sam...- juiste manier. De rest van hun levens. Dit was zijn vrouw, zijn echtgenote en degene met wie hij tot het einde der tijden zou samen blijven. Hij maakte op dat moment zichzelf de belofte om Paige gelukkig te maken, iedere dag voor de rest van haar bestaan. "Hey..." Glimlachte hij. "Ik kan het haast niet geloven, maar het is echt waar..." Ze trok hem weg van het altaar, na ze de priester vriendelijk hadden bedankt. Er was geen verzet, hij liet zich gewillig meenemen door zijn vrouw... Wauw. Het was best gek om te zeggen, maar ze was zijn vrouw. "Bedankt lieve vrienden... Het betekent de wereld voor ons. Mijn dank is groter dan ik jullie ooit kan tonen." Met een verliefde blik keek Samuel naar Paige. "Waar wil je naartoe om dit te vieren? Wil je met z'n vieren nog even ergens gaan proosten? Vertel me wat je idee is, we kunnen alles doen wat je wilt, jij kiest..."
  14. De Jaarlijkse Sikkelloterij!

    Samuel koopt voor Paige en voor zichzelf een lot, dus twee loten. <3
  15. [1837/1838] My Everlast

    De eerste stappen naar hun toekomst waren gezet. De tijd leek even in slowmotion verder te draven. Stappen zetten voelde zwaar aan zijn voeten en zijn adem leek haast uit te blijven. Paige's arm was lieflijk in de zijne gehaakt, haar bloemen nog lichtjes uitlekkend van het water in de vaas. De twee bonzende harten in hun kelen. Samuel blies een stevige hap adem uit en probeerde de rust te bewaren in zijn lichaam, waar de zenuwen door elkaar heen gierden als woeste westenwinden. Waar waren ze in godsnaam mee bezig? En was dit alles was legaal? Werd er een akte getekend, werd het geregistreerd dat ze hier het jawoord zouden zeggen? De woorden van zijn beste vriend hadden enige onzekerheid aangebracht op zijn smetteloos humeur. Hadden ze niet eerst het een en ander moeten regelen, er over na moeten denken voor ze zo'n heftige stap zouden nemen? Zouden ze niet eerst rustig verliefd op elkaar moeten worden...? De baby kwam toch wel en Samuel zou er toch voor gaan zorgen, als Paige dat wilde. Sam wilde het, hij wilde de vader zijn die hij in zijn vroegste jaren nooit had gehad. Waarom had Keane dit nou gezegd?! Waarom had hij Samuel nou enkele minuten voor zijn ja woord moeten bekogelen met deze heftige feiten?! Het voelde voor een moment alsof zijn keel werd dichtgeknepen door de knokige handen van zijn geweten. Maar hij mocht nu niet twijfelen, hij mocht niet meer nadenken... Niet nu.... Sam's nerveuze ogen vielen op de blijde uitdrukking van Paige, haar blik en vooral haar ogen observerend. De stralende glinstering die in haar ogen dansten, een dans van euforie en verheuging. Haar glimlach deed wereldwonderen voortbestaan en nieuwe wonderen opbloeien. Zij wilde dit. En hij wilde dit. Hij wilde graag bij haar zijn, voor haar zorgen, haar vasthouden en kussen. Hij wilde haar zijn vrouw noemen, zijn lief en hij wilde haar vasthouden tot ze haar ogen sloot om te slapen en weer opende om te ontwaken. Het overweldigde Samuel hoe deze gevoelens zo intens omhoog kwamen borrelen. In grote waarschijnlijkheid had hij deze gevoelens al gehad, maar had hij ze verborgen op een plek waar ze veilig waren voor de buitenwereld. De jongen had zijn gevoelens omgepraat in zorgen en vriendschap, in empathie en ergens een stukje bewondering, maar niet in verliefdheid. Vooral uit zelfbescherming waarschijnlijk, maar ook door de gehele situatie waarin Paige en hijzelf zich in bevonden. En toch had het lot ze samengebracht en bepaald dat zij hier nu waren om zich te verbinden in een huwelijk. Samuel begeleidde Paige de kerk in en ging direct op zoek naar de bijbehorende priester. Het duurde overigens niet lang voor hij de lichtjes chagrijnig kijkende oude man had aangetroffen. "Kan ik u helpen?" Had de man hen met een krakende, morrige stem gevraagd. "Goedenavond Vader, wij willen u om uw hulp vragen, om een gunst eigenlijk..." Samuel stapte op de man af en stak zijn hand uit om de zijne te schudden, iets wat echter niet gebeurde. "Het is laat mijnheer, ik wil graag gaan rusten, ik kan u niet helpen." "Maar Vader, luister alstublieft. Wij vragen u dit met spoed..." De man keek knorrig van Samuel naar Paige en terug. "Laat mij raden; jonge geliefden zonder toestemming om te huwen?" "Nee Vader, we zijn van juiste leeftijd, we hebben geen toestemming nodig. We hebben uw woord nodig, uw hulp om ons te binden... Mijn geliefde en ik willen ons zo spoedig mogelijk binden." "En u verwacht van mij dat ik uw huwelijksvoltrekking begeleid..." "Uw zegen en officiële huwelijksvoltrekking, ja, dat zouden wij heel graag wensen..." "Kom morgen maar terug. Goedenavond." "Vader! Wacht!" Samuel grabbelde in de zak van zijn jasje en vond zijn geldbuidel. "Wat als ik u een vergoeding geef...?" "Ga verder, mijnheer...?" En dat hielp. Godzijdank, dit keer. Wat een beetje omkoperij wel niet voor elkaar kreeg... Maar goed, het had hem een duitje gekost, maar het was het tot in de kleinste knoeten waard. De priester had hen naar het altaar begeleid, wenkend naar Evangeline en Keane dat zij zich er officieel bij moesten voegen. "Ik kan uw huwelijk begeleiden, maar een officiële akte vergt tijd en die heb ik deze avond niet, het document kunt u morgen op z'n vroegst hier in ontvangst nemen... Uiteraard op een ietwat schappelijker tijdstip dan nu, mijnheer. Ik hoop dat u zich dit wel realiseert...?" "Jazeker Vader, jazeker. Dank u..." "Enfin... Treed voort, mijnheer, mevrouw... Dan kunnen we dit huwelijk vastleggen... Uw namen alstublieft?" Samuel grijnsde van oor tot oor en vouwde zijn handen rond die van Paige, zichzelf iets naar haar toe draaiend. Dit was het moment... Hun moment... Zodra hun namen werden genoteerd, de getuigen werden genoteerd en iedereen op de juiste plek stond, konden ze eindelijk de ceremonie beginnen. "Samuel Charles Everett, neemt u Paige Cassandra Alastor tot uw wettige echtgenote? In ziekte en gezondheid, in goede tijden en mindere tijden, tot de dood u scheidt... Wat is daarop uw antwoord?" Sam had geen twijfel meer. Enkel een overduidelijk gevoel en een nog veel duidelijker antwoord. "Ja, ik wil." Hij glimlachte en keek vanuit zijn ooghoeken naar Paige, liefdevol en verheugd. "Paige Cassandra Alastor, neemt u Samuel Charles Everett tot uw wettige echtgenoot? In ziekte en gezondheid, in goede tijden en mindere tijden, tot de dood u scheidt... Wat is daarop uw antwoord?"
×