Jump to content

Samuel Everett

Democratie & Magie
  • Content count

    658
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    30

Samuel Everett last won the day on May 19

Samuel Everett had the most liked content!

About Samuel Everett

  • Rank
    Samazing
  • Birthday 09/29/91

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Denise

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,355 profile views
  1. ['37][18+]On the edge of the stars

    Het hart werd woord na woord een stukje lichter. Het aambeeld op zijn borstkas kromp. Voor het eerst in een hele lange tijd voelde Samuel zich gehoord. Alsof Paige ieder woord aandachtig had beluisterd en volledig in zich op had genomen. De eerste vertelling van vroeger wogen het zwaarst voor de jongen, daarna werd het makkelijker, tot zijn laatste stukje was verteld. Hij voelde zich licht, luchtiger, maar boven alles intens moe... Samuel luisterde mijn zijn laatste stukje energie aandacht naar Paige en wat ze vertelde. Her en der knikte hij instemmend. Ze had ook gelijk. Groot gelijk. Geluk moest je niet eindeloos blijven zoeken in de grote diepte. Geluk kwam met kleine stukjes, kleine stapjes, kleine overwinningen. Obstakels beklimmen en daarna achter je laten, met een open blik naar de toekomst, of gewoon alleen al naar de dag zelf, naar dit moment. Genieten van het goede en het minder goede accepteren zoals het is. Het klonk in zijn gedachten erg moeilijk, want hoe kon je je nou zomaar ergens bij neerleggen, als het zo'n enorme indruk op je maakte. Als het je innerlijke zelf zo overhoop gooit, dat je eigen persoonlijkheid in een grote brei chaotisch onbegrip verandert... Paige kon het. Zij deed het en ze was sterk. Zo sterk. Het was niet helemaal helder wat ze zei, maar wat ze bedoelde kon Samuel feilloos vertalen in zijn eigen hoofd. Hij begreep haar en zij begreep hem. Sam maakte een van zijn handen los en aaide zachtjes over haar haren. "Dankje... We redden het wel, denk ik..."
  2. ['37][18+]On the edge of the stars

    Als een slappe lappenpop liet Sam zich in alle gewilligheid meenemen naar waar Paige heen wilde. Hij had zijn vertrouwen compleet in haar handen gelegd. Maar hoe slap hij ook was, zo stevig hield hij haar hand vast, bang om los te moeten laten. Op dit moment was zij, Paige Alastor, zijn reddende engel. Zij had hem gevonden, zij had hem bij zich gehaald en naar haar toe gepraat. Ze had hem in veiligheid gebracht, toen hij zichzelf in een levensgevaarlijke situatie had gebracht. Als zij er niet was geweest, dan was zijn verhaal ogenschijnlijk anders gelopen en was zijn verhaal afgelopen geweest. Hoewel hij het zich nog niet bewust kon realiseren, had hij zijn leven aan haar te danken en daar zou hij haar eeuwig dankbaar voor zijn. Licht hikkend en tranend liet hij zich naast het meisje neerploffen. Samuel voelde hoe zijn schouder ineens een stukje zwaarder werd en voelde haar licht kriebelende haren tegen zijn wang. Een gesmoorde huil uit zijn geëmotioneerde keel klonk in de stilte van de nacht en na enkele nasnikken kon hij weer rustig in- en uitademen. Ze vroeg hem of hij kon vertellen wat er was. Wat was er niet? Was zijn eerste gedachte. Hij wist niet waar te beginnen, met die grote, chaotische brei aan depressieve gevoelens. Er was zo veel, dat hij het gewoon even niet meer voelde allemaal. Er was voor even geen begin, geen eind. "Er is h-heel erg veel, al h-heel erg lang, maar... ik krijg het er niet uit... Ik weet niet w-waar ik moet beginnen..." Sam slikte en veegde met zijn mouw wat tranen van zijn wangen. Er was even stilte, tot hij besloot dat hij het nu eindelijk eens allemaal moest vertellen. "M-mag ik, mag ik bij het begin beginnen...?" Hij vertrouwde Paige, ze wilde luisteren naar hem... Hij besloot om zich bloot te geven. Beginnend bij het begin, als de kleine Samuel van heel lang geleden... Hij vertelde alles. Over zijn abusievelijke vader, zijn doodsbange moeder, de ruzies, het huiselijk geweld, het drinken, hun dood... Hij vertelde over Felicia, over zijn verliefdheid, hun verliefdheid en hun geheimen. Hij vertelde over de Eed die hij met Keane, Eva en Felicia had afgelegd. Samuel vertelde over zijn relatie met Felicia, zijn eerste liefde... Het uit elkaar gaan, het terug bij elkaar komen, de schouwersinval bij het ontbijt... Over Evangeline, zijn tweede liefde, die zijn hart brak en de daarop volgende ruzies. Zijn slechte periode, het wegdrinken en wegstoppen van zijn verdrietige gevoelens, de aandacht vragerij... De ruzie met Keane, zijn eigen reis om zichzelf terug te vinden na alle ellende en de realisatie dat hij zichzelf nog meer kwijt was dan ooit. Over Kathryn, over studeren, het falen bij het studeren... En over de wens dat het allemaal nooit gebeurd was en hij alles kon terugdraaien naar het moment dat het voorkomen had kunnen worden.
  3. ['37][18+]On the edge of the stars

    Het liefst had Samuel nu gegrinnikt, maar het lukte hem gewoon echt even niet. Een waterig lachje verscheen voor een seconde. Het was ten minste iets... "Ik heb enigszins ervaring met babysitten, maar ik kan je niet beloven dat ik de beste ooit ben... Ik kan het op z'n minst proberen." Lieflijk aaide hij met zijn hand langs haar lange haren. Het voelde fijn zo. Rustig en kalm. Even ademen. De jongen liet zijn blik glijden over het hekwerk waar hij zo'n paar minuten geleden nog aan voorover hing, klaar om zijn eerste en laatste vlucht te nemen. En toch... toch was hij opgelucht dat hij daar niet meer stond. Wat had hem bezield om daar te hangen...? Genoeg, meer dan genoeg. Sam zuchtte. In zijn eentje ging hij het niet aankunnen. De dagen zouden weer gevuld worden met leegte en verdriet. Met pijn, schuld en schaamte. Hij zou uiteindelijk terugkeren naar de plek waar hij net stond en of hij dan weer terug zou klimmen was de vraag. Hij had hulp nodig... dit kon hij gewoon niet alleen... "Paige... help me alsjeblieft..." Langzaam brak de jongen in twee en begonnen de tranen uit zijn ooghoek te stromen. Ik kan dit niet alleen... Ik heb hulp nodig... En jij bent zo sterk, zo nuchter en realistisch. We kunnen elkaar helpen...
  4. ['37][18+]On the edge of the stars

    "Nee... nee... dat-... ik begrijp dat je dat niet zomaar vertelt. Het is niet zomaar iets..." Sam knikte. Na haar uitleg over de gehele situatie kreeg de jongen een soort deja vu moment toegespeeld. Jongen in een relatie, jongen ziet ander meisje waar hij in geïnteresseerd is... Vriendin niet blij met de situatie (geheel helder natuurlijk...) Het klonk een beetje als een welbekende liefdesdriehoek, die op dit moment enigszins was bekoeld, maar net even anders. Samuel was niet zo goed met liefdesdriehoeken en kon nooit zo goed begrijpen waarom monogamie eigenlijk zo te schande werd gelegd... Nu moest hij niet veel zeggen, want hij had zelf meerdere malen een liefdesdriehoek van dichtbij meegemaakt, zichzelf inclusief gesteld. Hij wilde dan ook niet bevooroordeeld reageren op Paige's situatie; het was haar situatie en hij mocht daar niet over oordelen of zich er mee bemoeien. Daar had hij inmiddels wel van geleerd. Zijn duimen streelden zachtjes langs de wangen van het meisje. Ze zag er bleek uit, vermoeid. Alsof ze slecht had geslapen. "Ik snap het..." Knikkend luisterde Samuel naar wat Paige allemaal al voor maatregelen had genomen en wat voor beslissingen ze had gemaakt. Haar moedige glimlach zette haar woorden met kracht neer, maar ergens voelde hij de melancholische zijde achter haar krachtige, verantwoordelijk stappen. Ze zou haar studie niet afmaken, ze zou vertrekken van campus, ze zou haar baan bij het café opzeggen. Voor een moment voelde Samuel zich enorm egoïstisch bij de gedachte dat hij niet wilde dat het zo zou lopen. Ze had geen keuze. Ze moest. Het leven gaf haar niet wat ze zo graag gewild had, maar in plaats van er aan onder door te gaan, greep ze zichzelf bij elkaar tot de laatste stukjes en besloot ze iets van haar omgegooide leven te maken. Ze besloot er een toekomst aan te geven, weliswaar niet een die ze altijd voor ogen had gehad, maar Paige zette door en zou er een werkende, goede toekomst van maken voor haarzelf en haar ongeboren kind. Twee levens overhoop, een met een uitzicht, een uitzichtloos... of toch niet? Kon hij hier niet iets van meenemen, van haar moed, haar kracht. Voorzichtig geleidde hij haar hoofd terug naar zijn schouder en liet een van zijn handen op haar haren rusten. Met de ander omhelsde hij haar opnieuw, haast troostend. Voor hem tenminste wel; het gaf hem wat kracht. Precies de reden waarom hij haar dichtbij hield. Misschien straalde haar strijdkracht wat over naar hem, hij had het nodig. Hij had haar nodig. "Je redt het wel... Je bent sterk Paige, sterker dan menig mens ooit zal zijn." Samuel ademde diep in en uit. "Laat me je helpen."
  5. ['37][18+]On the edge of the stars

    De warmte van haar omhelsing overdonderde hem een beetje, maar tegelijkertiid voelde hij zich veilig. Veiliger dan daarnet zeker. De spanning in zijn lichaam kwam tot uiting en deed zijn lijf, zijn ledematen en kaken bibberen. Hij beefde van top tot teen en probeerde zich staande te houden door Paige vast te houden. Het was oké, hij was oké, zij was oké... Rillend liet hij zijn eigen armen om haar heen nog iets verstevigen, waarna Sam zijn hoofd op haar schouder liet rusten. Hij was oké... Het was oké... Bij de woorden van het meisje keek Sam even op. Ze hield van hem. "Ik ook van jou. Jij de mijne..." En opnieuwd stortte hij zijn voorhoofd tegen haar schouder. Hij voelde zich vermoeid, slap. Rustig trok Sam zijn bovenlichaam naar achter, zijn vingers omlijstend rond haar gezicht. "Nee... We moeten over jou praten... Over..." Zijn ogen flitsten naar haar buik. Een korte stilte. "Hoelang weet je het al...?"
  6. ['37][18+]On the edge of the stars

    Sam schrok van haar boze woorden, waardoor zijn grip op het ijzeren frame van het hek versterkte. Hij werd wakkergeschuwd uit zijn eigen wereld en keek met een huiverende blik naar de wereld beneden hem. Zijn gedachten versprongen van 'spring' naar 'ga terug', over en weer. Zijn ene zijde wilde springen, suizend de diepte in, als een vallende ster. Zijn andere zijde, die zich door het duister heen wilde worstelen, verbood hem nog een enkele beweging te maken. Samuel bevroor ter plekke, ten midden van zijn innerlijke tweestrijd. Een strijd der macht. Een gevecht tussen duister en licht. En toen een plotselinge verheldering aan de duistere hemel van Sam's gedachten. Het waren haar zachte woorden die hem terugbrachten naar het nu, die hem deden beseffen waarom ze over kinderen was begonnen. Paige was in verwachting, van een kind... Maar hoe?! Wanneer?! Wie?! Met stomheid geslagen keek hij haar aan. Voorzichtig probeerde hij zich om te draaien op het hekwerk. Eerst zijn ene hand over de andere, waarvan Paige's vingers de pols hadden omringd. Daarna volgde de rest van zijn bovenlichaam. Een korte imbalans penetreerde zijn voeten en even leek het erop dat zijn voet onder zijn lichaam door zou wegschieten. Maar het gebeurde niet. Gelukkig genoeg wist hij zijn balans te behouden en draaide hij zich met zijn gehele lichaam naar haar toe. Haar ogen leken hem vast te grijpen, ookal probeerde hij her en der het oogcontact te vermijden. "..." Stilte in zijn hoofd. Oké... Een lange seconde van twijfel hield hem in zijn greep, maar zijn eigen wil had het roer overgenomen en hem zijn voet op de verhoogde ijzeren balk gezet. Voorzichtig klom de jongen over het hekwerk en zette zijn voeten op veilige grond.
  7. ['37][18+]On the edge of the stars

    Haar stemgeluid kwam steeds een stukje dichterbij, viel hem op. Het gaf hem een tweesplitsing in zijn keuze; of hij zou haar dichterbij laten komen, met alle gevolgen van dien. Dat hij zijn laatste momenten nog kon praten met een dierbare, om precies te kunnen vertellen wat er nu aan de hand was, of wat er juist niet in de hand te houden was. Of hij kon haar wegsturen, schreeuwen, gillen dat ze weg moest gaan en hem met rust moest laten, met ook alle gevolgen van dien. Een betraande Paige, vol angst, die hem te pletter zou zien vallen tegen de koude stenen van de grond. Hij kon zichzelf al voelen vallen, de wind ruisend langs zijn oren, de tegendruk van zijn lichaam in de snelheid van zijn val. Het waren beide geen optie. Want bij de eerste optie zou ze net zo lang blijven staan tot hij terug over de reling zou komen en dat wilde hij niet. Hij wilde niet terug naar de hel van zijn dagelijks leven. Hij wilde zich niet meer dagelijks afvragen of hij het wel waard was om de dag aan te kijken. Hij wilde niet meer opstaan met een zwaar gevoel op zijn borstkas, die hem er elke dag opnieuw van weerhield om de avonturen van de dag te beleven als plezierig en fijn. Een voorrecht om te mogen ademen en bewegen als een normaal mens. Het voorrecht wat een ieder zich wenst. Waarom wilde hij het dan niet meer? Waarom wilde hij zich het liefst voor de rest van de wereld verstoppen? Om zijn kwetsbare hart te beschermen? Om de mantel van schaamte voor zichzelf af te doen? Om eindelijk vrij rond te kunnen lopen, zonder andermans normen en waarden, zonder berispingen, zonder vooroordelen, zonder stereotypen die de maatschappij werden voorgeschoteld uit eigen gaarkeuken... Hij wist gewoon niet meer waarom, waarom hij zich voor de wereld wilde verbergen. Sam wist niet meer waarom hij zo boos was op zichzelf, zo verdrietig was met zichzelf en zo ontevreden met het leven dat hij leidde. Hij kon er niets aan doen, het was gewoon zo en de gedachte eraan was ook niet te vermijden. Als vanzelf. De aanraking van haar vingers rond zijn koude pols maakte hem wakker uit zijn gedachten. Zijn ogen vonden een warme hand die de zijne verwarmde en vonden daarna een weg naar het betraande gezicht van Paige. Hij keek weg van haar huilende ogen, beschaamd dat hij dat had veroorzaakt. Ze wilde hem niet missen, hij was het leven waard en het leven mocht hem niet verliezen... "I-ik..." Hij kon zijn zin niet afmaken. Een lichte frond vormde zich boven zijn ogen, die zijn wenkbrauwen meetrok in een sterker vormende plooi. Opnieuw keek de jongen over zijn schouder naar het meisje. Een wereld om haar kind groot te brengen? Waar had ze het over? Dat was toch niet aan de orde, ze had geen kind. Ze had überhaupt geen vriend, laat staan dat ze getrouwd was. Ze had nog helemaal geen gezinsleven, dit was toch nog geen onderwerp van gesprek? Sam begreep het niet. "Dat is nog zo ver weg... Tegen die tijd ben ik enkel nog een vage herinnering in de kelder van jouw gedachten. Een hersenspinsel in het web van je verleden. Dat is niet belangrijk. De wereld vergaat niet als ik weg ben."
  8. ['37][18+]On the edge of the stars

    "Nee. Nee, Nee... Je begrijpt het niet... Er valt niets meer te helpen of te redden, het is hopeloos. Er komt geen eind aan alle ellende, alleen zo..." De wanhopige jongen schudde zijn en slikte huiverend enkele tranen weg. Hij had de tranen willen wegevegen, maar hij moest zich vasthouden. Hij liet ze maar rollen en slikte zijn snikken onhoorbaar in. De wind floot door de ruimte heen en liet Sam's blouse en haar wapperen. Ze streelde niet meer zacht langs zijn gezicht, ze sneed haast over het oppervlak van zijn wangen. Ze was kil en gemenig. "Alle hulp is verloren. Ik heb gefaald, iedereen gefaald... Mijn beste vrienden, mijn ouders, mijzelf, mijn vriendin, jou... Ik ben een complete mislukking en ben geen hulp meer waard. Ik ben niets of niemand meer waard. Niets!
  9. ['37][18+]On the edge of the stars

    Natuurlijk zou ze niet weggaan. Hoe had hij ooit kunnen denken dat ze hem weer met rust zou laten en hem zou laten doen waarvoor hij hier gekomen was.. Ze snapte het niet. Ze snapte niet dat zijn leven gewoon klaar was en dat er niets was dat hem nu kon terugdraaien naar de wereld van het verleden, waarin alles nog okay was. Er was geen uitweg meer. "Paige alsjeblieft!" Te hard had hij geroepen, zijn schorre keel deed er zeer van. Hij had genoeg gehuild en geschreeuwd voor hij hier kwam. Hij wilde gewoon niet meer. Hij draaide zich niet meer om en bleef haar aankijken vanaf zijn schouder. De bittere smaak van twijfel sloop in zijn mond. Hij wilde het wegspugen, maar de eerste druppels hadden zich een weg naar zijn keel geklauwd. Ging hij nu daadwerkelijk twijfelen of hij op haar in moest gaan? Ze zou hem alleen maar proberen om te praten. Ze zou hem wegpraten en zijn leven verlengen, hetgeen wat hij gewoon eigenlijk niet meer wilde. Hij achtte zich het leven niet meer waard te zijn, maar waarom wilde hij dan wel nog naar haar luisteren? Er is niets uit te leggen, niets wat dit beter moet maken. Wat mij beter moet maken... Samuel's onderlip begon te bibberen en voorzichtig gleed er een traan langs zijn wang naar beneden. Ik ben zo moe Paige, ik kan niet meer... Ik wil niet meer...
  10. ['37][18+]On the edge of the stars

    De meeslepende gedachtenstroom hield de jongen in zijn greep. Hij had zijn grip op de reling willen versoepelen, zodat het eigenlijk vanzelf zou gaan. Rustig. Alsof hij in alle kalmte weg zou glijden naar een betere wereld. Maar nee. Nee. Een overduidelijk gegil haalde hem uit zijn trans en deed hem zich weer vastgrijpen aan die reling, alsof zijn leven er vanaf hing. En dat deed het ook. Een figuur in de wereld onder zijn voeten had gegild en hem van zijn plan getrokken. Voor nu tenminste. De figuur leek zich aarzelend te bewegen, alsof het twijfelde wat te doen. Met een lege blik staarde Samuel de afgrond in, hopend op een teken van boven, dat hij naar de hemel mocht komen en dat het tijd was om te gaan. Een knipperende beweging en de figuur was weg... Had hij het gedroomd? Was het een hallucinatie geweest? Een laatste, tegenwerkende gedachtenstroom? Het deerde niet meer... Niets deerde meer. Met een diepe zucht blies Sam zijn wangen bol en bracht zich weer terug op de plek waar hij net was. Ogen dicht... Niet springen! Sam's ogen schoten open. Paige?! Zijn grip verstevigde zich weer en met een ruk draaide hij zijn hoofd naar achteren. "Blijf alsjeblieft daar..." Zijn schorre, zachte stem klonk harder dan hij had gedacht. P-paige... Nee... Een traan welde op in zijn ooghoeken. Waar was hier nog een oplossing in te vinden? Wat viel er nog op te lossen? Het was allemaal verloren. Allemaal gedoemd om te mislukken en alsnog te eindigen in dit scenario. Alles was geprobeerd... Blijf. Daar. Ga terug.
  11. ['37][18+]On the edge of the stars

    18+ waarschuwing: poging om het einde van het leven te bespoedigen. 28 juli 1837 - de Astronomie toren op CU - 1:13 's nachts Een zachte bries blies kleine stofdeeltjes en boomblaadjes in sierlijke cirkels over de grond en in de lucht. De lucht was klam en warm, maar toch zwoel en verkoelend na de warme zomerdag die achter de rug was. De zon had ruim geschenen, in al haar volle glorie, haar zonnestralen strelend over de wereld. Over de bomen, de dieren en de mensen. De donkere huiden, de lichte. Het geruis van de wind werd luider naarmate de hoogte zich vanaf de grond vergrootte. Voorzichtige voetstappen weerklonken op de traptreden van de Astronomietoren aan de Cambridge Universiteit. De schoenen die de traptreden beklommen glommen in het licht van de sterren en de maan. Het was een prachtige, heldere nacht. Zuiver en schoon van wolken en mist. Gestrikte veters, met een dubbele knoop. Bruine broekspijpen die in het licht van de nacht juist grijs en grauw leken te zijn. De zon was nog niet zo lang geleden ondergegaan, maar in de zomerse nachten was de transformatie van dag tot nacht slechts een wisseling van enkele minuten. Waar de zon enkele minuten geleden nog zo helder scheen, was nu een kille duisternis ontstaan, als een schaduw op klaarlichte dag. De voetstappen kwamen boven, de laatste trede achter zich latend en de stenen van de op een na hoogste ruimte begroetend. Samuel wierp een voorzichtige blik naar beneden vanuit het grote raam. De grond was ver beneden zijn voeten, maar leek toch zo dichtbij. Geruisloos klom hij naar het laatst mogelijke, hoge plekje op de toren. Het dak, met de daarop aansluitende observatieplaats. Met een zachte glimlach begroette hij de zachte zomerbries op zijn gezicht. De lucht hierboven leek altijd frisser, schoner dan beneden. Ze veegde zich langs zijn gelaat, zijn armen, door de luchtige stof van zijn blouse en door zijn schoongewassen haren. Zachtjes sloot hij zijn ogen en genoot van het rustgevende moment. Eindelijk... een moment van rust. Zo veel drukte, zo veel geruis en geluiden van de dag. De nacht was zijn favoriete fase van de dag, door de serene rust, die de drukke geluidsmuur van de dag deed wegzakken in een diepe slaap. Niemand had door dat hij hier zat en dat was maar goed ook. Dit was zijn favoriete rustplek, een ruimte, of eerder een dakloze, muurvrije ruimte van stilte. Een diepe zucht. Langzaam liet de jongen zich zakken, tot hij zijn achterwerk had geplant op het houten plateau, dat net buiten de observatieruimte viel. Hij kon langs de neuzen van zijn schoenen de diepte in kijken, naar de wereld beneden zijn voeten. De enkele studenten en professoren die hadden besloten om de zomervakantie hier door te brengen lieten zich zo nu en dan zien, in de weerspiegeling van de ramen, of in een deuropening nabij de bibliotheek. Het café waar Paige werkte was verlicht, maar leek vanaf hier uitgestorven. De meeste mensen waren naar huis, om de vakantie door te brengen bij hun geliefde familie en vrienden. Samuel was net terug van weggeweest. Hij had zijn familie weer gezien, George geholpen met het werk op de hoeve, Siobhan uitgebreid geknuffeld en bedankt voor haar heerlijke maaltijden en de schoongewassen lakens op zijn bed. Zijn oudere broers en zussen, die op bezoek waren gekomen. James, zijn kat, die ook mee was gegaan en daar op Samuel's wens was gebleven. Het was goed voor hem om heerlijk op de hoeve rond te struinen, zoals hij iedere vakantie gewend was. Hij zou hem in september, aan het begin van het schooljaar weer ophalen had hij gezegd. Hij had zijn broers en zussen geknuffeld, George, Siobhan... En hij had ze bedankt voor hun steun en hun liefde. Tot gauw, had hij gezegd. En nu was hij weer hier. Zijn blik verschoof zich over de ruim uitspreidende daken van de universiteit en even verscheen een glimlach op zijn gezicht. Er was gewoon iets met daken, waar hij altijd even om moest grinniken. Zijn gedachten gingen voor een moment uit naar Felicia en haar begrafenis van enkele weken geleden. Wat had hij graag nog een keer gepicknickt met haar op een dak. Of met Eva. Met Keane. Met Paige. Met Kathryn. Maar ergens ook niet. Het was iets van hun geweest, iets wat hij koesterde en het liefst in een klein doosje had willen doen. Zijn mondhoeken gleden voor een moment iets hoger. Wat had hij tot nu toe een mooie momenten beleefd. Zo veel vreugde, zo veel blijdschap... Ook dat had hij het liefst in een doosje willen doen, eentje met een heel goed slot, zodat hij het nooit meer kwijt zou raken. Maar daar was het al te laat voor. Het doosje had niet goed op slot gezeten en met de tijd mee was de blijdschap en de vreugde ontsnapt. Zo tussen zijn vingers door weggeglipt. Niet in een oogwenk, maar langzaam. Druppel voor druppel, zucht voor zucht. Zijn mondhoeken gleden iets omlaag. Alle verhalen, alle belevenissen, alle ervaringen in hun glooiende, warme kleuren vervaagden en werden kil en grauw. een duister randje omringde zijn herinneringen, alsof de blijdschap met iedere ademhaling verdween. Hij wilde wel blij zijn, maar hij wist niet meer hoe. Hij kon zichzelf er niet meer toe krijgen om blij te zijn, zich blij te voelen. Blij bestond niet meer. Geluk was verdwenen en liefde was een leugen, gemaakt door onze eigen, euforische en optimistische hersenspinsels. Het echte, rauwe bestaan was enkel overleven tot de dag dat je zou sterven. Inmiddels was zijn gedachte daarover bijgesteld; liever vandaag dan morgen. Nee, hij zou niet gauw terugkeren naar de hoeve, naar Siobhan, George en James. Hij zou James dan ook niet meer ophalen. Hij zou geen whiskeyavondjes meer houden met Keane, of theatervoorstellingen bekijken met Eva. Hij zou geen ontbijt meer eten met Paige, op zondagmorgen, met haar eigengemaakte homemade roast. Hij zou Kathryn niet meer zien, evenals de mensen van de universiteit, zijn oude Zweinstein vrienden... Hij zou niemand meer zien, niet tot zij dezelfde weg zouden volgen als hij nu deed. Het was genoeg geweest. De ellende had hem zo ver in zijn eigen duisternis gedreven, dat hij verdwaald was geraakt en weg niet meer terug wist. Zelfs niet voor het kleinste beetje. Hij had de hoop opgegeven, wat hem naar een nieuwe weg had gebracht, eentje die uiteindelijk dood zou lopen, maar pas op het allerlaatste einde. Hij had alles en iedereen nog eens in zijn hoofd herhaald. Of het echt zin had wist hij niet, want waarschijnlijk dachten ze niet aan hem. Hij was niet zo belangrijk voor Keane als Keane voor hem. Keane was rijk en machtig. Had de wereld aan zijn voeten liggen. Plus, dat hij over niet zo'n lange tijd vader zou worden en dus hoofd van zijn eigen gezin. Evangeline zou hem niet missen. Ze had een goede stap gemaakt op haar werk, genoot van haar werk en deed hard haar best voor haar studie. Plus dat ze een relatie had, iemand die beter was dan hij en waar ze echt haar hart aan kon geven na al het gedoe met Keane... Hem was dat niet gelukt en hij wist nu waarom; ze was te goed voor hem. Felicia was gestorven... Sebastian en Lillian hadden hun eigen huwelijk om te plannen en geen tijd voor Sam. George en Siobhan waren druk op de hoeve en James... zijn lieve kater James was de enige die hem op dit moment echt zou kunnen missen. De gedachte aan de luie kat die in de zon lag te spinnen van genot gaf hem een klein glimlachje. Een seconde. En toen was hij weer weg. George en Siobhan waren dol op James en zouden net zo goed, of misschien zelfs nog beter, voor hem zorgen met alle liefde die ze het dier ook maar konden geven... Het was genoeg zo. Het was op. Hij was op. Uiteindelijk klom hij dus over die reling, de laatste stappen zettend. Zijn laatste klim, tot hij eindelijk mocht loslaten. De toppen van zijn tenen hielden hem op het plateau, terwijl zijn handen langzaam een weg zochten om zijn hele gelaat om te kunnen draaien. Stap voor stap keerde hij zich met zijn gezicht naar de buitenwereld, naar de sterren en de maan. Zijn handen hielden zich vast aan de reling, terwijl hij zich steeds een stukje meer naar voren boog, zijn blik starend naar de wereld van beneden. Zijn ogen gleden voor een moment omhoog, zoekend naar een bekend gezicht. In zijn gedachten verschenen Felicia, zijn vader, zijn moeder... In gedachten groette hij ze en zei hij hen dat het niet lang meer zou duren. Hij was klaar om op reis te gaan, aan de andere kant te staan. Hij sloot zijn ogen, voor alles wat was geweest en wat nog zou komen, in die laatste ogenblikken van zijn bestaan.
  12. [1837/1838] Shell & Bone

    Een omvangrijke leegte, die bijna al het leven en alle vrolijkheid wegnam die er in zijn wereld nog waren overgebleven. Een emotieloos gezicht ontmoette hem deze ochtend in de spiegelbeeld. Het spiegelbeeld zag bleek, haast zo wit als de wastafel onder zijn zwakke handen. Een aambeeld aan zwaarte rustte op zijn hart. Het besef dat Felicia er niet meer was deed hem zwaarder vallen dan hij ooit had gedacht. De oorzaak van haar overlijden nog meer. Het was zo onverwachts. Griep... een zware griep had haar leven weg geroofd. Dit was geen overlijden zoals het bij haar had gehoord. Terwijl hij er over nadacht zag hij een strijdende Felicia voor zich, met al haar souplesse, charme en kracht. In zijn fantasie zag hij haar strijdend ten onder gaan, vechtend, tot het bittere eind. Ze was een ridder in een stalen harnas, haar magische krachten om zich heen wervelend als likkende vlammen. Ze had tot de laatste seconde alles in de strijd gegooid, zoals een echte strijdster. Niet zo... Niet ziek op een bed, niet kunnen vechten tegen hetgeen wat haar kapot maakte van binnen... Haar dood was haar karakter niet waardig. Een lege, glazige blik staarde hem vanuit het spiegelbeeld aan en begon met een lichte beving in de vingers de stoppels van zijn wangen te scheren. Met iedere streek hoorde hij het bonzen van zijn kloppende hart in zijn oren en zo nu en dan de lachende stem van Felicia. Of enkele woorden die ze hem wel eens had gezegd. 'Bloemkooloor!' 'Jeetje Samuel, hoeveel ga je nog eten?' 'Hup opstaan! We gaan trainen!' 'Beloof je me te schrijven deze zomer?' Nadat zijn haren netjes gekamd waren en hij zijn kostuum had aangetrokken bekeek hij zichzelf opnieuw in de spiegel. Zijn blik vierde van links naar rechts, evenals zijn bovenlichaam. Met getuite lippen wreven zijn vingers door zijn lange haren, zodat de voorste lokken wat wilder vielen, zoals zij ook wel eens door zijn haar had gestreken. Felicia hield niet van dat hele strak gekamde haar, het moest wat losser zitten, wat wilder, precies zoals zij het goed had gevonden. En zodoende. Zijn zwarte cravat was geknoopt, zijn veters gestrikt en de sierlijk uitziende rouwkaart leek haast vastgekleefd aan zijn vingers. Hij liet het niet los. De avond dat hij de kaart had geopend, samen met Keane, had hij met hem gedronken op haar leven en had hij zijn best gedaan om Keane troost te bieden. Maar zichzelf had hij erbuiten gelaten. Vanbinnen ging Samuel kapot en met iedere seconde die de uitvaart naderde een beetje meer... Maar toch ging hij. Met Keane aan zijn zijde, vergezeld door diens vrouw Josephine, was Samuel de kist genaderd. In eerste instantie had de jongen niet durven kijken naar het levenloze lichaam wat ooit van zijn eerste liefde was geweest, maar het moest van zichzelf. Zij zou hetzelfde gedaan hebben. Zodra zijn ogen haar zachte gelaatstrekken vonden voelde hij zijn schouders zakken en keek hij ademloos naar het meisje. Ze was nog altijd zo mooi, zo puur. Maar ze was lang niet meer wie ze ooit was geweest. Het liefst had hij haar nog een keertje door haar haren gestreken, of even zijn vinger laten glijden langs haar wang, maar dat kon niet. Wat hij er toch voor over had om het toch te doen... "Ik ga je missen Lic, ik zal altijd van je houden..." waren de woorden die fluisterend zijn lippen verlieten en achter bleven bij Felicia. Daarna voegde hij zich opnieuw bij Keane en Josephine, afwachtend voor het officiële afscheid. De ceremonie was nog niet eens zozeer het moeilijkste gedeelte van haar uitvaart, eerder deftig en wederom niet passend. Het was een prachtige uitvaart, tot in de puntjes verzorgd en hoe kon dat ook anders met de Silvershores. Het was een welvarende tovenaarsfamilie met geld. Ze konden alles betalen als ze wilden... Felicia verdiende een uiterst zorgvuldig georganiseerde uitvaart, maar hij mist het avontuurlijke tintje wat Felicia altijd zo bijzonder maakte. Hij had nog eerder gedacht dat ze haar dood dan zou hebben geacteerd, terwijl ze ongezien, vermomd en heldhaftig te paard de horizon zou verlaten... Tranen biggelden over zijn wangen bij de vele, vele herinneringen die bij hem binnen schoten en uiteindelijk werd de jongen overvallen met een gevoel van intens verdriet en gemis. Hij sloot zich achter Keane aan voor de condoleance en schudde de handen van de Silvershores, instemmend knikkend met Keane's woorden, want zijn eigen woorden bleven hangen, opgesloten achter de enorme brok in zijn keel.
  13. ['37][Standalone] Oh, mother

    Mothersday 1837 - The Holy Angels Cemetery Oh Mother, sweet, sweet mother of mine. Your hair so golden, like halo's glowing shine. Oh Mother, glorious woman, so pure and devine. Your eyes so gentle, so subtle and fine. The touch of your hand on my cheek, a feeling like silk so sleek. The touch of your hand om my cheek, a feeling like silk so sleek. It makes my heart feel heavy and weak. Oh Mother, how I miss your smile and laugh. the thought of it makes my heart break in half. Oh Mother, what I would pay to gaze upon you again, this mask of strenght is so hard to maintain. The touch of your hand on my cheek, a feeling like silk so sleek. The touch of your hand om my cheek, a feeling like silk so sleek. It makes my heart feel heavy and weak. Oh Mother, my love for you still grows every day, more than hundreds of thousands words can say. Oh Mother, sweet, sweet mother of mine. I know you're waiting for me at the long awaited finish line. I'll see you there, everything will be fine. The bouquet of white roses he held in his hands found their way to the grave where his mother lay. A tear rolling from his cheek, an ache in his heart. Slow footsteps backed away from this place of serenity. Back to the place of insanity. OOC: dedicated to my grandmother, never known, but so incredibly loved <3.
  14. Het systeem van de inactieven

    1. Rekenen we KO’s, HM’s en IC leraren ook bij de unieke posities, d.i. krijgen KO’s, HM’s en IC leraren ook in totaal slechts één maand? Ik volg in Margaux antwoord. Mee eens; ik vind van niet. 2. Maken we hier een harde regel van? Dat houdt in dat we verder geen uitzonderingen toelaten en dat na de zes maanden in totaal niet posten men op inactief wordt gezet, einde verhaal. Ik zou het als regel aannemen, bij extreme uitzonderingen kan er altijd uitgeweken worden. 3. a. Moet er een bepaald maximum zijn voor hoe vaak dit aangevraagd kan worden? Voor mij niet persee. b. Een minimum dat moet zitten tussen twee langdurige afwezigheden? nee. c. Wordt een langdurige afwezigheid gegeven zodra erom gevraagd wordt of moet er echt een goede reden gegeven worden? Wordt elke reden aanvaard? Ik heb zelf wel een behoefte om mij te verantwoorden waarom ik er voor lange tijd niet kan zijn, maar ik vind niet dat je van iemand moet eisen dat diegene een reden geeft. Het is handig om te weten waar iemand uithangt, maar ik vind niet dat je tot in detail moet mededelen waarom je er niet bent. d. Moet men minstens een inschatting kunnen geven vanaf wanneer men denkt terug te zijn of maakt dat niet uit? Hangt af van de situatie. Is het mogelijk, dan is het handig. Is het onbepaald, dan zou ik er niet al te moeilijk over doen. Nu wordt dat ook niet zozeer gedaan; sommige onvoorziene zaken kosten enorm veel tijd en geven geen garantie op een terugkeerdatum. 4. Zijn er nog overige opmerkingen? Gedachten die je heel graag kwijt wil? Voorvallen die je nu voor je kan zien en waarbij je niet zeker bent wat we daarmee zouden doen? Heel goed deze vragen, het brengt je vlot stappen verder. Heel prettig.
  15. Opgeeftopic inactieven nakijken

    Ik wil best helpen (als de mogelijkheid er is), dan moet ik het vantevoren ff weten wanneer enzo, maar ik help graag waar ik kan!
×