Jump to content

Samuel Everett

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    615
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    25

Samuel Everett last won the day on October 7 2017

Samuel Everett had the most liked content!

About Samuel Everett

  • Rank
    Altijd pret met Everett
  • Birthday 09/29/91

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Denise

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,105 profile views
  1. [1836/1837] Does it burn when I'm not there?

    Vlak voor hij een volgende hap in zijn mond stak, knikte Samuel heftig naar Paige en glimlachte met gesloten lippen. Wat vriendelijk van haar. "Erg goed... Beter dan mijn eigen kookkunsten..." Nadat hij zich zijn laatste hap toast en ei smakelijk had gemaakt, veegde de jongen braaf zijn gezicht af en likte zijn onderlip om het laatste korreltje zout te kunnen proeven. Deze toast was duizend keer beter als die van hemzelf, wanneer hij weer eens de boterhammen of de eieren liet aanbranden. Sam at geregeld zwartgeblakerde boterhammen, tenzij Evangeline hem meenam in haar vroege ochtend-kookgebeuren... Vaak deed ze dat, wanneer ze al zag aankomen dat Sam ging falen met zijn kookkunsten. Het was een schat, die Eva... Maar Paige was ook lief en genereus dat ze gewoon zo voor hem had gekookt... Hij bedacht bij zichzelf om haar een extra fooi te geven, als dank voor haar goede zorgen. Misschien kon hij als blijk van zijn dank wel voor haar zingen! Of dansen op de bar! ... Maar hij bedacht zich, dat dit toch niet zo'n goed idee was momenteel... "Ja, lekker. Graag, alsjeblieft... doe maar..." Hij wilde vuurwhiskey zeggen, maar misschien was dat niet zo'n goed idee... "...een glas water, alsjeblieft. Even bijtanken. Is misschien wel eh... slim." Maar... even over jou, Paige. Je wilt heler worden, wat tof. Studeer je dan Heelkunde?
  2. [1836/1837] Does it burn when I'm not there?

    "Echt?!" Voor Samuel het besef echt had gevonden, het duurde nou eenmaal even iets langer dan normaal, leek het alsof Paige al naar de keuken was afgestormd om een bordje eten voor hem klaar te stomen. Hoe lief was dit! Ze ging gewoon eten voor hem maken! Met een brede glimlach zat Samuel daar aan de bar te wachten, als een blije puppy die braaf op de mat lag te waken tot het baasje terug was van weggeweest. Een viezige, dronken student kwam naast hem staan en bulderde om een nieuw glas bier. "Vlieg op, je hebt al teveel op!" Zei Sam opgelaten. "Ze schenken niet meer als je teveel op hebt, ga slapen of zo..." Al mopperend smeet de jongeman zijn glas richting de bar -over de bar en mis...- en vertrok met een zwalkend, stampend loopje naar de buitendeur. Kijk en dit was eigenlijk de reden dat Samuel hier helemaal op zijn gemak zat. Normaal gesproken lag hij nu al snurkend in zijn bed... Het was misschien wel eens goed om 'een drankje te doen', maar gezien zijn nogal gevoelige tijden in combinatie met drank, was het gewoon niet zo'n slim idee. Terwijl hij nog braaf wachtte op Paige, peuterde hij aan een paar bierviltjes die op de bar lagen verspreid. Zodra ze dan ook tevoorschijn kwam begon zijn niet bestaande staartje te kwispelen. "Zo, jij bent snel!" Sam's ogen begonnen te glimmen als pas gepoetste lederen schoenen. Zo'n fonkeling van gelukzaligheid. "Wat lekker! En wat lief! Je bent een engel..." Het moment dat het bord voor zijn neus verscheen pikte Samuel een setje bestek uit het bestekbakje op de bar en begon smakelijk aan de toast met eieren. Het was op dit moment het allerlekkerste eten wat hij ooit had gegeten. Zijn lege, grommende maag begon te pruttelen van vreugde en de jongen begon zich hap na hap al een stukje beter te voelen. Nadat de eerste, getoaste boterham met ei was verorberd keek hij naar de tweede. "Wil jij ook een stukje?"
  3. [1836/1837] Does it burn when I'm not there?

    "...Oef..." Ook al studieproblemen... Sam trok een afgunstige blik naar zijn lederen rugzak en gaf er wat nonchalant een schop tegenaan. Stomme studieboeken... stomme studie... Stomme studeertijd... stomme tentamens! Ja! Ze had gelijk! Het gaat allemaal veel te snel... kunnen ze niet de standaarden van Zweinstein aanhouden? Gewoon een keer in de zoveel tijd en niet elke vijf a zes weken?! Ik word ondertussen gek hiervan! Pffffff..." Grmbl!! Dat was overigens niet het geluid wat hij uit boosheid maakte. Het was zijn maag. Goh. Verrassend. Eh... het laatste wat ik gegeten heb was... toast. Met abrikozenjam, vanmorgenvroeg. De jam was niet heel lekker, maar goed... Studentenleventje, niet waar? Zelf rond zien te komen en erbij studeren... En jij?"
  4. [1836/1837] Does it burn when I'm not there?

    Op z'n allercharmantst -alsof er zojuist een dikke bromvlieg in zijn oog was gevlogen- kneep Sam zijn rechteroog dicht in een goedbedoelde knipoog. Om het nog erger te maken drukte hij zijn wijsvinger tegen zijn lippen aan en deed hij het geluid na van een sissende slang. "Sssssst!" Hoe fout wil je het hebben... Maar goed. Sam knikte naar Paige en tikte zachtjes -lees gelukkig zacht genoeg- tegen haar glas aan op een voorzichtige proost uit te brengen en zette vervolgens het glas aan zijn lippen. Op het moment dat de eerste slok vuurwhiskey zijn keel bereikte straalde deze in al zijn warmte en brandde het een haast permanente afdruk op zijn tong. Een grom klonk uit zijn borst, alsof het hem wat extra kracht gaf om de nacht aan te kunnen. Een nacht vol studie. Boeken. Lezen. En een godvergeten Griekse God die de sterrenbeelden in zijn hand had. VERDOMD WELKE WAS HET NOU! KRIEBEL? KRIEMO? KROMI? Misschien moest hij maar eens opgeven voor vanavond... UGh... Verkeerd onderwerp Paige. "Ugh... Verkeerd onderwerp Paige." Oh. Shit. Dat had hij dus hardop gezegd. "Sorry. Sorry... Maar dat is inderdaad een van de duizend vragen die op dit moment heeeeeeeeeeeel vervelend zijn..." Net zoals de vraag hoe het voelde als je beste vriend verplicht moest trouwen met een op zich best aardig meisje, maar stiekem verliefd was op het meisje waar Sam op verliefd was, terwijl zij met zijn beste vriend een affaire had. Of de vraag hoe het met zijn ouders was. Of hij zich helemaal thuis voelde bij zijn adoptiegezin. Of hij al klaar was voor de stagedagen die er aan zaten te komen. Of hij niet genoeg had gedronken? Allemaal verleden tijd. Allemaal oud zeer. Behalve dat Keane nu werkelijk getrouwd was met Josephine, dat was vrij recent en Evangeline die haar verdriet niet verdronk in vuurwhiskey maar op een andere manier... Hij wist niet echt wat voor manier, maar goed. Dat was misschien de echte reden dat ze Sam de deur uit had gekeild en niet per se omdat hij afleiding nodig had... Ach. Zo slecht had hij het nu niet. "Wat voor vraag zou jij op dit moment niet willen horen?"
  5. [1836/1837] Does it burn when I'm not there?

    Heerser en God der sterrenbeelden... Lijkt op die ene van het sterrenbeeld Ram... Schepte met Godin Eury-... Eury... Eurynogwat drie nageslachten, maar hoe heette die ook alweeeeeer?! Breinbrekend en tegelijkertijd hopeloos verloren keek Samuel vanaf zijn gepositioneerde kin op het bar blad naar zijn vuisten. Ja, ach... hij zag er echt wel een beetje verloren uit. En hij was moe. Zo verdomd moe. De aanstaande tentamenweek was dichterbij dat zijn kloppende hartje had gehoopt en helaas kwam hij voor een van de zoveelste keren in zijn leven tijd tekort om de tentamenstof in zijn hoofd te krijgen. Voor Samuel was dit dus iedere tentamenweek, technisch gezien... Ook zou hij zich tot het laatste moment in het zweet werken om de stof tot zich te nemen, al moest hij dit samen met zijn zoveelste glas Aan woordenlijst toevoegen naar binnen lurken. De jongen look al zuchtend zijn ogen en hoopte dat wanneer hij zijn ogen open deed, het tentamen magischer wijze niet zou plaatsvinden. Helaas. Zijn ongeopende boek lag nog keurig naast zijn vuisten. Waarom had hij die überhaupt meegenomen...? Nogmaals zuchtend keek de jongeman met half geopende, enigszins wazige blik naar het boek, greep het (met getuite lippen) beet en drukte het in zijn lederen rugzak, die tot zijn verbazing nog dicht kon. Zijn gehele boekencollectie zat er in; werelds die ruimte vergrotende spreuk... Sam legde zijn kin op zijn vuisten en probeerde het nog een keer. Diep zuchten en je ogen sluiten. Misschien hielp het. Nee, niet echt. Het hielp hem meer om zijn zicht wat rechter te houden, gezien deze wat details in de werkelijkheid begon te verliezen en zich meer richtte tot de glooiende vormen van zijn omgeving. Een lege barkruk naast zijn ene zijde en naast zijn andere. In de hoek van de ruimte een vreemd, donker figuur. Voor zijn neus een ietwat scherper voorwerp, een glas. Leeg. Bah. Leeg... Zo voelde hij zich ook. Sam's geloken ogen openden zich halverwege en zijn wazige blik verplaatste zich naar het gezicht van de vrouw voor hem. "O, hey Paige..." Zei hij voor de... zevende of achtste keer vanavond. "Doe maar... Nog een rondje alsjeblieft." Hij wees met een slap vingertje in een rondje boven zijn glas. "Eentje. De laatste. Doe je met me mee? Ik betaal..."
  6. Na alles wat er was gebeurd, zou je niet zo snel verwachten dat Samuel Everett: nerd der nerds, half-Rus, emotioneel-labiele, anti-romanticus en romanticus tegelijk, astronomie-fan en last but not least, ultieme friendzoner, samen zou gaan wonen met zijn tweede echte liefde. Evangeline Lennox. Natuurlijk, ze hadden een prachtige toekomst kunnen hebben; mits ze die ene uit de hand gelopen ruzie niet hadden gehad, Evangeline niet zo heilig geloofde in ware liefde en sprookjesromances en als Keane niet had bestaan. Maar de gedachte aan het niet bestaan van zijn broeder dat deed hem zeer, dus blijkbaar moest het gewoon zo zijn. Hij was er inmiddels wel overheen gegroeid hoor, misschien was Evangeline toch niet zijn ware liefde geweest. Haar dromerige aard en zijn nuchtere kijk op het leven botsten regelmatig, zo ook bij het huwelijk van zijn broeder Keane. De hele situatie was al ongeveer onmogelijk geweest en dit bleek achteraf ook zo te zijn. Keane trouwde Josephine, precies zoals zijn grootvader hem had verplicht. Evangeline bleef hopeloos en alleen achter. En daar brak Sam's hart. Het toekomstplan wat ze vroeger hadden gehad, de situatie die Irene hierboven prachtig had geschetst, was inderdaad in het water gevallen. Niets klopte er meer van. Maar dat was het leven. Je kon je gehele toekomst plannen, vastleggen en lang en gelukkig laten verlopen, maar dit was niet altijd mogelijk. Het leven gooit stenen op de weg waar je overheen moet klimmen en soms worden die stenen zo hoog, dat beklimmen niet meer mogelijk is; er moeten andere routes worden gevormd. Ook de situatie waar ze nu in waren beland was zo'n andere route. Lillian zou met Evangeline op kamers gaan, maar uit binnenwaartse bronnen had Samuel begrepen dat er een huwelijk op de planning stond voor miss Sprout en haar verloofde Sebastian. Dus die afspraak ging eigenlijk over. Sam begreep wel waarom, het was gewoon de afspraak dat de vrouw bij haar man zou gaan wonen en niet zomaar bij een vriendin. Ze werd 'eigendom' van haar man, dus behoorde ze in zijn buurt te blijven. Logisch, volgens de wet toentertijd tenminste... Wanneer het in de toekomst zou zijn, dan zou de hele vrouwelijke gemeenschap op stelten staan; rellen, protesten en fundraisers voor vrouwen. Nu kon Samuel zich dat nog niet indenken, de wereld was zo anders... Rebelleren had nu ook geen zin in de situatie waar de eens zo fijne, zorgeloze vriendengroep zich in bevond. Het zou niets veranderen. Dus het enige wat ze konden doen, was het stelpen van de bloedende wonden na de vele slagvelden die ze voor de kiezen hadden gehad, verbinden en weer doorgaan met strijden tot het bittere eind. Sam niet per se, maar Evangeline wel. En hoe logisch Samuel ook had geprobeerd te redeneren dat dit de uiteindelijke uitkomst al die tijd al was geweest, kon hij het niet over zijn hart krijgen om Eva aan te spreken met een welgemeende 'I told you so'. Nee. Zo was hij dan ook weer niet. Wat besloot hij te doen? Juist. Hij besloot met haar op kamers te gaan, zodat hij op haar kon letten terwijl ze de moeilijke periode achter zich kon laten. En om eventueel mannelijk gajes weg te jagen uit haar buurt, want ze moest nu zorgen dat haar reputatie beter werd in de maatschappij... Bekend staan als maîtresse van een baron, tja... die naam verging niet snel. Een vredige glimlach op zijn gezicht bevestigde Evangeline's vrolijke gejoel. Het gaf hem het idee dat ze enthousiast was om met hem samen te wonen in een studentenappartementje. Kalm stapte de jongen achter haar aan, hun bagage zwevend achter hem aan. Ja, zo galant was hij wel, om haar bagage te verzorgen. De jongen keek geamuseerd, hoofdschuddend naar zijn vriendin en snoof al lachend. Mafkees. "Vertel." De jongen luisterde aandachtig en krabde na haar verzoek wat bedenkelijk aan zijn stoppelkin. Hij trok zijn wenkbrauwen in een zelfzekere, lichtjes arrogante plooi -voor de fun natuurlijk-... "Kan ik dat maken... Eva, kom op..." Met een scheve grijns keek hij haar aan en haalde met een zwiep zijn toverstok tevoorschijn. "Let maar eens op, want hier komt 'ie!" Ennnn... Poef! Een prachtig zicht van de sterrenhemel in hun kamer, bewegend zoals in werkelijkheid. He! Een vallende ster! "Doe een wens!"
  7. Okay. Iets achterlaten. Prima. Sam stond op van de bank, zette zijn hand tegen de muur, met zijn vingers wijd open gespreid en pakte met zijn andere hand zijn toverstok uit zijn binnenzak. Mompelend sprak hij een soort permanente plakbezwering uit, waardoor zijn handafdruk in kleur op de muur bleef zitten. Zelf had hij gekozen voor kobalt blauw, zo blauw als maar kon. Een grote, blauwe hand bevond zich nu op de muur bij de haard, zodat een ieder kon zien dat daar een handafdruk stond. Hij had maar gekozen voor een plek waar Daniella sowieso wat tevredener over zou zijn; een handafdruk ergens in een donker hoekje had ze toch niet geaccepteerd... "Okay m'lady. Nu jij. Truth or dare."
  8. "Truth or dare dus. Hoe oldskool..." Sam klapte langzaam in zijn handen, puur en alleen al om Dani lichtelijk op te jagen. Een beetje treiternekken kon geen kwaad toch? "Kledingstukken. Wauw. Als we het op jouw manier gaan spelen kan ik mezelf net zo goed meteen mijn onderbroek tot mijn enkels trekken, dat win ik toch nooit? Speel dan wel eerlijk... even voor een keertje..." Eigenlijk had hij helemaal geen zin om ook maar een kledingstuk uit te trekken met die kou, zeker niet naarmate de kledingstukken aan zijn onderlijf zich van hem ontdeden. Kou deed niet bepaald veel goeds als je een jongen was... "Maar goed. Dare. Bring it on, Daniella Adler." P.S. die tienerfilm van Lily wil ik kijken. <3
  9. [1835/1836] Het Debutantenbal 8.0

    Wow... Hoe bedoel je rude. "Een gesprek kun je uitstekend met meerdere mensen voeren. Zie overal de groepjes mensen staan." Sam keek met zijn borstelige, fronsende wenkbrauwen in een geïrriteerde plooi naar de jonge driftkikker. Een gesprek voeren doe je niet met drie personen. Wat een lachertje. Samuel rechtte zijn rug een stukje en zijn ogen flitsten richting de tafel. Bespeurde hij nou een greintje jaloezie bij zichzelf? Dat Hawk met Kath wilde praten en Samuel net toegelaten werd, terwijl hij graag met Kathryn wilde praten? Hm. Kathryn was niets van hem en al zeker geen eigendom van dat onderkruipseltje. Ja, want Hawk was gewoon een onderkruipsel, dat vond Sam nu gewoon binnen de minuut die hij hem nu net kende. "Misschien dat jij gewoon incapabel bent om een gesprek met meer mensen tegelijkertijd te voeren, maar van een afstand gezien leek het erop alsof jou gesprekspartner zich niet bepaald comfortabel voelde met jullie 'gesprek'."
  10. Sam wierp zijn hoofd even naar achteren en zakte een stukje onderuit op de bank. Niet uit irritatie hoor. Hij moest gewoon een beetje lachen. "Je bent nog geen steek veranderd Evil Queen." Met een zwiep gooide hij zijn ene been over de andere heen, niet zoals een dame, maar als een heer. Onderuitgezakt. Benen wijd. Been eroverheen. Als een echte vent. Bedachtzaam keek hij naar de grinnikende Daniella en tilde zijn kin een stukje op. "Spelletje? Inzet?" Subtiel vouwde hij zijn handen samen. "Vertel."
  11. Een gemeende glimlach krulde op zijn gezicht. "Om precies de reden die jij geeft. For old times sake." In een soepele beweging had Samuel meer ruimte gemaakt voor Daniella, die hem inmiddels had vergezeld op de oude, stoffige blauwe bank. Bij Merlijn, wat was er veel gebeurd op die bank. Wat hadden er een hoop situaties op voorgedaan. Dit was de plek waar hij had gehuild bij Emily, toen hij zijn ouders was verloren. Dit was de plek waar hij vele malen stiekem naar Felicia had gekeken, die zelfs toentertijd nog bekend stond als Felicity. Dit was de plek waar Samuel diezelfde Felicia -slash- Felicity meerdere malen had gekust, ook die ene keer dat ze het probeerden na Felicia's nachtmerrie... Maar toen was dus gebleken dat het gevoel wat er eerst was er niet meer zat. Voor die laatste kus, daar op die bank, waren er meer dan genoeg momenten geweest dat dat specifieke gevoel er wel was geweest. Maar nu dus niet. Niet meer. En ergens vond Samuel dat intens jammer. Felicia bleef zijn eerste, echte liefde en die had altijd een gevoelig plekje in zijn hart ingenomen. Nu zat hij hier met Daniella op de bank. Een heel ander persoon dan Felicia, maar wel haar beste vriendin. Ook nog na al die tijd. Och wat een fijne herinnering-ophaal-post is dit toch. Dani was inmiddels een volledig geïntegreerde Zwadderaar, met geen enkele wil om terug te komen naar Ravenklauw. Maar misschien voelde ze zich toch wel thuis hier, bij haar roots. "Hoe gaat het nu met je Dani? How's life?"
  12. De Meest Geweldige Wedstrijd op P&P - Editie 2018!

    Woeeee!! I'm in!
  13. Denise schrijft...

    Een glas dat niet zingt wanneer de rand wordt gestreeld. Een zonnestraal zonder warmte. Een opgekrulde kat zonder het gespin van tevredenheid. Hm. Er is een onbeschrijflijke leegte die niet weg wil als je het probeert te vullen. Je kan er van alles in stoppen; kusjes en knuffels, lieve woorden, blije gezichten, een hartstochtelijk gelach. Misschien wel de schaterlach van een lief, klein baby'tje. Het lijkt wel een lekke emmer, een zeef, een vergiet. Het vult zich met tranen, met angst en schaamte en verdriet. Daarna loopt het weer leeg, alsof er niets is gebeurd. Leeg. Geen emotie op je gezicht. Enkel lusteloos en verloren, alsof je vastzit in je eigen gecreëerde gevangenis. De slaap is niet te vatten. Geen nacht zonder gepieker in je hoofd. Het schreeuwt naar je en brult tot je wakker schrikt, of bezoekt je als een nachtmerrie. Er is geen stilte, enkel ruis en rumoer. Het houdt niet op. Het stilt niet. En het gaat maar door. Het bezoekt je als angst, laat je bibberen tot je flauwvalt. Nacht na nacht kreunend en gillend wakker. Badend in het zweet. Een hart dat klopt alsof het op hol slaat. En ergens doet dat het ook. Het weet niet waar het zoeken moet. Waar is de liefde? Waar is het geluk? Het gevoel van tevredenheid en blijdschap? Waar is die rilling van een fijn gevoel, of dat sprongetje dat het maakt, wanneer het de aanwezigheid van jouw geliefde voelt? Het is er even niet, alsof het is verdoofd met medicijn. Maar er is geen medicijn, er is niets. Het lichaam houd je voor je gek. En je geest gaat er in mee. Doemdenkende scenario's die zich dagelijks herhalen. Ieder uur een ander miserie. Met flitsen de engste taferelen waar je grootste angsten tot leven worden gewekt. Tranen in je ogen. Dag verziekt. Huilen. Dagenlang huilen. Het houdt niet op. Alsof er een tranenregen is ontsprongen in je ogen, een gigantisch lek, zonder enige stop die er op past. Weer de angsten. Doe ik het wel goed? Mijn leven is beter a wanneer het door iemand anders wordt vervuld. De tijd vliegt langs je heen, met alles wat blijft liggen. Geen stap zet je vooruit, je voeten blijven staan en zakken langzaam in het drijfzand, dat zich inmiddels tot je enkels bevindt. Het schuurt langs je tenen en de bal van je voet, maar het doet je niets, want je bent toch leeg. Een zak zand, gedumpt op de bodem van de diepste oceaan. Er is geen weg omhoog, je blijft enkel zo staan. Men probeert je overeind te trekken, maar er is geen beweging voelbaar of zichtbaar. Ze snappen het niet, want dat werkt toch altijd? Men snapt het niet. Begrijpt niet wat je voelt. Want het gaat toch hartstikke goed? Er is toch niets aan de hand als alles goed gaat? Maar dat is er wel, er is zo veel aan de hand dat je het niet aankan in je hoofd. Alles raast door elkaar, gaat met elkaar op de vuist. Die gedachten, gevoelens, angsten en vooral ook boosheid schreeuwen de oren van je hoofd. Boos, oh wat ben je boos. Het lukt allemaal niet. Het gaat niet meer zoals je het wilt. Er is niets wat loopt zoals moet. Alles staat op zijn kop en je faalt. Je heb gefaald, je faalt en je gaat alleen nog maar meer falen. Je wilt niet falen, maar het gebeurt. Je hebt het niet meer in de hand. Het heeft zij greep over je en je kan er alleen maar aan onderdoor gaan. Het sleurt je mee van dag tot nacht. Van ochtend tot avond en van minuut tot minuut. Tot in de laatste seconde, waarin je beseft dat je dit niet meer alleen kan.
  14. Denise schrijft...

    Ik wil graag dit topic gebruiken voor eigen schrijfdoodles. Lees het gerust. <3
  15. Afwezigheidstopic

    Ik ben de komende twee weken verminderd aanwezig. Bob heeft besloten de buitenboel ook nog even te gaan verven naast de aankomende tuinverbouwing, dus ik ben constant met Thijs bezig en aan het helpen waar en wanneer dat kan. <3
×