Jump to content
  • Announcements

    • Theodore Whitford

      Nieuwe versie van het board!   09/23/17

      Hoi iedereen! Om te zorgen dat jullie allemaal veilig en probleemloos kunnen posten, is er af en toe een update nodig. We zijn nu overgegaan op versie 4.2, waardoor alles weer voor langere tijd goed zou moeten werken. Gaat er iets mis, laat het even weten! Liefs,   Sander

Samuel Everett

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    609
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    25

Samuel Everett last won the day on October 7

Samuel Everett had the most liked content!

About Samuel Everett

  • Rank
    Altijd pret met Everett
  • Birthday 09/29/91

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Denise

IC Belangrijke Informatie

Recent Profile Visitors

2,013 profile views
  1. Okay. Iets achterlaten. Prima. Sam stond op van de bank, zette zijn hand tegen de muur, met zijn vingers wijd open gespreid en pakte met zijn andere hand zijn toverstok uit zijn binnenzak. Mompelend sprak hij een soort permanente plakbezwering uit, waardoor zijn handafdruk in kleur op de muur bleef zitten. Zelf had hij gekozen voor kobalt blauw, zo blauw als maar kon. Een grote, blauwe hand bevond zich nu op de muur bij de haard, zodat een ieder kon zien dat daar een handafdruk stond. Hij had maar gekozen voor een plek waar Daniella sowieso wat tevredener over zou zijn; een handafdruk ergens in een donker hoekje had ze toch niet geaccepteerd... "Okay m'lady. Nu jij. Truth or dare."
  2. "Truth or dare dus. Hoe oldskool..." Sam klapte langzaam in zijn handen, puur en alleen al om Dani lichtelijk op te jagen. Een beetje treiternekken kon geen kwaad toch? "Kledingstukken. Wauw. Als we het op jouw manier gaan spelen kan ik mezelf net zo goed meteen mijn onderbroek tot mijn enkels trekken, dat win ik toch nooit? Speel dan wel eerlijk... even voor een keertje..." Eigenlijk had hij helemaal geen zin om ook maar een kledingstuk uit te trekken met die kou, zeker niet naarmate de kledingstukken aan zijn onderlijf zich van hem ontdeden. Kou deed niet bepaald veel goeds als je een jongen was... "Maar goed. Dare. Bring it on, Daniella Adler." P.S. die tienerfilm van Lily wil ik kijken. <3
  3. [1835/1836] Het Debutantenbal 8.0

    Wow... Hoe bedoel je rude. "Een gesprek kun je uitstekend met meerdere mensen voeren. Zie overal de groepjes mensen staan." Sam keek met zijn borstelige, fronsende wenkbrauwen in een geïrriteerde plooi naar de jonge driftkikker. Een gesprek voeren doe je niet met drie personen. Wat een lachertje. Samuel rechtte zijn rug een stukje en zijn ogen flitsten richting de tafel. Bespeurde hij nou een greintje jaloezie bij zichzelf? Dat Hawk met Kath wilde praten en Samuel net toegelaten werd, terwijl hij graag met Kathryn wilde praten? Hm. Kathryn was niets van hem en al zeker geen eigendom van dat onderkruipseltje. Ja, want Hawk was gewoon een onderkruipsel, dat vond Sam nu gewoon binnen de minuut die hij hem nu net kende. "Misschien dat jij gewoon incapabel bent om een gesprek met meer mensen tegelijkertijd te voeren, maar van een afstand gezien leek het erop alsof jou gesprekspartner zich niet bepaald comfortabel voelde met jullie 'gesprek'."
  4. Sam wierp zijn hoofd even naar achteren en zakte een stukje onderuit op de bank. Niet uit irritatie hoor. Hij moest gewoon een beetje lachen. "Je bent nog geen steek veranderd Evil Queen." Met een zwiep gooide hij zijn ene been over de andere heen, niet zoals een dame, maar als een heer. Onderuitgezakt. Benen wijd. Been eroverheen. Als een echte vent. Bedachtzaam keek hij naar de grinnikende Daniella en tilde zijn kin een stukje op. "Spelletje? Inzet?" Subtiel vouwde hij zijn handen samen. "Vertel."
  5. Een gemeende glimlach krulde op zijn gezicht. "Om precies de reden die jij geeft. For old times sake." In een soepele beweging had Samuel meer ruimte gemaakt voor Daniella, die hem inmiddels had vergezeld op de oude, stoffige blauwe bank. Bij Merlijn, wat was er veel gebeurd op die bank. Wat hadden er een hoop situaties op voorgedaan. Dit was de plek waar hij had gehuild bij Emily, toen hij zijn ouders was verloren. Dit was de plek waar hij vele malen stiekem naar Felicia had gekeken, die zelfs toentertijd nog bekend stond als Felicity. Dit was de plek waar Samuel diezelfde Felicia -slash- Felicity meerdere malen had gekust, ook die ene keer dat ze het probeerden na Felicia's nachtmerrie... Maar toen was dus gebleken dat het gevoel wat er eerst was er niet meer zat. Voor die laatste kus, daar op die bank, waren er meer dan genoeg momenten geweest dat dat specifieke gevoel er wel was geweest. Maar nu dus niet. Niet meer. En ergens vond Samuel dat intens jammer. Felicia bleef zijn eerste, echte liefde en die had altijd een gevoelig plekje in zijn hart ingenomen. Nu zat hij hier met Daniella op de bank. Een heel ander persoon dan Felicia, maar wel haar beste vriendin. Ook nog na al die tijd. Och wat een fijne herinnering-ophaal-post is dit toch. Dani was inmiddels een volledig geïntegreerde Zwadderaar, met geen enkele wil om terug te komen naar Ravenklauw. Maar misschien voelde ze zich toch wel thuis hier, bij haar roots. "Hoe gaat het nu met je Dani? How's life?"
  6. De Meest Geweldige Wedstrijd op P&P - Editie 2017!

    Woeeee!! I'm in!
  7. Denise schrijft...

    Een glas dat niet zingt wanneer de rand wordt gestreeld. Een zonnestraal zonder warmte. Een opgekrulde kat zonder het gespin van tevredenheid. Hm. Er is een onbeschrijflijke leegte die niet weg wil als je het probeert te vullen. Je kan er van alles in stoppen; kusjes en knuffels, lieve woorden, blije gezichten, een hartstochtelijk gelach. Misschien wel de schaterlach van een lief, klein baby'tje. Het lijkt wel een lekke emmer, een zeef, een vergiet. Het vult zich met tranen, met angst en schaamte en verdriet. Daarna loopt het weer leeg, alsof er niets is gebeurd. Leeg. Geen emotie op je gezicht. Enkel lusteloos en verloren, alsof je vastzit in je eigen gecreëerde gevangenis. De slaap is niet te vatten. Geen nacht zonder gepieker in je hoofd. Het schreeuwt naar je en brult tot je wakker schrikt, of bezoekt je als een nachtmerrie. Er is geen stilte, enkel ruis en rumoer. Het houdt niet op. Het stilt niet. En het gaat maar door. Het bezoekt je als angst, laat je bibberen tot je flauwvalt. Nacht na nacht kreunend en gillend wakker. Badend in het zweet. Een hart dat klopt alsof het op hol slaat. En ergens doet dat het ook. Het weet niet waar het zoeken moet. Waar is de liefde? Waar is het geluk? Het gevoel van tevredenheid en blijdschap? Waar is die rilling van een fijn gevoel, of dat sprongetje dat het maakt, wanneer het de aanwezigheid van jouw geliefde voelt? Het is er even niet, alsof het is verdoofd met medicijn. Maar er is geen medicijn, er is niets. Het lichaam houd je voor je gek. En je geest gaat er in mee. Doemdenkende scenario's die zich dagelijks herhalen. Ieder uur een ander miserie. Met flitsen de engste taferelen waar je grootste angsten tot leven worden gewekt. Tranen in je ogen. Dag verziekt. Huilen. Dagenlang huilen. Het houdt niet op. Alsof er een tranenregen is ontsprongen in je ogen, een gigantisch lek, zonder enige stop die er op past. Weer de angsten. Doe ik het wel goed? Mijn leven is beter a wanneer het door iemand anders wordt vervuld. De tijd vliegt langs je heen, met alles wat blijft liggen. Geen stap zet je vooruit, je voeten blijven staan en zakken langzaam in het drijfzand, dat zich inmiddels tot je enkels bevindt. Het schuurt langs je tenen en de bal van je voet, maar het doet je niets, want je bent toch leeg. Een zak zand, gedumpt op de bodem van de diepste oceaan. Er is geen weg omhoog, je blijft enkel zo staan. Men probeert je overeind te trekken, maar er is geen beweging voelbaar of zichtbaar. Ze snappen het niet, want dat werkt toch altijd? Men snapt het niet. Begrijpt niet wat je voelt. Want het gaat toch hartstikke goed? Er is toch niets aan de hand als alles goed gaat? Maar dat is er wel, er is zo veel aan de hand dat je het niet aankan in je hoofd. Alles raast door elkaar, gaat met elkaar op de vuist. Die gedachten, gevoelens, angsten en vooral ook boosheid schreeuwen de oren van je hoofd. Boos, oh wat ben je boos. Het lukt allemaal niet. Het gaat niet meer zoals je het wilt. Er is niets wat loopt zoals moet. Alles staat op zijn kop en je faalt. Je heb gefaald, je faalt en je gaat alleen nog maar meer falen. Je wilt niet falen, maar het gebeurt. Je hebt het niet meer in de hand. Het heeft zij greep over je en je kan er alleen maar aan onderdoor gaan. Het sleurt je mee van dag tot nacht. Van ochtend tot avond en van minuut tot minuut. Tot in de laatste seconde, waarin je beseft dat je dit niet meer alleen kan.
  8. Denise schrijft...

    Ik wil graag dit topic gebruiken voor eigen schrijfdoodles. Lees het gerust. <3
  9. Afwezigheidstopic

    Ik ben de komende twee weken verminderd aanwezig. Bob heeft besloten de buitenboel ook nog even te gaan verven naast de aankomende tuinverbouwing, dus ik ben constant met Thijs bezig en aan het helpen waar en wanneer dat kan. <3
  10. 20 december 1835 - Ravenklauw leerlingenkamer - uurtje of 2 's nachts ​div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Rated 15+ voor (waarschijnlijk) seksuele inhoud, just to be sure. De meeste mensen zouden gewoon slapen rond dit tijdstip. Het was een fatsoenlijk tijdstip om je in dromenland te bevinden en zeker gezien de aankomende vakantie. Samuel niet. Samuel was deze avond teruggekeerd vanuit Rusland en had zojuist zijn koffer op zijn bed gegooid, om vervolgens na een hete douche in de leerlingenkamer bij te komen van zijn reis. Wat was de eerste periode ontzettend gaaf geweest. Hij had zoveel geleerd, zoveel gezien, zulke koude tenen gehad... Maar nu gelukkig niet meer. In zijn ontspanningskledij hing hij onderuit bij de open haard, nagenietend van de spannende tijd die nu achter hem lag. De toon was gezet en zijn eerste stappen richting zijn droomberoep waren te zien in de aarde achter hem. Heerlijk. De vlammen likten aan de hete, smeulende haardblokken in de haard en zo nu en dan klonk een luid geknetter in de stilte van de ruimte. Er was werkelijk geen kip te bekennen, terwijl normaal gesproken er wel wat mensen uit bed waren om een glaasje melk te drinken, of om nog een opstel af te schrijven. Waarom was het nu dan zo eigenaardig stil? Het bleef echter niet lang stil. Het gekraak van een opengaande deur klonk en het geklik van hakjes onder schoenen klonk over de houten vloer. Samuel draaide zijn hoofd schuin op de rugleuning van de bank en glimlachte als een lief, klein jongetje. "Ahhhh, heb je me zo gemist, dat je even langs komt? Ik dacht dat je mijn uitnodiging nooit zou accepteren."
  11. [1835/1836] The 5-minute Date

    14 februari 1836 - De eerste etage van de toren - 19:30 Gezien de drukke periode van de kerstdagen weer voorbij was en Samuel's leventje in Rusland weer was begonnen, werd het voor de jongeman weer eens tijd om een bezoekje te brengen aan het thuisfront. Hij kon het zich permiteren; zoals gewoonlijk liep hij voor met zijn schoolwerk en zijn Russische kamergenoot was op familiebezoek vanwege een sterfgeval, Merlijn hebbe diens ziel... Het was een beetje eenzaam daar, in het koude Rusland en Samuel verlangde meer dan ooit naar zijn eigen bed in de zevendejaars slaapzaal. Hij verlangde naar dat verfrommelde kussen, die zachte sprei en naar de zachte zonnestraaltjes die 's ochtends op zijn gezicht schenen, door de kier van zijn licht versleten gordijnen. Normaal gesproken redde hij zichzelf wel, maar als je zo alleen was, na een periode van drukte, gezelligheid en feestjes, kreeg je op een gegeven moment toch heimwee naar je eigen plekje. Het was nog niet eens zo heel lang geleden dat hij weer voet had gezet aan de Schotse grond, maar toch voelde het als een eeuwigheid geleden. Tijdens de kerstdagen had hij zelfs nog wat dansjes gemaakt op het debutantenbal, waaronder met Kathryn, die hij toen had beloofd om gauw weer eens op bezoek te komen. Ze had lief naar hem gelachen, haar mooie glimlach... Tja, die zat nog een beetje in Samuel's hoofd. Iedere keer als hij dacht aan die glimlach, of aan de conversaties die ze hadden gehouden, of zelfs hun schaakspelletje, dan verscheen er een ontoombare, gelukkige glimlach op zijn gezicht. Eentje die je niet kon tegenhouden en die je niet kon verbergen achter de mouw van je trui. Zijn ogen verrieden hem sowieso al, men hoefde niet eens naar zijn mond te kijken. Hij kon glimlachen met zijn ogen, zoals men wel eens zei. Je zou kunnen zweren dat je sterretjes kon zien stralen in zijn blik, alsof de nachtelijke hemel een plekje in zijn bruine kijkers had gevonden. Het was wel een beetje gek, dat gevoel in zijn binnenste, want hij had zich in een hele tijd niet meer zo gevoeld. Het was weer een beetje zoals een aantal jaren geleden, toen Felicia en hij eindelijk aan elkaar hadden toegegeven dat ze elkaar leuk vonden. Het stiekeme kijken naar elkaar, het gniffelen, het briefjes schrijven tijdens de les... Ook nu kreeg hij een glimlach toen hij daar aan terugdacht. Een andere weliswaar dan wanneer hij aan Kath dacht, maar wel eentje die geluk en plezier uitstraalde. Felicia en hij hadden mooie herinneringen samen en het bracht hem dan ook direct op het idee om haar op te zoeken in de leerlingenkamer, maar eerst moest hij nog iets anders doen. De jongen trok zijn kraagje even netjes recht en schraapte zijn keel. Voor de zekerheid checkte hij nog even zijn adem en liep rustig af op de muur, waarvoor een aantal grote, houten tonnen stonden. Ze zou vast zo komen... Toch?
  12. [1835/1836] Check mate

    En op dat moment kon hij enkel toekijken naar het schaakse horrorscenario voor zijn neus. Terwijl zijn eigen koningin nog verwaand haar eigen haren had gestreeld en haar zwaard had afgeborstelt met haar vingers, zag hij hoe op de achtergrond het witte gedaante van Kathryn's koningin zich vloeiend en elegant vooruit deed schreiden. Haar zwaard had zij gereed in de vingers terwijl ze dichter en dichterbij kwam. Als in slowmotion hief ze haar lange witte zwaard op en sloeg zij deze direct door zijn verwaande koningin heen, die verhit een laatste kreet sloeg. Het klonk als een muizenpiepje, maar het tafereel was nogal barbaars om te zien. Het witte poppetje begon euforisch en triomfantelijk zijn zwarte poppetje tot moes te hakken en over het hele bord klonken de witte stukken piepend en joelend. Sam was zijn beste stuk kwijt. Bij Merlijns harige scrotum... Verdomme. Met open mond keek Sam van het bord naar Kathryn, naar het bord, naar Kathryn. Bord. Kathryn. Niemand had hem ooit eerder de grond in gehakt. Niemand had hem ooit op zo'n soepele wijze verslagen. Niemand had hem zo diep geraakt in zijn schakershart als Kathryn. Verdomme hij had nu echt zo goed als verloren! Met zijn handen ging hij al steunend en kreunend door zijn haar. Oh, wat was hij toch een slechte verliezer... Hij won altijd met toverschaak! Altijd! En nu... Bah. Nog een keer keek hij van het bord naar Kathryn en verkreeg zijn gezicht een klein glimlachje. Ze was goed. Erg goed. Misschien zelfs beter dan hij, maar dat zou hij nooit zo direct toegeven. Met een teleurgesteld gezicht legde hij dan ook zijn koning op zijn zij, hoewel deze nogal bruut naar Samuel begon te piepen en met zijn sabel in Sam's vingers probeerde te hakken. Hij wilde zich niet gewonnen geven, maar Samuel wist dat er geen enkele mogelijkheid was dat hij nog kon winnen. Zij won. "Gefeliciteerd Kathryn. Ik buig nederig voor jouw briljante schaakvaardigheden." Ugh wat klonk dat stom. In zijn hoofd had het die drie seconden geleden veel beter geklonken. Eenmaal van zijn verlies bekomen keek Sam toe hoe Kathryn lief lachte en ook zijn eigen lach groeide een stukje. Ze had haar passie nog niet gevonden, maar misschien kwam dat nog. "Maak je er niet druk over, het komt vanzelf wel. Je bent in ieder geval erg goed in toverschaak, met die skills zou je best professioneel speler kunnen worden. Of misschien heb je een hobby waar je van zou zeggen dat je het graag je beroep zou maken. Alles is mogelijk, de toekomst ligt voor je voeten en alles ligt nog open."
  13. Met een lichtelijk protesterende Felicia aan de grond voelde Sam zich stiekem iets machtiger. Ze was ver buiten zijn bereik, dus ze zou hem niet binnen nu en tien seconden aan zijn haren kunnen grijpen. Hoewel... Hij moest Felicia niet onderschatten, want wie weet wat ze voor vervloekingen op hem af kon sturen. Ze had nu eenmaal een vrij makkelijk te verhitten karakter, dat hij hij al genoeg meegemaakt... Sam sprak hierin zeer zeker uit ervaring en besloot maar weer toe te geven zoals altijd... Watje. "Ehhh, maar dat geeft toch niet Lic, de afstand is ook best pittig. Dat ik nou zulke lange benen heb dat ik grote stappen kan nemen... he-he-he..." Het lukte! Al wiebelend bracht Sam zich naar de overkant. Opgelucht veegde hij de eerste, opkomende zweetdruppeltjes van zijn voorhoofd. "Zo, dat was inderdaad een flink eindje! Ik vond het nog best moeilijk..." Had hij nu genoeg veertjes in Felicia's... Laat maar. "Wat is het volgende?"
  14. Nachtwakker Week 5

    Ha! Ik pik je glas <3 ...en je punten.
  15. [1835/1836] Het Debutantenbal 8.0

    Met een twinkeling in zijn ogen had hij geglimlacht, toen Kathryn zijn kant op had gekeken en hem had begroet. Sam voelde de warmte vanuit zijn nek opstijgen naar zijn wangen en kon het niet laten om even met zijn hand langs zijn voorhoofd te vegen. Was het hier nou zo warm of lag het aan hem? Het was vast warm hier... Of zijn kledij was te warm. Tja, half katoen... was eigenlijk best wel koel en ademend, dus gooide de blozende jongen het er maar op dat het warm was in de grote balzaal. Zijn ogen bleven gefocust op Kathryn, ondanks dat de hare alweer vluchtig een andere plek in hun vizier hadden. Alhoewel, plek. Een persoon. Een jongeman. Samuel voelde zijn mondhoeken naar beneden zakken en liet zijn blik afglijden naar het bubbelende glas champagne in zijn hand. Dit deed hij natuurlijk niet om de belletjes in het vloeibare goud te tellen, hoewel het een uiterst interessante studie zou zijn om te bekijken hoeveel belletjes er in een uur zouden kunnen ploppen in een glaasje champagne. Hij zou er bij wijze van een gehele thesis over kunnen schrijven en berekeningen er bij kunnen maken hoe de belletjes in snelheid van elkaar zouden kunnen afwijken en welke belletjes sneller zouden stijgen naar de oppervlakte en welke juist trager zouden stijgen. Maar nogmaals, dat was niet de reden waarom Samuel een beetje sneu naar zijn glaasje champagne tuurde. Hij nam maar gauw een slokje, voor het op ging vallen... Terwijl het gouden, overheerlijke goedje zijn lippen raakte tuurden zijn ogen over het glas heen naar de andere kant van de ruimte. Terug naar Kathryn. Halverwege zijn slokje stopte hij even, de situatie observerend. Ze keek niet echt blij, eerder angstig. En de jongeman van daarnet leek zich nogal aan haar op te dringen. Hij kon hem haast hier horen... Hij had met zijn ogen willen rollen, maar in plaats daarvan krulde hij zijn wenkbrauwen sarcastisch omhoog. Misschien was het een beter idee om even naar haar toe te gaan, in plaats van hier als een zoutzak te blijven staan... En zo geschiede. Samuel liep hun kant op en begroette Kathryn en ...ja, hoe heette hij eigenlijk... "Goede avond Miss Lowell. En goede avond mister...?" @@Hawk Dickson @ Kathryn Lowell
×