Jump to content

Samuel Everett

Democratie & Magie
  • Content count

    692
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    33

Samuel Everett last won the day on February 18

Samuel Everett had the most liked content!

About Samuel Everett

  • Rank
    Samazing
  • Birthday 09/29/91

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Denise

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,953 profile views
  1. [1838/1839]Openingsfeest: Come my way

    Ja ja, daar stond hij weer. Bij Merlijn wat had hij deze plek gemist... Hij bedoelde natuurlijk niet de sorteerceremonie, want die zag er voor de arme kindertjes behoorlijk moeilijk uit, maar hij bedoelde wel het hele kasteel. De grasheuvels, het verboden bos, het grote meer met het grote zeebeest erin... Ah. Het was fijn weer thuis te zijn bij zijn tweede thuis. Zweinstein. Dit keer in een geheel andere positie dan voorheen. Samuel was namelijk aan het afstuderen en mocht tijdens zijn eindstage vertoeven op Zweinstein. Hij was assistent-professor Astronomie, hetgeen waar hij stiekem altijd al wens naar had gehad. Hij stond dan ook braaf opgesteld bij de leerkrachten, met een guitig, breed glimlachend gezicht vol plezier. Oh, wat hij hier zin in. Oh wat had hij hier naar uitgekeken... Oh, wat had hij een HONGER! De picknickkleden zouden na deze (ietwat langdradige) sorteerceremonie (bedankt voor het testen van zijn geduld) gevuld worden met het overheerlijke eten van de avondmaaltijd. Kippenpootjes, kippenvleugeltjes, de geroosterde aardappeltjes met rozemarijn, sperzieboontjes omwikkeld in katenspek... Zijn mond liep al vol bij de herinneringen aan alle feestmaaltijden die hij had mogen nuttigen in zijn studietijd. Paige kon ook ongelooflijk lekker koken, maar stiekem had hij dit toch echt wel een beetje gemist... Zodra de eerste nieuwelingen hun weg door het water baanden (want negen van de tien kinders vloog inderdaad met een poep en een scheet het meer in), maakte Samuel het zich iets gemakkelijker en ging naast een 'collega' zitten in het gras. "Hoe lang denk je dat de volgende het uithoudt?"
  2. [1838/1839] When she's here, the sun kisses the moon

    Samuel wreef nog eens in zijn ogen, rekte zich kort uit, veegde zijn handen aan de lakens en nam de hare in de zijne. Oké. Hij zat er helemaal klaar voor; kom maar op met dat nieuws! Maar toen begon het gestamel. De twijfelende blikken, het zenuwachtige trekje bij haar lippen en het zenuwachtige gewriemel van wroetende vingers tegen de palmen van zijn handen. Nu begon HIJ zich lichtelijk zenuwachtig te voelen. Was ze ziek? Was er iets aan de hand met haar studie? Was er misschien iets nieuws over hun dochtertje Delphine? De hartkloppingen in zijn borst werden een stukje onrustiger en sneller. Waarom was ze nou ineens zo nerveus? Sam had met de tijd mee geleerd dat je beter je hart direct kon luchten, dan er over te twijfelen hoe je iets zou brengen. Beter eruit dan erin; gewoon zeggen. Het liefst had hij haar daar even aan herinnerd, maar Paige kennende had het niet veel zin om aan haar te gaan leuren als ze zenuwachtig was. Hij moest geduld hebben en braaf wachten. Geduld hebben... Ha. Wanneer had hij dat ook alweer voor het laatst gehad? Dus zoals het een brave echtgenoot betaamde knikte Sam met diezelfde nieuwsgierige blik als net, terwijl zijn vrouw uit haar woorden probeerde te komen. Ongeduld borrelde in zijn onderbuik, maar hij moest het maar even binnenhouden. Hij zag hoe het haarzelf frustreerde dat ze zich niet goed kon uitten en kantelde zijn hoofd een stukje naar beneden, zodat hij makkelijker bij haar handen kon en ze kon bedrukken met een liefdevolle kus. Maar ze trok een van haar handen weg en begon te wijzen, nog voor hij zijn lippen erop had kunnen drukken. Baby! "Baby..." Sprak hij dromerig. Baby. Ba-by. Een simpel woordje, maar iets wat hij heel graag zou willen... Wacht eens. Het moest even doordringen, maar zodra dat kleine woordje zijn herseninhoud had wakker gekieteld, verwijdde zijn ogen zich en schoot zijn blik omhoog. Hij ontmoette de hare, haar intens blije, stralende blik. Baby. Baby! BABY! "BABY!" Sam schoot overeind. Met glinsterende ogen en een glimlach van oor tot oor schoof Samuel zijn hand over haar buik, op de plek waar Paige had gewezen. "Baby..." De verliefdheid weerklonk in zijn stem. Sam trok Paige dicht tegen zich aan en begon haar te knuffelen en te kroelen alsof zijn leven er vanaf hing. Het was gelukt! Ze kregen een baby... ...en geen zorgen Paige. Sam was ook niet zo eloquent op zaterdagochtend...
  3. [1838/1839] When she's here, the sun kisses the moon

    "Heb je nieuws...?" Sam's gezicht trok even in een niet begrijpende kronkel, maar veranderde daarna in een nieuwsgierige blik. Hij wilde wel weten wat voor nieuws ze had. Misschien had ze wel een nieuwe techniek gevonden om makkelijker in verwachting te raken. Iets met maanstanden of misschien wel een drankje om eicelletjes te stimuleren. Misschien was er wel een soort eten wat hij moest gaan eten, zodat hij juist meer potentie kreeg. Maar... Als dat het nieuws zou zijn, dan had ze eerst boodschappen gedaan en het in zijn ontbijt van deze ochtend verwerkt. Dan had ze het hem met liefde gevoerd voor ze dat dan zou vertellen. En ze wilde ook geen seks nu, terwijl dat dan best logisch zou zijn. Wat was het dan voor nieuws? Het prikkelde zijn nieuwsgierigheid alleen nog maar meer. "Vertel." Hij trok Paige op het bed en vervolgens naar hem toe, zodat ze heerlijk dichtbij hem was.
  4. [1838/1839] When she's here, the sun kisses the moon

    "Partypooper..." Glimlachte hij, waarna hij zich gewillig liet kussen door de mooiste verschijning die hij zich ooit kon voorstellen op een zaterdagochtend, of welke ochtend dan ook. En inderdaad, nog voor hij zijn felbegeerde houdgreep kon toepassen, was Paige alweer ontsnapt uit zijn greep. De jongen keek nog wat loom uit zijn ogen naar zijn vrouw en probeerde haar blik te lezen. Ze deed wel vrolijk, maar... Ze stelde een moeilijke vraag, op zaterdagmorgen, nog voor het ontbijt zijn lippen had bereikt... Het had nog niet eens zijn handen bereikt. "Hey..." Hij zette zich overeind en veegde een plukje haar achter haar oor. "...het komt wel goed. Jij kunt het helemaal aan en ik ga mijn uiterste best doen om de beste vader ooit te zijn. Ik zal zelfs luiers verschonen als het moet. Ik weet hoe het moet, soort van..." Met zijn hand vormde hij een liefdevol kommetje rond haar wang. "...Samen komen we er wel doorheen. Het komt goed." De jongen knikte braaf en sloom met zijn hoofd. Zijn lippen getuit en zijn ogen gesloten. "Ja lieverd, ik ben er klaar voor. En jij ook. Maar, weet je waar ik ook klaar voor ben? Ontbijt. Zullen we na het ontbijt even verder praten hierover? Eerst even onze maag vullen met eten, mijn hoofd een beetje fatsoenlijk aan het werk zetten en zo... O, we kunnen ook nog na het ontbijt even samen een bad nemen? Gezellig? Samen...?" Sloot hij af met een lief glimlachje.
  5. [1838/1839] When she's here, the sun kisses the moon

    In dagen, weken, nee- maanden had hij niet zo'n prettige nachtrust gehad als deze nacht. Of dat nou lag aan de grote hoeveelheid vuurwhiskey lag, die hij zich had toegeëigend na een lange dag (Sam was zo goed als klaar met zijn afstudeeropdrachten voor het einde van het schooljaar, zo'n... maand na de start ervan, maar dat betekende dus wel dat hij meer tijd kon besteden aan het uitwerken van zijn stage op Zweinstein en een eventueel vervroegd afstuderen rond de kerstperiode! Hoezee!), of dat het lag aan Paige, die hij zich ook had toegeëigend na een lange dag hunkerend naar haar te hebben gestaard vanaf zijn bureaustoel. Misschien was het beide, misschien was hij gewoon intens moe geweest, maar goed. Hij had dus fantastisch geslapen. Het was een heerlijk rustige zaterdagochtend, de ochtend waarop hij altijd zo lang mogelijk in bed bleef liggen, in de hoop dat hij nog net even een paar minuutjes extra slaap kon vatten. Nu ging dat iets anders dan gepland. Zijn warrige haar lag als een soort vogelnest op zijn hoofd, de afdruk van het kussen nog in zijn gezicht en het slaapzand nog in zijn ooghoeken. Of hij er momenteel heel aantrekkelijk uitzag of juist het tegenovergestelde, dat wist hij niet en het interesseerde hem echter nog minder. Wat hem wel interesseerde was Paige, het engelachtige gedaante dat op zijn bedrand zat. Haar woorden drongen nog niet helemaal door in zijn brein, gezien deze nog lichtelijk in slaapmodus verkeerden; hij nam dan ook de tijd om even uit te rekken, te gapen en het slaapzand uit zijn ogen te wrijven met zijn vrije hand. De ander had hij nodig om zichzelf enigszins te ondersteunen, zodat hij een beetje rechtop leunde en er niet bij lag als een uitgekookte zoutzak. Ze had het over een kindje of iets. Of hij dat wel echt wilde. Toch? "Hé lief..." Nog een gaap. Ahhh, ja. Ze wilde weten of hij wel echt een kindje wilde. Ja natuurlijk wilde hij dat. Duh. Ze waren er niet voor niets 'mee bezig' geweest de afgelopen tijd; mentaal en fysiek, zeg maar. "... Wil je dat van me horen of moet ik dat laten zien?" Zei hij met een slaperige, doch ondeugende grijns. Tja. Het was dus toch Paige die er voor had gezorgd dat hij zo goed had geslapen. Misschien zelfs zo goed, dat de sfeer nog een beeeeetje in zijn bed was blijven hangen.
  6. Afwezigheidstopic

    Beetje mosterd na de maaltijd idee, maar ik wil het toch heel erg graag met jullie delen. De wintermaanden waren tot nu toe voor mij en mijn familie erg rollercoaster-like. We hebben enorme high's en diepe low's achter de rug. Al met al heeft het erg veel tijd, energie en veel van mijn gemoedstoestand gevraagd, waardoor ik gewoon niet in de mogelijkheid was om hier een van mijn meest geliefde bezigheden uit te oefenen. Even een opsomming, voor jullie information... - Begin januari kwam mijn opa met spoed in het ziekenhuis, waar hij na een kort ziektebed overleed aan de gevolgen van blaaskanker (waar hij al 4 jaar mee kampte). - De dag na zijn overlijden waren we met de kleinkinderen bij elkaar gekomen om het e.e.a. te regelen voor de crematie. Toen vertelden mijn neef en zijn vriendin dat zij, ondanks haar vroegere chemokuren en daardoor flink verminderde kans op zwangerschap, dat zij een kindje verwachten. Veel emotie, veel liefde en zo intens veel blijdschap! - Mijn opa's begrafenis volgde. Veel verdriet, maar ondanks dat wel geruststelling, dat hij niet langer pijn had. Het was goed zo. - Mijn duopartner op werk is uitgevallen wegens privéredenen, waardoor alle klas-management en te regelen zaken omtrent musical, kamp, ehbo, enz. op mijn schouders liggen. Dit mag ik in 2 dagen per week klaarstomen. Hoe bedoel je druk op de schouders. Wel positief is dat ik alles op mijn manier kan doen, maar het vergt voor mij nu (in mijn huidige situatie) veel tijd en energie, die ik heel hard nodig heb. - Vervolgens hebben we te horen gekregen dat het zeer waarschijnlijk wordt goedgekeurd dat wij dakkapellen kunnen plaatsen, dus in april krijgen wij 2 mooie dakkapellen en kunnen we ons huis nog meer maken zoals we willen. - Mijn oma ging ernstig achteruit na het overlijden van mijn opa en is 's nachts op haar hoofd gevallen. Ook met spoed naar het ziekenhuis. Bleek zichzelf uit te hongeren en daardoor een flink verslechterde nierfunctie te hebben, die ze al met al na anderhalve week weer goed hebben gekregen. Met oma gaat het inmiddels een stuk beter, gelukkig. - Ik weet dat dit de loop van het leven is en dat iedereen zijn of haar eigen shit heeft om mee te dealen, maar nu ga ik je vertellen waarom het nu even EXTRA energie kost. Ik leef namelijk momenteel voor twee personen. Dat ben ik zelf en het kindje in mijn buik! <3 Want Bob en ik krijgen er een heel mooi, klein, lief kindje bij in ons gezin. We zijn dolgelukkig en ik ben heel moe, haha. Erg misselijk geweest, maar nu vooral moe... Eind februari horen we of het meisje of een jongetje is. - Oh! Mijn neef en zijn vriendin zijn 5 weken voor ons, die krijgen een jongetje! <3 (Ik moest toen met hun zwanger-announcement ENORM mijn mond houden, want toen wisten wij ook net dat wij een kindje zouden krijgen, maar gelukkig konden we het nog even stilhouden haha). Gun me tijd lieve mensen, het feit dat ik de website heb bezocht is al stap 1! <3 Ik mis jullie en ik hoop jullie mij ook. Dikke kussen van deze dikkie dik <3
  7. Verjaardagscadeautjes!

    @Georgia Eversly - 5 jaar Van James Braxton (onder lichte sturing van Georgiana, waarschijnlijk...) Een feeën verkleedsetje, inclusief magisch verkleurende toverstok met glittersliertjes. Hopelijk vind Alexis hem dan niet meer zo'n kneus.
  8. Uitstel einde van het jaar

    Het feit dat er meer rust ingelast wordt vind ik persoonlijk als part-time poster een hele opluchting. Het geeft mij het gevoel naast alle drukke beslommeringen meer tijd te hebben om even bij te lezen/posten na een hectische periode op werk/thuis. I love you guys for this! Wat betreft de maanden ben ik flexibel, ik ga mee in de opzet en heb geen echte voorkeur. Langer is voor mij prima. Als het hetzelfde blijft is het voor mij ook prima. De dag van de maand zou ik inderdaad starten op een maandag. Meer structuur... en ik kick op structuur als structuurjunkie.
  9. [1837/1838] You pick a fight and I'll define it

    Met een diepe, niet-begrijpende frons keek Samuel naar Fallon, die daarnet een bijtende opmerking gaf over Paige. "Ook fijn om u te zien, miss Bellerose. Helaas voor u gaan wij nergens heen. Wat ontzettend vervelend dat u zo hard heeft moeten sparen om deze dure tafel te reserveren. Althans, daar ga ik vanuit gezien u er zo aan vastgeklampt zit." De gemene glimlach op zijn gezicht moest hij even onderdrukken... Normaal gesproken gaf de jongen niet zo'n grote hoeveelheid shade, maar ze beledigde zijn vrouw. Ze vroeg er zelf om. "Deze tafel heb ik al weken van tevoren besproken, op naam. U mag de bediening best informeren hoor, dan gaan mijn vrouw en ik even met Aaron in gesprek. Excuseer ons." Met een nonchalante glimlach draaide de man zich van Fallon weg, zijn vrouw met zich mee kerend. Samuel knikte beleefd naar Aaron en pakte de hand van zijn vrouw beet. "Ik ben een lucky man..." En hij glimlachte liefdevol naar Paige. Sam kantelde bedenkelijk zijn hoofd en keek al denkend naar boven. Hm, zou dat geen oplossing zijn? Maar klaarblijkelijk was Paige het er niet mee eens. Twijfelender draaide hij zijn gezicht naar haar toe. "Het is te proberen...? Misschien is het nog gezelliger met wat gezelschap erbij. Er is niets zo erg, dat het niet erger kan... toch?"
  10. [1837/1838]If I keep it repeating, maybe I'll believe I'm fine

    Een oud, gesloten huis vol oude herinneringen. Fijne herinneringen, warme herinneringen, maar ook vele verdrietige momenten en boze dromen. Dat was Huize Everett inmiddels allang niet meer. Dankzij de hulp van George en Siobhan, zijn broers en zussen, was het veranderd in een huis met een open toekomst. Een nieuwe, frisse wind waaide door de kamers, om ruimte te bieden voor alles wat nog mogelijk was in de loop der dagen. Een nieuw huis, voor nieuwe herinneringen. Met een nieuw, kersvers gezin. Bijna dan, maar het was wel zo. Paige's buik werd alsmaar dikker en gedurende de dag zou Samuel zelfs kunnen zweren dat hij haar zag groeien. Niet dikker worden. Absoluut niet dikker worden. Want dat mocht hij niet zeggen, anders krijg hij een pantoffel naar zijn hoofd... Het avondmaal dat Paige met al haar hoogzwangerigheid had klaargemaakt (ja, daar mag je best voor klappen, want het is een topprestatie om uitgebreid te koken als je hoogzwanger bent, believe me, i know...) was werkelijk verrukkelijk en Sam had dan ook iedere hap met smaak en genot naar binnen geschoven. Wat? Eva en Paige wisten hoe hij was; een veelvraat met een oneindige honger. Met een gelukkige uitdrukking op het gezicht wisselde Samuel zijn blik op het gezicht van Paige en die van Evangeline. Hij knikte instemmend toen Eva zijn vrouw complimenteerde. "Zeker my love, je hebt echt weer iets heerlijks op tafel gezet... Wat bof ik toch met een vrouw als zij..." Glimlachte hij naar zijn beste vriendin. "Wij jou ook, wat fijn dat je kon komen." De jongen wendde zijn blik af naar beneden, waar de knorrende James rondjes kroelde rond zijn benen. Niet omdat hij Sam zo lief vond, hoewel dat wel zo was, maar omdat er nog wat restjes vlees op zijn bord lagen en tja... de geur was hem in het neusje gekropen. Ach ja, de liefde van ook dat mannetje gaat door de maag... Grijnzend moffelde Samuel wat restjes vlees van zijn bord en liet ze voorzichtig voor het neusje van James vallen. "Jij kleine dikzak..." Het had iets te hard geklonken en van schrik keek Sam op naar Paige, hopend dat ze niet dacht dat het over haar ging. "Eh, ik had het tegen James..." Zei hij dan ook voorzichtig. Oeps. Toen Paige aanbood om het toetje te gaan halen wilde de jongen al opstaan van zijn stoel. "Nee, nee ik ga wel; jij hebt genoeg gedaan lief..." Maar ook hij ging zitten voor Evangeline. Wanneer zij iets te vertellen had, was het dan ook wel echt belangrijk en zeker als ze het zo mededeelde. Dit... was niet helemaal wat hij had verwacht. Terwijl ze sprak over het verlaten van hun appartement keek Sam even sip, maar ook glimlachte hij, omdat ze hem al het geluk gunde in zijn huis met zijn gezin. De glimlach verdween echter bij de reden die zij als antwoord gaf. Hij had ook al zijn mond opengetrokken om protest te leveren, maar ook dat werd al gauw bestempeld met een nee en tegengesproken. De grote vraag die op zijn lippen lag lag op het puntje van zijn tong en toen Samuel voor de tweede keer zijn mond opende, werd de vraag al uitgesproken voor zijn vrouw. Wel verdorie! Mocht hij ook nog zijn mening geven? Met vragende ogen keek de jongen naar Eva. "Eef...? Wat is er aan de hand...?" Als Evangeline haar studie op zou geven, dan was er wel écht iets aan de hand...
  11. [1837/1838] Take me home, where I belong

    Sam trok Paige in zijn armen en klemde haar vast, zodat ze geen kant op kon. De ijselijke kreet van zijn vrouw drong door tot in de laatste vezels van zijn bestaan en deden zijn maag samenknijpen in misselijkheid. Ze was weg. Delphine, hun dochter... Ze was weg. Hoe kon zo'n prachtig klein mensje nou verdwijnen in het niets?! Dat kon niet?! Het kon niet! Zijn maag draaide een aantal rondjes om z'n as, terwijl de jongeman zich een stukje bij Paige's bed vandaan bracht. Wankelend op zijn benen strompelde hij naar de zuster. "Blijf bij mijn vrouw. Ik ga haar zoeken!" En met angstige ogen en een woest hart bracht Samuel zijn wankele benen aan het lopen. Bij de deurpost draaide hij zich met een ruk om. "Paige mijn lief ik ga haar zoeken. Ik kom terug. Beloofd!" De jongen bracht zijn tempo omhoog tot hij op hoog tempo rende door het gehele ziekenhuis. Als een race tegen de klok. Iedere kamer, iedere ruimte, ieder hoekje. Hij zocht en zocht tot hij niet meer kon rennen. Maar hij bleef doorgaan, het misselijke gevoel negerend en uit zijn focus sluitend. Er was maar één doel nu, één ding van belang en dat was Delphine. Hij moest en zou hun dochter vinden. Eenmaal buiten gekomen keek hij wild om zich heen, zoekend naar enig spoor, een schim in de verte, wat dan ook wat kon wijzen op zijn dochter. Maar er was niets... De stilte van de ochtendgloren had de wereld in haar greep en bracht niets dan rust en stilte. Geen baby gehuil, geen gesmak van een hongerig babymondje en geen gepruttel. Sam's maaginhoud keerde zich om en belandde in een golf op de koude straatstenen. De jongen liet zich na een aantal achterwaartse stappen op zijn knieën zakken en bracht een angstaanjagende brul in de stilte. Er was maar één vraag die in zijn hoofd speelde, als een mantra, opnieuw en opnieuw. Waar was Delphine? Waar was zijn dochter? Tranen begonnen over zijn wangen te rollen, zijn gezicht begravend in de schaamte en in de slopende paniek.
  12. Josephine </3 poor thing
  13. @Evangeline Lennox; want je zal maar zwanger zijn van je man, die legaal gezien niet echt je man is maar legaal gezien wel de man is van de zus van je ex-verloofde, die ook al een baby heeft van diezelfde man, die je nu een rechtzaak aan zijn broek moet hangen om jouw illegale huwelijk met hem toch geldig te laten verklaren en zo het fortuin van zijn Adellijke familie toe-eigent. (no offense Evangeline, maar achteraf gezien ben je als Lennox zijnde tóch een golddigger...) <3 @Felicia Harding; want je zal je eigen dood moeten faken en je eigen begrafenis moeten bijwonen om al je vrienden, familie, geliefden en naasten te zien die zo enorm om je rouwen en van je hielden (behalve je lover want die weet dat je naast hem staat door middel van een met wisseldrank gerelateerde kwestie, waardoor je nu bent getransformeerd in zijn Russische, in werkelijkeheid in coma liggende, verloofde). Dat moet vast onbeschrijflijk moeilijk zijn... dus KNUF.
  14. Drama - Dit plot wil ik nog altijd zien

    Keane die besluit om non te worden en een celibaat, afgesloten leven gaat lijden van zijn verleden.
  15. @Keane Cadwgan; life is a bitch. A big, mean, old, nasty bitch named Owain.
×