Jump to content

Samuel Everett

Democratie & Magie
  • Content count

    680
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    32

Samuel Everett last won the day on July 27

Samuel Everett had the most liked content!

About Samuel Everett

  • Rank
    Samazing
  • Birthday 09/29/91

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Denise

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,632 profile views
  1. Afwezigheidstopic

    Ik ben de komende 2 wkn wisselend aanwezig ivm een zieke peuter en druk werk. Hasta la pasta sweeties!
  2. [1837/1838] You pick a fight and I'll define it

    Een brunch als pasgetrouwd stel, terwijl de rest van de wereld ze nog enkel beschouwde als verloofd... Ha. Wat een heerlijkheid. Het gevoel een stiekem iets voor zichzelf te hebben gaf Samuel een beetje pret vanbinnen. Ze hadden elkaar het ja-woord mogen geven, hun liefde bezegeld en de volgende ochtend naast elkaar mogen ontwaken. Ze mochten iedere avond samen in slaap vallen en samen ontbijten... Niemand die wist dat ze in werkelijkheid al alles achter de rug hadden. Behalve Keane en Eva natuurlijk. Haha. Jaren geleden had hij niet van 'stiekem' gehouden, maar dit was toch echt wel een binnenpretje. Afijn, dus een rustige brunch op zaterdag. Alhoewel... toen hij de reactie van Paige zag bij de aanblik van Aaron keek Samuel was verbaasd op. Aaron was toch best okay? Althans, Sam kon het altijd wel met hem vinden. Vriendelijke kerel, degelijk en best humoristisch. Wist hij veel wat Aaron eigenlijk van Paige was. Die informatie was totaal onbekend voor de jongen, waardoor hij de huidige situatie ook niet echt kon bevatten. Tot haar laatste woorden was Sam nog best ontspannen, maar dus niet meer toen ze repte dat ze getrouwd waren. Zijn ouders wisten het nog niet eens! Waarom moest Aaron het wel weten?! Geschrokken keek hij haar aan. "Paige..?" Haar glimlach verzachtte hem weer een beetje, maar toch vond hij het niet zo fijn. Dit was nou net niet helemaal de bedoeling van hun heerlijke geheimpje. Hij schoof zijn lippen richting haar oor en fluisterde. "Kunnen we even terug naar het plan van onze huwelijksvoltrekking die over een tijdje pas plaatsvindt en nog niet heeft plaatsgevonden...? Ik zou het erg waarderen als George en Siobhan het van ons horen en niet van... anderen..." Natuurlijk doelend op Aaron. Niet dat hij werkelijk vervelende gevoelens jegens hem had, maar Paige's reactie op Aaron was zo heftig, dat Samuel zich afvroeg of hij zich toch niet wat achterdochtig moest opstellen tegenover de jongen. Wat had hij geflikt dat Paige zo nijdig was...?
  3. [1837/1838] My Everlast

    Ja. Ze had ja gezegd. Volmondig en zuiver... Een getwijnde samensmelting van vreugde, verliefdheid, geruststelling, hoop, euforie en spanning vormde zich in het midden van zijn borstkas, ontplooiend tot in de kleinste vezeltjes van Samuel's bestaan. Ze had ingestemd om met hem te trouwen, om haar toekomst met de zijne samen te voegen tot een geheel. Het was meer dan hij had durven hopen na de eerste keer dat hij haar had ontmoet, die ene avond in die koffiebar op de campus. Wat was hij dankbaar voor die ene avond, dat hij daar was gaan zitten en zij hem had geholpen zichzelf weer even in het gareel te brengen. De maaltijd die ze voor hem had gemaakt, de afwas die hij in ruil daarvoor had weggepoetst... Op dat zekere moment had niemand hem wijs kunnen maken dat ze op dít specifieke punt zouden komen. Een onuitwisbare glimlach bevond zich op zijn gezicht, terwijl een lichte, kleine traan zich op had geweld in zijn ooghoeken. Een intense sfeer vervuld met vreugde nam het serieuze van de situatie weg en gaf alleen de ruimte aan een gevoel van eenheid. De woorden dat hij zijn bruid mocht kussen waren niet eens binnengedrongen, het gebeurde gewoon. Samuel moest zich inhouden om zijn complete passie en hartstocht voor zich te laten spreken en beheerste zich met een zachte, beschaafde kus op haar lippen. Een kleine, zo'n officiële... Ach, ze hadden genoeg tijd om te kussen op de -volgens Sam...- juiste manier. De rest van hun levens. Dit was zijn vrouw, zijn echtgenote en degene met wie hij tot het einde der tijden zou samen blijven. Hij maakte op dat moment zichzelf de belofte om Paige gelukkig te maken, iedere dag voor de rest van haar bestaan. "Hey..." Glimlachte hij. "Ik kan het haast niet geloven, maar het is echt waar..." Ze trok hem weg van het altaar, na ze de priester vriendelijk hadden bedankt. Er was geen verzet, hij liet zich gewillig meenemen door zijn vrouw... Wauw. Het was best gek om te zeggen, maar ze was zijn vrouw. "Bedankt lieve vrienden... Het betekent de wereld voor ons. Mijn dank is groter dan ik jullie ooit kan tonen." Met een verliefde blik keek Samuel naar Paige. "Waar wil je naartoe om dit te vieren? Wil je met z'n vieren nog even ergens gaan proosten? Vertel me wat je idee is, we kunnen alles doen wat je wilt, jij kiest..."
  4. De Jaarlijkse Sikkelloterij!

    Samuel koopt voor Paige en voor zichzelf een lot, dus twee loten. <3
  5. [1837/1838] My Everlast

    De eerste stappen naar hun toekomst waren gezet. De tijd leek even in slowmotion verder te draven. Stappen zetten voelde zwaar aan zijn voeten en zijn adem leek haast uit te blijven. Paige's arm was lieflijk in de zijne gehaakt, haar bloemen nog lichtjes uitlekkend van het water in de vaas. De twee bonzende harten in hun kelen. Samuel blies een stevige hap adem uit en probeerde de rust te bewaren in zijn lichaam, waar de zenuwen door elkaar heen gierden als woeste westenwinden. Waar waren ze in godsnaam mee bezig? En was dit alles was legaal? Werd er een akte getekend, werd het geregistreerd dat ze hier het jawoord zouden zeggen? De woorden van zijn beste vriend hadden enige onzekerheid aangebracht op zijn smetteloos humeur. Hadden ze niet eerst het een en ander moeten regelen, er over na moeten denken voor ze zo'n heftige stap zouden nemen? Zouden ze niet eerst rustig verliefd op elkaar moeten worden...? De baby kwam toch wel en Samuel zou er toch voor gaan zorgen, als Paige dat wilde. Sam wilde het, hij wilde de vader zijn die hij in zijn vroegste jaren nooit had gehad. Waarom had Keane dit nou gezegd?! Waarom had hij Samuel nou enkele minuten voor zijn ja woord moeten bekogelen met deze heftige feiten?! Het voelde voor een moment alsof zijn keel werd dichtgeknepen door de knokige handen van zijn geweten. Maar hij mocht nu niet twijfelen, hij mocht niet meer nadenken... Niet nu.... Sam's nerveuze ogen vielen op de blijde uitdrukking van Paige, haar blik en vooral haar ogen observerend. De stralende glinstering die in haar ogen dansten, een dans van euforie en verheuging. Haar glimlach deed wereldwonderen voortbestaan en nieuwe wonderen opbloeien. Zij wilde dit. En hij wilde dit. Hij wilde graag bij haar zijn, voor haar zorgen, haar vasthouden en kussen. Hij wilde haar zijn vrouw noemen, zijn lief en hij wilde haar vasthouden tot ze haar ogen sloot om te slapen en weer opende om te ontwaken. Het overweldigde Samuel hoe deze gevoelens zo intens omhoog kwamen borrelen. In grote waarschijnlijkheid had hij deze gevoelens al gehad, maar had hij ze verborgen op een plek waar ze veilig waren voor de buitenwereld. De jongen had zijn gevoelens omgepraat in zorgen en vriendschap, in empathie en ergens een stukje bewondering, maar niet in verliefdheid. Vooral uit zelfbescherming waarschijnlijk, maar ook door de gehele situatie waarin Paige en hijzelf zich in bevonden. En toch had het lot ze samengebracht en bepaald dat zij hier nu waren om zich te verbinden in een huwelijk. Samuel begeleidde Paige de kerk in en ging direct op zoek naar de bijbehorende priester. Het duurde overigens niet lang voor hij de lichtjes chagrijnig kijkende oude man had aangetroffen. "Kan ik u helpen?" Had de man hen met een krakende, morrige stem gevraagd. "Goedenavond Vader, wij willen u om uw hulp vragen, om een gunst eigenlijk..." Samuel stapte op de man af en stak zijn hand uit om de zijne te schudden, iets wat echter niet gebeurde. "Het is laat mijnheer, ik wil graag gaan rusten, ik kan u niet helpen." "Maar Vader, luister alstublieft. Wij vragen u dit met spoed..." De man keek knorrig van Samuel naar Paige en terug. "Laat mij raden; jonge geliefden zonder toestemming om te huwen?" "Nee Vader, we zijn van juiste leeftijd, we hebben geen toestemming nodig. We hebben uw woord nodig, uw hulp om ons te binden... Mijn geliefde en ik willen ons zo spoedig mogelijk binden." "En u verwacht van mij dat ik uw huwelijksvoltrekking begeleid..." "Uw zegen en officiële huwelijksvoltrekking, ja, dat zouden wij heel graag wensen..." "Kom morgen maar terug. Goedenavond." "Vader! Wacht!" Samuel grabbelde in de zak van zijn jasje en vond zijn geldbuidel. "Wat als ik u een vergoeding geef...?" "Ga verder, mijnheer...?" En dat hielp. Godzijdank, dit keer. Wat een beetje omkoperij wel niet voor elkaar kreeg... Maar goed, het had hem een duitje gekost, maar het was het tot in de kleinste knoeten waard. De priester had hen naar het altaar begeleid, wenkend naar Evangeline en Keane dat zij zich er officieel bij moesten voegen. "Ik kan uw huwelijk begeleiden, maar een officiële akte vergt tijd en die heb ik deze avond niet, het document kunt u morgen op z'n vroegst hier in ontvangst nemen... Uiteraard op een ietwat schappelijker tijdstip dan nu, mijnheer. Ik hoop dat u zich dit wel realiseert...?" "Jazeker Vader, jazeker. Dank u..." "Enfin... Treed voort, mijnheer, mevrouw... Dan kunnen we dit huwelijk vastleggen... Uw namen alstublieft?" Samuel grijnsde van oor tot oor en vouwde zijn handen rond die van Paige, zichzelf iets naar haar toe draaiend. Dit was het moment... Hun moment... Zodra hun namen werden genoteerd, de getuigen werden genoteerd en iedereen op de juiste plek stond, konden ze eindelijk de ceremonie beginnen. "Samuel Charles Everett, neemt u Paige Cassandra Alastor tot uw wettige echtgenote? In ziekte en gezondheid, in goede tijden en mindere tijden, tot de dood u scheidt... Wat is daarop uw antwoord?" Sam had geen twijfel meer. Enkel een overduidelijk gevoel en een nog veel duidelijker antwoord. "Ja, ik wil." Hij glimlachte en keek vanuit zijn ooghoeken naar Paige, liefdevol en verheugd. "Paige Cassandra Alastor, neemt u Samuel Charles Everett tot uw wettige echtgenoot? In ziekte en gezondheid, in goede tijden en mindere tijden, tot de dood u scheidt... Wat is daarop uw antwoord?"
  6. [1837/1838] My Everlast

    Dit, exact dit, was de reactie waar Samuel zo op had gehoopt. Dat Keane oprecht blij voor hem zou zijn dat hij deze stap zou gaan maken. Ergens had Samuel daar behoefte naar, dat Keane blij was, dat hij dit goedkeurde en ondersteunde. De behoefte aan goedkeuring van zijn beste vriend was altijd wel een dingetje wat meespeelde bij Samuel, gezien hij flinke waarde hechtte aan Keane's mening. Jongeheer Cadwgan was vanaf begin af aan aardig geweest voor hem, ondanks dat Sam geen rijke jongeman van Adel was. Hij had hem geaccepteerd zoals hij was en vrijwel altijd bijgestaan bij problemen, verdriet en boosheid. Maar ook bij gelukkige, vrolijke en zaligmakende ervaringen stond de jongen voor hem klaar, wat hem een dierbaar lid van zijn zelfgekozen familie maakte; zijn zelfgekozen broeder. Samuel grinnikte en omhelsde Keane net zo stevig als hij hem en kuchte overdreven toen de jongen hem op zijn rug sloeg. Hij lachte en kon zelf de grijns niet meer van zijn gezicht vegen... Keane echter wel. Met wat hij hem vertelde. Met ieder woord wat de oud-Zwadderaar hem repte groeiden Sam's ogen en stokte zijn adem verder in zijn keel. Keane had Evangeline ten huwelijk gevraagd?! Ze waren daadwerkelijk getrouwd?! Op exact dezelfde manier?! HOE!? Sam schudde zijn hoofd in onbegrip en verbazing. "M-maar... je bent... Josephine?" Zijn mond opende en sloot zich een aantal keer en Sam vervolgde in fluistertoon."Je bent getrouwd... met Josephine, maar al eerder met... met Eva... M-maar hoe? Waar? Hoe kan je met twee vrouwen trouwen? Dat kan niet..." De verwarring in zijn hoofd was groots. Je kon slechts met één persoon tegelijkertijd getrouwd zijn, hoe kon het dan dat Keane twee keer was getrouwd?! Zijn woorden waren even verdwaald op weg naar zijn mond en bleven uit, terwijl Samuel geduldig bleef luisteren naar zijn vriend en zo nu en dan bevestigend knikte. "Maar... Als je een ring om haar vinger hebt geschoven... is het toch... officieel? ...Toch?" Geen akte, geen getuigen... Het daagde niet eens bij hem dat Keane hem niet had gevraagd bij zijn huwelijk, maar dat was dan ook op dit moment het minst belangrijke. Dit zou best wel eens kunnen betekenen dat Keane in meer problemen zat dan hij zich zo even kon bedenken en Eva even erg... De plotselinge poef deed Samuel ook opkijken, zoekend naar het bekende gezicht in het donker. Twee gedaanten, waarvan hij er ééntje zo kon herkennen aan haar felrode haren onder het licht van de sterren. Paige had Eva meegekregen... Samuel's hart maakte een sprongetje en een grote glimlach betoverde zijn gezicht. De gedachten van net waren plotseling op de achtergrond verdwenen... Hij knikte wel nog even naar Keane, maar zijn aandacht was er niet meer, die was bij zijn bruid. Toen de meisjes bijna bij hen waren, rende Samuel haar tegemoet. "Je bent er! Jullie zijn er!" De jongen viel in katzwijm zodra zijn ogen op Paige vielen. Ze was buitengewoon prachtig. Betoverend. "Je bent beeldschoon, mijn lief." Hij hield haar hand vast, om vervolgens zijn vrije arm (want zijn hand was bezet met het boeketje bloemen) om Evangeline's nek te gooien. Zo omhelsde hij haar, wie hij daarna vluchtig op de wang kuste. "Dankje lieve Eef, dankje dat je er bent..." Samuel vouwden zijn armen om Paige heen en keek haar verliefd aan. "Nooit." Al lachend kuste hij haar voorhoofd. "Na u, mevrouw... Oh... deze zijn voor jou.." En hij overhandigde haar het boeketje bloemen.
  7. [1837/1838] My Everlast

    Je kon met grote zekerheid zeggen dat Samuel had gehoopt dat zijn beste vriend wat blijer voor hem zou zijn, nu hij had medegedeeld dat hij zou gaan trouwen. In zijn hoofd had hij voor zich gezien dat Keane hem met alle vrolijkheid zou omhelzen en zou feliciteren met zijn mooie verloofde, want dat was Paige. Maar Zo vrolijk had Keane niet geleken, hij keek alleen maar chagrijnig naar zijn (helaas) lege whiskyglas en had zelfs lelijk geblèrd naar hem. Nou zeg... Tot zo ver de blijdschap die hem net nog overspoelde. De glimlach droop van zijn gezicht en maakte plaats voor een ietwat teleurgestelde en verfrommelde pruil. Wat hij Keane flikte? Nou, wat flikte Keane bij hem?! De jongen moest blij zijn dat hij hem had opgeëist als zijn getuige en niet zijn vader (waar hij zich later waarschijnlijk enorm schuldig over zou voelen, dat George niet bij zijn officiële huwelijk aanwezig was... verdorie, hij zou zo teleurgesteld zijn...), maar Keane was dan ook dé persoon die hij erbij wilde hebben, zijn zielsverwant en beste vriend ter wereld... De pruil werd iets bozig en Sam snoof vernuftig een zucht uit. "Ik flik je niets, ik neem je mee naar mijn huwelijksvoltrekking, die over enkele minuten begint... En ik wil JOU daar bij hebben, als mijn getuige, mijn best man! Ik wil dat je erbij bent als ik ga trouwen..." Ook Samuel's blik verzachtte iets en hij zuchtte opnieuw, zachtjes knikkend. Hij gaf hem ergens wel gelijk. Het grootste deel van hun vriendengroep en ook met name Keane's groep kennissen en vrienden ging trouwen of was al getrouwd, gesetteld en gewend aan het gezinsleven. Sam was een beetje een laatbloeier daarmee, maar als je zag hoe hij het vanavond had geregeld met Paige, tja, dan kon je hem wel weer een beetje veroordelen als té rap. Te laat, te snel... er viel overal wel wat van te zeggen, het belangrijkste was dat het nu in ieder geval goed kwam en dat zijn toekomst in de startblokken stond. Alleen z'n timing... tja... Sam gniffelde en een zachte glimlach verscheen op zijn gezicht. "Tja vriend, ik had vanmorgen ook niet kunnen bedenken dat ik vanavond zou gaan trouwen met Paige, laat staan vijf minuten voor ik het haar vroeg..." De jongen krabte wat zenuwachtig achter zijn oor. "...Maar ze is echt geweldig Keane. Ze maakt me aan het lachen en geeft me het gevoel dat ik de wereld aan kan. Het gevoel alsof ik waardevol ben en de wereld een betere plek maak. Je weet wel wat ik bedoel, toch?" Sam zwijmelde lichtjes weg. "Ze laat me voelen zoals ik me heel lang niet heb gevoeld... Tevreden... geliefd... Gelukkig." En opnieuw een brede glimlach... Hij gebaarde met zijn handen wat betreurend naar het lege glas. "Maar goed... Sorry voor je whisky, we drinken morgen een nieuwe, beloofd... Ga je met me mee?"
  8. [1837/1838] My Everlast

    Bij Merlijn, waar had Keane Minnie toch aan te danken... Niet dat Keane Minnie niet mocht houden als huishoudelijke hulp, maar... Ja... Keane was nooit zo vriendelijk tegen Minnie, terwijl ze hem voorzag van alles wat hij nodig had. Zo ook Samuel. Sam besloot zonder Keane's toestemming een van zijn verouderde kostuums (lees: eentje van vorig seizoen, hoogstens twee keer gedragen, want dan was het waarschijnlijk alweer passé...) te lenen. Minnie wees hem zo lief als ze was de weg en bood aan om hem te helpen bij het omkleden. Het kostte hem even wat moeite, maar met wat kleine magische wijzigingen kreeg Sam het kostuum van zijn beste vriend zo passend mogelijk (kijk, dat Keane nou kleinere benen had dan hij, dat gaf met kleding lenen wel enige probleempjes). Minnie gaf Samuel de juiste locatie waar Keane zich zou bevinden; de Witte Walvis. Natuurlijk, waar anders... Op zijn weg naar buiten dankte hij nogmaals de huiself van huize Cadwgan en pikte hij de bos bloemen uit de vaas in de gang mee, want... tja... Paige had een bruidsboeket nodig en die witte rozen en dat eucalyptusblad waren zeer geschikt als bruidsboeket. In zijn gedachten bood hij Josephine zijn excuses aan, die was het er vast en zeker niet helemaal mee eens... Maar goed. Op zoek naar Keane! -BAM!- En daar was Samuel. Bij de Witte Walvis. Een tent die hij wel een aantal keer aan de binnenkant had bekeken, maar veel vaker had hij rondgehangen bij het oude werk van Paige. Daar zat hij toentertijd veel liever, zonder te weten waarom. Nu wist hij inmiddels wel waarom. Maar dat deed er op dit moment minder toe, dan het feit dat Samuel Keane (waarschijnlijk enigszins beschonken) mee moest sleuren om getuige voor hem te zijn. In hoeverre kon deze missie succesvol slagen...? Hm. Dat was nog wel een uitdaging. Als Keane eenmaal op dreef was, wist Samuel dat hij graag op dreef bleef. Dat was niet per see iets slechts, want in zijn gezelschap werd het feest alleen nog maar beter, maar in dit geval was het dus lichtelijk problematisch. Sam zette voet in het café, direct om zich heen zoekend of hij Keane's gezicht zag in de meute. Hij zag hem en Keane zag hem. Samuel haastte zich naar de wuivende jongeman en begroette hem met een grote grijns. "Keane! Maat!" Hij knikte geamuseerd, de klap op zijn schouder vriendelijk, doch licht pijnlijk aanvaardend. Oké, de jongen had dus al genoeg gedronken; Keane zo zou zijn eigen hand-me-down herkennen en dat deed hij nu dus niet. Kleine inschatting; beschonken, niet ladderzat. "..Ja, over dat pak... Ik heb je nodig...Nu." Samuel trok Keane dichterbij zich en fluisterde in zijn oor. "Ik ga trouwen, met Paige. Dus je moet mee als mijn getuige. Dus, eh... we gaan vriend. Als in, NU." Samuel greep zijn vriend bij de schouders en maakte zich klaar om te verdwijnselen. Nog een laatste, vriendelijke knik naar de heren die zich om Keane heen had begeven. -BAM!-
  9. [1837/1838] When it rains, it pours

    Samuel knikte bevestigend naar Paige. "Ik zal zo snel mogelijk daar zijn, mocht je eerder zijn, wacht je dan op me?" Hij knikte. De kerk in Zweinsveld was inderdaad erg mooi en het gaf een kalme sfeer als je daar binnen was. Plus dat het op bekend terrein was en makkelijk vindbaar. Glimlachend van oor tot oor kuste hij haar terug, zijn handen de hare omsluitend. "Tot zo, mijn lief..." Een lieve glimlach werd gevolgd door nog een laatste, kleine kus. Samuel liet haar handen los en begon zijn schoenen aan te trekken. Zijn blouse raapte hij vlot van de eettafel en begon op hoog tempo alles dicht te knopen. Met zijn jas in zijn ene hand opende hij de voordeur voor Paige, zodat zij voor hem naar buiten kon. Eenmaal buiten draaide Sam zich nog één keer om, om naar haar te kijken. Zijn aanstaande echtgenote, zijn bruid... En toen rende hij het donker van de avond in, op weg naar Keane. OOC: Samuel uitgeschreven.
  10. [1837/1838] My Everlast

    10 november - ergens rond een uur of 21:00 - de voorzijde van de Cambridge Universiteit Sam had Paige nog een maal gekust, nadat ze naar buiten waren gegaan. Het leek wel alsof ze naar buiten waren gesprint, zo hard bonsde zijn hart in zijn borstkas. De fladderende vlindervleugeltjes in zijn buik kietelden nog veel meer en gaven Sam het gevoel van gezonde spanning. Of ietsje meer dan gezonde spanning, maar dat maakt nu niet zo veel uit. Wat nu vele malen belangrijker was, was dat hij zo snel als kon naar Keane's huis moest zien te komen om hem mee te slepen naar dat kerkje bij Zweinsveld. Want daar zou Paige op hem wachten, samen met Evangeline. Sam en Paige zouden gaan trouwen, gewoon nu, omdat het kon en omdat ze dit wilden. Met de grootst mogelijke grijns op zijn stralende gezicht maakte Samuel zich uit de voeten, op weg naar het huis van Keane, Josephine en de pasgeboren Owen. De gevoelens die onderweg door hem heen gingen waren onvoorstelbaar. Ze speelden tikkertje met elkaar, tot in de meest extreme varianten. Hij zou gaan trouwen, met een meisje dat net zo graag met hem wilde trouwen als hij met haar. Het was een rush van adrenaline en dopamine tegelijkertijd. De ontspanning van het toegeven aan de stiekeme gevoelens die zich verborgen hadden gehouden in een hoekje van zijn hart. Nu Samuel er bij na dacht, op de momenten dat zijn brein een beetje fatsoenlijk kon functioneren, had hij Paige al veel langer leuk gevonden, beginnend bij hun afspraak in het theehuis. Iets wat een vriendschappelijk uitje zou moeten zijn, bleek nu achteraf toch wat meer teweeg te hebben gebracht. Ze liet hem lachen en het was oprecht plezierig geweest om met haar zo te kliederen en experimenteren met de verschillende theesmaken. Gewoon gein trappen en lol trappen, op een moment dat Samuel de betekenis van plezier en lol helemaal niet kon inzien. De vele gesprekken die daarna volgden, tot een diepst dieptepunt, waar precies zij degene was die hem op tijd had teruggehaald van een beslissing die geen goede afloop kende. Precies zij, want op een of andere manier leek het alsof het lot had bepaald dat Paige in zijn leven hoorde, op welke manier dan ook. En als zij er zelf voor kozen om hun band nog vele malen hechter en dieper te maken dan het nu in het afgelopen jaar was geworden, dan moest het gewoon zo zijn. In zijn hoofd galmde enkel haar naam, met de bijkomende, warm aanvoelende kriebeltjes en een grote glimlach. Het schoot hem toen als een bliksemschicht te binnen dat, als hij werkelijk naar Keane's huis wilde rennen, hij veel te lang onderweg zou zijn. Zijn voeten kwamen langzaam tot stilstand en even pufte hij uit, de bovenste knoopjes van zijn blouse open wrikkend. En hoe ging hij dan bij Keane komen...? En toen, een helder moment in zijn gedachten; o, ja! Ik heb de mogelijkheid om te verdwijnselen en te verschijnselen... -BAM!- En weg was Sam. een kort moment later - de voorzijde van huize Cadwgan in Cambridge Met een flinke vaart bracht Samuel zich naar de voordeur, rechtte zijn rug en bonsde op de deur. Zachtjes hardop oefende hij al wat hij ging zeggen, zich voorbereidend op het moment dat hij zijn broeder in de ogen zou kijken. "Keane, ik ga trouwen en je moet nu mee... Hm, nee... Keane, kom met me mee, ik ga trouwen en jij bent mijn getuige... mwah... Kea-" De deur voor zijn neus ging open, maar... "Minnie...? Oh, sorry, hallo, goedenavond... Is mijnheer Cadwgan aanwezig, Minnie? Ik kom hem met spoed halen, hij moet met mij mee vanavond..."
  11. [1837/1838] When it rains, it pours

    Een gelukkig gegrinnik klonk door de kamer. "Nee, nog eentje!" Zo vlug als hij was stal hij nog een klein kusje van haar, voor hij zijn handen bij haar hals weghaalde en met zijn hand de hare op zijn wang omsloot. De jongen voelde zich nog een beetje rozig van die gelukszalige kus en zuchtte met een intense glimlach op zijn gezicht. De glimlach veranderde van vorm en werd iets kleiner, door de verbazing en overweldiging van haar voorstel. Nu trouwen... Nu? Echt, Nu nu?! En toen stond zijn hart even stil. Zouden ze werkelijk NU gaan trouwen?! Dit moment? Zeg, over enkele minuten?! Maar, hij had zich nog helemaal niet mentaal voor kunnen bereiden, of een kostuum kunnen halen, hij had niet eens de catering kunnen regelen! En dat was heel belangrijk hoor! Ze hadden geen ringen! En geen eten! Met zijn vrije hand wreef Samuel door zijn haar. Hij had het zijn ouders, broers en zussen niet eens kunnen vertellen, of Keane... en Eva... En Lillian... en Sebastian... En... en... Sam's brein sloeg lichtelijk op tilt. Oh, de realisatie van deze beslissing was aangekomen, met stampende voeten en een luid gebulder, liefst nog in een schreeuwend paarse polkadot jurk met goud gekleurde franjes en rinkelende belletjes aan de uiteinden. Met lichtjes glazige ogen keek Samuel weer naar Paige. Hij vond haar ogen en vond daar de geruststelling die hij nu even nodig had. Ze leek zo zeker, zo gelukkig. Het toverde de glimlach weer een stukje verder terug op zijn gezicht en deed hem weer rustig naar haar luisteren. Hoe deed ze dat...? "Ja, laten we ervoor gaan!" Sam knikte bevestigend naar haar. "Ja, ik wil Evangeline er heel graag bij hebben... En Keane. Mijn broeder, hij moet erbij zijn." Ja, een juiste beslissing, vond Samuel. Keane was zijn beste vriend en hij hoorde aan zijn zijde te staan als 'Best Man'. "Wil je ze met een uil informeren of wil je dat we ze gaan halen?"
  12. IC Buitenwereld Mededelingen

  13. [1837/1838] When it rains, it pours

    "Ja." Ze had ja gezegd. Gevoelens van opluchting, euforie en kleine, kietelende kriebeltjes vierden hun zege in Samuel's hart. Een geluidloos gegrinnik werd gevolgd door een grijns van oor tot oor. De jongen rees omhoog vanuit zijn geknielde houding en begon met licht trillende, onhandige handen de ring om haar vinger te schuiven. De gouden ring glansde in het licht van de knetterende haard en leek precies goed om haar ringvinger te passen. Voor een moment voelde Samuel zich licht in zijn hoofd en greep even naar zijn voorhoofd. Het ging allemaal snel, zo snel dat hij moest sprinten om het bij te houden. Maar het voelde nog steeds juist, ook al kon de jongen nog niet zo goed beseffen wat dit allemaal inhield en wat er allemaal te wachten stond voor de twee. Ze waren allebei nog zo onwetend, maar dit was gewoon zo overweldigend. De blijde gevoelens overheersten de realiteit en even leek het alsof de wereld enkel zichtbaar was vanuit een roze bril. De roze bril bleef op, ook al begon Paige over de volgende stap; het plannen en organiseren van hun bruiloft. HUN bruiloft. Ze gingen trouwen! Oké, dat drong nog steeds niet helemaal door in zijn brein, maar goed, Sam gaf zichzelf een poging om na te denken over wat ze vroeg van hem. Wilde hij iets groots? Ja eigenlijk wel. Wat betreft zijn bruiloft had Samuel een beetje het fantasievermogen van een jong meisje. Zijn hele leven lang had hij gedroomd van een sprookjeshuwelijk met ware liefde op het eerste gezicht. De bruiloft zou groots zijn, met vele rozen in allerlei kleuren, een prachtig kostuum voor zichzelf en een prachtig witte of roze trouwjurk voor zijn echtgenote, kaarsen, vrolijke muziek, een groots familie en naasten diner met het lekkerste eten, eigenlijk alles om het zo feestelijk mogelijk te maken. Dat werd een beetje lastig als het allemaal snel zou moeten... Maar ze moesten nu keuzes maken en de keuze was vrij gemakkelijk gemaakt als zijn droombruiloft niet binnen korte termijn te regelen viel. Plus dat zijn algemene fantasieplaatje toch al geheel anders was dan hij als jonge romanticus had voorgesteld. Maar toch... Misschien kon hij die keuze nu even beter bij Paige laten, als hij moest gaan kiezen dan zou het nog minstens een week duren voor er een beslissing werd gemaakt... "Ik wil dat het voor jou goed is, dus ik volg jou en jouw intuïtie." Zo, nu dat er uit was kon hij over op het volgende, misschien nog wel veel belangrijkere van hun aanstaande huwelijk. "Mag ik je nu weer kussen?" En eigenlijk zonder goedkeuring, kuste Sam Paige opnieuw. Zijn Paige. Dit keer vol overgave, alsof zijn leven er vanaf hing... ...wat het eigenlijk ook een beetje deed. Want dit was zijn toekomst; Zij was zijn toekomst nu.
  14. Fantastic Dad's and where to find them

    18 november 1837 - London Zoo - 's middags rond een uurtje of één. Met een meest angstige blik in de ogen keek Samuel naar zijn beste vriend, diens blik niet veel verschilde dan de zijne. Ze waren de pineut, zwaar de pineut... In grove taal zou men zeggen dat ze totaal, compleet, ongelooflijk f*cked waren, maar dat begrepen ze zelf ook wel zonder überhaubt die preek te hoeven krijgen. "Wat moeten we doen?!" Wat er aan de hand was? Dat zal later uitgelegd worden, want om dat uit te kunnen leggen, moet er begonnen worden bij het begin... 18 november 1837 - London Zoo - 's morgens in de vroegte. Een alleraardigst gebaar, de uitnodiging van Keane om samen met hem en zijn kersverse zoon Owen een dag te spenderen in de London Zoo. Samuel had zijn partner in crime gemist, zeker nu ze zo veel verhalen hadden om met elkaar te delen. Keane was vader geworden van een keurige zoon, genaamd Owen. Samuel was enorm trots op hem geweest, maar tegelijkertijd ook bezorgd. Een baby kon veel teweeg brengen... Althans, zo had hij dat begrepen vanuit zijn eigen ervaringen nu met Paige. De voorbereidingen voor het verwelkomen van haar baby... eh... hun baby... waren in volle gang en ook de meubelstukken, verzorgingsmaterialen en luierdoeken werden overal vandaan gehaald. Sam sleepte zich her en der een uur in de rondte, maar het was het waard. Uiteindelijk... Echter had hij al nachtenlang wakker gelegen om, zoals voorspeld uiteraard, te piekeren over de levensveranderende beslissingen die Paige en hij in de afgelopen dagen hadden genomen, laat staan de beslissingen die hij voor zichzelf had gemaakt. Hij had haar onderdak geboden om haar kind groot te kunnen brengen in zijn ouderlijk huis. Hij had de beslissing genomen om haar terug te kussen, na een onverwachte kus. Ze hadden samen besloten elkaar leuk te vinden. Om vervolgens ruzie te maken. En tot slot hadden ze besloten om na een flinke discussie te gaan trouwen, om vervolgens diezelfde avond nog echt te gaan trouwen ook. Dus hij was nu getrouwd, aanstaande vader en gezinshoofd van het gezinnetje Everett. Dat alles in één avond... Wauw... dat was best snel geëscaleerd... Weliswaar op een goede manier, want hij stond er wel achter, maar de twijfel in zijn achterhoofd over alle bijkomstigheden en toekomstideeën deden hem wel enigszins bibberen op zijn benen. Vandaar dat het, naast de gezelligheid, erg goed was dat hij Keane zou gaan zien. Keane leefde nu het leven wat hij ook ging leven... op de hertenlederen laarzen, enorme rijkdom en eigen huiselven na dan. De insteek was hetzelfde. Jong gezin, vers getrouwd en een pasgeboren baby in hun eigen huis. Hoe overleefde hij dat tot nu toe?! Samuel kon zich voorstellen dat Keane zich op enige afstand hield van alle dramatiek rondom de nieuwgeboren baby. Slapeloze nachten, voedingen, vieze luiers... Dat laatste wist Sam nog, dat stond nog vers in het geheugen van Daniella's dochtertje, terug op Zweinstein... Ah, Zweinstein, waar alles al lichtelijk f*cked up was voor het compleet f*cked up was, zoals nu. Hij had advies nodig over zijn beslissing... en gezelligheid... en een goede borrel...
  15. [1837/1838] When it rains, it pours

    In een wereld waar de rationele kant van het verhaal zijn gelijk vele malen had gehaald, was geen plaats voor emoties of gevoelens. Een gevoel was tijdelijk, rationeel denken was veel efficiënter en gelukkig makend op de langere termijn; althans, zo zou een geheel rationeel iemand kunnen denken. Samuel had een lange weg afgelegd als rationele denker. Zijn emoties namen soms wel de overhand, maar er was geen beslissing of idee wat hij niet zo'n duizend maal van tevoren had bedacht, op een tafeltje tentoon had gesteld om het vervolgens vanuit alle mogelijke hoeken en aanzichten te kunnen bekijken, om er vervolgens pas dieper over na te denken en uit te stippelen wat de best mogelijke optie was. In dit geval zagen we een heel andere Samuel, eentje die had geleerd van zijn jarenlange gepieker, getwist en gedraai over iedere situatie. Sinds hij uit zijn tot nu toe diepste dal was gekropen, met hulp van Paige, bekeek hij de wereld op een andere manier dan voorheen. Situaties deden zich voor, omdat het lot het zo bepaalde voor hem. Als iets zo moest lopen, dan zou het zo lopen. Een grotere invloed wilde hij er niet meer op uitoefenen, gezien zijn eerdere pogingen tot het eigen maken van ongrijpbare situaties hem tot het level van diepe frustratie had gebracht. Het lot had Paige bij hem gebracht en dit voelde goed. Voor nu. Misschien bedacht hij zich op een ander moment, om vervolgens weer terug te grijpen naar zijn verslavende, brein brekende gepieker... "Ja. Dat wil ik. Maar..." In een korte opwelling begon Sam om zich heen te speuren. Waar was dat ding ook alweer? Het was hier ergens... "Blijf hier..." Preekte hij tegen Paige. En met enige haast begon hij door de kastjes te speuren. Zijn handen groeven hun weg tussen alle nodige en onnodige spullen door, maar niets. Een sprintje naar zijn slaapkamer, waar hij later uit kwam met een glinstering tussen zijn vingers. Met een licht zenuwachtig geblaas rechtte hij zijn rug en stapte hij terug op de plek waar hij net stond; voor Paige's neus. In zijn vingers had hij de verlovingsring van zijn moeder geklemd. "...Volgens mij hoor ik dat aan jou te vragen... Laten we dit dan gelijk maar op de goede manier doen." Hij knielde voor haar neer en schraapte kort zijn keel. Een laatste vlaag aan hysterische gedachten werden naar de achtergrond geschoven. Deed hij hier wel goed aan?! Vergooide hij zijn eigen toekomst niet?! Wat als dit niet ging werken?! Dat waren zorgen voor later. Ze kwamen er samen wel uit... Vast wel... "Paige Cassandra Alastor, wil je mij de grootse eer doen om met jou te trouwen?" Iets in hem zei dat ze erg dom waren, maar... Ze hadden het erger kunnen treffen...? Toch...?
×