Jump to content

Christopher Whitley

Afdelingshoofd Ravenklauw
  • Content count

    125
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Christopher Whitley last won the day on March 9 2017

Christopher Whitley had the most liked content!

About Christopher Whitley

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,696 profile views
  1. Relatieoverzicht

    #superlate maar Sophie en Jona zijn verloofd!
  2. Afwezigheidstopic

    BECAUSE I'M TOO HYPE I'M POSTING THIS NOW. BECAUSE. I'LL BE ABSENT FROM WEDNESDAY THE 17TH TILL SUNDAY THE 21ST. Waarschijnlijk ben ik er de 16e ook minder tot niet. BC YOUR GIRL IS GOING TO LONDON!!!!!!!!!!!!!!! AGAIN!!!!!!!! AND I'LL BE VISITING CURSED CHILD FOR THE TENTH TIME ON THE 18TH/19TH SO HELL YES! Ik heb internet en ik ga proberen elke dag een post te maken bc yknow gotta continue the streak, maar de ouders zijn er ook en Saph is er ook dus ik ben er wel minder. Though if you need me hit me up in private or app bc pp groepen bijlezen zal niet al te chill gaan op de meeste mometen :'D
  3. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

    Merdith is goedgekeurd <3
  4. Ineke needs plotbuddies!

    Ill hit u up!
  5. Ineke needs plotbuddies!

    Oke ik heb eindelijk plannen voor twee karakters van me but I'm gonna need people for that! First up is Avery Hollow which basically means I'm bringing her back whoohooh. Ze is uit m'n hoofd gezegd nu 21 jaar, was een Ravenklauwer, niet de meest sociale persoon, heeft een fotografisch geheugen en is excellent at duelling, iets wat niet zeer relevant is allemaal, maar wat wel relevant is dat ze nu Schouwer is en daar heeft het plot enigszins mee te maken! Mind u, ik ga geen details over het plot hier neergooien behalve dat het met haar werk te maken gaat hebben want het plan is om het plot te baseren op een verhaallijn in Brooklyn Nine-Nine which basically means spoilers. In elk geval houdt het zeer waarschijnlijk in dat ik iemand nodig ga hebben die een nieuw karakter moet maken (tenzij er een karakter is die zou passen maar eh. Ja. Geen idee wat dat betreft so hmu if u think it might fit! The char has to be an Auror tho) dus ja. Men moet er wel toe bereid zijn Anyhoo, mocht je geïnteresseerd zijn en compleet bij zijn of het niet boeien of je spoilers weet en je wil meewerken, fun! Sowieso vind ik het prima btw als dingen veranderen bc it doesn't completely have to follow the b99 line etc. Next up is Onetoomany Hair die op het moment in het zesde van Grif zit en dat is wel wat meer relevant, bc I'm gonna need someone to play her younger brother. Ik heb nooit een leeftijd voor hem bedacht, wel een naam which is kind of relevant maar je kan altijd een nickname geven of whatsoever maar verder weet ik niet superveel van hem so freedom yay! Ik heb wel een deel van het plot bedacht, which involves their rich parents who don't give a damn about them and don't want them (hence Onetoomany en Notwanted) and basically brush them off by giving him whatever the hell they want so that they'll leave their parents alone. Iig - as in the parents are involved bc they either gon try and get their attention their own way (which.. is vastly different from the other bc Tuney is most likely going to do stuff in order to catch their attention whereas... my idea is that Notwanted does the complete opposite). Maar again this is subject to change want veel zal ook afhangen van wie dan Notwanted speelt en hoe ze hem willen spelen en wat voor invloed dat zou hebben op dat hele plan. This will probably be some kind of a long-term-plot, also bc of ages, so be aware of that! Iig, dit is mogelijk allemaal een beetje vaag en if you need more info hmu, if you're interested let me know too! I just didn't want to say too much omdat er nog genoeg kan veranderen etc.
  6. Afwezigheidstopic

    Ik ben er even wat minder. Ik zal nog steeds proberen sowieso elke dag een post te maken maar het gaat even minder hier dus ik kan gewoon even wat minder hebben als normaal. Als ik dus traag reageer is het hierom. If you need me tho just hit me up in private <3
  7. Persoonlijk Topic Dump

  8. Post je kater weg EDITIE 2!!!!

    Ill try my best!
  9. 3e t/m 5e jaars: Transfiguratiegevecht

    Terwijl sommige mensen enthousiast aan de slag gingen, waren er anderen die de les wat minder leuk vonden en dit ook aankaartten. Het was een beetje jammer, maar Chris wist ook wel dat hij niet iedereen tevreden kon stellen. Waar sommige mensen een hekel hadden aan theorie, hadden anderen een hekel aan praktijk en dat was helaas hoe het leven was. 'Sorry, nee,' zei hij dan ook tegen de leerlinge die op de gang wilde werken. 'Het is vandaag gewoon praktijk en dat geldt voor iedereen. Dus ook u.' Zelfs al begreep hij best waarom ze liever op de gang wilde werken. Helaas waren er ook mensen die geen Transfiguratie gebruikten en dat was wel weer een beetje jammer. 'Miss Fox, gelieve alleen Transfiguratie te gebruiken en geen Bezweringen. Daarvoor bent u in de verkeerde les.' Gelukkig had hij hierna geen lessen meer want hij had zo het vermoeden dat hij bij zou moeten komen van deze les.
  10. Woensdag 12 oktober Het was vandaag tijd om de eerste en tweedejaars les te geven in een blokuur, en Chris, die die nacht weinig had geslapen want ook dat is ook heel handig gezien de nature of this topic as it is, had niet naar zijn lesplannen gekeken voor dat de les begon. Hij had de stapel perkament op zijn bureau gegooid en was er zelf achter gaan zitten. Hij gooide een kop koffie achterover, want sorry, anders ging hij echt niet wakker blijven en de koffie bij het ontbijt was niet voldoende geweest, en wachtte op de leerlingen terwijl hij vermoeid in zijn ogen wreef. Het was dan ook pas nadat alle leerlingen binnen waren en hij ze had begroet, dat hij een blik wierp op het lesplan. 'Vandaag gaan we het hebben over -' Een frons verscheen op zijn gezicht. Dit was niet zijn handschrift en dit ging ook helemaal niet over Transfiguratie. Dit was Geschiedenis. Hij had geen idee hoe hij deze stapel mee had genomen, maar blijkbaar had hij zich vast vergist in de lerarenkamer de dag ervoor. Maar het punt was dus dat hij even geen idee had wat hij daadwerkelijk had gepland voor deze les en hij dus met een onduidelijk lesplan zat voor geschiedenis, want hoe kon Laurelle hier in godsnaam wijs uit maken? 'Ik kan hier geen wijs uit maken,' besloot hij uiteindelijk terwijl hij nog steeds fronsend naar het plan keek. 'Het is in elk geval Geschiedenis. Wie kan me er wat over vertellen?' Hij moest wat doen.
  11. Decembermeet

    Ik heb mijn rooster voor december nog (steeds) niet (I sob) dus voorlopig is het een misschien maar waarschijnlijk nee, ook omdat het een vrijdag is en ik zeer waarschijnlijk moet werken.
  12. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

    Goedgekeeurd
  13. [1835] When you've got something

    September 1835 Lieve Madlyn, Het is goed om eindelijk van je te horen. Het is jammer om te horen dat je niet naar huis kan komen en ik zal eerlijk zijn en zeggen dat ik dit niet begrijp, maar er is denk ik weinig wat ik daaraan kan doen om het te veranderen. Het feit dat je zwanger bent heeft me wel iets beter doen laten voelen en ik ben blij dat je het verteld hebt. Toch, als ik iets voor je kan doen, laat het weten. Ik zou graag willen helpen. Toch, het feit dat er goed voor je gezorgd wordt, waar je ook bent, doet me goed. Dat betekent in elk geval dat je in goede handen bent en zeker gezien je zwangerschap stelt me dat toch een beetje meer gerust. Ik hoop snel weer van je te horen. Liefs, en knuffels terug, Christopher Whitley
  14. [EN][1835/1836]Lost without you

    September 1835 A new schoolyear came with a whole lot of new distractions. New students he had to get to know. Lessons to plan. Homework to check and tests to make ready for students. Ravenclaws to check on, the Crew he had to talk with to see how everything went. It was all welcome, especially after the three months where he had no real distraction, where everything reminded him of Madlyn and every time he saw someone who even looked a bit like her, hope flared up, only to be crushed once again. That wasn't to say it wasn't painful that someone had replaced Madlyn when it came to Divination. That wasn't to say that it didn't hurt that he hadn't heard from her in months, especially on the most important dates of all the ones that had since passed. Because it was. But still, the distraction now provided him with enough thought and things to do that he started eating better again. That he got more sleep than he had had for the past few months. It meant that he started looking a tiny bit healthier – though still not the way he used to be when Madlyn still was around. Progress was progress however, and that was something that he could be a tiny bit happy about, even if he didn't know what it meant in regards to his stance with Madlyn. That all came to an abrupt halt that same month, however. The kids were spending the day with their grandparents, so he would have time to catch up on work, maybe sleep a bit, and that was exactly what he was planning to do. Until the letter came. Chris didn't get mail all too often. Usually it was just some bill of some kind that he had to pay, or letters from family, but he had seen them all recently and therefore he was quite confused when the owl swooped down at breakfast and dropped a letter onto his plate. Picking up the letter, however, he immediately noticed and recognised the handwriting. Time seemed to stand still at that moment, when all he could do was stare at the letter. It had been months since he had last heard from her. Months without knowing where she was, how she was doing, what caused her to leave, with not even a single note on the twins' birthday or even their anniversary. He didn't know what caused her to write a letter now, on a random day in September, and he wasn't sure if he wanted to know. What if she decided to leave them, and never come back? What if it was something else? What if something was terribly wrong? There was absolutely nothing he could do, and if he could, he wasn't even sure if he was allowed to do something about it. After all, nobody seemed to know where she was. Taking the letter in both hands now, he stood up and left the Great Hall, ignoring his half-eaten breakfast, because if he was going to read this, he was going to do this alone, in his office, so nobody would see what was happening. If it was bad, he would be able to let it all out without any questions asked. If it was good, same thing. All he knew now was that he needed to be alone. Still, when he arrived in his office, it took a bit for him to gather the courage to even open the letter. His hands were shaking, tracing the letters of the name Madlyn had written, as if he wanted to make sure it was actually real and that he did not imagine it. That Madlyn had held the same letter in her hands that he was holding right now. That there was some piece of news she now finally decided to share with him after five months time. It was too long, but he couldn't diminish any hope he felt now that she was maybe going to come back. That he might be able to finally get answers he had been looking for for months, but had been unable to find. And that if she wanted to leave forever, that at least he knew where he stood, even if it would absolutely crush him, because even the thought of that made him tear up already, made him feel like he could barely breathe, and it absolutely terrified him. It still took Chris an hour before he finally managed to open the letter, while he kept muttering to himself that he had to get this over with, so that he at least knew where they stood. His hands were shaking when he opened the letter, held it in his hands like he was terrified it was going to disappear if he laid it down for even one second. Tears started falling the moment he read the first words, wishing he could hear her say that. Wishing she was back in his arms and that he never had to let go of her. The pain upon the realisation that she was sorry, and unable to come back yet, not knowing how he was going to last more time without her, even if the letter helped soothe the pain just a bit, because it showed that she hadn't forgotten them. That she still cared. That maybe, after all, he hadn't screwed up big time. Confusion took over the second paragraph, because while he was glad that she was in good care, there obviously was a problem she didn't know how to deal with and all he wanted to do was help her out. Help her figure out how to deal with it, what to do with it, whatever it was that she was dealing with. The tears still streamed down his face in a steady pace, because he also couldn't figure out what the hell the news could be that would make him feel a bit better than he did right now. Especially considering the fact that she said that she wasn't able to come back home yet. Confusion morphed into shock as he read further along. His hands started to tremble violently and he choked out a sob, because her being pregnant was the last thing he expected. It had, after all, been months since he last saw her. Months since he last slept with her. And if it was him she had to tell, she had to be at least five or six months pregnant. And he honestly didn't know how to feel about it all. It wasn't that he wasn't happy that he was going to be a dad all over again. But it was the confusion that she wasn't able to come home. That he was to get updates through the mail, and not be there for her and wait on her hand and foot like he had done with Hannah and Davin. Not being able to feel the baby move under his own hands, see the months pass and get more and more excited with every passing day. That she wasn't telling him where she was for god knows whatever reason she had. It was like it wasn't real for him. Not yet. Because he simply wasn't able to be there. Still, when he finally managed to read beyond that part, it maybe would help that he was at least able to contact her, even if it was only through owl. It was better than it had been the past few months, and even if she hadn't answered any of the questions he had had for the last few months, maybe he was able to get them through letters, no matter how hard it would be to write them, because it still wasn't the same. Maybe it also meant that he would miss her even more, because of the contact. That the longing would grow even stronger, because of it all. But on the other hand, them getting a child again maybe also meant that he would be able to see her in a few months time at the most, and with that hope flaring up, he went to rummage in his desk to find parchment and a quill, because he could make the most of it all by writing back. Maybe it would make the upcoming months feel less lonely, and if it did, it would maybe help all of them in the process.
  15. Het moment dat hij de tweeling op bed had gelegd voor hun middagdutje leek het allemaal erger te worden. De afleiding was weg zolang de kinderen sliepen en het was geen veilig idee om hem alleen te laten met zijn gedachten op een dag als vandaag. Het zorgde er alleen maar voor dat hij zich rotter voelde. Dat wat hij ook deed of bedacht niets hem kon afleiden van het feit dat hij nog niets had gehoord en hij elke keer bij het horen van voetstappen hoopvol opkeek in de hoop dat het toch Madlyn was, alleen maar om teleurgesteld te zijn als de voetstappen hun weg vervolgden en niet stopten bij de deur. De seconden leken nu immers ook langzamer te gaan als eerst, en dat zei al genoeg. Hij wist ook niet wat hij kon doen om het beter te maken. Hij wist niet wat hij kon doen om zichzelf af te leiden. Hoe hij moest stoppen met afvragen of ze kwam, constant vasthouden aan dat ene randje hoop dat ergens sterker leek te worden op een moment als deze, want wat als het voor Madlyn makkelijker was om te komen nu de tweeling sliep? Hij wist immers nog steeds niet wat er aan de hand was. Maar toch. Het was de tweeling. Het ging niet eens om hem, ook al wilde hij haar dolgraag zien en snappen waarom ze nog niets had laten weten omdat het gewoon niet haar was. Het maakte hem gek van ongerustheid, maar hij wist ook niet waar ze was en hoe hij haar moest contacteren. Chris liet zichzelf dan ook achterover vallen op de bank, staarde naar het plafond. Vroeg zich af waar ze was. Waarom ze nog niets had laten weten. Of het dan echt zo was dat ze niets voor haar betekenen voor hij die gedachte met de zelfde rotvaart weer uit zijn hoofd probeerde te gooien want het was wel Madlyn waar hij het over had en hij kon niet geloven dat dat het geval was. Maar toch bleef die gedachte hangen, of hij het nou wilde of niet. En het enige wat hij kon doen was wachten. Wachten op het moment dat ze wel of niet iets van haar had laten horen. En hij mocht niet opgeven met het geloof dat ze het zou doen. Ze was immers hun moeder. Hij moest het geloven. Al was het maar om zichzelf te beschermen tegen zijn eigen gedachten.
×