Jump to content

Christa Rose

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    518
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    8

Christa Rose last won the day on February 4

Christa Rose had the most liked content!

About Christa Rose

  • Rank
    Stereotypical mistakes

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,326 profile views
  1. [1838/1839][EN]Putting the 'free' back in 'freefall'

    Christa was an easy laugher. Even at Hogwarts she naturally had a bright smile on her face, but Hogwarts had still seen her sour teenager moments. Hogwarts had seen her frowns of concentration of exams, her bitter tears when she was rejected, her deep sighs of boredom. Now, she showed almost none of those emotions on a daily basis. Often just her smile, from small and flirty to bright and beautiful, but she loved this life, loved everything about her, and she had learned how to laugh and how to smile, until she perfected it like a mask, a weapon and her heart. So she laughed, when Josephine made fun of Keane. A bit loud, but the right kind of loud, the exhilarated loud you got when you didn't care about the world, because the world had let you down and you were just happy despite it all. "Oh, you're so much better off," she winked at her friend. Oh, well... What Christa had been doing... "Oh, you know," she said, with an unfazed smile. "A little this and that. I made some friends." Who paid her rather handsomely to spend the night with her. Or a few hours of the night. "I was lucky." Very lucky... not a lot of girls could do what she did and make a decent living of it too. She took a sip from the champagne, decent enough, and glanced around. "So, no friends or acquaintances here?"
  2. [1838/1839][EN]Putting the 'free' back in 'freefall'

    It wasn't until Christa was supposed to dress for muggle fit company, that she realized how many of her dresses were magic. She loved magic dresses, the ones that changed colours depending on the light, or that had a pattern that would subtly change over time, like her current favourite gown, which was forest green and had sown on deers, darting through the trees. But no, she had to wear something that wouldn't change, that had no magical element whatsoever (well, one you could see) and, most of all, that was... proper. Muggle fashion and wizard fashion were already miles apart, but wizard prostitute fashion and muggle proper young lady fashion were definitely on other planets. But ah well, she had finally managed, buying a beautiful red dress that only smelled a little bit of roses each time you twirled, but if she sat as still as possible, it would surely work! And besides, meeting Josephine was worth it. Poor girl! Christa had read everything about it in the gossip columns, because of course she had, but a first-hand source was always better, of course? "Thank you, thank you!" she laughed back and excitedly kissed Josephine back on the cheeks. "Don't you love this dress? It's gorgeous, isn't it?" She lovingly smoothed the silk down. "Oh, this truly is lovely!" She glanced around the theatre, delighted that it wasn't as dark as she had worried it would be. Poor muggles and their candles, who couldn't even float. "I must say, you look even better than I do," Christa awarded her friend with a compliment. "Losing an anchor does great things for your complexion."
  3. [1838/1839] Do we love

    Hij durfde niet. Christa lachte hartelijk, want dat hij niet durfde was op zich een compliment, toch? Het was duidelijk dat hij zich wat... minderwaardig aan haar vond en eerlijk gezegd was dat ook wel zo. Oh, ze vond Razz hartstikke leuk, hoor, en ze wilde hem graag zien en ze was ook wel een beetje verdrietig geweest toen hij nooit langs was gekomen, maar iedereen zou natuurlijk wel begrijpen dat Christa een betere catch was dan Raspberry. Al lag het alleen al aan hun namen. "Ach, gekkerd toch," zei ze, gespeeld streng. "Natuurlijk zou ik je willen zien! We waren toch altijd zo goed bevriend op school?" Nou ja... Ze zagen elkaar af en toe, laten we het daarop houden. Het punt was nog steeds dat hij het beloofd had en zich er niet aan had gehouden. "Maar nu moeten we het wel goed maken, hoor," glimlachte Christa. "Ik heb zo mijn auditie, helaas, dus ik moet zo weg, maar wat dacht je ervan om morgen af te spreken? Ik laat je nu niet meer door mijn vingers heen glippen, hoor!"
  4. [1837/1838] Vous les hommes êtes tous les mêmes

    Wat was hun leven geweldig, niet waar? Elke avond een excuus om een prachtige jurk aan te trekken, om dure sieraden te dragen en champagne te drinken. Om rond te dansen op feestjes, altijd een rijke man aan je arm, die je de hele avond lang complimentjes gaf. Christa begreep niet waarom niet iedereen dit deed. Oké, oké, verschil moest er zijn, maar ze kende tientallen mooie meisjes die liever de rest van hun leven op hun knieën doorbrachten en zich doodwerkten omdat het eerlijk werk was, dan dat ze dit deden. Waarom? Wat was er zo erg aan om af en toe met een man naar bed te moeten? De meesten waren best vriendelijk, hoor. Ze giechelde liefjes toen Lucinda hen aan de jongeman voorstelde en wierp nog eens extra duidelijk een blik over zijn gelaat. Knap, modieus, lang... en overduidelijk rijk, dat was aan alles van hem te merken. Zo bestelde hij zonder problemen een fles champagne voor de tafel en een paar hapjes, om het allemaal nog wat gezelliger te maken. "Oh, wat heerlijk!" kirde Christa enthousiast, toen alles op tafel werd gezet. "U hebt echt geweldige smaak." Ze leunde wat naar voren en plaatste dankbaar een hand op zijn knie. "Vind je niet, Lucinda? Hoe kunnen we dit ooit goed met hem maken?"
  5. [1838/1839] Handmade Heaven

    Het was eigenlijk niet vaak dat er mannen op haar af kwamen die met een bepaalde onschuld kwamen vertellen dat ze haar beeldschoon vonden. Oh, ze kreeg complimentjes zat, maar altijd op een andere manier, nadat één van de twee de ander verleid had om naar ze toe te komen, en dan fluisterend, of charmant, of dronken naar haar toegeschreeuwd, maar nooit op deze zachtaardige manier. Het was schattig, echt waar, en dus keerde Christa zich met een glunderend gezicht naar hem toe. "Oh, dank je wel!" tutoyeerde ze hem lief, want iemand die dit soort dingen zo tegen haar zei, was direct één van haar beste vrienden. En ondertussen bekeek ze hem goed, van het pak dat hij droeg (goede kwaliteit, modieus genoeg om niet buiten de boot te vallen, maar niet opvallend genoeg om... nou ja, op te vallen), tot de manier waarop zijn haar geknipt was, tot zijn houding. Rijk, dat was duidelijk, maar niet echt het type dat normaal gesproken met haar soort durfde te praten. Tenminste, niet in het openbaar. "Met wie heb ik het genoegen?" vroeg ze zoetjes, terwijl ze een hand naar hem uitstak. "Volgens mij heb ik je nooit eerder ontmoet?"
  6. [1838/1839] Do we love

    Goh, violisten! Christa wist dat Razz veel van muziek hield en dat hij ook best wel wat dingen kon spelen, maar ze dacht niet dat ze had geweten dat één van die opties viool was. Nou ja, maakte niet uit. "Oh, je zult het vast fantastisch doen!" zei ze, terwijl ze enthousiast in haar handen klapte. "Volgens mij was je er altijd erg goed in!" Voor zover ze dat zich herinnerde. Sorry Razz, ze vond hem heel aardig, maar ze had nooit echt zoveel gelet op zijn muziek. "De hoofdrol!" legde ze tevreden uit. "Nou ja, het is gewoon een algemene auditie, hoor, dus de kans is best groot dat ik de hoofdrol niet eens krijg..." Ze zuchtte toch ietwat verdrietig, maar ach, ze was ook onervaren en bla bla bla. "Maar ik hoop op een rol, welke rol dan ook." En die zou ze wel krijgen, toch? Ze had heel hard geoefend op haar tekst en misschien dat ze een tikje te dramatisch was, maar verder was ze er zeker van dat ze het wel goed zou doen. "Maar zou het niet fantastisch zijn als we allebei mogen werken aan dit stuk?" Dan konden ze wat bijpraten! "Oh, met mij gaat het fantastisch!" glunderde Christa naar hem. Had hij dat niet gezien? Ze zag er prachtig uit, toch? En als een vrouw er prachtig uit zag, ging het ook goed met haar. "En met jou ook? Je ziet er goed uit!" Dat haar... maar goed. Dat was altijd al wild geweest. Als violist maakte dat ook weinig uit, hoopte ze. "Ja, echt he..." Ze trok een wenkbrauw op. "Je zou me schrijven, toch? Of langskomen?" Ze tsskte zachtjes. "Heb je niet gedaan." En waarom niet, hm, Razz? Had je iets beters te doen?
  7. [1838/1839] Do we love

    Maandag 13 augustus 1838 - 's middags - The Manour Vandaag was de beste dag uit Christa's leven. Oh, ze zou wel een paar andere goede dagen kunnen noemen, hoor, zoals de geboorte van haar zoon (hoewel... misschien de eerste dag na de geboorte van haar zoon, want het had ZEER gedaan, oké), de dag dat ze de loterij had gewonnen, de eerste jurk die ze van haar salaris had gekocht, maar nee, die zouden hopelijk allemaal in het niets verdwijnen als ze zonet haar auditie achter de rug had en de nieuwe hoofdrolspeelster werd van de musical die Raphael King aan het maken was! Of eigenlijk zou ze al blij zijn met elke rol. Ja, je benen spreiden als bestaan was leuk hoor, maar ze wilde elke avond op het podium staan en door duizenden mensen aanbeden worden en dit was het begin. Dus Christa droeg haar mooiste jurk, had haar teksten geleerd en stond nu te wachten. Ugh, saai, dat wachten. Gelukkig was ze niet de enige, dus ze kon een beetje om zich heen kijken naar de rest van de mensen die ook auditie moesten doen vandaag. Andere actrices, acteurs en muzikanten... Over muzikanten gesproken, die krullen herkende ze overal! "Razz!" riep ze enthousiast en ze wuifde even naar hem. "Kom je ook auditie doen? Wat leuk!" Ze wierp een schattende blik op zijn haar. Kon ze daar nu nog wat aan doen? Wat! Privé!
  8. [1837/1838] Vous les hommes êtes tous les mêmes

    Mannen haten, nee, dat kon Christa ook echt niet over haar hart verkrijgen. Soms verdienden ze het wel, hoor, of meestal verdienden ze het gewoon om een harde klap in hun gezicht te krijgen zodat ze ooit eens zouden bedenken dat de wereld niet alleen om hen zou moeten draaien, maar het hele geslacht haten? Nee. Daarvoor waren ze gewoon... te leuk, eigenlijk. Ze giechelde en knikte driftig. "Je hebt helemaal gelijk," knipoogde ze. "Iemand die een hele grote portemonnee heeft maar alleen voor zichzelf cadeautjes koopt, is natuurlijk ook niets aan." Nee, ze hoorden wel goed behandeld te worden, hoor. "Nee, echt he, die obsessie met puur natuur." Christa rolde met haar ogen. "Ze willen het perfecte meisje, met de perfecte haren, de perfecte lippen, de perfecte borsten... Maar wel van nature, hoor! Anders ben je oppervlakkig." Nu was Christa ook oppervlakkig, maar ze had er een hekel aan dat het zo'n beetje gebruikt werd als scheldwoord. Maakte het nou echt uit dat ze wist dat haar uiterlijk het belangrijkste was dat ze te bieden had? "Als het aan hen ligt, gaan ze alleen naar bed met een bewegende pop." Ze huiverde even, want af en toe hoorde je van die verhalen... Hmm... Lastig, hoor. Aan de ene kant wilde ze bij Luce blijven, want die was zonet door haar verloofde gedumpt (of zoiets, Christa had niet helemaal goed opgelet), aan de andere kant was het een knappe man... "Nee, joh," zei ze zeker. "Niet vandaag, vandaag draait om jou! Dan ga ik toch niet zomaar met een willekeurige man op stap?" Ze snoof. "Wat voor vriendin zou ik dan zijn? Laten we nog een glas champagne bestellen." Of een fles...
  9. [1837/1838] Vous les hommes êtes tous les mêmes

    Tja, mannen waren op zich niet zo moeilijk te begrijpen. Het merendeel liep vooral zijn eigen ego achterna en als ze het niet toevallig belangrijk vonden om te werken aan een vrouw, dan negeerden ze dat hele gespreksonderwerp gewoon. Ze had ook wel eens mannen gehad die juist het tegenovergestelde wilden, die het juist niet leken te waarderen als ze niet haar hoogtepunt bereikte, maar dat was dan weer iets heel anders. "Ze hebben allerlei excuses voor zichzelf," zuchtte Christa dramatisch. "Sommigen geloven er gewoon in dat een vrouw er helemaal geen plezier aan hecht... Ook weer sneu." Ze begon eigenlijk steeds meer redenen te zien om zelf nooit te trouwen en zich te binden aan één man. Christa giechelde, terwijl ze over haar schouder gluurde naar de jongeman die net binnen was gestapt. Kon ermee door, kon ermee door... "Ach, mijn type..." Ze nam een slokje champagne. "Iemand met een grote... portemonnee," knipoogde ze naar Lucinda. "Aan de rest valt verder van alles aan te doen, toch? Zoals die man, daar," ze knikte naar iemand links van hem. "Die borstelige wenkbrauwen... Eén spreuk en je komt er zo vanaf." Tragisch, eigenlijk, dat mannen dachten dat ze geen aandacht hoefden te besteden aan hun uiterlijk. Als het aan Christa lag, zouden ze allemaal een make-over krijgen. "Maar als je me vraagt wie de knapste in dit gezelschap is..." Ze tikte even nadenkend met haar nagels op het tafelblad. "Hij daar, zwart haar, goeie jukbeenderen, prachtige pak..."
  10. [1837/1838] Pretty woman

    Christa voelde zich pas alsof ze opgelucht adem kon halen toen Caspian de deur achter zich dicht trok en voorlopig weer verdween uit zijn leven. "Het is oké," suste ze Adrian, die stilletjes begonnen was met huilen, en ze wiegde hem heen en weer. "Die enge, boze man is weg." Voor eeuwig, ging Christa gewoon koppig vanuit. Oh ja, Caspian wilde nu zijn zoon wel hebben, maar ze kon zich niet voorstellen dat hij over een paar dagen nog precies hetzelfde zou denken. Adrian was fantastisch, maar het was veel werk om voor een baby te zorgen en wat wist Caspian er nou allemaal vanaf? Voor sommige dingen had je gewoon een moeder nodig! Zonder vader kon je best. "Hij komt nooit meer terug," beloofde ze Adrian nog, terwijl ze met de baby in haar handen naar haar slaapkamer liep. Het geld lag er nog, zag ze verontwaardigd, maar prima! Best! Als hij het niet terug wilde, dan ging ze daar geen moeite voor doen. Ze zou er wel een stuk speelgoed voor Adrian voor kopen, om hem te troosten na dit alles. Of iets leuks voor haar, om haarzelf te troosten. Had ze ook wel nodig. "Alles komt goed," zei ze nog tegen Adrian. "Alles komt helemaal goed." Uitgeschreven!
  11. [1837/1838] Pretty woman

    In theorie zou Adrian inderdaad een beter leven hebben bij Caspian en misschien dat ze hem dat ooit nog wel zou kunnen vergeven, maar de afgelopen anderhalf jaar was hij van haar geweest en had zij Adrian niet gegeven wat hij nodig had? Ze had hem prachtige kleren gegeven, ze had hem een mooie wieg gegeven, ze had hem veel speelgoed gegeven en daarvoor hadden ze Caspian allemaal niet nodig gehad. Ja, Adrian zou rijker zijn en misschien niet hele dagen opgesloten moeten zitten in zijn kamer terwijl Christa hard werkte, maar ze had het wel in haar eentje gedaan! "Je bent een enorme klootzak," spuugde ze naar Caspian, terwijl tranen van frustratie over haar wangen begonnen te stromen. "Hoe durf je me egoïstisch te noemen?! Ik heb alles opgegeven voor Adrian, ik heb alles gedaan zodat ik hem een goed leven kan geven en nu wil je hem zomaar wegnemen?!" Ze kon hem wel wat! "Ik weet best hoe mensen zoals jij bastaarden behandelen! Adrian zal een goed leven bij mij leiden en niemand weet ook maar ergens vanaf! Dat ga je niet afpakken alleen voor je eigen ego!" Op een dag zou Caspian vast trouwen en dacht je dat hij dan nog oog had voor Adrian? Pfah, echt niet. "Ga eruit," eiste ze, terwijl ze naar de deur wees. "Ga weg. En neem je geld mee, van jou wil ik helemaal niets."
  12. [1837/1838] Vous les hommes êtes tous les mêmes

    Oh ja, een koppel... dat zelf had Christa nog nooit gedaan, maar nu Lucinda het zo noemde borrelde er wel wat nieuwsgierigheid omhoog, want hoe zou dat zijn? Een koppel, stel je voor! Dat er vrouwen waren die daar behoefte aan hadden, eigenlijk... Ze probeerde zichzelf voor te stellen hoe het zou zijn en het idee dat haar man dan niet al zijn aandacht aan haar schonk was dan toch wel wat teleurstellend. Mannen, het kon beter. Christa glimlachte lief toen Lucinda nieuwsgierig en snel van onderwerp verwisselde. "Oh ja," knikte ze. "Niet zo heel vaak, en eigenlijk nooit voor geld, maar ik heb het wel eens gedaan!" En het was haar goed bevallen, hoor. "Hmm... er zit wel wat verschil..." Om de spanning een beetje op te bouwen nam ze een slokje champagne. "Vrouwen weten wel beter wat een vrouw wel of niet leuk vindt... en ze zijn wat vrijgeviger, als het ware." Ze giechelde. "Hoewel er natuurlijk ook wel dominante vrouwen zijn, maar een man denkt alleen maar aan zichzelf en vooral hoe snel hij alles erin krijgt. Een vrouw neemt wat meer haar tijd." Ze gluurde naar de jongedame naar wie Lucinda knikte. "Nou ja, hier kun je het moeilijk zien, ja, maar er zijn natuurlijk wel speciale plekken waarvan je weet dat vrouwen meer... bereid zijn als het ware." Ze giechelde even. "Maar als je haar graag wilt vragen... Misschien gewoon een drankje aanbieden?" En ze wuifde naar een bediende dat ze iets wilden bestellen.
  13. [1837/1838] Vous les hommes êtes tous les mêmes

    Christa knikte met een sneue, meelevende glimlach, want het klonk wel ernstig, hoor, liefdesverdriet hebben. Christa was destijds vooral boos geweest, maar of ze echt van Caspian had gehouden... nee, waarschijnlijk niet, als je er zo over nadacht. Of misschien was ze niet het type om voor altijd en eeuwig maar bij één man te willen blijven. Stel je voor, de rest van je leven! Wie was dat nou waard? "Of," zei ze, een tikje enthousiaster, "misschien heb je iets anders nodig dan een man! Als de één je teveel doet denken aan de ander moet je iets nemen wat helemaal niet hetzelfde is! Ben je ooit eens naar bed geweest met een vrouw?" Naar eigen ervaring kon ze zeggen dat het prima beviel, hoor. Vrouwen wisten nou eenmaal toch iets beter dan mannen wat er fijn was en al zou ze de mannen niet geheel willen inruilen voor de vrouwen... het zou jammer zijn als je je aan één moest houden. "Ja, hij is wel een beetje sneu, he... Met die neus van hem en dat haar... Oh en volgens mij zie ik een trouwring om zijn vinger." Niet dat dat voor hen echt uitmaakte. Of tenminste voor Christa niet.
  14. [1837/1838] Vous les hommes êtes tous les mêmes

    Kijk, zie je, verliefd worden was helemaal niets voor meisjes van hun positie, want alle mannen bleken maar weer klootzakken te zijn. Audrey zat met Leon en Lucinda was gedumpt door Cain Attwell! Oké, oké, waarschijnlijk niet gedumpt, ze kon zich niet voorstellen dat Lucinda dat zou laten gebeuren, maar de geruchten die ze had gehoord waren niet fantastisch. En ja, Lucinda had haar nu wel netjes de waarheid verteld, maar toch... "Ach, lieverd toch," zei ze sneu, terwijl ze van een aardbei snoepte. De ruimte waar ze in zaten was daadwerkelijk prachtig, marmer en goud in overvloed, en Christa had zich natuurlijk bijpassend gekleed, in een rode jurk die zeker de aandacht zou trekken. Niet dat Lucinda er niet prachtig uit zag, zoals altijd... "Je moet hem echt niet dit laten verpesten! Je was hier altijd zo geweldig in, echt de beste mentor die een meisje zoals ik kon vragen, maar als je het niet leuk vindt, misschien moet je dan eerst iets anders doen?" Dat zou haar natuurlijk concurrentie schelen... "Of eigenlijk, ben je al met iemand naar bed geweest? Misschien helpt dat!" Een soort palate cleanser. Enthousiast begon Christa om zich heen te kijken. "Die man kan zijn ogen niet van je afhalen!"
  15. [1837/1838] You can run for the skyline, your eyes open wide

    "Hij vond zichzelf beter dan mij," snoof Christa. "Rijke jongen, je wilt wel. Wilde me niet eens in het openbaar aankijken, alsof ik een stuk vuil was! Maar in privé moest ik alles voor hem doen, hoor." Ze rolde met haar ogen en boog zich toen samenzwerend naar Audrey toe. "Hij maakte de gekste gezichten als hij klaarkwam! Echt hilarisch! Moest bijna altijd giechelen als ik het zag." Ze giechelde nu ook, terwijl ze een hapje van haar muffin nam en zichzelf weer terugtrok naar haar kant van de tafel. "Maar uiteindelijk toen ik hem nodig had liet hij niets van zich horen." Ze trok elegant haar schouders op, alsof het haar allemaal maar niet uitmaakte en ze het niet erg vond. "Blij dat ik van hem af ben, dus." Of winkelen had geholpen om erover heen te komen... in het begin niet, maar toen had ze ook geen geld gehad. Maar toen ze haar loterij-lot eindelijk in haar handen had... "Oh ja," knikte ze driftig. "Alles voelde direct beter! En je haren afknippen helpt ook." Ze wierp een kritische blik op Audrey's haar. "Hoewel dat voor jou waarschijnlijk anders werkt."
×