Jump to content

Christa Rose

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    502
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Christa Rose last won the day on August 5 2018

Christa Rose had the most liked content!

About Christa Rose

  • Rank
    Stereotypical mistakes

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,230 profile views
  1. Vous les hommes êtes tous les mêmes [1838]

    Christa knikte met een sneue, meelevende glimlach, want het klonk wel ernstig, hoor, liefdesverdriet hebben. Christa was destijds vooral boos geweest, maar of ze echt van Caspian had gehouden... nee, waarschijnlijk niet, als je er zo over nadacht. Of misschien was ze niet het type om voor altijd en eeuwig maar bij één man te willen blijven. Stel je voor, de rest van je leven! Wie was dat nou waard? "Of," zei ze, een tikje enthousiaster, "misschien heb je iets anders nodig dan een man! Als de één je teveel doet denken aan de ander moet je iets nemen wat helemaal niet hetzelfde is! Ben je ooit eens naar bed geweest met een vrouw?" Naar eigen ervaring kon ze zeggen dat het prima beviel, hoor. Vrouwen wisten nou eenmaal toch iets beter dan mannen wat er fijn was en al zou ze de mannen niet geheel willen inruilen voor de vrouwen... het zou jammer zijn als je je aan één moest houden. "Ja, hij is wel een beetje sneu, he... Met die neus van hem en dat haar... Oh en volgens mij zie ik een trouwring om zijn vinger." Niet dat dat voor hen echt uitmaakte. Of tenminste voor Christa niet.
  2. Vous les hommes êtes tous les mêmes [1838]

    Kijk, zie je, verliefd worden was helemaal niets voor meisjes van hun positie, want alle mannen bleken maar weer klootzakken te zijn. Audrey zat met Leon en Lucinda was gedumpt door Cain Attwell! Oké, oké, waarschijnlijk niet gedumpt, ze kon zich niet voorstellen dat Lucinda dat zou laten gebeuren, maar de geruchten die ze had gehoord waren niet fantastisch. En ja, Lucinda had haar nu wel netjes de waarheid verteld, maar toch... "Ach, lieverd toch," zei ze sneu, terwijl ze van een aardbei snoepte. De ruimte waar ze in zaten was daadwerkelijk prachtig, marmer en goud in overvloed, en Christa had zich natuurlijk bijpassend gekleed, in een rode jurk die zeker de aandacht zou trekken. Niet dat Lucinda er niet prachtig uit zag, zoals altijd... "Je moet hem echt niet dit laten verpesten! Je was hier altijd zo geweldig in, echt de beste mentor die een meisje zoals ik kon vragen, maar als je het niet leuk vindt, misschien moet je dan eerst iets anders doen?" Dat zou haar natuurlijk concurrentie schelen... "Of eigenlijk, ben je al met iemand naar bed geweest? Misschien helpt dat!" Een soort palate cleanser. Enthousiast begon Christa om zich heen te kijken. "Die man kan zijn ogen niet van je afhalen!"
  3. [1837/1838] You can run for the skyline, your eyes open wide

    "Hij vond zichzelf beter dan mij," snoof Christa. "Rijke jongen, je wilt wel. Wilde me niet eens in het openbaar aankijken, alsof ik een stuk vuil was! Maar in privé moest ik alles voor hem doen, hoor." Ze rolde met haar ogen en boog zich toen samenzwerend naar Audrey toe. "Hij maakte de gekste gezichten als hij klaarkwam! Echt hilarisch! Moest bijna altijd giechelen als ik het zag." Ze giechelde nu ook, terwijl ze een hapje van haar muffin nam en zichzelf weer terugtrok naar haar kant van de tafel. "Maar uiteindelijk toen ik hem nodig had liet hij niets van zich horen." Ze trok elegant haar schouders op, alsof het haar allemaal maar niet uitmaakte en ze het niet erg vond. "Blij dat ik van hem af ben, dus." Of winkelen had geholpen om erover heen te komen... in het begin niet, maar toen had ze ook geen geld gehad. Maar toen ze haar loterij-lot eindelijk in haar handen had... "Oh ja," knikte ze driftig. "Alles voelde direct beter! En je haren afknippen helpt ook." Ze wierp een kritische blik op Audrey's haar. "Hoewel dat voor jou waarschijnlijk anders werkt."
  4. [1837/1838] Pretty woman

    Het maakte Christa helemaal niets uit dat Caspian ooit een dosis sperma bij haar naar binnen had gepompt en dat daar toevallig een kind uit was geboren. Ja, Christa kon Caspian best wel zien in Adrians gezicht, zijn ogen, zijn neus, de manier waarop hij naar de wereld keek, maar het was haar zoon. Zij had hem gebaard en sindsdien opgevoed, Adrian was nooit bij haar weggeweest en nu kwam Caspian hem plotseling opeisen?! Alsof hij ook maar iets met het kind te maken had gehad! En ja, dat was Christa's schuld, maar ze wilde Adrian niet delen, op die manier. Ze wilde niet dat hij 's ochtends vrolijk om zijn papa zou kraaien, ze wilde niet dat hij op die manier dat een kind naar een ouder kon kijken naar Caspian keek. Ze wilde alleen in haar eentje het centrum van Adrians universum zijn. Had ze dat niet verdiend? "Je miste hem niet, toch?" beet ze boos naar Caspian uit, want hoe haalde hij dit in zijn hoofd?! "Je kunt niet plotseling een kind opeisen dat je anders niet kent, Caspian, hij heeft zijn moeder nodig en hij vindt jou maar eng!" Ja, waarschijnlijk nu wel, omdat Caspian een vreemdeling was en sinds hij binnen was gekomen Christa zo boos was, dus Adrian verborg zijn gezicht in haar haren. "Doe je best maar om hem weg te halen, het zal je verdomme niet lukken!" Klootzak. Had ze hem maar nooit naar binnen gelaten.
  5. [1837/1838] Pretty woman

    Misschien zou Christa eens moeten nadenken over wat Raspberry nou eigenlijk precies tegen Caspian verteld had en of hij misschien wat duidelijker had moeten zijn, maar Christa wilde niet dat Caspian Razz de schuld gaf voor zijn eigen gebreken! Ja, misschien had Razz wat duidelijker moeten zijn, maar Raspberry was er voor haar geweest en Caspian niet. "Je bent gewoon te dom om iets te begrijpen," siste ze naar hem. En dit was haar eerste vriendje geweest? De jongen met wie ze had gehoopt te trouwen? Nou, toen haar hele leven in puin was gevallen, dankzij hem trouwens, was hij er niet voor haar geweest! Ze had alles zelf gedaan, alles zelf opgebouwd. En ze hield van haar leven nu. Ze hield van haar appartement, ook al was hij een tikje klein, ze hield ervan dat ze niets hoefde te doen wat ze zelf niet wilde, ze hield van de prachtige jurken die ze droeg, van de mannen die haar complimenten en geld boden. van de feestjes, de parfums, het tot in het diepst van de nacht opblijven. "Nou, daar heb ik nu wat aan," beet ze naar hem toe. Ze zag de manier wel waarop hij naar Adrian keek, waarop zijn handen telkens naar voren leken te gleden, richting zijn zoon, en als vanzelf zette Christa een stap naar achteren, bij hem uit de buurt. Ze had Adrian nog nooit met iemand anders hoeven te delen, niet voor langer dan een paar minuten tenminste. "Hij kent je niet," zei ze koppig. "En Adrian houdt niet van vreemden." Nou ja, helemaal waar was dat ook weer niet, maar hij was haar zoon en niet die van Caspian en hij moest uit de buurt blijven. "Ik denk dat het beter is als je gaat."
  6. [1837/1838] Pretty woman

    Adrians gezicht vertrok zich terwijl hij naar Caspian keek, duidelijk geschrokken door de boze toon waarop zijn ouders met elkaar spraken en voordat hij begon te huilen nam Christa hem snel in haar armen, zodat ze hem een beetje heen en weer kon wiegen. "Waarom zou ik daarover liegen?" vroeg ze ondertussen verhit aan Caspian. "Waarom zou ik ooit liegen?" Eh, ze had heel veel redenen om te liegen, eigenlijk, als je er een beetje over na dacht, maar Christa was niet echt het type om allerlei diepzinnige leugens te verzinnen om haar zin te krijgen. Ja, oké, ze loog over Adrian, maar dat was... anders. En niet op deze manier. "Waar heb je het over?" gilde ze boos naar hem en Adrian begon nu toch langzaam te huilen. "Ik heb het je verteld!" Nou ja, ze had het Razz laten doen, maar goed. "En jij wilde niet! Welke andere keuze had ik om weg te lopen?" Misschien had ze wel wat meer kunnen pushen, maar dan had ze haar ouders de waarheid moeten vertellen en dat kon ze echt niet over haar lippen krijgen. Ze wisten het nog steeds niet, eigenlijk... "Adrian, lieverd, niet huilen," suste ze haar zoontje, terwijl ze over zijn hoofd heen een boze blik naar Caspian wierp. "Die enge man gaat zo weg hoor, ik beloof het."
  7. [1837/1838] Pretty woman

    Goh... Caspian keek wel echt geschrokken, eigenlijk, alsof hij daadwerkelijk nooit eerder had gehoord van dat ze zwanger van hem was, maar Christa was te boos om zomaar toe te geven en dus denderde ze die geschrokken gezichtsuitdrukking zo voorbij. "Laag?!" siste ze boos, terwijl ze zich weer volledig naar hem omdraaide. "Denk je dat ik lieg?" Oké, had ze eigenlijk best wel kunnen doen, daarover liegen, maar dit was echt geweest en ze haatte het dat Caspian dacht dat ze over zoiets zou liegen. Ook al was er blijkbaar een misverstand over wie het had uitgemaakt en op welke manier. "Kom mee," siste ze naar hem en zonder hem een kans te geven greep Christa Caspian bij zijn pols vast en trok ze hem de slaapkamer uit, de gang door en vervolgens in Adrians slaapkamer. Haar zoon was al wakker en kraaide vrolijk toen hij haar zag, met een luide "Mama!" Hij viel wel stil toen Christa Caspian naar de wieg duwde. "Kijk dan," eiste ze. "Denk je dat hij zomaar uit de lucht is komen vallen?!"
  8. [1837/1838] Pretty woman

    Over huh gesproken, eigenlijk. Hoewel, Christa donderde koppig de huh voorbij en ging vrolijk verder naar de wie dacht hij wel niet wie hij was? "Sorry, ik maakte het uit?" sneerde ze naar hem, terwijl ze een onderjurk over haar hoofd heen trok. "Ik maakte het helemaal niet uit!" Ze zou niet eens durven! Hallo, zij was zwanger geweest, van hem, en het had haar verdomd veel moeite gekost om dat allemaal verborgen te houden, nadat hij zo heel subtiel had laten weten dat hij niets met haar kind te maken wilde hebben. "Geef gewoon toe dat je je verantwoordelijkheid niet wilde nemen, lafaard," beet ze naar hem. Hij had zelfs niet eens naar Adrian gevraagd! Wat een klootzak, eigenlijk. "Wat is er eigenlijk mis met je?! Je wilt geen cent betalen voor je kind, behalve als ik mijn benen voor je spreid, en dan begin je ook nog eens over dat ik beter kan?" Ze snoof luidruchtig, terwijl ze zich naar de spiegel draaide, half om haar gezicht te bekijken en half om zijn reactie te zien. "Dankzij jou kan dat niet, klootzak."
  9. [1837/1838] You can run for the skyline, your eyes open wide

    "Oh ja," knikte Christa heftig. "Op een dag zul je zo," ze knipte met haar vingers, "niet meer verliefd zijn!" Hoopte ze. Ja, ze had wel een crush gehad op Caspian, maar een echte verliefdheid was het niet geweest en toen hij haar had gedumpt vanwege schattige Adrian daar, was het ook snel weer voorbij, hoor. De klootzak. "Het helpt natuurlijk om jezelf af te leiden," knikte ze, een volledige expert, terwijl ze een muffin in stukjes scheurde voor haar zoon zodat hij ergens op kon sabbelen. "Winkelen helpt ook altijd!" Ja, mooie jurken > mannen, toch? "Natuurlijk zeg ik niets!" beloofde ze, een belofte waarvan ze nu al wist dat ze die zou verbreken. "Ik ben geweldig in het bewaren van geheimen!" Hahahaha... "Ooh, ik ben wel eens verliefd geweest, ja," knikte ze. "Op een jongen op Zweinstein. Leuke jongen, hoor, uiteindelijk bleek hij een klootzak te zijn." Ze draaide zich naar Adrian toe. "Ja!"" kirde ze. "Een klootzak!" "Kloozak!" kirde Adrian terug.
  10. [1837/1838] Pretty woman

    Sorry, maar wie dacht Caspian wel niet dat hij was? Hij had haar betaald voor seks en nu ineens besloot hij dat het te goed voor haar was? "En wat voor soort meisje zou dat dan wel niet zijn?" vroeg ze kil, terwijl ze uit bed gleed en naakt naar haar kledingkast liep. Ja, Caspian had haar al vaak zat naakt gezien en anders moest ze zo ingewikkeld doen en daarbij schaamde Christa zich voor geen meter voor haar lichaam. Ze was knap, dat zeiden heel veel mannen tegen haar, dus in alle rust begon ze in haar kast een jurk uit te kiezen. "Ik vind het overigens wel hypocriet van je," zei ze boos over haar schouder, tijdens het uitzoeken, "jij wilde niet trouwen."
  11. [1837/1838] Pretty woman

    Het was fijn geweest, eigenlijk! Caspian was nou eenmaal vertrouwd, de eerste paar maanden van haar actieve seksleven was toch vooral met Caspian geweest en hoewel ze sindsdien zoveel meer had geleerd, zoveel beter was geworden, was het toch fijn om dat op de één of andere manier aan Caspian te kunnen laten zien. Alsof ze zich eindelijk had kunnen bewijzen. En ja, het was misschien niet zo slim om met je ex naar bed gegaan, vooral de ex die je had gedumpt omdat je zwanger was geworden in plaats van je ten huwelijk had gevraagd, maar je kon nou eenmaal niet alles hebben. En hij was rijk zat, dus hey, hij betaalde tenminste. En stiekem vroeg Christa wat meer. Verdiende ze wel als zijn ex, toch? Ze had het eerst gratis gedaan. Maar nu was het de volgende ochtend en lag Christa nog loom in haar eigen bed terwijl ze toekeek hoe Caspian zijn kleding bij elkaar zocht. Het was een goede ochtend. Ze zou zo haar ontbijt maken en misschien... misschien wilde Caspian Adrian ook wel zien. Tot nu toe had hij daar niet naar gevraagd, maar ergens wilde Christa die twee wel naast elkaar houden en kijken wat Adrian van haar had geërfd en van zijn vader, maar toen besloot Caspian alles te verpesten. "Ehm," liet Christa uit haar mond vallen, terwijl ze zich wat omhoog duwde. "Dit is zonde?" Ooit had ze inderdaad een goed huwelijk gewild, een man met een grote bankrekening en de belofte dat ze alles uit mocht geven, maar nu leek een huwelijk haar best... saai. "Je leek het een paar uur geleden nog niet zonde te vinden," gooide ze eruit. "En ik wil helemaal niet trouwen." Het meer gedeelte liet ze maar achterwege.
  12. [1837/1838] You can run for the skyline, your eyes open wide

    Ja hoor, Christa knikte driftig toen ze hoorde dat Audrey haar een geheim wilde vertellen, want natuurlijk zou ze niets doorvertellen! Tot het punt dat ze ineens wist dat het een erg goed idee was om Audrey's geheim te vertellen, omdat het een sappige roddel was, en dan... tja. En dan glipte het er zo uit en zou ze zich misschien niet eens echt schuldig voelen. Sorry, Audrey. "Oooh," glipte er zachtjes uit, terwijl ze met grote ogen naar Audrey staarde. Verliefd! Op Leon Marks. Misschien wel een beetje dom om in hun beroep verliefd te worden, maar zo lang was Christa nou ook weer geen prostituée en sowieso dacht ze echt nooit over dat soort dingen na. "Wat leuk voor je! Nou ja, niet dat je er nooit wat mee kunt doen, dat is zielig..." Meelevend legde ze haar hand op Audrey's arm. "Maar gewoon... verliefd zijn blijft leuk! En hij gaat wel met je naar bed en wilt je vaak zien, toch? Dus dat scheelt wel..." Hoopte ze. Dat hij het ook deed met andere vrouwen, waaronder zij, was dan wel weer minder, waarschijnlijk.
  13. [1837/1838] You can run for the skyline, your eyes open wide

    Enthousiast klapte Christa in haar handen. "Audrey, je bent geniaal!" Dat ze dat zelf niet bedacht had... In een bad kon je ook prima seks met elkaar hebben (dacht ze, ze had het eigenlijk nog nooit uitgeprobeerd, maar hoe moeilijk kon het nou allemaal zijn) en dan zou hij tevreden zijn en zij ook. "Dit ga ik zeker een keer voorstellen." En nu maar hopen dat hij geen rare aversie had tegen water... "Ugh, mannen zoals dat..." Christa rolde met haar ogen, want wat nou weer een onzin, over pure schoonheid, blablabla. Als hij iets anders wilde, ging hij toch niet naar een prostituée toe? Dat was gewoon onnozel gezeur om zichzelf beter te voelen over niets. "Leon Marks?" vroeg ze verbaasd en ze trok toch even haar wenkbrauwen op. Ja, Leon kende ze wel, maar vond Audrey die echt leuk? Hij was zo... veeleisend en zag er altijd uit alsof hij in zijn hoofd alweer bij zijn volgende verovering was. "En waarom dan?" vroeg ze nieuwsgierig. Ze leunde nog iets verder naar voren. Een geheim moest je natuurlijk af en toe fluisteren.
  14. [1837/1838] You can run for the skyline, your eyes open wide

    Ja, je moest ook veel betalen voor Audrey... ergens was Christa er jaloers op, ze wist dat Audrey veel meer vroeg dan zij kon vragen, maar hallo, Audrey was transformagiër en Christa... niet. Audrey kon alles en iedereen zijn die je wilde en Christa moest het met haar eigen gezichtje en eigen lichaam doen. Ze stelde zich maar voor dat als Audrey geen transformagiër zou zijn, ze heus niet zo knap zou zijn, en dan maakte het allemaal wel een stukje beter. Maar toch, het deed altijd een beetje zeer. "Hmm... mijn beste klant..." Ze dacht even goed na over die vraag, voor ze eindelijk met een antwoord kwam: "John Lindsey. Hij is niet echt specifiek goed in bed, maar hij betaalt heel erg en hij vindt het fantastisch om met complimentjes te strooien!" Ja en dan kreeg je Christa snel blij, hoor. En dan wilde ze ook extra ver voor je gaan. Nu was ze sowieso al slecht met sociale druk, maar als je haar wilde omkopen kon je dat het beste met een complimentje of... tien doen. "De slechtste klant..." Ze giechelde terwijl Adrian vrolijk lachend naar Audrey's neus graaide, maar hij zat ver genoeg dat hij haar niet te pakken kreeg. "McNeil," besloot ze uiteindelijk. "Die neemt nooit een bad, zo vies!" Ze vertrok haar gezicht. "En nu moet je me natuurlijk wel jouw klanten vertellen," zei Christa samenzwerend.
  15. Dinsdag 27 maart 1838 - 's middags - een theehuis "Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik mijn broertje mee heb genomen," zei Christa vrolijk, terwijl ze een kus op Audrey's wang drukte. Ze waren al een tijdje bevriend, nu Christa steeds meer tijd in het theater doorbracht, maar het was ook leuk om haar vriendin eens buiten het theater te zien. En ook leuk voor Adrian dat hij eens naar buiten kon, dat deed ze eigenlijk veel te weinig met hem. Misschien moest ze een tragisch verhaal verzinnen over hoe haar ouders overleden waren en dat ze nu zelf de zorg had voor haar broertje... maar kreeg ze dan niet het saaie huisvrouw effect? Hm, beter van niet. "Hij is niet al te vervelend, hoor." Nee, zolang Adrian maar op een koekje mocht zuigen en in zijn kleurboek mocht krassen (het concept 'blijf binnen de lijntjes' was hem totaal onbekend) was hij over het algemeen wel zoet. "Hoe ging het gisteren nog toen ik wegging?" vroeg Christa ondertussen, nadat ze waren gaan zitten aan een mooi tafeltje en alvast thee en een stapel koekjes (vooral voor Adrian) hadden besteld. "Ben je nog met die man naar bed gegaan? Hij leek me echt het type dat zo heel harig is," giechelde ze. Privé!
×