Jump to content

Christa Rose

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    469
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    6

Christa Rose last won the day on January 7

Christa Rose had the most liked content!

About Christa Rose

  • Rank
    Stereotypical mistakes

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,096 profile views
  1. [1836/1837] Pushed away I'm pulled toward

    Ugh, natuurlijk barstte ze niet in tranen uit en Christa beet geërgerd haar kaken op elkaar, want het enige wat ze wilde was dat Adeline eens gekwetst zou zijn, oké? Gewoon zich voor één moment naar of vervelend zou voelen, maar natuurlijk niet. Nee, Adeline zou zich nog op haar gemak voelen als de wereld om haar heen in zou storten en het allemaal Adeline's schuld zou zijn, want ze had totaal geen gevoelens. Oké, nu overdreef Christa een beetje, maar ze duwde hardhandig Adeline's hand weg. "Nee, natuurlijk niet," beet ze uit. "Ik weet best wel hoe ik met klanten om moet gaan, hoor." Daar had ze wel les in gekregen van Lucinda en ze deed echt haar best om het allemaal goed te doen. Dat ze tegen Adeline boos was, lag aan Adeline en niet aan haar. "Maar als je verder niets anders wilt dan me beledigen, ga ik weg, want ik heb betere manieren om mijn tijd te besteden," snoof ze en ze draaide zich ietwat dramatisch om. Stom mens.
  2. [1836/1837] Pushed away I'm pulled toward

    Christa had gehoopt dat Adeline nu af zou druipen, niet dat ze door de jongedame mee in de hotelkamer werd getrokken, voor een spiegel werd gezet en plotseling geanalyseerd werd. Boos sloeg ze Adeline's handen van haar schouders af en draaide ze zich naar het meisje. "Vind je het leuk om mensen te beledigen of zo?" siste ze, hoewel Christa allang de conclusie had kunnen trekken dat Adeline dat inderdaad leuk vond, ja, want sinds ze elkaar ontmoet hadden, had Adi eigenlijk niets anders gedaan. Wat een kreng was het eigenlijk. "Het boeit me helemaal niet wat je denkt," snoof Christa en ze stak haar neus in de lucht, want ze was beter dan Adeline Bruxley, eerlijk waar! Oké, misschien niet, maar ze wilde beter zijn dan Adeline en dat telde, toch? "Jij bent gewoon een zure pruim die het niet kan hebben dat je zo onderhand te oud wordt voor dit beroep en de problemen met haar eigen ego afreageert op iemand anders!" En nu zou ze eigenlijk weg moeten stormen, maar in plaats daarvan bleef Christa staan, in de hoop dat Adeline in tranen uit zou barsten.
  3. Oké, als Christa hier niet voor betaald had gekregen was ze allang weggelopen, want het was zo verdomd duidelijk dat Maxwell geen greintje interesse in haar had (en haar ego deed daar wel een beetje zeer van, hoor) en alleen maar aan Phoenix kon denken. Mocht wel, van haar mocht de hele wereld op elkaar verliefd worden want ook al was Christa hypocriet als de pest, ze vond het wel een beetje sneu als ze zelf met meisjes mocht zoenen maar vervolgens vond dat jongens die elkaar zoenden walgelijk waren. Maar ze vond deze date overigens ook sneu. "Ooh, Parijs," kirde ze enthousiast. "Dat zou geweldig zijn, Max!" En om hem te bedanken klemde ze haar handen om zijn gezicht en drukte ze hem naar voren tot hun lippen elkaar raakten. Dit leek waarschijnlijk in de verste verte niet op een romantische zoen, maar het was een zoen. Ze stak niet eens haar tong naar binnen, aardig he? En omdat ik af wil wisselen tussen Phoenix en Christa, kan ik hier even melden dat Phoenix ongemakkelijk wegkeek.
  4. [1836/1837] Pushed away I'm pulled toward

    Zelfbewust streelde Christa over de zachte, lichte stof van haar jurk. Het was een prachtige jurk, wist Christa omdat ze gewoon goede kijk had op mode, en hij stond haar fantastisch, wist ze dankzij haar spiegel, maar toch omdat Adeline er zo naar keek werd ze er haast zenuwachtig van. En dan had ze nog altijd de behoefte om zich willen te bewijzen, om goed genoeg te zijn. "Vertel me eens," zei ze bruusk, terwijl ze haar handen in haar zij zette, in een soort primitief gebaar om zichzelf groter te doen lijken. "Wat voor redenen zouden dat dan zijn? Want ik heb het gedeelte gemist waar je blijkbaar bepaalde conclusies trok." Die op zich waar waren, maar dat was het punt ook niet. "Maar jij weet er vast alles vanaf, niet waar?" Ze gebaarde naar Adeline's jurk.
  5. [1836/1837] Pushed away I'm pulled toward

    Oh nee, hoor, Adeline was daar buiten ook heel leuk! Echt één van de leukste mensen om bij in de buurt te komen en naar haar te luisteren zodra ze haar mond open trok! Oftewel, Adeline had een neiging om iedereen te beledigen die ze tegenkwam, en mijn karakters zijn daar meerdere malen het slachtoffer van geworden, MARGAUX D<. "Alsof ik jou wilde zien," sneerde Christa naar Adeline, want haar beledigingen kwamen niet bepaald verder dan de basisschoolmanier van 'NEE JIJ BENT STOM'. Jammer dat ze dat nooit had ontwikkeld, de vaardigheid om mensen goed te beledigen, want ze had het nu wel kunnen gebruiken. "Ja, ik heb het druk," zei ze arrogant. "Drukker dan jij, geloof ik." Ugh, Christa. Je bent al zeventien.
  6. Vrijdag 12 mei 1837 - 's avonds - de gangen van Astoria Hotel (#throwback) Het was nog maar minder dan een half jaar geleden dat Christa voor het laatst als kamermeisje had gewerkt in dit hotel, maar er was echt een wereld van verandering. Ze droeg nu geen lelijk uniform (maar een mooie jurk), had niet de hele dag op haar knieën doorgebracht met de vloer te schrobben (maar voor iets anders) en haar salaris was een heel stuk beter. Maar de grootste verandering was dat ze toen destijds haar eigen karretje goed had bewaakt, met daarop alle mooie kussenslopen en chocolates en shampoos, en nu stond ze er zelf bij één die was verlaten. Ze had goed om zich heen gekeken of ze de kamerjuffrouw (of jongen, no judgement) had gezien, maar er was niemand toen ze de kamer uit was gestapt en eh... ja, hallo, dan ging je toch wel wat shampoos stelen? Het was luxe hier, oké? En toen ging de deur open van de kamer naast haar. Christa draaide zich snel om en probeerde er zo onschuldig mogelijk uit te zien, maar het was niet iemand die het uniform droeg waar Christa zo bekend mee was, maar in plaats daarvan... "Ugh," begroette ze de jongedame. "Jij weer." Privé!
  7. Christa was inderdaad goed in doen alsof. Zo goed dat ze op dit moment iets te dicht bij Maxwell zat, maar dat was gewoon om extra duidelijk te maken dat ze zijn vriendin was, en ze streelde af en toe met haar hand over de zijne. Ze had geen idee waarom Maxwell haar had betaald om zijn vriendin te spelen, maar hey, ze zei nooit nee tegen geld, en dit was wel het minste wat ze ooit ervoor had gedaan. (Behalve het kopen van een ticket, dat was nou eenmaal in principe minder werk dan flirten met een jongen, maar goed.) "Oh, echt?" kirde ze, want deel van het plan was om zeer geïnteresseerd te zijn in alles wat Maxwell zei. "Wauw, dat is zo..." Eh, ja, niet spectaculair. Verdomme, Max, maak het wat beter. "Ja, we hebben echt zon nodig." Max, JEETJE. "Gelukkig maar dat de zomer er snel aankomt, ik kan niet wachten om te gaan zwemmen met zijn tweeën." Ze knipoogde naar hem. En omdat ik af wil wisselen tussen Phoenix en Christa, kan ik hier even melden dat Phoenix ongemakkelijk keek.
  8. Christa's glimlach droop van haar gezicht af. Ze dacht dat ze iets goeds deed, of op zijn minst interessant, iets geheim voor hen tweeën om te delen, maar het was duidelijk dat juffrouw Braxton zich veel beter dan Christa voelde. Ze voelde zich zelf daar vreselijk onder, eerlijk gezegd, vooral omdat het gewoon waar was. Keek maar naar de prachtige jurk die Adeline droeg, en het lelijke uniform dat Christa moest dragen. "Natuurlijk vertel ik niet alles door," verdedigde ze zich snel, maar hoe meer ze zich verdedigde, hoe meer het verkeerd klonk, want gaf ze niet gewoon teveel om Adeline's mening? Maar kijk nou naar het verschil. "Niemand hier vertelt iets door, iedereen bewaart de geheimen heel goed." Want dat moest, anders werd je ontslagen. En ja, er werd natuurlijk wel wat geroddeld, maar dat was vooral bij de meisjes zelf. "Nou, als dat het dan allemaal was?"
  9. Eh... Christa had niet verwacht dat Adeline er echt zo specifiek naar ging vragen, eerlijk gezegd, want wie deed dat nou, eerlijk, maar goed, als Adeline het zo goed wilde weten... "Liam Haysward?" gokte Christa, "Hij is zwerkbalspeler voor de London Lions. En verder misschien de jongeheer Stoddard, die van die toverstokken, weet u vast wel." Iedereen wist daarvan, Adeline. "En een paar mannen die ik natuurlijk helemaal niet bij naam mag noemen, vanwege hun vrouwen." Ze knipoogde even samenzwerend naar Adeline. "Oh ja," zei Christa op een enthousiaste toon, terwijl ze op één van de knopjes drukte. "Er zijn verscheidene liften in het hotel, maar deze brengen u direct naar beneden." Voor de ongewenste gasten, dus, Adeline. Maar dat zei niemand hardop. "Voordat u weer verdwaald raakt." Met een zachte ting schoven de deuren open.
  10. [1836/1837] Happy Birthday to me <3

    Even was ze bang dat Daniella haar direct zou herkennen, haar uit zou lachen en haar weg zou jagen, maar dit was Zweinstein niet meer en Christa was niet langer die wanhopige tiener die ze op Zweinstein was geweest. Gretig, met ogen vol verwondering en altijd hopend op meer. Nee, Christa hoopte niet langer, Christa greep gewoon wat ze wilde. En sindsdien was haar leven zoveel beter geworden. Zelfs al had ze thuis een slapende baby liggen. "Ik heb altijd al een voorkeur gehad voor zoet," glimlachte Christa en ze liet zichzelf een shotje van de vuurwhiskey inschenken. Vuurwhiskey en Christa waren echter niet de beste vriendinnen, ze had zelf een voorkeur voor mierzoete cocktails, maar die had je op Zweinstein ook nooit en Christa had er dus mee leren leven om shotjes vuurwhiskey te nemen en gewoon zo snel mogelijk dronken te worden. Ze twijfelde één moment, maar sloeg toen het glaasje in één keer achterover. Wow, ja, dat brandde. Ze moest één keer kuchen en toen direct giechelen, want je kon helemaal voelen hoe de vuurwhiskey naar beneden gleed, haar maag in. Maar het liet inderdaad een zoete nasmaak achter. "Wat een uitvinding. Perfect voor het weer buiten, vind je niet?" Met dat spul kon je nog wel maanden aan kou en sneeuw overleven. "Maar ik was vooral benieuwd naar jullie cocktails, daar heb ik fantastische dingen over gehoord."
  11. [1836/1837] Happy Birthday to me <3

    Vrijdag 3 maart 1837 - 's avonds - Vanilla Nachtclub Christa was gisteren officieel zeventien geworden! Dat betekende niet zo heel veel, op zich, want ondanks dat dat de dag was dat ze officieel volwassen werd, vond Christa zichzelf al heel volwassen. Ja hallo, ze had haar eigen huis, een kind, magie buiten school was nog niet verboden in 1837 en sowieso ging ze niet eens meer naar school, dus dat ze nu niet langer een zestienjarige was maar een zeventienjarige was alleen symbolisch belangrijk. Maar gelukkig hield Christa van symbolisme, dus had ze zichzelf getrakteerd op een avond uit in de fantastische nieuwe nachtclub waar ze over gehoord had. Ze droeg haar beste jurk, had haar haren perfect opgestoken en droeg haar mooiste ketting. Veel beter was dat ze de hele avond niets anders zou doen dan flirten met wie ze ook kon flirten en lekkere drankjes drinken. Maar toen zag ze Daniella Adler Ingram staan. Ze wist niet of Daniella haar nog kon herinneren, wilde ook helemaal niet meer denken aan wie ze op Zweinstein was geweest, maar ze ging haar ook niet ontwijken, echt niet, dus rechtte ze haar schouders en liep ze naar de plek toe naast Daniella aan de bar. "Wat is hier eigenlijk het lekkerste om te drinken?" vroeg ze Daniella, zonder haar te begroeten. Privé!
  12. Uitgenodigd. Goed, oké. Christa kon dat op verschillende manieren interpreteren, onschuldige manieren zoals dat Adeline door het management was uitgenodigd of zoiets, of ietwat minder onschuldige manieren, zoals dat Adeline een prostituée was die er voor betaald was om met iemand naar bed te gaan. Kon je tragisch vinden, maar Christa had zonet op haar knieën allerlei vieze handdoeken onder een bed vandaan gevist (ze wist het ook niet, had het ook niet mogen en kunnen vragen, eerlijk gezegd), dus wie was zij om daar een mening over te hebben? En oh ja, dat wilde ze zelf. "Oh, ja," knikte ze dus ook maar, "maar er zijn vast wel genoeg mensen die u zouden willen uitnodigen." Want Adeline was knap, dus dit was een compliment. "Ah, hier zijn we. Deze liften zullen u naar beneden brengen. Of heeft u nog verdere hulp nodig?"
  13. Dinsdag 24 januari 1837 - 's middags - een park in Londen Er was al een hele maand voorbij gegaan sinds die ene, haast traumatische nacht waarop ze in haar eentje was bevallen van Adrian en sindsdien was haar leven heel wat veranderd. Ze was ineens rijk geworden, had nu een beter huis, een paar prachtige jurken en oh ja, een kind. Niet dat ze dat in het openbaar toegaf. ... Niet dat ze met Adrian in het openbaar was geweest. Er waren maar een paar mensen die ooit hadden geweten dat Christa zwanger was en nog minder mensen die wisten wanneer ze was bevallen, want oh ja, dat was alleen zij. Dus had Christa het de afgelopen maand redelijk rustig aan gedaan met excuus dat ze ziek was geweest. Maar nu vond ze dat ze Adrian toch eens mee naar buiten moest nemen, dus had ze hem in een kinderwagen gelegd en was ze een rondje gaan lopen door het park in de buurt. Haar excuus had ze al geoefend, als ze iemand tegen zou komen die ze herkende, maar ze hoopte maar van niet en - En toen was daar Maximilian Wilson. Christa stond even stokstijf stil en vroeg zich af of ze achter de kinderwagen weg kon duiken, maar hij keek al naar haar en dus toverde Christa een glimlach op haar gezicht. "Max!" kirde ze, "Goh, wat heb ik jou al lang niet gezien!" Had wel wat langer mogen duren. Privé <3
  14. [1836/1837] I'm a huge fan of your work

    Oh, hij was knap. Nu maakte dat op zich weinig uit, geld gaf mannen het recht om niet knap te zijn, maar het was wel prettig dat de eerste man met wie ze in haar nieuwe rol zou praten, het haar makkelijk maakte door zo knap te zijn. Daardoor kon ze makkelijker spelen dat ze onder de indruk was, toch? Natuurlijk was Christa echt onder de indruk. Het ene moment was ze nog een zwanger meisje geweest in een oude jurk die haar dagen op haar knieën doorbracht in Redgrave Hotel om alle vloeren te scrubben, het andere moment had ze een prachtige jurk aan, zat ze in een prachtige salon en had ze de aandacht gevangen van een knappe bonthandelaar. "Oh, wat jammer dat ik dat heb gemist," zuchtte Christa verlangend, en het was niet eens gelogen, vanzelfsprekend had ze dat graag willen zien. "Als u ze me in privé zou tonen, zou ik zo dankbaar zijn." Ze hoopte zo dat ze dit goed deed en dat Lucinda tevreden over haar zou zijn.
  15. [1836/1837] A state of grace

    Zaterdag 7 januari 1837 - 's avonds - een duur restaurant op de Wegisweg Christa was rijk! Kon je het je voorstellen? Zij? Rijk? Oké, niet heel erg rijk, dat moest ze ook toegeven, maar 100 galjoenen was de hoogste prijs in de knoetenloterij en zij had gewonnen! Haar ouders verdienden misschien net 100 galjoenen in een jaar en nu had zij het hele bedrag voor niets gekregen! Oké, de prijs van een kaartje. En niet alleen had ze het geld gekregen, ze was ook nog eens zo verstandig geweest om Lucinda te vragen wat ze ermee moest doen. De vrouw was nu echt haar mentor geworden en Christa was nog nooit iemand zo dankbaar geweest. Lucinda's advies in volgorde: - stoppen met dat vreselijke baantje van haar, want straks herkende een klant haar - een nieuw huis zoeken zodat ze een aparte ontvangstkamer had (en Christa had er ook voor gekozen om een aparte slaapkamer te zoeken voor haar prachtige Adrian) - investeren in goede jurken, mooie juwelen en make-up En ze had ook een klein beetje gehint dat ze het fijn zou vinden als Christa iets voor haar zou kopen, als cadeautje voor het goede advies dat ze zou geven. En dus had Christa haar uitgenodigd om samen naar een restaurant te gaan, één van de dure restaurants op de Wegisweg waar Christa nog nooit was geweest. "Zullen we beginnen met een goede wijn?" vroeg Christa, toen ze netjes aan een tafel gezeten waren en ze de menukaart open konden slaan. "Welke wijn raad je aan?" Want zij had weinig ervaring met de goede wijnen. En Christa betaalde! Privé <3
×