Jump to content

Tijdelijk Karakter Buitenwereld

Plotkarakter
  • Content count

    557
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    19

Tijdelijk Karakter Buitenwereld last won the day on May 6

Tijdelijk Karakter Buitenwereld had the most liked content!

About Tijdelijk Karakter Buitenwereld

Recent Profile Visitors

1,657 profile views
  1. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Daniel Bennett || heel leuk om in de familie te hebben || gespeeld door Margaux 15 juli 1837 Het was al een hele tijd geleden dat Daniel zijn zuster nog eens had gezien, dus natuurlijk had hij deze mooie zomerdag uitgekozen om naar haar huis in Londen te slenteren (nu ja, niet slenteren – Daniel slenterde nooit, zonde van zijn ruggengraat) en natuurlijk ging hij er vanuit dat ze niets anders te doen had dan haar geliefde grote broer te verwelkomen, ook al had hij niets laten weten op voorhand. Dat deed hij eigenlijk zelden. Gewoon. Omdat mensen vast niet veel beters te doen hadden dan tijd voor hem vrijmaken op het laatste moment en omdat mensen interessanter waren als ze moesten improviseren. Oprechter. Precies de reden dat ze het niet bij hem moesten proberen, eigenlijk. Nu ja. Ze mochten het proberen, hoor. Daniel vond het leuk om zich op alles voor te bereiden, maar het was wel zo dat hij ze van de gastenlijst zou schrappen voor het komende etentje waar hij zijn naam onder zou schrijven. Maar goed, hij arriveerde, belandde bij zijn zus en zette zich vervolgens op een zetel die er gemakkelijk uitzag. ‘Aria,’ zei hij, bedachtzaam, alsof de naam van zijn zus een stelling was om te poneren. ‘Interessante decoratiekeuzes heb je gemaakt in dit huis.’ Ja, dat was echt waarvoor hij kwam. Hij bekeek haar eens van top tot teen – ja, sorry, hoor, het was al een tijd geleden dat hij er nog eens aan gedacht had om haar op te zoeken en dan mocht hij best dat kleine zusje van hem inspecteren, je weet wel, bezorgde oudere broer, precies waarom hij haar aanvankelijk had laten gaan en alles – en liet een korte stilte vallen vooraleer hij verderging. ‘Hoe is het met je? Met die man van je?’ Hij wilde niet echt wat weten over die echtgenoot, eerlijk gezegd. Maar dat wist Aria vast ook wel. OOC: Privé met Lily! <3
  2. [1837/1838] "I think I'm almost too honest to be a politician" - Donald Trump

    Hallo ik kom hier met Chiron posten en omdat Chiron zelf kandidaat is zal ik zo de kans grijpen om een NPC te godmodden, hoera voor NPC's, maar laat ik eerst maar eens een goede post schrijven. Bijvoorbeeld over dat Chiron niet echt onder de indruk was van zijn mede-kandidaten, wat logisch was want Chiron was alleen maar onder de indruk van zichzelf, vooral als hij 's ochtends in de spiegel keek. Ja, hij was dan niet zo jong meer, maar hij zag er voor zijn leeftijd nog goed uit en het was jammer voor Phoenix dat hij zijn genen niet zou erven. Maar het lichamelijke aspect buitengesloten vond Chiron zich alsnog de beste kandidaat. Gwladrus Rhyddrech => Wat een vreselijke naam en die man zag er echt uit als één of andere boer die nog nooit eerder in de stad was geweest en totaal geen idee had hoe hij zich moest gedragen. Het kon niet anders of daadwerkelijk niemand zou op hem stemmen. Douglas Carrington => Een buitenlander die nog maar net mee kwam kijken in de Grote Mensen Wereld™ en nu al dacht dat hij Minister van Toverkunst zou worden. Georgiana Ellice => Schattig hoor, maar moest echt nog wat levenservaring opdoen voordat ze er ooit toe deed. Een 'one issue party' oprichten kon iedereen. En als laatste misschien de enige kandidaat die Chiron nog een beetje serieus kon nemen maar daar weinig zin in had: Thomas Silvershore. Maar Thomas Silvershore was zo'n normale kandidaat, de enige manier waarop die man ooit zou kunnen wennen was dat als iedereen ineens bang was voor verandering en was dat echt waar je als Minister bekend om wilde staan? Stem op mij, alle andere kandidaten zijn nieuw en dat is eng? Alsjeblieft zeg. Dus, Chiron zat ontspannen op het podium, sloot even geërgerd zijn ogen bij alles wat Rhyddrech uitkraamde en zorgde ervoor dat hij de eerste was die antwoord gaf op de vraag uit het publiek, gesteld door een chagrijnig kijkende winkelier: "Wat gaat u doen tegen de vandalen die gisteren mijn winkel ondergeklad hebben?! Ik ben helemaal geen drakenzweer!" "Nee, zeker niet," suste Chiron de beste man. "Het lijkt me dat er meer geld in de Wegisweg gestoken moet worden, om verloedering te voorkomen. Betere beveiliging, betere onderhoud... de Wegisweg is een belangrijke plek in onze magische gemeenschap die zeker beschermd moet worden." Had hij nu een goed antwoord gegeven zonder daadwerkelijk een specifiek antwoord te geven?
  3. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Ha, als Titiana het hier al koud vond, zou ze het kasteel waar de Dicksons in woonden vast ook helemaal niets vinden. Het was een kille plek, letterlijk en figuurlijk, zelfs in het midden van de zomer. Misschien dat Tarantula zo vriendelijk moest zijn een appartement voor de jongedame en zijn zoon te regelen in Londen, maar hij wilde niet weten hoe verwend Hawk zou worden als hij niet direct onder Tarantula's toezicht was. "Dat kan ik me voorstellen," knikte hij maar ietwat vriendelijk naar Titiana. "Volgens mij ben je sowieso een beetje het type dat een ruimte graag opvrolijkt?" Ze leek hem wel iemand die dat soort effecten had op haar vrienden, dus dat had best wel samen kunnen werken met een zuster zijn, maar hey, als ze het niet interessant vond... "Je zult het vast goed doen bij de examens," glimlachte hij maar naar haar, terwijl hij een beetje met zijn vingers op de stoel trommelde. "Ben je een beetje een goede student?"
  4. Zaterdag 24 juni 1837 - 's middags - de kinderafdeling Chiron had een hele serieuze ambitie vandaag de dag, serieuzer dan zijn andere serieuze ambities, dus moest hij vandaag iets doen waar hij helemaal geen zin in had. Maar als hij Minister van Toverkunst wilde worden, en geloof Chiron, dan wilde hij dat, dan moest hij campagne voeren ook. Dus dan maar met zijn hele gezin en de rest van de familie op weg naar het ziekenhuis, zodat ze knuffels uit konden delen aan kinderen. Was een leuk foto-moment, en zo. "Rechtop staan," siste hij vanuit zijn mondhoeken naar zijn 'zoon', terwijl hij vriendelijk glimlachte naar de camera's die voor hen flitsten. Hij had vaderlijk zijn hand op de schouder van zijn zoon gelegd en had ook even zijn nichtje naar voren getrokken, want een invalide die nu weer kon lopen maakte altijd voor een goed beeld. Chiron moest eerlijk toegeven dat zolang het meisje in haar rolstoel had gezeten hij geen flikker op haar had gelet, maar nu moest ze net zoals de rest van de familie aan de slag. "Nou, zullen we maar, jongens?" Hij gebaarde dat zijn zoon en nichtje hem voor moesten gaan en gaf ze allebei een mand. "Denk eraan, vriendelijk glimlachen," waarschuwde hij ze nog een keer. Open topic voor eh... familieleden, mensen die op de kinderafdeling rondhangen en journalisten!
  5. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    "Misschien dat heler dan inderdaad niet echt iets voor je is," gaf Tarantula toe. "Maar misschien zuster? Dat is ook met heelkunde en ook belangrijk." Maar minder moeilijk, geloofde hij. Tenminste, voor het ene moest je minstens vier jaar studeren, voor het andere wat eh... minder. Hij had er nooit echt op gelet, het was niet alsof hij heelkunde mocht studeren als hij daar zin in had gehad, want alle Dickson jongens werden schouwer, of je het er nu mee eens was of niet, pech gehad, en hij had zich altijd keurig aan die verwachting gehouden. Zijn zoons deden het ook goed, dus had Tarantula nooit een gesprek hoeven te houden over wat ze wilden doen in de toekomst. Want er was geen andere optie dan schouwer. Maar ja, voor Titiana natuurlijk wel. Op zich ging hij er gewoon vanuit dat ze huisvrouw zou worden en verder niets, maar het was vriendelijk, zeg maar, om een beetje te doen alsof iemand opties had. En dat ze een paar jaar wilde vergallen op de universiteit vond hij prima, hoor, had ze wel verdiend. "Niet echt," gaf hij eerlijk toe. "Voelt altijd zo... instabiel." Alsof hij zich schrap moest zetten om maar te blijven zitten. "Vind je het eh... erg dat ik de kussens weghaal?"
  6. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Nou, goed, Hawk was dus aan het studeren, dus dat was eh... goed genoeg, ging Tarantula maar vanuit. Studeren voor de examens was goed. Echt, Tarantula, goed ouder advies van het jaar, eerlijk waar. "Jongen, studeer voor je examen." Nee, echt, dat had niemand kunnen bedenken. "Lang is niet verkeerd," zei hij maar, wat op zich niet klopte, want hoe sneller je het examen afmaakte, hoe beter, maar Titiana hoefde niet per se hoge cijfers te halen op Verweer. Dat was voor haar man. "Heb je interesse in heelkunde of helemaal niet?" vroeg hij, ietwat nieuwsgierig, terwijl hij besloot dat een beetje ongemakkelijk in het midden van de kamer staan nogal, je verwacht het niet, ongemakkelijk was, dus liep hij maar naar de dichtsbijzijnde stoel in waar hij zich in liet zakken. Ugh, het was zo'n stoel met van die zachte kussens waar je helemaal in verdronk. Met een ietwat ontevreden blik op zijn gezicht begon hij de kussens eruit te plukken. "Oh nee, je mag hem wel even laten weten dat ik langs ben geweest." Hij haalde zijn schouders op, terwijl hij nog een kussen richting de bank gooide. "Maar een boodschap hoeft niet, hoor."
  7. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Dinsdag 2 mei 1837 - 's avonds - het appartement van Hawk en Titiana Ja, Tarantula woonde niet op Zweinstein, hoorde eigenlijk ook niet langs te komen, iets over leerlingen de kans geven zichzelf te ontwikkelen buiten de invloed van hun ouders, bla, bla, bla, maar Tarantula had altijd ondervonden dat zijn zoons zich beter ontwikkelden als hij af en toe langskwam om hen eraan te herinneren dat ze een vader hadden die ze niet moesten teleurstellen. Het was handiger geweest als hij dat eens eerder met Hawk had gedaan, maar het was nu examentijd, dus kon hij op zijn minst nu even langs gaan. Alleen zag hij niet Hawk als eerste, toen hij uit de haard stapte. "Ah, Titiana," begroette hij zijn schoondochter. Tarantula had nooit dochters gehad en naar zijn mening had hij ook wel even kunnen wachten met schoondochters, want zijn vrouw was al meer dan genoeg vrouwelijke hormonen in zijn huis, dank je wel, maar nu zaten ze er dus vast mee. Kreeg je ervan als je zoon zich niet had gerealiseerd dat je verdomme af bleef van meisjes met rijke families. "Is Hawk hier?" En omdat hij toch iemand angst aan moest jagen over de examens: "Hoe gaat het met je examens?" Privé!
  8. [1836/1837] First Impression #1

    Eén leerling die een weerwolf was, en een ander die zijn oren waste met rozenwater. De laatste was een wat brave roddel, één die Silvia zo goed als kon negeren, maar de eerste was wel interessant. "Een weerwolf op Zweinstein?" vroeg Silvia, terwijl ze haar wenkbrauwen optrok. "Dat klinkt vreselijk onveilig. Doen de leraren daar niets aan? Zo'n roddel zouden ze toch moeten onderzoeken, niet waar?" Weerwolven, blegh. Niet dat Silvia het daadwerkelijk geloofde, hoor. Er werd zoveel geroddeld.
  9. [1836/1837] First Impressions #4

    En natuurlijk deed juffrouw perfect ook nog eens aan liefdadigheid. Silvia knikte dromerig, al bijna mentaal bij het einde van het interview terwijl ze als vanzelf aantekeningen maakte. Een opvanghuis voor dreuzelkinderen. Goh, en ze was er vanuit gegaan dat zo'n volbloedfamilie als de Silvershores daar helemaal geen interesse in hadden. "En alle kinderen zijn daar welkom?" vroeg ze nieuwsgierig. "Ook die van mogelijk een onfortuinlijke herkomst?" Hoewel, de Silvershores hielden daar wel vaker van, met hun adoptie van die twee kinderen een paar jaar geleden. "Zitten daar al veel kinderen?"
  10. [1836/1837] First Impression #1

    "Nou, zo stellig zou ik het niet zeggen," zei Silvia rustig, maar ze glimlachte het meisje bemoedigend toe. "Maar als mensen weten dat je weet wat er met anderen speelt in hun leven en daar leuke verhalen over kunt vertellen, dan zullen ze je zeker niet saai vinden!" En wat had een lief, maar saai meisje zoals Wren verder nog te bieden? Laten we daar eerlijk over zijn.
  11. [1836/1837] First Impressions #4

    Ugh. Zelfs dat bracht alleen maar een perfect antwoord naar voren. Blah, blah, ze had vroeger prima kunnen eten, blah, blah, blah. Waar was de drama? De intrige? Het verpesten van reputaties? "Wat een geluk," glimlachte Silvia, ietwat kil. "Nou, ik denk dat dat zo'n beetje alles is, behalve als u zelf nog wat interessants heeft te vermelden?" Maar zou wel weer niet.
  12. [1836/1837] First Impression #1

    Nou, wat ze daarmee bedoelde was dat Wren daadwerkelijk doodsaai was en dat niemand dit interview uit zou lezen, dat bedoelde ze. "Hmm... ik bedoel ermee..." Silvia deed net alsof ze nu goed na moest denken, om de spanning een beetje op te bouwen. Ze was een tikje dramatisch, gaf ze eerlijk toe. "Nogmaals, je bent echt een lief meisje, maar je zegt niets spannends of interessants in dit interview. Je moet jezelf een beetje bloot geven, en niet zo bang zijn." Silvia glimlachte moederlijk naar het meisje. "Wat is het ergste wat je kan overkomen als je mensen een beetje vertrouwt?"
  13. [1836/1837] Tristan vs Daniel Bennet

    In de goede oude tijd dat Lily nog afdelingshoofd van Zwadderich was en ik kon huilen om het verraad werd er een topic geopend om te salten over Chase en dat was ik stiekem een beetje vergeten, maar hier is Daniel dan weer, ieders favoriete vader. Chase had het niet zo erg gevonden als iedereen Daniel vergeten was, maar helaas, helaas deed nooit iemand wat Chase het liefst had. In elk geval niet uit zichzelf. Daniel lachte schamper. ‘Of hij dat thuis ook doet? Hij doet niets anders dan dat.’ Echt dodelijk irritant. Je zou denken dat die jongen het op den duur opgaf, maar nee, naar het schijnt was dat te veel moeite. ‘Ik had gehoopt dat het minder was op Zweinstein?’ Blijkbaar niet. Ugh. Hij trok een gezicht. ‘Ik zal me maar alvast verontschuldigen voor de overlast die mijn zoon veroorzaakt?’ Kom op, Chase, was het zo moeilijk om een beetje te zorgen dat hij dat niet hoefde te doen?
  14. [1836/1837] First Impressions #4

    Ja, Zaira Silvershore had behoorlijk wat geluk. Verdomme meer geluk dan het gemiddelde meisje in Engeland, dat zeker, maar natuurlijk kon niet iedereen zoveel geluk hebben anders had straks niemand geluk. Je moest arme mensen hebben, anders had je geen rijke mensen, et cetera. Maar Zaira was arm geweest en nu rijk en het was leuk geweest als Silvia daar een beetje iets van had kunnen maken, maar helaas. "Komt dat omdat je zo weinig eten hebt gehad vroeger?" vroeg Silvia, onschuldig.
  15. [1836/1837] First Impression #1

    Ach jeetje, kind, wees eens niet zo braaf en saai. Aan het einde van de dag was de opgave interessant geweest, maar verder leek er helemaal niets leuks te gebeuren in dit interview. "Hmm..." zei Silvia, terwijl ze een blik wierp op haar notities. "Mag ik je advies geven?" vroeg ze, maar zonder echt op een antwoord te wachten ging ze al verder: "Kijk, Wren, ik vind je een hartstikke lief meisje, als ik een zoon zou hebben, zou ik dolblij zijn als hij met een meisje zoals jij zou thuiskomen. Maar als je de wedstrijd wilt winnen..." Ze bekeek het kind even aandachtig. "Zou ik wel wat meer persoonlijkheid tonen, als het ware."
×