Jump to content

Tijdelijk Karakter Buitenwereld

Plotkarakter
  • Content count

    580
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    19

Tijdelijk Karakter Buitenwereld last won the day on May 6

Tijdelijk Karakter Buitenwereld had the most liked content!

About Tijdelijk Karakter Buitenwereld

Recent Profile Visitors

1,715 profile views
  1. [1837/1838] Every kiss you give me, it makes me sicker

    Charon. Namen zeiden eigenlijk zo weinig, als een naam en een klein gesprek het enige was waar je een karakter op kon baseren. Een achternaam wist dan toch meer te vertellen, connecties, een verleden... een achternaam verbond je altijd met het leven, je familie was toch hetgeen wat je het meest vormde op jonge leeftijd, die de paden voor de rest van het leven voor je maakte. Je kon je eruit losbreken, natuurlijk, maar Thomas had altijd geweten dat het makkelijker was om gewoon met de golf mee te gaan, gewoon het makkelijkste pad te kiezen. Dan moest je maar dingen verbergen. Waren ook wel weer oplossingen voor. Een pint bier was zo besteld, hij glimlachte vriendelijk naar Charon maar deed tegelijkertijd in zijn hoofd zijn best om een gespreksonderwerp te vinden dat niet zoveel was als 'goed weer he'. Gelukkig werkte Charon mee en kon Thomas het principe van dit schip uitleggen. "Nee, eigenlijk vaart het nooit weg," zei Thomas, terwijl hij een blik om zich heen wierp, alsof hij het schip niet binnenstebuiten kende. "Het is niet elke avond voor ons beschikbaar... ik weet eigenlijk niet wat de eigenaar doet op dat soort momenten." Thomas haalde zijn schouders op. "Hopen dat we een leven bouwen buiten de ruim van het schip, denk ik." En dat had Thomas ook... maar dat leven paste niet bij hem. Verrassend.
  2. [1837/1838] Every kiss you give me, it makes me sicker

    Kijk, het was niet alsof Stephen je kon dwingen om met hem te trouwen (haha, alleen al het idee), maar als je Stephen een vinger beloofde (semi-letterlijk) had hij de neiging om er met de hele hand vandoor te gaan. Thomas zelf had nooit ja gezegd, natuurlijk niet, was hij veel te realistisch voor, maar hij had mannen gezien die ja hadden gezegd en het liep altijd... ongemakkelijk af. Sommige mensen kenden de grenzen nou eenmaal niet. "Verstandig," knikte Thomas. "Een goed begin, om naar iemands naam te vragen." In tegenstelling tot zijn eigen zoon, de idioot. Nou ja, hij had blijkbaar ook zijn vrouw al eerder gekend, maar toch... "Wil je wat drinken?" vroeg Thomas na een moment, toen hij eindelijk de aandacht van de barman te pakken kreeg. "Of moet je dan ook eerst mijn naam weten?" Hij stak zijn hand uit naar de jongeman. "Thomas." Aan achternamen deed hij liever niet. Verrassend.
  3. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Tarantula knikte een beetje, een dom gebaar eigenlijk, maar hij wist eigenlijk niet wat hij anders moest zeggen. Dat hij het begreep, waarschijnlijk, maar begreep hij het ook? Hij was niet zestien jaar oud geweest toen zijn vrouw zwanger raakte en hij was ook niet bepaald degene geweest die er vooral voor had moeten zorgen dat zijn kind bleef leven. Dat laatste, die verantwoordelijkheid voor een mens, had hij later pas gekregen en laten we eerlijk zijn, echt goed was hij er niet in geweest. Voelde hij zich een tikje schuldig voor, maar verder was het te laat om er echt wat aan te doen. "Het komt vast wel goed, ja," glimlachte hij bemoedigend naar Titiana. "Misschien kan ik vragen of mijn vrouw eens langs wilt komen? Dan kun je altijd nog even met haar praten!" En dat was beter dan helemaal met niemand kunnen praten, toch? "Ah, nee, eigenlijk niet." Hij haalde zijn schouders op. "Ik wilde Hawk er alleen aan herinneren dat hij zijn best moet doen tijdens de examens." Ja, alleen Hawk, ja. Titiana... haar cijfers waren niet zo belangrijk, eerlijk gezegd, dus... tja.
  4. [1837/1838] Every kiss you give me, it makes me sicker

    Nieuwelingen waren eigenlijk altijd direct zichtbaar. Misschien was het die hert-in-de-lampen manier waarop ze rond leken te kijken, alsof elke plotselinge beweging richting hen ze met de staart tussen de benen weg zou laten rennen, misschien was het dat hij hier zoveel tijd doorbracht dat hij de verschillende mensen begon te herkennen, soms bij naam, soms bij enkel een blik, soms bij veel meer. Ergens schaamde Thomas zich daar altijd voor, maar op goede momenten probeerde hij die schaamte te negeren. "Nee, eigenlijk niet," zei Thomas, terwijl hij even kort zijn wenkbrauwen optrok toen de nieuweling hem besloot aan te spreken. Hij was niet altijd de meest aanspreekbare persoon in deze boot, hij deed ook nooit zelf te moeite. "Ah, Stephen is een... geval apart. Wel aardig, hoor, maar uitbundig." Dat was wel prima hier, hier was er niets gevaarlijks aan, maar Thomas had Stephen nog nooit buiten de boot ontmoet. Wilde hij ook liever niet. Laat die werelden maar gescheiden blijven. "Je hebt toch wel nee gezegd?"
  5. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Een meisje. Tarantula kon wel begrijpen waarom Titiana graag een meisje wilde hebben, als je op zo'n jonge leeftijd al onverwacht moeder moest worden was het waarschijnlijk wel fijn om iets van houvast te hebben en iemand van haar eigen geslacht was waarschijnlijk makkelijker te begrijpen dan iemand van het andere geslacht, maar ja, het lag niet aan hen. Niemand had een manier gevonden om van tevoren te besluiten welk geslacht je kind was. Zou de wereld wel van veranderen... "Dan hoop ik dat je een meisje krijgt," zei hij goedwillend, alsof zijn hoop ook maar enigszins iets voor Titiana betekende. "Het kan best lastig zijn..." Tarantula dwong zichzelf weer neer de ploffen op de bank, keurig op de plek waar hij de kussens al weggepulkt had om te voorkomen dat hij nog meer van haar meubels moest veranderen. "Kinderen vragen veel aandacht, vooral in het begin. Vroeg opstaan, vroeg naar bed, tussendoor wakker worden..." Hij wilde iets zeggen over dat het fijn was om dat met je tweeën te doen als ouder, maar tja, Hawk. "En verder... als je je kinderen vanaf het begin goed opvoedt zijn ze over het algemeen prima gedisciplineerd." Had hij mogelijk wat fouten mee gemaakt. Mogelijk. "Maar je zult veel hulp krijgen, hoor," glimlachte hij bemoedigend. "En als het even teveel is kunnen je schoonmoeder en ik altijd helpen." Bedenk me net dat ik maar eens een naam voor Hawks moeder moet uitkiezen.
  6. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Ah, een klein zusje dus. Tarantula had nooit zussen gehad, bedenk ik me nu maar wie weet wat we ooit toevoegen aan de familie in de toekomst dus houd je hier maar niet teveel aan vast, dus hij wist niet echt hoe het was. Hij had ook nooit dochters gehad, was hij eerlijk gezegd redelijk blij mee als hij keek naar bijvoorbeeld Fanny en Butterfly, sorry Fanny en Butterfly. Jongens vond hij altijd het fijnste, begreep hij ook het beste. Hij wilde dat het goed ging met Titiana, maar zou nooit echt precies doorhebben hoe of wat... "Een paar," zei hij en hij haalde zijn schouders op. "De vader van Ant Dickson, die zit ook nog op Zweinstein, en de vader van Fanny en Butterfly, ken je die ook?" Het was een ietwat grote familie allemaal. "Dus, jouw broers zijn overbeschermend?" Vond hij logisch, er kon zoveel verkeerd gaan met een meisje... Was ook gebeurd, hoewel Tarantula dat niet helemaal wist. "Waar hoop je zelf eigenlijk op?" vroeg hij, met een knik naar haar buik. "Een jongen of een meisje?"
  7. [1837/1838] It's too cold for the holes in your sweater

    Nou, gelukkig. Chiron grinnikte een beetje, alsof hij dit hele gesprek amusant vond in plaats van dodelijk irritant en hij zocht uit de knuffels een mooi draakje uit. "Alsjeblieft," knikte hij en vriendelijk glimlachend stak hij de knuffel naar haar uit, zodat er snel met een felle flits een foto van gemaakt kon worden. Hij knipperde de gele vlekken voor zijn ogen weg en hield keurig zijn stralende glimlach op zijn gezicht. Die hij netjes afwisselde voor een bezorgde blik toen ze het over haar arm had, hoor. "Ach, kind toch!" suste hij. "Je moet wel wat voorzichtiger zijn, hoor, anders maken je ouders zich ook heel erg zorgen over je! Mijn zoon Phoenix," hij knikte naar zijn nutteloze erfgenaam die even verderop met zijn nichtje stond te praten en GEEN knuffels aan het uitdelen was, Phoenix, "is ook ooit in het ziekenhuis beland en ik heb toen nachtenlang niet kunnen slapen omdat ik me zo'n zorgen maakte!" Eerlijk gezegd had hij heerlijk geslapen toen. "Collingwood, die naam komt me bekend voor... Van het schoolhoofd van Zweinstein, misschien?" Die vrouw kon niet eens haar eigen kinderen uit het ziekenhuis houden maar had wel de zorg over een hele school?
  8. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Eh, tja, hoe kwamen dat soort dingen? Tarantula vertrok zijn gezicht een beetje, terwijl hij in de diepste plooien van zijn hersenen probeerde erachter te komen waar precies het probleem had gelegen. "Het is gewoon heel... anders, denk ik." Ja, Tarantula, antwoord van het jaar. "Plotseling ben je eenmaal altijd bij elkaar in de buurt en van elkaar afhankelijk..." Vooral meisjes van hun mannen, natuurlijk. "Waar je voorheen altijd in de buurt was van je broers en je ouders, zit je plotseling alleen met je eigen vrouw in een huis." Hij haalde zijn schouders op. "Lijkt me logisch dat dat lastig gaat." Hij bestudeerde Titiana, de manier waarop ze zo opgekruld op de stoel zat, verzonken in een eindeloze hoeveelheid kussens... "Heb je nog een broer of zus op Zweinstein?"
  9. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Nee, hopelijk was het inderdaad niet nodig, maar hopelijk was Hawk ook het type dat geen meisjes verkrachtte en Tarantula twijfelde daar een beetje aan, in alle eerlijkheid. Ja, kijk, hij wilde graag zijn zoon geloven en het volle vertrouwen in Hawk hebben, want hij wilde niet hebben gefaald als vader en ook niet gefaald als Dickson, maar... ja. Hij wist het niet echt. De Dicksons geloofden wel stellig in dat meisjes heel anders waren dan jongens en dat jongens gewoon bepaalde verwachtingen hadden, maar daarvoor bestonden prostituees, toch? Misschien moest hij daar Hawk eens naar mee toe nemen. Loste vast alle problemen op. "Nah, niet voor mij," zei hij, met het ophalen van zijn schouders. "Maar ik ben zijn vader, dus eh..." Het hoorde makkelijk voor hem te zijn om met zijn zoon te praten. "Maar ik vond het in het begin ook best lastig, hoor, om te praten met mijn vrouw, dus alle kleine beetjes helpen." Hopelijk.
  10. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Ergens had Tarantula het gevoel dat wat Titiana echt wilde zeggen was dat ze vooral niet Hawk om zich heen wilde hebben. En Tarantula kende Hawk, dus hij kon op zich best begrijpen waarom ze dat niet wilde, sorry Hawk, je vader hield van je en dat soort onzin, maar je was wel een klootzak. "Ach ja," knikte hij naar haar. "Dat snap ik, hoor, ik deelde vroeger ook altijd een slaapkamer met mijn broers en toen op Zweinstein, natuurlijk." En toen werd hij steeds volwassener en kreeg hij meer privacy en dat was leuk maar ook... eenzaam. "Hm, best wel," knikte hij, terwijl hij even stil bleef staan voor wat fotolijstjes die Titiana, waarschijnlijk, er neer had gezet. "Niet de meest populaire jongen in de klas, maar ik had een paar goede vrienden, en mijn familie, natuurlijk." Hij was close geweest met zijn broers, dat was altijd fijn. "Zeg, Titiana, als er iets is met Hawk en zo en je kunt niet met hem praten..." Hij aarzelde even, maar zette toch door: "Ik kan wel met hem praten voor je, als je dat nodig hebt?"
  11. [1837/1838] "I think I'm almost too honest to be a politician" - Donald Trump

    Oh hoera, Eversly was aanwezig. Nu had Chiron tot nu toe weinig met de beste man te maken gehad, zijn werk was nou eenmaal niet illegaal (wie wilde er nou illegaal thee verhandelen, oké, genoeg mensen, laten we het er maar niet over hebben), maar een aantal van zijn vrienden hadden wel het genot gehad om met Eversly kennis te moeten maken. Er werd veel over de beste man geklaagd: hij had geen greintje loyaliteit behalve aan 'de goede wil', was niet om te kopen en was op het aardigst gezegd niet aardig. Chiron glimlachte echter vriendelijk, en maar een klein tikje kil, naar de beste man, alsof de sarcastische opmerking hem helemaal niets deed. "Ik had gedacht dat u als hoofd van de schouwers wel zou vinden dat preventie van verdere misdrijven even belangrijk is, misschien zelfs nog belangrijker, dan het opruimen van de rotzooi van het ene misdrijf? Anders is het net dweilen met de kraan open. Door meer geld naar de Wegisweg te brengen kunnen we er voor zorgen dat het niet zo makkelijk is om een winkelpand te bekladden en dat criminelen ergens anders hun slag gaan slaan." Bijvoorbeeld in één van de lelijke stegen, waar toch niemand wat om gaf. "Ik kan natuurlijk niet specifiek zeggen waar dat geld vandaan moet komen, maar de geldstroom richting het Ministerie van Toverkunst kan zeker vernieuwd worden. Teveel van ons belastinggeld gaat naar onzinnige departementen of zaken waar we ons niet mee bezig zouden hoeven te houden. De belastingen zouden maar voor één ding gebruikt moeten worden en dat is ervoor zorgen dat ons leven in Magisch Engeland van groot kwaliteit is." Dus, als Eversly nou op kon houden met dit soort kinderachtige vragen te stellen... Chiron luisterde keurig naar het antwoord op zijn medekandidaat op de andere vraag die gesteld was. Ah, ook zo'n nuttig antwoord. Muhuhuh, ik weet de precieze details niet! En laten we dit precies zo oplossen zoals het altijd opgelost was! "Intern oplossen?" vroeg hij dus ook, terwijl hij scherp naar meneer Silvershore knikte. "Het klinkt alsof u een voorstander bent om informatie zoveel mogelijk voor u zelf te houden en het niet te delen met de burgers. Denkt u niet dat die ook recht hebben op de wetenschap hoe het met hun landgenoten gaat?"
  12. [1837/1838] It's too cold for the holes in your sweater

    Chiron lachte hartelijk toen het meisje waar hij aan was voorgesteld direct weer koppig moest zijn en een knuffel weigerde, alsof het alleen maar charmant was dat ze zo dwars deed, want kinderen waren altijd charmant, toch? Nou, niet dus. Kinderen waren godsgruwelijk irritant en het was ook niet Chiron's idee geweest om knuffels rond te gaan delen, alsjeblieft zeg, maar het was goede publiciteit en mensen die gemeen waren tegen kinderen werden nooit Minister van Toverkunst. "Nou, je hoeft ook geen knuffel voor jezelf te accepteren," zei hij vriendelijk. "Maar heb je geen jonge broertjes of zusjes die wel een knuffel zouden willen? Of misschien een buurkindje?" Accepteer dat domme ding nou gewoon, dat is goed voor de foto's. "Dus, vertel Loïs, als ik je zo mag noemen of heb je liever juffrouw Collingwood? Dat klinkt wel heel volwassen, hoor! Maar dus, waarom lig je hier eigenlijk?" Misschien ging ze dood. Dat was sneu, maar goed voor de sentimaliteit van zijn stemmers, toch?
  13. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Ze kwam wel terug. Ze kwam verdomme terug, hij was hier gekomen om haar netjes mee naar huis te nemen, want het kon hem niet schelen welke achternaam ze droeg, Aria was een Bennett in hart en nieren en Bennetts bleven bijeen. Ah, wat zou dat zelfs – Daniel en Aria bleven bijeen, en dat had hij zelf verloochend de afgelopen jaren, maar dat was niet eens omdat hij haar niet had willen zien, dat was gewoon… Wist hij veel. Maar dat maakte niet uit, want hij was hier nu en hij kwam haar ophalen en ze wilde nog niet eens mee. Als Daniel meer op Chase had geleken, had hij nu een woedeaanval gekregen, maar helaas, dat had Chase van Wednesday en dus keek Daniel zijn zus alleen maar ontevreden aan, een blik die hij op neutraal zette zodra hij er erg in had. Deels omdat hij er zeker van was dat hij haar wel mee kreeg. Deels omdat een scène trappen Aria het laatste woord zou geven en dat gunde hij haar niet. Sommige dingen gingen er moeilijk uit. ‘Als jij dat liever hebt,’ zei hij mild. Hij kon aan al die redenen wel wat doen. Nu, zelfs. Zodra hij wilde, was elke verplichting die ze hier had weg, weg, weg en dan had zij geen reden meer om weg te zijn, maar hij was er nog niet achter in hoeverre ze moeilijk aan het doen was om moeilijk te doen en of hij haar gewoon mee kon lokken. ‘Altijd welkom, hoor.’ Niet altijd even gastvrij. ‘Je hebt ons niet al te zeer gemist dan?’ voegde hij eraan toe, spottend, ergens, met een tikje oprechte nieuwsgierigheid.
  14. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Hij glimlachte kil. ‘Het was geen aanbod.’ Daniel deed niet aan mensen iets vrijblijvend aanbieden en al helemaal niet als het zijn teerbeminde zus betrof. Hij wist wat hij wilde, waar hij mensen wilden hebben (daar had hij zijn hele leven op zitten wachten, verdomme, dat moment dat hij en alleen hij kon duidelijk maken waar ieders plek was en Aria’s plek was naast hem en ze moest kappen met deze onzin) en hij wist ook dat de wereld daar dringend aan moest toegeven. Hij was niet leuk als er niet aan toegegeven werd. En dat wist Aria, dat wist ze goed genoeg. ‘Je kinderen kan je meenemen.’ Hij dwong zichzelf niet al te gefrustreerd te klinken, kalm en geduldig, alsof hij haar heel rustig wilde overhalen. ‘Je kan vast meer babysitters vinden terug bij de familie dan hier.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, nog niet.’ Omdat het nog niet lang geleden was, niet meer dan 48 uur geleden, en hij Aria erbij wilde hebben, al was het maar om ze voor een laatste keer in het gezicht te spugen. Daniel had zich nooit gedragen zoals zij 100% van hem gewild hadden. Was oké. Hij wist beter wat voor de familie goed zou uitdraaien dan zij, en zijn positie tegenover Aria was daar bewijs van. ‘Ik wilde je bij de begrafenis betrekken.’ Uhu. Begrafenis. ‘Het zijn jouw ouders immers ook.’
  15. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Hij wilde die kast van haar voor de deur duwen zodat ze niet weg kon en hij haar precies kon laten merken wat hij hiervan vond. Om dat toontje van haar, om hoe verdomde zeker ze ervan was, om het lef alleen al dat ze dit simpelweg voor zijn voeten gooide. Ze had al een man. Ga die doen. Die dreuzel was niets, niemand, één of andere mier die ze als slecht verholen dekmantel gebruikt had voor zijn daden, hij was niets voor hem – maar ze had het over een ander en hij kon er niet tegen dat hij genoeg in haar leven gemist had om bij God niet te weten op wie hij zijn jaloezie moest richten. Maar daar kwam hij wel achter. Aria’s geheimen waren altijd veilig bij hem. ‘Vader en moeder zijn overleden,’ zei hij afgemeten. Hij keek even omhoog, als was het om een gebed richting God te sturen om hun zielen goed te verzorgen (alsof het hem zodanig veel kon schelen waar die zielen terecht kwamen, net alsof de achternaam Bennett geen visitekaartje was voor een elitaire suite in de hel) en daarna weer recht in Aria’s ogen. Dwingend. Daniel wist nauwelijks hoe hij anders moest kijken. ‘Dus ik heb het nu voor het zeggen.’ Verrassing. ‘Geen reden dat je hier nog je tijd moet verdoen.’ Kom terug.
×