Jump to content

Tijdelijk Karakter Buitenwereld

Plotkarakter
  • Content count

    575
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    19

Tijdelijk Karakter Buitenwereld last won the day on May 6

Tijdelijk Karakter Buitenwereld had the most liked content!

About Tijdelijk Karakter Buitenwereld

Recent Profile Visitors

1,694 profile views
  1. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Ah, een klein zusje dus. Tarantula had nooit zussen gehad, bedenk ik me nu maar wie weet wat we ooit toevoegen aan de familie in de toekomst dus houd je hier maar niet teveel aan vast, dus hij wist niet echt hoe het was. Hij had ook nooit dochters gehad, was hij eerlijk gezegd redelijk blij mee als hij keek naar bijvoorbeeld Fanny en Butterfly, sorry Fanny en Butterfly. Jongens vond hij altijd het fijnste, begreep hij ook het beste. Hij wilde dat het goed ging met Titiana, maar zou nooit echt precies doorhebben hoe of wat... "Een paar," zei hij en hij haalde zijn schouders op. "De vader van Ant Dickson, die zit ook nog op Zweinstein, en de vader van Fanny en Butterfly, ken je die ook?" Het was een ietwat grote familie allemaal. "Dus, jouw broers zijn overbeschermend?" Vond hij logisch, er kon zoveel verkeerd gaan met een meisje... Was ook gebeurd, hoewel Tarantula dat niet helemaal wist. "Waar hoop je zelf eigenlijk op?" vroeg hij, met een knik naar haar buik. "Een jongen of een meisje?"
  2. [1837/1838] It's too cold for the holes in your sweater

    Nou, gelukkig. Chiron grinnikte een beetje, alsof hij dit hele gesprek amusant vond in plaats van dodelijk irritant en hij zocht uit de knuffels een mooi draakje uit. "Alsjeblieft," knikte hij en vriendelijk glimlachend stak hij de knuffel naar haar uit, zodat er snel met een felle flits een foto van gemaakt kon worden. Hij knipperde de gele vlekken voor zijn ogen weg en hield keurig zijn stralende glimlach op zijn gezicht. Die hij netjes afwisselde voor een bezorgde blik toen ze het over haar arm had, hoor. "Ach, kind toch!" suste hij. "Je moet wel wat voorzichtiger zijn, hoor, anders maken je ouders zich ook heel erg zorgen over je! Mijn zoon Phoenix," hij knikte naar zijn nutteloze erfgenaam die even verderop met zijn nichtje stond te praten en GEEN knuffels aan het uitdelen was, Phoenix, "is ook ooit in het ziekenhuis beland en ik heb toen nachtenlang niet kunnen slapen omdat ik me zo'n zorgen maakte!" Eerlijk gezegd had hij heerlijk geslapen toen. "Collingwood, die naam komt me bekend voor... Van het schoolhoofd van Zweinstein, misschien?" Die vrouw kon niet eens haar eigen kinderen uit het ziekenhuis houden maar had wel de zorg over een hele school?
  3. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Eh, tja, hoe kwamen dat soort dingen? Tarantula vertrok zijn gezicht een beetje, terwijl hij in de diepste plooien van zijn hersenen probeerde erachter te komen waar precies het probleem had gelegen. "Het is gewoon heel... anders, denk ik." Ja, Tarantula, antwoord van het jaar. "Plotseling ben je eenmaal altijd bij elkaar in de buurt en van elkaar afhankelijk..." Vooral meisjes van hun mannen, natuurlijk. "Waar je voorheen altijd in de buurt was van je broers en je ouders, zit je plotseling alleen met je eigen vrouw in een huis." Hij haalde zijn schouders op. "Lijkt me logisch dat dat lastig gaat." Hij bestudeerde Titiana, de manier waarop ze zo opgekruld op de stoel zat, verzonken in een eindeloze hoeveelheid kussens... "Heb je nog een broer of zus op Zweinstein?"
  4. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Nee, hopelijk was het inderdaad niet nodig, maar hopelijk was Hawk ook het type dat geen meisjes verkrachtte en Tarantula twijfelde daar een beetje aan, in alle eerlijkheid. Ja, kijk, hij wilde graag zijn zoon geloven en het volle vertrouwen in Hawk hebben, want hij wilde niet hebben gefaald als vader en ook niet gefaald als Dickson, maar... ja. Hij wist het niet echt. De Dicksons geloofden wel stellig in dat meisjes heel anders waren dan jongens en dat jongens gewoon bepaalde verwachtingen hadden, maar daarvoor bestonden prostituees, toch? Misschien moest hij daar Hawk eens naar mee toe nemen. Loste vast alle problemen op. "Nah, niet voor mij," zei hij, met het ophalen van zijn schouders. "Maar ik ben zijn vader, dus eh..." Het hoorde makkelijk voor hem te zijn om met zijn zoon te praten. "Maar ik vond het in het begin ook best lastig, hoor, om te praten met mijn vrouw, dus alle kleine beetjes helpen." Hopelijk.
  5. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Ergens had Tarantula het gevoel dat wat Titiana echt wilde zeggen was dat ze vooral niet Hawk om zich heen wilde hebben. En Tarantula kende Hawk, dus hij kon op zich best begrijpen waarom ze dat niet wilde, sorry Hawk, je vader hield van je en dat soort onzin, maar je was wel een klootzak. "Ach ja," knikte hij naar haar. "Dat snap ik, hoor, ik deelde vroeger ook altijd een slaapkamer met mijn broers en toen op Zweinstein, natuurlijk." En toen werd hij steeds volwassener en kreeg hij meer privacy en dat was leuk maar ook... eenzaam. "Hm, best wel," knikte hij, terwijl hij even stil bleef staan voor wat fotolijstjes die Titiana, waarschijnlijk, er neer had gezet. "Niet de meest populaire jongen in de klas, maar ik had een paar goede vrienden, en mijn familie, natuurlijk." Hij was close geweest met zijn broers, dat was altijd fijn. "Zeg, Titiana, als er iets is met Hawk en zo en je kunt niet met hem praten..." Hij aarzelde even, maar zette toch door: "Ik kan wel met hem praten voor je, als je dat nodig hebt?"
  6. [1837/1838] "I think I'm almost too honest to be a politician" - Donald Trump

    Oh hoera, Eversly was aanwezig. Nu had Chiron tot nu toe weinig met de beste man te maken gehad, zijn werk was nou eenmaal niet illegaal (wie wilde er nou illegaal thee verhandelen, oké, genoeg mensen, laten we het er maar niet over hebben), maar een aantal van zijn vrienden hadden wel het genot gehad om met Eversly kennis te moeten maken. Er werd veel over de beste man geklaagd: hij had geen greintje loyaliteit behalve aan 'de goede wil', was niet om te kopen en was op het aardigst gezegd niet aardig. Chiron glimlachte echter vriendelijk, en maar een klein tikje kil, naar de beste man, alsof de sarcastische opmerking hem helemaal niets deed. "Ik had gedacht dat u als hoofd van de schouwers wel zou vinden dat preventie van verdere misdrijven even belangrijk is, misschien zelfs nog belangrijker, dan het opruimen van de rotzooi van het ene misdrijf? Anders is het net dweilen met de kraan open. Door meer geld naar de Wegisweg te brengen kunnen we er voor zorgen dat het niet zo makkelijk is om een winkelpand te bekladden en dat criminelen ergens anders hun slag gaan slaan." Bijvoorbeeld in één van de lelijke stegen, waar toch niemand wat om gaf. "Ik kan natuurlijk niet specifiek zeggen waar dat geld vandaan moet komen, maar de geldstroom richting het Ministerie van Toverkunst kan zeker vernieuwd worden. Teveel van ons belastinggeld gaat naar onzinnige departementen of zaken waar we ons niet mee bezig zouden hoeven te houden. De belastingen zouden maar voor één ding gebruikt moeten worden en dat is ervoor zorgen dat ons leven in Magisch Engeland van groot kwaliteit is." Dus, als Eversly nou op kon houden met dit soort kinderachtige vragen te stellen... Chiron luisterde keurig naar het antwoord op zijn medekandidaat op de andere vraag die gesteld was. Ah, ook zo'n nuttig antwoord. Muhuhuh, ik weet de precieze details niet! En laten we dit precies zo oplossen zoals het altijd opgelost was! "Intern oplossen?" vroeg hij dus ook, terwijl hij scherp naar meneer Silvershore knikte. "Het klinkt alsof u een voorstander bent om informatie zoveel mogelijk voor u zelf te houden en het niet te delen met de burgers. Denkt u niet dat die ook recht hebben op de wetenschap hoe het met hun landgenoten gaat?"
  7. [1837/1838] It's too cold for the holes in your sweater

    Chiron lachte hartelijk toen het meisje waar hij aan was voorgesteld direct weer koppig moest zijn en een knuffel weigerde, alsof het alleen maar charmant was dat ze zo dwars deed, want kinderen waren altijd charmant, toch? Nou, niet dus. Kinderen waren godsgruwelijk irritant en het was ook niet Chiron's idee geweest om knuffels rond te gaan delen, alsjeblieft zeg, maar het was goede publiciteit en mensen die gemeen waren tegen kinderen werden nooit Minister van Toverkunst. "Nou, je hoeft ook geen knuffel voor jezelf te accepteren," zei hij vriendelijk. "Maar heb je geen jonge broertjes of zusjes die wel een knuffel zouden willen? Of misschien een buurkindje?" Accepteer dat domme ding nou gewoon, dat is goed voor de foto's. "Dus, vertel Loïs, als ik je zo mag noemen of heb je liever juffrouw Collingwood? Dat klinkt wel heel volwassen, hoor! Maar dus, waarom lig je hier eigenlijk?" Misschien ging ze dood. Dat was sneu, maar goed voor de sentimaliteit van zijn stemmers, toch?
  8. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Ze kwam wel terug. Ze kwam verdomme terug, hij was hier gekomen om haar netjes mee naar huis te nemen, want het kon hem niet schelen welke achternaam ze droeg, Aria was een Bennett in hart en nieren en Bennetts bleven bijeen. Ah, wat zou dat zelfs – Daniel en Aria bleven bijeen, en dat had hij zelf verloochend de afgelopen jaren, maar dat was niet eens omdat hij haar niet had willen zien, dat was gewoon… Wist hij veel. Maar dat maakte niet uit, want hij was hier nu en hij kwam haar ophalen en ze wilde nog niet eens mee. Als Daniel meer op Chase had geleken, had hij nu een woedeaanval gekregen, maar helaas, dat had Chase van Wednesday en dus keek Daniel zijn zus alleen maar ontevreden aan, een blik die hij op neutraal zette zodra hij er erg in had. Deels omdat hij er zeker van was dat hij haar wel mee kreeg. Deels omdat een scène trappen Aria het laatste woord zou geven en dat gunde hij haar niet. Sommige dingen gingen er moeilijk uit. ‘Als jij dat liever hebt,’ zei hij mild. Hij kon aan al die redenen wel wat doen. Nu, zelfs. Zodra hij wilde, was elke verplichting die ze hier had weg, weg, weg en dan had zij geen reden meer om weg te zijn, maar hij was er nog niet achter in hoeverre ze moeilijk aan het doen was om moeilijk te doen en of hij haar gewoon mee kon lokken. ‘Altijd welkom, hoor.’ Niet altijd even gastvrij. ‘Je hebt ons niet al te zeer gemist dan?’ voegde hij eraan toe, spottend, ergens, met een tikje oprechte nieuwsgierigheid.
  9. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Hij glimlachte kil. ‘Het was geen aanbod.’ Daniel deed niet aan mensen iets vrijblijvend aanbieden en al helemaal niet als het zijn teerbeminde zus betrof. Hij wist wat hij wilde, waar hij mensen wilden hebben (daar had hij zijn hele leven op zitten wachten, verdomme, dat moment dat hij en alleen hij kon duidelijk maken waar ieders plek was en Aria’s plek was naast hem en ze moest kappen met deze onzin) en hij wist ook dat de wereld daar dringend aan moest toegeven. Hij was niet leuk als er niet aan toegegeven werd. En dat wist Aria, dat wist ze goed genoeg. ‘Je kinderen kan je meenemen.’ Hij dwong zichzelf niet al te gefrustreerd te klinken, kalm en geduldig, alsof hij haar heel rustig wilde overhalen. ‘Je kan vast meer babysitters vinden terug bij de familie dan hier.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, nog niet.’ Omdat het nog niet lang geleden was, niet meer dan 48 uur geleden, en hij Aria erbij wilde hebben, al was het maar om ze voor een laatste keer in het gezicht te spugen. Daniel had zich nooit gedragen zoals zij 100% van hem gewild hadden. Was oké. Hij wist beter wat voor de familie goed zou uitdraaien dan zij, en zijn positie tegenover Aria was daar bewijs van. ‘Ik wilde je bij de begrafenis betrekken.’ Uhu. Begrafenis. ‘Het zijn jouw ouders immers ook.’
  10. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Hij wilde die kast van haar voor de deur duwen zodat ze niet weg kon en hij haar precies kon laten merken wat hij hiervan vond. Om dat toontje van haar, om hoe verdomde zeker ze ervan was, om het lef alleen al dat ze dit simpelweg voor zijn voeten gooide. Ze had al een man. Ga die doen. Die dreuzel was niets, niemand, één of andere mier die ze als slecht verholen dekmantel gebruikt had voor zijn daden, hij was niets voor hem – maar ze had het over een ander en hij kon er niet tegen dat hij genoeg in haar leven gemist had om bij God niet te weten op wie hij zijn jaloezie moest richten. Maar daar kwam hij wel achter. Aria’s geheimen waren altijd veilig bij hem. ‘Vader en moeder zijn overleden,’ zei hij afgemeten. Hij keek even omhoog, als was het om een gebed richting God te sturen om hun zielen goed te verzorgen (alsof het hem zodanig veel kon schelen waar die zielen terecht kwamen, net alsof de achternaam Bennett geen visitekaartje was voor een elitaire suite in de hel) en daarna weer recht in Aria’s ogen. Dwingend. Daniel wist nauwelijks hoe hij anders moest kijken. ‘Dus ik heb het nu voor het zeggen.’ Verrassing. ‘Geen reden dat je hier nog je tijd moet verdoen.’ Kom terug.
  11. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Ja, Daniel was eigenlijk oprecht vergevingsgezind. ’t Was niet zijn probleem dat mensen zijn manier van vergiffenis niet konden zien als vergiffenis, het was niet zijn schuld dat de wereld zijn woordenboek niet openslaan kon en hij had de tijd ook niet om zich ermee bezig te houden, sorry, hoor. ‘Zo zeker van dat de magie er komt?’ vroeg hij, een scherp randje rond zijn tong. In principe kon hij best raden waar ze op doelde, maar hij wilde het verdomme niet en dus kapte ze het bij deze maar af. Ergens haatte hij dat hij haar taal kende en dat zij de zijne kende, dat ze zo wísten waar men het over had, want eerlijk gezegd wilde hij hier niet eens naar luisteren. Op zich wel naar haar, hij wilde best op de hoogte worden gesteld van haar leven, maar niet van dat deel. Hij hoefde niet voor zich te zien aan wie ze zichzelf zoal blootgegeven had. ‘Ik zou alleen maar willen komen als je me hier wilde hebben,’ antwoordde hij koel. Hij ging er standaard vanuit dat ze hem hier wilde, of dat nu zo was of niet. Hij was haar broer, verdomme, het bomde hem niet wat er zich zoal afgespeeld had – familie was familie. En familie had een aparte betekenis, heel fluïde, heel weinig betekenis, maar het was een zeker inzicht dat ze allebei hadden en het hield verdomme in dat hij langs kon komen als hij wilde. ‘De helers zijn er nog niet precies achter wat het is.’ Hij nam een slokje van de te hete thee vooraleer hij verder ging. ‘Maar ik ben er zeker van dat ze erachter komen.’ Hij zette de thee weer op de salontafel en keek haar indringend aan. ‘Weet je waarom ik hier ben?’
  12. [1836/1837] Look, you finally got your spider

    Tarantula glimlachte een beetje naar Titiana, maar stiekem maakte hij zich zorgen. Dat deed hij niet vaak, moest hij toegeven, zijn vrouw had hij ook gewoon in die sfeer van de Dicksons meegetrokken zonder dat hij er over had nagedacht of het wel goed was of dat ze zich wel comfortabel voelde, maar het verschil was ook dat hij niet was uitgehuwelijkt en helemaal niet plotseling omdat hij zijn vrouw zwanger had gemaakt. Dit meisje had geen enkele keuze gehad en dus voelde Tarantula zich een beetje... verplicht. Het was namelijk zijn zoon geweest, dus. "Hm, ja, dan is heelkunde misschien ook niets voor je," glimlachte hij, om het gesprek maar weer op te pakken, "want dat is veel studeren, geloof ik. Ik begrijp het wel, ik ben ook meer iets van de praktijk dan de theorie." Theorie duurde zo lang, theorie had zo weinig effecten. Hij wist hoe de wet werkte, dat was hem bijna met de paplepel ingeslagen, ietwat letterlijk, maar rechten studeren had hij nooit kunnen hebben. "Ik moet toegeven dat ik school niet altijd even serieus nam op Zweinstein." Hij haalde zijn schouders even op. "Maar bij mijn ouders was het streng en hier op Zweinstein was het wat vrijer, dus ik raakte een beetje mijn discipline kwijt..." Leek zijn zoon ook te zijn gebeurd. Helaas. "Kreeg ik gelukkig wel op tijd terug voor de examens." Tarantula was nooit goed in lang stil blijven zitten, dus hij stond op en begon wat door de kamer heen te lopen, terwijl hij naar Titiana gebaarde dat ze kon blijven zitten. "Heb je veel vriendinnen?" was zijn volgende vraag. Het leek hem een sociaal meisje.
  13. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Koppig ding. Hij bestudeerde zijn zus kort toen ze haar thee moest hebben, verborg zijn ergernis om haar behoefte vooral niet naast hem te zitten (echt, zoveel vroeg hij echt niet, waar deed ze zo moeilijk over…) in de emotieloze lijnen van zijn gezicht. Maar hé, ze kaatste de familiefeestbal terug en daar kon hij wat mee en dus zei hij niets over haar keuze elders te gaan zitten, enkel een opgetrokken wenkbrauw op het moment dat ze ging zitten die hij niet had kunnen tegenhouden. ‘Je zou zelf eens een familiefeest moeten organiseren,’ stelde hij voor. ‘Dit huis hier is groot genoeg, zou ik denken.’ Hij wist niet wie er zoal zou komen opdagen, Aria was niet het meest geliefde lid van de familie (ja, ja, daar had hij wat mee te maken, blablabla, get over it, ’t was twee decennia geleden of zo), maar hé, kon nog best leuk worden. ‘Ach, als ik hier toch ben…’ Of ze had het verdomme gewoon kunnen vragen, de tik op de vingers beter kunnen interpreteren, maar oké. ‘Met mij gaat het prima,’ vertelde hij dus maar, zo onverstoorbaar als hij kon. ‘De kinderen doen het wel goed, m’n jongste is zelfs al getrouwd, de tijd vliegt, hoor. Vrouwlief is in het ziekenhuis beland, maar de dokters zeggen dat ze er wel bovenop komt.’ Hij wierp een blik op het plafond. ‘En ik drink nog altijd geen suiker in de thee, maar ik vergeef het je.’ Met een paar bewegingen van zijn thee zette hij de thee en hij keek haar aan totdat ze terugkeek. ‘Je vindt het niet erg dat ik langskom, tóch?’
  14. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Daniel grinnikte. ‘Ach, je hoeft je huis voor mij niet te herinrichten, hoor.’ Mocht wel. Op zich. Hij zou er niet over klagen, zou het best vinden als hij merkte dat ze alles zou aanpassen om ofwel aan al zijn willekeurige standaarden te voldoen ofwel vooral nergens aan te voldoen. Hij vond het fijn als hij een invloed op iemand kon uitoefenen, kon daar best eerlijk over zijn: het gaf gewoon een bevredigend resultaat als je alleen maar met een aantal welgemikte woorden iemands leven kon aanpassen, puur om de persoon die je voor ze was. Om wat je voor ze betekende. Al stoorde het ergens wel dat hij onderhand niet helemaal meer wist wat hij precies voor zijn zus betekende. Maar hé, hij was hier nu, dus hij kon weer een plaats inpikken en dan precies degene die hij wilde. ‘Ik ben hier niet voor de plaats van je kast, tenslotte.’ Kijk eens hoe attent hij wel niet was om de betekenis van haar woorden te negeren. Zou ze later vast appreciëren. ‘Fijn dat alles goed met je gaat,’ ging hij onverstoorbaar verder. ‘Ik heb alle tijd, hoor. Kom eens naast me zitten?’ Hij klopte uitnodigend op de zit naast hem, net alsof het werkelijk een uitnodiging was, net alsof hij werkelijk een vraag gesteld had. ‘Ik zie je zo weinig op familiefeesten de laatste tijd,’ verzuchtte hij. Na een korte stilte ging hij verder, meer omdat het hem stoorde dat ze het niet terugvroeg, elementaire beleefdheden, dat soort dingen, echt, gaven dreuzels daar niet om of zo, dan omdat het hem zo spectaculair verging. ‘Wil je niet weten hoe het met je favoriete broer gaat?’
  15. [1837/1838] You tasted so bitter, but the bitter was sweet

    Daniel Bennett || heel leuk om in de familie te hebben || gespeeld door Margaux 15 juli 1837 Het was al een hele tijd geleden dat Daniel zijn zuster nog eens had gezien, dus natuurlijk had hij deze mooie zomerdag uitgekozen om naar haar huis in Londen te slenteren (nu ja, niet slenteren – Daniel slenterde nooit, zonde van zijn ruggengraat) en natuurlijk ging hij er vanuit dat ze niets anders te doen had dan haar geliefde grote broer te verwelkomen, ook al had hij niets laten weten op voorhand. Dat deed hij eigenlijk zelden. Gewoon. Omdat mensen vast niet veel beters te doen hadden dan tijd voor hem vrijmaken op het laatste moment en omdat mensen interessanter waren als ze moesten improviseren. Oprechter. Precies de reden dat ze het niet bij hem moesten proberen, eigenlijk. Nu ja. Ze mochten het proberen, hoor. Daniel vond het leuk om zich op alles voor te bereiden, maar het was wel zo dat hij ze van de gastenlijst zou schrappen voor het komende etentje waar hij zijn naam onder zou schrijven. Maar goed, hij arriveerde, belandde bij zijn zus en zette zich vervolgens op een zetel die er gemakkelijk uitzag. ‘Aria,’ zei hij, bedachtzaam, alsof de naam van zijn zus een stelling was om te poneren. ‘Interessante decoratiekeuzes heb je gemaakt in dit huis.’ Ja, dat was echt waarvoor hij kwam. Hij bekeek haar eens van top tot teen – ja, sorry, hoor, het was al een tijd geleden dat hij er nog eens aan gedacht had om haar op te zoeken en dan mocht hij best dat kleine zusje van hem inspecteren, je weet wel, bezorgde oudere broer, precies waarom hij haar aanvankelijk had laten gaan en alles – en liet een korte stilte vallen vooraleer hij verderging. ‘Hoe is het met je? Met die man van je?’ Hij wilde niet echt wat weten over die echtgenoot, eerlijk gezegd. Maar dat wist Aria vast ook wel. OOC: Privé met Lily! <3
×