Jump to content

Tijdelijk Karakter Buitenwereld

Plotkarakter
  • Content count

    604
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    21

Tijdelijk Karakter Buitenwereld last won the day on January 3

Tijdelijk Karakter Buitenwereld had the most liked content!

About Tijdelijk Karakter Buitenwereld

Recent Profile Visitors

1,773 profile views
  1. [1837/1838] No mourners no funerals

    Fijn, dat bleek ook weer niet uit te maken, want Regan had drugs gestolen van de enige man die er niets om kon geven dat hij misschien een kind kreeg of niet. Regan slikte, het werd hem allemaal steeds benauwder en die ring waar Oliver aan zat te draaien leek zwaar en hij kon dit allemaal even niet aan, oké? Ja, hij was degene die idioot genoeg was om geld te stelen, maar zoals altijd had hij gedacht dat het probleem zich altijd vanzelf wel op zou lossen. "Oké, oké," zuchtte hij uiteindelijk. Of kreunde hij meer, maar dat klonk niet zo stoer in zijn eigen hoofd. "We gaan wel roken." En met wankele benen duwde hij zichzelf overeind, bleef één seconde stil staan en rende er toen zo snel mogelijk vandoor naar de uitgang.
  2. [1837/1838] Every kiss you give me, it makes me sicker

    "We vergeven het nieuwe mensen wel, hoor," lachte Thomas, "als ze per ongeluk een regel breken. Dat soort dingen leer je wel naar mate je hier vaker komt." Ze gingen heus niet zomaar een heel boekwerk met regels voor je voeten droppen, hoor. Nou ja, de grootste regel was natuurlijk dat je niemand hierbuiten aansprak, alsof je hen zomaar kende. Je verraadde niemand, dat was het allerbelangrijkste. "Dus maak je geen zorgen." Het was hier een veilige plek, probeerde hij te zeggen, maar hoe kon je dat zo direct in woorden persen zonder te cliché te klinken? Kijk, dit was precies waarom hij dit over het algemeen niet deed. "Ah, geen idee." Thomas haalde zijn schouders op, hij was niet al te goed bekend met schepen. Zijn talent lag bij geld, munten tellen. "Met magie, ja, maar de dreuzels hebben vast ook wel hun manieren." Er lag zoveel troep in de Thames, dat moest er heus wel eens uit. "Maar wil je echt over boten praten?" vroeg hij, terwijl hij zich meer naar Charon omdraaide. "Of wil je liever iets anders doen?"
  3. [1837/1838] And if there's one thing I don't believe in...

    "Dank je wel," glimlachte hij naar Titiana, ook al had ze enkel een glas water voor hem gehaald, maar in tegenstelling tot iemand was hij opgevoed met het idee dat het altijd belangrijk was om dankbaar te zijn. Oh shit, hij was zelf degene die Hawk opgevoed had, he... Met een frons nam hij een slok water en richtte hij zich tot zijn zoon, want het bleek dat hij zijn opvoeding verdomd slecht had gedaan en gelukkig was het niet te laat om dat nog enigszins recht te kunnen zetten. "Titiana mag best haar appartement inrichten op een manier die zijzelf prettig vindt, het is niet alsof je ogen gaan bloeden als je rode gordijnen ziet. Dus het lijkt me dat je die maar snel moet vervangen." Hawk wierp een woedende blik op de gordijnen en daarna op Titiana, maar dat laatste zag Tarantula niet eens, want hij had zich zelf weer op zijn schoondochter gericht. "Zijn er verder nog dingen die je graag wilt hebben hier?"
  4. [1837/1838] No mourners no funerals

    Regan wilde niet roken en hij wilde niet te zien krijgen waarom hij niet aan andermans spullen moest zitten, dus hij bleef koppig zitten op de barkruk, hoewel het eigenlijk minder koppig was en meer dat Regan altijd bevroor als hij zenuwachtig was. Dan was het net alsof zijn hele lichaam niet kon beslissen wat hij moest doen, dus hij deed gewoon niets tot iemand anders langskwam om het op te lossen. Maar op dit moment keek niemand naar hem, ze keken zelfs expres de andere kant op, behalve Oliver. En Oliver was eng. "Ik bedoelde er niets mee, oké," smeekte Regan, terwijl hij een beetje in elkaar dook en zich vastklemde aan de bar. "Ik had gewoon heel dringend geld nodig en ik wist even niets anders..." Hij was een moment stil en gooide er toen uit: "mijn vriendin is zwanger." Want dat maakte vast alles goed.
  5. [1837/1838] And if there's one thing I don't believe in...

    Kijk, Tarantula wist best dat zijn zoon misschien wat eh... woedeproblemen had en hij wist ook best dat Titiana niet was opgegroeid in de wereld van de Dicksons, waar niemand deed aan kussens en men flauwviel als er per ongeluk een rode sok in de witte was was gekomen. Tarantula begreep nog steeds niet waar die rode sok vandaan was gekomen, maar goed, het was eens gebeurd en toen moest iedereen plotseling roze dragen en dat had hem zoveel gezeur opgeleverd dat hij maar nieuwe kleding had gekocht voor zijn zoons, maar dat betekende niet dat ze zomaar ineens met gordijnen moesten gaan sleuren?! "Was dat echt nodig?" vroeg hij kil aan zijn zoon. "Ehm, doe maar een beker water," glimlachte hij een stuk warmer naar zijn schoondochter. "Hawk, leg uit?" "Kijk naar de gordijnen!" protesteerde zijn zoon. "Ze zijn rood!" "En?" Hawk wierp een verbaasde blik naar de gordijnen, alsof ze plotseling zwart waren en hij de enige was die kleurblind genoeg was dat hij rood voor zwart aan zag. "Nou, dat... mag niet?" "Is er een wet dat gordijnen niet rood mogen zijn?" Wanhopig wierp Hawk een smekende blik naar Titiana, alsof die aan zijn kant zou staan. Tarantula wist met moeite ervoor te zorgen dat hij niet met zijn ogen rolde. Sinds wanneer was zijn zoon zo'n idioot?
  6. [1837/1838] No mourners no funerals

    Regan schrok daadwerkelijk op toen plotseling, bijna uit het niets maar dat was alleen omdat hij niet om zich heen had gekeken, Oliver Kingston opdook. Hij had niets gedaan! Oké, hij had heel veel gedaan, maar hij was nu niets aan het doen en dat was toch belangrijker dan dat hij wat drugs had gestolen, die had verkocht en toen eh... niets van zich had laten horen, toch? "Ah nee, joh," grinnikte hij nerveus, terwijl hij wanhopig om zich heen keek. Zie je, hij had bij Ronan en Anne moeten gaan drinken, die waren dan wel wat duurder dan deze pub, maar hen maakte het daadwerkelijk uit of er wat met Regan gebeurde. In tegenstelling tot deze barman, die zijn wenkbrauwen optrok en expres omdraaide en naar de andere kant staarde. "Het is veel te koud buiten voor een sigaret." Hoezo, het was mei. "Kunnen we niet morgen afspreken?" Ondertussen begon hij maar zijn glas bier leeg te drinken om zijn zenuwen te dempen, op een tempo waardoor hij zich bijna verslikte.
  7. [1837/1838] And if there's one thing I don't believe in...

    Donderdag 17 mei 1838 - 's avonds - het appartement van Titiana en Hawk Het was weer de examenperiode en ondanks dat Hawk en Titiana allebei geen slijmbal- of puist-examens hadden vandaag vond Tarantula het weer eens tijd om langs te gaan en streng ze eraan te herinneren echt hun best te doen, want schoolresultaten waren belangrijk en bla, bla, bla. Wat was hij toch een goede vader. Behalve het feitje dat hij nog niet door had dat Hawk zo'n beetje alles wat los en vast zat wilde verkrachten, maar daar komen we later op terug. In ieder geval! Tarantula kwam dus eens langs om de Boze Vader™ uit te hangen, maar toen hij landde in de haard zag hij niet braaf zijn zoon en schoondochter studeren. In plaats daarvan zag hij Hawk al brullend aan een stel gordijnen hangen. Tarantula stond een paar seconden vol verbazing stil, want wat, en tegen de tijd wist Hawk triomfantelijk de gordijnen los te scheuren. "GEEN KLEUR!" schreeuwde hij in de richting van de gang. En toen zag hij zijn vader en liet hij schuldig de gordijnen uit zijn handen vallen. "Hoi, pap." Privé!
  8. [1837/1838] Every kiss you give me, it makes me sicker

    Thomas zei niets, liet de jongen maar in stilte de bodem van de Thames bekijken, terwijl hij een paar stappen achter hem stond. Neutraal genoeg dat het niet voelde alsof hij hier alleen was om Charon te bekijken, maar ook uit de weg genoeg dat Charon zijn tijd kon nemen. Het was een goed idee geweest om hem hier naar toe te nemen, trok Thomas al snel als conclusie, het leek erop dat hij zich toch wat meer kon ontspannen, meer kon voelen alsof hij hier thuis hoorde. Over het algemeen nam Thomas niet zo snel de nieuwe jongens onder de hoede, er waren meer charismatische mannen die beter in staat waren om verhalen te ontlokken aan lippen, maar soms liep het nou eenmaal zoals het liep. "Ja, zo'n beetje," glimlachte hij. "Sowieso is het een beetje de ongeschreven regel dat we hier niet met zijn allen gaan staan." Om een beetje een rustige plek te hebben waar je je terug kon trekken. Je wist maar nooit waar iemand behoefte aan had en natuurlijk was niet iedereen even goed in het geven van ruimte, maar ze deden hun best. Voorzichtig stapte Thomas naar voren en hij legde een hand op Charons schouder. "Kijk daar, een gezonken boot," wees hij. "Meestal ruimen ze dat wel op, om te voorkomen dat de vaargeul dicht slipt, maar deze ligt zo laag op de bodem..." Het was meer een sloep dan een boot, maar hey, nu had Thomas iets om naar te wijzen en het gesprek voort te zetten. Handig.
  9. [1837/1838] Both eyes on the exit sign

    Oh, ja, Isaiah was eenvoudigweg een stil persoon. Eerlijk gezegd was er weinig meer over te zeggen; Isaiah was introvert, had anders werkende hersenen – of dat had Colin gezegd, indertijd, in ieder geval, en eerlijk gezegd had Ethel Colin Monday nooit bijzonder indrukwekkend of interessant gevonden, het was allemaal goed en wel dat hij hun zoon had willen helpen en alles, maar te zien aan hoe Isaiah nu was, was hij ten eerste een charlatan en ten tweede had ze al lang en breed besloten dat Colins helft van de genen al dat spraakkundig gedoe veroorzaakt hadden, dus bedankt, @colin, maar tot nooit meer – en al die zooi en nu was Isaiah… zo. Zelf vond ze het prima; ze kon praktisch zonder oponthoud babbelen en als haar zoon was hij moreel verplicht om te luisteren naar zijn geliefde moeder, maar ah, ze kon zich wel voorstellen dat het als vrouw wat moeilijker viel. Isaiah had ook nooit de neiging om het gemakkelijker voor mensen te maken. Had hij van haar. Alleen op een minder subtiele manier. Ah. Je kon niet alles hebben. ‘Ah, Isaiah is altijd al gesloten en zo geweest, dat ligt echt niet aan jou,’ vertrouwde ze haar schoondochter toe, net alsof het geheime informatie was. ‘Als je wil, praat ik weleens met hem? Hij moet het natuurlijk wel een kans geven, in plaats van gewoon alles te doen wat hij hiervoor al deed en geen aandacht aan jou te besteden!’ Als ze iemand had gehad die Joseph indertijd uit zijn kantoor had geschopt, had ze het zelf graag gehad, hoor. Aan werkgeobsedeerde echtgenoten had je echt geen kut. ‘Het meeste antiek wel!’ ging ze zorgeloos door. ‘Die vaas daar niet, maar we hebben een tijdje geleden die winkel overgenomen, dus… soort van toch wel? Denk ik?’ Ah, maakte niet uit. ‘Hiervoor was het een rommeltje waarin echt níéts bij elkaar paste. Kon echt niet voor een familie met een antiekwinkel. Al die mannen, hoor, een godganse dag bezig met hun werk en daarna kunnen ze geen interieur meer zien.’ Ze klakte met haar tong. ‘Gelukkig zijn wij er nog.’ Ze glimlachte Celia toe. ‘Wil je iets drinken, lieverd?’
  10. [1837/1838][EN] Next Century

    Regan didn't bother cleaning it up. He pushed some pieces of splintered wood aside and then dropped down on his bed, only to realize that his mattress had been transformed in a puddle of something he hoped was mud. Great. Great, great, great, great, freaking fantastic fucking great. It seemed like he would have to fix something for once. So Regan did the most sensible thing: he turned to his sister.
  11. [1837/1838][EN] Next Century

    Sunday the 6th of May 1838 - in the evening - Regan's flat He should've known there would be repercussions, but in typical Regan style, he had shrugged his shoulders and expected that everything would work out alright. What hadn't, in his life up to now? Sure, he wasn't as rich as he wanted to be, and he had a lot of fights with his girlfriend and maybe she was pregnant but they both had been kind of afraid to do the test, and his flat was rather shabby, but he was alive, wasn't he? And he had had some money to spent of late, so who cared how he got his hands on it? Apparently the person he stole the drugs from cared. Or at the very least, that was the message Regan received, from the words spray painted on broken pieces of furniture. "What did you do?" Clarice demanded, standing right behind him, her arms crossed in that often, sullen way of letting him know he disappointed her. She did that a lot. He did not see the point. "I don't know," he mumbled, inching forwards. Darn, he had really destroyed everything. There was a chair that looked alright, but when Regan tried to put it up, it crumbled in his hands. "Regan." "What?!" he yelled back. "I don't know, okay?" Clarice tssked. "Of course not. You never know anything." Regan didn't reply. Why bother, Clarice was angry anyway, and nothing he could say at the moment would make it okay. "I'll be at my parents," Clarice yelled at him, before slamming the door. The hinges broke. Private!
  12. [1837/1838] brief naar mama en papa

    4 mei 1838 London, Engeland Lieve Hadewich, Wat een verhaal zeg! Niet zo handig dat je zwanger geworden van een onbekende man. We zijn allebei in schrok dat we over paar maanden opa en oma worden van jou kind. Als je naar huis komt dan gaan we uitzoeken hoe je school af kan maken met behulp van schoolhoofd. We staan altijd voor je klaar en we zijn niet boos op jou, maar het is alleen heel erg wat ons over komen. Achternaam van je kindje moet wel Stone-Wayne zijn. Liefs, van je ouders
  13. [1837/1838] Don't pour me empty

    Wauw. Regan had eigenlijk niet verwacht dat hij zover zou komen, eigenlijk, met de drugs in zijn handen. Voor een moment staarde hij daarna en toen naar de man. En toen verdwijnselde hij er vandoor. Wat een loser. Regan out!
  14. Les liaisons dangereuses

    5 februari 1838 Caelic, Wales Beste Evangeline, Wat heb je je bij Merlijns naam allemaal in je hoofd gehaald! Je kan niet zomaar een familie als die van de Cadwgan’s openbaar aanklagen. Uiteraard hebben ze het wel verdient, want ik weet niet wat die uilenbal van een lord Radnor dacht te moeten met mijn dochter terwijl hij gewoon al is getrouwd, maar dat neemt niet weg dat ik erg teleurgesteld ben in jou en al je roekeloze acties van de afgelopen tijd. Ik heb je duidelijk teveel vrijheid gegeven, waar je niet verantwoordelijk mee om kon gaan en ik geloof dat je onze familie en jezelf voorlopig wel genoeg schade hebt aangedaan. Je hebt duidelijk niet nagedacht over de consequenties die jouw acties allemaal met zich mee brengen. Ik hoop niet dat je denkt dat je hier zomaar mee weg komt, je moeder en ik- Je moeder en ik hebben het artikel in de ochtendprofeet gelezen en zijn erg geschrokken. We zijn van mening dat het het beste is als je zo snel mogelijk naar huis komt zodat we deze zaak kunnen bespreken en er gezamenlijk een oplossing voor kunnen vinden. Laat even weten waar je je bevindt, als het nodig is kunnen we je wel komen ophalen. Ik verwacht snel een antwoord. Je vader, Donovan Lennox
  15. [1837/1838] Don't pour me empty

    Regan schuifelde voorzichtig een stapje dichterbij, terwijl hij keek naar Oliver's hand. Ja, tja, wat kon je er van zeggen. Een glazen doosje met wat poeder erin. Zag er inderdaad wel uit als drugs, maar in hetzelfde principe als dat gepoederde suiker er ook uit zag als drugs. Het had niet eens een rare kleur! "Ik kan het niet goed zien," zuchtte Regan, terwijl hij nog een paar stappen vooruit zette en zijn hand uitstak. "Ben mijn bril vergeten, sorry." Hij grijnsde vriendelijk. Regan droeg geen bril. Hij was niet met veel gezegend, maar hij kon wel scherp zien.
×