Jump to content

Pollux O Rinn

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    502
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    16

Pollux O Rinn last won the day on October 3

Pollux O Rinn had the most liked content!

About Pollux O Rinn

  • Rank
    Snoepvretende Regenboogschaap

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Bets

Profile Fields

Recent Profile Visitors

3,080 profile views
  1. [1839] Pas op: Pollux is terug

    Pollux zat achter de stoel, of nouja, zat. Hij was op zijn rug gevallen en dat deed wel pijn, dus duurde het even voor hij doorhad dat de man die binnen was gekomen George Williams was, van Zweinstein en van zijn oude vriendengroep, Het Zooitje Ongeregeld. Met Asha, hem, George en... Xati. Hij stak zijn hoofd langzaam langs de grote leuning van de fauteuil om naar George te kijken, die naar hem aan het schreeuwen was. Hij had heel onhandig wat thee laten vallen. Ja, hallo, dit was niet Polo's schuld! ''George?'' Vroeg hij heel verward. Hij was de informatie nog bij elkaar aan het schrapen en tegelijkertijd de pijn in zijn zij van de val proberen te negeren. Hij stond op en kon nu de jongen wat beter zien. Hij zag er anders uit dan vroeger, maar ook wel een beetje hetzelfde. Het was heel raar. ''Ik heb geen idee hoe ik hier binnen ben gekomen, ik werd net wakker op deze fauteuil...'' Zei hij vrolijk, al was hij ook een beetje nerveus. ''Over binnenkomen gesproken, waar zijn we, uhhh, binnen?'' Hij glimlachte schaapachtig naar zijn voormalige vriend, en zijn eerste kus. Van wat Pollux kon herinneren was George niet echt heel erg rijk, maar hij stond hier wel in een groot huis en George leek of hij net uit bed was gekomen. @George de Haviland
  2. [1839]We are old now!

    Pollux glimlachte bij het idee dat ze snel bij hem op de afdeling zou komen. Hij kon niet wachten om tijd met haar te besteden want het was heel bitterzoet om nu weg te lopen, vandaar dat hij meer koekjes moest, natuurlijk. Hij moest lachen om haar grapje. Hij nam gretig nog een koekje en gaf haar een onhandige knuffel. Het was immers erg lastig om iemand te knuffelen als je handen vol lekkers waren! Ze hoefde zich niet zorgen te maken dat Pollux niet langs zou komen, want hij was veel te blij. Om zijn handen wat vrijer te maken stopte hij een koekje in zijn waffel. ‘’Doeeehhhhhh!’’ Riep hij. Het was fijn om haar Polo te horen zeggen.Eenmaal aangekomen bij zijn volgende klant had hij al zijn koekjes weggestopt in zijn zakken. ‘’Dus juffrouw Emire, geen koekjes meer voor u, hé?’’ Zei hij, met nog wat koek in zijn mondhoek. Oeps. Ooc: Megan en Polo uitgeschreven!
  3. [1839] Castor en Castor hebben ruzie

    Zaterdag 4 mei, in de avond na het afspraakje tussen 'Castor' en zijn date Pollux had een patronus naar Megan gestuurd. Hij had haar eens gezegd dat zijn patronus een wolf was, dus hij hoopte dat dat informatie genoeg was om te weten dat Pollux in de problemen zat en zich verschrikkelijk voelde. Zijn broer had hem, vermomd als zijn broer op date laten gaan met een vrouw die hij nog nooit eerder gezien had. Hij had zich ontzettend ongemakkelijk gevoeld en had uiteindelijk de waarheid verteld, wat alle kansen van Castor bij het meisje hadden verpest. Maar hoe kon hij dit van Pollux verwachten? Hij wist toch dat Pollux nog steeds niet volledig over Xati heen was, dus hoe kon zijn broer dan verwachten dat hij zomaar meisjes ging zoenen? Hij was naar huis gerend en zat nu op zijn bank bij het magische haardvuur -dat niet brandgevaarlijk was- en had nog steeds zijn Castor-outfit aan. Het voelde ongemakkelijk maar hij had de energie niet om op te staan. Normaal gesproken had hij wel eens huilbuien die niet zo heel serieus waren, maar als Pollux zich écht rot voelde werd hij erg stilletjes en leek hij bijna écht op Castor. Het was erg donker in zijn woonkamer, de haard was de enige lichtbron, maar hij had geen zin om de lichten aan te doen. Hij knuffelde zijn benen en had een deken over zijn schouders gegooid. Hij voelde zich ontzettend naar en tranen stroomden geluidloos over zijn wangen. Geen geschreeuw, geen ge’Megaaaahahahahaaan’, hij voelde zich er te futloos voor. Hij had zich ook op de grond kunnen vlijen maar daar had hij geen zin in. Plots verscheen er een gedaante uit de haard, Megan. ‘’Megan...’’ Fluisterde hij zacht. ‘’Ik wilde het niet Megan...’’ Zijn bruine puppyoogjes stonden gefixeerd op het knisperende hout en zijn gezicht werd nog natter. @Megan Blossom
  4. Meestal gebruikte Pollux geen punten, en ook geen comma's. Die duurden namelijk veel te lang en dat was kostbare tijd die hij kon gebruiken om zijn verhaal te vertellen. Gelukkig was Megan na al die jaren dat wel een beetje gewend en kon zij, ondanks de snelheid waarmee hij praatte -in 2019 zou Pollux vast een hele goede rapper geweest zijn, Lil Polo represent- en ze stelde hem gerust over de ober. Even hing Pollux over zijn stoel richting de deur die naar de keuken van het restaurant zou leiden, maar de ober was al verdwenen, waarschijnlijk bezig met schelden naar zijn collega's over die rare man die hier wel eens kwam. Oeps. ''Ja, hopelijk!'' Zei hij en hij grijnste naar haar. Ze begreep hem gelukkig wel, en leek ook niet heel erg beschaamd. Dat was wat sommige mensen wel eens hadden bij hem. Niet dat hij zich er veel van aantrekte. Megan kende hem al langer dus hij kon gewoon zichzelf zijn. Hij moest hard lachen toen ze over het zoenen begon. Op het moment zelf toen Castor Megan had gezoend en Pollux daar van had geweten had hij zijn broer heel boos aangesproken, een zeldzame aangelegenheid, want hij respecteerde zijn vrienden heel erg en als Castor ervoor had gezorgd dat Megan of Juel geen vrienden meer met hem hadden willen zijn had hij dat hem toch niet echt kunnen vergeven. Maar nu, zoveel jaren na het incident kon Pollux er wel over leggen. ''Oh mijn hemel, sorry nog daarvoor. Soms heb ik echt het idee dat Castor maar half oplet als ik aan het praten ben.'' Polo had zijn tweelingbroer verteld over het incident met Susanne, die hem met een liefdesdrank had betoverd. Daar had Castor uit gehaald dat Pollux een vriendin in Huffelpuf had waar hij verliefd op was en had hij Megan gezoend. Al had Pollux toch ergens een gevoel dat hij het had gedaan omdat hij de kans had gehad en hij nooit met meisjes omging. Nu nog steeds niet. ''Ja, dat is niet zo handig. Maar inderdaad, zo kan ik toch niet weten wat ik moet aantrekken? En sowieso,'' Hij raakte met zijn hand zijn haar aan, de lange lokken waar hij zo trots op was. ''ik weet niet hoe bereid ik ben naar een kort kapsel te gaan als ik niet eens weet hoe belangrijk het is.'' Pollux pronkte graag met zijn gezonde haartjes, en als die afgeknipt moesten om Castor's kapsel na te bootsen... Hij wist niet hoe blij hij daarvan zou worden. ''Er moet in ieder geval een jaarvoorraad snoep tegenover staan, minimaal, daarna kunnen we nog meer overleggen.'' Serieus keek hij naar Megan, hij wilde weten wat zij erover dacht.
  5. [1839]We are old now!

    Nog voor ze haar zin kon afmaken stond Pollux de deksel van de gele trommel af te trekken, tot hij zich realiseerde dat je deze moest draaien in plaats van trekken, maar zelfs dat weerhield de Polo-schaap er niet lang van om een koekje in zijn waffel te duwen en blij naar Megan te kijken. Toen ze over wortels of prei begon wilde hij nep-grommen, maar in plaats daarvan vlogen er krummels uit zijn mond die hij net op tijd kon opvangen. ''Nmggg...'' Mompelde hij met zijn volle mond en schudde zijn hoofd wild 'nee'. Nee, geen groenten! Hij realiseerde zich al vlug dat ze een grapje maakte en na wat kauwen en slikken kon hij dan ook weer praten. Het koekje proefde net als zoals ze hem vroeger maakte en Polo was in de zevende hemel en waande zich in de sofa in de leerlingkamer, toen hij nog op Zweinstein zat en niet volwassen was, al was hij dat nog steeds niet. ''Ja, alleen Huffelkoekjes zijn goed voor regenboogschapen!'' En hij nam nog een hapje. ''Nou, Megan, dan zie ik je snel weer, ik weet waar ik je kan vinden.'' Hij gebaarde naar de kamer, waarna hij zijn hand nogmaals de trommel in liet verdwijnen en nog twee koekjes eruit liet verschijnen. ''Maar je moet wel meer koekjes bakken!'' Mompelde Pollux weer, terwijl hij nog een hap koek nam. Hmmmm... Huffelkoek. ''Ik zal deze maar in mijn tas doen, anders gaan mijn klanten nogal raar opkijken.'' Want die raadde hij bijna standaard meer wortels en prei aan en dat was lekker als hij zelf met koekjes aankwam. Nu had hij zijn handen wel vrij en liep op Megan af voor een knuffel. Want Polo heeft aandacht nodig. @Megan Blossom
  6. De oud-huffel jongen man was erg blij dat hij hier zat, met zijn beste vriendin, na al die jaren weer herenigd. En ze zouden pizza eten, zo te horen, wat hem ook weer heel erg blij maakte. Pizza, het lekkerste eten wat er op de aardbodem te vinden was, naast snoep, al waren pannenkoeken en soep ook wel erg lekker. Nouja, goed, een van de lekkerste gerechten dan. Zo lekker! Pollux vond pizza erg lekker, merk je het? ‘’Oke! Dan gaan we voor een groentenpizza met paddenstoelen? Klinkt dat lekker?’’ Vroeg Pollux. Hij zag dat de ober, die hem inmiddels kende, hen seinde dat hij er zo aan zou komen. Dat was fijn. ‘’Afgelopen avond was echt heel raar, trouwens. Castor was mijn huis binnengekomen en wilde plots dat ik mijn haar zo knipte als dat van hem, want kennelijk wilt hij binnenkort van plek wisselen met mij. Ik heb geen idee waarom, want hij is zo slim dus als hij wilt dat ik een les astrologie kom geven is dat niet persé handig en ik kan me maar geen reden bedenken waarom hij anders van plek zou willen ruilen want zijn vrienden zullen het ook meteen doorhebben als ik voor hem door probeer te gaan, zoals jij dat ook meteen doorhad toen we op Zweinstein zaten. En hij is nog best veel met zijn vrienden van Zweinstein, dus ik snap het niet want die weten ook nog van de wissels dus als ze mij ineens zien zullen ze de link best snel leggen lijkt me.’’ De ober kwam aan, lichtelijk angstig -hij had al wat fratsen van Pollux meegemaakt, onder andere een mini-schaap die hij eens op schoot had of de keer dat hij op tafel was gaan staan om iedereen te vragen of die een pijnstiller hadden- en vroeg wat ze wilden bestellen, waar hij werd onderbroken door Polo. ‘’Wij willen een grote groentenpizza met paddenstoelen met extra groenten en met een fles witte wijn alstublieft,’’ Ratelde Pollux snel alvoor hij weer overenthousiast doorging met zijn verhaal. ‘’Maar ik snap dus niet wat het punt is! Kennelijk moet ik dus volgende week zaterdagavond voor hem invallen tijdens het avondeten, maar hij wil dus niet zeggen waar het voor is dus ik snap het niet!’’ Hij was eindelijk klaar met zijn monoloog, tot hij realiseerde dat hij misschien niet al te beleefd was geweest tegen Alfredo. Hij keek richting de keuken, waar de ober was verdwenen. ‘’Volgens mij was ik een beetje onbeleefd...’’ Zijn wangen werden ietsjes rood en hij keek veronschuldigend richting Megan. @Megan Blossom
  7. [1839]We are old now!

    Gelukkig vond Megan het niet erg dat hij weer aan het werk moest, zij leek dat ook te moeten. Pollux gaf de laatste doosjes aan en Megan sloot de kast. Nog tien minuten voor hij weer weg zou gaan, maar dat koekje wilde hij echt nog wel. ‘’Neee!’’ Zei hij hardop en hij sloeg zijn hand theatraal tegen zijn voorhoofd en leunde naar achter, alsof geen koekje krijgen het ergste was wat hem kon gebeuren. ‘’Hoe kun je, Megan?’’ Vroeg hij en hij grijnstte haar aan. Hij was een beetje bang dat ze elkaar alleen nog maar formeel zouden spreken, als elk ander persoon in dit gebouw, maar de manier waarop zij op hem reageerde leek die spanning en angst compleet te vernietigen. Ze was gewoon nog Megan, ze waren alleen niet met elkaar om gegaan maar de dynamiek was, al wellicht iets volwassener, nog steeds hetzelfde. Licht zenuwachtig hupte hij iets op en neer. Hoe kon hij nou zeggen dat hij graag haar nog eens zag, zonder raar over te komen? Kom op, dacht hij tegen zichzelf, ze kende hem toch ondertussen wel? Maar misschien was ze hem deels vergeten, misschien was ze op dat deel toch veranderd. Maar goed, de rest van Megan was hetzelfde gebleven, dus waar maakte hij zich nou eigenlijk druk over! Nee, hij kon haar gewoon alles zeggen zoals het zijn hersens binnenkwam, dus geen zorgen. Hij maakte zijn hupje af door tegen het bureau te leunen met zijn heup. ‘’Zeg uhhh, lijkt het je leuk om wat vaker koekjes te gaan eten, nu we weten dat we hier allebei werken?’’ Vroeg hij. Hij hoopte maar dat ze zou instemmen. @Megan Blossom
  8. Pollux fronsdde grappend en knikte gespeeld serieus mee. ‘’Ja nee, ik denk echt dat ik terug moet gaan, hoor, ik had het echt superfijn daar. Even denken hoor. Superserieuze mannen en een depri werkleven of werken met Megan flipping Blossom, met een superfijn werkleven. Nee denk echt dat ik terugmoet hoor!’’ Hij moest lachen van zijn eigen grapje-oh Polo- en ging binnenzitten. Buiten of binnenzitten had hem echt niet uitgemaakt en ze leek een beetje frissig. Had ze het te koud? Hij wist niet zeker of hij zijn eigen jasje aan moest bieden. Hij had het warm, misschien zelfs iets té, maar misschien zou ze dat verkeerd gaan opvatten. ‘’Heb je het koud?’’ Vroeg hij in antwoord op haar vraag. Als ze zei dat ze het koud had zou ze het niet verkeerd opvatten, toch? Hij was blij dat ze dacht dat hij de locatie goed had uitgekozen. Het was altijd vervelend als je iemand meenam naar een restaurant en alles tegenzat, maar Pollux was hier al vaak geweest en had er veel vertrouwen in. Hij pakte de kaart uit de houder en gaf er ook een aan Megan. ‘’Oké, dus deze is echt heel lekker, een klein beetje pittig maar niet te erg. Dan deze-’’ Hij wees op een ander gerecht. ‘’Deze pasta is ook heel lekker. De saus is wat romig, maar hij is alsnog heel lekker. Oh! En ze hebben pizza!’’ Enthousiast draaide hij zijn eigen kaart om. ‘’Mozzarella met salami en ham!’’ Hij sloeg de kaart weer om, naar de drankjes. ‘’Wat wil je erbij drinken? Wijn?’’ Pollux was niet zo’n fan van drank, het was veel te bitter, maar misschien wilde Megan dat wel. Hij kon altijd voor zichzelf nog ‘succo d’arancia’ bestellen, sinaasappelsap. ‘’Wil je al bestellen of eerst even nadenken?’’ Hij wist zelf ook nog niet wat hij wilde eten, al klonk een pizza wel heel erg aantrekkelijk. ‘’Ik ga sowieso voor een pizza. Misschien kunnen we een grote bestellen en dan door de helft delen?’’ Stelde hij voor en hij begon een klein spelletje schaak te spelen met het zout en peper stel op de tafel.
  9. [1839]We are old now!

    Wat Pollux niet wist was dat zijn schrijfster op het moment van het schrijven van dit stuk in zijn leven behoorlijk moe was. Niet dat dat erg was, maar hij zou wel willen dat dat gedachten zou worden gehouden door eventuele lezers #plsdontjudgetheBetsy Pollux was blij dat Megan overstapte naar een ander onderwerp. Hij wilde eigenlijk niet meer over Suffolk vertellen, ook omdat er verder niets te vertellen was dat dat hij er geen leuke tijd had gehad. Hij was blij om te horen dat ze blij was hem bij zich te hebben. Alsof hij dat nog niet van haar gedrag kon afleiden. Hij was een blije Polo. Een blije Polo die kennelijk was aangekomen bij de eindbestemming. Hij kreeg een huffelkoekje aangeboden in ruil voor wat help en ze hoefde niet meer dan dat te zeggen. Eenmaal klaar met het bekijken van haar kamer zette hij zijn stapel neer en hielp haar de doosjes in de kast te plaatsen. ‘’Ik vind het echt heel fijn voor je dat een eigen kamer hebt, zo ontzettend luxe!’’ Zei hij, een grote glimlach op zijn gezicht verraadde dat hij ontzettend blij was voor zijn jeugdvriendin. Hij handigde haar vlug de doosjes aan, vlugger dan zij die kon aannemen. Als er suiker in het verschiet lag was er geen reden om langzaamaan te doen! Hij liet zijn blik vallen op het bureau, waar zijn blik viel op een trommel. Zouden daar de koekjes inzitten? Of in haar bureau? Pollux focuste zich weer op zijn werk. ‘Werk’ galmde in zijn hoofd door en hij keek tussen een doosje geven op zijn-natuurlijk Huffelpuf-thema - horloge. Oei! Hij moest wel een beetje opschieten. ‘’Oh chips Megan, ik moet een beetje opschieten!’’ Herhaalde hij zijn gedachte. Hij had gedacht dat hij meer tijd had gehad. ‘’Ik kon nog tien minuutjes blijven, maar dan moet ik wel richting de vierde verdieping weer, want dan komt mijn volgende patiënt aan.’’ Mevrouw de Pompiedoe. Een erg dikke vrouw, maar waar Pollux altijd heerlijk mee kon praten. Ze was dan niet erg geïnteresseerd in afvallen leek Pollux, het leek meer of ze naar Pollux kwam voor de gezelligheid. Het maakte Polo niet uit, je mag immers zelf beslissen wat je met je lichaam doet en hij vond het ook altijd wel gezellig, al probeerde hij soms een klein beetje in de goede richting te sturen, anders zou hij zich schuldig gaan voelen dat hij geld aannam maar er niks terug voor deed, al zou hij sociale therapie misschien aan zijn lijstje kwaliteiten toe kunnen voegen.
  10. Pollux O Rinn - VTP

    1839: 2 april 1839: Pas op: Pollux is terug! - @George de Haviland 5 april 1839: We are old now! - @Megan Blossom 2 mei 1839: Pas op: Dit is een topic. - @Megan Blossom
  11. Uitleg en Opgeeftopic

    Er is een Polo. Die is yolo. Hij houdt van bramen. En van bananen. Je hebt hem zo gemist. En nu is hij diëtist.
  12. 2 april 1839 Hij had het moeten weten, dan had dit voorkomen kunnen worden. Al sinds hij kind was had hij het probleem gehad dat als hij in de buitenlucht in slaap viel hij wel eens in een heel andere locatie wakker kon worden, zonder enige herinnering van hoe hij daar terecht was gekomen. Zo was hij ooit eens op op het Zweinsteinterrein in slaap gevallen en het volgende moment vloog hij op een grote, blauwe, vliegende pony de grote zaal in en had zijn docent hem op moeten vangen. Of die keer dat hij buiten zijn huis in het gras in de voortuin in slaap gevallen was, en de volgende herinnering wakker worden in een gesloten snoepwinkel was. In een tent slapen zorgde er voor dat het niet gebeurde, maar Pollux lag gewoon graag buiten en was een gemakkelijke slaper. Zodra hij zijn ogen dichtdeed kon hij zo verdwijnen in de golven des slaap. Het laatste wat Polo zich nu kon herinneren was dat hij was gaan liggen op het voetstuk van een standbeeld dichtbij het ziekenhuis. Hij was daar aan het wachten geweest op zijn eten, die ze in het restaurant voor hem aan het klaarmaken waren, en besloot dat hij best even zijn ogen dicht kon doen. Verkeerde beslissing. En dus werd Pollux wakker, geschrokken om zijn realisatie dat hij niet na had gedacht aan deze Pollux natuurwet en nu dus wakker was geworden in een onbekend huis, met onbekende geuren, onbekende dure meubels, onbekende dure kleden in een stoel die zo duur aanvoelde dat hij dacht dat hij die nooit in zijn leven zou kunnen kopen, misschien als hij zijn huis verkocht. Meteen voelde hij zich op zijn hoede. Hij wist hoe hij hier terecht was gekomen, maar hij wist niet meer hoe. Wiens huis was dit? Had hij ingebroken of was hij vrijwillig hier gaan zitten? Om de alertheid nog meer te verhogen kwam er een man binnen die hij niet herkende, omdat hij precies de verkeerde kant op keek. Hij had lang zwart haar dat zijn gezicht afschermde. Als Pollux had gezien wie het was, had hij rustig geprobeerd uit te leggen wat er was gebeurd, maar hij had het niet gezien en dus kraamde hij een hard gilletje uit, sprong op de stoel waar hij zojuist op had gezeten en viel naar achter, over de rugleuning op de grond. ''Au.'' @George de Haviland
  13. [1839]We are old now!

    Voordat ze kon protesteren had Pollux het al opgepakt. Het was lief bedoeld maar toen hij zo met zoveel doosjes liep was dat toch misschien een beetje over-vriendelijk, te gewillig, maar gelukkig leek het niet of ze zich daardoor ongemakkelijk voelde, wat Polo weer blij maakte. Toen hij weer naar boven was gelopen gaf hij Megan weer haar doosjes aan en liep weer met haar mee. Hij knikte toen ze over de pillen begon. Hij was in de veronderstelling geweest dat er in de kartonnen doosjes nog iets zat als glazen potten, maar gelukkig bleek dat niet zo te zijn. Anders had Megan waarschijnlijk ook wel anders gereageerd, maar dan alsnog. ‘’Niet echt heel erg. Het gaf wel voldoening, maar het waren echt alleen extreme situaties. Mensen waarvan wij het laatste redmiddel waren. Als het hielp gaf het voldoening. Maar...’’ Hij was een beetje stil geworden. Dit was niet graag iets wat hij benoemde maar het was toch fijn om het tegen iemand anders dat Castor te vertellen en zeker tegen Megan. Hij probeerde de sfeer weer een beetje op te tillen. ‘’Maar hey, ik ben daar nu weg, dus alles oké!’’ Hij probeerde te stuiteren maar verloor daardoor bijna twee doosjes die hij kundig weer op de stapel opving. Trouwens vind ik het woord ‘doosjesintermezzo’ echt heel mooi. En ik heb nu nog maar 225 woorden maar dat is oké. Liefs, kusjes, mwa, lufjoe! @Megan Blossom
  14. Hij was blij dat ze het dropje van hem aannam. Het was voor hem een teken van de vriendschap die ze nu weer hadden en hij kon zijn geluk niet op. Wie had dat gedacht, hij en Megan die samen bij het st. Holisto’s werkten! Of nouja, bij Megan had hij dat wel verwacht(ingstopic) maar van zichzelf had hij dat nooit verwacht. ‘’Oh ja, je leidt mij echt veel te veel af hoor! Echt heeeeel vervelend allemaal.’’ Ergens misschien een heel klein tikkeltje waar, dat hij wel een beetje afgeleid was door haar. Maar niet dat het vervelend was. Haar lach was erg aanstekelijk en deed hem denken aan vroeger. Het gevoel van de Huffelpufleerlingkamer kwam terug als hij bij Megan was. Ze deed alles zo vertrouwd en fijn voelen en ook was alles met haar gemakkelijk. Hij had niet het idee haar te moeten imponeren want ze kende hem al goed en wist precies hoe hij in elkaar zat. En hij ook haar, dus dat was handig. Zij wist dat als hij zich niet goed voelde ze hem gewoon snoep moest voeren en de grond moest laten knuffelen en dat het dan wel beter ging. Anderen wilden dan met hem ‘praten’ en vroegen veel vragen. En zelfs als Megan dat wilde doen vond hij het niet erg, want hij kon heel gemakkelijk met haar praten. Hij wees richting het restaurant dat hij had uitgekozen, want ze waren er al in de straat aangekomen. ‘’Die daar. Wil je buiten zitten?’’ Vroeg hij. Het was, volgens Esther’s woorden ‘niet superwarm maar wel redelijk warm’. Pollux’ maag gromde nogmaals bij de geur die uit de tent rolde. Oooooh pastaaaaa heilige pastaaaa… Hij moest erom lachen en keek naar Megan of zij het ook gehoord had.
  15. Pollux realiseerde zich dat hij iets te snel richting de deur was gestuiterd. Hij realiseerde zich dat Megan pas net uit het werk kwam en hij al een halfuurtje voor haar vrij was geweest. Dat was niet erg geweest, hij was gewoon in de bieb van het st. Holisto’s gaan zitten en had elke keer als de bibliothecaresse even afgeleid was een snoepje gestolen uit de grote glazen pot op haar bureau, die met de minuut leger was geworden. Ze had het helemaal niet doorgehad en Pollux was erg tevreden met zichzelf geweest. Mission insnoeppable accomplished. Maar nee, Megan had nog niet een hele poos rondgehangen en was dus een beetje moe leek het. Hij vertraagde zijn pas-al hupte hij nog wel enthousiast op zijn voeten op en neer- en luisterde naar wat ze had te vertellen. ‘’Die straat in!’’ Zei hij en hij wees richting de straat met de losse stenen, waar hij al eens was gevallen in zijn haast om bij eten te komen. Zie, Megan was ook nog eens goed voor zijn gezondheid! ‘’Het werk is nog steeds leuk, en ook diverser dan mijn vorige baan in Sutfolk. Daar had ik telkens maar één patiënt, hier heb ik er meerdere op een dag en moet ik telkens omschakelen.’’ Hij glimlachte breed bij die gedachte. Ja, hij vond het echt heel leuk en haalde heel wat voldoening uit het zien dat hij iemand geholpen had. ‘’Ik bedoel, soms zou ik iets langer willen met bepaalde patiënten als we net voor een doorbraak lijken te zitten, maar ik kan niet klagen!’’ Hij vroette in zijn zak en haalde daar twee dropjes uit, waarvan hij er eentje voor Megan ophield. ‘’Jij vindt het natuurlijk alleen maar leuk op het werk, omdat ik er ben komen werken, geef maar toe!’’ Hij sloeg zijn vuist nep-arrogant op zijn borst en grinnikte luidkeels terwijl hij speels richting de blondine keek.
×