Jump to content

Pollux O Rinn

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    539
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    18

Pollux O Rinn last won the day on November 17 2019

Pollux O Rinn had the most liked content!

About Pollux O Rinn

  • Rank
    Snoepvretende Regenboogschaap

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Bets

Profile Fields

Recent Profile Visitors

3,178 profile views
  1. [1839] Pas op: Solo is hier

    Daar kwam Sam al aan en Pollux gaf hem een hand terug. Hijzelf was meer van knuffels, maar hij snapte ook wel dat niet iedereen zo was ingesteld. Ergens was Polo een beetje trots dat Sam het een goede keuze had gevonden. ''Met mij gaat het goed, druk met werk in het ziekenhuis. Ik heb wat nieuwe meubels gekocht voor in mijn huis, dus het ziet er weer helemaal goed uit!'' Hij grijnsde vrolijk naar de jongeman. ''En ik heb weer nieuwe kleren gekocht, want ik had nog een boel kleren van de middelbare school die mij eigenlijk niet meer zo goed passen.'' Nu hij niet meer dagelijks zwerkbalde, en zijn snoepobsessie ongestoord doorging was hij ietsjes aangekomen. Nog steeds niet heel erg veel, Pollux had immers een enorm snelle stofwisseling, maar misschien moest hij toch maar weer wat gaan bedenken om te gaan sporten. Een hobby zwerkbalteam opstarten misschien. ''Deed jij eigenlijk op Zweinstein aan zwerkbal?'' Dat kon hij ik zich niet zo goed herinneren. ''Ik zat er misschien aan te denken om een zwerkbalteam op te zetten, dat we gewoon ergens in Schotland ofzo ver weg van de dreuzels kunnen spelen. Ik moet een beetje op mijn lijn gaan letten.'' Iets wat Pollux nooit had gedacht dat hij zou kunnen zeggen. Maar hey, hier was hij dan toch. ''Ik heb al wat dreuzelsporten geprobeerd, maar ik vind dat toch een gedoe. Al dat gehol overal naartoe, van het ene naar het andere doel, dan zit ik toch liever gewoon op mijn bezem.'' De jongen nam een slokje van zijn thee. Hmmm.. Heerlijk. @Samuel Everett
  2. [1839] Pas op: Solo is hier

    Privé met @Samuel Everett Pollux kende Samuel al van school af aan, maar toen hij Samuel weer had gezien januari vorig jaar en hem snoep had gevoerd uilden ze wat meer. Polo had vroeger eigenlijk niet zoveel contact met de jongeman, maar nu wel, wat best apart was. Ze hadden hele andere levens, Pollux was hartstikke vrijgezel, Samuel was getrouwd en had een kind en dat terwijl Samuel jonger was dan Pollux! Ergens leek het Pollux wel leuk om een kindje te krijgen, maar veel, veel veel verder in de toekomst. Hij wilde nog van alles bekijken en was erg bang dat een kind dat in de war zou schoppen. Daarnaast had Pollux nog niemand gevonden waarmee hij een kindje zou willen, en niemand wilde een kindje met hem. Ja, misschien Suzanne of Charlotte van de middelbare school, maar onderhand hoopte Pollux voor hen dat zij over hun crush van Pollux waren. Daarnaast praatte hij nauwelijks meer met Suzanne, waarmee hij vroeger juist zo goed bevriend was, sinds zij hem met liefdes-chocolaatjes had bedwelmd, arme Juel en arme Megan die dat mee hadden moeten maken. Ze had nooit sorry gezegd en nouja, hij wilde dus geen baby's met haar. Maar Pollux vond het wel leuk om te horen hoe verschillend Samuel's leven was. Daarom had hij hem uitgenodigd om wat te gaan drinken in een koffie- en boekenwinkel op de Wegisweg. Dus daar zat Pollux, bij het raam, een warme thee tussen zijn handen te wachten op zijn vriend. HIj wilde hierna misschien ook nog even de boekenwinkel in, als Samuel dat ook wilde, want hij wilde een boek voor zijn boekenkast. Pollux hield ervan om boeken uit te zoeken die er heel interessant uit zagen, maar hij had vrijwel nooit zin om iets te lezen. Maar goed, hij kocht het maar want het gaf hem valse hoop dat hij ooit op een dag tenminste de helft van de boeken in zijn kast had uitgelezen. De jongen droeg zijn iconische mosterdgele slobberbroek en een grijzig shirt. Want Polo is yolo.
  3. [1839] Deus ex machina

    Awh, wat zielig. Dat arme kind viel gewoon vaker flauw! Pollux voelde zich licht beschaamd dat hij zomaar naar binnen was gegaan, maar goed, hij wist ook niet hoe hij het anders moest doen. Pollux keek raar op toen ze mensen zou roepen en in plaats daarvan in een kastje leek te kijken. Ehm, was ze naast afgevallen ook een beetje gek geworden? Pollux zou het niet erg gevonden hebben, hij werkte in het St. Holistos vaker met mensen die niet helemaal honderd waren, maar toen hij het belletje hoorde realiseerde hij zich dat er iets in die kast zat waardoor Rosa haar personeel kon bellen. Dat was slim! Ze zouden dat ook in het ziekenhuis moeten hebben voor Pollux en Megan, als hij met haar af wilde spreken gewoon even bellen en dan wist zij dat hij haar nodig had. Al zou dat dan zijn voor een Pollux met een ernstig snoep-tekort, in plaats van een dame die flauw was gevallen. Details. Oh ja, ze was nu getrouwd. En oh ja, die man zou het niet waarderen als Rosa samen met Pollux in een kamer zou zitten. Wat de beste man niet wist was dat Pollux echt totaal geen risicofactor was. Maar goed, als zij dat wilde voor haar man dan was dat prima. ''Is prima hoor, waar jij je comfortabel mee voelt.'' Pollux kon zich niet voorstellen hoe het zou zijn als hij constant daar rekening moest houden in het St. Holistos. Hij was wel vaker alleen in een kamer met een vrouw, maar dat was alleen voor het werk. En in Huffelpuf was hij ook vaak alleen met een van zijn vrouwelijke vrienden geweest, maar toen was het ook niet heel raar. Pollux glimlachte vrolijk toen ze vertelde dat hij een welkome gast was. Daar was hij blij mee, want wie weet zou al het andere personeel ook flauwvallen en dan zou het een heel zooitje worden om over al die bewusteloze mensen heen te stappen. ''Juffrouw Galloway, uw huis is echt enorm!'' Floepte er bij Pollux uit. Hij sprak uit gewoonte haar aan met haar meisjesnaam en had het ook niet door dat het anders moest. Hij nam weer een snoepje uit de mand. ''Waar gaan we nu heen?'' Hij had moeite de vraag te vragen, want zijn tanden waren door de superplaktoffee flink aan elkaar geplakt. Nam nam. Lekker zoet. @Aurora Montagu
  4. [1839] Deus ex machina

    Oké, gelukkig herkende juffrouw Galloway hem nog. Schaapachtig grijnsde de jongen, waarna hij lichtelijk bezorgd weer naar het meisje keek dat was flauwgevallen. Zij moest gewoon een snoepje of tien naar binnen werken, dan was alles weer goed. Over snoep naar binnen werken gesproken, juffrouw Galloway zag er ook uit of ze wel wat snoep kon gebruiken. Sinds de laatste keer dat hij haar had gezien was ze heel wat afgevallen. Ze droeg ook een jurk die anderen misschien zouden kunnen zien als oubollig, maar Pollux vond het best coewl dat ze zoiets droeg. Pollux was nu ook niet iemand die altijd de laatste mode droeg, hij droeg voornamelijk wat hij zelf leuk vond, zo ook zijn mosterdgele broek, met witte shirt en mosterdgele blouse. Zolang je je comfortabel voelde was alles goed! ''Is alles, ehh, oké met haar?'' Zei de jongen maar, terwijl hij naar het meisje keek. Hij hoopte maar niet dat ze narcolepsie had of zoiets dergelijks. Daar had hij eens over gelezen en dat zou toch wel erg sneu zijn. ''Ik wilde u komen vertellen dat ik nu voltijd bij het St. Holistos werk als diëtist en ik vind het echt heel leuk en, tadaaaa, bedankt-mandje!'' Hij wiebelde het mandje op en neer en keek toen weer naar Rosalie. ''En een beetje bijpraten! Als u dat leuk lijkt?'' Hij hoopte dat zijn plotselinge aankomst in het kasteel niet zijn kans om bij te praten zou verpesten. @Aurora Montagu
  5. [1839] Deus ex machina

    Pollux kende juffrouw Galloway al sinds zijn collegetijd. Hij had haar ontmoet op stage en zij had hem geholpen zijn weg te vinden in het ziekenhuis haar hij nu voltijd werkte, en dat moest natuurlijk gevierd worden. In zijn zoektocht naar juffrouw Galloway kwam hij erachter dat ze nu getrouwd was met de graag Montagu en nu die naam droeg. Terwijl hij naar haar huis merkte hij ook dat ze heel veel geld had, het was namelijk geen huis maar een kasteel. Wauw. Nu viel zijn vrolijke bedankt-mandje wel in het niets. Ach, ze zou het vast alsnog waarderen. De deur was open en dus kon Polo gewoon naar binnen stappen. Tja, hoe moest hij nu aankloppen, niemand zou hem horen. Hij was ook niet echt verwacht ofzo. Hij hoorde een kort gilletje toen hij de gang inliep en keek naar de oorsprong van het geluid. ''Pardon, ik zoek Rosalie Galloway, mevrouw Montagu?'' Het meisje rende hard weg en Pollux rende er achteraan. Misschien was ze hem naar haar aan het brengen! Maar wat apart, ze kon toch gewoon zeggen waar ze was? ''Juffrouw! Wacht eens even!'' Het was heel ongemakkelijk rennen met een mand gevuld met snoep en ander lekkers, maar uiteindelijk zag hij haar een deur openen. ''Mevrouw Montagu, het spijt me dat ik u stoor, maar er is een indringer in het kasteel! Hij is helemaal verkleed in het geel en zoekt naar u!'' Waarna het meisje flauw viel. Oh jee, dat arme meiske! Polo bleef beweegloos staan, bang voor een alarm of een toverspreuk die hem in tweeën zou splijten. Hij was nou nooit echt opgegroeid in de dreuzelwereld waar etiquettes compleet anders waren, en ook in de tovenaarswereld had hij nooit echt de elite meegekregen. Dus ja, wat moest hij nu doen? ''Rosalie! Het is Pollux Ó Rinn, van het St. Holistos! We hebben samengewerkt?'' Riep hij, onzeker of hij naar haar toe moest gaan of hier in deze lange gang moest blijven staan. ''Ik heb euh, snoep!'' Snel stak hij er eentje in zijn mond om zijn gemoederen te bedaren.
  6. [1839] Castor en Castor hebben ruzie

    Esther, voordat ik begin met posten, wil ik even zeggen hoe ontzettend blij ik ben met mijn onnodig irritant lange signature en dat ik erg geniet van dit topic. Dankjewel. Pollux had niet door dat Megan rood was geworden, al merkte hij wel dat ze nu doorhad wie hij was, wat voelde alsof hij in een warm bad der herkenning en warmte terecht kwam. Castor was ze behoorlijk afstandelijk van, maar Polo was haar beste vriend. De arm om zijn schouders deed dat zijn ogen weer wateriger werden en hij snikte zachtjes, luisterend naar Megan's lieve, troostende woorden. Ze was het met hem eens dat het niet normaal was geweest van zijn broer om dit van hem te vragen, wat Pollux zich iets beter liet voelen. Hij hoorde Castor in zijn achterhoofd zeggen dat hij niet eens dit voor zijn broer kon doen, maar het was niet iets kleins, het was iets heel groots. Als Castor nu om hulp vroeg om meisjes het hof te maken wilde Pollux best helpen en hem zeggen wat hij het beste kon doen, maar om de rol van zijn broer over te nemen dat ging voor hem veel te ver. Misschien over een jaar dat hij zich er anders over zou voelen, maar nu was alles nog gewoon te vers. Sowieso, zoenen zat toch niet in het pakket als je een tweelingbroer had! Zelfs niet met zo'n tweelingbroer als Castor. De twijfel sloeg toe. Castor had ook wel eens examens voor Pollux gedaan, al was dat toen in ruil van zakgeld, misschien was dit Castor's idee van terugbetalen in iets waar hij goed in was. In Castor's ogen was Pollux best goed in dat gebied, omdat hij altijd met meisjes omging. Dat betekende nog niet dat Pollux nou ook echt de meisjes voor het uitkiezen had, hij had gewoon altijd met meisjes omgegaan en nu werkte hij in een ziekenhuis vol zusters, dus ja. Het was gewoon niet zoals Castor zich voorstelde. Als tweelingbroer hoorde hij Pollux toch het beste te kennen? Het was ongelovelijk wat er vanavond was gebeurd en Pollux begon haast te twijfelen aan zijn eigen ervaring van wat er gebeurd was, tot Megan plots haar verontschuldigingen aan begon te bieden. '''Het is oké, het is ook mijn schuld want ik zie er uit zoals hij.'' Verdrietig keek hij naar Megan. ''Zeg alsjeblieft dat je snoep bij je hebt...'' Er was ook wat snoep in de kast boven maar dan moest hij helemaal naar boven lopen en dat ging hem vast niet lukken. ''Boven in mijn snoeppot, je weet wel, die grote gele, daar zit... Nou ja... Zou je hem alsjeblieft willen halen?'' Polo puppyoogjes activate.
  7. [1839] Pas op: Pollux is terug

    Pollux zat met een mond vol tanden -en snoep- naar George te luisteren. Wow, dat was wel heel gelukkig dan, of niet? Misschien was erfgenaam zijn wel heel erg vermoeiend of zwaar, maar George leek niet erg moe. Maar misschien kwam dat ook omdat hij net uit bed was. Het was sowieso niet Pollux' plaats om daar over te vragen. ''De Haviland?'' Ja, dat kende hij wel. Wat leuk dat George daar nu bij werkte, als hoofd communicatie nog wel. Dat klonk behoorlijk belangrijk! ''Klinkt goed!'' Plots werd er op de deur geklopt en de jongen schrok, maar George leek het te verwachten. Een vrouw kwam binnen met wat leek op ontbijt. Wat een luxe! De maag van het arme snoepverslaafde schaap begon te knorren en toen hem werd verteld dat hij mocht eten begon hij de bonen op zijn toast te smeren en nam er wat hapjes van, wat zijn maag tot stilte maande. ''Ohh, dat is lekker, dankjewel!'' Pollux grijnste tevreden naar zijn oude vriend. ''Wat doe je dan als hoofd Communicatie?'' Pollux zag in zijn verbeelding George rondvliegen op een bezemsteel rond het gebouw, om opdrachten en memo's door te sturen van de ene naar de andere afdeling. Maar daar hadden ze toch uilen voor? ''Moet je met mensen praten of hoe werkt het? Doen jullie ook snoepjes-effecten?'' De jongen schepte onhandig met zijn vork wat ei op zijn toast met bonen en bewoog het richting zijn mond, waarna er wat bonen en ei op zijn shirt belandde. Ja, dat was niet zo handig. Met een zwiep van zijn toverstok was het weer schoon. Gelukkig bestond magie want anders zou hij permanent met een tomatensausvlek op zijn shirt opgescheept zitten.
  8. Of hij Castor nog voor de grote wisseltruc zou zien. Ja, waarschijnlijk net er voor om Polo te controleren, maar meer dan dat? Het was al behoorlijk snel weekend. Tja, als hij er niet mee akkoord zou gaan zou Castor dat moeten accepteren, maar tja, Castor was zo goed in Polo ompraten. 'Ik heb het al zo vaak voor jou gedaan', zou hij zeggen. 'Dit is echt zo lullig!' En dan zou Pollux zich gemeen voelen en zou hij toch maar doen wat zijn broer wilde. Het was maar goed dat zijn broer een braverik was en nooit iets illegaals zou doen, laat staan zijn broer zou laten doen. Een beetje twijfelend keek Polo naar Megan, tot die begon over oplossingen voor het haar. ''Echt waar? Kan je dat voor mij doen?'' Hij keek weer vrolijk in plaats van verslagen en wipte op. ''Dat zou mij zo enorm helpen, want ik kan gewoon echt geen nee tegen Castor zeggen. Dat is net zoals nee zeggen tegen snoep. Maar snoep omdat het lekker is en Castor omdat ik graag mijn ledematen behoud. Je weet het wel.'' Ondertussen was de ober weer terug, met een fles witte wijn-waar letterlijk niemand zin in had maar Megan en Polo waren zo soft- en de man begon twee glazen in te schenken, zijn blik gefixeerd op Pollux, alsof die elk moment in zang en dans kon uitbreken. Eerlijk gezegd was dit ook niet echt een onwaarschijnlijke verwachting. Het was een waarrecht wonder dat Pollux nog niet verbannen was in het restaurant, waarschijnlijk omdat hij wel vaak kwam en veel geld opleverde en nooit oprecht gemeen was. KIJK DIE PUPPYOOGJES DAN DAAR ZEG JE TOCH GEEN NEE TEGEN MAN. ''Dan spreken we af die volgende dag?'' Wist Polo veel dat zijn broer een 'leuke' verrassing in petto voor hem had. Hah. Nee. @Megan Blossom
  9. Gelukkig, het zou morgen dus weer beter gaan met de duizeligheid en de pijn. Pollux weer blij. Megan leek te begrijpen wat hij bedoelde en hij was zo blij deze wijsheid met haar te delen. Ze kwam al snel aan met wat water. Hij nam een slokje. ‘’Dankjewel Megan.’’ Zei hij en hij zette het glas op het nachtkastje naast haar bed en ging toen liggen en viel als een blok in slaap na deze intensieve nacht. Net als ik zo. ‘’Megan je bent echt heel lieffff….’’Mijmerde hij, voor hij in een diepe slaap vertrok en de zwarte wezens achter zich liet. Zij konden noch hem, noch Megan pijn doen. Al hadden ze dat al een beetje gedaan, vanavond niet meer. OOC: Uitgeschreven en ik ga nu slapen #joe @Megan Blossom
  10. Het regenboogschaap vond het wel fijn om te horen dat het niet zijn schuld was, want hij had geen kwade intenties gehad. Hij vond het ook erg fijn toen ze om zijn flauwe grapje lachte. En hij vond het ook lief dat ze hem naar boven bracht. Volgzaam volgde hij haar, de trap op en ging hij in haar bed liggen. Iets wat ik niet dacht in dit moment in de tijdlijn te schrijven. Hij pakte het drankje aan en dronk het op. Megan was heler dus die wist het vast wel. ''Het komt wel goed, ik vind het gewoon om te zien dat die monsters je niet te pakken hebben. Ze hebben mij wel opgegeten, maar nu ga ik slapen, want dan zal ik tegen ze vechten dat ze je niet meer kunnen pakken.'' Hij grijnsde om zijn grapjes. Hij zou haar wel beschermen! Want nu was hij voorbereid. ''Megaaaaan?'' Begon hij weer. ''Ik voel me duizelig is dat normaal. En ook hoofdpijn.'' Tja Polo, van een trap afrollen is niet bevorderlijk voor je lichamelijke gezondheid. ''Wel fijn zo, zo'n persoonlijke heler. Maar, Megan, het is wel verwonderlijk dat ik in best veel topics met jou een blessure oploop. Maar ik houd wel van je hoor!'' Zei hij en hij keek haar al glimlachend aan. ''Nee grapje, zó hard heb ik mijn hoofd ook weer niet gestoten, of toch wel! Maar, bedankt voor je lieve zorgen. Heb je misschien toch nog wat water?'' @Megan Blossom
  11. De volgende ochtend. Pollux schrok wakker toen hij realiseerde dat hij in slaap was gevallen. Hij kneep zijn ogen dicht, bang om de situatie aan te zien. Hij was comfortabel warm dus dat was in ieder geval iets. Langzaam deed hij zijn ogen open, bang in de schuur van juffrouw Amfora beland te zijn, maar nee. Hij lag hier. Op de berg. Met Megan Blossom op zijn schouder. Een vlindergevoel in zijn buik, waarna hij zich op het gevoel betrapte. Een vlindergevoel. Bij Megan? Even keek hij naar haar, terwijl ze op hem lag te slapen. Meneer Schaap was inmiddels wedergekeerd naar de roedel. Een glimlach verscheen op het gezicht van Pollux, tot hij zich realiseerde dat de vorige keer dat hij dit voelde had bedacht dat als hij zoiets weer zou voelen hij het zo snel mogelijk tegen die persoon moest zeggen. Maar dit was Megan! Die kende hij al zo lang, dat kon hij toch niet zomaar kapot maken met zijn stomme gevoelens. Nee, hij zou het haar niet vertellen tenzij ze het hem zou vertellen. Hij slaakte een diepe zucht, en genoot van dit prille moment. Ze zouden dit waarschijnlijk niet snel weer doen, en sowieso, was het niet oneerlijk tegenover Megan om dit soort momenten te stelen als zij niet wist dat hij er nog iets anders bij voelde? OOC: Uitgeschreven
  12. Oh jee het was dus flink foute boel geweest, ze was behoorlijk bang geweest omdat er iemand in haar huis was. Pollux dacht na, probeerde zich alles te herinneren. Hij herinnerde zich zwarte monsters, maar dat was dus een droom. Maar dan waren alle dingen die omgegooid waren zijn schuld? ‘’Megan, ik denk dat het mijn fout is. Na mijn nachtmerrie wilde ik zien of alles oké was. Alleen ben ik toen weer in slaap gevallen.’’ Zijn oog viel op de haard. ‘’Met het haardvuurtje. Ik denk dat… Ik hetgene was vanwaar je schrok.’’ Het schaamrood liep over zijn wangen. Wat een vertoning… Het was niet helemaal zijn fout geweest, het was niet bewust gebeurd. Wie weet stonden de sterren wel verkeerd ofzo, moest hij maar aan Castor vragen. Plots verraste ze hem met een vraag. ‘’Natuurlijk wil ik blijven als jij je niet veilig voelt.’’ En stiekem vond Pollux het ook wel fijn dat als hij weer zo’n nare droom zou krijgen hij meteen kon zien dat alles oké was. Nu dat uit de ruimte was besloot hij dat hij haar heler-kant zijn gang moest laten gaan. ‘’Hmm… Het gaat wel. Alleen mijn hoofd… Ik heb mijn hoofd tegen de grond gestoten toen ik bowlingbal speelde van de trap af.’’ Hij moest even grinniken. Het deel in zijn brein dat de humor fixette werkte kennelijk nog. ‘’Snap je, bowlingbal, want ik rolde.’’ @Megan Blossom
  13. Ik heb Esther voorzien van zwarte thee, denk maar niet dat ik haar verwaarloos. Het was een heel goed voornemen van Polo om zijn entree's aan te kondigen, maar we weten allemaal dat Polo deze levensles morgen alweer vergeten is. Hmmmmm Esther, zit je nou onze plots aan deze beste lezer te verkopen? Ach, iemand die zich door deze topictrio worstelt mag dat ook wel weten. Die zijn getuige van deze wonderlijke avond en plot dus ach. Gelukkig, Megan zei dat ze morgen met koekjes in de pauze naar hem toe kwam. Dat was genoeg voor hem om blij te zijn. Zielsgelukkig zelfs! ''Ja, overdag lijkt me ook een strak plan! Klinkt goed!'' Pollux gaf haar een knuffel, nam niet zo stiekem nog een handje vol koekjes mee en verschijnselde toen naar zijn eigen huis, waar hij, na in zijn knalgele pyjama te zijn geglipt en zijn tandjes gepoetst te hebben, zich in zijn warme zachte bedje legde en heel diep in schapendromenland reiste. Nam nam. Walrus. OOC: Uitgeschreven @Megan Blossom
  14. Door zo samen te zitten was de kou nog best goed buiten te houden en Pollux vond het zo ook hartstikke gezellig. En ik vind dit topic hartverwarmend Esther we moeten vaker dit soort topics doen het is zo fijn. Nouja. Hij glimlachte toen ze meeging in zijn spel over koning Schaap en door haar gegaap moest ook hij een behoorlijke gaap laten. Toen hij klaar was met geeuwen vroeg ze hoe laat het was. En niet omdat ze wilde gaan, maar gewoon nieuwschierigheid. ''Uhmm,'' Hij keek op zijn horloge. ''Het is nuuuu... Kwart voor éen.'' Hij was ook behoorlijk moe, maar ook hij wilde nog niet weg. ''We kunnen best even gaan liggen, maar dan moeten we zorgen dat ik niet in slaap val.'' Pollux had namelijk een behoorlijk irritante 'gave'. Elke keer als hij in de open lucht in slaap viel, werd hij ergens anders wakker. Altijd op iets waar hij graag wilde zijn, of bij iets wat hij graag wilde. En hij had geen zin om achter zijn meest onderbewuste verlangens te komen als hij daar bij wakker zou worden. Misschien had hij wel onderbewust behoefte om met Xati te praten, hij had geen zin om zomaar in háar woonkamer te belanden, want ondanks dat zijn ex van het probleem af wist, zou dat behoorlijk genant wezen. Pollux legde zijn hoofd op een van de kussens, en deed zijn ogen even toe. Eventjes maar, want hij mocht niet in slaap... vall... en... @Megan Blossom
  15. Plotseling realiseerde Polo zich dat het, als je de dood in de ogen keek, misschien niet het allerslimst was om stil te gaan staan en alleen maar een post lang te gillen en je enige wapen laten vallen. Hij knijpte zijn ogen dicht, wist niet wat hij moest doen. “Paralitis!” Oh nee, een verlammingsspreuk! Midden op de trap! Pollux viel hulpeloos naar achteren, rolde van de trap en knalde met zijn lichaam op de grond. Au. Duizelig probeerde hij duidelijk te maken wat er nou gebeurd was, maar hij wist het echt niet. Hij had een persoon gezien, was verlamd, oh ja, en nu pijn. Auw. Zij alles deed pijn. Verward keek hij op. Megan. Megan was hem aan het controleren. Was dit weer een van zijn dromen? De pijn leek wel echt. ''Aaaaaaauu...'' Kermde de jongen nu, al ging dat lastig met een verlamde tong. ''Henanienuiingannesisnonee!'' Ja, lekker duidelijk Polo. Plots stond ze op en liep ze weg. ''Heee!Nawnajenawoe?'' Hey, waar ga je nu naartoe, probeerde hij te zeggen, maar even later was ze alweer terug en hij werd weer rustiger. Ze richtte zijn toverstok op hem en hij kreeg weer de controle over zijn lichaam. ''Megan...'' Zei hij en hij keek haar aan. ''Hey, hey, wat is er gebeurd? Ik kreeg je brief, over dat je dood ging?'' Hij negeerde de pijn aan zijn hoofd, hij wilde graag weten wat er gebeurd was met haar. ''Wat was er in hemelsnaam aan de hand? Ik weet nog dat ik een nachtmerrie had, en toen nog een nachtmerrie en toen was ik hier en die brief..'' Hij had haar dicht tegen zich aangedrukt als zijn hoofd niet zo aan het zingen was. @Megan Blossom
×